Fotografia: stephenmeszaros@flickr.

W największym skrócie: jest ich bardzo dużo. Kończy się rok, a to jest dobry czas do podsumowań. Jako że delegacje rozliczamy, jak na firmę IT przystało, w komputerowym systemie, mam rejestr wszystkich moich wyjazdów. Zrobiłem sobie z tego małe zestawienie i oto co mi wyszło — zakładając, że już do końca roku nigdzie nie pojadę.

W 2011 roku byłem w siedemnastu miastach. W kilku więcej niż raz. Najwięcej dni (w sumie 7) spędziłem w Zielonej Górze. Ale to normalne, bo tam mamy nasze biuro. W Warszawie byłem łącznie 6 dni. Tyle samo dni delegacji miałem w Trzebini, ale tam nie nocowałem, więc to taka pół-delegacja była. W Nowym Sączu byłem przez 5 dni. Reszta to już krótsze, maksymalnie 3-dniowe wyjazdy. Najwięcej jest wyjazdów dwudniowych.

Przez cały rok przejechałem prawie 11500 km po całej Polsce, od Szczecina po Rzeszów. Dla zobrazowania: długość granicy Polski to 3511 km. Mógłbym więc okrążyć Polskę po granicy trzy razy. Z południa na północ Polski mamy mniej więcej 700 km. Mógłbym tę trasę zrobić szesnaście razy. Najdłuższa trasa była do Szczecina — prawie 650 km w jedną stronę. A zrobiliśmy trasę w dwa dni — jeden dzień tam, drugi z powrotem.

W delegacji spędziłem łącznie 50 dni roboczych. Przy założeniu, że w miesiącu mamy średnio 22 dni robocze, delegacje zabrały mi ponad dwa miesiące pracy. Dwa miesiące spędzone non stop w podróży, często w hotelach poza domem. Nie zawsze, bo zdarzają się delegacje jednodniowe, kiedy wyjeżdżam i wracam tego samego dnia.

A do tego wszystkiego, po powrocie z delegacji zazwyczaj muszę nadrobić to, co mnie ominęło, gdy byłem w pracy. Tygodniowy wyjazd oznacza zazwyczaj dwa razy więcej pracy tydzień później.

I tak to się kręci…

Niestety ostatni rok był niezaprzeczalnie najgorszym, jeśli chodzi o częstotliwość pisania. Od października zeszłego roku pojawiło się tu ledwie dwadzieścia wpisów. Były przerwy trwające dłużej niż dwa miesiące. Praca dała mi mocno popalić. Ale o tym w innym poście, bo Bibla się upominała ostatnio.

A z drugiej strony od zeszłorocznych urodzin bloga powstało tu kilka wpisów, z których jestem szczególnie zadowolony. Są to m.in. krótki wywiad z Olkiem Radwańskim z okazji uruchomienia nowego EBIB-u czy wpis o wycięciu serwera z39.50 Biblioteki Narodowej i ciąg dalszy, który wzbudził dość duże kontrowersje, widoczne w komentarzach i odzew od dyrekcji BN.

Przez te lata pisania wykształcił mi się specyficzny sposób czytania wiadomości, nie tylko branżowych. Mam w głowie taki filtr, który przy szczególnie ciekawym temacie od razu zapala mi lampkę pod tytułem to warto będzie wrzucić na bloga. Zapisuję sobie wtedy gdzieś (szkic w WordPressie albo jakaś zakładka) informację i wracam do niej później pisząc kolejny wpis. Bardzo mocno zakorzenił mi się ten nawyk i myślę, że już się go raczej nie pozbędę.

Z tego miejsca chciałbym podziękować wszystkim odwiedzającym, czytającym i komentującym. Przede wszystkim dzięki Wam wciąż mi się chce.

PS. Za trzy miesiące z okładem Bożena też będzie świętować pięciolecie. :-) W tym roku pisanie idzie jej zdecydowanie lepiej niż mnie. I dobrze, bo pisze bardzo ciekawie, choć ostatnio trzyma się tylko jednego tematu.

Podejrzewam, że zdecydowana większość czytelników tego bloga wie, co to jest Koha, ale gdyby ktoś jednak nie wiedział, to tylko wspomnę, że jest to jeden z niewielu (o ile nie jedyny) systemów bibliotecznych udostępnianych na licencji GNU GPL, z pełną obsługą formatu MARC 21, zdolny obsłużyć średnie i duże biblioteki.

Artykuł opisuje proces konfiguracji i instalacji systemu na 64-bitowym serwerze z openSUSE. Jego autorem jest Evelthon Prodromou, dyrektor informatyki Uniwersytetu Cypryjskiego. W polskim wydaniu Linux Magazine opublikowana jest przetłumaczona wersja jego artykułu.

Całość była dla mnie ciekawą lekturą, bo o ile z typowymi instalacjami LAMP–owymi jakoś sobie radzę, to z Kohą miałbym problem, bo to jest system napisany w Perlu, a na Perlu średnio się znam i pewnie miałbym problemy z instalacją modułów perlowych.

Pewnie kiedyś, gdy będę miał luźniejszą chwilę w pracy, albo na jakiejś delegacji, skuszę się i zainstaluję sobie ten system na jakiejś wirtualnej maszynie, żeby wiedzieć, jak to wszystko wygląda od środka. Jest wprawdzie wersja demo do przetestowania, ale ja jednak wolę to mieć u siebie.

PS. Jeśli kogoś interesuje ten artykuł i nie ma problemów z przeczytaniem go po angielsku, na stronie autora dostępna jest wersja PDF.

Ale najpierw w telegraficznym skrócie, o co chodzi z tym wypożyczaniem:

Amerykanie to już nawet nie muszą chodzić do biblioteki – wystarczy, że będą mieli Kindla albo urządzenie z odpowiednią aplikacją i mogą sobie wypożyczyć książkę, w postaci elektronicznej, z lokalnej biblioteki. Amazon właśnie uruchomił program wypożyczania e-booków w ponad 11 tysiącach amerykańskich bibliotek.

To fragment z Antyweba, którego czytam regularnie. Reszta artykułu to tekst spod znaku “czy biblioteki to ginący gatunek”. Nie o tym jednak chciałem pisać, choć szczerze mówiąc, to kilka słów o tych, którzy wieszczą rychły koniec książek i bibliotek chętnie kiedyś napiszę, bo nóż mi się w kieszeni otwiera, gdy po raz kolejny coś takiego czytam.

W każdym tekście, który przeczytałem na temat, padały nazwy Amazon i Kindle w połączeniu ze słowem biblioteka. Nigdzie natomiast nie było słowa OverDrive. Jedynie Remigiusz Lis wspomniał o tym w swoim wpisie blogowym. Ale kontekst całego wpisu był nieco inny.

Może wyjaśnię, powody, dla których w ogóle o tym piszę. OverDrive to istniejąca już od 25 lat firma, która zajmuje się dostarczaniem cyfrowych treści (e-booków, audiobooków, filmów itp.) przede wszystkim dla bibliotek. W Stanach Zjednoczonych jest to najpopularniejszy dostawca tego typu treści do bibliotek. Działa również w Australii, Nowej Zelandii, w krajach Azji i w kilku europejskich państwach.

Z pomocą Overdrive audiobooki czy e-booki były dostępne dla czytelników bibliotek już od lat. Można je czytać lub ich słuchać na komputerze, na czytniku e-booków, albo na urządzeniu mobilnym. Lista jest długa.

Generalnie chodzi mi o to, że wypożyczanie e-booków i audiobooków w bibliotekach w USA to nie nowość.

I nagle cały internet zaczyna się podniecać tym, że można wypożyczać książki na Kindla. Co ciekawsze, można je wypożyczać tylko z tych bibliotek, które już współpracują z OverDrive! Vide: “Visit the website of a U.S. library that offers digital services from Overdrive”.

Jest to dla mnie strasznie dziwna sytuacja. OverDrive ma cały know-how dotyczący udostępniania treści cyfrowych bibliotekom, współpracuje z bibliotekami i wydawcami od lat, wyrobił sobie jakąś tam renomę. A gdy otwiera kolejny kanał dystrybucji — połączenie swoich zasobów z kontem na Amazonie — nagle wszyscy szaleją, bo można wypożyczać książki na Kindla!

Podejrzewam, że będzie to korzystne zarówno dla czytelników, jak i dla Amazona oraz dla OverDrive. Tylko dlaczego o tym ostatnim nikt nigdzie nie pisze?

Generalnie chodzi o to, żeby w nowym profilu, tzw. Timeline (Facebook tłumaczy to jako oś czasu bądź wehikuł czasu), znajomi wiedzieli, co obecnie czytamy, oglądamy albo czego słuchamy i żeby po kliknięciu w link mogli to samo przeczytać, posłuchać albo obejrzeć. O ile oglądanie i słuchanie w przypadku użytkowników z Polski pewnie nie będzie aż tak popularne — na konferencji f8 jako przykłady podawano serwisy Spotify i Netflix, które w Polsce nie są dostępne — o tyle czytanie zapewne będzie.

Mark Zuckerberg pokazał na konferencji aplikacje The Washington Post i The Guardian. Są to aplikacje, które praktycznie całkowicie przenoszą czytanie artykułów z danej gazety do Facebooka, oglądamy je za pomocą specjalnej aplikacji nie wychodząc poza Facebooka. Wygląda to dość podobnie do zwykłego serwisu prasowego, który po bokach i u góry obudowany jest Facebookiem. Czyta się też przyjemnie.

Dlaczego o tym piszę? I dlaczego mamy uważać na to, co będziemy na Facebooku czytać? Ponieważ inaczej będzie odbywać się umieszczanie w naszym profilu informacji o tym, co przeczytaliśmy. Przyzwyczajeni jesteśmy do tego, że jeśli klikniemy gdzieś pod artykułem przycisk “Lubię to!”, wtedy informacja o przeczytanym artykule ukaże się w naszym profilu. Nie klikamy — nikt na fb nie widzi co czytamy.

Aplikacje prasowe takie jak Washington Post Social Reader działają automatycznie. Oznacza to, informacja o każdym artykule, który przeczytasz wewnątrz tej aplikacji, znajdzie się w Twoim profilu. Bez klikania w “Lubię to!”, bez pytania Cię o to, czy chcesz to w swoim profilu pokazać. Wszystko będzie wstawiało się do Twojego profilu. W dotychczasowych profilach wygląda to tak:

Dla osób mających profile jako oś czasu, zmienia się nieco wygląd, ale zasada działania jest ta sama. Oczywiście wpis, jak każdy inny można ze swojego profilu usunąć, ale nie o to chodzi.

Być może niektórym będzie się to podobało, bo oznacza to większą automatyzację wykonywanych czynności, czyli mniej pracy i przejmowania się przyciskaniem klawiszy “Lubię to!” (czy +1 w Google+). Mnie osobiście to jednak nie pasuje. Czytam bardzo wiele rzeczy, niektóre tylko pobieżnie przeglądam i nie wszystko chcę wrzucać do swojego profilu. Nie będę więc raczej korzystał z takich aplikacji.

A Wy sami zdecydujcie, czy podoba się Wam taki sposób przeglądania prasy, czy jednak sami wolicie kliknąć w taki przycisk, jaki znajduje się poniżej.

Program wystąpień był następujący:

• Bożena Jaskowska (BUR) — Biblioteka mobilna w praktyce.
• Agnieszka Koszowska (FRSI) — Jak ugryźć nadgryzione jabłko, czyli po co bibliotece tablety?
• Grzegorz Gmiterek (UMCS) — iPad dla czytelników i bibliotekarzy. Nowa jakość w bibliotecznej praktyce?
• Marta Niedziałkowska (Fundacja Nowoczesna Polska) — Mobilna aplikacja szkolnej biblioteki internetowej WolneLektury.pl
• Marcin Wilkowski (HistoriaiMedia.org) — Na czym tak naprawdę polega mobilność w bibliotece?
• Ewa Rozkosz (Biblioteka DSW) — Information Literacy na mobilnej ścieżce

Był on naprawdę krótki, jako że każda z prezentacji trwała 6 minut i 40 sekund (Pecha Kucha: 20 slajdów po 20 sekund). Wyrobiliśmy się więc w ok. godzinę, żeby mieć więcej czasu na rozmowy przy grillu :-) Prezentacje były nagrywane, więc pewnie niedługo na stronie bibliogrilla powinny się znaleźć filmy.

Wystąpienia przede wszystkim ze względu na ograniczenia czasowe były dość żywiołowe, ale wszyscy w miarę zmieścili się w czasie. Dyskusja też była chwilami mocno burzliwa, szczególnie przy temacie Wolnych Lektur — padła opinia, że motywy literackie na Wolnych Lekturach to zbytnie ułatwianie życia maturzystom i rozleniwianie ich. Oczywiście cała dyskusja trwała dłużej, ale kończyliśmy ją podczas części grillowej.

Barcampy mają to do siebie, że są spotkaniami nieformalnymi. W porównaniu ze zwykłą konferencją, proporcje są odwrócone — trochę formalnych wystąpień i cały wieczór luźnych rozmów przy piwie i grillu. Na konferencjach bardzo sobie cenię właśnie te kuluarowe rozmowy, bo wtedy można dowiedzieć się najwięcej, pogadać na interesujące tematy z ludźmi, których nie widzimy na co dzień. Dlatego lubię tego typu spotkania, staram się regularnie chodzić na Spodek 2.0 i z chęcią poświęciłem sobotę na to, żeby dotrzeć do Warszawy.

Jeśli się uda, to na kolejną edycję też z chęcią pojadę. Nawet jeśli oznacza to spędzenie sześciu godzin w pociągu. Zdecydowanie warto.

I jeszcze na koniec trochę zdjęć z bibliogrilla:

P.S. Mówię to z lekką nutką zazdrości: Aleph Polska ma naprawdę fajną siedzibę :-)

Po południu na facebookową grupę Biblio linka do tego wątku wrzuciła Kasia Cukierska. I zaczęła się druga dyskusja, równie intensywna co ta oryginalna, na forum EBIB-u.

Do chwili obecnej na forum w temacie mamy 29 wpisów, a na grupie facebookowej 81. To pierwszy ciekawy fakt. Marta Górska, znana bardziej jako Bibla, na samym początku wątku na grupie Biblio dziwiła się dlaczego dyskutujemy tam, a nie na forum EBIB-u. Po jakimś czasie stwierdziła, że “wysiada” i przestała komentować. Po południu na blogu Marty pojawił się wpis zatytułowany Zamknijcie się! rozpoczynający się tak:

Wkurza mnie to, że najciekawsze wątki w dyskusjach dotyczących bibliotek i bibliotekarzy zostają zamknięte i niedostępne dla pozostałych osób z branży albo w ogóle dla osób spoza branży bibliotekarskiej. Dzisiejsza dyskusja z forum EBIBu nt. pracy bibliotekarki26 i “blokowania etatu” przez bibliotekarkę-emerytkę w jej instytucji została przeniesiona na fejsbókowe zamknęte forum bibliotekarzy. Forum niedostępne dla innych… oprócz grupy 274 szczęśliwców. Bibliotekarzy, ofc.

I to jest według mnie drugi ciekawy fakt. Bo grupa wcale nie jest zamknięta. To, że ma taki status na Facebooku nie znaczy, że tylko określone osoby mają do niej dostęp. Dostęp może mieć każdy zainteresowany, kto wyrazi chęć wzięcia udziału w dyskusji. Każdy członek grupy może dodać innego użytkownika Facebooka do Biblio. To raz. Dwa: każdy może poprosić o dołączenie do grupy, wtedy administrator grupy taką osobę dołącza do grupy. Tak się ta grupa rozrastała. Ja dodałem jakieś 20–30 osób, każdy dodał kilku swoich znajomych i poszło dalej w postępie geometrycznym. Nigdzie tu żadnego zamykania się nie widzę.

Trzecia sprawa, która mnie zaciekawiła — zauważam to już od dawna — to rozmycie miejsc, w których prowadzone są dyskusje na ten sam temat. Już jakiś czas temu zauważyłem, że czasami wpis z mojego bloga opublikowany na Facebooku ma tam więcej komentarzy niż tutaj, pod wpisem. To jest jak wschód słońca, nie do uniknięcia. Ludzie po prostu komentują tam, gdzie jest im łatwiej.

Tak jest właśnie z tym nieszczęsnym EBIB-owym wątkiem forumowym. Na Facebooku jest prawie trzy razy więcej komentarzy nie dlatego, że grupa jest zamknięta, że kogoś tam nie ma albo z jakiegoś innego powodu. Po prostu wiele osób spędza dużo czasu na Facebooku i obstawiam diamenty przeciw orzechom, że zwyczajnie mniej czasu zajmuje tym osobom dopisanie komentarza na Facebooku niż przechodzenie do forum EBIB-u i tam komentować. Nie trzeba dopisywać do tego żadnych teorii spiskowych.

To jest znak czasów. Każdy pisze tam, gdzie lubi i gdzie mu łatwiej. Temat zaczął się na forum EBIB-u, rozwinął się mocno na grupie na Facebooku, Bibla popełniła swój wpis na blogu — ten wpis przecież też jest częścią dyskusji — a ja popełniłem swój wpis na swoim blogu dorzucając tym samym kolejną cegiełkę do dyskusji w jeszcze innym miejscu. Przyzwyczaiłem się do tego rozmywania i traktuję to jako coś oczywistego. I tyle.

Zdjęcie autorstwa Marcina Ludkiewicza.

Na pierwszy ogień trafia bardzo specjalistyczna bibliograficzna baza danych o wiele mówiącej nazwie Obuwie. Tworzona jest w Bibliotece Głównej Politechniki Radomskiej. Tak piszą o niej twórcy:

Podbaza Obuwie zawiera głównie artykuły z czasopism, niektóre materiały konferencyjne i książki z zakresu garbarstwa, obuwnictwa i wzornictwa z lat 1995–1997, 2000–2001 i od roku 2003; dokumentuje m.in.: Informację Ekspresową, Przemysł Skórzany od 1988–1996 roku; Przegląd Skórzany lata 1995–1997 i wybrane artykuły z lat 1999–2003; Materiały z konferencji Studenckich Wydziału MiTO z lat 1988–1993. Od roku 2003 w podbazie Obuwie dokumentowane są głównie artykuły z czasopism: Świat Butów; Świat Skór; Prace Naukowe Wydz. MiTO i materiały z konferencji organizowanych z udziałem Wydz. MiTO.

Obstawiam diamenty przeciw orzechom, że jest to jedyna taka baza danych w Polsce. Można w niej znaleźć naprawdę ciekawe rzeczy. Kilka znalezionych na szybko przykładów:

Badania nad metodami łączenia elementów spodowych obuwia wytworzonych z litych i mikrokomórkowych kopolimerów etylenu z octanem winylu z innymi materiałami obuwniczymi / Stanisław Pasek, Kazimierz Paweł Gąsiorski.// Przegląd Skórzany. — 1995, nr 2, s. 43 — 48 (link do opisu)

Jak dbamy o buty? : rynek środków do czyszczenia, konserwacji i pielęgnacji obuwia / Krzysztof Losz.// Świat Butów. — 2010, nr 09 (149), s. 22–23. (link do opisu)

Buty dla przemysłu : Odporność na uderzenia do 200 J, podeszwa tłumiąca wstrząsy, ochrona stawów, a nawet kręgosłupa to cechy obuwia ochronnego / Jolanta Tokarczyk.// Świat Butów. — 2006, Nr 02 (99), s.50–51 (link do opisu)

Buty i skóra w liczbach : produkcja obuwia i skór wyprawionych w ciągu 3 kwartałów 2004 r. / A.S.// Świat Butów. — 2005, Nr 02 (88), s. 36–37 (link do opisu)

Przeciętnemu zjadaczowi chleba pewnie się ta baza do niczego nie przyda, ale dla specjalistów będzie jak znalazł. Ja jestem zafascynowany.

***

Do redagowania tego działu zapraszam wszystkich, którzy kiedykolwiek trafili na coś wyjątkowego albo unikalnego w bibliotecznym światku. Chętnie udostępnię łamy mojego bloga i opiszę wyszperane przez Was ciekawostki. Wystarczy się ze mną skontaktować i podrzucić temat.

Całą trójkę — tyle bowiem osób liczy redakcja — poprosiłem o napisanie kilku zdań o sobie. Poniżej prezentuję to, co napisali. Poznajcie zatem redakcję portalu SBP.

Małgorzata Szmigielska,
p.o. redaktora naczelnego portalu sbp.pl

Po ukończeniu XXXV LO im. Bolesława Prusa w Warszawie studiowałam „na raty”. W 2002 roku zdobyłam tytuł  licencjata WSHGiT w Warszawie, specjalność Marketing, zarządzanie i reklama. W 2003 zdałam egzamin i otrzymałam FCE In English. Powróciłam na studia do Wyższej Szkoły Menadżerskiej SIG w Warszawie, ukończone w 2005 tytułem mgr specjalność Zarządzanie przedsiębiorstwem w zintegrowanej Europie.

Pracę rozpoczęłam w 1999 roku i do 2000 pracowałam w WSHGiT w dziale księgowości. Cała reszta mojego życia zawodowego związana jest już z Biurem ZG Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. W 2001 roku rozpoczęłam pracę w księgowości, do 2006 jako referent, w latach 2006–2007 jako p.o. głównego księgowego, potem rok spędziłam na urlopie wychowawczym. Po powrocie pracowałam w Wydawnictwie SBP (do kwietnia 2010), równocześnie uczestnicząc w pracach mających na celu uruchomienie nowego portalu. Od kwietnia jestem członkiem redakcji sbp.pl, najpierw jako sekretarz redakcji, a obecnie jako p.o. redaktora naczelnego.

Na co dzień wzorowa ;) matka i żona, ale nadal z szerokim wachlarzem zainteresowań. Z jednej strony nowinki technologiczne i motoryzacja, z drugiej gotowanie i Superniania. Poza tym lubię to co większość z nas: dobrą książkę, fajny film, muzykę wpadającą w ucho i spotkania towarzyskie w sprawdzonym gronie przyjaciół . Bardzo lubię też fotografowanie, niestety brak czasu na zgłębianie jego tajników sprawia, że najczęściej w trybie Auto.

***

Konrad Stepanajtys
redaktor, webmaster portalu sbp.pl

Wykształcenie zdobyłem na Uniwersytecie Warszawskim w Instytucie informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych na specjalizacji Zarządzanie informacją i wiedzą.

Regularną pracę zacząłem już na drugim roku studiów, poznając rynek książki od podszewki – jako magazynier w dużej warszawskiej hurtowni książek :) W tzw. międzyczasie zajmowałem się zarządzaniem tworzeniem stron internetowych oraz drobnymi zleceniami graficznymi. Przy tych pracach zdobyłem także większość wiedzy technicznej, która stoi za prowadzeniem serwisów www.

Pracę w Biurze Zarządu Głównego SBP zacząłem w na początku 2006 roku, przyjmując odpowiedzialność tworzenia miesięcznika Ekspres ZG SBP. Brałem także udział w powstawaniu wspólnego serwisu SBP/EBIB.

W wolnym czasie biorę udział rozgrywkach airsoft (sport podobny do paintballa), czytam książki, gram w gry komputerowe oraz fabularne.

***

Łukasz Stochniał
sekretarz i redaktor portalu sbp.pl

Zdobywanie wiedzy o książce i nie tylko zaczęło się u mnie dość wcześnie. Skończyłem Technikum Poligraficzne w Warszawie na specjalizacji offsetowe techniki drukarskie. Później swoje edukacyjne kroki skierowałem na Uniwersytet Warszawski, by tam życie żaka poznać na Instytucie Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych. Magisterium otrzymałem ze specjalizacji Wiedza o Dawnej Książce. Obecnie czynię starania celem napisania doktoratu.

Z prozą życia bibliotekarskiego zapoznałem się jako Kierownik Biblioteki Klubu Garnizonowego w Legionowie. Mogłem tam realizować wiele swoich pomysłów, jako że otrzymałem wolną rękę do działania, sporą dawkę zaufania i wsparcia od przełożonego.

Dalej rozwijałem się jako instruktor w Miejskiej i Powiatowej Bibliotece Publicznej w Legionowie, a obecnie chciałbym spożytkować swoje umiejętności w Stowarzyszeniu Bibliotekarzy Polskich. Zajmowałem się również zawodowo archiwizacją i obiegiem informacji w pewnej korporacji. Poza tym cenne z dziedziny e-commerce doświadczenie zdobyłem w jednej z wiodących agencji reklamowych.

Jestem pasjonatem historii, militariów, filozofii, teologii, astrofizyki, fantastyki i gier rpg. Zawsze uśmiechnięty :)

***

Skoro poznaliście już nieco redakcję, zapraszam do zadawania im pytań w komentarzach. Najciekawsze spośród tych, które się tu pojawią, zostaną przekazane redakcji wraz z moimi już wcześniej przygotowanymi pytaniami i zostaną opublikowane w wywiadzie, który niedługo pojawi się na tym blogu.

Dodatkowo, redakcja wybierze najbardziej interesujące, według nich, pytanie, a jego autora nagrodzi książką z Wydawnictwa SBP. Nie zapomnijcie zatem wpisać w odpowiednim polu poprawnego adresu e-mailowego dopisując komentarz, ponieważ na ten adres wyślemy informacje o nagrodzie.

Cytat z pozwu:

Powód wnosi – w trybie abstrakcyjnej kontroli – o uznanie za niedozwolone postanowienia § 4 ust. 3 cennika opłat i usług świadczonych w Miejskiej Bibliotece Publicznej (dalej „cennik”) stosowanego przez MBP w Słupsku im. Marii Dąbrowskiej o treści:

„W przypadku dokumentów chronionych prawem autorskim, zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, MBP może wykonywać reprodukcje lub reprodukcje cyfrowe o objętości nie przekraczającej 1 arkusza wydawniczego (ok. 22 stron)”.

Nie będę się za bardzo rozpisywał, odsyłam do pełnej treści obszernego jak zwykle artykułu w serwisie Vagla.pl. Jestem ciekaw, jak ta sprawa się rozwinie, bo to może być precedens dla innych bibliotek publicznych w Polsce.