تو که آمدی، آن یکی دیگر رفت. دیگر تنها نبودم.

چند قطره اشک دیگر باید بپردازم، در برابر عشقی که به من بخشیدی؟

من مشغول گریه کردنم بودم،
نفهمیدم از کی اونجا واستاده بود.

گربه، گربه کوچولوی مهربون،
نازم می کنی؟
غصه هام رو پاک می کنی؟

گربه، گربه ی دوس داشتنی،
پیشم می مونی؟

و من به دنبالت، نگران از اینکه تاریکی‌های سیاره‌ام را نیابی، کثیفی‌هایش را نبینی.

اما تو به هر گوشه سرک کشیدی، زیبایی‌هایش را ستودی، زشتی‌هایش را زدودی. با خنده‌هایت به رقص درآوردی‌اش، و با شیطنت‌هایش رنگ زدی سیاره‌ام را.

و من متعجب، که چه زیبا می‌توانست باشد اینجا. که غروب‌هایم چقدر تنها بود.

گفتی «ببین».
و دیدم.
رقص زنبور به دور گل‌ها را دیدم.
رنگ‌های بال پروانه را، و عشق بازی باران را دیدم.

گفتی «بشنو».
و شنیدم.
شعرهای عاشقانه‌ی سینه سرخ را که برای محبوب‌اش می‌سرود،
و صدای باد را
– که تا به حال ناله‌های محزون شبانگاهی یافته بودم‌اش –
صدای نوازش‌هایش بر برگ‌های درختان و بوسه‌هایش بر گونه‌ی پرندگان را شنیدم.

بعد پشت کردی که بروی.

گفتم کیستی؟
محرم رازی می‌جویی شاید؟
گفتی مرا رازی نیست که با تو باز گویم.
و ندیدم ابرهایی که در دل داشتی.

گفتم لختی درنگ کن،
خستگی‌هایت را پاک خواهم کرد.
گفتی بی‌ثمر است، غبار راه به تن می‌نشیند بار دگر.
و نفهمیدم زخم‌ها که در قلب داشتی.

گفتم سر پناهی برایت خواهم ساخت،
تا حفاظت‌ات کند از گزند توفان و رعد.
گفتی مرا به سرپناهی در میان دشت نیازی نیست.
و ندانستم که رویای کوهستان به سر داشتی.

گفتم همسفرت خواهم بود،
گفتی راه من از آن میان می‌گذرد.
و راه‌ات سخت بود و دشوار،
مرا توان آمدن نبود.

حال دیگر رفته‌ای.

سیاره‌ام دیگر خاکستری نیست، خورشید‌اش روشن‌تر است و ماه‌اش تابان‌تر. درهایش به روی مردمان باز است، که گاهی می‌آیند و میوه‌ای می‌چینند و شاید چیزی هم می‌بخشند.

عصرهای معمولی‌اش اما، غمگین است. بار خاطره‌ات را دارد.

آرزو می‌کردم خانه‌هامان کوچکتر بود
و دل‌هامان نزدیک‌تر.

آرزو می‌کردم ماشین‌ها کمتر بودند
و درختان بیشتر.

آرزو می‌کردم شب‌هایمان انقدر روشن نبود،
تا می‌توانستیم لمس کنیم قلب شیدایش را.

آرزو می‌کردم تو هم مرا دوست داشتی.

کاش ستاره‌ای گذر می‌کرد …

برو این پرنده‌ی کوچک،
در بند من نمان.
روحت را خواهم آزرد،
قلبت را خواهم رنجاند.

برو ای پرنده‌ی کوچک،
اینجا دوستی نخواهی یافت،
عشقی نخواهی دید.

برو این پرنده‌ی کوچک،
برو و آزاد باش.
من سال‌هاست محو تماشای غروب خورشیدم.

درون این پوسته‌ی پولادین کودکی نهفته است،
و آن هنگام که باد از وزیدن باز می‌ایستد،
صدایش را می‌شونم که تنهایی‌هایم را زمزمه می‌کند.

آنجا که باد رویاهایم را با خود برد،
باران خواب‌هایم را شست،
و خاک اشک‌هایم را بلعید.

آنجا که غروب آفتابش دلگیر نیست،
ستاره‌هایش خندانند،
و مردمانش هر یک گل سرخی در سینه دارند.

مرا در میان صحرا به خاک بسپارید،
زیر سایهٔ نخل‌ها،
همانجا که آوای حیات را شنیدم.

ای باران، ببار بر من! این زخم کهنه را که بر قلب دارم التیام بخش. نفرت و تاریکی را از آن بزدا. بگذار تا نور دوباره بدان راه یابد. افسوس، افسوس که این نابخرد مردمان تو را نیز به تمدن خویش آلوده‌اند.