Laconada

Ingredientes e comida de todo o mundo en Vigo

2026-04-15T20:00:00.003+02:00

Pois mira, estes días andiven mirando en tendas de productos exóticos, mirando o que teñen e tal (estaba buscando unhas cousas para cociñar e tal). E pensei que bueno, supoño que moitos coñecedes xa algúns, pero non está mal deixalo compartido na rede. A ver se axudan a algo.

(Nota, non vou a listar todos, nen vou a incluir os de comida latina, porque hai moitos e non hai maneira sinxela de incluir a todos. Vou tirar por cousas máis exóticas).

Pak Frutas

Pois está en Torrecedeira e supoño que os que vivides pola zona xa o tedes coceñido. Polo nome xa podedesi imaxinar que o dono é de Pakistán. Ainda que é unha tenda que vende de todo (especialmente moita fruta e productos frescos, está moi ben ainda que non queirades cociñar exótico)... o interesante son as cousas de outras orixes que ten.
Ten moito producto latino (peruano, colombiano e cousas brasileiras), pero sobre todo e é obvio... ten productos de Pakistán e India. Dende arroz basmati a granel, coma legumes e outras cousas tamén a granel. Especias, sementes e ...
Ademáis ten moitos ingredientes necesarios para cociñar comida do Industán (ghee por exemplo).

🗺️ Pak Frutas

Supermercado Rebeca

Pois outro mega clásico de Vigo. Xa leva unha chea de anos, pode que máis de 10. E supoño que se convertiu xa nun lugar de referencia.

Sei que hai moita xente que vai polos productos xaponeses e coreanos, pero eu estou moi a tope ca cociña china así que eu vou sobre todo para mercar cousas de orixe china.

Ademáis de ter todos os ingredientes posibles (dende arroz a sacos de 10 kilos) todo tipo de noodles, setas secas, miles de tipos de salsas, ten tamén moitas cousas conxeladas (o cal é unha bendición).

Pero o que sempre se me fai interesante é que ten vexetais dos que lles chistan os chinos (as suas berenxenas, repolos, bimi, setas, pak choi, raices de loto ou taro...), todas moi bóas e a precios moi axustados.
Ademáis de todo isto, tamén vende productos latinos (sobre todo andinos, de México e Centroamérica non tanto).

🗺️ Supermercado Rebeca

E abre os domingos así que o fai ben convinte! (Incluso para cousas que non sexan exóticas).

Elharari Carnicería

Iste está na Rúa Pino, por onda Os Choróns. Sei que hai outras carnicerías e tendas de productos halal e do norte de África, pero mira esta tenda ten unha chea de cousas e non é tan coñecida.

Aquí o dito, hai moitísimos productos das cociñas do Norte de África (os propietarios son marroquies), pero tamén vendense moitos productos de moitas outras partes de África. E moitas máis cousas (coma sempre tamén teñen productos latinos).

Ainda que fora poña que é unha carnicería, é realmente un supermercado e non é tan pequeno. Para os que gustedes dos doces árabes, ten unha sección de panadería dentro que mete moito medo.

Logo no demáis, pois hai dende especias, salsas, froitos secos, ata cousas moi interesantes como peixe seco.

🗺️ Carniceria Halal El Hariri

Esta pascua: Casatiello napolitano!

2026-04-04T10:18:00.002+02:00

Pois nesta Semana Santa deume por facer unha cousa que seica é moi, moi típica de Nápoles en pascua:

Que un ó do ver ós ovos arribas pensará que iso semella moito a Bola de Pascua que se estila por moitos sitios do Salnés. A verdade é que si.

Bueno, eu descubrín de maneira moi curiosa a existencia do Casatiello ... foi de visita en Nápoles (e non era Pascua, estaba en febreiro), nunca Salumería moi típica e auténtica tiñan varios pasteles (salgados) para mercar e levar e escollín un que parecía unha rosca, e non lles din entendido coma se chamaban. E ... sorpresa, levaba un ovo dentro e tiña algo de carne salgada dentro. E gustoume.

Co paso do tempou soupen que iso era un Tortano (ou igualmente un Casatiello, porque usan os nomes moi alternativamente). E o que levaba dentro eran ciccioli, que son uns rixóns que estilan en Italia. E que se gardan e se venden de maneira moi parecida ós chicharróns prensado da parte de Lugo. E un pouco por isto, porque en Galicia podese conseguir algo moi semellante ós ciccioli, pois quedei ca receita por se podía facer.

E bueno, e cuadrou que este mes tiña uns chicharróns na casa e tempo e... alá imos!

E coma sempre, eu para cociñar máis que libros busco moito nos videos de Youtube. De todos os que din chistoume iste dos de Giallo Zafferano. Que seguín bastante excepto porque non lle metín nen queixo nen salami (porque o Tortano que eu tomara en Napoli non levaba esas dúas cousas, e porque bueno, xa me parecía bastante meterlle tanto chicharón):

Non vou detallar moito o dos pasos nen as cantidades que xa din no video. Só poño as fotos do proceso e tal para que vexades coma foi e que non é moi complicado.

Aquí vai unha pequeña curiosidade e unha pequena trapallada caseira. Coma non teño unha forma de rosca... poiso que fixen foi coller unha bote de lata usado e metino no medio para que fixera do centro. E a cousa funcionou ben eh.

E despois para comer isto é parecido a coma facíamos ca Bola de Pascua: sacas o ovo, cascalo e rillalo co pan.

Café de Andar por Casa: Lugares onde mercar café en Vigo

2026-03-29T16:09:00.008+02:00

Hai 5 anos publicamos un post onde recomendábamos Buenos sitios para comprar café en Galicia. Moito ten cambiado o mundo do café dende aquel momento e foi subindo o número de sitios, o estilo do café que se vende e por desgracia tamén os prezos. Imos deixar ese post coma foi escrito para que quede referencia histórica de coma era o mundo do café hai non moito tempo. Pero vou tentar deixar un pequeno listado útil de moitos dos sitios onde podedes mercar café pola parte de Vigo (xa o de facer un listado de sitios por toda Galicia fáiseme bastante compliado, mellor vou centrarme nos sitios onde estou mercando café cada dúas semanas).

Todos os sitios que comento aquí téñolles comprado o café, e recomendo todos. Pero claro, agora mesmo todos sodes xa conscientes que hai varios niveles de calidade no café e tamén diferentes prezos. E non necesariamente o café máis caro vai ser o voso favorito. En moitas de estas tendas que comentamos podedes probar os cafés antes de mercar e así decidir. Eu no meu caso gosto de ir saltando de tenda en tenda e ir probando cousas diferentes que non coñezo.

Torradores tradicionais

Café Campinas S. Paulo. Ten dúas tendas, unha en Gregorio Espino 19 (no Calvario). E outra en Marques de Valladares, pegado á Porta do Sol. Levan máis de 100 anos torrando café en Vigo. Nas súas tendas podedes mercar graus de café ou moidos no momento en diferentes grosores. Venden cafés de diversas orixes: Colombia, Brasil, Costa Rica, Kenia, Jamaica, México, Australia, Etiopia, Nicaragua, Guatemala, Puerto Rico Cuba Sumatra e Panamá. Web: https://cafescampinas.es/
Cafés Do Noso. Torran en Salvaterra do Miño, e ademáis de venderse en algúns supers, teñen unha tenda en Praza da Independencia (Do Noso Gourmet). Pois podedes comprar en grau ou moido a diferentes tamaños. Teñen cafés de multiples orixes, Colombia Brasil, Burundi, Nicaragua, Guatemala, Etiopia, Kenia. Instagram: https://www.instagram.com/grupodonoso/

Pequenos Torradores de Cafés de Especialidade en Vigo e Arredores

Forest Coffees. Podedes mercalos en Sabor Maestro, en Marques de Valladares. Son cafés de especialidade de diversas orixes que torran en Vigo. Estaban propoñendo 4 gamas, que describen con cores e nomes descriptivos coma Traditional, Sweet, Exotic, Strong e Citric (o descafeinado nesta ocasión). En todos estes cafés son dunha orixe específico, cafés de finca e con todo o detalle. O que fan un chisco diferente e que escollen fincas e orixes de tal maneira que axusten a un de estes perfiles. Así o cliente vai ter sempre 4 perfis de sabor sen ter que andar a investigar entre varias orixes. Instagram: https://www.instagram.com/forest_coffees/
HiDay. É unha cafetería de especialidade que esta nos baixos do Colexio de Arquitectos (pegados a Principe). E encarga que lle torren café para a súa marca. Un de eses torradores son os de Singular en O Grove, co cal podedes mercar café dun microtorrador das rías baixas sen sair de Vigo. Neste caso as orixes e os cafés van variando segundo os meses. Pasade pola cafetería, pedide uns cafés, e se vos presta ... podedes mercar un paquete para levar a casa (en gran ou moido). Instagram: https://www.instagram.com/hiday.coffee/
El Club del Café. Neste caso Club del Café son uns torradores de Pontevedra que tamén teñen cafetería e tenda en Vigo: en Velazquez Moreno. Cafes de especialidade de diversas orixes (segundo haxa disponibilidade de lotes) pero sempre haberá café de Brasil, de Colombia, de Etiopía, Kenia e algún centroamericano. Na súa web podedes ver un pouco que cafés teñen torrados: https://clubdelcafe.es/
Papayo Coffee Roasters. Neste caso están en Cangas do Morrazo, onde teñen unha pequena cafetería e un torrador (teñen a máquina de torrar dentro da propia cafetería). Aquí tedes seguro que todo o café é Colombiano. Porque o torrador e propietario é colombiano e aproveita o seu coñecemento do país para traer a Galicia o mellor do café de Colombia. Que non vos pareza que non vai a haber variedade, Colombia nos cafés de especialidade ten moitas variedades e perfís de sabor. En Papayo haberá sempre algún café que vai prestar co teu gusto. Instagram: https://www.instagram.com/papayocoffeeroasters/

Café italiano de importación

Coffee Passion Galicia. Saindose un pouco do mundo do café de especialidade de tendencias anglosaxonas, en Coffee Passion (Lopez Mora, onde a Policía Nacional) propoñen café torrado en italia (pero non nunha multinacional, se non nunha pequena torradora). Se sodes de espresso e gustades ese carácter italiano, aquí este café tenvos que encantar. Tamén vende café de especialidade e diversas orixes ademáis de blends específicos para espresso (de entre outros torradores de Torrefazione Settegrammi). Ademáis a tenda é unha pequena cafeteria: podedes probar café preparado nunca cafetera de palanca coma se estila no sur de Italia. Unha cousa moi especial. Instagram: https://www.instagram.com/coffeepassiongalicia/

Máis tendas onde mercar café

Café Sanantón. Pois mira, tamén en Lopez Mora, por onde o parque de CJC. Nesta cafetería, podedes tomar cafés preparados por eles (tanto espresso, coma pour over), picotear petiscos venezolanos e tamén mercar café en gran (e moido). Teñen cafés de latinoamérica (Colombia, Panamá, Nicaragua, Bolivia) e tamén africanos (Kenia e Etiopía). Teñen boa variadade, grans de calidade e bó trato. Instagram: https://www.instagram.com/cafesananton/

Repolo xiang guo - Col Ganguo - 手撕包菜

2026-03-11T14:40:00.006+01:00

Mirade, pois xusto hai uns días compartía unhas fotos da comida do restaurante América en Madrid, e esta semana estaba mirando as fotos e din en facer un dos seus pratos con repolo.

A "Col Ganguo" ([sic] así dicía no ticket do restaurante) ou "Col al estilo olla" (tamén dicía no menú), chamoume a atención porque cha traian nunha perola metálica con lume abaixo e estaba cociñandose na mesa (e quedaba bastante churruscada coma vedes na foto).

E logo mirando en Internet ainda é máis curioso porque dependendo da traducción o "ganguo" (ou "xiang guo") dinlle "hot pot". Pero claro, normalmente falan de hot pot con algo que ven con moito caldo e isto non ten líquido por ningún lado. Pero aquí xa en linguística e etimoloxía non entro ...

Eu animeime a tentar facelo na casa e estiven buscando receitas online. Hai unha chea pero a que máis me chistou sería esta:

Fixoseme interesante que insiste en dúas cousas: cortar o repolo ca man (nada de cortar con coitelo) e logo que torra o repolo en seco antes de facer o guiso. Ambas cousas (que o repolo estaba cortado irregular) e que o repolo quedo ubastante requeimado nas esquinas estaba no prato que tomei no restaurante. Así que considerei que estaba ben.

E digo que o prato é sinxelo e resultón. O de cortar os cachos do repolo cas máns é moi gratificante. Eles din que é moi importante para o resultado do prato. Logo é curioso o que fai de "torrar" o repolo en seco (outras receitas non fan, pero coma dixen, no restaurante o repolo comezaron a cociñalo en seco así que quedo co tema). Hai momentos nos que pensas que a cousa vai rematar mal (que vas estropear a tixola co de cociñar en seco, pero non pasa tal).

O resultado é moi agradable, e un chisco diferente da típica verdura salteada china (que é coma que teñen centos de pratos de verduras así feitas). Está máis crocante, non sei se polo de torrala antes ou porque os cachos estan cortados a man ou qué. Probade e xa me diredes.

Nota adicional, que coma vedes nunha das fotos ademáis dos chiles metinlle unha boa cantidade de pementa de Sichuan (花椒). Que era unha especie da que tiña escoitado moito e sobre a que tiña moita curiosidade. Sempre se dixo que pica moito pero que non é nen coma chile nin coma pementa. Bueno, eu sempre a tomara en pratos xa preparados con outros sabores e non tiña claro exactamente que parte de sabor daba. O outro día topei esta pementa no super asiático do barrio e merquei. Neste caso podo dicir que me pasei na cantidade no prato. A ver, comese ben e non morres, pero sobresae moito no sabor. Con dous ou tres grans era millor.

E coma extra inclúo un video en chino de eles facendo a receita. Para que vexades que a cousa é auténtica auténtica (eu son moito de ver videos ce cociña incluso en idiomas que non entendo, moita xente fai videos curtos e ben explicados que podes entender ben todo sen saber sequeira que están dicindo).

Hario Mini-Slim Coffee Grinder: Lo bueno y lo malo

2026-03-06T16:21:00.004+01:00

No contaba yo que tuviera interés comentar mi experiencia con Hario Mini Slim+, pero me he fijado que cuando voy por tiendas de café suele estar a la venta en las estanterías. Así que se debe seguir usando y a lo mejor a alguien le interesa comprarlo. Y yo llevo 5 años usándolo, así que algo de experiencia tengo. Voy a ir al grano 🤣 y no me voy a enrollar mucho.

Lo bueno:

Es robusto, duradero y funciona muy bien. Han pasado 5 años y todas las piezas están bien. La muela de cerámica sigue funcionado (igual de bien o mal, ya comentamos) que el primer día.
Su forma y tamaño son muy cómodos (es muy ergonómico para sostener mientras mueles).
Se puede limpiar fácilmente (si yo creo que las cosas hay que limpiarlas de cuando en cuando) incluso con agua.
Tiene un precio bastante asequible. Hoy mismo veo online que varía entre 40€ en la web del fabricante y 30€ de un vendedor de Amazon. A más de 40€ si que ya no se yo si me animaría a comprarlo. Si está económico me parece ok.

Lo malo:

Cuando lo pones a moler grueso queda el molido bastante irregular: trozos grandes, pero tambien pequeños y incluso porlvo. Para filtro o cafetera de embolo estas partículasa finas son un problema.
Cuando mueles fino entonces si ya no hay problema, la molienda queda bastante homogenea. Pero al moler fino se puede dar el problema de que se atasque y vaya avanzando muy lento y entonces te echas más tiempo del esperado.
En resumen, para molido medio es cómodo y rápido pero queda un poco irregular con lo que puedes tener posos en el embolo y extracciones. Y si lo quieres para molino fino pues supone bastante esfuerzo y se atasca bastante.

Nada, pues ya con toda esta información tu decidirás. Que seguramente tu decisión sea la de ir a comprar otro molinillo! 😁

Pero bueno, yo si quiero comentar que ...

Yo estoy contento con el y de momento no me planteo cambiarlo. He mirado varias de los cientos de opciones que hay en el mercado... y lo que veo es que en los otros modelos mejores se centran mucho en conseguir un buen molido fino para espresso. Como justo yo no tengo tanto interés en tener un molinillo de mano para moler fino, no me interesa.
No he notado gustativamente mucha diferencia entre mi molido irregular y el molido medio de tienda. (También es que creo que tanto la de émbolo como la aeropress son bastante indulgentes con respecto a la extracción). A lo mejor tengo un poco de posos de más con la de émbolo pero no me es un problema serio.
Lo que si creo que si aporta mucho es el poder guardar en casa el café en grano para que mantenga lo máximo el aroma y disfrutar de café recién molido cada día. Y si no quieres gastar 70 o 100€ en un molinillo bueno, este va da darte esa funcionalidad.

A "Pequena Lima" ou o encanto do menú do día peruano en Vigo

2026-03-04T17:02:00.001+01:00

En Vigo xa tiñamos dende hai algún tempo uns cantos restaurantes peruanos. E xa tíñamos falado de eles fai tempo aquí en Laconada de Kero e de Vinoteca Época. Pero van abrindo cada vez máis restaurantes, tamén moi peruanos pero un tanto diferentes. Coincide que case todos estan abrindo pola parte dos Choróns / Calvario / Travesía de Vigo. Entón casi se pode dicir que esa zona é a "Pequena Lima" ou "Pequena Arequipa", ahí hai unha chea de bares e restaurantes peruanos.

O de un tanto diferentes é que estes bares e restaurantes son para os peruanos que viven en Vigo. Case todos teñen música, funcionan moito como bares (ou hai tanto xente comendo coma só xunto cos amigos) e podes coincidir con que están facendo unha celebración e un cumpreanos, pero millor que así teñen moita vida. (E se alguén pensa que non vai ser benvido non sendo peruano... a min teñenme acollido moi ben e coido que si lles encanta compartir a súa cociña con todo o mundo e sempre me preguntan se comín ben).

O que sí, e que eu de festas e tal non sei porque principalmente estou indo a estes sitios ó mediodía. E entón a cousiña está tranquila, só está xente comendo ou falando. Porque o que vou falar aquí e de ir a xantar durante a semana nestes restaurantes e tomar o seu menú do día. Porque no menú do día vanche cambiando os pratos de cando en cando e moitas veces incluen pratos que non teñen normalmente na carta. E é moi xeitoso probar tamén en racións máis pequenas.

E ainda que fale de menú do día, todos estes lugares teñen carta nas ceas e nas fins de semana (e moitos de eles, na fin de semana fan pratos máis complicados e especiais, así que preguntadelles). E se o menú do día é bo, pois a carta tamén vai ser!

Mama Cata

Fina estampa descubriuma un amigo que pasa moito por Travesia de Vigo hai un tempo. Eu apunteino para ir. E logo un día que tiven que ir por un tema pola zona ó mediodía, vinlles o cartel no que anunciaban o menú do día e parei a comer.

Naquel día descubrín a Sopa de Morón. E o Picante de Carne (que cruiosamente non picaba moito, pero coma sempre trouxeron ají para que lle botase un a vontade). E inclue postre.

Moi rico o menú. Merece a pena regresar, e incluso seguro que a súa carta que é moi amplia estará moi ben. Ademáis o local é grande e etá nun sitio moi ben comunicado (no cruce entre Via Norte e Travesía de Vigo).

Restaurante Peruano Mama Cata

Rúa Travesía de Vigo, 58, 36206 Vigo
☎️986071487
IG: https://www.instagram.com/mamacata.vigo/

Ademáis logo descubrin que no seu Instagram van anunciando cada día que teñen de menú, así que é moi convinte, pois xa sabes que vai haber antes de ir!

Fina Estampa

Por certo supoño que coñeces a famosa canción Fina Estampa de Chabuca Granda, non? Bueno, pois este bar chámase así pola canción (ainda que non me deu en escoitarlles que estivesen poñendo nunca a Chabuca na tele). O Fina Estampa está un pouco máis complicado de localizar porque se ben está a 100 metros de Urzaiz está nunha rua pequena e non tan transitada. Ademáis por fora (e por dentro) non di nada de que teña comida. Pero si sirven comida todos os días e tamén teñen pratos especiais na fin de semana. Neste caso tedes que entrar e preguntar.

Segundo me explicaron eles teñen un canal de Whatsapp no que indican que hai de menú, e tamén teñen cousas fora do menú por se a xente quere pedir. Sexa coma sexa non fai falla que vos apuntedes no grupo, só sabede que durante a semana hai menú do día. E ides ir a sorpresa. E se un día ides e non hai menú, pois sintoo!

Eu fun a comer 3 veces e probeilles a "chaufa de pollo", "sopa a la minuta" e un "pollo al sillao". As tres cousas con moi bó sabor e un toque moi caseiro. Sinxelo pero moi sabroso. E unha cousa que me impresionou as dúas veces son a súa salsa de aji (probei dúas diferentes) que tiña un saborazo xenial. É un sitio que a verdade teño apuntado para regresar máis veces, ainda que coma digo o problema é saber que van ter. Terei que apuntare a ese Wassap ou chamar antes de ir.

Fina Estampa

Rua Gonzalo Torrente Ballester, Rúa de Urzáiz, 6, 36204 Vigo
☎️623276294

🗺️https://maps.app.goo.gl/LCHixcZ5EjFAmXFx9

Imperio Intenso

Pois a Imperio Intenso é ó que máis veces fun porque antigamente estaba moi perto da miña casa así que podía ir andando a xantar sen problema. Pero agora cambiou de local e está en Pizarro (máis perto dos outros restaurantes e por tanto do que eu chamei Pequena Lima).

No Imperio Intenso teño probado da carta o "Ceviche Tradicional", o "Aeropuerto" e o "Tallarín Saltado".

Pero ó que imos, en canto no menú probeilles a "sopa do día" e o "escabeche de pollo". Os dous gustáronme moito.

O choio é que coma cambiou de local e no novo ainda non sei se van a ofrecer o menú do día... pois vou deixar a información do sitio, e xa completarei se podo ir de novo:

Imperio Intenso
IG: https://www.instagram.com/imperio_intenso/

Cafetería Restaurante América 小吃 en Avenida América

2026-02-13T09:36:00.006+01:00

Bueno, vecinos y visitantes de la Prospe, Guindalera y el nordeste del Barrio de Salamanca... No hace falta que vayais a Usera para comer comida china. Teneis un "chino-chino" en el barrio y muy auténtico. Eso sí, si buscáis en los mapas no lo encontráis ni locos! Porque se en Google Maps sale como "Cafetería Restaurante" a secas.

Que tampoco es que el nombre propio sea mucho más específico, porque en el cartel de fuera pone Cafetería Restaurante América 小吃 (y estos símbolos solo quieren decir que dan de comer en chino, así que no es el nombre). Ah, y como véis están muy entusiasmados con traer a la clientela de after work, anunciando dobles, jarras y cubos de cerveza!

Pero bueno, lo que sucede con este restaurante es que justo en la puerta de al lado hay una autoescuela... que es de las pocas de Madrid que hace las clases y los exámenes en Inglés. Así que casi todos los chinos de Madrid vienen a sacarse el carnet de conducir... y al terminar las clases o las prácticas pasan por el restaurante a comer.

A mi me llevo mi compi chino y le dejé elegir a el menú y probamos todas esteas cosas:

Curiosamente el "Pollo Picante" (así se llama en el menú) no picaba tanto (nota: yo soy de esos brutos que aguantan mucho el picante). Pero claro, si lo anuncias como "picante" uno se teme que se a el infierno.

Este Mapo Tofu muy bueno. No se si conoceis la historia de este plato que es uno de los platos más famosos de Sichuan. Y me gustó, es una combinación de tofu tiernito con una salsa picante y exótica (porque lleva la pimienta de Sichuan). (Se que hay restaurantes en el centro de Madrid especializados en la cocina de esa provincia, pero ya tienen otros percios!).

Y el Col Ganguo se me hizo muy divertido. Esto te lo preparas tu en la mesa. Es col con verduras y salsa que te traen en un plato metálico con calor por debajo y se va cocinando in situ.

El Cerdo Yuxiang si que pica y no el pollo de antes. Dios mío, como dije yo aguanto bastante el picante, pero con este me daba una tos que no podía controlar (aún así me lo comí todo, estaba super bueno!).

Bueno, pues aquí os queda la información sobre este sitio, recomendación de un nativo de Shanghai (mi compi, a el le gusta mucho y seguramente volveremos otro día).

Café de andar por casa: con la "naked" si se puede

2026-02-08T17:34:00.004+01:00

Pues resulta que tres de los de Laconada (Javi, Pepe y yo) tenemos todos una cafetera Delonghi (cada uno un modelo diferente, pero todos el modelo básico). No, no nos pusimos de acuerdo, pero cuando yo fui a comprar una cafetera si que tuve como referencia que Javi llevaba años con ella y estaba contento.

A poco que hayáis buscado por Internet (o mirado en el Móvil que es lo que se lleva ahora) habréis encontrado cientos de vídeos que lo primero que recomiendan con estas cafeteras de deshacerse del portafiltros (presurizado) que traen por defecto y comprarse uno despresurizado. Y a ser posible (para fardar más) uno de los que llaman "naked".

Bueno, pues Pepe si que está usando un portafiltro de los naked con su cafetera:

Que como veis, extrae de maravilla, muy visual y... le queda el café muy potente y sabroso.

Pero... a ver, cuidado, porque todo esto que es muy bonito y que todo el mundo comparte en Youtube o en Instagram.... no es tan sencillo. Muchas veces, y mucha gente se va a encontrar más bien con algo parecido a esto: (en donde el café fluye mal y se pone a salpicar y se monta un desastre).

Bueno, si os pasa... no desesperéis. Como veis a Pepe le sale correctamente, pero aquí hay un tema muy importante. Para poder hacer correctamente la extracción con una "naked", pues es necesario que el café sea muy fino. No vale comprar café con molido para espresso (suele no ser los suficientemente fino), tampoco vale pedirlo en el tostador como molido para espresso. Pepe lo que descubrió es que necesita molerlo el en casa, al molido más fino que puede. Y si el café estrá molido correcamente, pues presionarlo bien para que el flujo funcione y todo esto. Aquí mostramos la rutina de Pepe:

Ahora llega la parte que a más de una sorprenderá ... ¿que molinillo usa Pepe? ¡Pues sorpresa! Pepe está usando el muy veterano y nada sofisticado Hario Skerton!

Si, leereis mil y un comentarios en las redes de que este molinillo no sirve para moler para espresso (y menos para moler más fino que el espresso). Pero bueno, la realidad es que pepe lo ajusta a lo más que da, y se pone con calma a dar vueltas (con el café tan fino, lo cierto es que supone esfuerzo y tiempo). Pero la realidad es que le queda como tiene que ser. (Nota, aunque le esté funcionando en la Skerton, esta buscando un molinillo alternativo, a poder ser eléctrico y no muy caro que le permita el tamaño de grano correcto para el portafiltros que us, si sabeis alguno, pues ya nos contáis).

Nada, sirva este post para demostrar que si bien es complejo usar los portafiltros nakes sin salpicar... se puede. Y que el molinillo más básico que podeis ver ... puede servir para el objetivo.

Risotto ai finocchi (con fiuncho bravo)

2026-01-22T11:12:00.001+01:00

Pois ista receita está un pouco relacionada ca pasta con peixe e fiuncho que fixen o outro día. De feito o fiuncho é o meso. As ramas foron para o outro plato, e para este quedei cas raices.

Neste caso as raices de fiuncho sí é algo que teño visto en algun supermercado e froitería aquí por Galicia. Non é moi popular (canda menos non é tan popular coma en Italia), pero si se podería dar mercado. (Unha das cousas para que se consume moito en italia é en ensalada: ensalada de hinojo y naranja)

Arnaud 25, Public domain, via Wikimedia Commons

Vale, que eu non tiña estes fiunchos gordos, os meus eran pequenos, pero ó final, canos de fiuncho seguían sendo:

En canto á receita do risotto, pois baseime en esta:

Risotto ai finocchi

Que polo visto é veneciana (e fan de maneira un pouco diferente ós risottos lombardos). Eu seguín as súas instruccións o mellor posible. En canto ó caldo vexetal, eu seguín a tradición italiana de facer un caldo con apio, zenoura e cebola.

Coma vedes a miña versión non é tan purista, porque eles estan usando a parte branca do fondo do fiuncho, pero estes fiunchos bravos non blanquearan casa neada por abaixo. Outra cousa que na súa receita non sae, pero que eu si que quixen (de outras veces que teño feito risottos, faiseme que lle da un toque moi xeitoso, eu puxen un vasiño de viño - neste caso un albariño).

Por certo se vedes nos ingredientes, se non fose polo queixo e a manteiga que leva, o prato case podería ser vegano. Non sei ben coma quedaría sen o queixo, nen que pode sustituir á manteiga. Pero se alguén ten curiosidade pe probar xa sabe.

Esta combinación gustoume moito. O fiuncho queda ainda crocante. Contrariamente ás ramas, que si saben moi moi anisadas, o cano só ten un lixeiro sabor a fiuncho así que non teñades tanto medo. Quedo pendente de mercar un día a raiz esa que venden no super e repetir, pero esta receita gardo para facer máis veces.

Bucatini con xurelos e fiuncho (bravo) á Siciliana

2026-01-18T11:26:00.003+01:00

Xa levaba eu cun certo te tempo con ganas de probar esta receita que seica fan en Sicilia (digo o de seica porque nunca fun por alí, pero en realidade teño visto tantos videos e referencias á esta receita que teño clarísimo que iso é tipiquísimo de alá.

Pois en Sicilia fan espaguetis con sardiña (ou peixiño azul, coido que con bocareus tamén), pero o choio especial é que usan ramas de fiuncho. E aquilo chamoume á atención ¿coma será isto de combinar peixe e fiuncho? ¿Terá un sabor moi forte? ¿A peixe ou a fiuncho?

E mira para conseguir o fiuncho, non sei se en Sicilia sementan o fiuncho, pero aquí en Galicia o fiuncho crece bravo. Así que sain de paseo e cando vin un mato de fiuncho arrinqueino enteiro, de raiz (o da raiz vai para outra cousa, xa contarei).

Receita que usei: Pasta con le sarde, profumo di Sicilia

Neste caso para a pasta o que se fai primeiro é lavar o fiuncho, e cociñase en auga fervendo durante 10 minutos (parecía un pouco de tempo de máis, pero finalmente si vin que o fiuncho contrariamente a outras verduras vese que é bastante rabudo). E non tiredes a auga. Esa mesma auga servirá para cocer a pasta. (Outra cousa a deixar feita é coller as uvas pasas e metelas en auga para que hidraten.)

E antes de comezar co resto, pillei a tixola quentei aceite e torrei o pan raiado (mollica), e gardo para o final (este choio de torrar en aceite pan raiado para poñer enriba dos pratos de pasta é algo que teño visto en moitas receitas e videos dos italianos).

E bueno e logo o resto do choio ven sendo o clásico de compa preparan a pasta os italianos. De feito na receita que vos compartín arriba esta ben explicad cada paso cunhas fotos caralludas (xa sei que está en italiano, pero todos os navegadores traen a opción de traducir). A ver se cadra o único detalle que lle fixen eu é que non lle metin tanto azafrán, en lugar de picar moi finiño a cebola deixeina coma vedes así en tiras grandes, e que non tiña xoubas/bocareus se non uns xurelo un chisco grandes así que fixen filetes e corteinos en tiriñas. E dinlle un toque picante porque metín co allo a dourar uns "peperoncino" secos ben rabudos que temos na casa.

E bueno, o choio máis importante e que máis dúbida me quedaba cando comecei o choio era .... ¿que tal sabe esta combinación de peixe con fiuncho?

Pois a parte interesante é que ó fervelo como que perde parte do forte do arrecendo do fiuncho (ainda que sí que o prato vai saber a fiuncho a dor) (e non vos preocupedes porque se coza a pasta na auga dos fiunchos, non se lle notou tanto)... Pero o máis interesante e que o sabor forte do peixe azul co fiuncho pegou moi ben. Coido que as dúas cousas por separado serían coma moi intensas, pero xuntas coma que se compensan.

Pois en resumo, unha receita que apunto e que penso repetir en algunha ocasión máis. O único problema é que obviamente, como o fiuncho non se vende en tendas pois teño que facer por localizar. (E si, xa sei que hai moito fiuncho por ahí, pero coma adoita a crecer en sitios baldíos ou pegado a camiños non sempre esta en moi bó estado ou non sempre se dá con el). Pero se vexo un mato de fiuncho case seguro traio para casa e tomo con sardiñas ou algun outro peixe.

E coma final, iste video foi un dos que me deu ganas de probar isto da pasta con sardiñas:

Restaurante Playing Solo (Madrid)

2025-12-23T12:56:00.003+01:00

Se me antojó ir a Playing Solo luego de escuchar una entrevista a Luis Caballero (el cocinero). ¿Fui de oídas? No, me refiero a que me gustó la normalidad con la que hablaba de si y de su cocina, conocía a fondo sus influencias y tenía claro el concepto que quería ofrecer.

Y el concepto es: restaurante de 8 comensales, todos compartiendo la misma mesa y con vista a la cocina. Pero no es la barra alta pegad a la cocina. En este caso es una mesa baja bastante amplia y la cocina no esta exactamente pegada (pero si visible). Un poco intermedio entre un restaurante y un bistrobar. En cuanto a la cocina trabaja sobre un menú kaiseki (bueno dos menús, uno corto solo al mediodía y uno largo para cenas). Kaiseki, pero no cocina japonesa al 100%. Hay toques y técnica de allá, pero ingredientes de km 0, además de detalles de alguna otra cocina (la francesa).

A mi me encantó la experiencia. Es muy relajante y acogedor. No tienes que acudir directamente a la mesa si no que existen sofás y mesas alrededor donde se puede comenzar con un aperitivo (e incluso leer los libros que hay!). Yo me tomé un chupito (lentamente, saboreándolo) de mezcal.

En cuanto a la cena, me gustó que el menú es armonioso y equilibrado. Mi gusto va por días, a veces apetece especiado y con contrastes pero también apetece lo contrario. Y a mi me parece que Luis lo ha conseguido bastante bien. Ya he marcado en el video los que más me gustaron, pero lo importante es que toda la cena fluyó muy bien. Entre esto y el trato directo y cercano, con muchos detalles sobre la cocina (y el jazz y muchos otros temas) por parte del cocinero, hacen una gran velada.

Un detalle a destacar: yo elegí el maridaje de sakes. Y fue una experiencia en sí. Tienen una carta de sakes francamente impactante, y además tienen preparado un viaje por múltiples estilos de sake super interesante. Ya solo por este maridaje mereció la pena la visita.

Pues aquí comparto mi experiencia, porque creo que es importante tener algo de información previa de lo que vas a encontrarte (o también puedes ir a la sorpresa y eligiendo restaurantes al azar, ahí yo no digo nada). Pero si buscas algo de este estilo, Playing Solo te gustará.

Ver esta publicación en Instagram

Una publicación compartida de Laconada (@laconadablog)

Playing Solo: https://playingsolorestaurant.com

Omichi Ramen Bar

2025-12-08T19:58:00.000+01:00

Xa está rematando o 2025 e tiñamos pendente falar de Omichi Ramen Bar. Aquí en Laconada foi Pepe quen primeiro foi e recomendou moito. Pepe estivo en Xapón hai uns anos (antes de que todos os influencers en yotubers deran en ir por alá), así que coñece ben o tema da cociña xaponesa. E dixo que ... lle gustara moito e que lle lembrara ós ramen que tomara en Xapón.

Aqui unha foto de Pepe do Ramen Shoyu. Pepe foi ó mediodía, onde teñen a opción de menú do día que inclue que pides un prato e che incluen de gratis a bebida (así que é máis ben menú dun prato). O mellor é que miredes no Instagram de Omichi onde teñen explicado o menú.

Tamén probou o seu curry con tonkatsu (porco empanado). Gustaronlle as dúas cousas.

Eu fun a cear. Na cea non é tan diferente ó mediodía, porque os 4 tipos de ramen seguen estando dispoñibles, pero tamén teñen pratos especiais de peixe e outras cousas que tamén podes pidir.

Nos por exemplo pidimos unhas vieiras estilo xaponés moi sabrosas. Logo eu probei o Mazesoba, que son uns fideos curiosos que non veñen con caldo, e que levan ovo crú. (O Mazesoba é unha receita bastante recente en Xapón, o cal tampouco ten nada malo, dado que en realidade casi todos os ramen popularizaronse na posguerra, así que o mundo do Ramen é todo moi innovador).

De postre o día que fumos tiñan unha curiosa tarta de cacahuete:

Pois coma dixemos, a Pepe encántalle o lugar e parecelle ben auténtico e a min tamén me gustou moito. Agradezo moito que en lugar de tentar facer unha carta amplísima con mil e cacho tipos de ramen (que logo non son tan diferentes) realmente traballan con poucas opcións pero ben resoltas (eu coido que iso é moi bóa idea: less is more!). Eu tamén destaco que nos seus ramen sempre teñen verduras e productos frescos, que sempre prestan moito e dan un sabor moi fresco. E logo está ben que teñen un montón de especiais coma entrantes ou coma pratos especiais. Así que teñen a súa máxia de que cada finde pode ser un chisco diferente.

Un par de detalles: Non aceptan reservas, e iso supón que se queredes ir ahi que ir á porta e esperar que teñan sitio. O cal pode ser se cadra un pouco incómodo para algúns... Pero de todas formas non austedes porque non vos fan esperar na porta todo o rato, apuntanvos, collen o voso número e quedan de avisarvos cando quede mesa libre. Iso sí, non sei con cantos turnos traballan. Outra cousa que ... a min pareceme unha parida, pero se cadra a algún lle parece mal... os rapaces que teñen o restaurante non son asiáticos (son de Vigo!). Pero ei, que carafio é iso de considerar que os restaurantes non son auténticos se cociña xente de aquí. Estes rapaces danlle moi ben, e coma certifica Pepe, as receitas son tal coma en Xapón.

Omichi Ramen Bar:
https://www.instagram.com/omichiramenbar/

Camucha 1963 (o segredo non tan segredo de Teis)

2025-11-11T20:25:00.004+01:00

O restaurante medio segredo... que non é tan segredo porque canda menos entre a xente de Vigo xa se está a coñecer ben e cando vas, xa ves que teñen moita clientela, e ademáis unha clientela variada de idade (que eu coido que é unha cousa importante para que un proxecto funcione ben, que a clientela sexa variada).

De Camucha eu supera da súa apertura... ou reapertura, porque unha das razóns polas que ten unha data no nome é porque este negocio xa existía antigamente, ainda que antes era máis bar e agora é máis restaurante (o mundo cambiou). Pois supera do sitio porque vira fotos en Instagram dos seus pratos e tiña bóa pinta.

E logo nesto das cousas curiosas, un día de inverno estaba en Madrid tomando un viño e coincidiu que entablei conversa cos rapaces que estaban na mesa da miña beira, e contaranme que pasaran o verán en Teis (sitio curioso para pasar o verán, pero que si que ten que estar ben) e xusto o Camucha estaba ó lado, e cando descubriron a súa cociña foron múltiples veces.

E entre o que ves no Instagram e o que che conta a xente, pois alá imos. E probei a súa cociña e disfrutei moito e teño xa enormes ganas de regresar.

Pois para beber, ainda que o meu plan era ir a comer peixe e máis peixe, pois tiña en mente a gamberrada de tomar un viño tinto. E nisto, propuxéronme este Monastrell (et al.) de Jumilla. Si, un viño super mediterraneo, pero bóa suxerencia porque ainda pola súa orixe é un viño bastante fluido e non se lle notan eses 14º. E ademáis ten un prezo ben axeitado.

Antes de comezar poñen para ir abrindo o apetito a manteiga aromatiozada que preparan eles (a manteiga xa ven feite, pero son eles quenes a aromatizan). O que tardei tanto en publicar o post que xa esquecín de que sabor era. Excelente.

De entrantes pois unha das súas empanadas. Neste día tiñan empanada de congrio.Tremenda, ademáis moi orixinal porque xa cansa un pouco tanta zamburiña, esto do congrio non se toma tanto.

E despois pois probei as ameixas á mariñeira que teñen.

De postre, pois de todas as cousas que tiñan quedei ca torrija con xeado. Tenriña e sabrosa, e así quentiña facía excelente contraste co xeado.

Vamos, o dito, un lugar excelente e levo xa meses desexando regresar (no verán andaba a outras cousas e agora no outono tamén tiven moita viaxe, pero unha semana destas vou seguro seguro).

Regresando para probar o "pescado" de Camucha

Deixei escrito que ía voltar e se ben tardei un pouco carafio se regresei. Non vexades que ganas tiña do choio.

Esto que vedes no prato é un ollomol (besugo) feito á espalda e rematado ó forno, con salsa bilbaina por riba (aceite, allo e guindilla - pero dixeron que lle sacaran as sementes para que non pique). Ese mesmo día tiñan rodaballo, sargo e escarapote (estes outros eran todos ó forno, o único que fan á espalda ese día era o ollomol. Está moi ben que explican todo o que queiras dos pratos do día. Os peixes e os pratos temporais están nunha pizarra (onde podes ver o peso e o prezo), ainda que non teñas problema, que o camareiro cantache toda a carta e toma tempo, aconsella vendo o numero de persoas que sodes e tal.

Que vou dicir do ollomol fantástico. Unha maravilla. Só por isto merecia a pena. (As patacas de enbaixo tamén merecen ser destcadas).

Anteriormente tomei o seu paté de campaña (feito por eles memos), e despois do ollomol pois o flan (tamén tremendo eh). Vamos entrantes 10, sobremesas 10, peixe 10.

E para acompañar pois un cablis do Loira, da zona de Thruars (famosa polos seus fósiles de ammonites): Attention Chenin Méchant. De Domaine Les Treilles. En canto a viños o Camucha estavos moi moi ben surtido. Teñen unha carta cortiña, pero ... hai un momento no que din... "temos máis". Entón ti lles dis que tipo de viño che gusta e que che apetece, e vanche propoñendo (sempre co prezo por diante, con toda honestidade).

Camucha no Instagram

Lume BBQ: BBQ americana en Camposancos.

2025-11-09T19:09:00.003+01:00

Gostanos tanto a boa BBQ que fonos ata a Guarda! E mereceu a pena a viaxe!🤩

Pois coma vedes @lumebbq é un "chiringuito" especializado en barbacoa estilo americana, con mesas ó aire libre que está por Camposancos. (Estivo funcionando todo o verán e según nos dixeron estarán abertos cando se poida ata Outubro).

Coma viñamos de moi lonxe e queríamos probar de todo, pedimoslle fora de carta que nos fixeran un variado con todas as suas carnes (non está en carta eh, non os vaiades a liar agora, pero podedes avisar anticipadamente para saber se é posible).

O brisket é o rei da súa carta. Fano con moitísimo detalle e queda tenro e moi xugoso (brutal, dos mellores que teña probado).
E mira, o outro choio brutal que teñen (e mira que eu non son moi de salchichas) é a salchicha, pero claro o secreto é que leva brisket, porco, queixo e jalapeño. Tremenda.
No top 3 dos meus favoritos está o xarrete afumado. Para voltar!

Logo, coma vedes teñen moita variedad para outros gustos:
Pulled pork, por suposto. Suaviño e feino no afumador (non é coma o cociñado nunha perola), pavo afumado para os healthy (e que seguen querendo afumado), e...
unha moi italiana porchetta.

Nótase que coidan moito dos detalles porque preparan os seus pickles caseiros, e unhas cebolas encurtidas (nesto da carnes BBQ é moi importante tomar encurtidos e ácedos para axudar ca graxa da carne).
E algo que para min é imprescindible cando se vai por BBQ: colesaw.
Coma dixen moi coidadosos en todo, de feito a súa salsa BBQ (tiña que ter traido para casa a pouca que sobrou que era moi bóa) non é unha cousa xenérica de supermercado, e a mostaza tamén é ben especial.

Se gostades da BBQ e non vos queda lexos a Guarda, pois xa sabedes. No seu instagram (@LumeBBQ) avisan de horarios e teñen o menú. O seu menú son bocadillos, buns, hotdogs .... de todas estas carnes que probamos nós. Así que con estas fotos xa vos facedes unha idea de coma é cada unha das cousas, tamén tiñan unha pintaza (coma o compango).

En inverno o negocio pecha (por razóns obvias). De todas formas este ano estiveron abertos bóa parte de Outubro (fixo bastante bó). Para saber cando están abertos, coma comento é útil o seu Instagram, pero tamén podedes revisar o se Google Maps. Eles mesmos encargan de ir actualizando ó frecuentemente cando están abertos ou non así que é bóa referencia:

Le Petit Sommelier (Paris - Montparnasse)

2025-11-07T19:07:00.004+01:00

Nas miñas visitas a París vou visitar á familia, así que non teño tanto tempo para turisteo. Así que se tal teño un día ou 2 para ir comer fora, e entón teño que decidir un pouco en que plan vou. E a verdade o que tiña claro é que me apetecía algo estilo bistrot clásico (porque é tipiquísimo parisino e porque este tipo de cociña non é algo que se poda tomar por acá). Pero tamén me apetecía ir a un sitio que tivera bós viños.

E investigando investigando, vexo que pegado á estación de Montparnasse hai un bistrot chamado Le Petit Sommelier. E polo nome xa da que pensar que o tema do viño é importante. E así é.

Pois resulta que este bistrot está levado por Pierre Vila Palleja, que foi sommelier en varios restaurantes lexendarios en París. E en algúm momento pillou este negocio, porque pola idade que ten Pierre e polo aspecto de antiguedade que ten o local, non pode ser que o inagurara él. E bueno, agora funciona coma bistrot (service non stop pon fora, que coido que quere dicir que ten a cociña aberta dende o xantar ata a cea).

O que ten de especial é por cuestións medio obvias, ten unha carta de viños moi premiada ( 🥈 By the Glass List of the Year France 2025, 🥈Best Long List of the Year France 2025, 🥇Special Jury Prize France 2024 da Star Wine List). Que eu nen sabía que había premios para as cartas de viños, nen en que consistía unha carta de viños premiable: vou supoñer que non só é que sexa moi amplia se non que está escollida con algun criterio ou algo así.

Finalmente no proceso de ir decidindo se vir a este sitio observei que ten unha puntuación bastante baixa en Google e bastantes opinións moi negativas. Un pouco inquedante, pero xa levo tempo caendo en que os negocios cun enfoque moi específico poden ter ese tipo de valoracións: a xente que vai "ó que vai" pois puntuao ben (ou non o puntua, porque total, para qué) e por contra a xente que entrou un pouco sen saber o caro que podería ser, pois quedan super anoxados.

Logo ó final exténdome máis falando de coma foi a experiencia, o do ambiente e se quedei contento ou non. Pero primero tento explicar brevemente o que tomei e así se non estades interesados no rollo, pois xa podedes saltar.

Pois vou comezar co viño. Porque neste caso decidín que era máis sinxelo escoller o viño e logo decidir que pratos ían acompañar. E encanto a viño, pois tiña unha certa curiosidade nos viños do Ródano norte. Que non son uns viños que cheguen moito por España (curiosamente en España parece que todo o mundo flipa polos borgoñas, os viños do Jura, os brancos de loira e logo moito champagne). Así que a miña idea era mirar que había de Côte-Rôtie, Crozes Hermitage e se non daba, pois Saint Joseph. E bueno, así foi, estiven mirando o que había, e finalmente decidinme por un Saint-Joseph do 2021 de Pierre Gonon. (Ainda que tamén costou, tiña ganas de probar un Syrah con tempo de botella, e iste xa tiña 4 anos).

O viño é unha maravilla, por un lado é intenso e profundo pero ó mesmo tempo é moi sedoso. Unha maravilla. Media botella viu para casa e ó cabo dun par de días o tomamos e ainda esstaba mellor, tardou en abrir (non oxidou moito porque o tiñamos cun Vacuvin, pero parece que si necesitaba un certo tempo).

Pois para comer con este viño pois tirei por:

De entrante: pâte en crute que é un clasicazo francés que está a ter unha nova popularidade. Este estaba moi ben, sobre todo a variedade ce recheo que tiña (froitas e sementes ademáis das diferentes carnes). Pero ... hai que dicir que o cortaron moi fino. Podían ter sido máis espléndidos. (Nota, o que quería pedir como entrada era a médula gratinada (Os à Moelle gratiné) pero xa non tiñan.

E de principal pois para que concordase co viño que estaba tomando pedín o «Boeuf Bourguignon "Grande Tradition" mariné 24h au vin rouge, oignons et lard». Moi sabroso, mereceu a pena.

E de postre, pois xa estando en Francia, pois a «Crème brulée». Que estaba ben, pero tampouco para alucinar moito.

Xa sei que non sona moi entusiasta pola miña parte pero só estou sendo honesto, en realidade o sitio gustoume bastante e recoméndoo. Así queda en plan breve:

O Petit Sommelier é un bistrot con cociña tradicional e sobre todo moi centrado no viño. Ten unha carta de viños que máis que extensa é selecta e completa. Ben de comida, a prezos moi parisinos (pero non prezos turista), e pedide sin medo que os pratos non son para fartar. Para comer está ben (sobre todo polo do horario amplio) pero realmente ten máis sentido para vir tomar viño. Por copa xa teñen cousa bóa (iso sí, coidado cos prezos) e logo se ides mirando nas páxinas da carta de viños veredes cousas que non son fáciles de conseguir. Do máis interesante é que ten un ambiente auténtico, principalmente de franceses comendo e pimplando, e logo algún que outro estranxeiro entendido que viu polos viños e tal.

Nota, para que quede claro, todo isto que comentei aquí é para o Le Petit Sommelier Bistrot que está en Av. du Maine.

Deixo aquí a carta cos prezos, por certo:

Porque se non queredes ir en plan de comida e só queredes tomar viños e picotear algo, hai unha vinoteca dos de Le Petit Sommelier na rúa Dagerre:

E ata aquí o máis importante, agora vou contar un pouco o que me pareceu moi especial do sitio, porque o que me gustou moito foi o ambiente autentiquísimo que ten. E para ambiente mellor uns videos:

Ver esta publicación en Instagram

Una publicación compartida de Laconada (@laconadablog)

Coma vedes ten otodo o bueno e todo o malo de moitos sitios de París.O aspecto exterior non é nada espectácular (co que supoño que máis dun despistado entrará pensando que é unha cafetería ou un sitio máis asequible e levará logo unha foda). E logo o interior pois é basntante antiguo. Que para min ahí está o encanto. Hai moito bistrot parisino que reacondicionou o interior e cambiou as mesas e as sillas e está ok, pero pérdese un pouco o contexto. E logo a maiores coma podedes ver, as mesas están moi xuntas. E ainda que fixeran o esforzo de engadir aislamento acústico, pois o nivel de ruido é bastante apreciable. (Tampouco moi serio porque a xente fala a nivel de conversa normal así que é máis ben un barullo baixo).

E a chulada que ten este sitio é un pouco a xente, porque claro, sentas ahí e de repente daste de conta que todos ó teu redor estan bebendo viño en plan ben. E se albiscas un pouco e das recoñecido as botellas pois ves que hai moito viñazo (careiro). Vamos, xente no mesmo plan ca ti.

Pero a cousa interesante é que se observades non se ve que sexa un sitio estirado nin bota para atrás cas pretensións, nen tapouco un sitio de postureo. Logo claro que sí, os prezos son altos porque estan a ofrecer viños díficiles de conseguir e moi apreciados. Pero agradezo que non fai falla ir de punta en blanco nen ter que entrar nun menú longo para poder pedir os viños. Ah, e logo tamén había moita profesionalidade, os que atenden as mesas son sommeliers formados, e xa só ver como abren as botellas e coma traballan ca carta de viños é unha delicia.

Vamos que me gustou a experiencia. Que non quere dicir que poda voltar, pero mira, o recordo quedarame para sempre.

Dandolle ós dixestivos franceses

2025-11-04T12:40:00.001+01:00

Despois dunha boa comida, un bó dixestivo.
(Ainda que haberá xente alarmadísima por vernos beber tanto, pero xa estamos descarriados, non temos remedio).

Cada día un dixestivo diferente:

Coma un Calvados 12 anos (hai máis de 20 anos) de Pierre Huet. Que cousa boa o Calvados potente e suave á vez e ainda que xa teñen uns prezos altos, non chegou ó delirio exhorbitante do Cognac. A ver canto tarda e poñerse isto prohibitivo.

E agora engañamos un pouco porque veñen 2 apertivos, que en realidade podense tomar ben de sobremesa polo seu amargor:

E poidemos comparar dous amaros (ainda que en Francia non usan ese termo) da Auvernia. O tradicional e referente que é o Salers, feito con xenciana e outras herbas. E logo está o Suze que é unha versión máis recente e máis comercial de este estilo (ainda que eu acho demasiado doce).

Outro licor que esta moi de moda agora é o de flores de sabugueiro. Hai unha marca moi famosa que sae en todos os cócteles, pero hai outro chamado Madame Sureau (Sureau é sabugueiro en francés) que vai perfecto para tomar con tónica ou soda.

E finalmente e non menos imprescindible en francia, o kirsh que fan en Alsacia. O licor de cereixas non ten nada de doce, é forte coma augardente que é, pero ten eses aromas a froita.

Receta de Chop Suey (de la Isla de Reunión)

2025-09-11T23:46:00.002+02:00

Aquí tenemos otra receta de las que hace Raphaël: el Chop Suey ... pero no el chino-americano, si no la versión que hacen en la Isla de Reunión (en el Oceano Indico, al lado de Madagascar). Si ya sé que la historia dice que el chop-suey nació en USA, y así es. Pero el plato se fue popularizando en la diáspora china y llegó a principios del siglo XX a la isla de Reunión como explican en el documental: La Réunion : le chop suey.

Ingredientes para dos personas:

500g de carne de cerdo (lomo, paleta,....) cortada en tiras
Verduras variadas que pueden ser (cuanto más variado mejor):

zanahoria
calabacin pequeño
chayote
pimiento rojo
manojo de acelgas
manojo de espinacas
½ repollo
...

Para marinar la carne:

2 ajos
2 cm de jengibre
2 cucharadas soperas de salsa de ostras
1 cucharada de salsa de soja
sal

Proceso:

Rayar el gengibre y el ajo, mezclar con los otros ingredientes
Cortar la carne de cerdo en tiritas, mezclar con la salsa y dejar marinar.
Cortar toda la verdura en tiritas alargadas y finas, como de 4 cm de largo.
Encender el wok y cuando el aceite esté humeando, añadir las zanahorias y las coles (dejar 3 minutos moviendo constantemente)
Añadir el pimiento y el calabacín y esperar otros 3 minutos
Añadir los champiñones y las acelgas o espinacas y otros 3 minutos
Apartar las verduras del wok
Saltear la carne durante 10 minutos
Combinar la carne con las verduras y servir

Boliños para celíacos (en Vilariño)

2025-08-26T19:04:00.005+02:00

Somos moi fans de Boliños (un pequeno sitio de picoteo de moi alto nivel en Vilariño). Pero parte da nosa familia é celíaca. E cando pensamos en ir nun sitio ... coma en Boliños a sua carta é de pequenos bocadillos e baos, pois pensamos que non era axeitado pero ... ¡¡TODO O CONTRARIO!!

Boliños ten un menú amplísimo para celíacos.

A parte do menú que non son boliños, pois todos os platos estan feitos para non ter glute (idem cos acompañamentos).

Por exemplo:

Costela de porco con salsa de maní

Remolacha asada con salsa (salgada) de iogur e avelás

Aliñas de polo con prebe cítrico

Pero o que non nos esperábamos é que toda a parte de boliños, os que son boliños (que van dentro de pan), os preparan sen contacto con gluten, e chos serven en tortillas de millo. Co que gran parte deste menú tamén é válido para celíacos. (Os baos por contra si que non se poden pedir sen gluten).

Por exemplo:

Porco desfiado con cebola encurtida

Panceta afumada con kimchi de pepinos

Pois nada, para todos os que estedes pola zona da ría de Aldán e vos faga falta un lugar onde poder encargar comida sen glute e sen contaminación cruzada:

El Lomo Saltado (según el estilo de Raphaël)

2025-08-25T17:44:00.001+02:00

Venga aquí tenemos una receta de uno de nuestros compañeros de blog. Se trata del Lomo Saltado, un clásico moderno de cocina peruana (chino-peruana). Raphaël se inspìró de un documental que tienen en el canal Arte en Francia: Pérou : le lomo saltado

Ingredientes para 2 personas:

300g de filete de buey/vaca/añojo
1 cebolla roja cortada en cuartos
2 tomates pequeños cortados en cuartos
1 pimiento rojo cortado en rodajas
Para la salsa

2 dientes de ajo
2 cucharas soperas de salsa de soja
2 cucharas soperas de salsa de ostras
1 cuchara sopera de pisco/vodka/tequila/...
1 cucharada de cafe de orégano
1 cucharada de café de comino

Proceso:

Mezlcar todos los ingredientes de la salsa (el ajo cortado muy fino o machacado) y dejar en la nevera
Cortar la carne en tiritas como de 1x4 cm
Calentar el aceite en un wok, añadir la carne cuando comience a humear.
Retirar la carne cuando haya tomado color (2 minutos) y reservar
Saltear la cebolla 2 minutos y bajar el fuego
Añadir el pimiento, el tomate y volver a añadir la carne
Incorporar la salsa y dejarlo 2 minutos más
Servir sobre: patatas fritas o arroz

Como veis, le añadimos un poco de chile, pero bueno, ahí va en vuestro gusto. No es necesario para la receta ortodoxa.

Ah, aclaración, eso amarillo que se ve en la foto son tomates. Es que teníamos tomates amarillos y decidimos usarlos para el plato. Lo tradicional es como en todos lados usar tomates de color rojo.

Adega Pateira: tradición e xuventude para o viño do Rosal

2025-06-29T17:18:00.003+02:00

En Adega Pateira conseguen manter a tradición dos viños do Rosal elaborando viñazos e viños moi serios, 🙂

O da tradición vai porque están moi a tope co de revalorizar a uva Loureira que era maioritaria no Rosal ata a industrialización do viño da zona. (Un pouco por estar a facer viños que escapan do estilo máis comercial en Rias Baixas e outro por ser unha adega moi diminuta, non embotellan ca etiqueta da DO, para que non vos pareza raro ó ver as súas botellas).

O seu viño de entrada é un moi tradicional Rosal, chamado xustamente Pateira e ca etiqueta marela. Coma estilan son 70/30 de Albariño e Loureira. Pero… xusto á inversa de outras adegas: 70 de Loureira e 30 de Albariño. Prezo axustado e unha boa introducción á adega é a coma eran os viños do Rosal de sempre.

Se vos gustou o Loureira podedes ir a 100%: Buraca. Todos os aromas florais e corpo xentil e fresco da uva. (E coma en case todos os seus viños só 12°, prefiren facer viños lixeiros).

Que teñan tanta paixón pola Loureira non quere dicir que non saben traballar a Albariño! Coma proba eles tamén embotellan o Pampaloa, que é 100% Albariño. Fresco e elegante, moi salientable.

E tamén teñen unha curiosidade… (porque so producen 260 botellas!) un rosado moi goloso de Mencía. Se queredes probar un rosado moi orixinal que non ides ver no Instagram de todo o mundo. Se queredes facervos os exclusivos, buscade o Pateira Rose na súa web ou achegádesvos polo centro de O Rosal que é onde teñen a súa adega.

Temos que entender que os viños son mais que unha botella ou etiqueta. Detrás hai xente que pasa 4 estacions traballando para cada colleita. Tivenos ocasión de estar no Rosal con Sandra e Pablo e vimos moita paixon, unha idea clara de a donde queren ir e un amplio coñecemento (da tradicion por herencia e das novas tecnicas por formación e curiosidade).

Apuntade esta pequena adega e tentade conseguir botellas.

Adega Pateira https://www.adegapateira.com

¿Por qué cociñar cochinita pibil na casa?

2025-06-09T16:11:00.002+02:00

Pois ainda que non poda asegurar nada, teño a sensación que en Galicia gosta moito o da cochinita pibil. Non só nos restaurantes mexicanos, se non en moitos sitios de tapas e tal é bastante habitual que teñan algo con cochinita pibil.

Pois a cousa interesante é que... é unha cousa bastante sinxela de facer na casa:

É económica (a carne de porco segue a ser dás máis baratas).
É moi convinte porque podela preparar de antes e dura varios días (e aguanta ben conservarse, ou ben conxelar ou ben incluso envasar ó baleiro).
E non require ingredientes tan éxoticos.

Vale o único que sí é o tema da pasta de achiote. Pero bueno, tópase bastante fácil en varios supermercados galegos (o Froiz por exemplo), en hipermercados ou tendas latinas. Ademáis é un producto que non caduca rápido así que mercades para varias veces e xa vai.

O resto dos ingredientes non hai tanto problema: clavo, pementa, canela, orégano, allo, limón e laranxa, todo iso é xa habitual en calqueira cociña.

Nota, coma pasa sempre o de que é sinxela é un pouco relativo. A receita orixinal e feita coma se ten que facer é un tema bastante complicado. Mirade na final da páxina para ver un video do tema.

Por certo comento, non vou entrar moito no detalle da miña receita, porque a miña receita non ten nada de especial, eu limitome a seguir unha receita mexicana das miles que hai online. Por exemplo ista moi sinxela que nen require máis ca mezclar os ingredientes e preparar o adobo e logo cociñar lentamente ata que a carne quede suaviña, e entón desfiar a carne:

Aqui van fotos da derradeira vez que preparei cochinita. A principal diferencia que veredes e que:

Eu deixo marinar a carne na salsa durante moitas horas (dende o día anterior)
Aqui merquei e usei follas de plátano porque é o tradicional e porque danlle un sabor diferente (e digo que si que se lle nota un sabor difrente, pero non pasa nada e é pouco lío mercar as follas e sae bastante caro para o que aporta).

Por certo desta vez a cochinita quedoume máis ca vermella tirando a color marrón. Será polo da folla do platano? Pois non sei. bueno, saber sabía coma as outras veces só esta cor un tanto diferente.

Por certo se mirades nas receitas online descubrirees que se ben todas teñen un punto común, logo van difersificando en detalles eu comento os meus:

Eu non lle poño vinagre de viño, ou vinagre de mazá. Os mexicanos usan vinagre blanco que non da moito sabor. Coma aquí non dou mercado, pois eu o que fago e meterlle moito zume de limón (ó final fai de vinagre). O adobo da cochinita é moi ácedo. E case unha especie de escabeche.
Para a cochinita eu tiro moito pola carne de porco con oso, meto un pouco de costela, pero que veña ben de carne, algo de pescozo con algo de espinazo, e paleta de porco. E que teña moita graxa. (Podese facer con carne máis magra, iso sí).
Eu si a deixo moitas horas impregnando a carne. E logo cociño moi moi lentamente a lume moi baixo (coma teño vitrocerámica é sinxelo, en gas é máis lío poñelo a mínimo e deixalo máis rato).

E bueno, pois logo ca cochinita, o dito, podela gardar e quentala para a ocasión e podes usala en moitos pratos:

Taco - Torta - Tostadas

Pois o que dixera, que a receita orixinal, tal coma pasa moitas veces é un tanto máis complicada. non tanto polos pasos, se non porque os ingredientes non veñen xa en pasta se non hai que moelos a man, e logo hai que cociñalo horas e horas nun forno baixo terra. Deixo aquí un video pequeniño e divertido sobre o choio:

(Aparte non podo deixar de recomendar todos estes videos da serie de Todos Los Tacos, que estan ben feitos e teñen un aquel moi auténtico, adiantándose a toda a moda posterior que non pararon de sacar documentales de taquerías).

Duchesse y Rodenbach: cervezas peculiares

2025-05-25T11:32:00.001+02:00

El 2024 ha sido para mi el año de un tipo de cervezas: la Duchese de Bourgogne o la Rodenbach. No porque la estuviera tomando continuamente, si no porque en el 2022 no las daba conseguidas por ningún lado, pero en estos dos últimos años, de repente ya es sencillo obtenerlas (en Galicia):

En mi caso, la curiosidad por estas cervezas comenzó por un día que para el cumpleaños de Javi preparé una tabla de quesos y intenté conseguir un maridaje de cervezas belgas (que es algo que le gusta mucho a el). Con el queso Xiros de Bisqato (y tambien para el Terra de Airas Moniz), estuve investigando y las recomendaciones de maridaje para quesos cremosos de pasta blanda los belgas decían que se podía usar una Rodenbach o una Duchesse de Bourgogne. Y ahí me puse a dar vueltas y buscar en tiendas y cervecerías a ver si la encontraba y nada. Y en parte de esta búsqueda caí en la cuenta que yo había tomado estas cervezas, pero hace mucho tiempo (un poco despues de entrar en la UE de repente había enorme variedad de cervezas de toda europa y abundaban los bares con 100 o 200 botellas diferentes): y desde entonces la verdad no recordaba haberlas encontrado.

¿Que son las Vlaams Rood Bruin?

Bueno, para empezar si buscais un poco (incluso en las botellas de Rodenbach lo pone) esto estan clasificados como Sour Beers. Pero a mi no me gusta el nombre porque generaliza mucho, incluye cervezas de otros lados y incluye cervezas bastante diferentes. Por contra estas dos cervezas son muy parecidas y se producen en la misma zona, así que es lógico que tengan su propia categoría.

Sobre su preparacion, esta bastante bien explicado el proceso en la web de la Rodembach Brouwerij. Y que en resumen:

Se parte de malta tostado que toma color rojizo. (Rodenbach menciona que incluyen maiz).
Hay una primera fermentación alta (por eso la describen como ale).
Luego la cerveza se almacena en unas enormes barricas de roble donde se deja madurar y tambien sufre una segunda fermentación espontánea (donde aparecen bacterias lácticas).

A pesar de que en el barril inicialmente tiene esa fermentación láctica y se pone más ácida, al cabo de dos años en el barril va evolucionando y los ácidos se transforman en ésteres. Por tanto la cerveza comienza siendo ácida y luego termina volviendose dulce.

A la hora de venderlas es habitual hacer una mezcla de cerveza joven (ácida) con algo de cerveza envejecida (más dulce) para compensar. Ejemplos típicos: Rodenbach Grand Cru o Duchese (Excepto la Rodenbach Classic, que es principalmente joven, y por tanto más ácida y más ligera).

Pero en la zona hay mucha tradición de hacer tambien versiones afrutadas de las cervezas (se mezcla la cerveza ya envejecida con fruta y se deja macerar unos meses). Por ejemplo la Rodenbach Alexander o la Duchesse Cherry.

¿Como son y comos saben?

Las dos cervezas presentan color oscuro. En el caso de la Duchesse es más oscura y tambien resulta más opaca. La Rodenbach si muestra un poco de color rojizo, y la Rodenbach Alexandre (con cereza) si se percibe más rojizo.

Yo no me he lucido mucho sirviendolas en casa, y así que no se les ve mucha espuma a las de la fotos de arriba, pero di tengo una foto de una Duchesse de barril y como veis tiene una espuma muy espesa (pero no muy persistente, en un ratito ya se había ido).

En cuanto a sabor, las cervezas tienen un sabor ácido como afrutado al principio y luego va notándose un poco más de dulzor (sin ser nunca cervezas dulces). No son muy amargas ni se nota demasiado el sabor a lúpulo. Aunque no tienen tanta graduación, supongo que por su sabor fresco incluso parecen más suaves (¡peligro!).

Se comenta bastante que estas birras son muy comparables a los vinos. Supongo que por el asunto del color, el que hayan envejecido en barricas y los taninos de la madera. Pero no se, si tienen similitud con vinos sería con algunos de estos vinos naturales de fermentación espontánea que tienen un carácter fresco y afrutado. Pero no veo que tengan nada que ver con la mayoría de los tintos.

Lo que si que es cierto es que son muy diferentes a lo habitual de otras cervezas: con los ales y las lager no tienen su amargor ni el sabor a lúpulo. Y con respecto a las double o trippel belgas (que se les parecerían un poco por color) son diferentes por el sabor ácido y que no tienen el sabor a caramelo y cereales.

Este sabor tan específico y lo diferente que son del resto de las cervezas, hace que a muchos no les gusten e incluso que alguien diga que no son cerveza! Y cierto es que no eran hasta hace poco un estilo popular. Incluso en Bélgica funcionan solo relativamente en su región.

Pero como comentaba en el principio, si bien en el 2023 me fue casi imposible conseguir en Galicia algunas de estas botellas... en el 2024 (y ahora en el 2025 continúa), las cervecerías de mi zona estan todas bastante abastecidas (incluso pude tomar Duchesse de Bourgogne de barril). Siguen sin ser aún así crevezas populares, pero se ve que hay un nuevo interés en ellas.

¿De donde viene esta nueva popularidad? Pues yo creo queeeee:

Funcionan muy bien acompañando platos

Rodenbach Alexander con queso azul (y manzana y miel).

Duchesse de barril con Brie.

Duchesse acompañando Gorgonzola untado en Apio.

Que aquí volvemos un poco al comienzo. Cuando comentaba que había escuchado hablar mucho de ellos cuando buscaba una cerveza para tomar con quesos grasos. La frescura que tiene al principio combinada con ese retrogusto potente que tiene de taninos se adecuan muy bien a comida muy intensa (por grasa por ejemplo). Comida que opacaría el sabor de otros tipos de cervezas (o vinos).

Ahí es donde estas cervezas funcionan muy bien. Yo los he probado con quesos grasos: Brie, el Terra mencionado al principio (me queda conseguir un Xiros, porque las cervezas ya estan en casa esperando a la ocasión).

Pero también me he atrevido a poner (la Rodenbach Alexander que tiene fruta) con quesos azules. Y muy bien, es una experiencia muy divertida.

Otra cosa que quiero probar (además del Xiros) es usar estas cervezas ¡para acompañar una fabada! Dicen que es una experiencia brutal.

Onde mercar Duchese ou Rodenbach polas Rías Baixas

Esta parte xa vai en Galego, porque ainda que alguén caiga aquí a través de Google, non vai a achegarse a comprar birras a Vigo ou o Morrazo. Nas cervexerías que vou habitualmente, adoitan a ter botellas de Duchesse ou Rodenbach (ou Duchese e Rodenbach) nas súas neveras. Eu tanto tomo no lugar, coma ... merco para levar para casa. Porque eu quero estas cervexas para facer combinacións tolas de comida. De feito tomalas no local... non me tira tanto. Non as vexo coma cervexas para tomar de por si, se non xunto con comida potente.

En Vigo: no Öderbier (cando mercas para casa tes un descontiño sobre o prezo). Ou no Craft (no Craft teñen tablas de queixos, así que ahí si que me animaría a pidirlle unha tabla de Brie ou algún queixo así ben graxo).

No morrazo: en Bueu, no Ratiño Pequeno. Ou tamén teño mercado no Carlete en Vilariño (Cangas).

¿Queres xoubas... ou peixe seco?

2025-05-23T18:39:00.001+02:00

Pois iso do título foi o que me dixeron o outro día. Parei nun furancho que hai en Bueu e cando lles pedín que quería tomar peixe frito preguntaronme: ¿Queres xoubas ou peixe seco? Logo aclaroume que o peixe seco serían chinchos.

Pois así eran eses chinchos. Coma vedes estaban abertos (supoño que para poder asolealos un pouco millor) e sen cabeza. Notabaselles que pasaran por algúnha salgadora. De sabor, notábaselles un sabor máis intenso e concentrado a peixe ademáis do salgado. Pero ainda se lles notaba o sabor á fresco.

Según me explicou o que trouxo o peixe, deixanos ó sol unhas horas e xa chega. Non están por tanto extremadamente secos, e eran por tanto do día (cominos pola tardiña). E que cando estan ó sol (poñíanos na entrada da casa) hai que ter ollo porque ben rápido aparecen unhas gaivotas que parece que cheiran ó peixe á distancia. En outras ocasións o que fan é poñerlle unhas redes enriba para protexer mentras os deixan a asolear.

Bueno pois así era este peixe seco que preparan por Bueu. Eu sei que todos temos visto fotos antigas de peixes colgados a secar (en Muxía ainda se conserva a tradición co congro seco, que curiosamente non se toma tanto por Galicia, se non que principalmente o congro vai para Calatayud).

En A Guarda teñen (e coido que manteñen) a tradición de secar o litán o peixe couro. En outros sitios fan algo parecido ca zapata que coido que é case o mesmo peixe ca o litán. E mil e outros tipos de peixes, antes das conservas, o xeo e a conxelación, moitos peixes eran secados.

Neste caso o choio era diferente, porque en lugar de secar o peixe para longa duración e que necesitase hidratarse logo, o sol parece máis ben só un paso previo para darlle sabor ó peixe e deixalo listo para cociñar. Coma digo, si cambia o sabor. Eu non coñecía esta tradición, e bueno, non sei se xente da costa ten visto facer este tipo de secamento previo a cociñar no peixe, xa me diredes.

Se vos chamou a atención o choio, e queredes probar este peixe (estes chinchos estaban tremendos, pensade que son chinchos de baixura pescados en Bueu, non ides topar cousas así no súper!), pois podedes se vos achegades polo Furancho A Torre (nunha parroquia de Bueu, na estrada que vai dende Agrelo hacia Cela, un pouco máis arriba do Colexio Público).

O choio non está en dar con el, coma digo é bastante sinxelo porque esta na estrada xeral que vai á igrexa de Cela. O asunto é dar cas datas de apertura porque como bó e auténtico furancho abre cando lles da e non sae en webs nin na prensa. Saben os viciños ou os que van por alí. Este ano estaba aberto a metade de Maio, así que apuntade as datas que malo será.

Obviamente falando de Bueu teñen Tinta Femia (Caiño Tinto), que coma estilan na parte de Bueu serven en vidro, o cal permite observar a súa transparencia. Xa só por poder ir a probar este tinto (que é a razón pola que eu pasei por alí) xa merece a pena. O do peixe seco xa foi o premio rendondo. Coma vedes, aquí acompañan sempre cada viño cun pincho da casa. Tamén tiñan branco pero non podo dicir nada porque non o probei.

O Snack Bar (小食屋) ou ese Ensanche que sempre acolle

2025-05-05T22:15:00.007+02:00

Non é que vos vaia eu tanto por Santiago, pero de cando en cando aparezco por ahí, e moitas veces un pouco de paso. E o domingo pasado, pois estaba eu entremedias a coller un tren pola noite, así que decidín ir tomar algo pero así en plan pouca cantidade...

E tiña un pouco a idea de tomar un bocadillo de chicharrón (con queixo se tal), pero xusto dos sitios que tiña máis ou menos fichado (Chichalovers e o Frankfurt) pechan no domingo, e os outros sitios que localicei ofrecían tostas de chicharron e queso... e a min o choio das tostas non me parece mal, pero faime pensar nun sitio de "picoteo", con moita xente e pouca cousa.

Pero surprise, no Google Maps se pos chicharrons aparece un sitio que se chama Snack Bar en Santiago de Chile:

Que cando fun mirar nas fotos vin que aquelo tiña comida china. ¿Que tiña que ver aquelo cos chicharróns?

Pois sabedes que, entón aquel foi o meu sitio elexido. Xa vai sendo coma a enésima vez que cando chego a Santiago e ando paseando polo Casco Vello remato tirando cara o Ensanche. Para comer ou beber fáiseme unha zona que sempre ten moita autentícidade.

E ademáis teño un cariño especial porque faime sempre ter lembranzas do grande Snob Megalove (Esteban Yañez). E iste Snack Bar na súa rúa e que fai street food china íalle encantar. Non era só ir comer, se non era tamén un pouco lembrar a un amigo.

Bueno, e agora logo de tanto palabreo. Asi luce por fora o Snack Bar. Para quen teña curiosade, o de enriba é 小食屋 (snack house segundo o traductor do móvil). Así que todo ben claro co nome!

Tratase dun restaurante sinxelito e moi colorido que segundo vexo enfocase metade a moitas variedades de bubble tea, e por outro lado a comida china de snack. A min a verdade apetecíanme probar unhas cantas cousas do menú, pero cando vin que tiñan os famosos Jian Bing (unhas filloas que gostan moito no norte de China para almorzar na rúa) alá fun!

Que lucir coma vedes lucen moi ben, e non lles falta nada do que un espera (logo de levar eu varios anos vendo videos de xente comendo estes Jian Bing, porque é coma que as redes sociais adoitan a sacarme cousas de estas). Estan sabrosas, alimentan sen tampouco empachar. Un inventazo eh!

Así que a min encantoume a comida, góstame o concepto de facer comida popular china que non sexa necesariamente o típido dun restaurante, nen intentar ofrecer cousas que teñen outros sitios. Penso que é moi orixinal, e tamén axuda moito a promover un pouco máis o da cociña china, que non é todo igual.

E bueno, queda apuntado para outra que pase por Santiago (a ver cando é). E espero que lles sigua indo ben. Eu un pouco por onde están, polo concepto de comida que teñen e polo dos bubble tea, supoño que ten que funcionar moi ben ca rapazada e cos estudiantes ¿é así? Bueno, eu son un pouco vello de máis para xuntarme con eles, pero aprecio este tipo de comida e moito.

E encantaríame que lles vaia ben no negocio, porque cáeme de maneira xenial á muller que o leva. Sempre moi simpática e moi feliz, que xusto coincidiu que coma era domingo e non había moita clientela estaba alí falando cos seus amigos e falando co seu fillo.

Snack Bar
(street food chino)
R. de Santiago de Chile, 13,
15701 Santiago de Compostela

O Furancho de Andrés en Vilariño

2025-04-15T13:41:00.005+02:00

Un pouco continuando cun post da outra vez, observei que mentres que de algúns furanchos hai de sobra presencia e fotos nas redes, de outros furanchos, pois é coma que están un pouco fora do radar. E bueno, poño unhas fotos, sen que sexan gran cousa de reveladoras, pero se algún día alguén pregunta coma era o Furancho de Andrés, pois aquí ten estas imaxes.

Ah, e non teñades medo que pola miña indiscrección encha o Furancho de fodechinchos. Este furancho é moi fugaz, se ven vedes que ten ahí dous tanques de 200 litros, non duran nada porque hai clientela moi professional e o viño voa! Neste 2025 abriron o venres 4 de Abril, e para o domingo xa case non quedaba viño. Pero moi ben.

Aqui tedes a lista de prezos e as comidas que ofrecen para acompañar co viño. As empanadas e empanadillas tiñan unha pintaza. O chourizo viña fritido, pero nos tiramos polo bisté, porque nos apetecía máis. E aquí trouxeron un bocadillo para compartir cos dous:

En canto ó viño: branco e tinto. (Isto que pode parecer obvio, non vaiades pensar, por estes rumbos é bastante habitual ter só ben branco ou ben tinto: son xente que ten pouca viña e ademáis hai unha tradición de que na parte que mira cara o norte tiñase tinto e na parte que tira cara o sur tiñase branco).

En canto a estes viños, gustaronnos ben. O branco caería moi ben con toda esta xente nova que anda moi entusiasmada co "orange wine". Da mesma maneira que torcería o morro á moitos máis conservadores que están en contra de ista moda. Pois a ver, aqui só estan a facer coma sempre se fixo en Galicia, que é que o viño branco ferve ca pel, e entón queda así un tanto máis escuro e turbio. Ainda así, o viño sabía ben a Albariño e Espadeiro.

No caso do tinto (que foi o meu favorito), se cadra ando eu un pouco suxestionado, pero noteille eu o Tinta Femia. Que se cadra non é a uva que teñen, pero sí tiña frescura e sutileza sen pasarse de taninos. Iso sí, escuro coma un espello.

Gostounos moito o furancho, e a ver se para o ano damos regresado.