Sailor-Me ;), originally uploaded by Christina Karchevskaya.

Пашчасціла пабываць на польскіх азёрах, Мазурах.

Хоць надвор'е сапсавалася як толькі мы ўсталявалі ветразь, усё роўна было вельмі душэўна і міла. Нас было 10 на маленькай яхце, правялі на вадзе 2 дні. Неверагодна прыгожыя краявіды, колеры, ад якіх замірае ўсё ўнутры і цішыня, ад якой хочацца перастаць дыхаць, бо надта гучна атрымліваецца... Уікэнд выйшаў спакойны, роўны і гэтая чыстая азёрная вада нібы напоўніла мяне да краёў знутры - дагэтуль не магу вярнуцца да будняў...

Воляй лёсу (і аднаго выдатнага чалавека!), я пазнаёмілася з кампаніяй палякаў на Грунвальдзе, таму гэта ўжо другі такі "лінгвістычны" заезд, калі 2 сутак у моўнай ізаляцыі, толькі польская, і чым больш такіх дзён, тым лепш я размаўляю па-польску. Ёсьць казусы ("напэўна" у польскім варыянце значыць "дакладна";)), але патрошкі мяне адукуюць і адукуюся сама, ад чаго я сёння на радасцях набыла сшытак для сваёй польскай, буду пісаць больш і вучыць новыя словы, каб пры наступнай сустрэчы ўсіх іх здзівіць ;)

Падарожжа для мяне было яшчэ і культурным шокам: узровень абсталяванасці стаянак для яхт проста касьмічны: будынкі з душамі, прыбіральнямі, вогнішчы і мангалы, недалёка кавярня, дзе мы і снедалі ў выніку. Калі плаваць ад возера да возера - а мы так і рабілі - то такіх стаянак вельмі шмат, яны хоць і платныя, але па-боску, паўсюль ёсьць гарачая вада і гарачая ежа. Нашыя Браславы такога няхутка дачакаюцца... Хаця... і на Браславах крута, толькі ў сэнсе іх "дзікасці" і адсутнасці цывілізацыі. Ва ўсім свае плюсы!

Гэта нібыта фотаздымак з маіх сноў. Вельмі хочацца адным вечарам плюнуць на ўсе справы і зачытацца адзінай кніжкай Крапівіна, якую я прывезла ў Варшаву. Асабліва "Лета скончыцца не хутка", "Паласаты жыраф Алік" і "Лужайкі, дзе пляшуць шпакоўні". А яшчэ даўно маніць спампаваны "Where the wild things are" і "Спадар Ніхто". А яшчэ "Міо мой Міо" па-польску, якую я набыла ў Кракаве.

... а ў мяне ўсё праца-праца-праца. І чаты, і званкі ў скайп. І соооон. І ўсё роўна не высыпаюся. З літаратуры рэгулярна чытаю толькі... твітэр. Эх.

+40, ага. Праўда, у Варшаве ўжо прахалода трэці дзень, а ў суботу было менавіта так:

Ездзіла ўчора ў Грунвальд.

Улічваючы тэмпературныя ўмовы (каля 40 градусаў, сонцаспёка, адсутнасць ценю і любога сэнсавага капелюша), добра, што вярнулася жывая, хоць і згарэлая. Выпіла, напэўна, літраў 5 вады. Пазнаёмілася з файнай кампаніяй палякаў, з імі і ездзіла, уласна кажучы. Узгадала ралевую-рыцарскую "маладосць", эхх!

Мерапрыемствы ў такую спёку, дзе 200.000 чалавек - гэта люты ад, скажу я вам. Вельмі шкада было ўдзельнікаў бітвы, 2000 рыцараў у поўным даспеху, якіх паілі вадой і палівалі кожныя 5 хвілін дзяўчаты з клубаў... Вельмі шмат хуткіх дапамог, шмат каму было кепска пад такім сонцам...

Прабралася на поле бітвы за ўсемагчымыя кардоны :) Але аб гэтым будзе заўтра. Пакуль - гэта фотка з беларускай тусоўкі, якая на дзіва дынамічна выйшла, а яшчэ пара-тройка - там жа, на Flickr.

P.S. Усё ніяк не магу выйсці з каматозу шчасцярадасці апошніх дзён. Не-ве-ра-год-на.

А сёння атрымалася ўпершыню адчуць на сабе сэнс гэтага слова на канферэнцыі высокага ўзроўню: мяне тройчы пры ўваходзе ў розныя будынкі адганялі ад натоўпу ўдзельнікаў (так шмат знаёмых, а прыходзілася тусіць адной!), бо, відзіцелі, “прэса входзіць по той строне”. Я зараз у Кракаве, на канферэнцыі “HIGH LEVEL democracy meeting, 10th Anniversary Community of Democracies”.

Свой бэдж “MEDIA” я адваявала на ўваходзе: ехала без акрэдытацыі, затое была поўная намераў прарвацца на падзею. У выніку я хвілін 40 акучвала розных людзей на рэцэпцыі, і ў выніку мне далі пропуск!

Гэты пропуск трэба прыкладаць да спецыяльных стоек на ўваходзе, і недзе мяне прапускала, а недзе не. Адзінае, што я згубіла, не зарэгістраваўшыся загадзя на сайце – гэта тое, што мяне не прапусцілі на прэс-канфу да Хілары Клінтан. Але тлуставата мне было б нейк для першага разу! :D Таму я не расстроілася моцна.

Упершыню знаходжуся “па той бок” канфы, разам з журналістамі, гляджу, як яны страчаць тэксты, зліваюць аўдыё, падрубаюць дыктафоны наўпрост да пультоў (О_о), на якія падаецца гук з мікрафонаў. Халера, гэта ж столькі новага цяпер асвойваць! Як занава нарадзілася :) ТААААК захапляе! Шчасцерадасьць))

Chuck: Georgina Sparks? Is that you?
Georgina: Da. Nice hotel by the way… for the Upper West Side.
Chuck: I hope you’re not here to hurt me. “Operation ditch the bitch in Belarus” was Blair’s idea.*
Georgina: I don’t want revenge. I need help. I’m scared.
Chuck: Even if I believed you, I wouldn’t care.
Georgina: This isn’t like the other times, Chuck. The Russians don’t mess around. It’s really cold there, and there’s, like, barely any designer jeans, and the average citizen drinks about thirty-eight pints of pure alcohol a year.**

Вольны пераклад:

* - "Аперацыя "Згнаіць сволач у Беларусі""....

** - там сапраўды халодна, там амаль няма дызайнерскіх джынсаў і сярэднестатыстычны грамадзянін п'е каля 38 пінт спірта ў год.

-------

Я абураная да глыбіні душы!!!

З іншага ж боку, я разумею, што як толькі я стану жыць на моры, яно перастане быць для мяне такім прывабным, такім таямнічым, такім жаданым. Я пачну бачыць хібы, мінусы гэтага месца, скажам, брудны пляж і, ня ведаю, турыстаў можа. Перастану звяртаць увагу на пенныя успляскі і прывыкну зусім да салёна-ёдавага паху. А я не хачу. Я хачу жыць далёка ад мора, можа, прыязжаць туды на месяц штогод, ці нават на два, але ні ў якім разе не назаўсёды – гэта разбурыць усю маю прагу да яго.

Ну і паралелі адразу пачынаюцца, напрошваюцца самі сабой… Але не пра гэта.

Сёння я зразумела адну рэч. Проста як электрычнасцю даўбанула. Я памятаю моманты свайго жыцця, калі мне падавалася, што за гэтымі вось шматпавярхоўкамі ў Менску пачынаецца мора… Ці вунь ветрык падзьмуў на прыпынку – такі, як ля мора! І вось яно: аказваецца, мора – яно ўнутры! Я сёння злавіла тое ж пачуццё за хвост. Злавіла! Мора – яно ўнутры. Гэта глыбокія ўздохі і позірк удалечыню. Гэта свабода і шчасце, візуалізаваныя на ўсе сто. Гэта прыгоды з кніжак і дзіцячыя гісторыі з паралельнымі сусветамі, гэта караблі з парусамі і якары, сімвалы надзеі. І гэта ўсё – унутры. Так класна :)

Прыехала ненадоўга у Беларусь. Толькі ўжо вяртаючыся з Варшавы, па датах штампікаў я зразумела, што я была ТАМ цэлых 10 дзён!

А потым... напрыканцы выходных у Менску, якія адарвалі мяне ад рэчаіснасці, я складвала рэчы і калі знайшла квіточак з варшаўскага трамвая, а потым - манеткі, злотыя, стала так дзіўна, так незразумела, адкуль яны ўзяліся ў мяне ў руцэ, як прадметы з сна, якія матэрыялізаваліся нечакана і недарэчна. Так дзіўна назіраць, як перамешваюцца гэтыя сусветы, гэтыя кантэксты, гэтыя планеты… Вось зараз едучы ў цягніку ў Гомель з Менску, маючы ў кішэні зваротны квіток у Варшаву са стыкоўкай у Мінску, мне бясконца шчымліва ўнутры, бо гэты шлях у амаль у 1800 км цягнікамі за адну паездку ў Беларусь пужае і не хочацца ў яго верыць...

А яшчэ больш шчымлівыя метамарфозы з домам: я сумую па Варшаве ўжо зараз, мне там заўжды было добра, я заўсёды адчувала, што горад – мой. З іншага боку, хочацца быць побач з блізкімі і з сябрамі. Такім чынам, мяне “расцягнула” на тры гарады, і … ні ў адным з гэтых гарадоў мне не спакойна ў поўнай меры. Так хочацца зараз пабачыць шмат каго з маіх сяброў, але з жахам разумею, што часу для гэтага так мала. Я вельмі хачу выправіцца на гэты конт з наступнымі прыездамі. Адзін пераезд у іншы горад ужо перажыла, перажыву і гэты.

Фотак шмат! Але тут чыста невялічкі трэйлер да таго, што ёсьць насамрэч (спадзяюся выкласці рэшту ў аўторак).

Full-size photos - на Flickr