Po naszej sugestii udało się zmienić nieco ramę turnieju i dodać to, czego nam najbardziej brakowało – samego WKS Śląska Wrocław, czyli zespołu, który istnieje i gra w II lidze. Chłopaki zagrają w drugim dniu turnieju z rówieśnikami ze Zgorzelca – i chwała organizatorom za ten ruch. Mam nadzieję, że podczas tego pojedynku hala nie raz zatrzęsie się od naszych śpiewów.

Czy to jednak będzie możliwe, zależy już od frekwencji i “selekcji” towarzystwa. Oby tych śpiewających, stęsknionych za Śląskiem, było jak najwięcej. O to trzeba już jednak zadbać samemu, dlatego namawiamy, by rozpuszczać wici wśród kumatych i wyciągać za uszy zapomnianych. Niech to będzie nasz turniej. Turniej Śląska Wrocław.

19 i 20 września, za grosze, będzie można obejrzeć dwa wielkie zespoły europejskiej, i dwa polskiej koszykówki: Maccabi, Lietuvos, Prokom i Turów będą bić się o Puchar Śląska Wrocław. Turniej pokaże ogólnopolska telewizja, więc będzie to idealna okazja do zamanifestowania światu, że “póki my żyjemy…” i tak dalej.

Nie pozwólmy, by WKK wyparło naszą tradycję i odebrało WKS-owi palmę pierwszeństwa w tym mieście. Nie pozwólmy, żeby o Śląsku zapomniano. Lepszej okazji do manifestacji już raczej nie będzie. Niech będzie zielono, a po plecach niech przejdą dreszcze, jak kiedyś.

Hej Śląsk!

Tyle teoria. Tymczasem media, przez nikogo nie poprawiane, cichaczem napisały na nowo historię zwycięzców przypisując im siedem złotych medali. Nawet teraz, kiedy Asseco ma zamiar uciec od biednych do koszykarskiej wersji G-14, wszyscy mówią o “siedmiokrotnym mistrzu Polski”.

Jeśli nie będziemy szanować samych siebie, to trudno oczekiwać, żeby Asseco szanowało nas i naszą ligę.

Kiedyś było pięknie...

Zejdźmy jednak do naszego, przyziemnego tematu Śląska i koszykówki. 10 lat temu wydano “Złotą dekadę” Śląska Wrocław – w końcu osiem mistrzowskich tytułów w dziesięć lat to bezprecedensowy wynik. Początek kolejnego dziesięciolecia zapowiadał kontynuację rozwoju potęgi – następne dwa mistrzostwa, awans do Euroligi… wydawało się, że nic nie może zachwiać hegemonem polskiego podwórka. Do czasu.

Ostatnie mistrzowskie lata (2000/01, 2001/02) to było zmiękczanie kolosa stojącego na glinianych nogach. Na początku były dziwne rotacje na stołku trenerskim – niechcianego przez Grzegorza “byłem przez chwilę prezydentem” Schetynę Andreja Urlepa próbowano nieudolnie zastąpić Zvi Sherfem ¹, Jasminem “chora matka” Repesą, czy Pierro Bucchim, który zawinił głównie tym, że ograł Maccabi trójkami w debiucie Śląska w Eurolidze. Dodajmy do tego nietrafione, ale niezwykle kosztowne decyzje – zatrudnienie Einikisa, Fietisowa, zerwanie umowy z Zepterem oraz szereg innych, które ciągnęły się później za wrocławskim klubem aż do śmierci spółki, a otrzymamy genezę Czarnej Dekady Śląska Wrocław.

A co dokładnie przyniosło nam ostatnie dziesięciolecie? Niemal wszystkie złe skojarzenia z naszym klubem, żeby tylko wymienić:

• - Seana “koledzy wyskoczyliby za mną przez okno” Colsona (2002/03),
• - Michaela “a se jebnę” Watsona (2004/05),
• - Tomo “jesteście do niczego” Mahoricia (2004/05),
• - Srdjana “chcę, ale nie mogę” Lalicia (2005/06),
• - zespół oparty na Antosiu “kocham publiczność, dlatego podaję w trybuny” Kapovie i Dżanisie “za 3 tylko o deskę” Korshuku (2005/06),
• - parkiet tak napaćkany reklamami, że już na kolejną nie znalazłoby się miejsca²,
• - dodawanie co sezon nowego sponsora przed nazwę,
• - przegranie dwóch ćwierćfinałów pod rząd – z Anwilem oraz Czarnymi Słupsk,
• - i w ogóle paniczną walkę o sam awans do tychże,
• - czy w końcu samą postać Siemińskiego oraz Bałuszyńskiego i ich dokonania: konflikty z kim się dało, wygnanie Śląska z Wrocławia do Brzegu Dolnego, a w końcu sam upadek spółki i profesjonalnej koszykówki we Wrocławiu,
• - at last, but not least: to jak w końcu wygląda koszykarski WKS Śląsk dziś, jakie wzbudza zainteresowanie i jak żenująco słabe jest zainteresowanie osób, które faktycznie mogłyby ten klub udźwignąć z kolan.

Najważniejsze jednak zasługuje na osoby akapit. To w końcu też w tym czasie, na samym początku dekady, bez żalu przybrano czarną wronę za herb, co do dziś – kiedy już nie ma Zeptera, Idei, Schetyny, ani nawet nieszczęsnej wrony, odbija się głośną czkawką od pustych trybun w hali Kosynierka na meczach Wojskowego Klubu Sportowego.

Żeby dobić konającego, to paradoksalnie w ostatnim dziesięcioleciu los zesłał nam za grosze jednego z najlepszych zawodników, jacy grali na polskich parkietach, jednak nawet taki prezent potrafiliśmy zmarnować ostatecznie przegrywając finał z Prokomem 1:4. Dodajmy do tego, że zostaliśmy podbici w naszej świątyni – Hali Ludowej/Stulecia.

To też dekada, kiedy nastąpił zmierzch “wielkiej trójki” – Adam Wójcik rozbija(ł) się w obcych klubach, odcinając kupony u najbogatszych w lidze, zamiast dokończyć karierę – jak rzekomo obiecywał – tam gdzie powinien; Dominik Tomczyk ciągnął grę dłużej niż powinien, ale ostatecznie zrezygnował widząc jak niepoważnie jest zorganizowany klub Siemińskiego³; i w końcu Maciej Zieliński – ikona klubu, pod koniec sportowej kariery gwiazda mocno wyblakła, ale jednak sportowy Bóg, który nigdy nie doczekał się godnego swojej kariery pożegnania. Wstyd i hańba, a zarazem idealne dopełnienie obrazu minionej dekady koszykarskiego Śląska Wrocław.

Czarnej dekady.

1. krąży anegdota o tym jak Ray Miglinieks próbował mu kiedyś wyjaśnić jakieś koszykarskie zawiłości, ale ostatecznie poddał się wykrzykując “on niczego nie zrozumie!”
2. aż dziw, że Larry jeszcze nie opatentował pomysłu malowania reklam na murawie stadionu…
3. choć i tak, pomimo gry bez kolan, był wyróżniającym się zawodnikiem – co nieźle świadczy o pozostałych

Coś tu nie pasuje...

Kiedy Reaktywatorzy organizowali pamiętną pikietę w deszczu, poza różnicami ideologicznymi była jeszcze jedna kwestia sporna, która zabolała nas chyba jeszcze bardziej – pomylony herb na plakacie.

Winny tłumaczył się, że “co to za różnica”, wielu go broniło, bądź w najlepszym razie ripostowali “teraz już za późno, trudno”.

Na podobnej zasadzie za parę lat “co za różnica” będą mówili ludzie, którzy będą tak samo pałaszować popcorn na meczach… WKK, jak jeszcze niedawno robili to “dla” drużyny z S na końcu zamiast drugiego K.

Ważne, że to dalej Wrocław, że ładnie grają w koszykówkę, a tam nawet syn(owie) Wójcika są!

Pan Koelner ma wysokie ambicje i dobry pomysł. I słusznie – polska koszykówka potrzebuje takich ludzi, potrafiących stworzyć mocną bazę szkoleniową, która poprowadzi talenty od najmłodszych lat do przyszłych wielkich sukcesów. Problem w tym, że odbywa się to całkowicie kosztem Śląska, już nie tylko na poziomie seniorów, ale i juniorów, gdzie WKK wyprzedził Wojskowych o długości świetlne.

Możliwe jest też, że kiedy Pan Koelner zacznie pukać do drzwi z napisem “ekstraklasa” postanowi połączyć siłę znanej marki, ze swoim produktem i dojdzie do fuzji (o ile można mówić o fuzji w przypadku łączenia czegoś z niczym). I prawdopodobnie nikomu to nie będzie przeszkadzać. Bo co za różnica…

Co roku mówimy sobie “gorzej już nie może być”. Tymczasem jesteśmy na dnie i słyszymy pukanie od spodu. Czarne dni mogą dopiero nadejść.

Budżet jest porównywalny do tego z zeszłego sezonu. Pojawienie się nowego sponsora – Herbapolu – sprawi, że będziemy mieli jeszcze lepszą stabilność finansową. Nasi zawodnicy zagrają w nowych koszulkach – przyjmiemy barwy zielono-czerwone. Postaramy się szybko zorganizować szaliki i koszulki dla kibiców w nowych barwach, w przystępnych cenach – powiedział na konferencji prasowej Roman Olszewski, prezes klubu.

Z Polpharmą łączy nas specyficzny sentyment, bowiem Starogard Gdański był pierwszym większym wyjazdem w historii Kosynierów (wówczas jeszcze znanych jako KK Szlachta). Mała mieścina okazała się wówczas gościnna, sprzyjająca Lechii Gdańsk – a co za tym idzie Śląskowi Wrocław, dzięki czemu łomot na parkiecie przyszło łatwiej znieść.

Z drugiej strony – można by zapytać co to za klub, który zamiast nazwy własnej firmuje się sponsorem i jego “barwami”? W ten oto sposób mamy kolejny już przykład z rodzimego podwórka szafowania tradycją, wartością dla kibica najważniejszą, jak ziemniakami na targowisku.

Na koniec pytanie konkursowe: spytajcie przypadkowego przechodnia jaki klub sponsorował Atlas w lidze żużlowej.

Osobiście cieszy mnie takie zdecydowanie ze strony władz ligi – wczesny termin oznacza, że dość krótko przyjdzie nam znosić upokorzenia pod tytułem “próbujemy, już za rogiem sponsor, dajcie nam jeszcze 5 minut”. Przeżyliśmy numery Grabarza ze zgłoszeniem klubu do ligi, przeżyliśmy jego rejteradę, kilka manifestacji, na które nikomu nie chciało się ruszyć dupy, pustki w “Kosynierce” – przeżyjemy i to, że Śląsk stał się tematem, by zapełnić kolumnę sportową w prasie.

Spójrzmy bowiem realnym okiem na to co się dzieje wokół Śląska – czyli na wszechogarniające, ogromne nic. Nie ma już nawet plotek o hojnym sponsorze, który tylko podpis pod umową musi złożyć, a w Zgorzelcu prawdopodobnie zapomniano o pomyśle, że PGE ktoś chciał przenieść do Wrocławia w pakiecie z zawodnikami Turowa.

Pozostały już tylko chęci nielicznych. Władze PLK chciałyby Śląsk w swoim gronie. Stowarzyszenie reaktywatorów chciałby reaktywować ekstraklasę dla Wrocławia¹. Być może są nawet zawodnicy, którzy chcieliby grać dla ekstraklasowego Śląska Wrocław.

Niestety, ale Śląsk dla większości stał się już tylko wspomnieniem. Poza wspomnieniami, kamieniowaniem Siemińskiego, czy wylewaniem żalów nic się nie dzieje. Powstanie z popiołów byłoby prawdopodobnie wydarzeniem medialnym na miarę wizyty Gortata w Polsce, nie widać jednak nikogo, kto byłby w stanie w taką rozrywkę dla mas zainwestować.

Czekam więc na dwa tygodnie przywoływania wspomnień z pięknych chwil, wywiadów z wielkimi i małymi postaciami z historii Śląska, nacisków na Dutkiewicza oraz… zamknięcia tematu po cichu, bądź z wielkim żalem do wszystkich, że nic nie zrobili.

Potem pozostanie nam już tylko czekać na nowy sezon w drugiej lidze.

1. fajnie, że w ostatnim czasie uznali istnienie Śląska jako takiego i piszą o II lidze

Popatrzcie zresztą sami:

Aż człowieka skręca z zazdrości.

p.s.

Zastal awansował do PLK (na czas Play-Off nazwanej nazwą sponsora…) – tej samej, która rzekomo jest już prawie, że zamknięta.

Co prawda terminarz nie rozpieszcza – zarówno środek tygodnia, jak i godzina 17:30 do najwygodniejszych nie należą – wierzymy jednak, że najwierniejszych fanów te niedogodności nie zniechęcą i tłumnie ściągną do hali Akademii Rolniczej by pożegnać sezon.

Staropolskim zawołaniem – hej Śląsk!

Pańskie ostatnie wypowiedzi obfitują w kwestie wymagające dopowiedzenia, tudzież rozwinięcia, stąd ten wpis.

Na wstępie chciałbym raz jeszcze zaznaczyć, że ubiegłoroczna, organizowana przez Pana impreza¹, według wszelkich relacji stała na mistrzowskim poziomie, czego Pana zasługi wielokrotnie podkreślaliśmy i doceniamy. Chcę przez to powiedzieć, że moją intencją² nie była chęć do wylewania wiadra pomyj, a raczej wyrażenia złości i frustracji wynikłej z całego zamieszania. Przejdźmy jednak do rzeczy.

Zarzuca mi Pan wybiórczość, że nie wspomniałem jak Panu żal, że nas nie będzie. Według mnie Pański żal tak naprawdę niczego do sprawy nie wnosi (stąd pominięcie cytatu), ale w porządku, oto cytat:

Zresztą nie czekam tylko wysyłam Ci zrzut ekranu.
Życzę miłego dochodzenia prawdy i naprawdę żałuję, że Was nie będzie, bo wciąż w pamięci mam ubiegłoroczny mecz, gdzie wasz zespół urósł nagle do niewyobrażalnych rozmiarów na boisku.

Pozdrawiam
Krzysztof Bajda

Żeby jednak być uczciwym muszę teraz wspomnieć i resztę korespondencji – na przykład to jak buńczucznie pewny siebie uznał Pan winę naszego kolegi…

e-mail został wysłany 12.03.2010 o godzinie 10.55, więc mlody virus robi Cie w konia, bo wydaje mi się, że dał pupy i co teraz ma powiedzieć?

… a następnie, po wysłaniu do Pana “dowodu”³ na Pańską wpadkę z adresem (chyba mogę tak to nazwać?), nabrał Pan wody w usta – żadnego przepraszam, żadnego “zobaczę co da się zrobić”, żadnego nawet “o kurwa!”. W tym kontekście wybuch mojej… naszej frustracji może być chyba zrozumiały?

Inna sprawa, że MPKK to nie jest impreza rangi Mistrzostw Świata, wyszukane formalności – tak uwielbiane w Zgorzelcu – nie są tu konieczne. Wszak chodzi głównie o dobrą zabawę, a nie regulaminy. Nie wiem co może stanąć na przeszkodzie, by na dwa tygodnie przed imprezą wcisnąć dodatkową drużynę? Jedyne co mi przychodzi do głowy, to problem z noclegiem, ale ten jesteśmy wstanie załatwić sobie na własną rękę. Kwestia dobrej woli i chęci porozumienia. Pan jednak z góry zaznaczył, że nie i koniec.

Wspomina Pan przy okazji o intencjach pierwotnych autorów MPKK:

I tak na koniec z nieukrywaną ironią zapytam, czyż w zamyśle twórców MPKK nie było to, aby w nich uczestniczyły kluby kibica drużyn ekstraklasowych?

Z nieukrywaną ironią pozwolę sobie również zadać pytanie: czy w zamyśle twórców MPKK nie było to, aby w nich uczestniczyli kibice, a nie najlepsi miejscowi zawodnicy grający amatorsko? Pójdę dalej – czy może Pan z ręką na sercu przyznać, że zawodnicy tworzący skład Turowa w poprzednich pięciu edycjach MPKK zaliczyli jakiekolwiek wyjazdy na mecze? Czy chociaż regularnie przychodzą do swojej hali i żywiołowo dopingują?

Zarzuca nam Pan też, że nie dowiadywaliśmy się częściej co z MPKK. Przyznaję, że perfekcyjna organizacja w latach ubiegłych nas rozleniwiła, co jeszcze zostało podtrzymane Pańskim zapewnieniem o wysłaniu odpowiednio wcześniej stosownych informacji. Mówiąc w skrócie zaufaliśmy Pańskim umiejętnościom organizacyjnym, i już drugi raz sparzyliśmy się na zaufaniu do ludzi ze Zgorzelca. Wcześniejszy dotyczy oczywiście wspomnianej przez Pana przyjaźni zgorzelecko – wrocławskiej:

Co do przyjażni zgorzelecko-wrocławskiej powiem tak jak to napisałeś (zaznaczam, że to jest wyłącznie moje zdanie): zawsze o tym słuchaliście po wygranym meczu z Wami – ale Wy nigdy o tym nie mówiliście. To my uzewnętrznialiśmy zawsze jakieś sympatie do Waszego zespołu, ale Wy nigdy nie rewanżowaliście się podobnymi stwierdzeniami. A co do piwka, o którym również wspominasz, jakoś przez sześć lat naszego bytowania w PLK doliczyłem się jednej takiej sytuacji-po kolejnej wygranej nad Śląskiem zaprosiliśmy Was (kibiców) na piwko do Grill Baru -było to jeszcze za czasów gdy prezesem był śp.Z.Kamiński – u Was we Wro jakoś nigdy nie byliśmy zaproszeni, choć nie powiem żebyśmy nie świętowali naszego awansu w knajpie u Zielonego.

Widzę, że wspomniana cukrzyca wpłynęła szkodliwie na Pańską pamięć. Bardzo wygodnie jest zapomnieć o tym, że – a i owszem – zawsze przychodziliście do nas gratulować dopingu i zapraszać na imprezę, ale po wygranych przez Turów meczach. Kiedy raz jeden ta sztuka udała się wrocławianom, zamiast gratulacji były gwizdy i wyzwiska, zamiast imprezy poleciały w naszym kierunku butelki. Widać wielkomiejscy burżuje źle rozumieją pojęcie przyjaźni.

Niemniej współczuję ogromu pracy, o której Pan wspomina, a będącej na Pańskiej głowie (nie ma tu ironii, doskonale zdaję sobie sprawę jak zabiegany musi być organizator MPKK). Niefortunnie dla siebie napomknął Pan jednak osobę organizatora ostrowskich zawodów:

Przepraszam, ale niestety nie ma ludzi nieomylnych, albo inaczej – nie myli się ten który nic nie robi. Zresztą zapytajcie Agasiego, czy jako organizatorowi może się takie niedopatrzenie wydarzyć, w natłoku spraw, czy nie. On już organizował taką imprezę, więc wie jak to wygląda, gdy czas ucieka a sprawy formalne nie posuwają się do przodu.

Tak się dziwnie składa, że Agasi nie tylko nam miłości nigdy nie wyznawał, ale wręcz – nie bójmy się użyć tego słowa – jest dla nas swego rodzaju wrogiem. Pomimo jednak żywionej do nas niechęci potrafił zainterweniować, kiedy zabrakło w jego papierach w wyniku jakiejś pomyłki naszego potwierdzenia udziału w MPKK w którejś z poprzednich edycji. Bo widzi Pan, organizacja to też odpowiedzialność za dopilnowanie szczegółów. Nawet tak błahych, jak zaproszenie nieistniejącej ekipy.

Właśnie. Dotarłem do najboleśniejszej dla nas kwestii. Jak zapewne Panu wiadomo, jakiś czas temu ktoś postanowił odebrać nam ukochany klub. Na szczęście plan nie udał się w 100%, bo pozostały nam rozgrywki w II lidze… której jednak niestety nikt nie zauważa. Wiele osób postarało się, by o Śląsku Wrocław zapomniano, a przynajmniej uznano za historię. Pan do tego grona właśnie dołączył przechodząc jakby nigdy nic (“organizatorowi może się takie niedopatrzenie wydarzyć”) do porządku dziennego nad brakiem naszej ekipy na MPKK (a głośne wyrażenie żalu teraz tego nie zmieni).

Odejście w zapomnienie boli jak cholera. Nie życzę Panu przekonania się na własnej skórze jakie to uczucie.

Na koniec chciałbym życzyć Panu, by ta VI edycja MPKK była najlepszą z dotychczas rozegranych. Niech ta sytuacja będzie nauką dla przyszłych organizatorów takich imprez, że o błędy i przeoczenia bardzo łatwo, dlatego newralgiczne decyzje należy podejmować przemyślawszy je wcześniej dwukrotnie. Narobić syfu bardzo łatwo, tylko nie ma komu tego potem posprzątać.

Jan Dudulski

1. na której niestety niżej podpisanego zabrakło
2. patrz poprzedni wpis
3. stosowny zrzut w poprzednim wpisie