لحظه ی مکث

صحن

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Thu, 18 Nov 2010 22:05:00 +0000

چشمان از حدقه در آمده ی دخترک تماشاچی
روی صندلی
سوراخ تاریک لوله ی تپانچه
روبرو
و زمان
هم پشت، هم رو

یک گلوله در کار بود

سهم

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Sun, 14 Nov 2010 22:24:00 +0000

سنگینی تپانچه برشقیقه
لغزش پا بر صخره های دره
کدامین بود؟
سهم کدامیک بیشتر؟

گلوله ای در کار نبود

رفیق

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Sat, 22 May 2010 23:15:00 +0000

- ناسلامتی ما با هم رفیق بودیم. رفاقت هم مرام خودشو داره، می دونی که منظورم چیه؟ نه، می دونم که هیچ وقت مرام رفاقت رو یاد نگرفتی و بعید هم می دونم یاد بگیری

- ...

- آخه بی مرام، نمی دونی بدون رفاقت این خاک زمین چه بی ریخت می شه. اصلا به خاطر رفاقته که تا الآن اش هم زنده خودمونو نگه داشتیم و به قولی یه اندک امیدی به انسانیت مونده. اصلا تا حالا رفیق داشتی که بفهمی رفاقت چی هس؟

- ...

- بدون رفاقت و مرام اش اسم این دنیا می شه «فحشا»؛ ساکت شدی ملتفت شدم که اصلا نمی فهمی چی چی می گم. یه نگاه به لغت نامه بندازی جلو فحش نوشته: از حد درگذشتن در بدی

- ...

- یه چیز تو این دنیا ارزش داشته باشه همون مرامه، نمی ذارم این بی مرامی ها، دنیا رو بی مرام کنه. پیش خودت فکر نکردی چی به سر اینا -اینا یعنی رفقا، رفقا هم یعنی رفقای ما، نه تو- داشتم می گفتم، فکر نکردی چی به سر اینایی که تو این کثافتند میاد، ای سگ برینه به اون انسانیتی که تو ازش دم می زدی

- ...

- همینایی که من بهشون می گم رفیق، موقعی که گرفتاری برات پیش میومد، برات گریه می کردند، روز و شب به گرفتاری تو فکر می کردند، خودشونو به آب و آتیش می زدند. اما خب تو که ندیدی، بهت هم نگفتم فکر می کردم حتما می فهمی

- ...

- گویا قراره ساکت بشینی و فقط گوش کنی. آره یادمه می گفتی خوب بلدی گوش کنی

- ...

- تو که داری گوش می کنی، گوش کن. یه وقت فکر نکنی ازت انتظار یه کار خیلی بزرگ رو داشتما. نه، یه سام علیک، یا چه می دونم خوش باشی و خدافظ رفقا، هم رفاقت ها رو نگه می داشت، هم یه امیدی به این دل نکبت بار رفقا می رسوند. اما حیف که اینم دریغ کردی از ما

- ...

- شاید اصلا دنیای تو یه دنیا دیگس، کسی بهت یاد نداده، تو یه فاز دیگه بزرگ شدی. ولی تو که همیشه خودتو دلنازک نشون می دادی، می گفتی من انسانم. چه می دونم والا، رفاقت هم حتما لیاقت می خواد

- ...

- اما ما با هم رفیق بودیم

فحش

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Wed, 19 May 2010 12:47:00 +0000

"به اعتقاد من، عصر ما تنها شایسته ی یک لقب و نام است: "عصر فحشا". مردم ما به تدریج خود را به فرهنگ فاحشه ها عادت می دهند. یک بار زومرویلد را بعد از چنین بحثی دیدم ("آیا هنر مدرن می تواند با مذهب آمیخته باشد؟") و او از من پرسید: "به نظر شما خوب بودم؟" طوری از من لغت به لغت می پرسید و میل داشت مهر تایید بر سخنرانی او بزنم که گویی فاحشه ای از مشتری اش می پرسید که آیا "خوب بوده است یا نه؟" آن زمان به او جواب داده بودم: "نه، به نظر من، شما اصلا خوب نبودید." او با شنیدن این جواب کاملا مغموم و درهم شکسته شد، اگرچه من نظرم را درباره ی او خیلی با ملاحظه عنوان کرده بودم."

عقاید یک دلقک، هاینریش بل

Autumn Sonata

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Sun, 04 Apr 2010 21:54:00 +0000

"- نمی توانی بهانه بیاوری، فقط یک راست و یک دروغ هست، بخششی نمی تواند در کار باشد

- نمی توانی تقصیر را گردن من بیندازی

- تو همیشه دلت می خواهد برایت استثنا قائل شوم، تو برای زندگی یک نوع سیستم تخفیف دادن قایلی، اما یک روز مجبور می شوی قبول کنی، این قراردادهای تو یک جانبه است، مثل همه مجبور می شوی بفهمی که چقدر گناهکاری

- گناه چی ؟ عزیزم! به خاطر کارهایی که کرده ام مرا نمی بخشی؟ سعی می کنم جبران کنم، تو باید به من یاد بدهی، ما صحبتهای زیادی با هم خواهیم کرد، اما به من کمک کن، من دیگر نمی توان پیشتر بروم، تنفر تو از من وحشتناک است، من نفهمیده ام .خودخواه، کودک صفت و عصبی بوده ام، بغلم نمی کنی؟ لااقل به من دست بزن، کمکم کن!"

Autumn Sonata (1978)

حقارت - قهرمان

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Sat, 20 Mar 2010 23:43:00 +0000

"- آفرین، تو بالاخره بازداشت شدی، ولی با این وجود من برای تو احترام بخصوصی قائلم، برای اینکه موقعیت تو را درک می کنم، تو واقعا یک قهرمان هستی.

و او همچنان خاموش ماند.

- تو یک قهرمان هستی، من هم یک قهرمان هستم. ما یکدیگر را خوب درک می کنیم و به همین خاطر است که من خواستم شخصا از تو بازجویی کنم.

او هنوز ساکت مانده بود.

پس فردای آن روز، ساعت ده صبح بود که لبان نگوین وان تام از هم باز شد!

- شما با من چه خواهید کرد؟

کاپیتان دستانش را از هم گشود، نفسی بلند کشید و گفت:

- تو به مرگ محکوم می شوی.

صورت نگوین وان تام از هم باز شد و چشمانش برق زدند.

- یعنی می خواهید بگویید که من به دادگاه می روم و بعد در آنجا حکم اعدام برایم صادر می کنید؟

کاپیتان گفت:

- آه نه، مردک من. تو را زیر چرخ های یک کامیون می اندازند و این کار را طوری می کنند که کسی متوجه این موضوع نشود. فردا روزنامه ها در چند خط خواهند نوشت: یک ناشناس که سوار بر موتوسیکلتش بود با یک کامیون تصادف کرد و کشته شد.

نگوین وان تام فریاد زد:

- نه!

- پس باید اعتراف کنی

- اگه اعتراف کنم، بعد از محاکمه در دادگاه تیربارانم می کنید؟

- بله

- خب من برای اعتراف حاضرم.

و او تا ساعت سه صبح لاینقطع حرف زد.

...........

من اعتراف کردم و خجلم.

می دانی، در آن هنگام با خود فکر می کردم «بیچاره، تو روزهای خوش در زندگی ات کم دیده ای، تو فقط هنگام بازدیدن پدر و مادرت خوشحال شدی، وقتی مادرت اردک را برایت سر برید خوشحال شدی، وقتی پسرت به دنیا آمد خوشحال شدی، خوشحالی های تو همینها بودند، تو هنوز خیلی جوان بودی که انتظار دستگیری و مرگ را می کشیدی، تو از ابتدای کودکی ات غیر از رنج و فداکاری چیز دیگری ندیدی، و لااقل باید به طرز خوب و غرورآمیزی بمیری. یک مرگ با تیرباران.»"

کاشکی

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Sat, 06 Mar 2010 23:45:00 +0000

"کاشکی، کاشکی، کاشکی...

قضاوتی، قضاوتی، قضاوتی...

در کار، در کار، در کار..."

عجب، انگار همین دیروز بود. روزها از پی هم آمدند و بی هیچ قضاوتی گذشتند.

پیر احمدآباد

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Fri, 05 Mar 2010 20:54:00 +0000

ای کاش نبودی/

ای کاش آن روزها از تاریخ پاک می شدند/

نماد حماقت های یک قوم/

نماد آرزوهای برباد رفته ی یک قوم/

حقارت یک تاریخ/

هیچ کس مثل تو با این مردم یکی نبود/

و نشد/

تاریخ آنان/

در تو و در آن روز متبلور شد/

همگان/

و تاریخ، حماقت، حقارت و آرزو/

با تو به کودتا تبدیل شدند/

و باز حقارت و حماقت سر بر آوردند/

با همان آرزوها/

ماندگار مانده است سالروزهایت!/

- چهارده و بیست و هشت/

ای پیر احمدآباد/

برگی از یک تاریخ

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Fri, 05 Mar 2010 19:28:00 +0000

"من از همان راه همیشگی به دکتر مصدق تماس گرفتم و به او گفتم که به نظر ما این جریان مقدمه یک شکل تازه کودتایی است و ما حاضر هستیم که برای مقابله با آن، که توسط نظامیان و پلیس حمایت می شود به خیابان ها بریزیم و مردم را به مقابله دعوت کنیم، ولی دستور دیروز شما (1) مانع بزرگی بر سر راه ماست و خواهش می کنم طی اعلامیه کوتاهی از رادیو مردم را به مقابله با کودتا دعوت کنید. دکتر مصدق با صراحت تمام پاسخ داد: «آقا شما را به خدا کاری نکنید که پشیمانی به بار بیاورد. این جریان بی اهمیتی است و همه نیروهای امنیتی وفادار هستند و این جریان به زودی برطرف می شود. اگر شما به خیابان بیایید و زد و خورد و برادرکشی می شود و من مجبورم دستور سرکوب بدهم. خون ریخته خواهد شد و من مسئولیت هیچ چیز را به عهده نمی گیرم.»

در حوالی ظهر به ما خبر رسید که وضع متشنج تر شده و از آرام شدن خبری نیست. از پادگان ها خبر رسید که حرکت هایی می شود و مستشاران آمریکایی دستور حرکت داده اند. خبر رسید که اوباش تنها نیستند و به طور مسلم گروهبان های ارتش در لباس شخصی در میان آن ها هستند. خبر رسید که سردسته های اوباش همان گروه نهم اسفند – شعبان بی مخ و غیره و غیره – هستند. رادیو تهران هم به جای اینکه مردم را مطلع کند و آن ها را به مقابله دعوت نماید مشغول پخش لاطائلات بود (وزیر کشاورزی درباره مظنه غله صحبت می کرد). در این موقع ما مجددا با مصدق تماس گرفتیم و از طرف هیئت جمعیت ملی مبارزه با استعمار را که محدرضا قدوه هم در آن شرکت داشت، به نزد دکتر مصدق فرستادیم.

قدوه پس از بازگشت گزارش این دیدار را به جلسه مشترک هیئت اجراییه و کمیته مرکزی اطلاع داد. قدوه تقاضا کرده بود که قبل از همه اعلامیه کوتاهی داده شود و مردم به مقابله با کودتا فراخوانده شوند و یکی از واحدهای نظامی مرود اطمینان مقداری اسلحه در اختیار جمعیت بگذارد که آن ها مسلحانه علیه کودتاچیان وارد عمل شوند. مصدق به آن ها جواب داده بود که امکان ندارد.

در تلفن دوم، دکتر مصدق به من گفت: «فرماندهان نیروهای انتظامی همه به من اطمینان داده اند که از ناحیه ارتش هیچ خطری نیست. جریانی که در شهر می گذرد به زودی خاموش خواهد شد. نباید نفت روی آتش ریخت.» وقتی من با اصرار گفتم: آقای دکتر، از واحدهای ارتش خبرهای نگران کننده می رسد، مصدق گفت: «آقا، این ها پانیک است»

حدود ساعت 2 بعدازظهر به ما خبر رسید که واحدهای منظم ارتش به هواداری از کودتاچیان در گوشه های شهر وارد عمل شده اند. ما که هر لحظه منتظر بودیم که افسران وابسته به جبهه ملی وارد عمل شوند باز با مصدق تماس گرفتیم. این بار او به من گفت: «آقا، همه به من خیانت کردند. شما اگر کاری از دستتان برمی آید، بکنید. شما به وظیفه ملی خود هر طور که صلاح می دانید عمل بکنید.» و در پاسخ به اصرار من که لااقل پیامی به مردم بدهید و کمک بخواهید، تلفن قطع شد و من دیگر نتوانستم با او تماس بگیرم."(2)

پی نوشت:

(1) دکتر مصدق در روز 27 مرداد 1332 به فرمانداری نظامی تهران دستور داد که تظاهرات حزب توده و هرگونه تظاهراتی که علیه شاه باشد ممنوع است. در این روز نزدیک به 600 نفر از افراد و مسئولین و کادرهای حزب توده دستگیر شدند. کیانوری

(2) خاطرات کیانوری، عضو کمیته مرکزی و هیئت اجرائیه حزب توده

Paris, Texas

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Fri, 05 Mar 2010 13:22:00 +0000

"- تو برای مدت خیلی درازی رفته بودی

- من برای چه مدت رفته بودم؟ تو می دونی

- برای چهارسال

- چهار سال زمان درازیه؟

- برای یه پسر کوچک آره، نصفی از زندگیشه

- نیمی از زندگی یه پسر

- حالا یادم میاد

- چی رو؟

- که چرا اون زمین رو خریدم

- چرا؟

- خب مامان یه بار به من گفت، اونجا جاییه که اون و بابا برای اولین بار همدیگه رو دیدند

و عشق بازی کردند

- در پاریس تگزاس؟

- آره

- مامان اینو بهت گفت؟

- آره

- خب پس من فکر کردم که اونجا جاییه که من به وجود آمدم. منظورم منه. تراویس کلیو هندرسون. اسمی که اونها روم گذاشتن. من اونجا شروع شدم.

-پاریس تگزاس؟

- آره

- خب پس فکر می کنی نطفه تو اونجا بسته شده؟

- آره

- ممکنه حق با تو باشه. تراویس"

"- فکر می کنی که هنوز اونو دوست داره؟

- من از کجا بدونم هانتر

- من فکر می کنم هنوز دوستش داره

- از کجا میدونی

- از نوع نگاه کردنش به اون

- منظورت زمانیه که داشت اون رو توی فیلم می دید

- آره ولی اون که خودش نبود

- منظورت چیه؟

- اون فقط تصویرش داخل یه فیلم بود، مدت ها پیش،

در کهکشانی دور. خیلی دور"

"و خودش برگشت توی رختخواب دراز کشید و به صدای جیغ های زن گوش می داد و بعد به صدای جیغ های پسرش گوش می داد. و از خودش هم تعجب می کرد چون دیگه هیچی احساس نمی کرد. تمام کاری که میخواست بکنه این بود که بخوابه و برای اولین بار آرزو کرد که ای کاش می تونست بره خیلی دور. دلش میخواست در دل یه سرزمین پهناور گم بشه .جایی که هیچ کس اونو نشناسه، جایی بدون زبان، بدون خیابون. اون خواب چنین جایی رو دید بدون اینکه اسمشو بدونه و موقعی که بیدار شد، توی آتیش بود. شعله های آبی ملافه رختخوابشو می سوزوند. از توی شعله ها به طرف اون دو نفری که دوستشون داشت پرید، اما اونها رفته بودند. بازو هاش داشت می سوخت .خودشو انداخت بیرون و روی زمین خیس غلت زد. بعدش دوید. اصلا هم برنگشت تا به آتش نگاه کنه. فقط دوید.اونقدر دوید تا خورشید بالا اومد و اون دیگه نمی تونست بدوه. و موقعی که خورشید غروب کرد، اون دوباره شروع کرد به دویدن. پنج روز همینجوری دوید. تا اینکه هر نشانه ای از آدمیزاد بود، ناپدید شد.

- تراویس!

- اگه چراغ اتاق رو خاموش کنی می تونی منو ببینی"

Paris, Texas (1984)

In the Mood for Love

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Thu, 04 Mar 2010 21:21:00 +0000

"این لحظه ی بیقراریست، باید سر خود را کمی پایین تر بیاورد. اما نمی تواند، به خاطر اینکه جرات ندارد."

"- می دانی قدیم، وقتی کسی رازی داشت و نمی خواست با کسی در میان بگذارد چه کار می کرد؟

- نظری ندارم

- می رفت بالای کوه، درختی پیدا و سوراخی در آن ایجاد می کرد. راز را در آن سوراخ زمزمه می کرد و سپس آن سوراخ را با گل می پوشاند و می گذاشت آن راز برای همیشه در همانجا بماند.

- چه درددناک، می روم یه کم دراز بکشم. همه مثل تو نیستند. من یه آدم عادی هستم مثل تو راز ندارم تو همه چیز را قاطی می کنی

- یه چیزی رو بهم بگو

- من رازی ندارم، بریزش بیرون رفیق"

"او سال های ناپدید شده را به یاد می آورد، همان طور که پشت یک پنجره غبارگرفته ایستاده و نگاه می کند. گذشته آن چیزیست که می تواند به آن نگاه کند، بدون آنکه بتواند آن را لمس کند. هر آن چیزی که می بیند تیره و تار است."

In the Mood for Love (2000)

انتظار

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Tue, 02 Mar 2010 20:54:00 +0000

"پدرت می گفت: می دانی چرا ماهیگیران شنا یاد نمی گیرند؟ برای آنکه اگر قایقشان طعمه امواج دریا شد، فورا غرق شوند و فرصت آن را نیابند تا زجر بکشند.

دیشب تمام شب دیده بر هم ننهاده و به آن چه او گفته بود فکر کردم و به آن کسانی که در همان آغاز کار چون کشتی شکستگانی از میان ما رفتند غبطه خوردم. به کسانی که فرصت آن را نیافتند تا بمانند و به سرنوشت ما دچار شوند.

من خود نظر به این که مقاومت کردم، خسته از نبرد، سرانجام به این حقیقت پی بردم که تمام آن تلاش ها بیهوده بوده است. اکنون انتظار می کشم."

رافائل چیربس

سیاه

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Sun, 28 Feb 2010 13:56:00 +0000

"یه لات بی سر و پا

با قلب و چشم سیاه

یه کی که خوب بتونه کار تو خوب بسازه"

خرده ریزها

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Sun, 27 Dec 2009 20:18:00 +0000

"میان این همه، خرده ریزهایی بود که احساس ها یا مهربانی هایی را، از کمابیش هیچ و پوچِ رویدادهای زندگی اش، بدقت تداعی می کرد، و این به دیوار نگاره ی بسیار بزرگی می مانست که زندگی اش را تصویر کند بی آن که تعریف کند، تصویری تنها به رنگ شورهایش، به شیوه ای هم گنگ و هم خاص، با تاثیری بس نیرومند. یادآوری بوسه هایی بود در دهان، که مدتها به گریه اش می انداخت – دهان پر طراوتی که بی دودلی آماده بود همه ی جانش را در آن رها کند، و دیگر از او رو برگردانده بود. و گرچه بسیار رنجور و امیدباخته بود، وقتی اندکی از این خاطره های هنوز زنده را، چون جامی از شراب پر از گرما و جا افتاده بر آفتابی که زندگی او را به کام کشیده بود، به یک جرعه فرو می برد، لرزه ولرمی بر تنش حس می کرد، لرزه ای از آنگونه که بهار به نقاهت های ما و آتش زمستان به سستی هایمان می دهد. از این حس که تن پیر کهنه اش زمانی به چنان شعله هایی گداخته بود – گداخته به چنان شعله های پر ولعی – دوباره جان می گرفت. سپس، از فکر اینکه آنچه بدین گونه با همه ی درازایش بر او فرو می افتد تنها سایه های عظیم، روان و (افسوس، دست نیافتنیِ) آن شعله هاست، و همه بزودی با هم در شب ابدی گم خواهد شد، دوباره به گریه می افتاد.

آنگاه، گرچه می دانست اینهمه سایه هایی بیش نیست، سایه ی شعله هایی به دیگر جاگریخته تا آنجا بسوزد و که دیگر محال است او دوباره بازشان بیند، به پرستش سایه ها پرداخت و در رویارویی با فراموشی مطلقی که بزودی فرا می رسید به آنها زندگی گونه ای عزیز و شیرین داد. به همه ی آن بوسه ها و همه ی آن گیسوانِ بوسیده و همه ی آن چیزهای برساخته از اشک و از لب، از نوازش هایی ریخته چون شرابی که مست کند، و از نومیدی هایی بالاگیرنده چون موسیقی یا چون شب برای شادکامی درک این حس که آدمی تا بینهایت راز و تا بیکرانگی سرنوشت ها گسترده می شود؛ به آن زنی که می پرستید او را چنان تنگ در بر داشت که دیگر به چیزی جز آن نمی اندیشید که بتواند بر پرستش او بیفزاید، اویی که چنان تنگ در برش داشت و اکنون چنان در گنگی فرو می شد که او دیگر نمی توانست از رفتن بازش بدارد، دیگر حتی بوی پراکنده ی لبه های گریزان دامن مانتویش را نمی توانست نگه دارد، به خود می پیچید تا دوباره آن را به یاد بیاورد، دوباره به آن جان بدهد و چون پروانه ای در برابر چشمان خود سنجاقش کند. و هر بار دشوارتر از پیش می شد. و هنوز هیچ پروانه ای شکار نکرده بود، اما هر بار با انگشتان کمی از سراب بالهایشان می کَند؛ یا شاید آنها را در آینه می دید، بیهوده خود را به آینه می کوفت تا لمسشان کند، اما هر بار کمی کدرترش می کرد و دیگر آنها را جز به گنگی نمی دید، و زیبایی شان کم و کم تر می شد. و آینه ی کدر دلش را دیگر هیچ چیز نمی شست اکنون که نفس صفابخش جوانی یا نبوغ دیگر بر او نمی دمید - و چرا، به کدامین قانون ناشناخته ی فصل های ما، بکدامین اعتدال اسرارآمیز پاییز ما؟ ...

و هر بار اندوهش کم تر می شد از این که آن بوسه ها را در آن دهان از دست داده بود، و آن ساعت های بی پایان را، و آن عطرهایی را که زمانی از خود بیخودش می کرد.

و غمین شد از این که کم تر غمین می شد، و سپس همین غم هم از میان رفت. آن گاه همه ی غم ها رفتند، همه، و نیازی به تاراندن شادی ها نبود، دیر زمانی می شد که با پاهای پرّانشان، بی سربرگرداندنی، گریخته بودند، با شاخه های پرشکوفه در دست، گریخته بودند از آن سرا که دیگر برایشان جوان نبود. سپس، او نیز چون همه ی آدمیان مرد."

خوشی ها و روزها، مارسل پروست

بدهی

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Sat, 26 Dec 2009 23:10:00 +0000

"یک جا هست که باید وایستی. یک جا هم هست که باید در ری. اما خدا نکنه جای این دوتا با هم عوض بشه که دیگه تا اخرعمر بدهکار خودتی"

صفحه

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Sat, 26 Dec 2009 20:57:00 +0000

"صفحات زندگی آدم تا یک جایی سفید هست

بدون هیچ حرفی و کلمه ای

درست مثل کاغذ سفیدی که روی میز جلوی خود می گذاری

و ساعت ها به آن خیره می شوی تا بالاخره داستانت رو شروع کنی

مهم نیست کی شروع می کنی و چقدر می نویسی

مهم این است که بالاخره بنویسی

و چقدر خوشبختند آدم هایی که دیر یا زود صفحات خالی زندگیشان را از کلمات پر می کنند"

دیروز، فردا

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Fri, 25 Dec 2009 23:49:00 +0000

هر شب به عکس ها نگاه می کنم تا خواب به چشمانم بیاید، صبح دیگر به خواب رفته ام. طاقتم تمام شده، اما این روزها خیال تمام شدن ندارند.

"فردا، باز فردا و باز فردا چنین دامن کشان می گذرد تا واپسین هجایی که زمان بر دفتر خویش می نگارد. و دیروزهای ما همه روشنی راه مرگ خاک آلوده بود، برای ابلهانی. فرو میر! ای شعله بی توان! زندگی سایه سرگردانی بیش نیست، بازیگر بینوایی که ساعتی بر صحنه می خرامد و می نالد و دیگر خبری از او نمی شود. قصه ای است از زبان سفیهی، سراسر خشم و هیاهو، موهوم." مکبث، شکسپیر

قفل

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Tue, 17 Nov 2009 15:21:00 +0000

قفل/

قفلی که کلیدی ندارد/

تنها/

زمان، زنگار، فرسایش/

می تواند قفل را باز کند/

سال بلوا

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Fri, 13 Nov 2009 22:33:00 +0000

«صورتم را در دست هاش گرفته بود و به نظر می آمد انگشت هاش می خواهند دنیا را زیر و زبر کنند، مثل ماهی هایی که بر خاک گرم جان می دهند. و من ماهی هایی را از دوران کودکی به یاد می آوردم که اعدام شده بودند، ماهی هایی که قربانی تشنگی زمین شده بودند.»

پنجره

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Thu, 29 Oct 2009 23:47:00 +0000

پنچره، سیگار، فن، پنکه. هوای بارانی، صدای ممتد ماشین، "ارغوان". فردا؛ روزی که هیچ گاه نیامد. دیروز؛ روزی که از یاد نرفت.

Singing in the rain

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Thu, 29 Oct 2009 20:53:00 +0000

در این چند وقت، آخر هفته هایم را با تماشای فیلم هایی از دهه 50 و پایین تر می گذرانم. با دیدن فیلم هایی که تنها برای سرگرمی ساخته شده اند و درون مایه ی چندانی ندارند، لذتی متفاوت نصیبم می شود.

Singing in the rain (1952)

- من میخوام چیزی رو بهت بگم ولی من خیلی بی ذوق هستم، بدون مقدمات كامل نمیتونم

- منظورت چیه؟

- بیا، این مقدمات كامله

- این كه فقط یك سالن خالیه

- در نگاه اول بله، ولی یك لحظه صبر كن. یك غروب زیبا، مه در كوه های دوردست. نورهای رنگی در باغ، زن در ایوان زیرسایبان كنار گلهای رز ایستاده. غرق در نور مهتاب، 500هزار كیلووات نور ستارگان. نسیم ملایم تابستان، تو در نور مهتاب دوست داشتنی به نظر میرسی

- حالا كه همه مقدمات كامل شده... میتونی حرفت رو بزنی؟

- سعی میكنم

حالیته؟

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Wed, 28 Oct 2009 20:54:00 +0000

ما رو دیوونه و رسوا کردی… حالیته؟

ما رو آواره ی صحرا کردی… حالیته؟

آخه مام واسه خودمون معقول آدمی بودیم

دستكم هرچی که بود آدم بی غمی بودیم… حالیته؟

سر و سامون داشتیم

کس و کاری داشتیم

ای دیگه… یادش بخیر!

اما راستش چی بگم،

تقصیر ما که نبود

هرچی بود زیر سر چشم تو بود

یه کاره تو راه ما سبز شدی

ما رو عاشق کردی

ما رو مجنون کردی

ما رو داغون کردی… حالیته؟

آخه آدم چی بگه، قربونتم،

حالا از ما که گذشت

بعد از این اگر شبی، نصفه شبی،

به کسونی مثه ما قلندر و مست و خراب

تو کوچه برخوردی

اون چشا رو هم بذار

یا اقلا دیگه این ریختی بهش نیگا نكن .

آخه من قربون هیكلت برم

اگه هر نیگا بخواد اینجوری آتیش بزنه

پس باهاس تموم دنیا تا حالا سوخته باشه!

سر به سر

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Wed, 28 Oct 2009 13:50:00 +0000

هیچ وقت سر به سر کسی که چیزی برای از دست دادن نداره نذار، وگرنه بد میشه!

ماندگار

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Mon, 26 Oct 2009 18:04:00 +0000

تنها بوییدن تنت مانده .../

و خواهد ماند/

همانطور که نوشته شد/

برای هفته ها، ماه ها و سال ها/

اسطوره

noreply@blogger.com (علي اكبر محمدزاده) — Thu, 27 Aug 2009 22:50:00 +0000

اسطوره شد/

نمی خواستیم/

خودش هم نمی خواست/

اما شد/

میرحسین موسوی/

کاش رپیس جمهور بود/