Ό,τι φας κι ό,τι πιεις

Διασχίζοντας τα μνημεία της αυτοκρατορικής Ρώμης

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Thu, 24 May 2012 07:31:00 +0000

Η πιο ίσως γνωστή εποχή της Ρώμης είναι η εποχή των μεγάλων αυτοκρατόρων με τις εκστρατείες και τις κατακτήσεις τους. Όλοι αυτοί οι αυτοκράτορες είχαν κάτι που τους ένωνε: η ανάγκη για την αποδοχή της μαμάς-Ρώμης. Πάντοτε μετά τις εκστρατείες τους γύριζαν σ’αυτή για να κάνουν τις, γνωστές από τις ταινίες, παρελάσεις, να στήσουν αψίδες θριάμβου και να καταθέσουν τα τρόπαια ως νικητές. Ο επισκέπτης της σύγχρονης Ρώμης μπορεί να ακολουθήσει μεγάλο μέρος αυτής της διαδρομής μέσα από εικόνες και όχι μόνο.

Η διαδρομή ξεκινά από την Piazza Venezia. Στην αρχή του λόφου του Καπιτωλίου βρίσκεται το εμβληματικό μνημείο του Vittorio Emanuelle II. Αριστερά του μνημείου ξεκινά η Via dei Fiori Imperiali, η αυτοκρατορική οδός.

Στην αρχή της βρίσκεται πρώτο το Foro Traiano και η Colonna Traiana που αποτελεί την πρώτη, ίσως, «κινηματογραφική» παράσταση χαραγμένη σε μια κολώνα. Αφηγείται ιστορία κατάκτησης του αυτοκράτορα, καθώς οι εικόνες ανεβαίνουν προοδευτικά προς τα πάνω. Όπως καταλαβαίνει κανείς, κάθε αυτοκράτορας έχτιζε κομμάτι της αγοράς και της έδινε το όνομά του.

Λέγοντας αγορά, οι αρχαίοι Ρωμαίοι συνέχισαν την ελληνική παράδοση των Αγορών με την κλασική έννοια. Ήταν χώρος συνάθροισης, πολιτικής, κουτσομπολιού. Δεξιά και αριστερά της Αυτοκρατορικής Οδού βρίσκει κανείς απομεινάρια των παρεμβάσεων κάθε αυτοκράτορα. Ειδικά στην δεξιά πλευρά βρίσκεται ο λόφος του Palatino και το Foro Romano (Forum Romanum, Ρωμαϊκή αγορά).

Το προσπερνάμε προς το παρόν γιατί κατευθυνόμαστε στο τέρμα της οδού που βρίσκεται το γιγαντιαίο Colosseum. Αξίζει κανείς να στηθεί στην ουρά, η θέα μέσα και έξω είναι μοναδική. Η είσοδος κοστίζει 12 ευρώ και μαζί μπορεί κανείς να σκεφτεί το Palatino. Αν δεν επιθυμεί να περιμένει, μπορεί να πάρει επί πληρωμή οδηγό που προσπερνά την ουρά.

Αφού χορτάσουμε φωτογραφίες από το Κολοσσαίο, κάνουμε μια στάση για παγωτό στο χέρι στην Αψίδα του Κωνσταντίνου. Επόμενη στάση το Palatino. Όταν τελειώσουμε και από εκεί, μπορούμε να πεταχτούμε στον Ιππόδρομο, το Circo Massimo, που βρίσκεται από την άλλη πλευρά. Μόνο το σχήμα έχει απομείνει για να θυμίζει αυτό που κάποτε γινόταν εδώ. Η διαδρομή μας τελειώνει συναντώντας τον ποταμό Τίβερη και την Isola Tiberina, όπου από τα αρχαία χρόνια έως τώρα λειτουργεί ως θεραπευτικός χώρος. Λίγο πριν το νησάκι, σταματάμε για μια ευχή στην κεφαλή Bocca della Verita όπου πιστεύεται ότι λειτουργεί ως ανιχνευτής ψεύδους. Καλού-κακού, μην το πάρετε αψήφιστα…

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24.com

ΥΓ1 Παλιότερες αναρτήσεις μου από Βατικανό, Άγγελους και Δαίμονες και βόλτες στα αρχαία. Έτσι σχηματίζει κανείς πιο ολοκληρωμένη άποψη της Ρώμης και των περιπάτων που μπορεί να κάνει στην πόλη.

Αυτοεκπληρούμενη προφητεία και παρελκόμενα

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Sun, 20 May 2012 07:30:00 +0000

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία είναι ένας όρος της ψυχολογίας που απαντάται σε διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητας. Βρίσκει εφαρμογή σε πτυχές όπως η εκπαίδευση, η εργασία αλλά και η οικονομία. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία αποκαλείται η πρόβλεψη που, άμεσα ή έμμεσα, τείνει να αυτο-αποδειχτεί σωστή λόγω της συμπεριφοράς και των αντιδράσεών μας απέναντι σ'αυτή. Ακούγεται λίγο μπερδεμένο αλλά στην πράξη είναι πιο απλό. Η άποψη, η γνώμη που έχουμε απέναντι σε μία κατάσταση και όχι η πραγματικότητα της κατάστασης, επηρεάζει την συμπεριφορά μας με τέτοιο τρόπο ώστε να δρούμε ανάλογα και στο τέλος να επιβεβαιώνεται η αρχική προφητεία.

Έχουν γίνει πειράματα πάνω στην εφαρμογή της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Ένα επιπλέον ενδιαφέρον στοιχείο της είναι ότι πέρα από τις αντιλήψεις για τον εαυτό μας προκαταβάλουμε και τις στάσεις των άλλων ανθρώπων. Για παράδειγμα όταν θεωρούμε κάποιον έξυπνο ή χαζό χωρίς να υπάρχει αντικειμενικός λόγος, τείνουμε να του συμπεριφερόμαστε ανάλογα, ωθώντας τον στην ουσία να επιβεβαιώσει την αρχική μας θεωρία.

Πώς εφαρμόζεται στην οικονομία; Σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις. Η μία σχετίζεται με τον πληθωρισμό και τις αγορές μας, αλλά στην παρούσα φάση δεν έχει σχέση. Η άλλη αφορά στο bank run. Περιγράφει το εξής φαινόμενο: μαζικά καταθέτες σπεύδουν σε μία τράπεζα να αποσύρουν τις καταθέσεις τους γιατί για κάποιο λόγο θεωρούν ότι είναι αναξιόπιστη και θα πτωχεύσει. Η μαζικότητα της κίνησης έχει "θετική δυναμική", δηλαδή συμπαρασύρει κι άλλους καταθέτες να σπεύσουν να πράξουν ανάλογα. Όπως είναι διαμορφωμένο το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν υπάρχει τράπεζα που να διαθέτει σε μετρητά το σύνολο των καταθέσεων των πελατών της. Η συγκεκριμένη τράπεζα του παραδείγματος είναι αξιόπιστη, λόγω όμως της μαζικότητας δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην αυξημένη ζήτηση. Ως εκ τούτου χρεοκοπεί, επιβεβαιώνοντας την αρχικά εσφαλμένη πρόβλεψη των καταθετών, την οποία οι ίδιοι προκάλεσαν. Το γεγονός αυτό έχει συμβεί ορισμένες φορές παλιότερα.

Δεν είναι κάτι άγνωστο στον ελληνικό χώρο. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι ο Οιδίποδας από τη μυθολογία, που νομίζοντας ότι απέφευγε την προφητεία, στο τέλος την προκάλεσε. Ίσως οι αρχαίοι ημών κάτι αντίστοιχο να ήθελαν να περιγράψουν...

ΥΓ Ορισμοί για self-fulfilling prophecy, positive feedback, bank run.

ΥΓ1 Αντίδοτο είναι η ψύχραιμη εκτίμηση της πραγματικότητας και όχι της εσφαλμένης πεποίθησης.

ΥΓ2 Το μόνο σίγουρο είναι, πάντως, ότι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να οδηγηθούμε στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία είναι να την προκαλέσουμε εμείς οι ίδιοι αποσύροντας μαζικά τα χρήματά μας από τις τράπεζες. Φυσικά και σ'αυτή την περίπτωση θα φταίνε οι άλλοι.

ΥΓ3 Γράφοντας την ανάρτηση δε θέλω να συμβουλέψω κάποιον τι να κάνει ή τι να μην κάνει. Είναι υπόθεση του καθενός, που βέβαια σε μαζικό επίπεδο επηρεάζει όλους μας. Ψυχραιμία χρειάζεται γενικότερα σε δύσκολες εποχές, όπως αυτή που ζούμε.

Χαμένος στα στενά της Χώρας της Μυκόνου

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Thu, 17 May 2012 08:34:00 +0000

Η πρώτη μου επαφή με τη Μύκονο ήταν στα φοιτητικά χρόνια, στα πλαίσια των κλασικών εκδρομών που γίνονται τέλη Απρίλη – αρχές Μάη. Παρόλο που ήδη είχα επισκεφτεί κάποια κυκλαδονήσια, το συγκεκριμένο νησί έχει κάτι το διαφορετικό. Ίσως είναι η αύρα, ίσως αυθυποβολή, το σίγουρο είναι ότι ξεχωρίζει.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να μάθει κανείς είναι να κυκλοφορεί στα δαιδαλώδη στενάκια της Χώρας. Η Χώρα της Μυκόνου, παρεμπιπτόντως, είναι για μένα από τις πιο όμορφες των Κυκλάδων. Αρκετά διατηρημένη, συνέχεια φρεσκοβαμμένη, αλλού στενότερη και αλλού πιο πλατιά, οδηγεί τα βήματα του επισκέπτη σε εκπλήξεις σε κάθε γωνιά. Κάθε στροφή μπορεί να οδηγήσει κάπου αλλού.

Από τη μία πλευρά είναι το Ματογιάννι, το πιο γνωστό σοκάκι και εμπορικός δρόμος του νησιού. Πέρα από τα ακριβότερα και φθηνότερα μαγαζιά με σουβενίρ και όχι μόνο, εκεί βρίσκονται και ορισμένα από τα πιο γνωστά μπαράκια της Μυκόνου. Αναφέρεται και ως Ματογιάννια, ενώ το βράδυ βρίσκει κανείς αρκετό κόσμο να πίνει ποτό στο όρθιο, πηγαίνοντας από μαγαζί σε μαγαζί.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η Μικρή Βενετία, η “πολύχρωμη” γειτονιά της Μυκόνου. Το ηλιοβασίλεμα από κάποιο πεζούλι, βεράντα ή εξώστη είναι κάτι το μοναδικό, παρέα με ένα κοκτέιλ. Πολλές φορές γυρνώντας από τη θάλασσα έχουμε απολαύσει ένα κοκτέιλ στο Caprice ή στα διπλανά μπαράκια, με φόντο τον ήλιο, τη θάλασσα, ενώ στην άκρη του ματιού φαίνονται οι ανεμόμυλοι.

Διάσπαρτες στη Χώρα της Μυκόνου βρίσκονται αρκετές εκκλησίες. Πολύ συχνά δεν ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα κτίσματα, σαν να δένουν με το τοπίο. Μπαρ, σπίτια και εκκλησίες αναμιγνύονται, εκεί που τελειώνει η αυλή του ενός αρχίζει του άλλου.

Η Μύκονος καλύπτει γευστικά όλες τις γεύσεις και τα βαλάντια. Από απλά πιτόγυρα στο χέρι, τις απαραίτητες κρέπες μετά τις κραιπάλες, μέχρι ακριβά εστιατόρια και ψαροταβέρνες. Από τα κλασικότερα η Αλευκάντρα. Κάπου εκεί ανάμεσα στην Αλευκάντρα και το παλιό λιμάνι μπορεί κανείς να βρει τον Πέτρο τον Πελεκάνο, σύμβολο της πόλης. Βέβαια, δεν είναι ο αρχικός, εντούτοις παραμένει ως σύμβολο. Στο παλιό λιμάνι αξίζει να καθίσει κανείς για πρωινό συνοδεία καφέ. Η θέα αξίζει, μέρα και νύχτα.

Κάθε στενό και έκπληξη, κάθε διαδρομή και κάτι διαφορετικό. Μπορεί να είναι εύκολο κανείς να προσανατολιστεί, μπορεί και όχι. Ίσως είναι τελικά καλύτερα να αφεθεί περιπλανώμενος, ακολουθώντας ήχους, εικόνες, ανθρώπους, αναμνήσεις.

ΥΓ Η ανάρτηση και η φωτογραφία δημοσιεύτηκαν αρχικά στο blog του travelplanet24.com
ΥΓ1 Είναι περίεργο, τόσες φορές έχω πάει Μύκονο και πρώτη φορά έκανα ανάρτηση σχετική.

Ανοιξιάτικος περίπατος στο Ηράκλειο Κρήτης

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Thu, 10 May 2012 05:14:00 +0000

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι έχουμε συνδυάσει τα νησιά και δη την Κρήτη με καλοκαίρι, παραλίες, μπάνια. Αυτό είναι και μία από τις μεγαλύτερες αστοχίες του ελληνικού τουρισμού γενικότερα, ότι στην ουσία πουλάμε μόνο καλοκαίρι-θάλασσα-παραλία. Υπάρχουν πολλά μέρη που ο επισκέπτης μπορεί να τα απολαύσει και σε άλλες εποχές. Το Ηράκλειο, ως μεγάλη πόλη, είναι ανάμεσα σ'αυτά.

Η επίσκεψη μπορεί να ξεκινήσει από την παραλιακή που πλέον μαρτυρά την ανάπτυξη και τον σχεδιασμό της πόλης με επίκεντρο τη θάλασσα. Ιδανικό μέρος για περπάτημα ή ελαφρύ τρέξιμο με θέα τη θάλασσα και φόντο το νησάκι Δία.

Σ' αυτό τον περίπατο μπορούμε να κάνουμε στάση στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Ηρακλείου που βρίσκεται στην παραλιακή, λίγο πριν το ενετικό λιμάνι. Αξιέπαινη προσπάθεια, ενδείκνυται για μικρότερα και μεγαλύτερα παιδιά.

Επόμενη στάση το ενετικό λιμάνι. Εκεί ξεκινά και ο κύριος πεζόδρομος του κέντρου της πόλης, η οδός 25ης Μαρτίου. Ανηφορίζοντας τον πεζόδρομο, συναντά κανείς όμορφα κτίρια ενετικής κυρίως εποχής και νεοκλασικά.

Ανάμεσα σ'αυτά που αξίζουν είναι ο ναός του Αγίου Τίτου, το παλιό δημαρχείο, η ενετική Λότζια του Ηρακλείου και η βασιλική του Αγίου Μάρκου που πλέον στεγάζει τη Δημοτική Πινακοθήκη.

Κάπου εδώ επιβάλλεται μία στάση για καφέ. Απέναντι περίπου από τη Λότζια βρίσκονται οι καφετέριες που συχνάζουν την ημέρα οι ντόπιοι. Θα στριμωχτείτε για να βρείτε τραπέζι, ακόμη και τις καθημερινές. Απέναντι από τη βασιλική του Αγίου Μάρκου, βρίσκονται η κρήνη του Μοροζίνι, τα περίφημα Λιοντάρια. Ως γνήσιος τουρίστας προτιμώ να πιω έναν καφέ εκεί, ανάμεσα στους λοιπούς επισκέπτες της πόλης.

Ο περίπατος συνεχίζεται προς την σκεπαστή αγορά του Ηρακλείου, όπου βρίσκει κανείς λογιών-λογιών πράγματα να αγοράσει. Εκεί ανάμεσα βρίσκονται ορισμένα ωραία και ατμοσφαιρικά μεζεδοπωλεία. Αν δεν έχετε σκοπό να βγείτε παραέξω, προτιμήστε τα.

Επειδή όμως ο καιρός στην Κρήτη είναι συνήθως ευνοϊκός, μπορεί κανείς να νοικιάσει αυτοκίνητο και να μετακινηθεί εκτός πόλης σε κοντινούς προορισμούς. Μία πρόταση είναι η Ρογδιά, ορεινό χωριό πολύ κοντά στο Ηράκλειο με θέα προς την πόλη. Εκεί βρίσκονται ωραίες κρητικές ταβέρνες. Προτιμήστε κρητικές γεύσεις. Η ρακή προσφέρεται συνήθως ως κέρασμα και είναι καλό χωνευτικό. Όσον αφορά στις τιμές, καμία σχέση με Αθήνα.

Κάθε επισκέπτης που βρίσκεται για πρώτη φορά στο Ηράκλειο καλό θα είναι να επισκεφθεί τον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού, ειδικά τώρα που η ζέστη δεν είναι αρκετή. Βρίσκεται 5 χλμ από το κέντρο της πόλης του Ηρακλείου. Μύθοι, αρχαιολογία και ιστορία συνδυάζονται ιδανικά σε έναν από τους πιο γνωστούς και επισκέψιμους αρχαιολογικούς χώρους της Κρήτης και της Ελλάδας γενικότερα.

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24.com

ΥΓ1 Περισσότερες αναρτήσεις από ελληνικά νησιά. Τελευταία φορά που είχα πάει στο Ηράκλειο, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας είχε εκθέματα από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων που τώρα βρίσκεται και στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Αξίζει να το επισκεφτεί κανείς.

Περίπου προεκλογική ανάρτηση

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Wed, 02 May 2012 17:56:00 +0000

Λίγες μέρες πριν από τις καθοριστικές εκλογές, μερικές βδομάδες πριν από τις πιθανές επαναληπτικές, μία μέρα μετά την έλευση του Μαΐου που για πολύ κόσμο ήρθε ζεστά. Μέσα σ'αυτό το κλίμα διαμορφώνεται η προεκλογική αναμέτρηση, που είναι η πιο σοβαρή και καθοριστική για την πορεία του κράτους αυτού, μέχρι την επόμενη πιο σοβαρή και καθοριστική και ούτω καθεξής. Ειδικά τον τελευταίο καιρό έχει καταρρεύσει η έννοια του κλασικού δικομματισμού και έχουν ανεβεί τα λεγόμενα μικρά κόμματα, ως απόρροια της γενικότερης αντίληψης ότι "για όλα φταίνε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που μας φτάσανε ως εδώ".

Χθες το βράδυ γυρνώντας από το αεροδρόμιο έπειτα από ταξίδι στις Βρυξέλλες - παρεμπιπτόντως, κυρίως Ισπανοί ρωτούσαν επίμονα πώς είναι η κατάσταση στην Ελλάδα καθώς βλέπουν να έρχεται το κύμα και σ'αυτούς - κατέβηκα με το Χ95 Σύνταγμα. Ο οδηγός πριν ξεκινήσουμε, έλεγξε τα εισιτήριά μας, καθώς για τα δρομολόγια από το αεροδρόμιο είναι ξεχωριστό που κοστίζει 5 ευρώ. Στόχος να πάρουμε μετά το νυχτερινό 040 που πάει μέχρι Πειραιά και μας εξυπηρετούσε. Αφού το περιμέναμε κανένα 20λεπτο (το πρόγραμμα με τα δρομολόγια απουσίαζε), ανεβήκαμε περίπου 30 άτομα. Επειδή όπως είπα μου αρέσει να παρατηρώ, διαπίστωσα ότι από τα 30 άτομα, εισιτήριο χτυπήσαμε μόνο 2. Δε θέλω να είμαι κακεντρεχής, ας θεωρήσουμε ότι ορισμένοι από αυτούς είχανε όντως κάρτες. Οι υπόλοιποι όμως;

Κάποιος μπορεί να επικαλεστεί την απουσία ελεγκτή. Χρειαζόμαστε δηλαδή συνεχή έλεγχο για να κάνουμε το αυτονόητο, όταν χρησιμοποιούμε μια υπηρεσία να την πληρώνουμε; Άλλος πάλι μπορεί να πει για την υψηλή τιμή. Μα δεν μας υποχρεώνει κανείς να πάρουμε το λεωφορείο, μπορούμε κάλλιστα να χρησιμοποιήσουμε ταξί ή τα πόδια. Κάποιος τρίτος μπορεί να επικαλεστεί τα αραιά δρομολόγια και ούτω καθεξής. Επειδή είχα πρόσφατες τις εικόνες, στις Βρυξέλλες η πλειοψηφία όσων χρησιμοποιούσαν την συγκοινωνία, ακύρωναν εισιτήρια. Ελεγκτή δεν είδα πουθενά, ενώ η τιμή είναι υψηλότερη των αντίστοιχων εισιτηρίων στην Αθήνα - η οποία τιμή μέχρι πρόσφατα επιδοτούνταν, εις βάρος των πολιτών της υπόλοιπης Ελλάδας που δεν χρησιμοποιούν την υπηρεσία.

Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί άραγε τους πολίτες στη μία και στην άλλη χώρα; Και γι αυτά φταίει ο δικομματισμός; Ή μήπως έχουμε ακριβώς το πολιτικό σκηνικό που μας αξίζει ως κοινωνία; Αν δεν αλλάξουμε άραγε συμπεριφορές από τα μικρά και τα απλά καθημερινά, πώς άραγε περιμένουμε να αλλάξουμε στα πιο μεγάλα; Όλα αυτά λίγο πριν τις σοβαρές και καθοριστικές εκλογές της 6ης Μαΐου...

ΥΓ Ειδικά για το θέμα των συγκοινωνιών, παλιότερα είχε τεθεί το θέμα να κάνουν τους ελέγχους οι οδηγοί. Αντέδρασε, φυσικά, το συνδικαλιστικό τους όργανο γιατί αυτοί "δεν είναι ελεγκτές αλλά οδηγοί". Άλλη γάγγραινα του συστήματος όπως κατάντησε.

ΥΓ1 Μέχρι τώρα τα ελλείμματα των ΜΜΜ χρηματοδοτούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η συμμετοχή αυτή βαίνει μειούμενη. Οι φορολογούμενοι εκτός Αθηνών χρηματοδοτούσαν τις συγκοινωνίες των κατοίκων της πρωτεύουσας, οπότε ουσιαστικά επιδοτούσαν - ανάμεσα σε όλα τα άλλα - και τις πρακτικές του δεν-χτυπάω-εισιτήριο-γιατί-έτσι. Μόνο σε μένα φαίνεται άδικο αυτό, να πληρώνουν οι μη χρήστες ενώ αρκετοί χρήστες να αποφεύγουν με το έτσι-θέλω; Καλή η κοινωνική πολιτική, όταν έχεις όμως πολίτες που την εκτιμούν και την σέβονται.

ΥΓ2 Είπαμε, για όλα φταίνε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Ποτέ το ξερό μας το κεφάλι και οι κακές πρακτικές μας.

Μιλάνο: το βόρειο κέντρο

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Thu, 26 Apr 2012 05:50:00 +0000

Μπορεί η Ρώμη να έχει τη χάρη, το Μιλάνο έχει το χρήμα. Η πόλη της βόρειας Ιταλίας είναι στην ουσία οικονομικό κέντρο, καθώς και έδρα του ιταλικού χρηματιστηρίου. Επίσης θεωρείται κέντρο της μόδας, αφού διάσημοι σχεδιαστές έχουν την έδρα τους στην πόλη. Πολύ κοντά στα βόρεια σύνορα της Ιταλίας, αποτελεί αεροπορικό κόμβο για όσους θέλουν να μεταβούν σε Ελβετία, Σλοβενία και Μονακό.

Το πιο γνωστό ίσως αξιοθέατο της πόλης του Μιλάνο είναι ο καθεδρικός ναός του Duomo και η πλατεία μπροστά από αυτόν. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πέσει κανείς πάνω του, δεσπόζει στην πόλη με το όγκο και το μέγεθός του. Οι πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες του επισκέπτη της πόλης έχουν φόντο τον γοτθικό καθεδρικό.

Βγαίνοντας από τον καθεδρικό ναό του Duomo, στο δεξί χέρι βρίσκεται ένα άλλο γνωστό σημείο της πόλης. Πρόκειται για την Galleria Vittorio Emanuele II. Στην ουσία είναι μία σκεπαστή αγορά σε σταυροειδές σχήμα με πλούσια μαγαζιά. Ανάμεσα στα εμπορικά καταστήματα βρίσκονται καφέ και εστιατόρια με ολίγον τσιμπημένες τιμές. Κάθε γνήσιος τουρίστας που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να πιει εκεί έναν εσπρέσο α λα ιταλικά, δηλαδή στα γρήγορα. Στο τετράγωνο που περιβάλει την αγορά βρίσκεται και το Tourist Information Office σε ένα υπόγειο.

Ευθεία πέρα από την Piazza del Duomo και αφού περπατήσει κανείς λιγάκι, βρίσκεται το Castello Sforzesco. Με 3 ευρώ μόνο είσοδο, αν κάποιος ενδιαφέρεται για κάστρα και μουσεία μπορεί να το επισκεφτεί.

Επιστρέφοντας στην πλατεία του καθεδρικού του Μιλάνου και περνώντας μέσα από την σκεπαστή αγορά, οδηγείται κανείς προς την διάσημη Σκάλα του Μιλάνου (Teatro alla Scala). Δυστυχώς η κύρια αίθουσα δεν είναι ανοιχτή για επισκέψεις. Αν θέλει κανείς να την δει, μπορεί να το συνδυάσει με κάποια παράσταση. Οι παλιότεροι ίσως θυμούνται αναφορές για τις εμφανίσεις της Μαρίας Κάλας.

Τελευταίο από τα αξιοθέατα της πόλης είναι ο ναός της Santa Maria delle Grazie. Ο ναός αυτός είναι διάσημος γιατί εκεί βρίσκεται η διάσημη τοιχογραφία του Λεονάρντο Ντα Βίντσι «Ο Μυστικός Δείπνος». Για να την επισκεφτεί κανείς πρέπει να έχει κάνει κράτηση καιρό πριν, οπότε αν θέλετε, πρέπει να προετοιμαστείτε εγκαίρως.

Φυσικά μια επίσκεψη σε ιταλική πόλη πάντα περιλαμβάνει καλό φαγητό και κρασί. Το Μιλάνο ικανοποιεί όλα τα γούστα. Καλό φαγητό, αξιοθέατα, ψώνια, κουλτούρα. Τι άλλο να ζητήσει ο επισκέπτης;

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24.com.

ΥΓ1 Θα επανέλθω δριμύτερος με νέες αναρτήσεις σύντομα. Είπαμε, έχουμε κάτι στα σκαριά και ψήνεται!

Λονδίνο: βόλτα στη South Bank

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Sun, 22 Apr 2012 07:30:00 +0000

Το Λονδίνο φέτος θα βρίσκεται διαρκώς στην επικαιρότητα, καθώς το καλοκαίρι διοργανώνονται εκεί οι Ολυμπιακοί Αγώνες 2012. Ορδές επισκεπτών αναμένεται να κατακλύσουν την πόλη, τόσο για να παρακολουθήσουν κάποιο αγώνισμα όσο και για τα αξιοθέατα. Ανάμεσα στα άλλα, το Λονδίνο προσφέρεται και για περπάτημα.

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες διαδρομές που περιλαμβάνουν αρκετά αξιοθέατα και παράλληλα είναι εύκολα προσβάσιμη, είναι κατά μήκος της νότιας ακτής του Τάμεση. Η διαδρομή ξεκινά από την απέναντι πλευρά, από το Κοινοβούλιο και τον Big Ben. Αφού βγουν οι απαραίτητες φωτογραφίες, διασχίζουμε την Westminster Bridge προς τη νότια πλευρά.

Από την κάτω πλευρά βρίσκεται η ταμπέλα που σηματοδοτεί το μονοπάτι της South Bank.

Προχωρώντας, το πρώτο και κύριο αξιοθέατο μπροστά μας είναι το περίφημο London Eye. Αξίζει ο κόπος να ανεβεί κανείς σ'αυτή την τεράστια ρόδα ώστε να έχει καλή θέα της πόλης. Η περιστροφή διαρκεί περίπου μισή ώρα, ενώ κοστίζει 19 λίρες – αν κάνει κράτηση κανείς μέσω ίντερνετ έχει 10% έκπτωση συν ότι δεν περιμένει στις ουρές.

Μετά το London Eye, συναντά κανείς το Royal National Theatre και αρκετούς street artists. Αν κοιτάξει κανείς προς τη μεριά του ποταμού συνήθως θα πετύχει κάποιον καλλιτέχνη της άμμου με περίτεχνα σχέδια στις όχθες του Τάμεση.

Συνεχίζοντας την διαδρομή, φτάνουμε στην Tate Modern. Το μουσείο μοντέρνας τέχνης στεγάζεται σε χώρο όπου παλιότερα ήταν εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειες! Η είσοδος είναι δωρεάν, ενώ στον 7 όροφο υπάρχει καφέ-μπαρ που προσφέρει άψογη θέα στον Τάμεση, την Millenium Bridge και τον Saint Paul's Cathedral.

Ακολουθώντας την παραποτάμια διαδρομή, βλέπουμε ένα πολεμικό πλοίο αγκυροβολημένο στον ποταμό.Είναι το HMS Belfast και λειτουργεί σαν μουσείο. Το προσπερνάμε για να πλησιάσουμε στον τελικό προορισμό και ένα από τα κύρια σημεία αναμνηστικής φωτογραφίας του Λονδίνου. Πριν από αυτό, βλέπουμε στο δεξί μας χέρι ένα κτίριο με περίεργο αυγουλοειδές σχήμα που γέρνει. Είναι το δημαρχείο της πόλης του Λονδίνου.

Μπροστά και αριστερά μας βρίσκεται η περίφημη Tower Bridge. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει στάση για αναμνηστικές φωτογραφίες. Έπειτα από λιγότερο από 3 ώρες περπάτημα με στάση για καφέ, έχουμε κατακτήσει την South Bank και διασχίζουμε την Γέφυρα του Πύργου του Λονδίνου για να επανέλθουμε στη βόρεια ακτή. Παρεμπιπτόντως, η διαδρομή προσφέρεται και για βόλτα με ποδήλατο.

ΥΓ Η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24.com στην ενότητα Ταξιδεύοντας.

ΥΓ1 Παλιότερες αναρτήσεις μου από Λονδίνο.

ΥΓ2 Άσχετο αλλά και σχετικό με ταξίδια. Ανακάλυψα τις προάλλες μια ωραία ταξιδιωτική εφαρμογή-παιχνίδι. Λέγεται "Σημαίες και Χώρες" και είναι διασκεδαστική εφαρμογή-κουίζ για iPhone. Όπως λέει και το όνομα, σκοπός είναι να αντιστοιχήσει κανείς τη σημαία με τη χώρα. Πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω νοερά, ακόμη και μέσα από τις σημαίες. Περισσότερες πληροφορίες στο i-apps.gr.

Πάσχα στο χωριό οικογενειακά

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Wed, 18 Apr 2012 15:10:00 +0000

Σχεδόν κάθε Πάσχα από τότε που με θυμάμαι το περνάω στο χωριό. Όπου χωριό το Δομένικο Ελασσόνας, ένα χωριό 800 περίπου κατοίκων, 40' από τη Λάρισα από τον παλιό τον δρόμο και 20' από Ελασσόνα. Το χωριό ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Ελασσόνας, πλέον. Κάποιο γνωστό αξιοθέατο δεν έχει, αν και άμα ψάξει κανείς βρίσκει απομεινάρια από αρχαία ακρόπολη, παλαιοχριστιανικές και βυζαντινές εκκλησίες και άλλα. Δεν είναι σε βουνό, ούτε παραθαλάσσιο. Μικρό υψόμετρο έχει, ενώ η ποταμιά που περνά λίγο πιο κάτω σπάνια έχει νερό. Γιατί πάμε λοιπόν στο χωριό; Ο κυριότερος λόγος είναι ο παππούς και η γιαγιά. Λόγω απόστασης από Αθήνα είναι δύσκολο να τους βλέπουμε συχνότερα, οπότε σε γιορτές όπως το Πάσχα, η επίσκεψη - σχεδόν - επιβάλλεται, έστω και για λιγότερο από 2 μέρες.

Πασχαλιά από την αυλή της γειτόνισσας

Κάποια πράγματα που θα κάνουμε είναι δεδομένα. 11 το βράδυ του Σαββάτου χτυπά η καμπάνα. Τότε ξεκινάμε και ετοιμαζόμαστε. 12 παρά θα είμαστε στην εκκλησία, μέχρι να σβήσουν τα φώτα. Ευκαιρία για κοινωνικό σχολιασμό, να δούμε παλιές και νεότερες αφίξεις που συνήθως συναντάμε μια φορά το χρόνο. Μετά το Δεύτε, λάβετε φως μετακινούμαστε στην πλατεία του χωριού όπου συνεχίζεται η λειτουργία, μέχρι να πέσουν τα βεγγαλικά, τα φιλιά και τα τσουγκρίσματα των αυγών. Έπειτα επιστροφή στο σπίτι για μαγειρίτσα της γιαγιάς, γιαούρτη (είναι η γιαούρτι και όχι το γιαούρτι, για όσους γνωρίζουν τη διαφορά). Παλιότερα βγαίναμε καμιά βόλτα, τώρα τελευταία το έχω προσωπικά περιορίσει - είναι και η ηλικία στη μέση. Το χωριό παρεμπιπτόντως διαθέτει ντίσκο-μπαρ, ενώ μέχρι πρότινος είχε και μπουζούκια.

Η θέα από τον πάνω όροφο του σπιτιού. Διακρίνεται η Ποταμιά και στο βάθος τα όρη Χάσια-Αντιχασιά.

Την Κυριακή το πρωί θα ξυπνήσουμε και θα βρούμε τον παππού να έχει ανάψει φωτιά από νωρίς. Πρώτα καφές με τσουρέκι, έπειτα κανένα αυγό και βγαίνουν τα πρώτα τσίπουρα. Γύρισμα δεν έχει πλέον, ας είναι καλά τα μηχανάκια. Πειράγματα για το ποιος θα βγάλει πρώτος το αρνί, ποιος είναι ο πρωτομάστορας, κόσμος να περνάει να έρχεται. Κάπου ανάμεσα αγέρωχος ο παππούς να σχολιάζει, η γιαγιά κλασικά πηγαίνει και φέρνει συνέχεια τα καλούδια. Έχοντας χορτάσει από κεμπάπ και κοκορέτσι, συνήθως αφήνουμε το αρνί γι αργότερα. Ενδιάμεσα τραγούδια, μαλώματα, παλιές ιστορίες, τσίπουρο, κρασί, χοροί και κλασικές κουβέντες "Πότε θα παντρευτείτε, πότε θα δούμε δισέγγονα" και τα σχετικά. Κλασικά, παραδοσιακά, οικογενειακά. Όσο κι αν φαίνονται τετριμμένες οι σκηνές, η αλήθεια είναι ότι το Πάσχα στο χωριό είναι αγαπημένη συνήθεια, κάτι σαν ιεροτελεστία. Κι ας γκρινιάζουμε κι ας βαριόμαστε λιγάκι. Συνήθως τέτοια πράγματα τα εκτιμά κανείς όταν τα χάσει. Ευτυχώς όμως υπάρχουν ακόμη...

Φωτογραφίες από το Δομένικο, έτσι για το καλό.

ΥΓ Μόνο 3 φορές έκανα την παρασπονδία να μην πάω. Η πρώτη ήταν ως φαντάρος για ευνόητους λόγους, η δεύτερη γιατί ήμασταν Βιέννη και η τρίτη στο Λονδίνο. Δεν έχει όμως την ίδια γλύκα. Έκτοτε και κυρίως όσο ζουν οι παππούδες, το Πάσχα σίγουρα θα το περνάμε στο χωριό.

ΥΓ1 Ένα μήνυμα προσωπικό: Παππού πρόσεχε τη γιαγιά, γιαγιά πρόσεχε τον παππού. Σας αγαπάμε και τους δυο και σας θέλουμε κοντά μας.

Ανοιξιάτικες εκπλήξεις από την Ζάκυνθο

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Wed, 11 Apr 2012 09:10:00 +0000

Τον Νοέμβριο του 2010 είχα λάβει ένα δέμα-έκπληξη από την φίλτατη Spirtokoyto, ως νικητής σε κλήρωση που είχε κάνει τότε. Το δέμα περιείχε βότανα και καλούδια της φύσης - τσάι του βουνού, τσάι από ανθούς πορτοκαλιάς, δάφνη, κόκκους καφέ και πολλά άλλα. Ήταν μια κίνηση που με είχε ξαναφέρει σε επαφή με μυρωδικά φυτά, έναυσμα για να αρχίσω να ψάχνομαι λίγο παραπάνω.

Πριν 2 μέρες μου ήρθε μήνυμα στο facebook (ή στο twitter ήταν πρώτα, είμαστε παντού) από την φίλτατη Κική, γνωστή ως MikriKouzina. Η MikriKouzina ήταν από τα πρώτα blogs που σχολίασα όταν ξεκίνησα 5 χρόνια πριν. Από τότε ανέβαζε συνταγές για κάτι που αγαπάει, έχει γράψει δύο τουλάχιστον βιβλία (για ψωμιά-ζύμες και για λικεράκια-σερμπέτια), ενώ παράλληλα διατηρεί και το Όνειρα με θέα με περισσότερο φωτογραφικό ρεπορτάζ. Μου ζητούσε την διεύθυνση για να μου στείλει ένα δέμα, "λίγο καθυστερημένα βέβαια" όπως μου είπε.

Το δέμα έφτασε σήμερα και περιείχε μικρές εκπλήξεις. Βγήκα στο μπαλκόνι να το ανοίξω, καθώς ήδη είχα μια ιδέα για το περιεχόμενο. Ο φάκελος ήταν τυλιγμένος αεροστεγώς και είχε 6 μικρά φακελάκια με σπόρους!

Κατά σειρά εμφάνισης: κολοκύθι Σαντορίνης, πεπόνι Ζακυνθινό, ντοματάκι Σαντορίνης '09 (αρχικό).

Τα άλλα 3 σακουλάκια: κατσούνι-αγγούρι Σαντορίνης, ντοματάκι Σαντορίνης '10 (παραγωγής της ίδιας) και μελιτζάνα άσπρη Σαντορίνης.

Ήδη μερικοί από αυτούς τους σπόρους έχουν φυτευτεί, παρόλο που όντως ίσως είναι κάπως αργά. Τους υπόλοιπους θα τους φυλάξω για του χρόνου, που θα μπορώ να προγραμματίσω και καλύτερα. Τέτοιες εκπλήξεις είναι ανάμεσα στις μικρές χαρές της ζωής - διαδικτυακής και μη. Ήθελα να ευχαριστήσω ξανά την φίλη Κική για την προσφορά. Επιφυλάσσομαι για το μέλλον, κάτι έχω στο μυαλό μου!

ΥΓ Περισσότερα για το τι μπορεί να κάνει κανείς στις γλάστρες του μπαλκονιού του σε σχετική ανάρτησή μου.
YΓ1 Ωραίες και απλές οδηγίες περί κηπουρικής ανεβαίνουν συχνά στο sheblogs.eu. Αν έχει κανείς να προτείνει κι άλλο σχετικό ιστολόγιο, ας αφήσει σχόλιο! Κάθε προσφορά και πρόταση δεκτή.
ΥΓ2 Τώρα αρχίζω να διαβάζω και κάποια πράγματα για τους σπόρους και ειδικά τους παραδοσιακούς. Νέοι ορίζοντες ανοίγονται!
ΥΓ3 Παρεμπιπτόντως, καλό Πάσχα να έχουμε. Καλά να περάσουμε όλοι σ'ό,τι κι αν κάνουμε.

Οι σκεπαστές αγορές της Κωνσταντινούπολης

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Fri, 06 Apr 2012 07:30:00 +0000

Κωνσταντινούπολη σημαίνει βόλτες, σημαίνει μυρωδιές, σημαίνει αρώματα και μπαχάρια, σημαίνει Ανατολή και Δύση, σημαίνει πολλά. Ο επισκέπτης, ανάμεσα στα άλλα, οφείλει να κάνει την επίσκεψή του στις σκεπαστές αγορές της Κωνσταντινούπολης.

Πρώτη στάση η Σκεπαστή αγορά ή Grand Bazaar ή Kapalıçarsi στα τούρκικα. Βρίσκεται στην ομώνυμη γειτονιά της Πόλης, περίπου ανάμεσα στην Αγιά Σοφιά και τη γέφυρα του Γαλατά. Έχει πολλές εισόδους, ενώ μέσα είναι στην ουσία λαβύριθνος με πάρα πολλά μικρά και μεγάλα μαγαζάκια. Καλό είναι ο επισκέπτης να βάλει σημάδια ή να δώσει σημείο συνάντησης, αν είναι σε μεγαλύτερη παρέα. Εκεί μπορεί κανείς να αγοράσει τουριστικά είδη, να κάνει τα ψώνια του σε ντόπια προϊόντα (δερμάτινα, χρυσαφικά, υαλικά και άλλα), ακόμη και να φάει ή να πιει στα μικρά καφέ και εστιατόρια που βρίσκονται μέσα. Καλό είναι να εξασκηθεί κανείς στο παζάρεμα των τιμών, θεωρείται παράδοση.

Κατηφορίζοντας το δρόμο προς τη Γέφυρα του Γαλατά, ένα τέταρτο περίπου απόσταση είναι η επόμενη σκεπαστή αγορά, η οποία είναι και η αγαπημένη μου. Πρόκειται για την Αιγυπτιακή Αγορά ή αλλιώς Αγορά των Μπαχαρικών (Egyptian market ή Spice Bazaar). Όπως λέει και το όνομά της, εδώ βρίσκει ο επισκέπτης μπαχαρικά και μυρωδικά απ' όλο τον κόσμο. Ό,τι καλύτερο για την κουζίνα, σε διάφορες τιμές, ποσότητες και συσκευασίες. Εκτός από μπαχαρικά, προτιμήστε γλυκά πάσης φύσεως, σοροπιαστά, από γάλα, λουκούμια. Παράδεισος για τους γευσιγνώστες.

Μάλιστα μέσα στην αγορά, στον πρώτο όροφο βρίσκεται και εστιατόριο με άψογη θέα προς την αγορά αλλά και τη γέφυρα του Γαλατά.

Η τελευταία σκεπαστή αγορά είναι λιγότερο τουριστική. Περπατώντας κανείς τη Γέφυρα του Γαλατά από την κάτω μεριά, βρίσκεται σε ένα παζάρι για ντόπιους. Όποιος είναι θαρραλέος και με γερό στομάχι, μπορεί να δοκιμάσει ψάρι σε ψωμί που μόλις έχει αλιευτεί από το Βόσπορο.

Σημειωτέον ότι το Kapali Carsi αλλά και η Αγορά Μπαχαρικών είναι κλειστά τις Κυριακές καθώς και σε μεγάλες μουσουλμανικές εορτές. Επίσης, όπως και σε όλα τα μέρη με συνωστισμό, προσοχή στα πορτοφόλια.

ΥΓ Η ανάρτηση αυτή δημοσιεύτηκε αρχικά στο blog του travelplanet24.com

ΥΓ1 Παλιότερες αναρτήσεις μου σχετικά με την Κωνσταντινούπολη. Έχω ανεβάσει και σχετικό χάρτη.

Άνοιξη και εργασίες στο μπαλκόνι

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Mon, 02 Apr 2012 11:44:00 +0000

Η άνοιξη έχει έρθει δυναμικά με σταθερά υψηλές θερμοκρασίες συνεχόμενες ημέρες. Είναι καλή εποχή για ανασυγκρότηση στο μπαλκόνι. Αρχικά, καθάρισμα του χώρου, τραπεζιού, καρεκλών και τα σχετικά. Πλέον θα περνάμε περισσότερη ώρα σ'αυτό. Έπειτα, αρχίζει η καταγραφή των απωλειών του χειμώνα σε φυτά. Έχω δει στατιστικά ότι 1/4 τουλάχιστον φυτά δεν κρατάνε για διάφορους λόγους, κυρίως κρύο και πότισμα. Ώρα για ανανέωση, είναι η κατάλληλη εποχή. Κλάδεμα, κατάλληλο στήριγμα, αναζωογόνηση του χώματος με σκάλισμα, ίσως ψέκασμα είναι ανάμεσα στις εργασίες της εποχής.

Φέτος είπα να φυτέψω αρκετά φυτά που μπορεί κανείς να καταναλώσει. Είναι σχετικά εύκολο για ορισμένα είδη να οργανώσει κανείς ένα μικρό φυτώριο ώστε να έχει πρώτες ύλες που χρειάζεται στη μαγειρική. Παλιότερα είχα κάνει σχετική ανάρτηση για τα αρωματικά φυτά. Πέρσι είχα φυτέψει τα πρώτα "φαγώσιμα" με ιδιαίτερη επιτυχία. Φέτος είπα να συνεχίσω την διαδικασία αυτή.

Πολλές φορές κρεμμύδια και σκόρδα που έχουμε στις αποθήκες μας "φυτρώνουν" που σημαίνει ότι το φυτό αρχίζει να αναπτύσσεται τρώγοντας από μέσα το βολβό. Αυτή είναι η φυσική διαδικασία αναπαραγωγής για το φυτό-βολβό. Σε τέτοιες περιπτώσεις παλιότερα τα έκανα κομπόστ. Φέτος είπα να τα φυτέψω, μαζί με κάποια επιπλέον κοκκάρια που μου είχε δώσει η γιαγιά απ'το χωριό.

Ειδικά τώρα που ζέστανε ο καιρός, τα φρέσκα κρεμμύδια και σκόρδα έχουν πετάξει μεγάλα φύλλα. Δε χρειάζονται πολύ χώρο, άνετα μπορούν να φυτευτούν στην άκρη από γλάστρες που έχουν άλλα φυτά. Από πότισμα χρειάζονται όσο και τα λοιπά φυτά. Όταν χρειαζόμαστε, κόβουμε τα φύλλα χαμηλά και έχουμε μια δροσερή νότα στη σαλάτα ή και στο φαγητό μας. Άλλη αίσθηση να τρως κάτι που ξέρεις ότι έχεις παράξει με τα δικά σου χέρια...

Επίσης, φύτεψα νωρίτερα το χειμώνα μερικά κουνουπίδια και μπρόκολα. Ορισμένα πιάσανε και πλέον σιγά-σιγά δίνουν καρπό! Είμαι περίεργος πως θα εξελιχθεί η διαδικασία. Εντύπωση μου έκαναν τα μεγάλα φύλλα που στην ουσία προφυλάσσουν το εσωτερικό.

Η κλασική - πλέον - πιπεριά που δίνει συνήθως εύκολα καρπούς. Παραδίπλα φύτεψα και μερικούς σπόρους που κράτησα από πέρυσι.

Μέσα στο κομπόστ φύτρωσε και φέτος πατατιά! Κοιτώντας από πιο κοντά, κάποια φυλλαράκια έχουν πετάξει μέσα από τις τρύπες που έχω κάνει στη γλάστρα για να αερίζεται το κομπόστ! Το δίχτυ είναι αποτελεσματικό για τα μυγάκια που μαζεύονται.

Βέβαια, η άνοιξη είναι η εποχή των χρωμάτων και των λουλουδιών. Ανάμεσα σε πολλά που μπορεί κανείς να βρει και να φυτέψει, τα γεράνια είναι από τα πιο ανθεκτικά και λουλουδάτα. Λαχανόκηπος, λοιπόν, με μια δόση τσαχπινιάς. Είναι πιο εύκολο απ'ό,τι φαίνεται και το αποτέλεσμα είναι σίγουρα όμορφο!

Ρώμη: μια ημέρα στο Βατικανό

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Fri, 30 Mar 2012 07:54:00 +0000

Ο επισκέπτης της Ρώμης έχει τη δυνατότητα γρήγορα και άμεσα να δει άλλη μία χώρα. Για την ακρίβεια, μία από τις μικρότερες σε έκταση χώρες του κόσμου, το Κράτος της πόλης του Βατικανού (Stato della Città del Vaticano). Εκεί βρίσκεται η έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και φυσικά ο εκάστοτε Πάπας.

Πρώτο σημείο συνάντησης είναι η πλατεία του Αγίου Πέτρου, έργο του Μπερνίνι. Πριν στηθούμε στην ουρά για να μπούμε μέσα, βγάζουμε τις πρώτες αναμνηστικές φωτογραφίες, περιεργαζόμαστε τον οβελίσκο που βρίσκεται στη μέση της πλατείας και ανακαλύπτουμε κρυμμένα μυστικά στο δάπεδο. Δεξιά και αριστερά του οβελίσκου βρίσκονται 2 χάλκινοι δίσκοι. Αν σταθεί κανείς πάνω σ’αυτούς και κοιτάξει τις συστοιχίες από τις κολώνες που σχηματίζουν τα δύο ημικύκλια, διαπιστώνει ότι από τρεις οι κολώνες φαίνονται μία!

Επιστρέφουμε στην ουρά για την είσοδο στον κυρίως χώρο, η οποία είναι στην ουσία για τον έλεγχο χειραποσκευών. Έπειτα έχουμε 2 επιλογές: είτε τις κρύπτες, είτε την Βασιλική του Αγίου Πέτρου.

Η Βασιλική του Αγίου Πέτρου είναι χτισμένη πάνω στον λόφο όπου μαρτύρησε ο Άγιος Πέτρος. Μάλιστα, κάτω από την εκκλησία βρίσκεται το σημείο του τάφου του. Στο κέντρο του δαπέδου της εκκλησίας υπάρχουν σημειωμένα τα μήκη άλλων μεγάλων εκκλησιών του χριστιανικού κόσμου, ανάμεσά τους και της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης. Το μέγεθος μάλλον μετρά, τελικά! Τα αγάλματα, ο τρούλος, επιγραφές μέχρι και στα ελληνικά είναι ανάμεσα στα αξιοθέατα, μαζί με την περίφημη Πιετά του Μιχαήλ Αγγέλου που αναπαριστά την Παναγία να κρατά στα χέρια της το σώμα του Ιησού μετά την αποκαθήλωση.

Τα επόμενα σημαντικά αξιοθέατα είναι του ύψους και του βάθους. Όπου "βάθος" είναι οι κρύπτες που έχουν ξεχωριστή είσοδο στο πλάι και όπου "ύψος" η άνοδος στο θόλο της εκκλησίας. Για το θόλο υπάρχουν δύο επιλογές. Είτε 9 ευρώ, μεγαλύτερη ουρά, ανελκυστήρας και 320 σκαλοπάτια, είτε 5 ευρώ, μικρότερη ουρά και 551 σκαλοπάτια. Η θέα πάντως αξίζει, οπότε κανείς μετρά τις δυνάμεις του και την μπαταρία της φωτογραφικής!

Βγαίνοντας από την πλατεία και ακολουθώντας τα τείχη προς τη βόρεια κατεύθυνση, έπειτα από 10-15 λεπτά βρίσκεται κανείς σε άλλη μία ουρά, αυτή τη φορά για το Μουσείο του Βατικανού. Εκεί βρίσκεται ανάμεσα σε άλλα αριστουργήματα, πίνακες και αγάλματα, η περίφημη Καπέλα Σιστίνα (ή Σιξτίνα). Αξίζει ο κόπος, καθώς το περίφημο αυτό παρεκκλήσι είναι γεμάτο ιδιαίτερες τοιχογραφίες. Μ’αυτά και μ’αυτά έχει περάσει ολόκληρη μέρα στο κρατίδιο Βατικανό. Ίσως κάπου να δείτε στα κλεφτά και τον Πάπα…

ΥΓ Η ανάρτηση όπως αρχικά ανέβηκε στο blog του travelplanet24.
ΥΓ1 Παλιότερες αναρτήσεις μου για τη Ρώμη.

Εκδρομή στη Στερεά: Δελφοί, Αντίκυρα, Όσιος Λουκάς

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Mon, 26 Mar 2012 18:15:00 +0000

Υπάρχουν πολλές περιοχές της Ελλάδας που είναι παρεξηγημένες. Είτε γιατί είναι κοντά, είτε γιατί δεν έχουν αναδειχθεί κατάλληλα οι ομορφιές τους, είτε πάλι γιατί κάποιο άλλο κέντρο προσελκύει περισσότερο τους τουρίστες. Κι όμως κάποια μέρη περισσότερο άσημα μπορεί να κρύβουν ομορφιές. Έχοντας γυρίσει μόλις από δουλειά στην ευρύτερη Στερεά Ελλάδα, σκέφτηκα να γράψω την συγκεκριμένη ανάρτηση για μέρη είτε κάπως ξεχασμένα είτε λιγότερο γνωστά. Η πρόταση είναι είτε για ημερήσια εκδρομή είτε για ανοιξιάτικο χαλαρό σαββατοκύριακο.

Προβολή Δελφοί και πέριξ σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Ξεκινώντας από Αθήνα, 100 και κάτι χιλιόμετρα μετά στρίβουμε στο Κάστρο Βοιωτίας, πηγαίνοντας προς Λιβαδειά. Δε σταματάμε στη Λιβαδειά αλλά προχωράμε προς Αράχωβα. Αφού περάσουμε την Αράχωβα, 8 χιλιόμετρα μετά συναντάμε τον Ομφαλό της γης, τους Δελφούς. Πρώτη στάση λοιπόν ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών. Η διαδρομή έως τους Δελφούς είναι λίγο πάνω από 2 ώρες ενώ άλλες 2 περίπου θα χρειαστεί κανείς για μια περιήγηση στον αρχαιολογικό χώρο.

Παλιότερα έχω κάνει σχετικές αναρτήσεις για το κυρίως μέρος του αρχαιολογικού χώρου, για το στάδιο και το μουσείο αλλά και - τον κάτω από τον κύριο δρόμο - χώρο που είναι το Γυμνάσιο και ο ναός της Αθηνάς της Προναίας. Η επίσκεψη, κατά τη γνώμη μου, αξίζει για γονείς και παιδιά, αρκεί τα τελευταία να μπορούν να περπατήσουν καθώς χρειάζεται μια σχετική ανάβαση. Εντούτοις, το δέος που αισθάνεται κανείς είναι νομίζω μοναδικό.

Αφού έχει κουραστεί κανείς από την περιήγηση, μπορεί να πιει κάτι δροσιστικό είτε στο αναψυκτήριο του μουσείου είτε στο χωριό των Δελφών. Υπάρχουν καφετέριες με ωραία θέα προς την Ιτέα και την Κίρρα. Στη δεύτερη φωτογραφία διακρίνεται το αρχαίο μονοπάτι που ενώνει τους Δελφούς με την αρχαία πόλη της Κίρρας, διαδρομή που διαρκεί περίπου 4 ώρες.

Έχοντας ανακτήσει δυνάμεις και καθώς θα πλησιάζει λογικά το πρωινό, το στομάχι αναπόφευκτα γουργουρίζει. Το προφανές θα ήταν σουβλάκια στη Λιβαδειά ή κρέατα και πίτες στην Αράχωβα. Υπάρχει όμως ένα γραφικό και ήσυχο λιμανάκι στο νομό Βοιωτίας από την πλευρά του Κορινθιακού κόλπου που περιμένει να το επισκεφτούμε. Ακολουθούμε την αντίστροφη διαδρομή από Δελφούς προς Λιβαδειά. Στη μέση περίπου της διαδρομής στρίβουμε προς Δίστομο. Προσπερνάμε το μαρτυρικό χωριό και ακολουθούμε τις ταμπέλες προς παραλία Διστόμου-Άσπρα Σπίτια-Αντίκυρα, που είναι ο τελικός προορισμός μας.

Το γραφικό λιμανάκι της Αντίκυρας προσφέρει ευκαιρία για καλό και φτηνό ψάρι. Εκεί έχω φάει πολύ καλό μαγιόψαρο αλλά και σκορπίνα στα κάρβουνα. Ενδείκνυται για στάση για φαγητό. Συνήθως έχει ησυχία.

Όπως κοιτά κανείς τον φάρο, βλέπει στο βάθος το εργοστάσιο βωξίτη της Αλουμίνιο Ελλάδος (πρώην Πεσινέ). Παρά την παρουσία του εργοστασίου, μου είπαν οι ντόπιοι ότι η θάλασσα είναι αρκετά καθαρή σύμφωνα με τις μετρήσεις που γίνονται συχνά. Το γεγονός αυτό οφείλεται στα νερά που πέφτουν από τα βουνά και δημιουργούν ρεύματα. Ο βωξίτης και τα παράγωγά του (αλουμίνα και αλουμίνιο) παραμένουν ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά της χώρας ως προς το κομμάτι της βαριάς βιομηχανίας. Μάλιστα κατέχουμε ως χώρα μία από τις πρώτες θέσεις παγκοσμίως σε εξαγωγές.

Αφού τελειώσουμε το φαγητό και την βόλτα για χώνεψη, παίρνουμε το δρόμο πίσω προς το Δίστομο. Ακολουθούμε τις ταμπέλες για το χωριό Στείρι και μονή του Όσιου Λουκά. Η βυζαντινή μονή ανήκει στον κατάλογο τόπων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO (κλικ για περισσότερες φωτογραφίες). Το μοναστήρι είναι πολύ όμορφο και αξίζει την επίσκεψη, άσχετα από τα πιστεύω του καθενός.

Κάπου εδώ τελειώνει η ημερήσια εκδρομή σε ορισμένα λιγότερα γνωστά μέρη της Στερεάς Ελλάδας. Φυσικά αν φύγει κανείς για Σαββατοκύριακο μπορεί να δει ορισμένα πράγματα πιο χαλαρά ή και να εμπλουτίσει το πρόγραμμα με άλλα αξιοθέατα. Η φύση ανάμεσα σ'αυτά τα βουνά είναι εξίσου όμορφη, ειδικά τώρα την άνοιξη. Από την άλλη, καλύπτονται όλα τα γούστα, βουνό, θάλασσα, αρχαία, ιστορία, θρησκεία, φύση, καλό φαγητό - όλα αυτά δυόμιση περίπου ώρες από Αθήνα. Μια καλή ευκαιρία για να ξεσκάσει κανείς, έχοντας παράλληλα γεμίσει από εικόνες, χρώματα, μυρωδιές και γεύσεις.

Χειμώνας στα στενά της Θεσσαλονίκης

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Wed, 21 Mar 2012 16:15:00 +0000

Η Θεσσαλονίκη είναι γνωστή για πολλά και διαφορετικά κάλλη. Ειδικά για τους προερχόμενους από Αθήνα μοιάζει κάτι το τελείως διαφορετικό. Για τους κατοίκους της, πάλι, είναι έρωτας με τα σκαμπανεβάσματά του, αλλά πάντα ανεξίτηλος. Ένα σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη, όταν οι μέρες της άδειας δεν επιτρέπουν κάτι το παραπάνω, είναι ό,τι πρέπει για αναζωογόνηση. Σαν απόδραση μέσα στο υπόλοιπο του χειμώνα!

Ο πύργος του ΟΤΕ και τα πρώτα ανθισμένα λουλούδια στα παρτέρια

Πέρα από τα περισσότερο γνωστά σημεία της πόλης, αγαπημένα μου στέκια για περιδιάβαση είναι τα στενά της πόλης. Καθένα με την ιδιαιτερότητά του, τις ώρες και τη χρησιμότητά του. Ειδικά το χειμώνα που χρειαζόμαστε λίγη παραπάνω ζέστη.

Καλή η παραλία, αλλά για καφέ προτιμώ το στενό της Ικτίνου. Εδώ πίνει κανείς καφέ σε μαγαζιά με ιδιαίτερο στυλ. Μπορεί να μην συμφωνήσουν αρκετοί, καθένας όμως με τα βιώματά του.

Φωτογραφία από τα στενά στην Άθωνος

Για φαγητό τα στενά στην Άθωνος ή στα Λουλουδάδικα είναι ό,τι πρέπει. Μικρά ή μεγαλύτερα μαγαζάκια, άσημα και διάσημα μαζί, με παραδοσιακή κατά βάση κουζίνα συνθέτουν το σκηνικό. Μπουγιουρντί, σουτζουκάκια και κρεατικά για όσους δε νηστεύουν, ψαρομεζέδες για τους σαρακοστιανούς. Η επιλογή του μαγαζιού εύκολη, αρκεί να αφεθεί κανείς να τον οδηγήσει η όσφρηση και η όρασή του. Παρά την κρίση, πρέπει να χορταίνει μάτι και στομάχι μαζί. Ούτως ή άλλως οι τιμές στη Θεσσαλονίκη είναι αρκετά χαμηλότερες από Αθήνα.

Το βράδυ προτιμώ κάτι πιο ελαφρύ συνοδεία ρακής, τσίπουρου ή ρακόμελου μαζί με τα απαραίτητα μεζεδάκια. Τα στενάκια στο Μπιτ Μπαζάρ είναι ακριβώς γι' αυτή τη δουλειά. Μόνο μειονέκτημα ο καπνός από τα τσιγάρα σε ορισμένα από αυτά. Οι τιμές ακόμη πιο χαμηλές, πίνει πολύ και χορταίνει κανείς με όχι πολύ περισσότερα από 10 ευρώ.

Μετά τη χώνεψη, ένα ποτό στα όρθια μετά μουσικής επιβάλλεται. Παρόλο που είναι περισσότερο καλοκαιρινός προορισμός, εντούτοις και το χειμώνα τα στενά γύρω από τη Βαλαωρίτου μαζεύουν αρκετό κόσμο. Οι επιλογές πολλές, ανάλογα με τα ακούσματα, την ηλικία και το στριμωξίδι που θέλει ο καθένας.

Βόλτα στην παραλία με τον Λευκό Πύργο

Ο κατάλογος σίγουρα δεν είναι ολοκληρωμένος. Οι ντόπιοι μπορεί να έχουν τις ενστάσεις τους, οι επισκέπτες τις δικές τους. Το θέμα είναι ότι μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη πάντα κάτι παραπάνω θα δώσει!

ΥΓ Η ανάρτηση αυτή ανέβηκε αρχικά στo blog του travelplanet24.com. Είναι η πρώτη της συνεργασίας. Βρίσκεται στην ενότητα Ταξιδεύοντας, όπως και οι επόμενες.

ΥΓ1 Πώς αλλάζει ο καιρός μέσα σε 10 μέρες. Είχαμε χιόνια και τώρα έχουμε άνοιξη!

ΥΓ2 Guest blogger: kitsosmitsos, σε νέες περιπέτειες ή αλλιώς πώς με υποδέχτηκαν οι άνθρωποι στο travelplanet24. Το λιβάνισμα πάει σύννεφο! Χεχε!

Αναδρομή κι εξέλιξη

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Sun, 18 Mar 2012 09:19:00 +0000

Την πρώτη ταξιδιωτική ανάρτηση την έγραψα πριν 4,5 χρόνια περίπου, στις 28 Οκτωβρίου 2007 και αφορούσε στην Μαδρίτη. Τότε είχα ανεβάσει 8 φωτογραφίες μικρού μεγέθους. Επόμενος σταθμός ήταν το Λονδίνο δύο μήνες μετά και στο καπάκι το Παρίσι. Οι αναρτήσεις εμπλουτίστηκαν με άλλους προορισμούς εντός και εκτός Ελλάδας, βόλτες στην Αθήνα, διασκέδαση, προτάσεις, οικολογία, πολιτική, οικονομία, δράσεις και άλλα. Όταν με είχε ρωτήσει κάποιος φίλος 3 χρόνια πριν για το ύφος του ιστολογίου αυτού είχα πει ποικίλης ύλης. Όταν το ξανασκέφτηκα διαπίστωσα ότι τα ταξιδιωτικά είναι το μεγαλύτερο κομμάτι. Ελπίζω να έχω βοηθήσει αρκετό κόσμο που θέλει να ταξιδέψει. Travel blogger, λοιπόν, αν θέλει κανείς να κατατάξει σε μια κατηγορία. Αυτά ως προς την αναδρομή.

Δύο μήνες περίπου πριν μου ήρθε μήνυμα από την Αλίσια (στο twitter την βρίσκει κανείς ως amorphis_) εκ μέρους του online ταξιδιωτικού πρακτορείου travelplanet24.com ώστε να φιλοξενούνται αναρτήσεις μου στο blog τους που έχει ξεκινήσει πρόσφατα. Στην ουσία δε μου ζήτησαν τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από το να γράφω όπως γράφω και εδώ. Το θεωρώ τιμή γι αυτό απάντησα θετικά και έτσι σχετικές αναρτήσεις μου θα βρίσκονται πλέον και στο blog.travelplanet24.com στην ενότητα Ταξιδεύοντας. Όποιος θέλει, μπορεί να με βρίσκει πλέον και εκεί, ως kitsosmitsos εννοείται.. Φυσικά, θα συνεχίσω να ανεβάζω αναρτήσεις εδώ. Το συγκεκριμένο ιστολόγιο έχει γίνει συνήθεια και αγάπη μου εδώ και 5 περίπου χρόνια. Μπορεί άλλα social media να έχουν αμεσότητα, εξακολουθώ να θεωρώ ότι το πραγματικό πρωτογενές περιεχόμενο προέρχεται από το blogging.

Από την άλλη, μαζί με κάποιους φίλους που επίσης αγαπάνε τα ταξίδια, σκεφτόμαστε να ξεκινήσουμε κάτι διαφορετικό. Οι σκέψεις ταξινομούνται και ελπίζω σύντομα να έχουμε νεότερα. Αυτά ως προς τις εξελίξεις. Έπειτα από 5 χρόνια θεωρώ λογικό να ψάχνω μια μετεξέλιξη, χωρίς να αποχωρίζομαι τον βασικό κορμό αυτού του ιστολογίου. Η επικοινωνία εξακολουθεί να μου αρέσει, όσο κι αν κουράζει με τον καιρό και τις λοιπές ενασχολήσεις. Θεωρώ τις αναρτήσεις όλων μας γνήσιο και άμεσο τρόπο επικοινωνίας, ενώ βρίσκω όμορφο το να αλληλοδιαβαζόμαστε. Το μέλλον θα δείξει.

ΥΓ Η αρχή έγινε με ανάρτηση για τον χειμώνα στα στενά της Θεσσαλονίκης.

Τουρνέ από κέντρο και πάνω

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Tue, 13 Mar 2012 07:59:00 +0000

Η βδομάδα που μας πέρασε ήταν γεμάτη χιλιόμετρα. Κυρίως λόγω δουλειάς στην ουσία όργωσα κομμάτι της Ελλάδας. Κάθε μέρος έχει την ιδιαιτερότητα, την ομορφιά και την δυσκολία του. Παρά την δουλειά, μου αρέσει όποιο μέρος επισκέπτομαι να παρακολουθώ τη ζωή, τους κατοίκους, τα καταστήματα. Η κρίση που βιώνουμε σίγουρα είναι κοινή, το πώς την αντιμετωπίζει ο καθένας μπορεί να διαφέρει. Από την άλλη, η αλλαγή παραστάσεων σίγουρα αναζωογονεί και αντισταθμίζει την κούραση των επιπλέον χιλιομέτρων αλλά και την κακοκαιρία.

Πρώτη στάση στη Χαλκίδα. Οι περισσότεροι λογικά την έχουν επισκεφτεί, έστω και για να δουν την κατεύθυνση που κινούνται τα νερά του Ευβοϊκού στο στενό του Ευρίπου.

Στο βάθος φαίνεται η παλιά γέφυρα της Χαλκίδας. Παρά την φαινομενική ηρεμία στα νερά, το φαινόμενο βρίσκεται εν εξελίξει.

Και από την άλλη μεριά η χαρακτηριστική ηρεμία. Η ώρα ήταν εννιά και κάτι το πρωί, οι δρόμοι ακόμη άδειοι. Ένας καφές αγναντεύοντας τη θάλασσα είναι ό,τι πρέπει για πρωινό ξεκίνημα. Όλα αυτά μία περίπου ώρα από Αθήνα.

Επόμενη στάση η Λαμία. Επειδή έφτασα γύρω στις τρεις το μεσημέρι, όλα ήταν άδεια και ήρεμα. Ο κόσμος είχε πάει να φάει και να κοιμηθεί για μεσημέρι, τα καταστήματα κλειστά και στον δρόμο σχεδόν κανείς. Σίγουρα κάνουμε κάτι λάθος στην Αθήνα...

Η Λαμία είναι περίεργα χτισμένη ανάμεσα σε λόφους με αποτέλεσμα η πόλη να έχει αρκετές υψομετρικές διαφορές. Για όσους δεν το γνωρίζουν, έχει και ένα κάστρο.

Το άγαλμα του Αθανασίου Διάκου στην ομώνυμη πλατεία. Πίσω διακρίνονται τα σκαλιά που ανεβαίνουν ακόμη πιο πάνω. Η Λαμία, παρεμπιπτόντως, έχει αρκετές πλατείες και - ως φυσικό επακόλουθο - πολλές καφετέριες.

Από Λαμία πήρα τον δρόμο μέσω Δομοκού για Λίμνη Πλαστήρα. Έντονη η ομίχλη και η βροχή. Μάλιστα σε ένα σημείο του δρόμου που πήγαινα με 20χλμ/ω και σχεδόν δεν έβλεπα μπροστά μου, χαλάσανε όλοι οι σταθμοί και το μόνο που έπιανε το ραδιόφωνο ήταν εκκλησιαστικά. Περίεργο σκηνικό.

Παρά το ότι είχε να χιονίσει ημέρες, το χιόνι ήταν αρκετό. Το τοπίο αλπικό. Δυστυχώς η επίσκεψη ήταν στα πλαίσια επαγγελματικού συνεδρίου και δεν είχαμε αρκετό χρόνο για βόλτα στη λίμνη.

Στο τοπίο κυριαρχούσε το άσπρο της ομίχλης και του χιονιού. Το πρωί που δεν είχε προλάβει να σηκωθεί καλά-καλά η ομίχλη, φαινόταν η παγωμένη λίμνη. Το πολύ χιόνι, όπως μας λέγανε οι ντόπιοι, τους έκανε ζημιά στον τουρισμό. Ίσως ανακάμψουν με την άνοιξη.

Τελευταία στάση - περισσότερο χαλαρωτική και λιγότερα επαγγελματική - η Θεσσαλονίκη. Δε νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είδαμε φίλους, φάγαμε, ήπιαμε, περπατήσαμε, συζητήσαμε για δουλειές. Όλα αυτά σε κλίμα ήρεμο, αισθητή η διαφορά από Αθήνα, παρά το κρύο που ήταν πιο έντονο.

Μια βόλτα στην Αριστοτέλους είναι αναπόφευκτη. Από τα αγαπημένα μου σημεία για περπάτημα, θυμίζει ευρωπαϊκές πόλεις με τις μεγάλες πλατείες και τα όμορφα κτίρια.

Η θάλασσα σε μια πόλη προσδίδει κατιτίς παραπάνω. Ειδικά όταν προσφέρεται για βόλτα, με πόδια ή και με ποδήλατο. Όταν θα ολοκληρωθεί και το υπόλοιπο κομμάτι της παραλίας η βόλτα θα είναι ακόμη πιο απολαυστική.

504 χλμ αργότερα, η επιστροφή. Έτσι κάπως ολοκληρώθηκε αυτή η πενθήμερη βόλτα. Αναχώρηση Τετάρτη, επιστροφή Κυριακή, πάνω από 1000 χλμ, στάση σε 5 πόλεις. Κούραση, αλλαγή παραστάσεων, διαφορετικές εικόνες, ωραίες στιγμές.

ΥΓ Η πέμπτη στάση ήταν έκπληξη στους γονείς στη Λάρισα, έστω και για μια ώρα. Από εκεί παρέλειψα τις φωτογραφίες, κάποιες όμορφες στιγμές δεν είναι εύκολο να καταγραφούν...

Σάββατο στο Φάληρο με ραδιόφωνο

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Mon, 05 Mar 2012 10:21:00 +0000

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ο καιρός θύμισε άνοιξη. Ήλιος παντού, άλλο που δε θέλαμε οι περισσότεροι να ξεχυθούμε για βόλτες. Το συγκεκριμένο Σάββατο το πρωί είχε για μένα κάτι το διαφορετικό: πρόσκληση να συμμετάσχω ως καλεσμένος σε ραδιοφωνική εκπομπή. Συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Γιατζόγλου, γνωστός στο twitter ως 500rakias κάλεσε εμένα και άλλα δύο άτομα να μιλήσουμε χωρίς φόβο και πάθος στην εκπομπή του με τίτλο "Τίποτε δεν πάει χαμένο" στον Σκάι 100,3. Για το twitter και την ενασχόληση με αυτό είχα αναφερθεί σε παλιότερη ανάρτηση.

Η θεματολογία; Περίπου ό,τι γράφει ο καθένας μας. Οι άλλοι συμμετέχοντες ήταν ο Georgako με το ιστολόγιο valeladi.gr και η S_FunkyBitch με το ομώνυμο ιστολόγιο. Παρά το όποιο τρακ μπορεί να έχει κανείς σε τέτοιες περιπτώσεις, η συζήτηση πήγε αρκετά καλά. Η εμπειρία πολύ καλή, ρίξαμε γέλιο, ενώ ο δημοσιογράφος-οικοδεσπότης μας έκανε να αισθανθούμε άνετα (κλισέ και αληθινό μαζί). Η συζήτηση κινήθηκε μεταξύ οικολογίας, υιοθεσίας και προσφοράς, ταξιδιών, Αγκιστρίου και ποδηλατάδας. Φάνηκε για άλλη μια φορά ότι και μέσα από το ίντερνετ μπορούν να πέσουν ωραίες ιδέες, να γνωρίσει κανείς κόσμο και - γιατί όχι - να κάνει καλές παρέες. Άλλωστε δεν ευθύνεται το μέσο για τα καλά και τα άσχημα, αλλά η χρήση του.

Άσχετο με το υπόλοιπο, αλλά αφού η μέρα ήταν αρκετά καλή και ήδη είχα πάρει μια τζούρα από θάλασσα, εντέλει σκέφτηκα να απολαύσω το ηλιοβασίλεμα στην Πειραϊκή συνοδεία θαλασσινών και ούζου. Η καλοκαιρία έρχεται, παρά τις παρενθέσεις κρύου και βροχής.

Όποιος θέλει να ακούσει την εκπομπή που παίχτηκε το Σάββατο 3/3/2012 11-12 το πρωί, μπορεί να την βρει στο αρχείο του σταθμού κλικάροντας το σχετικό link.

ΥΓ Ευχαριστώ και πάλι τον Δημήτρη Γιατζόγλου για την πρόσκληση. Ανυπομονώ για τους επόμενους καλεσμένους που είμαι σίγουρος ότι κάτι ενδιαφέρον θα έχουν να πουν.

ΥΓ1 Στο twitter ο λογαριασμός μου είναι - κλασικά - kitsosmitsos.

Σλοβακία: Ημερήσια στην Μπρατισλάβα

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Wed, 29 Feb 2012 18:41:00 +0000

Εδώ και λίγο καιρό χρωστάω την ανάρτηση - έκπληξη από την Βουδαπέστη. Επειδή οι μέρες στην ουγγρική πρωτεύουσα ήταν αρκετές αποφασίσαμε να κάνουμε ημερήσια εκδρομή σε κοντινή πόλη. Έπειτα από δημοκρατικές διαδικασίες επιλέχτηκε η πρωτεύουσα της Σλοβακίας, η Μπρατισλάβα. Απευθείας πτήση από Ελλάδα ούτως ή άλλως δεν υπάρχει, ο καλύτερος τρόπος για να πάει κανείς είναι με τρένο μέσω Βιέννης (περίπου μισή ώρα) ή μέσω Βουδαπέστης. Το ταξίδι διαρκεί περίπου δυόμιση ώρες, η τιμή είναι 16,5 ευρώ, ενώ τα εισιτήρια εκδίδονται από Budapest Keleti station (υπάρχει στάση μετρό). Το πρόγραμμα το βρίσκει κανείς εδώ. Παρεμπιπτόντως, στον σταθμό στη Βουδαπέστη η αναμονή για να βγάλει κανείς τα εισιτήρια είναι συνήθως μεγάλη, να είστε προετοιμασμένοι. Κλείσαμε τα εισιτήρια, μπήκαμε πρωί στο τρένο και πριν το μεσημέρι ήμασταν ήδη εκεί.

Η πρώτη εικόνα από τον κεντρικό σταθμό της Μπρατισλάβα.

Το κέντρο της παλιάς πόλης από τον σταθμό είναι περίπου 15' με τα πόδια οπότε αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε. Ο όρος κατηφορίσουμε ανταποκρίνεται πλήρως, καθώς η παλιά πόλη βρίσκεται κάπως χαμηλότερο από το υπόλοιπο κομμάτι.

Στάση για καφέ και τσάι με γεύση μήλο. Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι ότι παρά την εισαγωγή του ευρώ κοντά δύο χρόνια τώρα, οι τιμές δεν είχαν στρογγυλοποιηθεί. Τα τρία ροφήματα που πήραμε κόστισαν 4,41 ευρώ ακριβώς.

Προβολή Bratislava σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Εκεί μελετήσαμε και τον οδηγό για την πόλη που είχε προτεινόμενη διαδρομή για να γνωρίσει κανείς το ιστορικό κέντρο της πόλης σε 2 ώρες περπατώντας. Αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την διαδρομή.

Πρώτη στάση η Όπερα της Μπρατισλάβα.

Λίγο πιο δίπλα βρίσκεται το ποτάμι που στην ουσία χωρίζει την Μπρατισλάβα από την Αυστρία. Παλιότερα η πόλη ήταν κάτι σαν "εξοχικό" για τους Βιεννέζους. Αυτό που διακρίνεται δεν είναι απλώς γέφυρα. Είναι το γνωστό εστιατόριο UFO.

Στην πλατεία μπροστά στην Όπερα είχε στηθεί ολόκληρο πανηγύρι με χριστουγεννιάτικη αγορά, δέντρο και πατινάζ.

Στη διαδρομή πετύχαμε και τον συγκεκριμένο κύριο να πετάγεται από τα...έγκατα της γης.

Και αυτόν τον ευγενικό κύριο που μας έβγαζε το καπέλο. Γενικά η Μπρατισλάβα έχει διάσπαρτα αρκετά αγάλματα, κάτι που προσωπικά μου αρέσει αρκετά.

Απτόητοι, συνεχίσαμε την διαδρομή μας για τη δεύτερη στάση που είναι η κεντρική πλατεία της πόλης. Από τη μία μεριά είναι το παλιό δημαρχείο, από την άλλη μερικά καφέ ζαχαροπλαστεία.

Ακολουθώντας την προτεινόμενη διαδρομή, μέσα από ένα στενό δίπλα στο παλιό δημαρχείο, καταλήξαμε στο παλιό παλάτι της πόλης που στεγάζει τώρα το νέο δημαρχείο.

Εκεί παρεκκλίναμε από την "επίσημη" διαδρομή και κάναμε ζιγκ-ζαγκ στα στενάκια. Η παλιά πόλη της Μπρατισλάβας προσφέρεται για τέτοιες παρεκκλίσεις, καθώς τα στενά είναι γραφικά.

Μέσα από τα στενάκια καταλήξαμε στην Michalska που είναι ο μεγάλος πλακόστρωτος πεζόδρομος με αρκετά εστιατόρια, καφετέριες και τουριστικά καταστήματα. Στην άκρη της δεσπόζει η St.Michael's Gate. Κάτω ακριβώς βρίσκεται χάλκινος δείκτης των αποστάσεων από διάφορες πρωτεύουσες - είναι και η Αθήνα αλλά δε φαίνεται καλά στην φωτογραφία.

Η παλιά πόλη της Μπρατισλάβας συμπεριλαμβάνεται σε μνημεία της UNESCO και αυτό τονίζεται με επιγραφές παντού, ακόμη και στον δρόμο.

Λίγο πιο πέρα βρίσκεται εκκλησία ακριβώς μπροστά από σημείο όπου παλιά καίγανε μάγισσες.

Μετά από αυτά κατευθυνθήκαμε προς Κάστρο που δεσπόζει στην πόλη, με μία στάση στον καθεδρικό του St.Martin's.

Γραφικά κτίρια και στον λόφο πηγαίνοντας προς το Κάστρο.

Το Κάστρο από μόνο του δε λέει τίποτε ιδιαίτερο. Εκεί στεγάζεται πλέον το Κοινοβούλιο της χώρας.

Αξίζει όμως η θέα προς τον Δούναβη και την πόλη - παλιά και νέα.

Επειδή πεινάσαμε και κρυώσαμε, επιστρέψαμε προς την πόλη ώστε να φάμε και να ζεσταθούμε. Τα φαγητά της Σλοβακίας θυμίζουν τα περισσότερα της κεντρικής Ευρώπης. Ένα σνίτσελ βιεννέζικο με ψητή πατάτα και σάλτσα παντζάρι ήταν ό,τι πρέπει.

Η βόλτα συνεχίστηκε μετά το φαγητό, όπου καταλήξαμε στην κεντρική πλατεία και τα ζαχαροπλαστεία της. Εκεί ήπιαμε ζεστή σοκολάτα όπου προσφέρεται σε αφθονία. Στην διαδρομή συναντήσαμε κάποια αγάλματα ακόμη.

Ένας παπαράτσι φωτογραφίζει τους περαστικούς από τη γωνία του.

Το άγαλμα αυτό στην κεντρική πλατεία αναπαριστά στρατιώτη του Ναπολέοντα. Απ'ό,τι φαίνεται, είχε κάποια ατυχία στο μέρος αυτό ο στρατηλάτης.

Στην κεντρική πλατεία είχε στηθεί κι ένα στέμμα ώστε να υποδεχτούν οι κάτοικοι της Μπρατισλάβας τη νέα χρονιά...βασιλικά.

Το βράδυ ο κόσμος ήταν περισσότερος και είχε βγει την βόλτα του παρά το τσουχτερό κρύο.

Πήραμε το τρένο της επιστροφής για Βουδαπέστη όπου ήταν και η βάση μας. Κάπου εκεί πρόσεξα το χαρτάκι με το δρομολόγιο του τρένου. Αμβούργο, Βερολίνο, Δρέσδη, Πράγα, Μπρατισλάβα και Βουδαπέστη. Ωραίες διαδρομές, είναι ωραίο να μένει κανείς στην Κεντρική Ευρώπη όπου τόσο απλά μπορεί να μετακινηθεί σε άλλες πόλεις και χώρες...

ΥΓ Προηγούμενες αναρτήσεις από Βουδαπέστη μέρος πρώτο, δεύτερο και τρίτο.

ΥΓ1 Η Μπρατισλάβα μου άρεσε αρκετά, ιδιαίτερα το παλιό κέντρο της. Άξιζε για ένα διήμερο, προτεινόμενος προορισμός για όποιον βρεθεί στα πέριξ.

Πρωινό της...Πλάκας

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Sun, 19 Feb 2012 09:30:00 +0000

Αυτό το Σαββατοκύριακο ο ήλιος έκανε δυναμική επανεμφάνιση, τουλάχιστον όσον αφορά στον αττικό ουρανό. Ευκαιρία για βόλτες, λοιπόν, στο πολύπαθο και ταλαιπωρημένο κέντρο. Από τη μια είδα ότι είχα να κάνω ανάρτηση για την Αθήνα από το καλοκαίρι - μεγάλη παράλειψη πραγματικά. Από την άλλη, ρωτώντας στο twitter για χειροποίητο ξύλινο γουδί που ήθελα να αγοράσω για τις μαγειρικές μου, μία από τις απαντήσεις με κατεύθυνε σε μαγαζί που πουλάει χειροποίητα ελληνικά προϊόντα από ξύλο ελιάς. Ήλιος, ευκαιρία για ψώνια, καλή παρέα, τι άλλο ακόμη να ζητήσει κανείς;

Το νέο μου απόκτημα, ξύλινο γουδί για τα μπαχαρικά μου. Ο laxanokitsos θα το εκτιμήσει. 13,5 ευρώ για το συγκεκριμένο γουδί, χαλάλι του. Το ποτήρι δίπλα είναι για μέτρο σύγκρισης.

Μιας και το συγκεκριμένο μαγαζί με τα είδη από ξύλο ελιάς βρίσκεται Πανδρόσου και Μνησικλέους, είπαμε να ανεβούμε τα σκαλιά της Μνησικλέους αρχικά για ένα καφεδάκι στον ήλιο. Ελληνικός καφές, λοιπόν, με συνοδεία γλυκού του κουταλιού, αν και το καλύτερο ήταν ο ήλιος που φώτιζε και ζέσταινε.

Το σκηνικό στις σκάλες της Μνησικλέους είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό. Κτίσματα της παλιάς Αθήνας, τραπεζάκια στις σκάλες, παρεϊστικο κλίμα.

Επειδή είχε ήδη μεσημεριάσει, το στομάχι άρχισε να διαμαρτύρεται οπότε είπαμε να συνοδέψουμε τον καφέ με μια σπανακόπιτα.

Το ένα έφερε το άλλο και η σπανακόπιτα συνοδεύτηκε τελικά με μια ομελέτα. Έτσι στήθηκε ένα, ας πούμε, ελληνικό brunch - κάτι μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού. Δύο διπλοί καφέδες, η σπανακόπιτα και η ομελέτα 17 ευρώ.

Κομμάτια του σκηνικού ο ιερός βράχος της Ακρόπολης (είναι αυτός που κρύβεται πίσω από τον δυνατό ήλιο) και ο γαλάζιος αττικός ουρανός.

Το μάτι ξέφευγε μία προς τα πάνω και μία προς τα κάτω. Η θέα προς τα πάνω υπερτερεί σαφώς.

Από το σημείο πέρασαν αρκετοί ποδηλάτες κουβαλώντας τα ποδήλατά τους στα σκαλιά. Μάλλον πήγαιναν στον περιφερειακό περίπατο της Ακροπόλεως. Κάποιοι κάνανε μια στάση για να ξαποστάσουν στο σημείο.

Η ώρα πέρασε, ο ήλιος μετακινήθηκε και σταμάτησε να μας ζεσταίνει οπότε είχε έρθει η ώρα να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε τις βόλτες στην Πλάκα χορτάτοι από φαγητό και εικόνες. Θα επαναληφθεί σίγουρα.

ΥΓ Ευκαιρία για βόλτες στο κέντρο είτε από Ασωμάτων και πέριξ του αρχαιολογικού χώρου του Κεραμεικού είτε επίσκεψη στον ναό του Ηφαίστου στο Θησείο.

ΥΓ1 Συζήτηση που προέκυψε μεταξύ καφέ, πίτας και ομελέτας: το διαδίκτυο τελικά αποξενώνει ή φέρνει πιο κοντά; Ή εξαρτώνται όλα από τη χρήση του μέσου; Όλα ξεκίνησαν από την ερώτηση για το γουδί στο twitter και τις αρκετές απαντήσεις, μαζί με τυχαίες συναντήσεις e-γνωστών.

ΥΓ2 Ένα είναι μόνο σίγουρο: ο ήλιος είναι πραγματικά κάτι που δεν αναπληρώνεται με τίποτε.

ΥΓ3 Τις καθημερινές μπορεί να μην μπορούμε και είναι λογικό. Το Σαββατοκύριακο πάντως αξίζει μία βόλτα στο κέντρο από όλους μας. Έχει μυστικά και ομορφιές που περιμένουν να τα βρούμε, να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να τα απολαύσουμε.

Μάρκετινγκ και διαφήμιση: εξωστρέφεια και διαφάνεια

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Wed, 15 Feb 2012 08:23:00 +0000

Παρόλο που ακόμη και ως δίσεκτος ο Φεβρουάριος είναι λειψός, είχα την τύχη ως τώρα να συμμετάσχω σε ορισμένες εκδηλώσεις που παρουσιάζουν ενδιαφέρον και σχετίζονται με τον τίτλο της ανάρτησης. Πώς σχετίζονται το μάρκετινγκ και η διαφήμιση με την εξωστρέφεια και την διαφάνεια;

Στις 9 του Φλεβάρη η Ελληνική Ακαδημία Μάρκετινγκ διοργάνωσε το 4ο Συμπόσιο στην Τεχνόπολις στο Γκάζι. Θέμα του συνεδρίου "Made in Greece: η έξοδος από την κρίση". Η θεματολογία άξιζε ένα ρεπό από τη δουλειά, οπότε στήθηκα από το πρωί για να δω παλιούς καθηγητές μου και να ακούσω καταξιωμένους επιχειρηματίες με ένα κοινό στοιχείο: επιχειρήσεις που έχουν αναπτύξει τις εξαγωγές τους. Τις εταιρίες που συμμετείχαν μπορεί κανείς να τις βρει στο site της ΕΛΑΜ - πρόκειται για εταιρίες τροφίμων, γεωργικών προϊόντων, οινοπαραγωγικές, φαρμακευτικές και παραφαρμακευτικές, βιομηχανικές και άλλες. Εκείνο που ανέφεραν οι ίδιοι ως κύριο στοιχείο διεξόδου από την κατάσταση που έχουμε περιέλθει είναι ο έντονος εξαγωγικός χαρακτήρας. Είναι κάτι που δε στήνεται εύκολα, πρέπει κανείς να έχει προϊόν, αξιοπιστία, δίκτυο διανομής και άλλα. Μπορεί όμως να γίνει και οι εταιρίες που συμμετείχαν αποτελούν την απόδειξη. Εδώ λοιπόν κολλάει το κομμάτι του μάρκετινγκ και της εξωστρέφειας.

Την Δευτέρα στις 13, μία μέρα πριν την εμποροπανήγυρη των ερωτευμένων, παραβρέθηκα σε μία εκδήλωση-πρόσκληση της διαφημιστικής εταιρίας Ogilvy. Οι συμμετέχοντες ήμασταν bloggers με θεματολογία που διαφοροποιείται από γονείς-παιδιά, φαγητό, νεολαία, αρθρογραφία, βιβλία, πλέξιμο, τεχνολογία, μόδα και άλλα. Η δική μου συμμετοχή αφορούσε στο ταξιδιωτικό κομμάτι. Η συνάντηση αφορούσε, στην ουσία, στο διαρκώς αυξανόμενο ενδιαφέρον που παρουσιάζει το κομμάτι του διαδικτύου και ειδικά των social media καθώς και η σύνδεσή του με το κομμάτι της διαφήμισης. Όπου διαφήμιση, δεν εννοείται η ανάρτηση banners στο πλάι και το pay-per-click, αλλά περισσότερο ουσιαστικά κομμάτια όπως οι τάσεις, οι απόψεις, η χρήση του μέσου και οι δυνατότητες ανάπτυξής του. Ανάμεσα σε άλλα συζητήθηκαν η αξία της κατευθυνόμενης διαφήμισης και η αντίδραση σε τυχόν αρνητικές κριτικές. Μέσα από αυτή τη συζήτηση η κυριότερη, ίσως, αξία που αναδείχθηκε είναι η διαφάνεια, ως δείγμα σεβασμού για τους ανθρώπους που αλληλο-διαβαζόμαστε τόσα χρόνια.

Ενδιαφέρουσες συναντήσεις, ενδιαφέρουσες και οι ιδέες που προκύπτουν. Εκδηλώσεις πάσης φύσεως γίνονται συνεχώς με διάφορες θεματολογίες. Καθένας μπορεί να βρει κάτι που τον ενδιαφέρει. Είναι μια καλή ευκαιρία, πιστεύω, για να ξεφύγουμε από τη μέγγενη της κατάθλιψης που προκύπτει από τα υπαρκτά προβλήματα της καθημερινότητάς μας.

ΥΓ Η ανάρτηση-έκπληξη από το ταξίδι στη Βουδαπέστη μπορεί να περιμένει λίγο.

ΥΓ1 Άσχετο αλλά σχετίζεται με τον μήνα Φεβρουάριο: ένα μυθιστόρημα γράφεται κάθε μέρα του μήνα. Παρουσιάζει ενδιαφέρον.

ΥΓ2 . Λέγοντας ξεφεύγουμε δεν εννοώ να μην αποδεχόμαστε την πραγματικότητα και να κάνουμε ότι πέρα βρέχει. Το διαρκές αναμάσημα των δεδομένων καταστάσεων χωρίς παραγωγικές προτάσεις διογκώνει το πρόβλημα.

ΥΓ3 Ενδιάμεσα στις δύο εκδηλώσεις μεσολάβησε και η μεγάλη διαδήλωση της Κυριακής 12 Φλεβάρη και η υπογραφή του Μνημονίου 2. Αυτά για να επανερχόμαστε στα της δύσκολης καθημερινότητας.

Φυτεύοντας στα κρύα

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Sat, 11 Feb 2012 07:56:00 +0000

Ο χειμώνας είναι η εποχή όπου τα περισσότερα φυτά βρίσκονται σε κατάσταση χειμερίας νάρκης. Πότισμα χρειάζονται περίπου μια φορά την εβδομάδα, όταν βρέχει δε ακόμη πιο αραιά. Περιποίηση επίσης λιγότερη απ'όταν βρίσκονται σε ανάπτυξη, μετά την απαραίτητη μόνωση από το κρύο. Από την άλλη, τώρα που οι δουλειές στο μικρό μας βασίλειο στο μπαλκόνι ή στην αυλή είναι λιγότερες, μπορούμε να προχωρήσουμε σε ανακατατάξεις, να δούμε τι δεν πήγε καλά την προηγούμενη χρονιά και να σχεδιάσουμε για την άνοιξη που έρχεται. Ανάμεσα στον σχεδιασμό τα κρύα ευνοούν συγκεκριμένα φυτά που μάλιστα έχουν καλή απόδοση και δε χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα.

Πολλές φορές συμβαίνει να έχουμε στα αποθέματά μας κρεμμύδια ή σκόρδα που κάποια στιγμή να βγάζουν πράσινο φυλλαράκι και από μέσα να σαπίζουν. Ως αυτούσια τροφή εκείνη τη στιγμή μας είναι άχρηστα. Είναι όμως πολύ χρήσιμα για τον κήπο μας. Μπορούμε να φυτεύσουμε τα κρεμμύδια και τα σκόρδα που ήδη έχουν ξεκινήσει τη διαδικασία φυτρώματος και έτσι απλά και εύκολα να έχουμε φρέσκο κρεμμυδάκι και σκόρδο ακόμη και στη γλάστρα μας. Η φύση γενικότερα έχει προνοήσει, τίποτε δεν πάει χαμένο.

Όλα στη φωτογραφία είναι κρεμμύδια, εκτός από το τέρμα δεξιά που είναι σκόρδο. Η καλύτερη απόσταση να τα φυτεύουμε είναι περίπου μια χούφτα το ένα από το άλλο. Όταν βγαίνουν τα φυλλαράκια, μπορούμε να κόβουμε όσα χρειαζόμαστε για τη σαλάτα μας. Κάτι που ανακάλυψα πρόσφατα: και τα φρέσκα σκόρδα τρώγονται και μάλιστα είναι ιδιαίτερα νόστιμα!

Σ'αυτή τη φωτογραφία τα φρέσκα κρεμμυδάκια συμβιώνουν με μπρόκολο - είναι αυτό με τα μεγάλα φύλλα. Μου δώσανε μερικούς σπόρους και μέχρι στιγμής έχουν πιάσει. Για να δούμε. Το μπρόκολο πάντως χρειάζεται κι αυτό σπορά με κρύο.

Ο πραγματικός βασιλιάς στις γλάστρες μου είναι οι καυτερές πιπεριές. Από πρόπερσι έχω που βάζει αυτά τα γενναιόδωρα μονοετή φυτά. Η συγκομιδή είναι πάνω από 20 μικρές πιπεριές σε κάθε περίοδο, περίπου από Μάιο μέχρι Νοέμβρη. Τώρα περίπου είναι η εποχή για να φυτέψω καινούριες. Μέχρι πέρσι αγόραζα έτοιμα φυτά με 0,20 ευρώ το ένα. Φέτος μάζεψα σπόρο και λέω να το δοκιμάσω παράλληλα. Στη φωτογραφία η πιπεριά βρίσκεται στα τελειώματά της, ενώ το μπρόκολο τώρα είναι στα φόρτε του.

Άλλη μια αυθόρμητη προσθήκη στις γλάστρες μου είναι η τσουκνίδα. Φύτρωσε μόνη της και έχει εκτοπίσει στη μικρή αυτή γλαστρούλα το φυτό που υπήρχε μέσα. Δεν την ξερίζωσα γιατί είναι χρήσιμο φυτό. Αργότερα θα μαζέψω φύλλα και σπόρια και μπορώ να φτιάξω οικολογικό εντομοαπωθητικό για τα ζουζούνια της άνοιξης. Είπαμε, στη φύση τίποτε δεν πάει χαμένο.

Η μόνη αγορά έως τώρα είναι ένα δεντρολίβανο. Η χρήση του ως μυρωδικού και στα φαγητά είναι γνωστή. Έχω διαβάσει ότι μπορεί κανείς φυτεύοντας ένα κλαράκι να πάρει νέο φυτό, μέχρι στιγμής δεν το έχω καταφέρει.

Επειδή μικρές χαρές μπορεί κανείς να βρει και στα απορρίμματα, στη γλάστρα που μαζεύω το υλικό για το κομπόστ που φτιάχνω (κλικ για πληροφορίες), έχει φυτρώσει μια μικρή (μάλλον) πατατιά! Η χαρά μου είναι διπλή. Και γιατί φυτρώνει κάτι σχεδόν από το πουθενά αλλά και γιατί οι ρίζες του φυτού μπορούν να βοηθήσουν στην αποδόμηση των άλλων υλικών πιο γρήγορα. Το ίδιο είχε συμβεί και πρόπερσι.

Αυτά προς το παρόν, μέχρι την άνοιξη. Τα κρύα κρατούν ακόμη, όπως και τα φυτά μας. Όλα αυτά λίγο πριν αρχίσουμε τις προετοιμασίες για αρωματικές και καλλωπιστικές αφίξεις στο μπαλκόνι μας.

ΥΓ Ενδιαφέρουσες πληροφορίες ανάμεσα σε άλλα και για τον σπόρο από πιπεριές όπως και για τα σκόρδα της φίλτατης Magica. Την ιδέα για τα μπρόκολα την πήρα από την Τρελοτουρίστρια που είχε φυτέψει πρόπερσι μαζί με τα μανιτάρια που δεν τόλμησα ακόμη.

Βουδαπέστη: η πλευρά της Πέστης (3/3)

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Thu, 02 Feb 2012 17:33:00 +0000

Έπειτα από την χριστουγεννιάτικη περιήγηση κάναμε ένα πέρασμα στην αριστοκρατική πλευρά της Βούδας. Στο τελευταίο κομμάτι επανερχόμαστε στην πλευρά της Πέστης, όπου και βρίσκεται στην ουσία η καρδιά της πόλης. Τα αξιοθέατα αρκετά, όπως και τα μπαράκια, οι καφετέριες και τα εστιατόρια. Ψάξιμο θέλει και να φύγει κανείς από το καθαρά τουριστικό κέντρο.Τρία είναι τα ευρύτερα τμήματα της πόλης τα οποία επισκεφτήκαμε: η περιοχή γύρω από το Κοινοβούλιο, η εβραϊκή συνοικία και το κομμάτι γύρω από τον καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου. Ας δούμε πρώτα το τελευταίο.

Η βασιλική του Αγίου Στεφάνου έχει την εξής ιδιαιτερότητα: δεν είναι προς τιμή κάποιου αγίου, αλλά το πρώτου βασιλιά της Ουγγαρίας. Μέσα μάλιστα βρίσκεται και το λείψανό του, πλην ορισμένων άκρων που έχουν μοιραστεί αλλού ως "άγια και θαυματουργά". Ο ναός φαίνεται απ'όλη την πόλη, είναι ισοϋψής με το Κοινοβούλιο. Τα Χριστούγεννα μάλιστα στην πλατεία μπροστά στήνεται μία από τις χριστουγεννιάτικες αγορές.

Στον δρόμο που οδηγεί από τον καθεδρικό στο ποτάμι συναντά κανείς ένα ενδιαφέρον άγαλμα. Πρόκειται για αστυνομικό με κύρια χαρακτηριστικά το μουστάκι και την φουσκωτή κοιλιά. Οι ντόπιοι συνηθίζουν να χαϊδεύουν αυτά τα μέρη για καλή τύχη, εξού και ο αποχρωματισμός.

Φτάνοντας στο ποτάμι, βρίσκει κανείς ένα άλλο διάσημο άγαλμα της Βουδαπέστης. Πρόκειται για ένα ξωτικό του Δούναβη το οποίο φαίνεται σαν αγοράκι και σαν κοριτσάκι μαζί. Για τους κατοίκους της Βουδαπέστης το συγκεκριμένο άγαλμα έχει ιδιαίτερη αξία, καθώς είναι το πρώτο που στήθηκε μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Για την κοπέλα της φωτογραφίας θα τα πούμε στο τέλος.

Αφού φτάνει κανείς στο ποτάμι, προχωρά δεξιά για να προσεγγίσει το Κοινοβούλιο της Ουγγαρίας - πρόσφατα έγιναν εκεί αρκετές διαδηλώσεις για την αλλαγή του συντάγματος από την υπάρχουσα κυβέρνηση. Είναι ωραίο να περάσει κανείς μέρα και νύχτα, είναι όμορφα φωτισμένο. Βέβαια για καλύτερες φωτογραφίες, καλύτερα να πάει κανείς στην απέναντι πλευρά του Δούναβη, είναι πολύ κοντά και μεγάλο το κτίριο.

Λίγο πριν φτάσει κανείς στο Κοινοβούλιο, συναντά ένα από τα πιο συγκλονιστικά εκθέματα της πόλης. Πρόκειται για τα γνωστά Παπούτσια στην αποβάθρα του Δουνάβεως (Shoes on the Danube Promenade). Η ιστορία πίσω από αυτό το μνημείο είναι αρκετά ανατριχιαστική. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου Ναζί συγκέντρωσαν στην αποβάθρα Εβραίους της Βουδαπέστης, τους υποχρέωσαν να αφαιρέσουν τα παπούτσια τους και τους εκτέλεσαν, με τα πτώματά τους να παρασύρονται από το ποτάμι. Ειδικά μερικά παπούτσια μικρών παιδιών δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο, πιστεύω.

Η πίσω από το ποτάμι πλευρά του Κοινοβουλίου είναι ωραία μέρα και νύχτα. Μπορεί κανείς να παίξει με τα χρώματα με ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

Για τις γιορτές, είχαν στήσει μπροστά έκθεση με χριστουγεννιάτικα έθιμα της Ουγγαρίας σε εικόνες.

Λίγο πιο πίσω βρίσκει κανείς άγαλμα του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ, του Ρόναλντ Ρίγκαν. Απ'ό,τι φαίνεται, είχε ουγγρική καταγωγή.

Άλλο ένα ενδιαφέρον άγαλμα. Μου αρέσουν αυτές οι αυθόρμητες παρεμβάσεις, το έχω ξαναπεί.

Συνεχίζοντας την διαδρομή, βγαίνει κανείς στην πλατεία Szabadsag. Περιβάλλεται από όμορφα κτίρια, ενώ στο κέντρο βρίσκεται ένα καφέ σαν φούσκα. Κάποια κτίρια έχουν έντονο σοβιετικό στοιχείο.

Μια στάση για φαγητό επιβάλλεται. Σούπα και πάλι είχε το μενού, αυτή τη φορά ζεστή ψαρόσουπα με ψάρια από τον Δούναβη. Χορταστική και απολαυστική. Την συνόδεψα με palinka - είναι το εθνικό ποτό της Ουγγαρίας, απόσταγμα από φρούτα σαν την ρακή. Απαντάται σε πολλές χώρες, τελικά. Η συγκεκριμένη είναι από δαμάσκηνα, εξού και το καφέ χρώμα.

Η αυθεντική palinka είναι διάφανη, θυμίζει ρακή/ τσίπουρο. Όσο για αλκοόλ, έχει αρκετό!

Η εβραϊκή συνοικία είναι ίσως το πιο ζωντανό κομμάτι της Βουδαπέστης, πέρα από το τουριστικό κέντρο. Στην άκρη της βρίσκεται η Συναγωγή, ενώ στην άλλη άκρη η Όπερα. Αξίζει να περπατήσει κανείς στα στενά για να πιει έναν καφέ ή ένα ποτό.

Η Όπερα της Βουδαπέστης. Όμορφο κτίριο, ενώ οι τιμές για παραστάσεις ήταν σχετικά χαμηλές.

Η Συναγωγή της Βουδαπέστης με τους τρούλους που χρυσίζουν. Έχει μαυριτανικές επιρροές. Θεωρείται η μεγαλύτερη συναγωγή που λειτουργεί στην Ευρώπη.

Τα δρομάκια της συνοικίας είναι όμορφα μέρα και νύχτα. Ειδικά ο δρόμος με τα φώτα, θυμίζει αεροδιάδρομο.

Η Βουδαπέστη είναι γνωστή για τα λεγόμενα ruin bars. Στην ουσία είναι παλιές αποθήκες, εγκατελελειμμένοι χώροι, αυλές και λοιπά που έχουν μετατραπεί σε μπαράκια. Είναι ίσως ό,τι πιο ζωντανό υπάρχει από διασκέδαση στη Βουδαπέστη. Κατά τύχη πήγαμε στο πιο φημισμένο, στο Szimpla Kert. Πώς μπορεί να τα βρει κανείς; Αν το κτίριο φαίνεται παλιό, αλλά βγαίνει αρκετός κόσμος από αυτό, έχει καλές πιθανότητες να είναι ένα από αυτά. Ο χώρος μέσα είναι αρκετά "βιομηχανικός".

Για τον επισκέπτη που δε θέλει να δαπανήσει αρκετά, καλή λύση για να βρει φθηνά τρόφιμα είναι η σκεπαστή αγορά. Βρίσκεται στην άκρη της πράσινης γέφυρας.

Έχω αφήσει μια εκκρεμότητα: η κοπέλα της φωτογραφίας δίπλα στο ξωτικό. Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσει κανείς την πόλη, να συναντήσει ντόπιους, να ρωτήσει και να πάρει απαντήσεις είναι να συμμετάσχει σε ένα από τα Free Budapest Walking Tours. Είχαμε πάρει μέρος στο αντίστοιχο στην Σόφια, οπότε είχαμε καλές εντυπώσεις και το επαναλάβαμε την πρώτη κιόλας μέρα. Μέσα σε δύο ώρες και κάτι είδαμε τα βασικά αξιοθέατα, ρωτήσαμε για εστιατόρια και μπαράκια, μάθαμε λίγη ουγγρική ιστορία. Αξίζει τον κόπο, είτε έχει κανείς μία ημέρα στη διάθεσή του, είτε πολλές. Μάλιστα υπάρχουν 4 διαφορετικές διαδρομές, τα αγγλικά τους είναι αρκετά καλά, ενώ μπορεί κανείς να γνωρίσει κόσμο. Περισσότερα στην ιστοσελίδα τους. Προτεινόμενο σίγουρα!

Γενικότερη εικόνα από Βουδαπέστη; Μου άρεσε. Το γεγονός ότι είναι δύο πόλεις που ενώνονται και χωρίζονται από το ποτάμι είναι κάτι το ιδιαίτερο. Το φαγητό ήταν καλό, η γιορτή στην αλλαγή του χρόνου πολύ καλή. Από την άλλη, οι διαφορές με Πράγα ή Βιέννη είναι σχετικά μικρές. Γενικότερα, η Κεντρική Ευρώπη έχει πολλά κοινά στοιχεία, μαζί με τις όποιες διαφοροποιήσεις. Αξίζει κανείς να την επισκεφτεί, ειδικά με τις απευθείας πτήσεις που είναι πλέον καθημερινά.

Μ'αυτά και μ'αυτά, πέρασαν οι (σχεδόν) 5 γεμάτες ημέρες στη Βουδαπέστη. Και λέω σχεδόν γιατί χρωστάω μια ημέρα με εκδρομή-έκπληξη κάπου εκεί κοντά. Περισσότερα, στην επόμενη ανάρτηση.

Βουδαπέστη: η πλευρά της Βούδας (2/3)

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Fri, 27 Jan 2012 10:31:00 +0000

Αφού είδαμε κάποια πράγματα για τη Βουδαπέστη κάπως ανακατεμένα, ας πάρουμε και μια γεύση από το πώς είναι η πόλη με ορισμένα κύρια σημεία.

Προβολή Budapest σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Σίγουρα δεν είναι όλα τα αξιοθέατα, απουσιάζουν αρκετά όπως πχ τα λουτρά. Η Βουδαπέστη είναι φημισμένη για τα λουτρά της, αρκετός κόσμος τα επισκέπτεται χειμώνα-καλοκαίρι. Υπάρχουν μεικτά, αντρών ή γυναικών, δημόσια ή ιδιωτικά, φθηνότερα και ακριβότερα. Επειδή όμως δεν τα επισκεφτήκαμε, δεν έχω άποψη γι αυτό και δεν τα συμπεριέλαβα.

Το αριστερό κομμάτι του χάρτη είναι η Βούδα, ενώ το αριστερό η Πέστη. Η Βούδα έχει υψώματα και εκεί βρισκόταν το κάστρο της πόλης. Σήμερα δεν υπάρχει ουσιαστικά κάστρο αλλά το βασιλικό παλάτι που είναι κατ'ευφημισμό, καθώς δεν αποτελεί κάτι ιδιαίτερο. Στην ουσία τα αξιοθέατα χωρίζονται σε δύο κομμάτια. Ο λόφος με το παλάτι, την Matthias Church και τον Πύργο των Ψαράδων (Fisherman's Bastion) και ο έτερος λόφος όπου βρίσκεται το κάστρο της πόλης και το άγαλμα της Ελευθερίας. Ας τα δούμε αναλυτικότερα, ξεκινώντας από τον πιο ψηλό λόφο με το κάστρο και το άγαλμα της Ελευθερίας.

Για να πάει κανείς εκεί, διασχίζει την πράσινη γέφυρα (με τα πόδια ή το τραμ) και παίρνει το λεωφορείο νο27 από την Moricz Zs.krt. Ανεβαίνει και με τα πόδια, αλλά είναι κουραστικό.

Θέα της πράσινης γέφυρας από την Εκκλησία του Σπηλαίου. Δε μας συγκίνησε ιδιαίτερα για να μπούμε μέσα - η είσοδος είναι κοντά 3 ευρώ.

Το άγαλμα του Gellert όπως φαίνεται από κάτω. Ήταν επίσκοπος που μαρτύρησε στον συγκεκριμένο λόφο.

Η θέα από τον λόγο του Gellert. Εκεί δίπλα βρίσκεται και το Άγαλμα της Ελευθερίας - κομμουνιστικών καταβολών, καθότι κατασκευάστηκε τότε. Δεσπόζει στο λόφο. Από εκεί ξεκινά μονοπάτι που κατεβάζει τον επισκέπτη στο επίπεδο του ποταμού.

Ο έτερος λόφος παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον, κατ'εμέ.

Η ξενάγηση στον έτερο λόφο της Βούδας ξεκινάει από την απέναντι πλευρά, κοντά στη Γέφυρα των Αλυσίδων. Εκεί βρίσκεται ανάγλυφος χάρτης του τι μπορεί κανείς να δει απέναντι.

Η Γέφυρα των Αλυσίδων (Széchenyi Chain Bridge) είναι ίσως η πιο γνωστή γέφυρα που ενώνει την Βούδα με την Πέστη. Το από πού πήρε το όνομά της είναι προφανές...

Διασχίζοντάς την βγαίνει κανείς σε ένα τούνελ και στο τελεφερίκ που ανεβάζει τον επισκέπτη στο λόφο του παλατιού (κόστος 2,5 περίπου ευρώ). Δίπλα ακριβώς ξεκινά ένα ωραίο μονοπάτι που ανεβαίνει - διάρκειας περίπου 10-15 λεπτών. Προτιμήσαμε το μονοπάτι.

Το παλάτι δεν είναι κάτι το εντυπωσιακό. Η θέα όμως προς τον Δούναβη και την Πέστη είναι τρομερή. Στη δεύτερη φωτογραφία διακρίνεται το Κοινοβούλιο. Έχει το ίδιο ύψος με τον Καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου για λόγους...πολιτικής.

Προχωρώντας κανείς στο λόφο συναντά την Matthias Church. Η οροφή με τα πλακάκια δίνουν διαφορετική αίσθηση.

Ίσως το πιο γνωστό αξιοθέατο της Βούδας είναι ο Πύργος των Ψαράδων. Βρίσκεται πίσω από την Εκκλησία. Ονομάστηκε έτσι πιθανότατα από την συντεχνία των ψαράδων που όφειλε να υπερασπίζει το συγκεκριμένο σημείο από πιθανούς εισβολείς.

Το λευκό μάρμαρο και η θέα είναι τα στοιχεία που προεξέχουν. Το νησάκι που φαίνεται στα αριστερά ονομάζεται Μαργαρίτα και είναι επισκέψιμο. Άνοιξη-καλοκαίρι διοργανώνονται εκεί διάφορες γιορτές.

Η κάτοψη του ναού με τους πύργους.

Στη γύρω περιοχή υπάρχουν πολλά εστιατόρια, άλλα πολύ τουριστικά και άλλα λιγότερα. Αξίζει κανείς να περιπλανηθεί στα στενά, έχουν ωραίο χρώμα και δίνουν την αίσθηση της παλιάς πόλης. Κάπου εκεί κάναμε τη στάση μας για φαγητό δοκιμάζοντας τοπικές σπεσιαλιτέ.

Σούπα γκούλας, από τα πιο χαρακτηριστικά φαγητά της Κεντρικής Ευρώπης. Προσωπικά θα μπορούσα να τρέφομαι αποκλειστικά με σούπες! Έχει ντομάτα, καρότο, πατάτα και κρέας.

Το συγκεκριμένο πιάτο είναι χοιρινό τηγανισμένο με σκόρδο και συνοδεία κρεμμυδιών, πράσινης και καυτερής πιπεριάς. Ενδιαφέρουσα γεύση. Γενικά οι Ούγγροι τρώνε πολλά τηγανητά. Παρόλο που το μαγαζί ήταν κάπως τουριστικό, 3 άτομα για 3 κυρίως, 2 ορεκτικά και μπύρες πληρώσαμε περίπου 30 ευρώ σύνολο.

Αφού φάγαμε, συνεχίσαμε την περιπλάνηση στην πίσω πλευρά. Ανακαλύψαμε τα χαλάσματα μιας εκκλησίας...

...αλλά και την άλλη πλευρά της Βούδας, η οποία τελικά είναι μεγαλύτερη απ'ό,τι φανταζόμασταν!

Η εκκλησία φωτισμένη τη νύχτα έχει κάτι το...γοτθικό.

Επιλέξαμε να κατεβούμε με τα πόδια ξανά. Ευκαιρία να δοκιμάσουμε νυχτερινές φωτογραφίες με διαφορετικές ρυθμίσεις στην φωτογραφική.

Το κρύο της επιστροφής διασχίζοντας τη γέφυρα ήταν τσουχτερό. Εντούτοις η γέφυρα είναι πανέμορφα φωτισμένη τη νύχτα.

Περάσαμε στην απέναντι πλευρά ώστε να τραβήξουμε νυχτερινές φωτογραφίες του λόφου. Οι προσπάθειες ήταν μερικώς επιτυχημένες, κυρίως λόγω απουσίας τρίποδου και του κρύου που εμπόδιζε τη σταθερότητα. Αν ήταν άνοιξη/ καλοκαίρι, θα επιβαλλόταν μια κρουαζιέρα τέτοια ώρα.

Αυτή εν ολίγοις ήταν η ξενάγηση στην πλευρά της Βούδας. Στο τρίτο μέρος είναι η πλευρά της Πέστης. Έπεται μία ανάρτηση-έκπληξη για κάτι άλλο, διαφορετικό...

ΥΓ Το πρώτο μέρος στην Βουδαπέστη με την χριστουγεννιάτικη αγορά και το κέντρο της Πέστης.

ΥΓ1 Οι περισσότερες μετακινήσεις έγιναν με τα πόδια. Όταν χρειάστηκαν μεταφορικά, βγάλαμε μία 24ωρη κάρτα με 1550 φιορίνια (περίπου 5 ευρώ) που συμφέρει για πάνω από 4 διαδρομές.

Βουδαπέστη: χριστουγεννιάτικη αγορά και κέντρο της Πέστης (1/3)

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Sun, 22 Jan 2012 20:24:00 +0000

Κάποια στιγμή στις αρχές καλοκαιριού σκεφτόμασταν πού να κάνουμε Πρωτοχρονιά. Ψάχνοντας είδαμε ότι η Malev έχει απευθείας πτήσεις για Βουδαπέστη τόσο από Αθήνα όσο και από Θεσσαλονίκη. Η τιμή ήταν λίγο κάτω από 150 ευρώ, οπότε το αποφασίσαμε. Κλείσαμε διαμέρισμα μέσω booking.com το οποίο βρίσκεται στα όρια του κέντρου της Πέστης σε σχετικά κεντρικό σημείο με 25 ευρώ τη βραδιά το άτομο - τελευταία στιγμή μας ακύρωσε το τέταρτο μέλος της παρέας, αλλιώς η τιμή θα ήταν ακόμη χαμηλότερη.

Βουδαπέστη, λοιπόν, η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, η πόλη που είναι στην ουσία δύο πόλεις, η Βούδα και η Πέστη. Ανάμεσά τους ο Δούναβης που τις χωρίζει, ενώ αρκετές γέφυρες τις ενώνουν. Η Ουγγαρία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ το εθνικό της νόμισμα είναι το ουγγρικό φιορίνι (1 ευρώ ισούται με κάτι παραπάνω από 300 φιορίνια). Τελευταία βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας λόγω της αλλαγής του συντάγματος της χώρας προς το λιγότερο δημοκρατικό, ενώ είναι μια χώρα με έντονα οικονομικά προβλήματα που έχει προσφύγει επίσης στην επιστασία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Αυτά από πολιτικής και οικονομικής πλευράς, η τουριστική ακολουθεί.

Η πρώτη εντύπωση από το αεροδρόμιο ήταν θετική. Για να πάει κανείς από την πόλη στο αεροδρόμιο μπορεί είτε με συγκοινωνία είτε με ταξί. Προτιμήσαμε το δεύτερο, αφού η διαδρομή κοστίζει περίπου 20 ευρώ. Οι επισκέπτες καλό είναι να προσέχουν τα πειρατικά ταξί γιατί οι χρεώσεις μπορεί να είναι πολλαπλάσιες.

Σε λιγότερο από μισή ώρα φτάσαμε στο δωμάτιο. Αφήσαμε τα πράγματα και βγήκαμε στο κέντρο της πόλης προς την χριστουγεννιάτικη αγορά. Οι πρώτες εικόνες ήταν ενθαρρυντικές για τη συνέχεια.

Αγάλματα, μνημεία και στολισμοί παντού.

Η μεγάλη διαφορά της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης τα Χριστούγεννα είναι οι υπαίθριες χριστουγεννιάτικες αγορές. Στη Βουδαπέστη υπήρχαν δύο μεγάλες στην πλευρά της Πέστης. Η συγκεκριμένη στις φωτογραφίες είναι η Vörösmarty tér (ter σημαίνει πλατεία, square). Στην πλατεία συναντήσαμε και τους πρώτους (από τους πολλούς) Έλληνες - οι απευθείας πτήσεις που λέγαμε. Επιπλέον βρήκαμε να φάμε.

Τουρσιά, ξινολάχανα, λουκάνικα, πάπια και άλλα φαγητά καταναλώνονταν κατά κόρον στην αγορά. Κύρια ποτά οι μπύρες και το muhled wine, το ζεστό κρασί με τα μυρωδικά. Οι τιμές στην αγορά ήταν τσιμπημένες, εντούτοις μπορούσε κανείς να φάει του σκασμού και να πιει με 6-8 ευρώ. Γενικά, δέχονται στα περισσότερα καταστήματα ευρώ, η ισοτιμία όμως δεν είναι συμφέρουσα. Καλύτερα να αλλάξει χρήματα κανείς σε τράπεζα ή να "τραβήξει" από ΑΤΜ.

Άλλο σημείο πειρασμού ήταν τα μαγαζιά που πουλούσαν γλυκά, καραμέλες και λοιπά. Ποιο εντυπωσιακό ήταν ένα γλυκό κάτι σαν ζύμη που το καραμέλωναν με ζάχαρη και το έψηναν περίπου όπως εμείς το αρνί στη σούβλα.

Στην χριστουγεννιάτικη αγορά, μάλιστα, επιλέξαμε να κάνουμε και την αλλαγή του χρόνου. Ένα μικρό κομμάτι ήταν σκεπαστό, οπότε έκοβε λίγο το κρύο - συγκεκριμένα την Πρωτοχρονιά το βράδυ είχε -4 βαθμούς Κελσίου.

Στην αλλαγή ο κόσμος ήταν στους δρόμους. Τα πυροτεχνήματα πολλά, ευτυχώς τα παρακολουθήσαμε από απόσταση ασφαλείας.

Ο κόσμος ήταν αρκετός απ'όλη την Ευρώπη, αφού κατά καιρούς ζητούσαν και αφιερώσεις από τον DJ που οργάνωνε το πρόγραμμα. Κάποια στιγμή άρχισε και το σχετικό striptease. Από τις κορυφαίες στιγμές του γλεντιού ήταν όταν από τα ηχεία άρχισε να ακούγεται ο Ζορμπάς a la beat!

Ενώ μέχρι τα ξημερώματα ο κόσμος ήταν στους δρόμους και τα σκουπίδια που άφησαν πίσω πάρα πολλά, το άλλο πρωί δεν είχε μείνει τίποτε.

Άλλο χαρακτηριστικό του κέντρου της Πέστης τα πολλά αγάλματα και εικαστικές παρεμβάσεις σε διάφορα σημεία της πόλης. Είναι κάτι που μου άρεσε αρκετά ως επισκέπτη. Πιστεύω θα μπορούσαμε να έχουμε και στην Αθήνα κάτι αντίστοιχο, γιατί όχι;

Από τα χαρακτηριστικότερα εικαστικά θέματα ήταν ο σκυλίσιος γάμος. Προσοχή στις διαφορές μεταξύ γαμπρού και νύφης.

Κάπου μέσα σε όλα αυτά και μια ελληνική επιγραφή από Θουκυδίδη.

Μέχρι και κάτι σαν μουσικές καρέκλες συναντήσαμε.

Ένα κοριτσάκι παίζει μπάλα με το σκυλάκι του.

Χαρακτηριστικό της ατμόσφαιρας της πόλης, ειδικά το βράδυ. Φωτισμένα, στολισμένα, τα κτίρια φαίνονται ακόμη πιο όμορφα, δίνουν έναν αέρα γοτθικό που δε συναντάμε στην Ελλάδα.

Το πρώτο και διάσπαρτο κομμάτι της ξενάγησης στη Βουδαπέστη σταματά κάπου εδώ. Στα επόμενα κομμάτια περιπλανιόμαστε στο έτερο κομμάτι της πόλης, την Βούδα, κινούμαστε παραποτάμια, στο κοινοβούλιο και στην εβραϊκή αγορά. Εμβόλιμα θα υπάρχει και ανάρτηση - έκπληξη.

Είμαστε ό,τι (ειδήσεις) τρώμε

noreply@blogger.com (Kitsos Mitsos) — Sat, 14 Jan 2012 08:37:00 +0000

Βρισκόμαστε γι άλλη μια φορά στην κορύφωση του σκληρού παιχνιδιού πόκερ στην οικονομία. Οι οίκοι υποβαθμίζουν, οι γηγενείς κάνουμε ως σύνολο ό,τι μπορούμε ώστε να πάμε μια ώρα αρχύτερα στην άβυσσο, οι ευρωπαίοι ηγέτες παίζουν την κολοκυθιά και τα επενδυτικά "αρπακτικά" πιέζουν για να κάνουν τη δουλειά τους. Όταν ανοίγει ο καθένας μας την τηλεόραση κατακλύζεται από αρνητικές εικόνες και ειδήσεις. Αρκετά από αυτά ευσταθούν, άλλα πάλι μαγειρεύονται και παρουσιάζονται τρις χειρότερα απ'ό,τι πραγματικά είναι. Το αίμα πουλάει, η λέξη χαράτσι συνοδεύει καθετί κακό ή καλό, ενώ οι πολιτικοί μας εξακολουθούν να μάχονται "για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη" - την καρέκλα δηλαδή.

Στη μέση του όλου δράματος βρίσκεται ο καθένας από εμάς. Η εθνική γκρίνια (κάθε πέρσι και καλύτερα κτλ) έχει δώσει τη θέση της στην εθνική κατάθλιψη. Για ένα μεγάλο διάστημα είχα πιάσει τον εαυτό μου να παρακολουθεί καθημερινά τα δελτία ειδήσεων χωρίς φόβο και πάθος. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι αρκετά προβλήματα είχα στην καθημερινότητά μου ώστε να φορτώνομαι επιπλέον είτε ανύπαρκτα είτε μεγεθυμένα. Κομμένα τα δελτία, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Επειδή η ενημέρωση είναι γνώση και δύναμη, το γύρισα στην διαδικτυακή. Και εκεί όμως πολλές φορές οι ειδήσεις είναι τουλάχιστον "μελοδραματικές". Καλές ειδήσεις υπάρχουν, τα περισσότερα μέσα όμως επιλέγουν να μην τις παρουσιάζουν. Αποφάσισα να αναζητώ αυτές που χρειάζομαι. Θέλουν λίγο περισσότερο ψάξιμο, αλλά αξίζουν. Στο κάτω-κάτω ξεκινά καλύτερα η μέρα διαβάζοντάς τις και μπορώ να αντιμετωπίσω με άλλη διάθεση την δύσκολη πραγματικότητα.

Δυσκολίες υπάρχουν και είναι πολλές. Υπάρχει κόσμος χωρίς δουλειά, που πεινάει, που είναι άστεγος. Οι δυσκολίες είναι αντικειμενικά πολλές. Οι καλές ειδήσεις από την άλλη μπορούν να αποτελέσουν λύση για διέξοδο από την κρίση ως μέσο παραδειγματισμού και όχι μόνο, αλλά θέλουν ψάξιμο. Στο κάτω-κάτω κάτι πρέπει να κάνουμε και οι ίδιοι για να ξεφύγουμε από την κρίση και την κατάθλιψη. Υπάρχουν sites που μπορεί κανείς να τις βρει, όπως το GoodNewsGr και τα KalaNea. Μάλλον η ρήση "Είμαστε ό,τι τρώμε" ισχύει και για την κατανάλωση ειδήσεων. Ας φροντίσουμε τουλάχιστον να την εμπλουτίσουμε με θετικά στοιχεία. Λέω ν'αλλάξω τακτική...