На Эўрарадыё з’яўляюцца мае ўлюбёныя песні – як старыя, так і новыя. Прычым рандомна, прычым нават пад настрой. Спачатку з’явілася Lisztomania – Phoenix, War – 30STM, потым Save Your Scissors – City and Colour, яшчэ парачка, я ўжо нават напружылася вотс ап, а сёння, вось толькі што я чула ўжо не новую песню Arctic Monkeys, што стаіць у мяне на будзільніку :D

Я не параноік, я проста ўважлівая да знакаў ;)

Маё кароткае двухтыднёвае лета прайшло ў Інданэзіі ў красавіку: Джакарта, востраў Балі, самлёты, выдатныя людзі побач, новыя знаёмствы і новыя планы, што нарадзіліся на беразе акіяна. Дагэтуль не магу дабрацца да фотачак, трохі хіба што ёсьць у Флікры, але ў архівах нашмат больш… Што ж, буду разграбаць доўгімі зімовымі вечарамі!

А лета фактычнае прайшло ў пераездах, у раз’ездах: цягнікі, маршруткі, цягнікі, цягнікі, пероны, зноў цягнікі… Рэчы, валізкі, сустрэчы і доўгія абдымкі на перонах, абдымкі, пакуль мой цягнік ужо не адганялі ў дэпо… Я пераехала ў Варшаву, змяніла працу, змяніла жыццё.

Потым мільён разоў пашкадавала аб пераездзе з Мінска, потым наадварот вярталася да думкі, што так і мусіць быць, што трэба пачакаць, а потым зноў шкадавала, і зноў радавалася варшаўскім вуліцам, польскай мове навокал, новым людзям, выдатным новым калегам, разумнаму, справядліваму начальству і сваёй новай ролі радыёвядучай ранішняй навіновай праграмы. Мне вельмі падабаецца ўсё ў маёй новай працы, нават пад’ёмы а 4 раніцы не такія цяжкія, як я сабе іх малявала. І вельмі падабаецца горад, гуляць у якім амаль няма часу…

У мяне раптоўна завязалася сяброўства са старым знаёмым і ягонай жонкай, яны зараз бадай самыя блізкія мне людзі ў гэтым горадзе. Яны вельмі шмат дапамаглі мне з маімі паходамі па ўніверсітэтах: як вынік вось-вось вырашыцца канчаткова, ці змагу я вучыцца на 5 курсе Варшаўскага фізфака. Усе пытанні з залічэннем ўладкаваныя, засталося вырашыць раптоўнае пытанне з падвышэннем коштаў на навучанне ў 2 разы.

Я шмат вучылася новай працы, атрымала пасведчанне “ПРЭСА”, ездзіла здымаць свята ў Грунвальд, на адзін дзень ганяла ў Кракаў у камандыроўку, дзе сустрэла шмат сваіх сяброў-маладых палітычных актывістаў з розных краін, але сама была па іншы бок барыкад – была не ўдзельнікам, а журналістам.

Нават удалося вырвацца ў адпачынак да мора: цэлых 10 дзён з Табой, лепшыя дні гэтага лета, негледзячы на нашыя камічныя невязенні і экстрым ў падарожжы.

Час ідзе цяпер цікава: падчас працы час ляціць проста вар’яцкі, а калі я з блізкімі людзьмі, падаецца, дзень цягнецца як тры :) Заўжды звычайна наадварот было. Як ніколі я цаную кожную хвіліну з тымі, без каго цяжка і самотна тут, у чужой краіне і ў чужым горадзе.

А яшчэ я зразумела, што шчасце – яно ўнтры. Пакуль сам не захочаш, моцна-моцна не захочаш адчуць побач душу-блізнятка, другую палову, таго_самага чалавека – гэта ніколі само сабой не адбудзецца. Трэба жыць не галавой, а сэрцам. Не заганяць чалавека ў рамкі, а бачыць сапраўднага, жывога, з усімі плюсамі і мінусамі, назіраць, ня ўмешвацца, дыхаць адным з ім кіслародам і атрымліваць ад гэтага асалоду. Я прачнулася ад нейкага эмацыйнага і пачуццёвага сну, які доўжыўся з маіх 16 год… Дзякуй Табе.

З мараў - а гэта тое, што можа ніколі ня збыцца - я хачу:

- аб'ехаць увесь свет і падарожнічаць да канца жыцця, пажадана працуючы на Travel Channel ;) Пад ветразямі, на самалётах, на цягніках, на сваёй машыне. У кабіне самалёта і цягніка - абавязкова хоць раз!
- калі да наведаю ўсе краіны - абавязкова пабываць у космасе/на Луне
- кахання і натхнення, якія не пераўтворацца ў руціну ніколі
- навучыцца маляваць і стварыць свой мультсерыял
- спяваць у гурце

- вывучыць яшчэ некалькі моваў
- вярнуцца да сваёй астраноміі і папрацаваць у Чылійскай абсерваторыі з VLT. Ну, у старасці ўжо :)
- каб усе мае сябры былі шчаслівыя, багатыя і пажадана знакамітыя :)
- і да, тэлепорт, каб бачыцца ўсім разам, бо жыццё будзе раз'езднае, тут і Лайтманам быць ня трэба.

а ўсё астатняе: праца/свая справа-дом-сям'я-малышы-вечная вучоба і настаўніцтва-здымкі кіно і напісанне кніг-домік з вакном на акіян - гэта ўсяго толькі мэты ;)

А якія мары ў вас?

UPD. Aд abpraller

ЯШЧЭ? ;)

Так, страляніны шмат. Але і рамантыкі хапае. Ну і нэўтральна аб'ектыўна захапляльныя карцінкі. Таму кіно, так бы мовіць, "для ўсёй сям'і": для малчыкаў, дзевачак і нават дзяцей - мы хадзілі з маім сістэрам, ёй 9 год, на апошні сеанс - і зайшло оооок, яна нават засыпаць не стала. Ну канешне, заснеш тут: увесь час сідзіш як пад напругай, варухнуцца няма калі і нават падумаць аб тым, каб варухнуцца!

Вельмі не раю па дэфолту адносіць кіно ў шэраг папсовых: так, ён дарагі, гэта бачна, ён сябе акупіць, і, думаю, не раз. Вельмі ўдалы падбор актораў імхо. Вельмі крута падыйшла на ролю экс-вайф акторка з "Влюбись в меня, если осмелишься", проста ахх! АЛЕ: для папсовасці фільму не хапае прастаты і адназначнасці. Тут усё было месцамі складана для публікі апошняга сеансу ў кіно: тут і там чула "эээээ...", "че-т я не догоняю уже" і г.д. Але потым я пыталася ў мелкай: яна, як ні дзіўна, зразумела ўсё, таму ідзіце смела ;)

Спадабалася не столькі відовішчнасць, колькі ідэйнасць. Аматары "пазаганяцца" - не будзе адпускаць мінімум суткі ;) Сны пасля кіно сніліся - ойёйёй!

П.С. Тыя, хто паглядзеў: скажыце мне, ён вярнуўся ці не?!

Гэты тыдзень быў першы, калі я вяла жывыя эфіры: прачыналася ў 3:30, атрымала першы досвед, што гэта такое, калі ў 24 гадзінах умяшчаюцца 2 працоўных дні: гэта калі ты сідзіш за мікрафонам з 5 да 11, потым пачынае срубаць, едзеш дадому паспаць пару гадзінак, прачынаешся а 16, атрымліваеш матэр'ялы для наступнага ранку, еш сняданка-абеда-вячэру і каля 17 усажваешся за напісанне сцэнара на наступны дзень. Пісаніна атрымліваецца каля 15 старонак, пісаць часам прыходзіцца дапозна, асабліва, калі па ходу напісання ўзнікаюць заўвагі і прапановы начальства, нешта перапісваць, нешта самастойна рэзаць і міксаваць з гукарэпаў, таму недзе а 22 я адліпаю ад кампа, застаюцца сілы толькі на душ і спаць, бо заўтра пад'ём у 3:30..

Дзякуй богу, гэта не 7, а толькі 4 дні на тыдзень сумарна.

Дык вось! Раз ужо ўсё праз такія пакуты, то было б прыемна, калі б нехта з вас пачуў вынікі ў жывым эфіры :) Я буду вельмі рада адчуваць вашую прысутнасць ;) Ну, калі не з пустэчай размаўляеш, ужо нашмат лягчэй, самі разумееце... Мы з дыджэям Дзянісам Дзюбам вядзем жывы інфармацыйны эфір у СЕРАДУ-ЧАЦЬВЕР-ПЯТНІЦУ з 6 раніцы (па-бел. часе) да 9, а да 12 я ў асноўным чытаю навіны і маральна дапамагаю дыджэю :) Лінк на паток радыё для свайго плэера можна здабыць на сайце радыё і ТУТ таксама. Буду рада пачуць ваш фідбэк :)

----------------------------------------------

P.S. Мне вельмі важна верыць у арганізацыю, у якой я працую, інакш працаваць добра не атрымліваецца. І я адчуваю, што нарэшце мая вера да мяне вярнулася :) І яшчэ: вельмі прыемна працаваць на АДНОЙ працы, калі можна аддавацца ёй па максімуме, бачыць аддачу, бачыць падтрымку калег і чуць падзякі начальства. І вось яшчэ што цікава: 2 месяцы пастаянна слухаю Эўрарадыё як спажывец, аналізую і кантэнт, і музыку. І ведаеце, што я аб'ектыўна магу вам сказаць? Я шкадую, што не слухала пастаянна яго раней. Напрыклад, што да плэйліста, дык я проста ў экстазе. Бяру свае словы абурэння "а пачыму нельга прапаноўваць песні?!" назад: там усё і так ВЕЛЬМІ гарманічна падабрана. Viva La Euroradio ;)

Вельмі прыгожая і вельмі шчаслівая пара :)

Хутка (калі знайду пару вольных гадзін) будзе болей фота, а пакуль - трэйлер у выглядзе аднаго здымка.

Не, ну насамрэч, абурэнню майму няма межаў. ЯКОЙ ХАЛЕРЫ Ў СУЗОР'І ВЯЛІКАЙ МЯДЗЬВЕДЗІЦЫ РОБІЦЬ ЗОРКА БРСМ!??

Гэты мануменцец стаіць у Магілёве. Фота знойдзена ў ЖЖах olenyka. Мяне, як астранома, абураюць такія дздзеклівыя помнікі, бо, натуральна, наўрад ці хтосьці прадаў БРСМу зорку ў сузор'і Вялікай Мядзьведзіцы, проста смешна :( Прынамсі, я да апошняга адмаўляюся ў гэта верыць.

Ну хіба на пад'ёмы ў 3:30 :) Але ў гэтым нешта ёсьць.

Наперадзе маячыць адпачынак, і ад гэтага страшнага лета пад 40 страшна некуды выбірацца. Вунь еду ў Гомель, там каля 40 акурат, дык страшна, як я перажыву 30 гадзін у цягніках.

знойдзена ў tebe_interesno

Sailor-Me ;), originally uploaded by Christina Karchevskaya.

Пашчасціла пабываць на польскіх азёрах, Мазурах.

Хоць надвор'е сапсавалася як толькі мы ўсталявалі ветразь, усё роўна было вельмі душэўна і міла. Нас было 10 на маленькай яхце, правялі на вадзе 2 дні. Неверагодна прыгожыя краявіды, колеры, ад якіх замірае ўсё ўнутры і цішыня, ад якой хочацца перастаць дыхаць, бо надта гучна атрымліваецца... Уікэнд выйшаў спакойны, роўны і гэтая чыстая азёрная вада нібы напоўніла мяне да краёў знутры - дагэтуль не магу вярнуцца да будняў...

Воляй лёсу (і аднаго выдатнага чалавека!), я пазнаёмілася з кампаніяй палякаў на Грунвальдзе, таму гэта ўжо другі такі "лінгвістычны" заезд, калі 2 сутак у моўнай ізаляцыі, толькі польская, і чым больш такіх дзён, тым лепш я размаўляю па-польску. Ёсьць казусы ("напэўна" у польскім варыянце значыць "дакладна";)), але патрошкі мяне адукуюць і адукуюся сама, ад чаго я сёння на радасцях набыла сшытак для сваёй польскай, буду пісаць больш і вучыць новыя словы, каб пры наступнай сустрэчы ўсіх іх здзівіць ;)

Падарожжа для мяне было яшчэ і культурным шокам: узровень абсталяванасці стаянак для яхт проста касьмічны: будынкі з душамі, прыбіральнямі, вогнішчы і мангалы, недалёка кавярня, дзе мы і снедалі ў выніку. Калі плаваць ад возера да возера - а мы так і рабілі - то такіх стаянак вельмі шмат, яны хоць і платныя, але па-боску, паўсюль ёсьць гарачая вада і гарачая ежа. Нашыя Браславы такога няхутка дачакаюцца... Хаця... і на Браславах крута, толькі ў сэнсе іх "дзікасці" і адсутнасці цывілізацыі. Ва ўсім свае плюсы!