tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291Thu, 05 Apr 2012 21:06:16 +0000ලේසුන්දර දවස්රෝහණ වීරසිංහආදරේලිහිණිසංජීවිකා මනෝහාරීකඳුළුමතක මංෙපත්අන්ධකාරයතනියට කඳුළයිරුධිරයයමුණා ස්වර්ණමාලිLihini SaralihiniSri Lankaසංජීවිකාඋපන් දිනකටු සටහන්රාතී‍්‍රයLyricsරවී අලුත්ගේම‍ගේ කතාවජීවිතයඋපමාලිකා කරුණාරත්නmy storysankalanaDharmapala vidyalayahttp://lihinisara.blogspot.com/noreply@blogger.com (ලිහිණි)Blogger83125lihininadahttp://feedburner.google.comtag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-2890457508946907829Thu, 05 Apr 2012 18:00:00 +00002012-04-05T23:39:14.200+05:30<div style="text-align: center;"><span><div style="text-align: right;"><img src="http://4.bp.blogspot.com/-ddg5TFuh-nk/T33eNEUk4YI/AAAAAAAAAg0/mDTI88ADqcg/s200/CIMG2840.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5727978617164849538" style="float: right; margin-top: 0px; margin-right: 0px; margin-bottom: 10px; margin-left: 10px; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px; " /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">අනීකා....</div><div><div style="text-align: right;">පේර ගහ පීදීල,</div></div><div style="text-align: right;">උදේ ඉද හවස්වන තුරාවට </div><div style="text-align: right;">ලේන පවුලක් දෙකක් </div><div style="text-align: right;">එකෙන්ම යැපෙනවා</div><div style="text-align: right;">හවස බත් කන්න එන</div><div style="text-align: right;">ගිරා රංචුවෙ ඉන්න </div><div style="text-align: right;">කොළපාට චන්ඩි ටික</div><div style="text-align: right;">පේර ගෙඩි වලට වග කියනවා</div><div style="text-align: right;">කොබෙයි යුවලත් තාම ඉන්නවා</div><div style="text-align: right;">කොණ්ඩයොත් එක්ක ගී ගයනවා</div><div style="text-align: right;">ඉද හිටක ගෙදර එන ” පාට්ටු” ට </div><div style="text-align: right;">මාසෙකට හරියන්න </div><div style="text-align: right;">ඔන්න වැඩ තියෙනවා </div><div style="text-align: right;">අම්මගේ ගෙමිදුලේ </div><div style="text-align: right;">තට්ට තණකොළ පදුරු</div><div style="text-align: right;">අගල් හතරක් පහක් වැවෙනවා </div><div style="text-align: right;">”මන්මි” තනියෙන් කතා කරනවා</div><div style="text-align: right;">අනීකා............</div><div style="text-align: right;">මාස හත අටක්වූ පුංචි හුරතල් මූණ</div><div style="text-align: right;">තවත් ලස්සන වෙලා මූණුපොතෙ දකිනවා...</div><div style="text-align: right;">අම්ම කැන්දන් ආව පුංචි මල්ලිය ගාව </div><div style="text-align: right;">ඔයා ආඩම්බරෙන් ඉන්නවා.....</div><div style="text-align: right;">ස්කයිප් එකෙන් හඩ ඇහෙනවා... </div><div style="text-align: right;">දෙමළ, සිංහල, ඉංගී‍්‍රසි වාගේම ජර්මන් ද </div><div style="text-align: right;">සිගිති මුවගින් ගැයෙනු ඇහෙනවා.....</div><div style="text-align: right;">අනීකා... </div><div style="text-align: right;">කවදාක හරි දාක උපන්බිම මතකයට </div><div style="text-align: right;">මෙකව තිළිණයක් කොට </div><div style="text-align: right;"> නුඹේ පරපුර නමට ලියනවා</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">සංජීවිකා මනෝහාරී</div><div style="text-align: left;"><br /></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-2890457508946907829?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2012/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)2tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-9048047632006340418Tue, 31 May 2011 14:16:00 +00002012-04-01T18:06:16.651+05:30ලිහිණිසංජීවිකා මනෝහාරී<p class="MsoNormal" style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span"><span lang="SI-LK" style="font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:SI-LK">කිසිවක් </span><span style="mso-bidi-font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;;mso-bidi-language:SI-LK"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span"><span lang="SI-LK" style="font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:SI-LK">තවත් කිසිවක් හා</span><span style="mso-bidi-font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;;mso-bidi-language:SI-LK"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span"><span lang="SI-LK" style="font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:SI-LK">සැසදිය නොහේ</span><span style="mso-bidi-font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;;mso-bidi-language:SI-LK"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span"><span lang="SI-LK" style="font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:SI-LK">කිසිවෙක් </span><span style="mso-bidi-font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;;mso-bidi-language:SI-LK"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span"><span lang="SI-LK" style="font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:SI-LK">තවත් කිසිවකු හා </span><span style="mso-bidi-font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;;mso-bidi-language: SI-LK"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span"><span lang="SI-LK" style="font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:SI-LK">සැසැදිය නොහේ</span><span style="mso-bidi-font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;;mso-bidi-language:SI-LK"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;"><span lang="SI-LK" style="font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;,&quot;sans-serif&quot;; mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-language:SI-LK"><span class="Apple-style-span">එපමණකි!</span></span><span style="mso-bidi-font-family:&quot;Iskoola Pota&quot;;mso-bidi-language:SI-LK"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-9048047632006340418?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2011/05/blog-post_31.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)2tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-2439171094961579140Fri, 27 May 2011 05:38:00 +00002011-06-13T21:01:25.938+05:30ලිහිණිරවී අලුත්ගේයමුණා ස්වර්ණමාලිතනියට කඳුළයිසංජීවිකා මනෝහාරී<div style="text-align: justify;">ආදරේ සුන්දර ගින්දරක් කියල කවුදෝ කියල තිබුණ. ලිහිණි, කාලයකින් දැනෙන නිර්මාණයක් දුටුවෙ නෑ, දැන් ලියන්නෙ නැද්ද කියල අහන, හැමදාමත් අලුත් දෙයක් විදින්න බලාගෙන ඉන්න අයට පහුණු කාලෙ දෙන්න උත්තරත් තිබුනෙ නෑ මට. මොකද වැඩත් එක්ක යුද්ධයක් කිව්වට නොලියා සිටීමට ඒක හේතුවක් කියල පිළිගන්න කවුරුවත් සූදානම් නැති නිසා.<br />මේ ගීතය ලියවුනේ යමුණා ස්වර්ණමාලි රන්කොත් වෙනුවෙන් ලියවුණු ස්වර රචනාවකට, එහි ස්වර රචනය රවී අලුත්ගේ සොහොයුරාගේ, යමුනා ස්වරණමාලි මගේ පළමු ගීතය "ලිහිණි" ගැයු එයට සාධාරණය ඉටු කළ ශිල්පිණිය. තවත් වැල් වටාරම් ඕනි නෑ.. එහෙම නේද? අහල බලන්න.<br /></div><br /><object height="81" width="100%"> <param name="movie" value="http://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F16020080&amp;show_comments=true&amp;auto_play=false&amp;color=0020ff"> <param name="allowscriptaccess" value="always"> <embed allowscriptaccess="always" src="http://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F16020080&amp;show_comments=true&amp;auto_play=false&amp;color=0020ff" type="application/x-shockwave-flash" height="81" width="100%"></embed> </object> <span><a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=5887046814877861291&amp;postID=2439171094961579140#"></a></span><br /><br /><div style="text-align: center; font-style: italic;"><span style="font-size:130%;">තනියට කඳුළයි හසරැල්ලයි වී<br />ජීවිතයට සිහිලසක් පතා<br />බදා වැළදගත් ගින්දර සිසිලයි<br />කියන්නෙ කොහොමද පෙම්බරයෝ//<br /><br />ජීවිතයම වූ පෙමැති අතීතේ<br />මඳහස දැවටුන මතක මංපෙතේ //<br />අතිනත තනියට මතකය කැදවා<br />සිතිවිලි ඉගීලී හද සැලෙනා//<br /><br />මට මා අහිමිව නුඹ හිමි වුනදා</span> <span style="font-size:130%;"><br />හදවත පිරිමැදි මුඳු වීනා තත//<br />තියුණු සැතක් වී මා රිදවන බව<br />දැන සිටියේ නෑ පෙම්බරයෝ//<br /><br />තනියට කඳුළයි හසරැල්ලයි වී<br />ජීවිතයට සිහිලසක් පතා<br />බදා වැළදගත් ගින්දර සිසිලයි<br />කියන්නෙ කොහොමද පෙම්බරයෝ//</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-2439171094961579140?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2011/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)1tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-4527062388414595919Tue, 19 Apr 2011 10:48:00 +00002011-04-25T13:58:15.870+05:30ලිහිණිඋපන් දිනලේරුධිරයසංජීවිකා මනෝහාරී<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-4KePBvBa1E4/Ta1sFBq3_7I/AAAAAAAAAgI/uMEQPysWosw/s1600/url.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4KePBvBa1E4/Ta1sFBq3_7I/AAAAAAAAAgI/uMEQPysWosw/s320/url.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597248745494806450" /></a><br /><br />අප්‍රේල් 2011ට පැමිණ නික්ම යන්නටත් ආසන්නව ඇත. තනිව ගත් පළමු හුස්මේ සිට අවසානයක් නොදන්නා ගමනක තවත් එක් සැතපුමක් අතීතයට එක්වී හමාරය. මේ සටහන තබන්නේ සතුටක් බෙදා ගැන්මටත්, සතුටක් ලබාගන්නට සහෘදයනට විවෘත ඇරයුමක් ලබාදීමත් අරමුණු කොටගෙනයි.<br /><br />ගතවු අප්‍රේල් 12 වනදා උදෑසන නාරාහේන්පිට ජාතික රුධිර පාරවිලන මධ්‍යස්ථානයට ගොස් රුධිරය පරිත්‍යාග කළයුතු යැයි සිතුනේ කවර මොහොතක කුමන හේතුවක් නිසාදැයි මතකයේ නොවේ. ඒ කෙසේ වුව දුරකතනය හරහා පැමිණ ‍බොහෝ සුපැතුම් සමඟ රුධිය දන්දීමට අවශ්‍ය සියලු කොන්දේසි සපුරා තීබීම නිසාවෙන් රුධිරය පරිත්ත්‍යාග කීරිමේ හිමිකම් ලැබිම එදින මා ලද සුවිශේෂි තිළිණයයි. <br /><br />රටතුළ යුද්ධය පැවති වකවානුවේ නිරන්තරව රුධිර‍ පරිත්ත්‍යාග ශීලීන්ගෙන් රුධිරය ලබාගැනීමේ ව්‍යාපාර පැවත්වුවද වර්ථමානය වනවිට ඒ සඳහා ප්‍රබල යොමුවීමක් දක්නට නැත. ‍ලේ බැංකු වාර්තාවන්ට අනුව මාර්තු අප්‍රේල් යනු රුධිර ගබඩාවේ ඉල්ලුම ට සැපයුම් යන්තම් පිරිමහ ගන්නා කාල වකවානුවයි. <br /><br />කාල දින වකවානු කෙසේ වේවා ඔබ, ‍ඔබේ රුධිරය පරිත්‍යග කි‍රීමේ කැමැත්තෙන් පසුවේ නම්, කි‍සිවෙක් රුධිරය පරිත්‍යග ශීලීයෙකු වීමට සුදුසු දැයි පිරිස්කා බලන ප්‍රකාශ පත්‍රයට අනුවත්, රුධිර‍යේ හිමොග්ලොබින් ප්‍රතිශතය ප්‍රමාණවත් නම්, ශරිරයේ බර කිලෝ ග්‍රෑම් 50ට වඩා වැඩි නම් අවුරුද්දේ ඕනෑම දිනයක, ඕනෑම මොහොතක ඔබටද රුධිර පරිත්ත්‍යාගගීලියෙකු වීමේ සතුටට හිමිකම් කිව හැකිවනු ඇත.<br /><br />නාරාහේන්පිට රුධිර පාරවිලන මධ්‍යස්ථානයේ දී එකවර 10 දෙනෙකුට පමණ පමණ ‍රුධිරය පරිත්ත්‍යාග කල හැක. යන්න. පමා නොවන්න, තනිව හෝ හැකිනම් තවත් එක් අයකුවත් කැටිව ගොස් ජීවිතයේ එක් වතාවක් හෝ රුධිරය පරිත්ත්‍යාග කි‍රීමේ නිරාමිස ප්‍රීතිය අත්විදින්න...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-4527062388414595919?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2011/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)2tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-5579683511702306466Tue, 01 Mar 2011 07:35:00 +00002011-03-01T17:54:36.872+05:30ජීවිතේ මහ දුකක්<br />සිනාවෙන්නට හැකියි <br />බොහෝ සීමිත දවස්<br />ආ පයට ආ මඟම <br />දුක’අතැර ඉක්මනින්<br />"නයන්තා" නෙතුපියා<br />ජීවිතෙන් සමුඅරන්...<br /><br />දයාබර සොයුරියේ නුඹට නුඹ ප්‍රාර්ථනීය සැනසීම ලැබේවා,<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-5579683511702306466?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2011/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)1tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-5847998278056107931Wed, 23 Feb 2011 11:26:00 +00002011-02-25T14:33:28.757+05:30ලිහිණිmy storyම‍ගේ කතාවසංජීවිකාමතක මංෙපත්සුන්දර දවස්<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-0Rn3O5-AnnM/TWT27WBLAqI/AAAAAAAAAfc/7Ekk3mXMoXQ/s1600/21032010027.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0Rn3O5-AnnM/TWT27WBLAqI/AAAAAAAAAfc/7Ekk3mXMoXQ/s320/21032010027.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576853737974727330" /></a> සේයා රූ - සුජීව අබේණායක<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />ජීවිතයේ බොහෝ අසුන්දර මතකයන් අතරින් පෙරි විත් මුවමදහාස නංවන අති සුන්දර දවස් වෙත කි‍මිදෙමි.‍ අතීතෙයන් එන ඒ සො‍ඳුරු මතකයන් සිහිවන සෑම මොහොතක්ම මා සිත රමණීය මිහිරියාවකින් ඇළලේ. <br />එදවස, අම්මාට රැකියාව ලැබී නොතිබිණි, වානේ සංස්ථාවේ සේවය කළ තාත්තා සිය සේවා මුරය නිමාකොට ගෙදර එනතෙක් අවදිව බලාසිටින්නට අයියාත් මමත් අපමණ උත්සාහ දැරීමු, එළඹ තිබුනේ 1980 වර්ෂයයි. ගෙමිදුලේ සුදුවැලි පිරුණු මහ සියඹලාව පාමුල අම්මා දුනුකේ පැදුර එළයි. විශාල සියඹලාව පින්න වලකාලන හෙවනක් වැනිය. බිළිදු මල්ලීව උකුලේ හොවා ගන්නා ඇය දෙපසට අයියාත් මමත් එක්වෙමු. <br /><br />එබදු සමහර සැදෑවරු ගතවූයේ විවිධ ජනකවි හා ළමා ගී ඇසුරේ ගොඩනැගෙන ළමා මණ්ඩපයකිනි. කරුණාරත්න අබේසේකර මාමාගේ ගුවන් විදුලි ළමාපිටියත් සුමනා ජයතිලක නැන්දාගේ හඳ මාමා වැඩසටහනත්, කුඩා දරුවන්වූ අපවෙත පිරිනැමුණු රස ගුලාවකි, දමයන්ති ජයසුරිය, ඉන්දීවරී ආරියසිංහ, රෝහිණි ජයසිහ, ලංකා රාජිනී ගුණසේකර ගැයු "ලියුං කාරයෙක් ඇවිදින්", "වතුසුදු අරලිය ගසක පිපෙනවා", "බල්ල පිදුරු කන්නෙත් නෑ", " මගේ පිගානේ ඉන්නා මාළු කූරියෝ" ආදී ගීත බොහොමයක මුල අල්ලා දෙන්නේ අම්මායි. මේ සංගීත සන්ධ්‍යාවන්ට අමතරව සඳ ඇති බොහෝ රාත්‍රීන්හිදී අපේ ප්‍රියතම ක්‍රීඩාව වන්නේ පන්සල් සෙල්ලමයි. කෝම්පිට්ටු වෙහෙර වටා වලාකුළු බැම්ම බැදෙන්නේ මයිඤොක්කා කොළ නටුවේ දම්වැල්වලිනි. චෛත්‍ය මළුවට සිවුවනක් පිරිසට පැමීණීම‍ට වාහල්කඩ සතරක්ද සැදේ, සැන්දෑවේ පිපෙන කහපැහැති සීනි ‍ඉද්ද මල් ‍චෛත්‍යවටා රටාවකට තැන්පත්වෙයි. අවසන අප දන්නා සියළුම ගාථා කියා හැකි අයුරින් බුදුන් වදින්නෙමු. මේ සියල්ල නිර්මාණය වන්නේ අපි ඇසුදුටු දෑ ඇසුරින් මිස ව්‍යවහාරික බුද්ධියකින් නොවේ. <br /><br />සියල්ල මෙසේ වන අතරම, සිහින් සුළං සමඟ විත් අප වටා දැවටෙන සියඹලා මල්පෙති එකින් එක පැදුරෙන් ඇහිද කටේ දමා ගැනීමටද අපි අමතක නොකරමු. නෙල්ලි ගෙඩියක බදු සිහින් ඇඹුලකින් දිවඟ තෙත්වේ. රාත්‍රිය එළඹිමත් සමග ම අම්මා අප තිදෙනාවද රැගෙන ගෙට වදී. කුප්පි ලාම්පුවේ ලා කහ ආලෝකය මුළු නිවසම ආලෝකවත් නොකරයි. එනිසාම පොල්අතු වහලයේ සිහින් සිදුරු තුළින් පෙරී විත් ගොම පිරිමඩනා ලද ගෙබිමට වැටෙන සඳ එළිය බිදු මද අඳුරේ කැපී ‍පෙනෙයි.ඒ සඳ එළිය දිගේ නලියන දුහුවිලි අංශු අත්ලට ගුළිකර ගන්නට අප වෙහෙ‍සෙමු. සඳ එළිය අපට කීකරු නොවී ගෙබිමේ නොයෙක් තැන්වලට සක්මන් කරයි. <br /><br />එම අත්දැකීමම වඩාත් සුන්දරව විදීමේ තවත් ස්වරූපයක් අපවෙත තිබිණි. ඒ දෑස් තදින් වසා කළු ඉංගිරිව තෙරපාගෙන සිට අදුරට දෑස් විවර කළවිට දෑසින් අ‍‍‍ඳුරට නිකුත්වන අධෝරක්ක වර්ණාවලිය දෙස බලා සිටීමයි. කවදා කවුරු කෙසේ සොයා ගත්තේ දැයි නොදන්නේ නමුදු එය බොහෝ දෙනාගේ පොදු අත්දැකීමක් බව දනිමි. මේ ක්‍රීඩා වන් දෙක අවසන් වන්නේ නොදන්නා මොහොතක නිදිපැදුරේ දෑස් පියවෙනතෙක් ගෙබිමේ සිට වහලටත් වහල සිට ගෙබිමටත් දූවිලි අංශුදිගේ දැස් දිවයෑම හෝ කළු ඉංගිරියාව තෙරපමින් දෑස් අරිමින් වහමින් ‍අදුරේ සුන්දරත්වය අත්විදීමයි.<br /><span style="font-weight:bold;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-5847998278056107931?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2011/02/blog-post_23.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)2tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-7782574334050551958Mon, 21 Feb 2011 11:06:00 +00002011-02-21T17:59:49.598+05:30ලිහිණිmy storyම‍ගේ කතාව<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-P99FlvMX5A8/TWJHYL_OwTI/AAAAAAAAAfM/cJkQpqRw3eQ/s1600/vallisneria_sthpineriv.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-P99FlvMX5A8/TWJHYL_OwTI/AAAAAAAAAfM/cJkQpqRw3eQ/s320/vallisneria_sthpineriv.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576097769498526002" /></a><br /> <br /><span style="font-weight:bold;">මූණ මල් පිපී ඉවුරත<br />ඇල දියට වැටී හිමිහිට <br />තාලයට නටා දියරැලි අතර ගිලෙනවා<br />හීන් පුසුබ පමණක් පවනතේ රැදෙනවා.<br /><br />ගල් බොරළු ඇනුුනු දෙපතුල<br />උදැසන පිනි බින්දු තවමින් <br />අකුරු කරන්නට ආ මඟ <br />හිතේ ඇදෙනවා<br />මුණ මල් සුවඳ ඉවකර <br />ගෙවී ගිය අතීතය වෙත <br />හිත ඉගිලෙනවා...<br /><br />ලදුදෙනි වැට කඩොලූ මැදින් <br />අකුරට මම ගිය කාලේ<br />මල් සුවදත් නෑ, පොඩි මාළුත් නෑ<br />දිය හවරිය පදුරුත් <br />හොරු ගෙනිහිල්ලා...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-7782574334050551958?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2011/02/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)2tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-998593513231078921Fri, 11 Feb 2011 09:36:00 +00002011-04-21T13:45:32.194+05:30ලිහිණිmy storyකටු සටහන්සංජීවිකා මනෝහාරීජීවිතයඋපන්දා සිට මියෙන තුරාවට දිනෙන් දින මොහොතින් මොහොත අලූත්වන ජීවිත සටහන් පොතේ කටු ගෑ යළි යළිදු ලියු බොහෝ සටහන් මා මනසේ චි‍්‍රතණය වෙයි. ඉනිදු බොහොමයක් කාලය විසින් ගිලගෙන මතකයෙන් ඈත්කර තැබූවද, දුළන අදුරෙහි පිපෙන සිහිනි තරු කනිණිකා සේ ක්ෂණයකින් ජීවය ලබා නැවත උපදී...<br /><br />විටක සිනහව ද, තවත් විටෙක කඳුළ ද, සතුටද, වේදනාවද දැවටුන මේ කටු සටහන් අකුරු ලෙස අස්වැද්දීමේ වුවමණාවක් මෑතක සිට මා තුළ පැන නගින්නේ සියල්ල කෙරන් නිදහස් වීමේ, සැහැල්ලූවීමේ වුවමණාව විසින් මා වෙත ඇති කරනු ලැබූ තෙරපීම නිසාද විය හැකියි. කෙසේ වුව ජීවිතේ බොහෝ දේ අභිමුව මහාමේරුව සේ ජීවිතය දරාගනිමියි මට ම සපථකොට සිටි මා වෙත ඵළඹ, බොහෝ අසීරු අවස්ථාවන් වලදී මා දරාගත් ආදරණීයයෙකු ‘‘මම පුංචි ගිනි පුපුරක් වෙද්දි, ඔයා මහා සීතල හිම කන්දක් වෙලා,’’ යැයි පැවසීම මහා මේරුව ජීවිතය හා ග්ලැෂියර ගැන නැවත සිතීමටත් ජීවිතය මා තුළම අලූතින් කුරුටු ගෑමටත් ඇතිකල අති මහත් පෙළඹවීම සෙනහසින් සිහිපත් කරමි.<br /><br /> කටු සටහන්<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TVUEExTkwQI/AAAAAAAAAeo/aYX5kVVHjGM/s1600/DSC02033.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TVUEExTkwQI/AAAAAAAAAeo/aYX5kVVHjGM/s320/DSC02033.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572364593942282498" /></a><br /><span style="font-weight:bold;"><br /><strong> ‘‘තිබිරිගෙය නොවේ ඇරඹුම, සුසානය නොවේ අවසන, ජීවිතය දිගු ගමනක නවාතැන්පොළක් පමණය. මහගම සේකර.” නොමියෙමි.</span></strong><br />සැබෑවකි. ජීවියෙකුලෙස, මනුෂ්‍යයකු ලෙස මගේ උපත මා විසින් කරන ලද පූර්ව සුදානමක් තූළ සිදුවූ පිළිසිඳගැනීමක් නිසා සිදුවූවක් නොවේය යනු මගේ අදහසයි. එසේ වුව මනුෂ්‍ය‍යෙකු ලෙස ජීවිතය වැළද ගැනීමට, අතැරයාමට, මඟ හැරයාමට හෝ පලායෑමට මට හැකියාවක් තිබේ. කෙසේවුව ද මා විසින් ගනු ලබන සෑම තීරණයක්ම මගේ හෘද සාක්ෂියට එකඟ විය යුතු යැයි, මගේ ඇතුලාන්තය මට නිරන්තරව හඬගා කියයි. <br /><br />ජීවිතය, එය කිසි විටකත් මල් පියලි ඇතිරූ සිනිදු සුව යහනක සුවය මවෙතට ළංකල හත්පෙති මල් පෙත්තක් නොවූවද ඒ ගැන දුකක් හෝ තැවුලක් අදටත් මට නොවේ. එදවස ද ලෝකයත් තරමටම ආදරයට ලොබබැදි දැරියක ලෙස ඇය පෙරලා බලාපොරොත්තුවුයේ කෙහෙරැල්ලක දැවටෙන ඇගිලිතුඩක සුවයකි, ආදරණීය ඇමතුමකි, උණුසුම් උකුලක සුවයකි. ඇයගේම වූ හීන අතර සැරිසරන, තනිව සිනහසෙන, තනිව කතාකරන තනිව හඬන ඒ ළදැරිය ඇගේම සිහිනවල තනිව කිමිදෙන්නට ‍්‍රපිය කරන්නියකි,<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TVUHwcw7T5I/AAAAAAAAAfA/58FOeTwW4vM/s1600/DSC01615.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TVUHwcw7T5I/AAAAAAAAAfA/58FOeTwW4vM/s320/DSC01615.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572368642877378450" /></a><br /><br />අදටත් ඉදහිට අතීතයෙන් වර්තමානයට පැමිණ මා මුහුණට එබිකම් පාන ආදරයට ලොබ බැදි ඒ දූගී සිගිත්තිය ගේ පළමු සිහින නගරය වූයේ, චීන මහා පරාප කාරය බඳු උස් තාප්පයකින් වටව තිබූ ඔරුවල වානේ කම්හලයි. වෙල ඉස්මත්තට දිස්වන විශාල යන්ත්‍රෝපකරන, ගොඩනැගිලි, නිරන්තරව අහසට දුම් පිබින උස් චිමිනය හා මුළු කොළඹ නගරයම මැනෙවින් පෙනෙන්නේ යයි පවසන අහසට නැගිය හැකි විවෘත පඩිපෙල සහිත නමක් නැති ගොඩනැගිල්ලට නැගීමේ සිහිනය බොදකර දැමු ගැහැනුකමට එරෙහිව යාමට හැකියාවක් එදවස ඇයට නොවුණි. <br /><br />කෙසේ වුව තමන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුතුයැයි, අරගල කල යුතුයැයි ඇය උගත්තේ ඒ සිහින නගරය ඇසුරෙනි. දහවල එකොලහටත් සවස තුනටත් නැවත රාත්‍රී එකොලහටත් ගම සිසාරා ඇසෙන කම්හලේ නලා නාදය ඇගේ කුඩා හදවත තුළ සිහින් දෙදරුමක් ඇති නොකෙරුවා නොවේ. අයියාටත් මල්ලීටත් පුතාල වීම නිසාම හිමිවූ පුංචි ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට පිවිසීමේ වරය දුවක වීම නිසාම ගිලිහීයාමත්, පියා පසුපස එල්ලී ගොස් එහි ඇතුළු වීමේ වරය ලබාගැණීම උදෙසා වන බෙරිහන්දී හඩාවැටීමට එරෙහිව අම්මාගේ අතපුරා වදින කම්මුල් පහරවල වේදනාවත්, හිතුවක්කාරී දඩබ්බර එකියෙකැයි යන ලෝක අපවාදයේ මතකයත් තවමත් ඇය හා රැදී සිටී.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-998593513231078921?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2011/02/blog-post_11.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)5tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-2860184180374818605Wed, 09 Feb 2011 11:16:00 +00002011-02-13T12:38:29.953+05:30ලිහිණිඅන්ධකාරයසංජීවිකාරාතී‍්‍රයජීවිතය<div style="text-align: left; color: rgb(51, 204, 255);"><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TVJ4j_a44GI/AAAAAAAAAeI/T_CD8K7xsLs/s1600/url.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 135px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TVJ4j_a44GI/AAAAAAAAAeI/T_CD8K7xsLs/s200/url.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571648248725692514" border="0" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: center; color: rgb(51, 102, 255);"><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">සිහිනයක මල් පිපී</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">රා‍්‍රතිය ඇස් හරී</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">තරු කිනිති පරවෙලා</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">මඟ සොයන්නට බැරි</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">කනාමැදිරියො නැතී</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">අන්ධකාරය දිදුළයි</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">මඟ කියනු කිසිවෙක් නැතී</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">මඟ අසන්නට රිසිනැතී </span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">දිදුළන අන්ධකාරය </span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">වැයෙනා හද ස්වරයයි </span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">කළුවරට පෙම්බැදී</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">මල් සුවද විදගමි</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">සිහිනයක කිමිදෙනා</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">කොපුළතක දවටමි</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">අදුර තූළ වැතිරෙමි</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">හිරුට දහවල දෙමි</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">දුලන අදුරම වෙමි </span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255);">එළියේ සැඟවී ගමි</span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br /></span></div>2011- 02- 09<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-2860184180374818605?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2011/02/blog-post_09.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)2tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-8947432813577157174Tue, 01 Feb 2011 09:03:00 +00002011-02-01T15:53:22.067+05:30ලිහිණිකඳුළුජීවිතය<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TUffA0rbeUI/AAAAAAAAAd8/3NlFe--j2Fw/s1600/little_friends_of_printmaking-happy_tear.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 152px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TUffA0rbeUI/AAAAAAAAAd8/3NlFe--j2Fw/s200/little_friends_of_printmaking-happy_tear.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5568664669500700994" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >ජීවිතය</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >අන්තැනකය</span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >එසේවුව</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >ලෙහී</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >විසිරෙයි</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >සිනහව</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >සඟවා</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >පපුතුර</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >කොනිතිලන</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >රිදවුම</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >...</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" > </span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >නොහැක්කේ</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >මන්ද</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >මට</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" ><span style=""> </span></span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >වසා</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >දමනට</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >කරදරකාර</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >කරාමය</span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >හැකි</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >සෑම</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >විටකම</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" ><span style=""> </span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >කඳුළු</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >වතුරම</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >වගුරන</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >...<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" > </span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >පස්</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >මහ</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >බැලූම්</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" ><span style=""> </span></span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >නැතිවම</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >ගුලිකොට</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >දමමි</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" ><span style=""> </span></span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >ඉවතට</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >නූපදින්නයි</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >සිනහව</span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >කඳුඵ</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >ගර්භාෂ</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >ඇතුළත</span></p><br /><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" > </span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >දන්නා </span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >කෙනෙක්</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" ></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >කියා</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >දෙනවද</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >හනිකට</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" ></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >වසාලන්නනේ</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >කෙලෙසද</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" ></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >කඳුළු</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >උතුරා</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >ගලන</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" ></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >ජීවිතේ</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:100%;" >කරාමය</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:18pt;" ></span></p> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-8947432813577157174?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2011/02/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)2tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-2620706835129262964Wed, 03 Nov 2010 01:17:00 +00002010-11-05T12:42:26.508+05:30Dharmapala vidyalayasankalana<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TNC5vsrI3uI/AAAAAAAAAc8/MPCt-uUthhQ/s1600/singing+group.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 340px; height: 226px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TNC5vsrI3uI/AAAAAAAAAc8/MPCt-uUthhQ/s1600/singing+group.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">‘‘අප රට අර බල...<br /><br />ආන්තරාවක...<br /><br />ඇදි ඇදි යන සැටි...<br /><br />ඈතින් ඈතට...’’<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">රටක අනාගතය වන්නේ එ රට දුවා දරුවන්ය. ඔවුන් දැනුමෙන් හැඟුමෙන් පිරිපුන් මිනිසුන් වන දිනෙක ලෝකය වඩා යහපත් වන බව අප විස්වාස කරමු. ඒ අනාගතය වර්තමානයේ බිහිවෙමින් පවතින අයුරු පන්නිපිටිය ධර්මපාල විද්‍යාලීය භූමියේදී මා නෙත ගැටිනි.<br /><br />‘‘සංකලන’’ ධර්මපාල දු පුතුන්ගේ හද රිද්මයය සනිටුහන් කෙරෙන ගායනයෙන්, වාදනයෙන් නර්තනයෙන් හැඩගැන්වූ සෞන්දර්ය පෙළහරයි. එළඹෙන නොවැම්බර් මස 03 වැනි බදදා දින මහරගම තරුණසේවා රඟහල වේදිකාවේ කරළියට එන සංකලන සැබවින්ම සංගීතයේත් නර්තනයේත් අපූරු සුසංයෝගයකි.<br /><br />පස්වන ශේණීයේ සිට උසස් පෙළ දක්වා ඉගෙණුම ලබන දම්පල් දූ දරුවන් අතරින් සියයකට ආසන්න පිරිසකගෙන් සමන්විත පෙර’පර දෙදිග වාද්‍ය වෘන්දය සත්සර රටාවන් ගායයෙන් හා නර්තනයෙන් හැඩගැන්වීමට විද්‍යාලීය සංගීත අංශයේ සහ නර්තන අංශයේ තවත් දු පුතුන් තුන්සියයක් පමණ එක්ව සීටි.ධර්මපාල විද්‍යාලීය විදුහල්පති කේ. ජී. විමලසේන මහතාගේ සහ ආචාර්ය මණ්ඩලයේ මග පෙන්වීමෙන්, ආදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ සංවිධාන දායකත්වයෙන් ඉදිරිපත් කෙරෙන ‘සංකලන’ ප‍්‍රසංගය අධීක්ෂණයට ආදී ධර්මපාලීන් වන සංගීතඥ රෝහණ වීරසිංහ, රවි බන්දු විද්‍යාපති, නදික වැලිගොඩපල, නිහාල් වික‍්‍රම එදිරිසූරිය සමගම සමන්ත පෙරේරා වැනි ක්ෂේත‍්‍රයේ ප‍්‍රවීනයන්ගේ නොමද දායකත්වය හිමිවී ඇත.<br /><br />නදික වැලිගොඩපොල ගේ සංගීතය මෙහෙයවීමෙන් වැයෙන ස්වර සමති‍්‍රක‍්‍රමණය කෙරෙමින් හැඟීම් ගැයෙයි. මොහොතකට සිත දැහැන් ගත වෙයි. වේදිකාව මත ‘‘උපතක සතුට’’ ප‍්‍රතිනිර්මාණය වේ. සතුටක උපත මගේ නෙත මුල සිහිල දනවයි. සැබවින්ම ප‍්‍රභාතය පෙරඹරින් නැඟ එයි. ඔව්, ඒ මගේ රටේ දූ දරුවන්ගේ අනාගතයයි.<br /><br /><div style="text-align: center;">‘‘මවක පියතුරු තුඩින, ගලන කිරි දුටු විලස - සිත් සතුට පුරවා......<br /><br />මිනිස්කම මුණ ගැසෙන තවත් මිනිසකුගෙ, නෙත - තුටු කඳුළු උනාවා.....’’<br /></div><br />ඉතින් ආදරණීය ධම්පල් දු පුතුන් වෙනුවෙන් ආදී ධර්මපාල සිසුවියක ලෙස මා ඔබට මෙසේ ඇරයුම් කරමි.<br /></div><br /><div style="text-align: center;">‘‘පිපෙන සඳ ජීවිතය සොඳුරු රඟ බිම තූළ<br /><br />දම්පල් අභිමානය<br /><br />දු දරු දෙ අත් මත කැටිකොට<br /><br />විදින්නට එන්න<br /><br />2010 - 11- 03 බදාදා එනම් අද සවස 6.30 ට<br /><br />මහරගම තරුණ සේවා රඟහලට ’’<br /><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TNC5LsT2sgI/AAAAAAAAAc0/XNIs4yv9M4w/s1600/orchestra+2010.10.30.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 327px; height: 217px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TNC5LsT2sgI/AAAAAAAAAc0/XNIs4yv9M4w/s1600/orchestra+2010.10.30.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-2620706835129262964?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2010/11/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)1tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-8837979525328144205Thu, 21 Oct 2010 04:33:00 +00002010-10-21T10:06:27.311+05:30<div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">කොහිවෙද<br />ඒ පැරණි ලිහිණිය,<br />බොහෝ විමසුම් සුසුම්<br />සවනත අසය.<br />තැපැල් මල්ලේය...<br />සහෝදර දැත්වල සීතලට නොව<br />උණුහුමට<br />හීගඩු පිපේ,<br />මහා කුනාටුවකට පසුව<br />ඇතිවන මාරාන්තික නිහඬතාවය<br />දරාගමි...<br /><br />මේ එයට මොහොතයි,<br />දරාගැනීමේ මොහොතයි.....<br />බලා හිදිමි...<br />නොදන්නා<br />දිනයක් වකවානුවක් දෙස<br />ඇමතුම<br />එයට රිසි මොහොතක<br />එළබෙන....<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-8837979525328144205?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2010/10/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)1tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-5102054149535412703Fri, 03 Sep 2010 09:27:00 +00002010-10-10T09:54:22.146+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TIC_tED-TiI/AAAAAAAAAcI/7n2qA9uihLM/s1600/orchid-petals-flower.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512616724806913570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/TIC_tED-TiI/AAAAAAAAAcI/7n2qA9uihLM/s320/orchid-petals-flower.jpg" border="0" /></a><br /><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="font-size:130%;"><br />කවිමල්<br />සත්තකයි මට<br />නුඹ අලුත් කවියක්<br /><br />හීන පැතුමක් පුබුදලා<br />මලක්සේ පෙති විහිදුවා<br />දිලෙන ඔයනෙතු<br />ඉරත් මමයැයි, සඳත් මමයැයි<br />කියනවා මට හැ‍ඟෙනවා.....<br /><br />පියැසි සිදුරෙන් හොරෙන් ඇවිදින්<br />ගෙබිම මතමුදු රටා මවනා<br />සදෙන් බිදුවක් වගේ<br />හැඟේ සෙනෙහස ඔබේ....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-5102054149535412703?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2010/09/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)1tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-3679165370071838235Thu, 27 May 2010 11:43:00 +00002010-05-27T17:17:42.343+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/S_5bw-lSdjI/AAAAAAAAAbU/yCcxMp_XHl4/s1600/Wesak+suba+pethum+jpg+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 287px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/S_5bw-lSdjI/AAAAAAAAAbU/yCcxMp_XHl4/s400/Wesak+suba+pethum+jpg+copy.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475915093920347698" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-3679165370071838235?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2010/05/wesak.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)0tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-5253911185724378809Sun, 09 May 2010 18:51:00 +00002010-05-10T00:34:03.133+05:30<a href="http://2.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/S-cGQp9WYAI/AAAAAAAAAbM/g1mIwXBPT_Q/s1600/Nethu+&amp;+Amma.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469347155675602946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 273px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/S-cGQp9WYAI/AAAAAAAAAbM/g1mIwXBPT_Q/s400/Nethu+%26+Amma.jpg" border="0" /></a> ආදරණීය අම්මේ<br />හුගක් පැහැබර දවසක රෝස පාට සාරියක් ඇදල, ඇස්වල සතුටත්, දුකත් දරාගෙන හිටිය ඔයාව මම දැක්ක ගමන් අදුරගත්ත. දුරින් අඩිය තියල දුරකට වෙලා හිටිය අම්මගේ ඇස්වල කඳුළු දිලිසෙනව මම බලාගෙන හිටිය. මම ඔලුව උස්සල අම්ම දිහා බැලුව. ඇහැට ඇහැ හමුවුණාම ඔලුව චුට්ටක් නමල ඔයා මගෙත් එක්ක හිනා වුනා. හරියට හුග කාලෙක ඉදල දන්නව වගේ. අලුත් ජීවිතයක අලුත් බලාපොරොත්තු එක්ක මගේ පුංචි යෙහෙලිය පෝරුවට නැගුන. ඒ පුංචි සුරංගනාවිය දිහා අපි හැමෝම බලාගෙන හිටියෙ හරිම ආදරෙන්. ඇත්තටම අපි හැමෝම එතනට ආවේ එයාට අපේ ආශීර්වාදයත් ආදරයත් දීල යන්න.<br /><br />ඒ එක්කම මට ඕනවෙලා තිබුණ ඒ සුරංගනාවිට පොළොවට පය ගහන්න, බය හැකක් නැතිව ඇවිදින්න, වාරුවක් නැතිව නැගිට්න්න අතදීපු අම්මට ආදරෙයි කියන්න, ස්තුතියි කියන්න. දවස නිමා වෙන්න මොහොතක් හරි තියල ඒක ඔයාට කියන්න මම බලාගෙන හිටිය. එක මොහොතක මම ඔයාව හෙවිව. අනේ ඔයා කොහේවත් හිටියෙ නැහැ. මට හරියට දුක හිතුණ. මට මගේ යුතුකම කරන්න බැරිවුණා. මම මගේ යෙහෙළියකට කිව්ව.<br /><br />ඊටත් පැයකට විතර පස්සෙ අම්මව මට මුණ ගැහුනෙ අහම්බෙන්. මම අම්මගෙ නම කියල ඒ ඔයා නේද කියල ඇහුව. ඇත්තටම මට ඒ වෙලාවෙ දැනුනෙ බොහෝම සුන්දර ආදරණීය ලෙංගතුකමක්. මගේ කමක්, අපේ කමක්, ඒ වුනත් මට අම්ම ට මගේ හැගීම් ඒ විදිහටම කියන්න බැරිවුණා. භාෂාව අපි දෙන්න අතරට බාධකයක් වුනා. ඒ වුනත් මම කියන්න ඕන වුනු මගේ හැගීම් අම්මට දැනුන කියල මට දැනුණ.<br /><br />ඇත්තටම ආදරණිය අම්මෙ. ඔයාව බදල වැලදගන්න බැරි තරම් මගේ දෑත් පුංචියි. ඔයාගේ හදවත ඒ තරම් විශාලයි. ආදරය, කරුණාව දයාව විතරක් නෙමෙයි සතුට, සැනසීම, ආශීර්වාදය ඔයාගාව තියෙනව. ආදරණිය අම්මෙ අපේ රටේ අපි හැදිල තියෙන්නෙ හැමදේම ඇතුලු හදවතින් දරාගන්න. අපි දෙයක් ප‍්‍රකාශ කරන්න යොමු වෙන්නෙ හරිම අඩුවෙන්. ඒ වුනත් මම දන්නව හංගපු ආදරයකින් ලැබෙන දෙයක් නෑ කියල. ජීවිතේ සමහර දේවල් එළියට ප‍්‍රකාශ කරන්න ඕනි නෑ තමයි. අම්ම අම්මගේ ආදරය ගැන කරුණාව ගැන කතා කරන්නෙ නැහැනෙ. අම්මගේ සතුට ගැනයි කතා කරන්නෙ. ඒ වුනත් ආදරණීය අම්මෙ, තමන් කෙනෙකුට ආදරෙයි කියන එක ඒ ආදරේ අනෙකාට දැනෙනව කියන එක ආදරේ දෙන කෙනාට දැනුනහම තියෙන සතුට විශ්වාස කරන්න බැරි තරම් විශාලයි.<br /><br />ඇත්තටම මම මගේම අම්මව හුග කාලෙකින් තුරුළු කරගෙන නැහැ. දැන් මගේ අමිමව මම තුරුළු කරගන්න ගියොත් ඈ මගෙන් අහනව මොකද මේ නාකි දණ ගාන්න හදන්නෙ කියල. ඒ වුනත් එදා ඒ මොහොතෙ අම්ම මාව තුරුළු කර ගත්තහම මගේ හිස අම්මගේ පපුවෙ රැදුනම මට හරි අපුරු සුවයක් දැනුන. ඒ එක්කම අම්මගේ හඳවත ඉකිබිදින හ~ත් මට හොදටෝම දැනුන. ඒත් එක්කම මට දැනුන අම්මගේ ඒ කඳුළ වැටුනෙ සතුටත්, දුකක් බෙදාගන්න හිනාවක් කඳුළක් බෙදා ගන්න තරම් හයියක් නැති අය වෙනුවෙන් කියල. ආදරණීය අම්මේ ඔයා හඬන්න බැරි අය වෙනුවෙන් හඬා වැටෙනව. හිනා වෙන්න බැරි අයට හිනාවක් දීල ඒ අයත් එක්කම හිනාවෙනව. ඒක තමයි මම ඔයා තුළින් දකින විශේෂත්වය.<br /><br />ආදරණිය අම්මේ මම හදවතින්ම කියනව ඒ ගෙවුණ හෝරාව ඔයාගෙ කියල. මගේ යෙහෙලියගේ මංගල දවස ඔයාගෙ කියල. මම දුටුව ඔයාගේ වාගේම දීප්තිමත් තවත් ඇස් හතරක්. මගේ යෙහෙළියගෙ දීපිතිමත් දෑස. ඒ එක්කම ඔබේ ජීවන සහකරුවාගේ දීප්තිමත් දෑස, ඒ දෑස්වල දි¥ලන ආලෝකය දීප්තිය ඔබයි මගේ අමිමෙ.<br /><br />ආදරණිය අම්මේ. මට ඔයාට කියන්න ඕන, මම දකින මම දැකපු අම්මල අතර ලෝකෙ ඉන්න ආදරණීයම අම්ම ඔයා කියල. මම දන්නව ගැහැණියකගේ ආදරයේ විවිධ සීමා මායිම් තියෙනව කියල. හැබැයි දරු සෙනෙහස හැම ගැහැනියකටම පොදුයි. ආදරණීය අම්මේ, ඔයාගේ ආදරයට සීමා මායිම් නැහැ. ඔයාට පුළුවන් මුළු ලෝකෙටෙම ඔයාගේ ආදරය දෙන්න. මම දන්නව දැනටමත් ඔයා මුළු ලෝකෙටම ආදරය කරනව කියල. ඒ වුනත් ඔයාගේ ආදරේ දැනෙනව කියල මට ඔයාටම කියන්න ඕන.<br /><br />ආදරණීය අම්මේ, කෙනෙකුගේ ලැබෙන උදව්වට අපිට හරිම ලේසියෙන් ස්තූතියි කියල කියන්න පුළුවන්, එහෙම නැත්නම් බොහොම ස්තූතියි කියල කියන්නත් පුළුවන්. හැබැයි කෙනෙක්ගෙන් ලැබෙන ආදරයට හිලව් කරන්න පුළුවන් ඒ වාගේම ආදරයක් විතරමයි. හැබැයි ඒ ආදරයට කොතනකදිවත් මොන විදිහටවත් මනින්න බැහැ. ඒ ආදරයට වටිනාකමක් දෙන්න බැහැ.<br /><br />ආදරණීය අම්මේ මම ඔයාට කියනව හුගක් ආදරෙයි කියල. එක හදවතක ආදරේ කොච්චර විශාලද කියල මම දැනගත්තෙ ඔයාගෙන්. මම ඔයාට ස්තුතියි කියනව, අපිට දෛවය විසින් උරුමකරන දේ මොනවගේ දෙයක් වුනත් ඒ දෙය අභිමවා යන්න ශක්තිය අපිට තියෙනව කියල කියල දුන්නට. මම ස්තුතිවන්න වෙනවා ඔබේ දෙමාපියන්ට, ඔබ වැන්නියකට ජීවිතය දුන්නිසා. ඔබෙන් තව බොහෝ දෙනෙක් ජීවිතය ඉගෙන ගන්න නිසා. අම්මේ මම ඔයාට ගරු කරනව. ආදරේ කරනව ඔබ සැබෑ ගැහැනියක නිසා.<br /><br />2004 - 08 - 18<br />උපතින් දෑතක් අහිමි දියණිකට දෑතක් වූ, මවකවූ, ආදරණිය සුදු අම්මා වෙනුවෙන් ලියැවුණු මේ සටහන නැවත පල කෙරෙන්නේ ලොව පුරා වෙසෙන මව්වත් ගුණැති සියළු මව්වරුන් නමටය............<br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-5253911185724378809?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2010/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)2tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-7280401799621613883Tue, 20 Apr 2010 15:13:00 +00002011-02-02T15:17:00.268+05:30lihini<span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse;font-family:arial,sans-serif;font-size:13;" ><div style="font-family:'trebuchet ms',sans-serif;"><span style="font-size:85%;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 204, 255);"><br /></span></span></div><div style="font-family:'trebuchet ms',sans-serif;"><span><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 204, 255);">‍මේ යතාර්ථය අපි පිළිගන්න ලෑස්තිද? අඩුම වශයෙන් පිටස්තරයාගේ මේ ලියවිල්ල තවදුරටත් බෝ කරමු. </span></span></span></div><div style="font-family:'trebuchet ms',sans-serif;"><span style="font-size:85%;"><br /></span></div><div style="font-family:'trebuchet ms',sans-serif;"><span style="font-size:85%;"><br /></span><span><b><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;">සිංහල දෙමළ සහෝදරත්වයේ නාමයෙන් කරන පුංචි ඉල්ලීමක්<br /></span></b></span><span><b style="font-family:'trebuchet ms',sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;"><span></span></span></b><span style="font-family:'trebuchet ms',sans-serif;"><span><a href="http://pitastharayablog.blogspot.com/2010/04/blog-post.html" target="_blank" style="color: rgb(42, 93, 176);"><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;">http://pitastharayablog.<wbr>blogspot.com/2010/04/blog-<wbr>post.html</span></a></span></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-size:85%;">මේ පොඩි ලිපිය ලියන්න හිතුවේ මා දැනට සිටිනා විශ්වවිද්‍යාලයේම වැඩිදුර අධ්‍යාපනය ලබන යාපනයේ දෙමළ සහෝදරවරුන් කිහිප දෙනෙකු සමග දින කිහිපයක් තිස්සේ වරින් වර ඇති වූ සාකච්ඡාවක ප්‍රතිඵලයක් හැටියටයි. අද යාපනයේ වැසියන් විශාල ලෙස පීඩාවට පත්ව සිටිනවා විශාල සංඛ්‍යා වශයෙන් එහාට පැමිණෙන සිංහල සංචාරකයන් හා වන්දනාකරුවන් නිසා. ඒ එතරම් විශාල ජන පිරිසකට අවශ්‍ය පහසුකම් ඒ ප්‍රදේශයේ හිග බැවින්. ඒ නිසා වැසිකිලි ලෙස බාවිතා වන්නේ ඇතැම්විට පොදු ඉඩම් පිට්ටනි වැනි ස්ථාන. ඒ වගේම එකවර විශාල සංචාරක පිරිස් සෑම දිනෙකම අපි ජීවත්වන ප්‍රදේශයේ රෑ දවල් නැතිව සැරිසරන්න ගත්තොත් එය අපගේ එදිනෙදා ජීවිතයට කොතරම් බලපාවිදැයි මෙය කියවන ඕනෑම කෙනෙකුට වැටහෙනවා ඇති.<br /><br />එසේ ම නල්ලූර් කන්දසාමී කෝවිල ඉදිරිපිට පදික වේදිකාවේ කුඩා කඩ දමාගෙන සිටින පිටතින් ගිය වෙළෙන්දන් තමන්ට අවශ්‍ය වැසිකිළි පහසුකම් නැති බැවින් ඒ කටයුත්ත සඳහා බාවිතා කරන්නෙත් කෝවිල් භූමියට අයත් ඉඩමමයි. නමුත් ඒ ගැන නෙවෙයි මම ලියන්න යන්නේ.<br /><br />යාපනයට යන බොහෝ දෙනෙකුට ඒ ප්‍රදෙශයේ ජීවත්වන අයගේ සංස්කෘතිය ගැන අවබෝධය අඩුකම නිසා දෙමළ වැසියන්ගේ හිත් රිදවන බොහෝ දෑ අද සිදුවෙමින් පවතිනවා. දෙමළ හින්දු අය තම පූජ්‍යස්ථානවල ලිං සලකන්නේ ශුද්ද වූ ස්ථාන හැටියට. ඒ ලිං ජලය නෑමට ඇඳුම් සේදීමට පාවිච්චි කරන්නේ නෑ. නමුත් අද එහි යන සිංහල ජනයා විශාල ලෙස එය සිදුකරනවා. එය හින්දු ජනයා ගේ හිත් දැඩිලෙස පාරවන්නක්. දෙවනුව ඔවුන් පූජ්‍යස්ථාන ගොඩනැගිල්ල තුළ ද ඉන් පිටත ද ගමන් කරන්නේ අපි දාගැබ පැදකුණු කරන ආකාරයටයි. එනම් දකුණු අත නිතරම පූජනීය ස්ථානය දෙසට පවතින ලෙස. වම් අත ඒ දෙසට තිබෙන ලෙස ගමන් කළහොත් ඒය සැලකෙන්නේ ආගමික ස්ථානයට කරන අපහාසයක් ලෙස. මේ ගැනත් එහි යන අයට අවබෝධයක් නෑ. අපේ බුදුපිළිමය ඇති විහාර ගෙට පිටින් පැමිනෙන කෙනෙක් සපත්තු දමාගෙන හෝ තොප්පියක් දමාගෙන ගියොත් එය කොහොම පිළිගනීවිදැ'යි ඔබම හිතන්න.? සාමාන්‍ය හින්දු ජනයාට මේවා සුලු කාරණා නොවෙයි. නමුත් ඒවා වෙනස් කරන්න ඔවුන්ට හැකියාවක් නෑ. පහුගිය දා බුදුදහමට නිගරු කළාය කියා 'අකෝන්'ට රටට ඇතුළුවීම ද තහනම් කළා සේ තම ආගමික විශ්වාසවලට අපහාසවන ලෙස කටයුතු කරන කාට හෝ එරෙහිව කිසිම තීරණයක් ගැනීමට දෙමළ ජනයාට නොහැකි බව අපි හැම දෙනා ම දන්නවා නේ.<br /><br />තව බොහෝ කරුණු ඇතත් තව එක්කරුණක් ගැන විතරක් සඳහන් කර මේ ලිපිය හමාර කරනවා. ඒ මෑතක සිට උතුරට පැමිණෙන හමුදාවේ පිරිස්වල පවුල්වල අයට නවාතැන් දීමට යාපනයේ වැසියන්ට සිදුවීමයි. මෙය සිදුවන්නේ "හෙට/අනිද්දා අපේ පවුලෙ මෙච්චර පිරිසක් යාපනයට එනවා. දවස් දෙකක් ඒ අයට ඕගොල්ලන්ගෙ ගෙදර නවාතැන් දෙන්න" කියා කරන ඉල්ලීමක් ලෙසට. ඇතම් තැනක මෙය බලය යොදා කළ අවස්ථාත් ඇති බව මාගේ මිත්‍රයන් පැවසුවා. මෙය සිදු වෙනවා ඇත්තේ යාපනයට එන පිරිස්වලට අවශ්‍ය තරම් නවාතැන් පහසුකම් නැතිකම නිසාත් යාපනයට එන තම ඥාතීන් නිසි පහසුකම් නොමැතිව දවස් ගතකිරීමට ඉඩහැරීම යාපනයේ සිටින තමන්ගෙ වගකීම් පැහැර හැරීමක් ලෙස එහි සේවය කරන හමුදා භටයින් සිතන නිසාත් විය හැකියි. නමුත් මහනුවර කොතරම් නවාතැන් ප්‍රශ්න තිබුනත් අම්පාරෙන් එහියන මට නන්නාදුණන ගෙදරක නවාතැන් සකසා දෙන්න එහිසේවය කරන මගේ හමුදා ඥාතියෙකුට බෑ. එහෙම ඉල්ලීමක් කරන්න වත් කවුරුවත් උත්සාහ කරන්නේ නෑ. නමුත් මෙය අද යාපනයේ සිදුවෙමින් පවතිනවා.<br /><br />මෙය ලියන්න ආසන්නතම හේතුව වුනේ අප අතර සිටින එක් මිත්‍රයෙකුගේ නිවසට පෙරේදා පැමිණි හමුදා බට පිරිසක් තව දින දෙකකින් යාපනයට එන තම ඥාතීන්ට නවාතැන් සපයන ලෙස ඔහුගේ වයෝවෘධ දෙමාපියන්ට පැවසීමයි. මාගේ මිත්‍රයා මෙයින් දැඩි හිත් පීඩාවට පත්ව සිටිනවා. මේ කතාව ඇසූ එක් සිංහල සහෝදරයෙක් කියා සිටියේ ඇයි ඔයා අධිකරණයට යන්නේ නැත්තේ, මේක මානව අය්තිවාසිකම් කඩවීමක් කියායි. නමුත් මාගේ දෙමළ මිත්‍රයාගේ පිළිතුර ඉතාම වැදගත්. ඔහු කීවේ මට අධිකරනයෙන් වත් දෙමළ දේසපාලකයන්ගෙන්වත් මේකට උත්තර හොයන්න ඕන නෑ. ඒකෙන් වෙන්නෙ අපි තව භේදවෙන එක. සිංහල අය අතර මේක සාකච්ඡාවට ගැනිලා මේව නවත්ත ගන්න ක්‍රමයක් ඇතිවෙන එකයි මට ඕන කියායි. යාපනයට එන ජන සංඛ්‍යාව එහි ඇති පහසුකම්වල ප්‍රමානයට සීමා කළහොත් හමුදාවට අපේ ගෙවල් ගන්නට වෙන එක්ක නෑ කියායි.<br /><br />මේ කියවන හැමගෙන්ම ඉල්ලනවා මේ කාරණයට හැකි ආකාරයෙන් මැදිහත් වෙන්න. මිනිස්සු දැනුවත් කරන්න පුළුවන් හැම ක්‍රියා මාර්ගයක්ම ගන්න. ඔබ දන්නා මාධ්‍යවලට සම්බන්ධ අය ඉන්නවානම් මේ ගැන ලියන්න සාකච්ඡාකරන්න පොළඹවන්න. රජය හෝ එහි යන ජනයා විවේචනය කරන්න නෙවෙයි. එය මගේ මිතුරාගේ බලාපොරොත්තුව නෙවෙයි. ඒ වෙනුවට ඔවුන් දැනුවත් කරන්න.<br /><br />අප නොදන්නා කාලයේ දෙමළ ජනයා අප රට තුළ අවමානයට ලක්ව ඇත්නම් එයට අපට කරන්නට දෙයක් ඉතිරිව නෑ. ඒත් අප ජීවත්වන කාලය තුළ සිදුවන එවැනි දේ සම්බන්ධයෙන් අපට වගකීමක් තිබෙනවා. මේ කියවන (පෙර ලිපිවල මා ඉදිරිපත් කර ඇති අදහස්වලට පක්ෂ විපක්ෂ) සහෝදර සහොදරියන් හැම කෙනෙක්ම පුලුවන් යමක් කරයි කියල අපේක්ෂා කරනවා.</span></div><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:'trebuchet ms',sans-serif;"><b>Posted by <span>පිටස්තරයා-2</span> </b></span><b style="font-family: 'trebuchet ms',sans-serif;"><span>at <a href="http://pitastharayablog.blogspot.com/2010/04/blog-post.html" rel="bookmark" title="permanent link" target="_blank" style="color: rgb(42, 93, 176);"><abbr title="2010-04-19T11:06:00+05:30">11:06 AM</abbr></a><br /></span></b></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-7280401799621613883?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2010/04/blog-post_20.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)0tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-3964497722323772242Thu, 15 Apr 2010 10:34:00 +00002010-04-15T16:44:37.618+05:30ලිහිණිරෝහණ වීරසිංහඋපමාලිකා කරුණාරත්නආදරේසංජීවිකා මනෝහාරීකිසියම් අත්දැකීමක් පද පේලියක් වුනාට පස්සෙ ඒක ගීතයක් කරනව කියන්නෙ වෙනම වැඩක්. එතනදි රචකයාට හැමෝම දන්න බොහොම ප‍්‍රසිද්ද නමක් තියෙනවනම්. එත් නැත්නම් මූල්‍යමය හැකියාව තියෙනවනම් , ඒ දෙකම නැතිවත් අහවලාට කියල ලියා ගත්තොත් ෂුවර් හිටි එකක් තමයි රාවයක් තියෙනව නම් ගැටවක් නෑ. නමුත් මේ කිසිම දෙයක් නැතිව ගීතයක් නිර්මාණය වෙද්දි ඒකෙ බරපැණ දරන්නට ඉදිරිපත්වෙන පාර්ශවයඅනුව බොහෝ දේ තීරණය වෙනව.<br /><br />ගීතයක් ලියවෙද්දි ගොණුවෙන අදහස් වලට වටිනාකමක් නැති වුණාට ඒක ගීයක් වෙන්න රුපියල් සතවල ලොකු වටකාකමක් තියෙනව... ඊළඟට රූප රචනා කරනව කියන කාර්යයෙදි මිල ස‍්‍රත‍්‍රය ලක්ෂ ගනනක් වෙනව.<br /><br />මේ හැම දේම කතා අතර අතුරු කතා.<br />අහල බලන්න.<br />දැනෙන දේ අවංකවම කියන්න...<br /><br /><span style="font-size:130%;">ආදරේ<br />සලපතල මළුවක්<br />කොයි දෙසින් ආවත්<br />ගිමන් නිවනා කෙම් බිමක්<br />දසදෙසින් හමනා.....<br />සිහිල් මදනල සේ<br />විඩා නිවමින් සියොළඟම දැවටේ<br />ආදරේ........ දෝරේ ගලනා ආදරේ<br /><br />ඛෙදා වෙන්කර ගන්න ඕනෑ නෑ<br />බදා හිරකර ගන්න ඕනෑ නෑ<br />දෑල ඉවුරේ පිරී ඉතිරේ<br />ආදරේ........<br />දෝරෙ ගලනා ආදරේ<br /><br />නීල අහසේ නිසසලේ ඇදෙනා<br />වලා දුහුලේ සැහැල්ලුව රැගෙනා<br />හමන මදනල කියන රහසයි<br />ආදරේ........<br />දෝරේ ගලනා ආදරේ </span><br /><br /><span style="font-size:130%;">ආදරේ<br />සලපතල මළුවක්<br />කොයි දෙසින් ආවත්<br />ගිමන් නිවනා කෙම් බිමක්<br />දසදෙසින් හමනා.....<br />සිහිල් මදනල සේ<br />විඩා නිවමින් සියොළඟම දැවටේ<br />ආදරේ........ දෝරේ ගලනා ආදරේ</span><br /><br /><br />හඬ - උපමාලිකා කරුණාරත්න<br />නාද මාලාව -රෝහණ වීරසිංහ<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ffffff;">මෙතනින් අහන්න<br /></span><a href="http://www.boondi.lk/Convert/Adare%20Salapathala%20Maluwak.wma"><span style="color:#ffffff;">http://www.boondi.lk/Convert/Adare%20Salapathala%20Maluwak.wma</span></a><span style="color:#ffffff;"> </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-3964497722323772242?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2010/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)0tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-2806851916199781545Wed, 24 Feb 2010 11:53:00 +00002010-02-25T00:42:55.405+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/S4UTXC06JpI/AAAAAAAAAbE/zRxJbgRxgcU/s1600-h/Prageeth+Eknaligoda.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 310px; height: 210px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/S4UTXC06JpI/AAAAAAAAAbE/zRxJbgRxgcU/s400/Prageeth+Eknaligoda.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441777011363817106" /></a><br /><br /><br />අපි හැමෝම මේ ලියමන අපේ බ්ලෝග් වලට එකතු කරගමු. නිරංජි වෙනුවෙන්. නැතිවේගෙන මැරිගෙන යන මනුස්සකම වෙනුවෙන් මේක ඉල්ලීමක් - ලිහිණි' <br />ආදරණිය ප්‍රගීත් අන්කල්,<br /><br />ප්‍රගීත් අන්කල් කවදාක හරි මේ ලිපිය දකීවි කියන විශ්වාසය තියාගෙන මම මේ ලිපිය ලියන්නේ. මාස කිහිපයකට පළමුවෙන් ඔබ මට ලියූ ලිපිය නැවත 'ලංකාදිප' පත්‍රයෙහි පළවී තියෙනවා මම දැක්කේ අහම්ඛෙන්. ඔබ ඒ ලිපිය ඒව්වේ පසුගිය වසරේ අගෝස්තු මාසයේ ඔබ පළමුවරට පැහැරගෙන ගොස් නිදහස් කළ පසුවයි. අවුරුදු විස්සකින් පසු පළමු වතාවට-<br /> <br />-මම ප්‍රගීත් අන්කල්ට ලියන්න පෙළඹුණේ ඒ සිදුවීම විසින් මා තුළ ඇති කළ කම්පනයයි. අවුරුදු විස්සක් කොයි තරම් දිගු කාලයක්ද?<br /><br />ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ පැහැරගෙන ගිය බවට ඒ අගොස්තුවේදී පුවත් පළ වී තිබුණත් ඔබ මා කුඩාකළ දැන සිටි ප්‍රගීත් අන්කල් යැයි මට එක්වරම නොසිතුනේ ළමා විය ගැන මගේ මතකය දුබල නිසා විය හැකියි. ඒත් ඔබේ පින්තුරයක් අහම්ඛෙන් දැක්කාම මට ඔබ කවුදැයි යන වග මතක් වූයේ ඔබේ රුව මගේ ළමාවිය ගැන ඉතිරිව ඇති මතක කැබැලිති අතර විසි වසක් නොනැසී තිබූ නිසායි. ඔබට කතා කළ යුතුයැයි කියන හැඟීමෙන් දින කිහිපයක් තැවුල් විඳි මම අසීරුවෙන් ඔබේ දුරකතන අංකය සොයාගත්දා කොයිතරම් සතුටු වූවාද? ඔබට ලියූ පළමු ඊ මේල් පණිවුඩය මම ලිව්වේ වේදනාබර සතුටකින්. ඔබ විඳි දුක් ගැහැට ගැන ඇසීමෙන් හටගත් වේදනාව යටකොට ළමා වියේ මා දැන සිටි 'ප්‍රගීත් අන්කල්'ට විසි වසරකින් පසු ලියන්නට ඉඩ ලැබීම සතුට කොයිතරම්ද?<br /><br />ඒත්, නැවතත් ඔබ අතුරුදහන් ප්‍රගීත් අන්කල්!<br />මේ ලියන මොහොත වනවිට ඔබ ගැන තොරතුරක් නැතිව හරියටම දින 30ක්. ඔබ ගැන සිත නිවෙන පුවතක් දැකීමේ නොමැඩිය හැකි ආශාව මේ දවස් මුළුල්ලේ මා හැර නොයා රැෙඳන්නේ මගේ ළමා කාලය පිළිබඳ ඇති පී්‍රතිමත් මතකයන් අතර ඔබ අදත් ජීවමාන නිසායි. ඔබ ලියා තිබුණා වගේම මම අද, මගේ තාත්තාගේ ඔබ වැනි ආදරණීය මිතුරන්ගේ සෙනෙහස විඳ හැදී වැඩුණු ඒ පුංචි දැරිය නොවේ. සමාජය ගැන දැනුම් තේරුම් ඇති වැඩිහිටියෙක්. නමුත් දෙවෙනි වතාවේත් අතුරුදහන් වූ ඔබ ගැන යමක් කරන්නට අපි කිසිවෙකු සමත් වී නැහැ. ප්‍රගීත් අන්කල් මට ලියූ වචන මතකද? අද තියන භීෂණකාරීත්වය ගැනත්, ඔබ වැන්නන්ගේ අවදානම් ඉරණම් ගැනත් ඒ ලියූ හැම වචනයක්ම මට කට පාඩම් වන තරම් මම ඔබේ ලියුම කියවා තිඛෙනවා. නමුත් නැවතත් ඔබව පැහැරගෙන යන තුරුත්, ඉන් පසුත් අපට කළ හැකිව ඇති දේ<br />කොයිතරම් අල්පද?<br /><br />ප්‍රගීත් අන්කල්, මම ළමා කාලයේදී අත් දුටු අතීත භීෂණයට වඩා අද භීෂණකාරීත්වය වෙනස් කියා ඔබ ලියා තිබූණා මතකද? ඔබ නිදහස්ව ආ දවස්වල ලියූ ඒ වචනවල බැරෑරුම්කම මට දැනෙන්නේ දැන්. මගේ ජිවිතයේ අඳුරුතම කාලය වූ 88-89 සමයේ මාත් - අක්කාත් පණ පිටින් මළවුන් බවට පෙරළු භීෂණයෙන් මට කිසි කලක ගැළවුමක් ලැඛෙතැයි මම හිතන්නේ නැහැ. නමුත් විසි අවුරුද්දකට කලින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙන් ඝාතනය කළ ප්‍රතිපත්ති ගරුක මිනිසෙකු වූ මගේ තාත්තා ගැන මතකයෙන් පෑරෙන අපේ ජීවිත සුවපත් කරන්නට උදව් කළ ප්‍රගීත් අන්කල් වැනි ආදරණීය කාරුණික මිනිසුන්ට විසි අවුරුද්දකට පසුවත් ලංකාව අනාරක‍ෂිත තැනක් වන්නේ ඇයි?<br /><br />ඒ අතීත ළමා කාලයේ මතකය තවමත් සිහිනයන් වගේ. ප්‍රගීත් අන්කල් අපේ ගෙදරට එන්නේ 80 වැඩ වර්ජනයෙන් පස්සේ. සාලයේ වාඩිවී තාත්තා එක්ක දොඩමළු වන සිහින් සිරුරක් ඇති ඒ ප්‍රගීත් අන්කල් මට තවමත් මතකයි. අපි ඉගෙනගත් ඌව කරඳගොල්ලේ පුංචි ඉස්කෝලයට පුස්තකාලයක් හදන්න තාත්තා එක්ක මහන්සි වුණු ඒ දවස් අන්කල්ට මතකද? ඉස්කෝලේ ළමයින්ට බුදුන් වඳින්නට කියා අපේ ගෙදර ඉස්සරහ තියාගෙන අන්කල්ගේ අතින් නිර්මාණය කළ බුද්ධ ප්‍රතිමාවට අදත් ඒ ඉස්කෝලයේ දරුවන් වඳිනවා ඇති. නොදන්නා දුර ඈත ගමක, නොදන්නා මිනිසුන්ගේ දරුවන්ට වඳින්නට රෑ දවල් වෙහෙස වී ඒ බුදු පිළිමය අඹන්නට අන්කල් මහන්සි වූ දවස්වල මගේ තාත්තා ඒ අසළට වී බලා ඉන්නා විදිය මේ ලියන මොහොතෙත් මගේ හිතේ දුක්බර රූපයක් වී ඇෙඳනවා. විසි අවුරුද්දකට පසුව පවා ඒ දුප්පත් ඉස්කෝලයේ පියස්ස යටට එකතු වෙන දරුවන්ට වඳින්නට බුදු පිළිමයක් නෙලු නොදන්නා මිනිසා කොළඹ වීදියක හිටි ගමන් අතුරුදහන් වූ බව කරඳගොල්ලේ දරුවන් කෙසේ නම් දැනගන්නද?<br /><br />ආදරණීය ප්‍රගීත් අන්කල්,<br />කිසිදාක අමතක නොවෙන ඒ අඳුරු අතීතය මැද දිලෙන පහන් ආලෝකයක් වැනි ඔබේ මනුෂ්‍යත්වය ගැන මේ ලියූ සියල්ලට වඩා අමතක නොවෙන තවත් දෙයක් මම ලියන්නම්. තාත්තා මුහුණ දුන් රුදුරු මරණයෙන් පසුව භීතියෙන් තැතිගත් නෑ හිත මිතුරන් බොහෝ අය අපේ තාත්තාගේ අළු පවා තියා ගන්න බිය වුණු කාලයක් ඒ. කුඩාවියේ සිටි අක්කාට හෝ මට තාත්තාගේ අවසන් මොහොත පවා දකින්නට ඉඩක් ලැබුණේ නැහැ. අපි උස් මහත් වී වැඩිහිටියන් වූ දවසක අපට දෙන්නට අපේ තාත්තාගේ අළු ළඟ තබාගෙන පරිස්සම් කර දෙන්නට තරම් හදවතක් හා ධෛර්යයක් තිබුණේ ඔබට බව මම දැනගත්තේ ගොඩාක් පසු කාලයකයි. නමුත් ඒ භීෂණයේ කුණාටුවෙන් බිඳී විසිරුණු කැදැල්ලකින් විසිව තැනින් තැන හැදී වැඩුණු අක්කාත්, මමත් ඔබ හමුවන්නට ප්‍රමාද වූ නිසා, ඔබ ඉතා ගෞරවණීය විදියට මගේ තාත්තාගේ අළු කැලණි ග‍ෙඟ් පා කළ බවත් මම දැනගත්තේ ඒ කාලයේදීයි. කොළඹ වීදියක මහ රැයක අතුරුදහන් වූයේ ඒ තරම් උතුම් මනුෂ්‍යත්වයෙන් හෙබි දුර්ලභ මිනිසෙකු බව මිනිස් තෙතමනයක් නොදැනෙන සමාජයකට කියා තේරුම් කර දෙන්නට මට කවදා නම් පුළුවන් වේවිද ප්‍රගීත් අන්කල්?<br /><br />ආදරණීය ප්‍රගීත් අන්කල්,<br />මගේ තාත්තා එනතුරු මග බලා ඉන්න තිබුණා නම් ජීවිතය කෙළවර වන තුරුම අපේක‍ෂා අත් නොහැර මට බලා ඉන්න හයිය තිබුණා. භීෂකයින්ගේ දෑතින් විකෘති කළ මගේ තාත්තාගේ කෙසඟ සිරුර ඒ බලාපොරොත්තු මගෙන් උදුරා දැමුවා. ඒත් ප්‍රගීත් අන්කල් නැවත එන බවට අද මගේ විශ්වාසය ශක්තිමත්. කිසි දවසක දැක නැති අන්කල්ගේ පවුලේ අය සමග අන්කල් නැවත එනතුරු බලා ඉඳින මිනිසුන් අතර මමත් රැඳී ඉන්නේ ඒ නිසායි. ඒ ආ දවසක සන්සුන් සිතින් අන්කල් මේ ලිපිය කියවන බව මට විශ්වාසයි. නැවත පෙරළා එන්නට ප්‍රගීත් අන්කල්ට ශක්තියක් වෙන්නේ අපි හැමෝම තුළ ඇවිළෙන ඒ විශ්වාසයයි.<br /><br />මට ලෝකයක් තරම් ආදරය කළ මගේ තාත්තාගේ අවසන් අළු බඳුන අපි වෙනුවෙන් රැකගන්නට හදවතක් තිබූ ඔබ මගේ තාත්තාගේ ආදරය විසින්ම රැකදෙන බව මට ඒකාන්තයි.<br /><br />මම, නන්දේගේ දුව <br /> Ruwandi Neranjala | රුවන්දි නෙරංජලා<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-2806851916199781545?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2010/02/blog-post_24.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)0tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-2329021871136106777Fri, 01 Jan 2010 15:12:00 +00002010-01-01T20:46:04.107+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/Sz4RJI8K7AI/AAAAAAAAAas/mZNGs9T-XOQ/s1600-h/2010+new+year+wish.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421789850117008386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/Sz4RJI8K7AI/AAAAAAAAAas/mZNGs9T-XOQ/s400/2010+new+year+wish.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">"ඕනෑම මල් ගසකට වාරයක් මෙන්ම අවාරයක්ද ඇත. එය සදාතනිකය. අවාරය යනු , වාරයට පෙර සුදානමකි. ඒ කිසිවක් නිශ්පල කාලයක් නොවේ. නව වසර වාරයන් මෙන්ම අවාරයන්ද සහිත වනු ඇත. එය තේරුම් ගෙන කටයුතු කිරීමට හැකිවේවා." </div><div align="center"> </div><div align="center"> ( අනුෂ්ක තිලකරත්න සොහොයු‍රාගේ අවුරුදු කෙටි පණිවිඩය)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-2329021871136106777?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2010/01/2010.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)2tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-7186743600286589601Fri, 25 Dec 2009 03:11:00 +00002009-12-27T16:17:27.527+05:30<div align="left"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#33ccff;"></span></div></span><div align="left"><span style="font-size:100%;"></span></div><div align="left"><span style="font-size:100%;">2009, අන්තිම දවස් කිහිපය ගෙවිල යනව. 2007, 2008, වසර දෙකටම වඩා 2009යෙදි සමාජයක් වශයෙන් අපට කතා බහ කරන්න අතපසු උණ බොහෝ දේ තියෙනව කියල දැනෙනව. </span></div><div align="left"><br /><span style="font-size:100%;">කාලය මොනතරම් වේගයෙන් ඉගිලුනත් අපිට කරන්න තියෙන දේවල් අපි කරන්නම ඕනි. ‍ගෙවීයන 2009 වසර අපි හැමෝටම මකතයේ සිටින හා මතකයේ නොසිටින බොහෝ දේ සිදුවූ වසරක්. ඒත් ඒ අතරින් ඉදිරියේදීත් නිරන්තරව සිදුවිය හැකි, සිදුවීමට නියමිත, මේ මොහොතේදීත් සිදුවන, වලක්වා ගතහැකි, වලක්වා ගතයුතු බොහෝ දේවල් තියෙනවා.</span></div><div align="left"><br /><span style="font-size:100%;">මම මේ කතා කරන්න හදන්නෙ කාන්තාවන් ගැන, කුඩා දරුවන්, දැරිවියන් ගැන, ඝාතනයකෙරුණු, විශේෂ‍යෙන්ම අතවරයන්ට ලක්වූ, සිය දිවි නසාගත්ත, ලිංගික අතවරයන්ට ගොදුරුවුණු ‍යෞවනියන් ගැන. ඊ ළඟ මොහොතේදී ‍මේ තත්ත්වයට ගොදුරුවිය හැක්කේ කවුද? සමහර විට, ඔබ, මම, එහෙම නැත්නම් අපේ දරුවන්, මිතුරි මිතුරියන්. </span></div><div align="left"><br /><span style="font-size:100%;">මේ කවුරු වුනත් අපි පිළිගත යුතු එක දෙ‍යක් තියෙනව. නොදැනුවත්කම, නොසැලකිල්ල නිසා බොහෝ ජීවිත අපට අහිමිවන බව. මෙනතදි නොදැනුවත්කම කියල මම අදහස් කරන්නෙ අපේ බොහෝ යෞවන යෞවනියන්ට දුරස්ථ, ප්‍රජනක හා ලිංගික සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපනය ගැන. </span></div><div align="left"><span style="font-size:100%;">අපි ඇත්ත කතා කලොත් මේ ගැන අපිට හරි දැනුවත් වීමක් තියෙනව කියල අපට කියන්න පුළුවන්ද? අපේ අධ්‍යාපන රටාවේ විෂය නිර්දේශය මේ ගැන තියෙනව. නමුත් පාසල තුළදී දරුවන්ට මේ පිළිඳව නිසි මග පෙන්වීමක් ලැබෙනවද? ලිංගික හා ප්‍රජනක සෞඛ්‍ය පිළිබඳව කිසියම් ගැටලුවක් ඇතිවූ විට ඒ පිළිබඳව කතාබහ කරන්නට දැනුවත් වන්නට අවස්ථාවක් අපේ දරුවන්ට තියෙනවද?</span></div><div align="left"><br /><span style="font-size:100%;">මේ ගැන කතා බහ කරන්නට මා පෙළඹවු කරුණු දෙකක් තියෙනව. </span></div><div align="left"><br /><span style="font-size:100%;">1) මනෝ වෛද්‍ය කපිල රණසිංහ මහතාත්, ප්‍රසව හා නාරී ‍වෛද්‍ය හේමන්ත පෙරේරා මහතාත් සහභාගි වූ සම්මන්ත්‍රණයකදී කෙරැණු කතා බහක්.</span></div><div align="left"><br /><span style="font-size:100%;">කුඩා දරුවන්, දැරිවියන් බොහෝ විට අතවරයට පත්වන්නේ තමන්‍ හොදින් දන්නා හදුනන වැඩිහිටියන් අතින් කියලයි එතනදි කියවුනේ, වරක් රෝහලට ඇතුලත් කෙරුනු ළදරු ගැබිනියක් කියල තිබුණ අයිය අරගෙන ආපු සීඩි එකේ තිබුණු සෙල්ලම දෙන්න එක්ක කලා කියල. අන්තිමට අයියයි නංගියි දෙන්න නොදැනම එයාල අම්ම අප්පච්චිල වෙලා. මේ අපේ රටේ කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ මීට අවුරුද්දකට, දෙකකට කලින් වෙච්ච දෙයක්.</span></div><div align="left"><span style="font-size:100%;"></span></div><div align="left"><span style="font-size:100%;">දැන් දැන් අන්තර්ජාලේ ලෝකේ ළබාලම අම්මල ගැන වීඩියෝ දකින්නත් තියෙන එකේ මේක මහ අරුමයක් නොවෙයි කියල කාට හරි කියන්නත් පුළුවන්. එත් ඔබට එහෙම හිතලා ඒක අමතක කරන්න පුළුවන්ද?</span></div><div align="left"><br /><span style="font-size:100%;">2) ගතවුණු වසර තුළ පාසල් දරුවන් අතරය සිය දිවිනසාගැනීම හා ‍සිය දිවිනසාගැනීමට තැත් කිරීම් රාෂියක් වාර්තා වුනා. ඒ අතර සමුහ වශයෙන් කනේරු ඇට කෑමක්ද වාර්තා වුනා. අඩු වැඩි වශයෙන්, පෙම් පත්, ජංගම දුරකතන, හිත් රිදවා ගැනීම් ආදී හේතු රාශියක් මීට බලපා තිබුණත් අපේ දරුවන්ට ලිංගික හා ප්‍රජනක සෞඛ්‍ය පිළිබඳ නිසි අධ්‍යාපනයක් දීම කෙරෙහි බලධාරීන්ගේ අවධානය යොමුවිය යුතු බවයි මගේ හැගීම. </span></div><div align="left"><span style="font-size:100%;"></span></div><div align="left"><span style="font-size:100%;">පසුගිය කාලයේ උදාවූ යෞවනය නමින් යෞවන ප්‍රජාව දැනුවත් කිරිම සඳහා සෞඛ්‍ය අමාත්‍යංශය මගින් සකස් කෙරුනු අත්පොතත් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ කඹ ඇදිල්ලක් නිසා පාසල් සිසුන් අතර බෙදා හැරුනේ නෑ. </span></div><div align="left"><br /><span style="font-size:100%;">මේ සියල්ල මෙසේ සිදුවෙද්දි අපට කළ හැක්කේ කුමක්ද? අප කළ යුත්තේ කුමක්ද? මළවුන් වෙනුවෙන් ජීවත්වන්නවුන් රැකගැනීම සඳහා එකමුතු වෙන්නටයි මේ ඇරයුම. තනිව කම්පාවනවාට වඩා, කිසිවක් කිරිම අත්‍යවශ්‍ය ‍මොහොත එළඹෙමින් තිබේ. ලියන්න. lihinisara@gmail.com, හුදකලා දැනුවත්වීමකට එහායින් වන සමාජ වගකීමකට එක්වමු.<br />ආදරෙන්<br />ලිහිණි</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-7186743600286589601?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2009/12/2009.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)2tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-6240834005237871629Wed, 28 Oct 2009 19:07:00 +00002009-10-29T07:23:30.918+05:30<span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(51,102,255)font-size:130%;" ><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">බ්ලොග් ලියන්න පටන් අරන් පළමු අවුරුද්දත් ගෙවිල ඉවර වෙලා. දන්නෙම නැතිව. කාලය හරි ඉක්මණට දුවනව. දවසින් දවස, මොහොතින් මොහොත ගුණනය වන වැඩ </span><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">කන්දරාව එක්ක ‍‍ලිහිණිසරට තාවතාලික<span style="color:#ffffff;"> නිහැඬියාවක් එක්වුණත්</span> මේ වසරක් ගෙවූන තැන කලින් පද පේලි විතරක් වුණු පදමාලවක ස්වර රටාව ඔබට අහන්න දෙන්න ඉඩකඩ ලැබුණා. ඉතින් අහන්න මේ ස්වර රටාවන්,</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">අහස දුර වැඩියි අල්ලා ගන්නට බෑ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">පොළව බර වැඩියි උසුලා ගන්නට බෑ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">තත්පරයක් එක තත්පරයක්</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">අත්ලට ගුලිකර අල්ලා ගන්නට</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">කවුරුද එන්නේ</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,204,255)">http://www.divshare.com/download/9026765-349</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,204,255)">ahasa dura wadi koddippili.mp3</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">ගායනය - නිපුනි කොඩිප්පිලි,</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">සංගීතය - කපිල මැද්දෙගොඩ</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">මේ සුනිල අහස යට පොළව මත</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">රැදි රැදී දිලෙන පිණි අහුරු ළඟ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">නවාතැන් ගන්නවා මගේ සිත</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">කියවන්න ඔබේ නෙතඟින් කියන</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">සොඳුරු තම සිතිවිල්ල</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,204,255);font-family:times new roman;" >http://www.divshare.com/download/9073629-b</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,204,255);font-family:times new roman;" >me sunila ahasa yata___sithumini.mp3</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">ගායනය - සිතුමිණි මැද්දෙගොඩ,</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">සංගීතය - කපිල මැද්දෙගොඩ</span><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span></span></span></span></span></span></span></span></span><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(51,102,255)"><span style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="FONT-WEIGHT: bold"><span style="FONT-WEIGHT: bold"></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-6240834005237871629?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2009/10/blog-post_29.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)11tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-3808873679858455399Thu, 01 Oct 2009 02:18:00 +00002009-12-27T14:48:58.795+05:30<span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387449100447132242" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 227px; CURSOR: hand; HEIGHT: 256px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/SsQQabWmKlI/AAAAAAAAAZU/wL1cySpp87w/s320/chamondra.jpg" border="0" />අද ලෝක ළමා දිනය </span><br /><br /><span style="font-size:130%;">අම්පාර සද්ධාතිස්ස මහා විද්‍යාලයේ ඒ වෙනුවෙන් විශේෂ උත්සවයත් පැවැත්වෙනවා. </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">" අක්ෂර සෙනඟ" සාහිත්‍යයය තරඟයේ පද්‍ය රචනා අංශයෙන් පළමු තැන ලැබූ ඩී. චමින්ද්‍රා කුමාරි සොයුරියට පාසලේ ගුරු මණ්ඩලයේ සහ සහෝදර සිසු සිසුවියන්ගේ උපහාරය පිරිනැමෙන බව විදුහල්පතිතුමා අපට දැන්වුවා.</span><br /><br /><span style="font-size:130%;">චමින්ද්‍රා ගේ ජයග්‍රහණය ඇගේ පාසල් පුස්තකාලයට රුපියල් 30.000, පුස්තකාල ‍පොත් ලබාදුන්න. එහි අපේ වැකිය, </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">"තනි අස්සයෙක් වින් කරන්න ඇබ්බැහිවෙච්ච මිනිස්සු ඉන්න රටක අනුන් වෙනුවෙන් දුවන්න, ඉදිරිපත්වීම බලාපොරොත්තු සහගතයි" කියල </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ඉතින් මේ අගය කිරීම, අපට තව තවත් බලාපොරොත්තු දල්වනවා නොවේද?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-3808873679858455399?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2009/10/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)1tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-5942005899979837871Fri, 25 Sep 2009 16:54:00 +00002009-09-25T22:36:01.002+05:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/Srz33HqUOTI/AAAAAAAAAZE/iCO1BrTYId4/s1600-h/6820_1161407366936_1580371368_401245_1300140_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 325px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/Srz33HqUOTI/AAAAAAAAAZE/iCO1BrTYId4/s400/6820_1161407366936_1580371368_401245_1300140_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385451780749670706" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-5942005899979837871?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2009/09/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)1tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-6981638179448574833Tue, 28 Jul 2009 02:20:00 +00002009-07-28T21:13:23.763+05:30ස්වාධින රූපවාහිනි උදැසන ප්‍රවෘත්ති <a href="http://www.divshare.com/download/8012760-4d9">http://www.divshare.com/download/8012760-4d9</a><br /><br /><strong>14 .1 අ වගන්තියට අනුව ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සදහන්වන පරිදි ශ්‍රී ලාංකික සෑම පුරවැසියෙකුටම භාෂණයේ නිදහසට හා ප්‍රකාශය ඇතුළු අදහස් පලකිරීමේ නිදහ‍ට හිමිකම් ඇත්තේය.,</strong><br /><br />නිදහස් නිවහල් දේශයක සංස්කෘතික පොලීසියක අභිමානය සමරන්නට ඔබත් එක්වෙන්න, ලොව විශාලම ළදරු කැබිනෙට්ටුව සහිත රාජ්‍යවිමේ අනාගත ගිනස් වාර්තාවන් පිහිටුවන්න ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාත්‍රාන්තික සමාජවාදී ජනරජයට සහයෝගය ලබාදෙන්න.<br /><br />මූලික සුදුසුකම් -සෑම වැඩිහිටියෙක්ම කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් සදාකාලික ළමාවියක් ගෙවිය යුතුයි.<br /><br />වැඩිහිටියෙකු වීම, වැඩිහිටි අදහස් දැරිම,වැඩිහිටියෙකු ලෙස භාෂණයේ හා අදහස් ප්‍රකාශකිරී‍මේ යෙදීම උක්ත ගිනස් වාර්තාව හඹායෑමේ විශාලම බාධාවයි. ප්‍රවේසම් වන්න, සදාදරණිය දේශප්‍රේමියෙකු වන්න,<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-6981638179448574833?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2009/07/blog-post_2430.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)4tag:blogger.com,1999:blog-5887046814877861291.post-2278152755706241880Tue, 28 Jul 2009 02:06:00 +00002009-07-28T07:48:17.520+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/Sm5fsF4nZEI/AAAAAAAAAY8/718OYd0RPOQ/s1600-h/SawumyaSTMNT.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363329417343362114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 242px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9VuydX843NM/Sm5fsF4nZEI/AAAAAAAAAY8/718OYd0RPOQ/s320/SawumyaSTMNT.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5887046814877861291-2278152755706241880?l=lihinisara.blogspot.com' alt='' /></div>http://lihinisara.blogspot.com/2009/07/blog-post_28.htmlnoreply@blogger.com (ලිහිණි)0