Kilka dni temu na forum EBIB ukazało się ogłoszenie o naborze na ww. stanowisko. Zakres obowiązków określony został następująco:

1. Wsparcie w użytkowaniu systemu PROLIB w przydzielonej grupie klientów,
2. Szkolenia użytkowników systemu PROLIB,
3. Testowanie zmian wprowadzanych do systemu PROLIB,
4. Tworzenie i aktualizacja dokumentacji użytkowej oprogramowania,
5. Badanie oraz definiowanie potrzeb klientów, promocja produktów.

Wszelkie dodatkowe informacje dostępne są we wspomnianym wyżej wątku albo pod adresem mailowym podanym w ogłoszeniu. A jeśli kogoś nie interesuje Max Elektronik, to obecnie jest jeszcze do wyboru Muzeum Śląskie (również bardzo ciekawa praca, moja koleżanka ze studiów tam pracowała) albo Biblioteka Główna Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu.

Nie jest to dokładnie ten projekt, który chcieli bibliotekarze z UŚ, żeby doprowadzić do jego realizacji trzeba było ogromnych kompromisów, ale czasami, żeby coś zrealizować, trzeba pójść na ustępstwa. Ten kompromis to m.in. połączenie bibliotek Akademii Ekonomicznej w Katowicach z biblioteką Uniwersytetu Śląskiego. Obie te biblioteki niedługo znajdą się w jednym gmachu.

Jako że obie biblioteki działają na Prolibie, to będzie duże wyzwanie dla Max Elektronika. Dziś dział PR grupy Sygnity, do której należy Max Elektronik, opublikował newsa zatytułowanego “Rozwiązania Max Elektronik unowocześnią biblioteki śląskich uczelni”. Przeczytać tam możemy m.in. że:

Max Elektronik podpisała z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach umowy na utworzenie wspólnej bazy danych Biblioteki Uniwersytetu Śląskiego i Biblioteki Głównej Akademii Ekonomicznej w Katowicach oraz na rozbudowę systemu Prolib o nowe funkcjonalności związane z realizacją projektu budowy Centrum Informacji Naukowej i Biblioteki Akademickiej (CINIBA). Łączna kwota podpisanych kontraktów wynosi 3,03 mln zł brutto.

W informacji prasowej jest więcej okrągłych, marketingowych zwrotów, które stwierdzają bardzo oczywiste rzeczy, niewiele jest szczegółów. Ale tak naprawdę jedno jest niezaprzeczalnym faktem: projekt jest duży. Wprowadzamy w Prolibie naprawę wiele dość fundamentalnych zmian, żeby przystosować system do specyficznych potrzeb, jakie mają biblioteki korzystające z Proliba. W tym przypadku chodzi głównie o kwestie związane z wolnym dostępem do księgozbioru. CINiBA jest zaprojektowana w ten sposób, że duża część dokumentów będzie w wolnym dostępie, podobnie jak to jest w BUW-ie.

Bardzo jestem ciekaw, jak już niedługo będzie wyglądać gotowa CINiBA i jak będzie wyglądało funkcjonowanie tej biblioteki. Szczególnie ciekaw jestem, jak wypadnie porównanie z istniejącą już trochę lat Biblioteką Śląską. Dowiemy się tego już niedługo, bo budowa realizowana jest w tempie naprawdę ekspresowym.

Ja na urlop na razie się nie wybieram, może pod koniec października. Do tego mam jeszcze kilka innych zajęć, którymi zajmuję się od jakiegoś czasu. Z całą wyrazistością zobaczyłem to przy okazji rozliczania się z fiskusem. Do rozliczenia miałem siedem pitów, czyli w 2009 roku byłem zatrudniony w siedmiu miejscach. Generowało mi to dość dużo pracy poza moim stałym zatrudnieniem. Teraz trochę się to już zmieniło, ale wciąż domykam kilka niezamkniętych tematów.

Mam nadzieję, że niedługo się to wszystko ureguluje i z powrotem zacznę nieco częściej pisywać. Na pierwszy ogień pójdzie zapewne kilka słów o mojej nowej pracy, bo tu jest dużo do opisania i w komentarzach do wpisu o mojej przeprowadzce też się upominaliście. Przeglądając czeluści internetu co jakiś czas trafiam na ciekawe tematy i składuję je w swoim brudnopisie. Mam już tego trochę. Wszystkie na pewno prędzej czy później trafią na łamy niniejszego bloga, więc przy odrobinie cierpliwości wszystkiego się doczekacie. Stay tuned!

Wydarzenie to wpisuje się w Perservation Week – zorganizowany po raz pierwszy w tym roku przez Amerykańskie Stowarzyszenie Bibliotekarzy (ALA), Bibliotekę Kongresu, Instytut Muzeów i Usług Bibliotecznych (IMLS) oraz organizacje partnerskie narodowy tydzień zabezpieczania dziedzictwa kulturowego.

Pomysł na taką akcję narodził się już w 2005 roku, gdy w Stanach Zjednoczonych przeprowadzono pierwsze narodowe badanie kondycji zbiorów 30 tysięcy amerykańskich instytucji takich jak biblioteki, muzea, prywatne stowarzyszenia historyczne oraz repozytoria archeologiczne. Instytucje te w swoich zasobach mają obecnie ponad 4,8 mld różnego rodzaju dzieł, m.in 153 mln fotografii oraz 270 mln rzadkich książek, czasopism i magazynów.

Stworzono wtedy Heritage Health Index – wskaźnik kondycji amerykańskiego dziedzictwa kulturowego, w którym stwierdzono m.in., że

• 80% instytucji nie posiada planu ewakuacji zbiorów na wypadek katastrofy ani pracowników przeszkolonych w procedurach zabezpieczania zbiorów w takich przypadkach. Nie są to tylko małe stowarzyszenia historyczne lub prywatne kolekcje – takiego planu nie ma 78% muzeów i bibliotek oraz 70% archiwów;
• 2,6 mld obiektów o znaczeniu historycznym, kulturowym czy naukowym nie jest objęte żadnym planem ratunkowym na wypadek katastrofy
• 26% instytucji nie ma żadnej kontroli nad warunkami, w jakich przechowywane są ich zbiory, a zasoby 59% instytucji przechowywane są w pomieszczeniach zbyt małych, aby zaplanować jakiekolwiek prawidłowe ich zabezpieczenie;
• 59% instytucji przyznało, że ich zbiory uszkodzone są przez działanie światła, a 53% – przez działanie wilgoci.

Biblioteka Kongresu od dłuższego czasu w ramach programu narodowej strategii ochrony dziedzictwa cyfrowego (o którym nota bene już kiedyś pisałem) propaguje samodzielne zabezpieczanie i archiwizowanie dokumentów. Przygotowana specjalnie dla małych instytucji oraz osób prywatnych strona Personal Archiving zawiera źródła i wskazówki dla osób, które chcą zająć się zabezpieczeniem własnych zbiorów, nie tylko tych ważnych dla przyszłych pokoleń, ale również rodzinnych zdjęć i filmów wideo.

***

Niniejszy artykuł jest kolejnym z serii wpisów, które piszę dla serwisu Historia i Media. Jakiś czas temu otrzymałem od twórcy tego serwisu, Marcina Wilkowskiego, propozycję współpracy i moje teksty będą się tam od czasu do czasu pojawiać. Nieco później będę się je starał umieszczać również tutaj, żeby czytelnikom mojego bloga nic nie umknęło. Wszystkie wpisy pochodzące stamtąd będę oznaczał tagiem historia i media.

Jako pierwsza wystąpi Małgorzata Sopyło z Biblioteki Narodowej w Warszawie, autorka książki Estetyka książki elektronicznej, z prezentacją Od książki papierowej do e-książki, a po niej swoje wystąpienie będzie miała Agnieszka Koszowska z Biblioteki Śląskiej w Katowicach, której prezentacja ma tytuł Książka i nie tylko książka w bibliotece cyfrowej.

Ja będę zamykał część merytoryczną konferencji (po mnie będzie jeszcze czas dla sponsorów) prezentacją O czytnikach e-booków słów kilka. Konferencja zaczyna się o 14:30, więc jeśli ktoś ma czas i ochotę na wysłuchanie kilku ciekawych wystąpień, serdecznie zapraszam.

Tradycyjnie, do celów archiwizacyjnych załączam w pliku .doc program konferencji.

Aktualizacja, 07.06.2010. Niestety okazało się, że zainteresowanie konferencją było zbyt małe i impreza została odwołana. Być może spróbujemy jeszcze raz na jesieni.

Posunięcie twórców Twittera z miejsca wzbudziło falę wątpliwości, zadanych zostało kilka bardzo oczywistych pytań. Przede wszystkim zaniepokojono się kwestią prywatności: czy archiwizowane będą również prywatne konta lub wiadomości usunięte albo skierowane bezpośrednio od użytkownika do użytkownika.

Kwestie te wyjaśnił w rozmowie z CNN John Verdi z Electronic Privacy Information Center in Washington. mówiąc: Twitter był zaprojektowany jako serwis publicznie dostępny. Wydaje mi się, że użytkownicy rozumieją, że wszystko, co umieszczają w Twitterze ma być dostępne dla innych. Nie widzę tu żadnego problemu. Przedstawiciele Biblioteki Kongresu zapewnili dodatkowo, że prywatne, usunięte lub bezpośrednie wiadomości nie trafią do archiwum.

Niektórzy komentujący tę decyzję zakwestionowali również sens całego tego przedsięwzięcia mówiąc, że nie ma po co archiwizować miliardów wpisów o treści „Nudzi mi się” lub „Jestem zmęczony”. Jak jednak zauważyli inni użytkownicy w serwisie Facebook, zachowanie archiwum Twittera dla kolejnych pokoleń jest współczesnym ekwiwalentem zachowania wszystkich dzienników żołnierzy biorących udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych niezależnie od tego, czy ich zawartością były notatki o treści „Boli mnie noga”.

Warto przypomnieć, że to nie jest pierwsze tego typu przedsięwzięcie Biblioteki Kongresu. Instytucja ta już od dziesięciu lat zajmuje się digitalizacją i archiwizowaniem materiałów w postaci cyfrowej, ze szczególnym nastawieniem na materiały typu born digital, czyli takie, które nie mają swojego fizycznego odpowiednika.

Obecnie w zasobach biblioteki jest ponad 167 terabajtów danych, m.in. stron internetowych kandydatów na prezydenta czy członków Kongresu. Całość prowadzona jest w ramach programu o nazwie National Digital Information Infrastructure and Preservation Program, czyli narodowej strategii ochrony dziedzictwa cyfrowego.

Do już zachowanych materiałów dołączą wpisy z Twittera, wśród których mamy również te bardzo istotne: pierwszy wpis w Twitterze, wpis Baracka Obamy po zwycięstwie w wyborach prezydenckich, czy dwa statusy amerykańskiego fotoreportera, który został aresztowany w Egipcie i uwolniony po interwencji zapoczątkowanej właśnie przez wpis w Twitterze.

***

Niniejszy artykuł początkuje serię wpisów, które piszę dla serwisu Historia i Media. Jakiś czas temu otrzymałem od twórcy tego serwisu, Marcina Wilkowskiego, propozycję współpracy i moje teksty będą się tam od czasu do czasu pojawiać. Nieco później będę się je starał umieszczać również tutaj, żeby czytelnikom mojego bloga nic nie umknęło.Wszystkie wpisy pochodzące stamtąd będę oznaczał tagiem historia i media.

Historia i Media to serwis poświęcony zagadnieniom relacji między historią a mediami. Rola mediów w kulturze historycznej, ich wpływ na kształtowanie świadomości przeszłości, internet i nowe technologie w badaniach i edukacji historycznej, historia w sztuce współczesnej – to tylko niektóre z tematów poruszanych na tej stronie. Celem projektu jest promocja koncepcji digital history – zainteresowanie historyków internetem jako narzędziem wspomagającym badania i edukację historyczną.

Jakiś czas temu pisałem o nowej stronie internetowej Biblioteki Narodowej, wspominałem też o stronie internetowej NYPL, a dziś chciałbym opisać inną stronę, która bardzo mi się spodobała. Jest to strona Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Rzeszowie. Na informacje o niej trafiłem w jednym z postów Tadeusza na starym forum EBIB-u. Zajrzałem, nie spodziewając się niczego szczególnego i bardzo przyjemnie się rozczarowałem.

Strona jest ładna, estetyczna, przejrzysta, zrobiona z głową. Widać, że zadbano o uwypuklenie najważniejszych informacji, wszystko jest we właściwym miejscu (czyli tam, gdzie przeciętny internauta najprawdopodobniej będzie szukał) i we właściwej kolejności.

W poziomym menu widocznym pod banerem mamy najważniejsze dla użytkowników informacje: aktualności, dane teleadresowe, e-zbiory, filie i oddziały, godziny otwarcia i katalogi on-line. Reszta została umieszczona w menu po lewej stronie. Tak wygląda zrzut całej strony głównej:

W centralnej części strony mamy aktualności, kilka linków dla bibliotekarzy, nowości czytelnicze oraz – dla mnie bardzo fajna rzecz – link „Zaproponuj książkę”. Menu po prawej stronie zawiera kalendarz wydarzeń, galerię, i kilka innych użytecznych, ale nie najważniejszych linków, m.in. numer gadu-gadu biblioteki czy link do strony “zapytaj bibliotekarza” i BIP-u.

Co ważniejsze, od strony kodu wszystko również wygląda nieźle. System zarządzania stroną Edito wykorzystany przez bibliotekę wypluwa całkiem ładny kod, z poprawną strukturą, czystymi linkami. Estetycznie wyglądają podstrony, jak ta z prezentacją danych teleadresowych całej sieci bibliotecznej.

Dlaczego właśnie o tej stronie piszę? Otóż na forum EBIB Tadeusz zacytował tylko jeden fragment tej witryny, widoczny po prawej stronie w menu, gdzie napisane jest:

Nową stronę www Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Rzeszowie zrealizowano przy pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Nie wiem do końca, czy to była pochwała czy krytyka. Dla mnie jest to fantastyczny sposób wydania publicznych pieniędzy. Nie zostały one zmarnowane, wręcz przeciwnie, dzięki nim powstało coś naprawdę przydatnego dla osób korzystających z rzeszowskiej sieci bibliotek. Chciałbym, żeby takich projektów było więcej.

A czy wy natknęliście się ostatnio na jakąś stronę internetową, którą warto pokazać? Jeśli tak, podzielcie się linkiem w komentarzach.

Rezygnuję obu stałych posad (o pracach dorywczych nie wspominam, to inna bajka), zarówno z tej w bibliotece  Pałacu Młodzieży w Katowicach jak i z moich weekendowych dyżurów w bibliotece Wyższej Szkoły Humanitas w Sosnowcu. Od maja nie będę już pracował w żadnej bibliotece.

Nie tracę jednak kontaktu z zawodem, cały czas będę się kręcił wokół tematów bibliotecznych. Zostałem zatrudniony w należącej do Grupy Sygnity firmie Max Elektronik, która produkuje znany chyba wszystkim bibliotekarzom system biblioteczny PROLIB. Działka trochę bardziej informatyczna, ale wciąż  biblioteczna. I to mi pasuje.

Przyznam szczerze, że o ile samo podjęcie decyzji nie było trudne, bo firma zaproponowała mi dobre warunki, to stres związany z tak dużymi zmianami jest ogromny. Całe moje życie zawodowe zostanie wywrócone do góry nogami i do wszystkiego będę się musiał od zera przyzwyczajać.

Szkoda mi będzie opuszczać dwa tak fajne zespoły ludzi, z którymi znakomicie mi się pracowało przez ostatnie cztery i pół roku. Mnóstwa rzeczy się w tym czasie nauczyłem i nabrałem dużo praktycznych doświadczeń związanych z pracą w bibliotece, które, mam nadzieje, pomogą mi w kolejnej pracy, gdzie będę zajmował się wdrażaniem oprogramowania bibliotecznego.

Ale z drugiej strony nie mogę się doczekać nowej pracy. Będzie mnóstwo nowych rzeczy do nauczenia się, masę doświadczeń do zdobycia, kontakt z nowymi ludźmi i pewnie wizyty w bibliotekach, których nie miałbym szans odwiedzić.  No i setki tematów, o których będę mógł tutaj napisać. To też mnie cieszy.

Przez całe to zamieszanie w marcu, związane z nową pracą, z kończącym się remontem w domu, z konferencją, na której miałem wystąpienie i z wieloma innymi sprawami, zebrało się trochę zaniedbań. Chciałbym więc niniejszym serdecznie przeprosić wszystkich, o których zapomniałem, którym nie odpisałem na maile albo coś innego zawaliłem.

Mam nadzieję, że mi wybaczycie i obiecuję, że na wszystkie zaległe maile odpowiem. Bardzo niedługo. Odświeżę zaniedbany przez chwilę kalendarz biblioteczny i wrócę do regularnego blogowania, już mam kilka zaległych tematów, o których od jakiegoś czasu chciałem napisać.

Jako że obraz mówi więcej niż tysiąc słów (choć to dziwnie brzmi w ustach bibliotekarza), najlepiej wyjaśni całą ideę przygotowany przez autorów film:

Generalnie chodzi o pozbycie się całego szumu, który przeszkadza nam w czytaniu tego, co naprawdę nas interesuje. Readability pozwala ustawić kilka najważniejszych opcji: styl tekstu (tło i krój czcionki), jego rozmiar i marginesy boczne. Potem wystarczy tylko dodać tak przygotowany przycisk do zakładek albo przeciągnąć go na pasek zakładek i voilà! Z tekstu najeżonego reklamami, obłożonego dodatkowymi rozpraszaczami po kliknięciu w jeden przycisk mamy miły, ładny i czytelny artykuł.

Sposób postępowania jest banalnie prosty. Po załadowaniu się strony, którą chcemy uczytelnić jedyna rzecz, którą należy zrobić to kliknięcie w link przeniesiony przez nas wcześniej na pasek zadań. Żeby wrócić do poprzedniego układu wystarczy odświeżenie strony. Dla bardziej zaawansowanych jest rozszerzenie do Firefoksa.

Poniżej przykład tekstu z Onetu w oryginale:

I ten sam artykuł przepuszczony przez Readability (style — novel, size — large, margin — narrow):

Według mnie piękna sprawa. Korzystam z tego od dłuższego czasu i obecnie nie wyobrażam sobie bez tego małego czegoś życia. Szczególnie przydaje się osobom z małymi wyświetlaczami (np w netbookach) albo z wadą wzroku.

Polecam zapoznanie się z tym eksperymentem. Założę się, że się wam spodoba.

Co było w kursie?

Największą część kursu poświęciłem usługom i narzędziom Google, dzięki którym postarałem się nauczyć moich kursantów jak samodzielnie stworzyć własną stronę internetową (oparliśmy ją o Bloggera), jak korzystać z programu Picasa i usługi Picasa Web Albums by tworzyć albumy zdjęć, kolaże i krótkie filmiki, które następnie umieszczaliśmy w YouTube. Mówiłem też o Slideshare oraz odrobinę o promocji swojej biblioteki w portalach społecznościowych.

Generalnie chodziło mi o to, żeby umożliwić stworzenie strony internetowej i wzbogacić ją o różnego rodzaju treści, nie tylko tekst, ale zdjęcia, filmy i prezentacje. Wszystko bez znajomości HTML-a i przy wykorzystaniu darmowych usług i oprogramowania. Bloggera wzięliśmy za poligon doświadczalny i wstawialiśmy tam zrobione przez nas, obrobione w programie Picasa i umieszczane w Picasa Web Albums zdjęcia, filmy przez nas utworzone i wrzucone do YouTube oraz prezentacje ze Slideshare.

Jak poszło?

Wydaje mi się, że kurs był udany. Dla mnie najlepszym tego dowodem były słowa jednej z uczestniczek na ostatnim spotkaniu, gdy omawialiśmy sobie przebieg zajęć i ocenialiśmy złe oraz dobre strony. Otóż usłyszałem, że to jest trzeci kurs związany z tworzeniem stron internetowych, który ta pani przechodziła, ale pierwszy, po zakończeniu którego może swobodnie stworzyć stronę internetową, wyedytować ją, dodać multimedia i po prostu prowadzić bez znajomości HTML-a.

Podejrzewam, że nie wszyscy ukończyli kurs równie zadowoleni, ale ogólnie nie było źle. Na zakończenie uczestnicy wypełniali przygotowaną przez RODN “WOM” ankietę, w której byli pytani o wrażenia po kursie i oceniali poszczególne jego aspekty. Przejrzałem sobie pobieżnie wypełnione ankiety i generalnie oceniony zostałem całkiem dobrze.

Dla mnie fantastycznie było widzieć, jak po kilku spotkaniach uczestniczki kursu po wstępnym opanowaniu interfejsu Bloggera same zaczynały kombinować co tu dodać a co zmienić, i z jaką łatwością dodawały kolejne treści. Na początku wklejenie kodu osadzającego ankietę z Google Docs robiliśmy przez pół kursu, a potem wklejkę z YouTube czy Slideshare kursantki wrzucały w dwie minuty. To było super.

Problemy

Oczywiście nie wszystko szło idealnie. Był cały szereg kwestii, z którymi musiałem sobie poradzić, a których w ogóle nie przewidziałem.

Mimo tego, że sala komputerowa w ośrodku była świetnie wyposażona (nowiutkie komputery, panoramiczne monitory LCD, słuchawki i kamerki internetowe przy każdym stanowisku itp.), zdarzały się małe awarie. Wystarczyło, że jakaś myszka chodziła nie tak, jak powinna, a trzeba było zainterweniować. To mi zabierało cenne minuty zajęć.

Przeszkadzały też nieobecności kursantów, szczególnie te początkowe. Na pierwszych zajęciach nie było dwóch osób, na drugich ktoś inny był nieobecny a ci, z poprzednich zajęć musieli nadrobić, na trzecich przyszedł jeszcze ktoś nowy. Wszystko to powodowało, że co chwilę z kimś musiałem nadrabiać albo uzupełniać. Ale poza tym szło gładko.

Jako że z usług Google korzystam od bardzo dawna, nie zdawałem sobie sprawy, że może być tyle problemów przy rejestracji i zakładaniu nowych kont. Części uczestniczek nie udało się założyć konta gmailowego, były problemy z e-mailowym potwierdzeniem założenia konta, z logowaniem się itp. To też zajmowało nam czas, który mogliśmy poświęcić na ćwiczenia.

Okazało się również, że plan, który sobie założyłem był nieco zbyt ambitny. W 30 godzin nie da się zrobić aż tak wiele. Teraz, po zakończeniu kursu widzę, że mogłem zrobić mniej, ale dokładniej i z większą liczbą ćwiczeń. To do zapamiętania na przyszłość.

Część osób też nieco skarżyła się na brak materiałów przekazywanych im przeze mnie. To było celowe działanie, bo większość usług Google jest świetnie opisana w ich centrach pomocy i według mnie znaleźć tam można 95% odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania i największe problemy.

Co dalej?

Najprawdopodobniej to nie jest ostatni prowadzony przeze mnie w WOM-ie kurs. Już są wstępne plany na kolejne spotkania. Być może w ciągu kolejnych kilku miesięcy zrobię krótkie szkolenie o wykorzystywaniu jednego z popularnych serwisów społecznościowych (Nasza Klasa, Blip, Twitter albo Facebook), w głowie siedzi mi też kilka nowych pomysłów.

Być może w przyszłości zrobimy jeszcze jeden kurs o takiej tematyce, tym razem skupiając się tylko i wyłącznie na usługach i programach Google. Po tym, co poprowadziłem widzę, że spokojnie można z tego zrobić 30-godzinny albo nawet obszerniejszy kurs, bo treści jest na tyle, że razem z ćwiczeniami wystarczy na dwa razy dłużej.

A czy jest coś, czego wy chcielibyście się nauczyć, albo co uważacie za przydatną dla każdego bibliotekarza (nie tylko nauczyciela-bibliotekarza) umiejętność? Czekam na pomysły.