این عکس داریوش مهرجویی را نشان میدهد٬ در حال تقدیر از رفتگرِ امانتدارِ بجنوردی. یا به عبارتی در حال دفاع از اخلاقیات*. قصدم حرف زدن از اخلاقیاتِ کانت نیست. باور دارم که اگر نگوییم همه٬ ولی اکثریت قریب به اتفاق ما امانت‌داری را کار اخلاقی و پسندیده می‌دانیم. درباره‌ی رفتگری صحبت می‌کنم که یک میلیارد پول گمشده را به صاحبش بازگرداند (اینجا بخوانید). ولی نه دقیقاً همین.

این اتفاق در جامعه‌ای رخ می‌دهد که دروغ و ریا همه‌جا لوله‌کشی شده و آبونمان هم ندارد. جامعه‌ای که در آن اعتمادها هم کمرنگ می‌شوند٬ حتی بین دو همسر. جایی که تعداد صفرهای اختلاسش بالا رفته  و پاداش چشم ندوختن یک رفتگر فقیر به یک میلیارد تومان پول مردم٬ ۲۰۰ هزار تومان بیشتر نیست. قصدم سیاه‌نماییِ جامعه نیست. اتفاقاً قصد دارم به قسمت پرِ لیوان نگاه ‌کنم. حرف سیاسی هم نمیزنم. راجع به مردم حرف می‌زنم. خودِ ما.

برای اینکه نگویید قصدم سیاه‌نماییِ جامعه‌ی ایران است٬ جامعه‌ای خیالی (!) را تصور کنید که یک فرد فقیر٬ فرضاً رفتگر٬ مبلغی پول و طلا و سند و کارت اعتباری به همراه رمز می‌یابد که می‌تواند زندگی‌اش را از این رو به آن رو کند. و از طرفی هم می‌داند که این پولِ مردم است و برداشتنش احتمالاً کار درستی نیست. دو انتخاب پیش روست. یکی برداشتن پول که اسمش را میگذاریم «انتخابِ غیر اخلاقی» (با توافقِ فرضی بر سر اخلاقی بودنِ امانتداری)٬ و دیگری بازگرداندن پول به صاحبش که اسمش را می‌گذاریم «انتخابِ اخلاقی». در انتخاب اخلاقی چه کسانی با او هستند؟ اینها همان آخرین مدافعان سنگر اخلاقیات در جامعه هستند.

حیرت‌آور و تأسف‌بار اینکه اولین فردی که از این انتخاب اخلاقی سود می‌برد٬ یعنی میلیاردرِ داستان جزوشان نیست. مهرجویی اما جزو مدافعینِ انتخاب‌های اخلاقیِ جامعه است. شاید بخواهید بگویید این کار را برای مطرح شدن فیلمش کرده و کاری تبلیغاتی است. اما راستش برای من زیاد مهم نیست. او از اخلاقیات و از گزینه‌ی «انتخابِ اخلاقی» تقدیر کرده. و این جدای از فروش فیلم اوست. و حتی جدای از ماجرای رفتگر امانت‌دار است. جامعه پر از جایگاه‌های انتخاب میان گزینه‌‌های اخلاقی و غیراخلاقی است٬ و مهرجویی٬ در جایگاه یک هنرمند که باید وجدان بیدار جامعه‌اش باشد٬ در میان مدافعینِ «انتخابِ اخلاقی» است. و شاید آخرین مدافعین.

* در این نوشته بارها از اخلاقیات و انتخابِ اخلاقی نام برده‌ام. اما بحثم ارتباطی با مطلق بودن یا نسبی بودنِ اخلاق ندارد. و همانطور که توضیح دادم فرض را بر این گرفته‌ام که اگر نگوییم همه٬ اما اکثریت قریب به اتفاق ما امانت‌داری را امری اخلاقی می‌دانیم.

پی‌نوشت: این کار آقای مهرجویی را اضافه کنید به حمایت اصغر فرهادی از مهاجران افغان٬ در برابر تبعیض‌های نژادی (اینجا)

مشترک شوید:

شروع کرد به صحبت کردن و خیلی زود رفت سراغ ماجرای گم شدن پولش. می‌گفت اگه اشتباه نکنم حدود ۱۰۰ هزار تومن تو همون حوالی گم کرده که معتقد بود ازش دزدیده‌اند و عجب آدمهایی پیدا میشه. من هم گوش میدادم و حرفش رو تأیید میکردم. گفت که به مغازه‌ها گفته و حتی به رفیق فلان مغازه هم شک داره اما حرفش رو گوش نمیدن. بعد درد دلش رو ادامه داد که حالا پول برای یه پاکت سیگار نداره و بلافاصله خیلی راحت به من گفت: پول نداری سیگار بخرم؟ من معمولاً توی خیابون کمک نمی‌کنم. اما میدونستم که این بنده خدا گدا نیست. به خصوص که فکر میکردم قبلاً تو این محل دیده بودمش و میدونستم راه زندگیش این نیست. نمیدونم. خلاصه بهش یه خورده پول دادم. قیمت سیگار دستم نیست اما فک کنم پول چند نخ می‌شد. به هر حال.

یکی دو ماه بعد داشتم توی همون حدود برمیگشتم خونه که دیدم اعلامیه‌اش رو زدن روی دیوار. عکسش دقیقاً همون قیافه رو داشت. حتی همون کت قهوه‌ای رو. آدم جا میخوره.

امروز یه مرد خیلی فرتوت رو دیدم و ناخودآگاه دوباره یاد اون قضیه افتادم. خیلی فرتوت. سعی کردم چهره‌اش رو نبینم.

مشترک شوید:

فیلم رو تازه دیدم. «درخت زندگی» روایت زندگی خانواده‌ی اوبراین در دهه‌ی ۵۰ امریکا٬ با سه فرزند است که در سه بخش روایت می‌شود. زمانی که فرزندان بزرگ شده‌اند و یکی از آنها خاطرات کودکی خود را به یاد می‌آورد٬ زمان کودکی فرزندان٬ و زمانی میان این دو٬ یعنی زمانی که یکی از فرزندان در ۱۹ سالگی مرده است.

فیلم جدید ترنس مالیک یک شربت گوارا است که از ترکیب تصاویر ناب٬ عشق و انسانیت٬ موسیقی و نگاه شاعرانه به کل جهان هستی ساخته شده. زندگی‌ خانواده‌ی اوبراین علی رغم محوریتش در فیلم٬ تنها نمونه‌ای از زندگی‌های بسیاری است که در حرکت‌اند٬ در تلاطمند و در کشمکش‌اند.

کارگردان بیننده را با تصاویر ناب مسحور میکند و با خود به آغاز آفرینش جهان میبرد و نگاه شاعرانه‌اش را به جهان هستی برای او به تصویر میکشد. «درخت زندگی» شدیداً یادآور «۲۰۰۱: ادیسه‌ی فضایی» است٬ ولی نگاهی لطیف‌تر و گاهی مذهبی‌تر به جهان دارد٬ و تمرکز بیشتری روی احساسات آدمی دارد. به طوری که کل داستان خانواده‌ی اوبراین از کنار هم قرار گرفتن احساساتشان تشکیل شده. عشق مادر و فرزند٬ تلاش پدر برای جلب احترام و علاقه‌ی پسران٬ شیطنت و بازیگوشی فرزندان٬ و حتی حسادت‌های کودکانه. احساس یک مرد نسبت به شغل و سرمایه و خانواده‌اش٬ و احساسش نسبت به گذشته٬ کودکی و برادری که از دست داده.

«درخت زندگی» فیلم عجیبی است. از دیشب تا الان دو بار فیلم رو دیده‌ام و هنوز دوست دارم بارها و بارها ببینمش. و قطعاً این فیلم جزو ۵ فیلم مورد علاقه‌ی من خواهد بود.

پی‌نوشت ۱: کارگردان فیلم٬ Terrence Malick طی ۴۰ سال فعالیت هنری فقط ۵ فیلم بلند ساخته و این نشان‌دهنده‌ی حساسیت کارگردان است.

پی‌نوشت ۲: جایی خواندم که فقط تدوین این فیلم ۳ سال زمان برده.

پی‌نوشت ۳: این فیلم برنده‌ی نخل طلای جشنواره‌ی کن در سال ۲۰۱۱ است.

مشترک شوید:

این عکس را در استان کرمانشاه گرفتم. پنج شنبه، ۳۱ شهریور ۱۳۹۰، حوالی روانسر.

مشترک شوید:

شاید در تمام طول عمرم دو سه تا ترانه‌ی عربی رو پسندیده باشم. البته لزوماً این ایراد از ترانه‌های عربی نیست. شاید ایراد از من است که خیلی در میان ترانه‌های عربی جستجو نکرده‌ام. این حس٬ با شنیدن این ترانه در من تقویت میشود. ترانه‌ای عربی٬ (البته عربی نه از لحاظ سبک موسیقی٬ که از لحاظ زبان ترانه و ملیت اجرا کنندگان) که فوق‌العاده است٬ و قطعاً یکی از زیباترین ترانه‌‌ها از سرزمین‌های عربی هست که شنیده‌ام: آهای! ای میدان! این همه وقت کجا بودی؟! (خطاب به میدان التحریر قاهره)

کمی جستجو کردم دیدم اینجا به طور کامل در مورد این ترانه توضیح داده. بنابراین من دیگه توضیح نمیدم. فقط ترجمه‌ی فارسی بخشی از اون رو از همون منبع میذارم:

آهای! آی «میدان»! (میدان التحریر)
این همه وقت کجا بودی؟

در تو سرودیم، در تو فرسودیم
با هراسمان جنگیدیم و نیایش کردیم
متحد می‌مانیم، شب و روز
و با تو هیچ چیز غیرممکن نیست
ندای آزادی، ما را به هم می‌پیوندد
زندگی‌مان سرانجام معنایی پیدا کرده است
بازگشتی نیست: صدای ما شنیده شده است
و رویا دیگر ممنوع نیست.

آهای! آی «میدان»!
این همه وقت کجا بودی؟

رویای ما، قدرت ماست
همبستگی ما، سلاح ما
میدانی که حق را می‌گوید
و همواره به ظالم، «نه» می‌گوید
میدانی مانند موج
بعضی تن به آن می‌زنند، و بعضی کشیده می‌شوند
آنان که بیرون بودند، می‌گفتند «هرج و مرج»
اما کار ما در تاریخ ثبت شد

آهای! آی «میدان»!
این همه وقت کجا بودی؟

ya el medan [Download here] (4shared.com)

مشترک شوید:

این نخستین نشریه‌ای است که صاحب امتیاز و مدیر مسئولش شخص سید محمد خاتمی است. حتی تا جایی که به خاطر دارم این نخستین بار است که یک شخصیت سیاسی با قد و قواره‌ی خاتمی رسماً صاحب امتیاز و مدیر مسئول نشریه‌ای میشود. پیش از این نشریه‌های نزدیک به فلان شخص و نزدیک به فلان حزب داشتیم. همین نکته برای من کافی بود. خریدمش.

تصویر روی جلد عکس دو صندلی رو به روی هم است و بینشان مربع‌ها یا به عبارتی چارچوب‌های رنگارنگ چسبیده به هم. کل زمینه‌ی جلد هم سفید است.

هادی خانیکی در سرمقاله میگوید:

گر چه در ایران هر فضای اندیشه‌ای از سیاست متأثر است و به سیاست منتهی می‌شود٬ اما آیین گفت‌وگو در پی آن است که در سیاست روزمره فرو نرود و به جای هر خلأ و کاستی دیگر در عالم سیاست و رسانه ننشیند.

آیین گفت‌وگو میخواهد آیین گفت‌و‌گو باشد٬ نه جایگزین هر زمینه و ضرورت دیگر…

در میان نویسندگان مجله هم نام‌های معتدل و به دور از حاشیه‌ای مثل احمد مسجد جامعی را میبینیم٬ و نه چهره‌های شاخص عرصه‌ی سیاست و روزنامه‌نگاری را. همه چیز در نهایت سادگی است. حداقل در این شماره‌ی نخست. همه چیز ساده و بی جنجال است. و البته روراست. یعنی همان شاخصه‌هایی که در حقیقت آیین گفت‌و‌گو هستند. از طراحی جلد مجله گرفته تا مطالبش و صفحه‌بندی و ملایمت رنگ‌های به کار رفته و همه چیز بوی سادگی میدهد. در آغاز هر نوشته یک صفحه و نیم عکس به کار رفته که عموماً عکس‌های ساده و مینیمالیستی هستند. مثلاً در صفحه‌ی ۸۶ برای نوشته‌ای با عنوان «تحلیل ساختاری تحکیم دموکراسی در خاورمیانه» تصویر یک زمین برف پوشیده انتخاب شده و سبزه‌ها را از نمای نزدیک نشان میدهد که سرشان را از زیر برف بیرون آورده‌اند.

همه چیز ساده و صمیمی است. راستش را بخواهید با ورق زدنش یاد نشریات دانشجویی خودمان افتادم. نه از جهت غیر حرفه‌ای بودن٬ که اتفاقاً همه چیز در عین سادگی حرفه‌ای است٬ بلکه از این جهت که بوی صمیمیت و بر آمدن از دل میدهد. مطالبش جهت‌گیری تند ندارد. صفحه‌بندی‌اش با صفحه‌بندی‌های پر زرق و برق نشریات دیگر متفاوت است و در عین حال بسیار بسیار چشم نواز. حداقل به نظر من.  هر مطلبی هم یک رنگِ اصلی دارد که تا آخر مطلب ثابت است. و این رنگ‌های اصلی تقریباً همه‌ی رنگ‌های آن مربع‌های روی جلد را شامل می‌شود.

اولین مطلب مجله هم بعد از سرمقاله گفت‌و‌گویی است با سید محمد خاتمی در باره‌ی گفت‌وگوی تمدن‌ها. انگار همه چیز سر جای خودش است. همه‌ی نشانه‌ها رعایت شده. از کلیشه‌ها خبری نیست. از تعصب و های و هوی هم. همه چیز راجع به گفت‌و‌گو و مردمسالاری و دوستی است.

فقط یک چیز بود که کمی گزنده بود٬ آن هم قیمتش بود. ۵۰۰۰ تومان٬ که با در نظر گرفتن جنس کاغذ بیشتر در چشم می‌زند. لااقل برای منِ دانشجو که در چشم زد. ولی کاملاً قابل درک است. و حتی قابل قبول. چون در عوض هیچ جا تبلیغات تجاری و بی‌ربط سادگی مجله را بر هم نمیزند. خبری از تبلیغات نیست. به جز یک مورد در صفحه‌ی آخر٬ که تبلیغ یک کتاب است که آن را هم انتشارات خانه‌ی فرهنگ خاتمی منتشر کرده. و حتی پشت جلد هم جز همان زمینه‌ی سفید و چارچوب‌های رنگارنگ کنار هم که چند خط هم به آنها اضافه شده چیزی نیست.

این مجله را دوست دارم.

مشترک شوید:

| مشاهده‌ 5 نظر دیگر

عرضه‌ی نسخه‌‌ی جدید یک بازی ویدیویی به نام Battle Filed 3 واکنش‌های متفاوتی را در میان برخی وبلاگ‌نویسان برانگیخته. موضوع اینجاست که بخشی‌هایی از این بازی در ایران می‌گذرد و در داستان این بازی ۵۰ هزار سرباز امریکایی برای کشف سلاح‌های هسته‌ای به ایران یورش می‌برند. گویا قسمت‌هایی از آن در خیابان‌های تهران می‌گذرد و برج میلاد دیده می‌شود و غیره. جالب اینجاست که این بازی تنها در سه روز توانسته ۱۰ میلیون نسخه بفروشد.

برخی این را یک توطئه برای آماده‌سازی افکار عمومی برای حمله به ایران می‌دانند و برخی میگویند این فقط یک بازی است. به عنوان مثال دوست خوبم کمانگیر در این باره می‌گوید:

نه وزارت دفاع آمریکا صاحب یا سهام‌دار در EA، شرکت توسعه‌دهنده‌ی Battlefield 3، است و نه اساسا درگیر کردن ِ جوانک‌های تشنه‌ی بازی‌های کامپیوتری، استراتژی مناسبی برای «آماده‌کردن افکار عمومی» برای یک جنگ است. اگر این جوانک‌ها «افکار عمومی» بودند الان لابد xkcd هم میکل‌آنژ ِ قرن ۲۱ام بود.

قبل از هرچیز ما٬ یعنی ایرانی‌ها٬ باید بپذیریم که ۱۰ میلیون نفر از جوانک‌های دنیا پول داده‌اند تا نقش آن ۵۰ هزار سرباز امریکایی را بازی کنند که در خیابان‌های تهران و زیر سایه‌ی برج میلاد به سربازان ایرانی شلیک می‌کنند. لابد هیجان بازی هم آنها را وادار می‌کند که به محض دیدن سایه‌ای از یک ایرانی دکمه‌ی ماوس (ماشه‌ی اسلحه) را بچکانند.

آیا این توطئه است؟ بی شک اگر به عنوان سند به دنبال سهام دار بودن وزارت دفاع امریکا در شرکت عرضه کننده‌ی بازی باشیم باید بگوییم خیر. هیچ توطئه‌ای در کار نیست و به قول بی‌بی‌سی این گردش چرخ‌دنده‌های روغن خورده‌ی یک صنعت است. در این رابطه هیچ سند محکمی نمی‌توان یافت. ولی این لزوماً به معنای این نیست که ساخت یک بازی در موردحمله به ایران بی‌هدف بوده.

آیا این بازی آنگونه که کمانگیر می‌گوید روی افکار عمومی بی‌تأثیر است؟ من گمان نمی‌کنم چندان هم بی‌تأثیر باشد. چون:

۱ـ این جوانک‌های تشنه‌ی بازی تا ابد جوانک نمی‌مانند. جوان بودن و تشنه‌ی بازی بودن فقط شرایط سنی آنهاست. برخی از آنها ممکن است در آینده به مقام‌هایی هم برسند. یا حداقل به زودی می‌توانند به عضویت در ارتش امریکا بیا‌ندیشند. پس ساده گرفتن مخاطبین چندان درست نیست.

۲ـ این فقط حرف ما ایرانی‌ها نیست. با یک جستجوی کوتاه به اینجا رسیدم. اینجا نوشته که پروژه‌ی ساخت یک بازی کامپیوتری که قرار بود نبرد خونین فلوجه‌ی عراق را به تصویر بکشد کنسل شده. چرا؟ به دلیل اعتراضات بخشی از خانواده‌های سربازان امریکایی کشته شده در عراق و افغانستان مبنی بر اینکه با ساخت این بازی کشته شدن جوانان ما (سربازهای امریکایی) به بازی گرفته می‌شود. و به همین دلیل پروژه‌ی ساخت این بازی با تمام هزینه‌هایی که در بر داشته لغو می‌شود.

آیا تا کنون هیچ‌گاه عراقی‌ها یا افغان‌ها توانسته‌اند از شرکت‌های کامپیوتری و جوانک‌‌های غربی تشنه‌ی بازی درخواست کنند که  کشته شدن آنها را به بازی نگیرند؟! چرا ایرانی‌ها٬ افغانی‌ها و عراقی‌ها همیشه باید قبول کنند که کاملاً عادی است که کشته شدن جوانانشان و بمباران شهرهایشان به بازی گرفته شود و اگر اعتراض کنند حتماً گرفتار «توهم توطئه» شده‌اند؟ چرا هیچکس به خانواده‌های سربازان امریکایی نمی‌گوید که شما توهم توطئه دارید و برعکس حرف آنها جدی گرفته می‌شود؟

اینکه تأثیرات این بازی بر روی افکار عمومی علتِ ساخت اینگونه بازی‌هاست یا معلولِ آن٬ بماند. شاید هیچ توطئه‌ای در کار نباشد. ولی گمان می‌کنم طبیعی‌تر این باشد که ایرانیان از اینکه کشته‌شدنشان٬ یا اشغال شهرشان به بازی گرفته شود ناخشنود باشند و به آن اعتراض کنند. حتی اگر هیچ توطئه‌ای هم در کار نباشد. و هر چند که این بازی تماماً هم در ایران نمی‌گذرد.

البته کمانگیر یکی از بهترین وبلاگ‌نویس‌هایی است که میشناسم و حالا حالاها مانده تا به او برسم. ولی او همان کسی است که روزی گفت: «در مورد هم‌آوا نشدن با خشونت بنویسیم». امروز از او دعوت میکنم که: بیایید در مورد هم آوا نشدن با جنگ‌افروزی بنویسیم.

در همین زمینه از دیگران:

فقط یک بازی

Battlefield 3 و دام ِ واضحات ِ هیجان‌انگیز ِ دم ِ دستی

مشترک شوید:

| مشاهده‌ 13 نظر دیگر

به عنوان مثال٬ اصلاحات ارضی را در زیمباوه در نظر بگیرید. گرفتن زمین‌ها از عده‌ای سفید پوست و توزیع آنها میان صدها هزار سیاه‌پوست قطعاً نابرابری را کاهش داد٬ ولی جامعه‌ای فقیرتر به بار آورد. یا یک مثال ساده‌تر: تلاش‌های بیل کلینتون و جرج دبلیو بوش برای ترویج تملک اقشار کم درآمد٬ مستقیماً منجر به حباب بزرگ خانه‌دار شدن شد٬ که در نهایت با ترکیدنش در سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸ کل دنیا را فقیرتر کرد.

از یک دیدگاه٬ ضرر این نوع سیاست‌ها آنقدر هست که برای کنار گذاشتن آنها کافی باشد. چه اهمیتی دارد که فاصله‌ی فقیر و ثروتمند بیشتر شود٬ وقتی که اوضاع فقرا بهتر از پیش است؟ این نگرش را پیتر مندلسون در سال ۱۹۹۸ مطرح کرد که گفت: “ما با کسب درآمد کثیف٬ (ناعادلانه) تا وقتی مالیاتش پرداخت شود مشکلی نداریم.”

این نگرش هنوز در اقلیت است. بیشتر مردم برای عدالت و برابری همانقدر اهمیت قائلند که برای رشد اقتصادی. برخی از شواهد قوی این موضوع از آزمایشی می‌آید به نام “بازی اولتیماتوم“. در این بازی دو نفر غریبه با هم جفت می‌شوند و مقداری پول به آنها داده می‌شود. یکی از این دو نفر می‌شود پیشنهاد دهنده٬ و باید تصمیم بگیرد که این پول را چگونه تقسیم کند. فرد پیشنهاد دهنده ممکن است پول را ۵۰-۵۰ تقسیم کند٬ یا ممکن است معامله را سخت‌تر کند و فقط ۱۰ درصد از پول را به دیگری بدهد. نفر دیگر٬ که معمولاً پاسخگو نامیده می‌شود می‌تواند معامله را بپذیرد یا نپذیرد. اگر پاسخگو معامله را بپذیرد٬ با سهمی که هرکدامشان از پول گرفته‌اند از هم جدا می‌شوند. اما اگر پاسخگو معامله را نپذیرد٬ هیچ پولی به هیچ کدام نمی‌رسد.

بر اساس نظریه‌ی این بازی٬ پیشنهاد دهنده همیشه باید کمترین مقدار را پیشنهاد کند. و پیتر مندلسون هم شک ندارد که پاسخگو همیشه باید پیشنهاد را بپذیرد. صرف نظر از اینکه سهم پیشنهاد شده چقدر کم است. به هر حال یک مقداری پول بهتر از هیچ است.

ولی معمولاً در این بازی این اتفاق نمی‌افتد! پیشنهاد دهنده‌ها معمولاً به جای اینکه کمترین مقدار را پیشنهاد دهند٬ ۴۰ تا ۶۰ درصد از پول را پیشنهاد می‌دهند. و در اندک مواردی که پیشنهاد دهنده کمتر از ۲۰ درصد را پیشنها می‌دهد٬ در بیش از نیمی از موارد فرد پاسخگو پیشنهاد را رد میکند!

این یافته‌ها بارها در آزمایشات سراسر دنیا تکرار شده. این تقریباً یک الگوی جهانی واضح است که مردم علاوه بر سود و زیان شخصی٬ به چیزهای دیگری هم توجه می‌کنند. چیزهایی نظیر عدالت و برابری.

این حقیقت که رشد اقتصادی و برابری چندان با هم سازگار نیستند٬ معنایش این است که ما باید تصمیم بگیریم که اگر به دنبال برابری هستیم٬ تا چه میزان باید رشد اقتصادی را قربانی کنیم؟ به عبارت دیگر جوامع باید تصمیم بگیرند که چقدر همه باید فقیرتر شوند٬ تا جلوی محرومیت بیش از حدِ فقیرترین‌های جامعه گرفته شود؟

هیچ کس دوست ندارد در زیمباوه زندگی کند. ولی هیچ کس هم دوست ندارد در جامعه‌ای زندگی کند که بازار آزاد با نادیده گرفتن نابرابری‌های جامعه به نهایت رشد و بالندگی رسیده. موضوع اصلی که باید بر سر آن بحث و مناظره شود این است که جامعه باید خود را در کجای طیف٬ بین این دو اکسترمم قرار دهد. ولی این منظره هرگز شکل نخواهد گرفت٬ مگر اینکه آنهایی که بر بی‌قید و شرط بودن تجارت تکیه میکنند٬ این را بذیرند که این تفکر آن‌ها را در اقلیت قرار می‌دهد. و همینطور این مناظره شکل نمیگیرد٬ مگر اینکه تظاهرکنندگان وال‌استریت بپذیرند که رسیدن به برابریِ بیشتر هزینه‌هایی دارد که باید بپردازیم. هروقت آنهایی که به نحوه‌ی عملکرد اقتصاد جهانی معترض‌اند٬ گفتند که میخواهند همه‌ی ما چقدر فقیرتر شویم٬ می‌توان کسانی را که به آنها اتهامات ناجور میزنند را هم ساکت کرد.

*این ترجمه‌ی مقاله‌ای بود از Dylan Evans با همین عنوان (مقاله‌ی اصلی). صرف نظر از اینکه چقدر با نویسنده موافق یا مخالف هستم٬ خواندن آن را مفید می‌دانم. بماند که در مورد تعریف فقر و زندگی خوب که نقش مهمی هم در این مقاله دارد چندان با نویسنده موافق نیستم.

در همین زمینه:

جوهر قرمز٬ یا ژیژک در جمع معترضین وال‌استریت چه گفت؟

مشترک شوید:

| مشاهده‌ 3 نظر دیگر

باید خوش‌خیال باشد که اینقدر با اطمینان فکر می‌کند در بمباران‌ها فقط دیگران می‌میرند٬ و نه او. و حتی بعد از بمباران عزادار کسی هم نخواهد بود. مردن بقیه هم که برایش مهم نیست! حیف نیست بعد از این همه خوش‌شانسی از سکته بمیری؟

پی‌نوشت: این کامنتی است که یک هموطن در یکی از سایت‌ها زحمت کشیده و نوشته.

مشترک شوید: