Ό,τι φας κι ό,τι πιεις

Η μάχη Κουραμπιέ και Μελομακάρονου σε παραμύθι

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sat, 30 Dec 2023 10:56:00 +0000

Τα δίπολα στη ζωή είναι αιώνια. Μέρα και νύχτα, άσπρο και μαύρο, θάλασσα και βουνό, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός. Ανάμεσα σε αυτά ένα ξεχωρίζει με εορταστική διάθεση: κουραμπιές και μελομακάρονο. Φανατικοί και των 2 εορταστικών γλυκισμάτων κάθε χρόνο δίνουν ρεσιτάλ επιχειρημάτων για την υπεροχή του ενός ή του άλλου. Υπάρχει πάντα και ο μέσος δρόμος να απολαμβάνει κανείς και τα 2, αλλά μία προτίμηση πάντα υπάρχει.

Από αυτό μάλλον εμπνεύστηκε ο συγγραφέας Κυριάκος Χαρίτος και μας έδωσε ένα ωραίο παραμύθι με τίτλο "Φον Κουραμπιές εναντίον κόμη Μελομακαρόνη. Στη μάχη των 2 γλυκών νικητής στο τέλος είναι ο (spoiler alert). Πάντως #kitsopaido και #kitsopaidyo απολαμβάνουν κάθε γιορτές τη μάχη όπως αυτή περιγράφεται στην παρακάτω αφήγηση.

Η συνέχεια στα ηχεία σας. Διευκρινίζεται ότι η ανάρτηση δεν είναι χορηγούμενη με κάποιον τρόπο, απλώς μας αρέσει η ιστορία.

Αναμνήσεις από Καρρά

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Wed, 27 Dec 2023 10:34:00 +0000

Όσο μεγαλώνουμε, τόσο αυξάνονται νομοτελειακά και οι αποχαιρετισμοί. Στους ανθρώπους οι οποίοι μας μεγάλωσαν, στους ανθρώπους με τους οποίους μεγαλώσαμε, στις στιγμές με τις οποίες έχουμε συνδέσει ορισμένες αναμνήσεις και οι οποίες, παρόλο που φαίνονται ξεχασμένες, αναπηδούν με κάποια αφορμή. Έτσι αναπήδησαν αναμνήσεις και συναισθήματα με το άκουσμα της είδησης για το θάνατο του τραγουδιστή Βασίλη Καρρά.

Η δεκαετία του '80 στα τελειώματά της έφερε μαζί της αρκετούς καλλιτέχνες που τραγουδούσαν τα λαϊκά της εποχής. Ενώ ο Διονυσίου ξεχώριζε, ο Καρράς ήταν ένας από αυτούς που έκαναν καριέρα την δεκαετία εκείνη στα μπουζούκια της εποχής, ως πρόλογος της ευημερίας που ερχόταν τα επόμενα χρόνια.

Πρώτη ουσιαστική επαφή με τον Καρρά είχα στα μέσα της δεκαετίας του '90, μαθητής γυμνασίου - λυκείου. Συμμαθητής και φίλος της εποχής, με τον οποίο καθόμασταν μαζί στο θρανίο τον είχε πολύ ψηλά. Αν και τα ακούσματά μου εκείνο το διάστημα απείχαν πολύ από το είδος που υπηρέτησε ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης, λόγω της παρέας άκουγα αναγκαστικά και ολίγον τι ενοχικά. Ήταν η εποχή που κυκλοφόρησε το "Τηλεφώνησέ μου" μια απόπειρα να γίνει πιο νεανικός ενώ συνδέθηκε με την έλευση των μουσικών βίντεο στο πάλαι πότε Tempo.

Λίγο καιρό μετά ξανασυνάντησα τραγούδια του, στα τελειώματα του Λυκείου και στα φοιτητικά χρόνια. Η εποχή των ελληνάδικων, των ξενυχτιών μέχρι πρωίας, οι έντονες καψούρες, το αλκοόλ, όλα συνδέονταν μέσα από τους στίχους και τις μουσικές. Δε θέλει και πολύ να ταξιδέψει κανείς σε αυτή την ηλικία, οι ορμόνες κάνουν πάρτι και ψάχνουν τη διέξοδό τους.

Αξέχαστο θα μείνει φοιτητικό αυθόρμητο πάρτι σε παραθαλάσσιο μπαρ φίλης που είχε κλείσει. Πίσω από την μπάρα δοκιμάσαμε ό,τι ποτά βρήκαμε, ενώ σε μια διαδρομή για να μας χτυπήσει ο θαλασσινός αέρας, πλανόδιος πωλητής παράνομων CDs μας προμήθευσε με το single "Γύρισε". Μεγάλη επιτυχία, πρέπει να το ακούσαμε στο repeat πάνω από 30 φορές, όσο κρατούσαν οι προμήθειες αλκοόλ. Ιστορία χαραγμένη στο μυαλό για όλους όσοι τη ζήσαμε.

Τα επόμενα χρόνια οι επαφές ήταν ολοένα και πιο αραιές. Καθώς ριχτήκαμε στη μάχη της βιοπάλης, τα ξενύχτια ήταν σαφώς λιγότερα, οι καψούρες λιγότερο εκλαϊκευμένες ενώ ο κόσμος γενικότερα σαν να είχε σταματήσει να χορεύει. Παράλληλα, νέα ονόματα εμφανίζονταν στις πίστες, ονόματα που ήθελες έστω και για λίγο να δοκιμάσεις.

Έκτοτε, μόνο οι τυχαίες εμφανίσεις τραγουδιών στο ραδιόφωνο ή στα ηλεκτρονικά κανάλια θύμιζαν τη νιότη και τα συναισθήματα αυτής. Η στροφή σε διαφορετικά ακούσματα συνδέεται συνήθως με φάσεις της ζωής, αν και πάντα μια ανύποπτη στιγμή μπορεί να φέρει αναμνήσεις. Η χαρακτηριστική φωνή στα όρια του άσθματος όπως εκφράστηκε χαρακτηριστικά στη συνεργασία με τους Πυξ Λαξ πάντα θα ξεχωρίζει.

Διασκεδάζοντας με τον Καραγκιόζη

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 03 Apr 2023 06:41:00 +0000

Με αφορμή τη χθεσινή παράσταση Καραγκιόζη που διοργανώσαμε στο σχολείο την οποία απόλαυσαν μικροί και μεγάλοι, σκεφτόμουν την αντοχή στο χρόνο που έχουν ορισμένα πράγματα.

Το θέατρο Σκιών, για παράδειγμα, είναι από τα αρχαιότερα είδη θεατρικού θεάματος. Ξεκίνησε από τα βάθη της Ανατολής και έφτασε στη γειτονιά μας κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, από όπου και πηγάζει τις βασικές φιγούρες και ιστορίες - εμπλουτισμένες πάντα με ελληνικό στοιχείο.

Παρά την επικράτηση άλλων μέσων άμεσης και μαζικής ψυχαγωγίας, παραμένει για τις μικρές κυρίως ηλικίες μια σχετικά οικονομική πηγή χαράς και άφθονου γέλιου, ενώ δίνει τη δυνατότητα αλληλεπίδρασης με το συχνό διάλογο που γίνεται μεταξύ του καραγκιοζοπαίχτη και των θεατών.

Ακόμη και οι μεγαλύτεροι, παρακολουθώντας μια παράσταση Καραγκιόζη μπορούμε να αφεθουμε και να γίνουμε πάλι παιδιά για μία ώρα. Αν ψάξουμε λίγο, μια παράσταση Καραγκιόζη σίγουρα θα παίζεται κάπου κοντά μας.

Περί επίκλησης του "ανθρώπινου λάθους" ως αποκλειστικής ευθύνης

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Thu, 02 Mar 2023 07:26:00 +0000

Λόγω του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη ήδη ακούμε και διαβάζουμε αρκετά για το "ανθρώπινο λάθος". Με μια πρόχειρη αναζήτηση είναι μία έκφραση που χρησιμοποιείται συχνά, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε μεγάλες καταστροφές. Είναι όμως αρκετό για να αποδοθούν οι όποιες ευθύνες;

Όλοι όσοι ασχολούμαστε με management πάσης φύσεως σε επιχειρήσεις, από μικρομεσαίες και άνω, γνωρίζουμε ότι η έννοια από μόνη της δεν στέκει. Ήδη από τον πρώτο εργασιακό σταθμό μου περίπου 20 χρόνια πριν θυμάμαι μια χαρακτηριστική εκπαίδευση που είχαμε κάνει σχετικά με την αποφυγή του λεγόμενου HumanErrorFactor - όπως αποτυπώνεται στην παρακάτω γελοιογραφία.

Τι είχαμε μάθει λοιπόν; Καταρχάς ότι το ανθρώπινο λάθος είναι κάτι δεδομένο. Με βάση αυτό σαν σκέψη αυτό που κάνεις είναι να βάζεις πολλαπλές δικλείδες στο σύστημα ώστε να μην επηρεάζεται με το παραμικρό. Εκπαιδεύσεις, επίπεδα ελέγχου, συστήματα, πολιτικές και ο,τι άλλο.

Αυτό δε σημαίνει ότι θα αποτραπεί, αλλά ότι θα μειωθούν οι πιθανότητες καθώς και η συχνότητα - βασικά ζητούμενα και τα δύο.

Και φυσικά εάν συμβεί κάποια "στραβή" που δεν έχει προβλεφθεί, ευθύνονται όλοι οι εμπλεκόμενοι (υφιστάμενοι και προϊστάμενοι, υπεύθυνοι τμήματος ή διαδικασίας), ακόμη και αν δεν έχουν κάνει κάτι - ή μάλλον ακριβώς επειδή δεν έχουν κάνει κάτι.

Κάτι επίσης σημαντικό: αφού ολοκληρωθούν οι όποιες έρευνες και βγει το όποιο πόρισμα και ο καταμερισμός των ευθυνών, πρέπει να αναλυθούν όλα τα στάδια και να ακολουθήσει η διόρθωση των διαδικασιών, η εισαγωγή πρόσθετων δικλείδων και η μείωση του περιθωρίου ανθρώπινου λάθους. Μόνο έτσι μπορεί να προχωρήσει κανείς, είτε είναι επιχείρηση, είτε κρατική οντότητα, είτε ό,τι άλλο.

#management #crisis #humanerror #humandevelopment

Μια αγγελία (εργασίας) την ημέρα...

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Fri, 30 Dec 2022 07:33:00 +0000

Πριν 5 χρόνια περίπου είχα κληθεί να κάνω μια σύντομη παρουσίαση στο πλαίσιο ενός συνεδρίου Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης. Το θέμα του συνεδρίου και των παρουσιάσεων ήταν οι νέοι και πώς μπορούμε να τους δώσουμε κίνητρα για να παραμείνουν στη χώρα, καθώς ειδικά εκείνη την περίοδο είχε κορυφωθεί το περίφημο brain drain.

Είχα επιλέξει τον τίτλο “Οι νέοι στη χώρα του Φάουστ” θέλοντας να δείξω πώς ουσιαστικά οι μεγαλύτερες γενιές είμαστε κάποιες φορές έως και εχθρικοί απέναντι στους νέους που ξεκινούν τον εργασιακό τους στίβο. Συγκεκριμένα, μία από τις διαφάνειες της παρουσίασης είχε την εξής ατάκα, αναπαριστώντας αγγελία εργασίας η οποία δυστυχώς σε κάποιες περιπτώσεις δεν απείχε από την πραγματικότητα: «Ζητείται νέος/ νέα έως 20 ετών, με 5ετή εμπειρία στο αντικείμενο, να μιλάει 7 γλώσσες, να καταπίνει φωτιές και να έχει κατακτήσει Champions League».

Παρά το χιουμοριστικό της παραπάνω αγγελίας συχνά απαντάμε παρόμοια φαινόμενα σε πραγματικές αγγελίες. Εταιρείες ζητάνε περισσότερα για θέσεις αρκετά κατώτερες, τόσο σε προσόντα όσο και αμοιβή. Ο/η νέος/ νέα που κάνει την αίτηση έχει την προσδοκία πριν τη συνέντευξη για κάτι καλύτερο, προσγειώνεται όμως απότομα όταν ακούει τις πραγματικές την ώρα της συνέντευξης. Από την άλλη, τα τμήματα HR φορτώνονται με περιττό κόπο, καθώς λαμβάνουν πολλά, άσχετα βιογραφικά. Δημιουργείται μια διελκυνστίδα όπου αφενός οι υποψήφιοι στέλνουν αιτήσεις για θέσεις στις οποίες στερούνται προσόντων, αφετέρου οι εταιρείες “φουσκώνουν” τα απαιτούμενα ώστε να λάβουν καλύτερα βιογραφικά, καθώς υπάρχει (η λανθασμένη για εμένα) νοοτροπία ότι “καλύτερα να πάρεις κάποιον καλύτερο και ας αξιοποιηθεί αργότερα”. Αυτό μπορεί να ισχύσει μόνο σε εταιρείες που έχουν δομημένο και ξεκάθαρο career path.

Εξαιτίας της αστοχίας πραγματικών απαιτήσεων και αγγελίας έχω ζήσει άβολες στιγμές και από τις 2 πλευρές, τόσο ως υποψήφιος όσο και ως hiring manager. Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο ξεκίνημα του εργασιακού μου βίου να έχω πάει σε αγγελία για θέση μάρκετινγκ η οποία ήταν τελικά κάτι μεταξύ τηλεπωλήσεων και ponzi scheme - μου πήρε 3-4 λεπτά για να το καταλάβω και κάπου εκεί η συνάντηση έλαβε τέλος. Έχοντας νιώσει την άσχημη αίσθηση του χαμένου χρόνου, έκτοτε στα πλαίσια της αυτοβελτίωσης, στις συνεντεύξεις αφού έχουμε παρουσιάσει τη θέση εργασίας από κοντά, ρωτάω συνήθως τους υποψήφιους εάν η αγγελία ανταποκρίνεται σε αυτά που συζητήσαμε. Γιατί, όπως λέει η γνωστή παροιμία με το μήλο και τον γιατρό, δείχνοντας τη σημασία της σωστής διατροφής με μακροχρόνια αποτελέσματα, έτσι και μια ειλικρινής αγγελία μπορεί να οδηγήσει σε μια καλή μακροχρόνια επαγγελματική συνεργασία.

*Δημοσιεύτηκε αρχικά στην ενότητα HR Stories του Διατμηματικού Μεταπτυχιακού στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών μετά από πρόσκληση του καθηγητή κου Ιωάννη Νικολάου.

Χο χο χο χαρίζοντας χριστουγεννιάτικη χαρά!

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Thu, 22 Dec 2022 09:11:00 +0000

Οι φετινές γιορτές έχουν έως τώρα αρκετές συγκινήσεις. Ο βασικότερος λόγος είναι ότι τα σχολεία είναι ανοιχτά οπότε μπορούν και γίνονται εκδηλώσεις - αυτές οι εκδηλώσεις οι οποίες είχαν χαθεί κατά την διάρκεια των προηγούμενων χρόνων. Διαπιστώνουμε, τελικά, ότι είναι πολύ χρήσιμες και όμορφες για παιδιά και γονείς, καθώς η χριστουγεννιάτικη χαρά που μας χαρίζουν είναι αξεπέραστη!

Χθες απόγευμα είχαμε στο νηπιαγωγείο από το #kitsopaidyo τη χριστουγεννιάτικη γιορτή. Πρώτη φορά για κάποια προνήπια αλλά και νήπια, καθώς τα προηγούμενα χρόνια είτε δε πραγματοποιούνταν καθόλου είτε κεκλεισμένων θυρών. Οι πρόβες έγιναν με μεγάλη δυσκολία, καθώς αρκετά παιδιά έχαναν πρόβες λόγω των φετινών ιώσεων. Υπήρχαν παιδιά και δη προνήπια που έκαναν μόλις 1-2 πρόβες. Παραλάβαμε τις στολές 2-3 ημέρες πριν για σουλούπωμα και ήμασταν έτοιμοι - ή έτσι νομίζαμε. Εκ μέρους του Συλλόγου Γονεών και Κηδεμόνων, όπου συμμετέχω, είχαμε κανονίσει να μοιραστούν δώρα σε όλα τα παιδιά στο τέλος καθώς και δώρα στις δασκάλες. Ένας πατέρας με εμπειρία είχε αναλάβει να υποδυθεί τον Άγιο Βασίλη, ενώ μητέρα η οποία είναι επαγγελματίας ανιματέρ θα έκανε το ζέσταμα.

Το βράδυ πριν τη γιορτή 2 αλλαγές μαζεμένες. Η υπεύθυνη του Συλλόγου που ήταν να φέρει τα δώρα αρρώστησε και δε θα μπορούσε. Ο κλήρος έτυχε σε μένα, ο μόνος άντρας στο ΔΣ του Συλλόγου, να τα πάρω και να τα φέρω. Ως εδώ καλά. Λίγο μετά έρχεται μήνυμα ότι ο πατέρας που θα έκανε τον Άγιο Βασίλη ήταν άρρωστος και αυτός. Οπότε σε ποιον πέφτει πάλι ο κλήρος;

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από νωρίς. Γονείς, αδερφάκια, παππούδες και φυσικά τα ίδια τα παιδιά που συμμετείχαν στην παράσταση ήταν στις θέσεις τους για τις τελευταίες πινελιές στην ενδυμασία. Μέσα ζέστη, έξω αρκετή ψύχρα καθότι ξαστεριά. Η παράσταση καταπληκτική, δεδομένων των συνθηκών, η προσπάθεια παιδιών και των νηπιαγωγών αξιέπαινη, έως και συγκινητική! Πλησιάζει το τέλος, όπου εμφανίζεται το ξωτικό. Αφού θερμαίνει το κοινό με τραγούδια, παιχνίδια, έρχεται η ώρα για την είσοδο του Άγιου Βασίλη που κουβαλούσε 2 σάκους - έναν με παιχνίδια και έναν με γλυκά για όλα τα παιδιά.

Η αίσθηση του να μπαίνεις σε μία αίθουσα όπου σε κοιτάνε όλοι και σε υποδέχονται με χειροκροτήματα είναι απερίγραπτη. Καθώς πλησίαζα τη σκηνή, κοιτούσα 60+ ζευγάρια μάτια να με κοιτάνε με γλυκιά προσμονή και τη χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους - μιλάμε για παιδάκια 4-5 χρονών, ίσως σε μία από τις πιο γλυκιές και αθώες στιγμές της ζωής τους. Πήρα τη θέση μου στη σκηνή και ερχόνταν ένα-ένα να τους δίνω τα δώρα και τα γλυκά. Μικρά χεράκια να με κοιτάνε στα μάτια και να λένε "Έχει και για μένα, Άγιε Βασίλη, δώρο;". Είναι από τις στιγμές που δεν αλλάζω με τίποτε στον κόσμο.

Αντί υστερόγραφου, η στιγμή που ήρθε χαμογελαστό το #kitsopaidyo και μου ψιθύρισε συνομωτικά στο αυτί "Ξέρω ότι δεν είσαι ο Άγιος Βασίλης, είσαι ο μπαμπάς μου". Χτίζουμε αναμνήσεις, χτίζουμε χαρά. Καλές γιορτές να έχουμε!

Βιβλία Χριστουγέννων κάτω από το δέντρο

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sun, 11 Dec 2022 09:05:00 +0000

Τα Χριστούγεννα είναι μια καλή αφορμή για μια δόση μαγείας. Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά μαζί με την αγάπη και τη στοργή είναι οι μικρές εκπλήξεις που μπορούν να τα κάνουν χαρούμενα. Αυτό που έχει αξία είναι η προσπάθεια και η διαδικασία και όχι πάντα το κόστος. Τα παιδιά χαίρονται συνήθως με μικρά πράγματα που στους μεγαλύτερους μπορεί να μας φαίνονται πεζά. Για παράδειγμα η χαρά του να ξετυλίγεις μια συσκευασία είναι διαχρονική. Δεν είναι τυχαίο ότι το λεγόμενο unboxing έχει γίνει της μόδας γενικότερα.

Επιστροφή στο θέμα που έχει να κάνει με Χριστούγεννα και παιδιά, συνδυαστικά με το unboxing και τα βιβλία. Εδώ και 3-4 χρόνια, λίγο μετά το στόλισμα του δέντρου, κατεβάζουμε και ορισμένα βιβλία που έχουν να κάνουν με τις γιορτές. Ορισμένα από τα αυτά τα φυλάμε ειδικά για τις γιορτές. Μένουν στο ντουλάπι για 11 μήνες, τον τελευταίο όμως μήνα του χρόνου κυριαρχούν. Τα βιβλία αυτά μπορούν να είναι ξενόγλωσσα, κόμικς, μουσικά βιβλία ή βιβλία ιστοριών για μεγαλύτερους. Δεν έχει σημασία, αξία έχει η χρήση τους. Ορισμένα παραδείγματα στη φωτογραφία που ακολουθεί.

Αφού επιλέξουμε τα βιβλία, το επόμενο σημαντικό βήμα είναι το περιτύλιγμα. Κατά προτίμηση κάτι εορταστικό, χωρίς όμως να είναι απαραίτητο. Είναι το βασικότερο βήμα, μαζί με την καλή διάθεση. Τυλίγουμε τα βιβλία ώστε να έχει νόημα το ξετύλιγμα και η χαρά!

Τα τοποθετούμε κάτω από το δέντρο. Προσοχή: τα βιβλία πρέπει να μας φτάσουν μέχρι τα Χριστούγεννα οπότε κάνουμε μια απλή αριθμητική για το πόσα έχουμε και πόσες μέρες μας απομένουν. Τελευταίο και σημαντικότερο βήμα η καλή διάθεση και η συμμετοχή μικρών και μεγάλων! Όσο τα παιδιά είναι μικρότερα ήθελαν να τους διαβάζουμε εμείς, τώρα που μεγάλωσαν κάποιες φορές τα διαβάζουν μαζί και κάποιες άλλες ζητάνε τη βοήθειά μας. Μαγεία, χαρά, αγάπη με μερικές απλές κινήσεις!

Σημείωση: τα βιβλία μπορεί να είναι παλιότερα, νεότερα, ακόμη και τελείως βρεφικά με κουμπάκια που βγάζουν ήχους. Φυσικά αν υπάρχει κάποιο νέο το προσθέτουμε. Η μαγεία και η αξία δεν είναι τόσο στο νέο και στο παλιό όσο στην διαδικασία. Η προσμονή, το άνοιγμα, το ξεφύλλισμα, η στιγμή. Μόνο επαναλαμβανόμενο κόστος το χαρτί περιτυλίγματος, ας μας το επιτρέψει όμως η οικολογική μας συνείδηση!

Ακούσματα για την επέτειο του Πολυτεχνείου

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Thu, 17 Nov 2022 07:52:00 +0000

Στα πλαίσια του εορτασμού της επετείου της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, παραθέτω 2 διαφορετικές συλλογές και τύπους ακουσμάτων που συνδέχονται με την επέτειο.

Η πρώτη είναι λίστα τραγουδιών που έχω συγκεντρώσει στο Spotify και σχετίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με το Πολυτεχνείο, τους φοιτητές, τη χούντα, την εξέγερση και την καταστολή. Η λίστα περιλαμβάνει λιγότερο ή περισσότερο γνωστά τραγούδια, αρκετά από τα οποία τραγουδούσαμε στις σχολικές γιορτές. Είναι διαθέσιμη στο Τραγούδια για την 17η Νοεμβρίου

Η δεύτερη πρόταση περιλαμβάνει οπτικοακουστικό υλικό μέσα από την ταινία του Νίκου Κούνδουρου "Τραγούδια της Φωτιάς". Περιλαμβάνει εικόνες και βίντεο από το Πολυτεχνείο και κυρίως από συναυλίες και πορείες μετά την πτώση της Χούντας το 1974. Είναι ολόκληρη διαθέσιμη στο YouTube.

Remember, remember the 5th of November

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sat, 05 Nov 2022 09:05:00 +0000

Σήμερα στο Ηνωμένο Βασίλειο γιορτάζουν την Guy Fawkes Day ή αλλιώς Bonfire day - δείτε περισσότερα στο σχετικό άρθρο της Britannica. Πριν το κόμικ που έγινε η ταινία V for Vendetta δεν ξέρω πόσοι το γνώριζαν, έχει αναδειχθεί πάντως πλέον ως ημέρα εορτασμού κατά του απολυταρχισμού και υπέρ του φανατισμού. Γιορτάζεται - ανάμεσα σε άλλα - με καύση ομοιωμάτων των συνωμοτών και πυροτεχήματα. Όπως κάθε ιστορία φέρνει στον καθένα μας ξεχωριστές αναμνήσεις.

Πρώτη μου επαφή με τον Γκάι Φοκς και την αποτυχημένη απόπειρα ανατίναξης του βρετανικού κοινοβουλίου ήταν μέσα από μια παιδική σειρά βιβλίων, οι Μυστικοί Επτά της Ένιντ Μπλάιτον. Τα βιβλία πραγματεύονταν τις περιπέτειες επτά παιδιών που έλυναν μυστήρια ως άλλοι ντετέκτιβ. Σε μία από τις περιπέτειες με τον τίτλο Secret Seven Fireworks ή The Secret Seven and the Bonfire Adventure η συγκεκριμένη ημέρα και τα έθιμά της κυριαρχούν. Τότε δεν ήξερα περισσότερα, απλώς το αντιμετώπισα ως άλλη ιστορία.

Αρκετά χρόνια αργότερα, το μακρινό 2001 επισκέφτηκα την Αγγλία, φιλοξενούμενος στο σπίτι συντοπίτη που σπούδαζε στο Λούτον. Καθημερινά κατεβαίναμε Λονδίνο με το τρένο για τουρισμό. Μία από τις ημέρες στην επιστροφή είδαμε κατά μήκος της διαδρομής διάφορα σημεία που έκαιγαν κάτι που μας φαινόταν σαν απλά άχυρα. Ρωτώντας, μας είπαν περισσότερα για το έθιμο αυτό και κάποια λίγα πράγματα σχετικά με την επέτειο.

Αν ποτέ βρεθείτε κάποια ημέρα, λοιπόν, στη Μεγάλη Βρετανία αυτές τις ημέρες, αναζητήστε τους εορτασμούς. Αξίζει κανείς να παρακολουθήσει το θέαμα, ενώ παράλληλα να ενημερωθεί διαβάζοντας λίγη ιστορία. Η ανάρτηση ανέβηκε αρχικά στο blogtravels.gr

Photo by Charlie Ellis on Unsplash

Ο καλός χειμώνας θέλει εξοικονόμηση ενέργειας

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Tue, 30 Aug 2022 11:53:00 +0000

Μεσούσης της ενεργειακής κρίσης και ενόψει του κρίσιμου χειμώνα με τις αναμενόμενες ελλείψεις φυσικού αερίου η συζήτηση σε μεγάλο μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στρέφεται γύρω από το θέμα της #εξοικονόμησης ενέργειας ως ένα από τα μέτρα που μπορεί να λάβει ο καθένας από εμάς. Στο μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται όμως (λέγε με Ελλάδα), σημαντικό μέρος του δημοσίου διαλόγου περιστρέφεται γύρω από το ύψος των επιδομάτων.

Ήδη κάποιες πρώτες φωνές αναφέρουν ότι ο δύσκολος χειμώνας δε θα είναι ένας αλλά πολλοί. Οπότε μιλάμε για μια νέα #καθημερινότητα, ακόμη και αν στην Ελλάδα ο καιρός ευνοεί καθώς σε αρκετές περιοχές οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες σπάνια κάνουν την εμφάνισή τους. Τι μπορεί να κάνει κανείς για να προφυλαχθεί, αυτό είναι το ζητούμενο.

Ένα από τα βασικά που χρειάζεται, έστω και αργά, είναι η εκπαίδευσή μας ως καταναλωτές στην εξοικονόμηση ενέργειας. Συγκροτημένα εξ' όσων γνωρίζω δεν έχει γίνει κάποια προσπάθεια. Μεμονωμένες φωνές ακούγονται κατά καιρούς, ενώ ορισμένα πυροτεχνήματα τύπου "κλείστε το φουρνάκι" αντιμετωπίζονται με χλεύη. Επιπλέον, τα προγράμματα ενεργειακής αναβάθμισης τύπου Εξοικονομώ Κατ' Οίκον αντιμετωπίστηκαν από ορισμένους δυστυχώς κυρίως εισπρακτικά και όχι στην ουσία του θέματος, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες εμπλεκόμενων κλάδων.

Τι μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε οι ίδιοι που άμεσα θα μας δώσει κάποιο όφελος; Παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Όπου είναι εφικτό, αξιοποίηση των νυχτερινών ωραρίων στο ρεύμα (πλυντήρια κτλ). Αποφυγή του στεγνωτηρίου, ευτυχώς ο καιρός και ο ήλιος στις περισσότερες περιοχές μας το επιτρέπει. Εγκατάσταση ηλιακού θερμοσίφωνα για νερό ζεστής χρήσης. Ρύθμιση του θερμοστάτη/ κλιματισμού τόσο στη θέρμανση (στους 19 πχ) και ψύξη (στους 26-27). Παραδείγματα υπάρχουν αρκετά, το ζήτημα παραμένει η κατάλληλη ενημέρωση. Το ζήτημα πάντως μας αφορά και μας επηρεάζει όλους.

*Σημείωση: η ανάρτηση αφορά στο τι μπορεί να κάνει ο καθένας. Για τις ενέργειες που απαιτούνται σε κεντρικό επίπεδο (κράτος, φορείς, επιχειρήσεις) θα γίνει αναφορά σε ξεχωριστό κείμενο.

Οξυγόνο στο Ηρώδειο*

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Thu, 25 Aug 2022 06:38:00 +0000

Γυρνώντας χθες από την δουλειά στο σπίτι άκουσα τυχαία στο ραδιόφωνο ότι ήταν τα γενέθλια του Jean-Michel Jarre. Ο Γάλλος συνθέτης και μουσικός, πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής αλλά και των εκπληκτικών υπαίθριων θεαμάτων έκλεισε τα 74. Η αναφορά και μόνο του ονόματος μου έφερε αναμνήσεις από παλιά. Στο ευρύτερο και νεότερο κοινό συστήθηκε ξανά με τη συναυλία που έδωσε την Πρωτοχρονιά του 2021 από την Notre-Dame στο Παρίσι, εν μέσω Covid.

Ήρθα σε επαφή με το έργο του περίπου στα 18 μου, 2-3 χρόνια πριν την έλευση της νέας χιλιετίας, μέσω των 2 κυριότερων κατ' εμέ, του Oxygene και του Equinoxe. Καθότι εκείνη την εποχή το YouTube και γενικότερα τα online βίντεο ήταν ανύπαρκτα κύριες πηγές ενημέρωσης ήταν η τηλεόραση και κυρίως το MTV με τα μουσικά videos, όποια πληροφορία μπορούσε κανείς να βρει στο πρώιμο διαδίκτυο, τα περιοδικά μουσικής και φυσικά τα δισκάδικα.

Κάποια χρόνια αργότερα, το 2001, ο Jean-Michel Jarre ήρθε στην Αθήνα για ένα ιδιαίτερο θέαμα. Κάτω από την σκιά της Ακρόπολης, στο Ηρώδειο έδωσε μια παράσταση πραγματικά ιδιαίτερη. Ο συνδυασμός μουσικής, του τοπίου, η χρήση φωτισμού και η όλη αύρα ήταν κάτι το μοναδικό. Ήμουν από τους τυχερούς που παρακολούθησαν την παράσταση, παρόλο που καθώς ήμουν φοιτητής το εισιτήριο αντιστοιχούσε σε ένα υπολογίσιμο κομμάτι εξόδων. Κάποιες ευκαιρίες όμως μπορεί να δίνονται μια φορά οπότε είπα να την αδράξω.

*Μπορεί κανείς να δει το θέαμα από τη συναυλία στο Ηρώδειο το μακρινό 2001 στο παρακάτω βίντεο στο YouTube.

Το βάδην στη ζωή μας

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Tue, 23 Aug 2022 09:24:00 +0000

Έχουν περάσει 18 χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Νέος τότε, μόλις είχα απολυθεί από τον στρατό και έψαχνα εργασία. Παράλληλα, είχα κάνει τα χαρτιά μου για εθελοντής στους Αγώνες, μια ευκαιρία να ζήσω από κοντά τη μεγάλη γιορτή. Βλέπετε, ως νέος χωρίς χρήματα ήταν ένας από τους βασικούς τρόπους να πάρω λίγο από την οσμή και το δέος που προκαλεί αυτή η παγκόσμια εκδήλωση.

Θυμάμαι αρκετά πράγματα από τότε. Ένα από τα πιο έντονα ήταν το πρωί της 23ης Αυγούστου 2004. Είχα πιάσει νωρίς βάρδια, ήμουν στον προαύλιο χώρο του ΟΑΚΑ, άλλοτε στην είσοδο και άλλοτε μέσα για να βοηθάμε τον κόσμο να κατευθύνεται εκεί που ήθελε και έπρεπε. Εκείνο το πρωινό, λοιπόν, ήμουν καθισμένος σε μια ψηλή καρέκλα ανάμεσα στον κόσμο με μια ντουντούκα στο χέρι δίνοντας κατευθύνσεις. "Αριστερά για τον στίβο του ΟΑΚΑ, δεξιά για το κατάστημα με τα αναμνηστικά, πίσω για το κολυμβητήριο και την ποδηλασία" σε ελληνικά, αγγλικά και ενίοτε όποια άλλη γλώσσα ήξερε ο καθένας.

Κάποια στιγμή ακούσαμε από το στάδιο ιαχές από τον κόσμο. Δε γνωρίζαμε για ποιο λόγο και γυρίσαμε να κοιτάξουμε τις οθόνες που ήταν στα καταστήματα εκτός σταδίου. Είδαμε μια νεαρή κοπέλα να μπαίνει πρώτη στο στάδιο σε ένα αγώνισμα που σε γενικές γραμμές μας ήταν άγνωστο. Η νεαρή κοπέλα ήταν η Αθανασία Τσουμελέκα και το αγώνισμα ήταν το βάδην, συγκεκριμένα τα 20 χιλιόμετρα. Αρχίσαμε να ζητωκραυγάζουμε, ξεχνώντας για λίγο το ρόλο του οδηγού. Η χαρά για ένα μετάλλιο μας έφτιαξε τη διάθεση, η οποία ήταν ήδη στα ύψη καθώς η συμμετοχή και μόνο σε αυτή τη μεγάλη γιορτή ήταν κάτι το συγκλονιστικό.

Πολλά χρόνια μετά είχα τη χαρά να την συναντήσω σε άσχετο με τον αθλητισμό χώρο. Αφού βεβαιώθηκα ότι ήταν όντως η Αθανασία Τσουμελέκα, την πλησίασα και της είπα ένα Ευχαριστώ για τη συγκίνηση που μας πρόσφερε και μου φάνηκε σαν να ντράπηκε λίγο που της το έλεγα τόσα χρόνια μετά από εκείνη την ημέρα. Επειδή, όσο την γνώρισα, φαίνεται απλός και ευγενικός άνθρωπος, θεωρώ ότι το εκτίμησε. Όπως και να έχει, την ευχαριστούμε για τις όμορφες αναμνήσεις και συγκινήσεις!

ΥΓ 18 χρόνια μετά το βάδην επανήλθε στο προσκήνιο με τη διπλή, τεράστια επιτυχία της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη, γράφοντας ιστορία σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

ΥΓ1 Βίντεο από τα τελευταία χιλιόμετρα και τις δηλώσεις της Αθανασίας Τσουμελέκα μετά το χρυσό.

Ξυπόλητη ανεμελιά

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 22 Aug 2022 09:54:00 +0000

Προχθές, Σάββατο, καθώς πλησίαζε η ημέρα επιστροφής στη βάση και στην εργασία ένα από τα πρώτα πράγματα που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν ότι θα έπρεπε να φορέσω ξανά κλειστά παπούτσια. Και αυτό με έκανε να νιώσω μια λύπη για το κύριο μέρος των φετινών διακοπών που πέρασαν. Αυτή η επιστροφή στην καθημερινότητα σηματοδοτείται έντονα από τα κλειστά παπούτσια, τουλάχιστον για όσους δεν μπορούμε να φοράμε ανοιχτά στον εργασιακό χώρο.

Σκεφτόμουν άραγε από πού να προέρχεται αυτή η αίσθηση. Μάλλον ξεκινάει από μικρή ηλικία, όπου τα πρώτα βήματα γίνονται ξυπόλητα. Σίγουρα είναι και η αίσθηση της αφής που οξύνεται - με καλό και κακό τρόπο, ειδικά όταν πατάμε αγκάθια ή κάτι αιχμηρό (λέγε με μικρό κομμάτι Lego). Πάντως το περπάτημα ξυπόλητος στην άμμο είναι κάτι που δίνει αυτή την ανεμελιά των παιδικών χρόνων, των διακοπών, όλων των αναμνήσεων μαζί.

Συνήθως, πριν ξεκινήσουν οι διακοπές βάζει κανείς στόχους για το τι θα κάνει. Άλλος τα μπάνια, άλλος τα παγωτά, άλλος τα μέρη. Εμένα τα τελευταία χρόνια στόχος είναι οι ημέρες που δε θα χρειαστεί να φορέσω κλειστό παπούτσι. Έτσι, για το καλό. Παράλληλα, προσπαθώ να το εμφυσήσω στα μικρά δίνοντας το παράδειγμα. Έτσι, για το καλό και πάλι. Μέχρι να επανέλθουμε στην πραγματικότητα.

Κοιτάζοντας το παρελθόν από το υπερπέραν

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Wed, 13 Jul 2022 13:53:00 +0000

Τις τελευταίες ώρες ένα από τα βασικά θέματα συζήτησης είναι οι εντυπωσιακές εικόνες που μας χάρισε η επιστήμη μέσω του James Webb Space Telescope, που είναι μια διεθνής συνεργασία της NASA, της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA) και της αντίστοιχης Καναδικής (CSA). Οι εικόνες αυτές έρχονται από το παρελθόν, καθώς είναι 4.6 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ίσως ό,τι κοντινότερο στο Big Bang έχουμε δει ως τώρα.

Πρόκειται για μοναδικό - έως τώρα επίτευγμα - καθώς μας δίνει πληροφορίες που έως τώρα μπορούσαμε να υποθέσουμε. Εκτός από το τόσο μακρινό παρελθόν, η είδηση με ταξίδεψε 30 περίπου χρόνια πίσω. Στο κατώφλι της εφηβείας μου μια αντίστοιχη είδηση είχε κεντρίσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Η εκτόξευση του Hubble Space Telescope είχε πραγματοποιηθεί το 1990, σε μια αντίστοιχη σύμπραξη της NASA και της ESA.

Η διαφορά με τότε ήταν ότι δεν υπήρχε το διαδίκτυο ανεπτυγμένο, οπότε η τηλεόραση και ο έντυπος τύπος ήταν τα μοναδικά μέσα πληροφόρησης. Έτσι, αργήσαμε να μάθουμε τόσο την εκτόξευση όσο και το γεγονός ότι το διαστημικό τηλεσκόπιο έπασχε από μυωπία! Τελικά, σε μια νεότερη αποστολή επιδιόρθωσης το 1993 η "ματιά" του Hubble διορθώθηκε με αποτέλεσμα να μας χαρίσει μοναδικές - για την τότε εποχή - εικόνες.

Όλα τα παραπάνω συνέπεσαν και με κάτι άλλο που είναι κομμάτι της εφηβικής ζωής μου. Τέλη 1993 - αρχές 1994 (αν δεν κάνω λάθος) κυκλοφόρησε ένα νέο έντυπο, το Experiment - ΓΑΙΟΡΑΜΑ. Ήταν ένα περιοδικό επιστημονικής ύλης που μας επέτρεπε να παρακολουθούμε την επικαιρότητα της δεκαετίας του '90 - από ιατρική, οικολογία, ιστορία, οικολογία έως και νέα από το διάστημα! Σε ένα από τα πρώτα τεύχη, αν θυμάμαι καλά, είχε θέμα και για το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ.

Ενδιαφέροντες συνειρμούς κάνει η μνήμη, ειδικά όταν μεγαλώνεις. Έως την επόμενη ανάμνηση, ας απολαύσουμε τις εικόνες του μέλλοντος που έρχονται από το παρελθόν.

*Η φωτογραφία είναι από το https://esawebb.org/images/webb-first-deep-field/

Δημόσιο online με μερικά clicks

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 04 Jul 2022 10:34:00 +0000

Επειδή οι θετικές ειδήσεις είναι που μας λείπουν και τα καλά πρέπει να λέγονται: σε 3 διαφορετικές περιπτώσεις το τελευταίο διάστημα έχω αναγκαστεί να χρησιμοποιήσω υπηρεσίες του δημοσίου που αφορούν κυρίως θέματα υγείας, ασφάλισης και συναφή.

Σε όλες τις περιπτώσεις οι διαδικασίες έγιναν ηλεκτρονικά, η κατάθεση των εγγράφων, η επικύρωση, η αποστολή και ό,τι άλλο χρειάστηκε. Αφιέρωσα λίγο χρόνο από τη ζωή μου να συνδεθώ, χωρίς να αναγκαστώ να τρέχω από υπηρεσία σε υπηρεσία, από γραφείο σε γραφείο, από αρμόδιο σε (αν)αρμόδιο και ούτως καθεξής.

Πρόκειται για υπηρεσίες που παλιότερα ήξερα ότι ήθελαν τουλάχιστον μία ημέρα από τη ζωή του καθενός από εμάς και άπειρη υπομονή. Η αναγκαστική επιτάχυνση που έγινε λόγω Covid τελικά φαίνεται να απέδωσε καρπούς. Αναμένουμε τα νεότερα, τώρα που μπήκαμε σε τροχιά.

Τα εύσημα, λοιπόν, σε όσες και όσους έχουν τρέξει τις απαραίτητες διαδικασίες διαχρονικά και σε όσους φροντίζουν για να εξυπηρετείται ο πολίτης απρόσκοπτα.

ΥΓ Η ανάρτηση δεν έχει κομματική χροιά. Αυτά θα έπρεπε να έχουν εφαρμοστεί εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που η τεχνολογία ήταν διαθέσιμη. Καλοδεχούμενα έστω και τώρα.

Earth Hour 2022 - WWF

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Wed, 16 Mar 2022 08:38:00 +0000

Ξεκινώντας το blogging το μακρινό 2007 ένα από τα πράγματα που πραγματευόμασταν συχνά ήταν ο διαδικτυακός ακτιβισμός. Θέματα που απασχολούσαν τους πολλούς όπως το περιβάλλον και η διάσωσή του ήταν ψηλά στην ατζέντα. Εκείνη την εποχή ξεκίνησε και να γιορτάζεται η #EarthHour. Τα πράγματα ήταν κάπως πιο αγνά οπότε πολλοί συμμετείχαμε, ακόμη και αν ακούγονταν οι γνωστές γκρίνιες (γιατί μόνο μία ώρα, τώρα το θυμηθήκατε κτλ).

Έκτοτε, το blogging σταδιακά ξεθώριασε δίνοντας τη θέση του στο microblogging και τα μαζικότερα social media. Κάπως νοσταλγικά και με μικρή δόση χαράς είδα ότι η δράση συνεχίζεται δίνοντας διαφορετικά θέματα κάθε χρονιά, πάντα όμως με επίκεντρο τη γη και το περιβάλλον.

Δείτε περισσότερα για τη δράση τόσο στη σχετική αφίσα όσο και στο link της Eart Hour από το WWF.

Bonus - retro ανάρτηση από το 2008 για τη δράση.

Γαϊδούρια στη ΛΕΑ

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Wed, 02 Mar 2022 08:29:00 +0000

Χωρίς να έχει μειωθούν ιδιαίτερα τα οχήματα που κινούνται στον Κηφισό, τις τελευταίες ημέρες η κίνηση/ μποτιλιάρισμα έχει βελτιωθεί αισθητά - τουλάχιστον στην κάθοδο το πρωί από Αχαρνών έως Πειραιώς που έχω ιδία άποψη.

2 βασικοί λόγοι. Ο πρώτος είναι ότι έχω καιρό να δω ατύχημα. Βελτιώθηκε η οδική συμπεριφορά; Ίσως είναι τυχαίο. Ο δεύτερος είναι ότι σχεδόν καθημερινά υπάρχει τροχαία που γράφει και αφαιρεί πινακίδες όσων μπαίνουν στη ΛΕΑ. Εύγε για την δραστηριοποίηση στο θέμα αυτό από την Ελληνική Αστυνομία.

Φυσικά, εξακολουθούν να υπάρχουν τα αντικοινωνικά παραβατικά γαϊδούρια που λίγα μέτρα πιο κάτω από το μπλόκο μπαίνουν ξανά στη ΛΕΑ εις βάρος όλων των υπολοίπων. Ας είναι, έχει γίνει μια καλή αρχή.

*Τώρα που το ξανασκέφτομαι, να ζητήσω συγνώμη από τα συμπαθή τετράποδα για τη χρήση του όρου. Τα αδικεί.

Η αναβίωση του QR code ή αλλιώς Η σημασία του timing

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Tue, 16 Nov 2021 08:44:00 +0000

Το QR code ως μέσο είναι μια σχετικά παλιά ιστορία. Ξεκίνησε τη δεκαετία του '90 ως συμπληρωματικό μέσο του barcode. Θυμάμαι 10 και πλέον χρόνια πριν που ξεκίνησε η άμεση ενασχόλησή μου με τα του μάρκετινγκ να το εντάσσουμε στο επικοινωνιακό υλικό (έντυπα, επαγγελματικές κάρτες κτλ) ως κάτι πολλά υποσχόμενο και νεωτεριστικό. Όμως κυρίως λόγω της τεχνολογίας που δεν είχε αναπτυχθεί αντίστοιχα, γρήγορα είχε εγκαταλειφθεί από τους περισσότερους, περνώντας σχεδόν στη λήθη.

Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι απαιτούνταν κανείς να κατεβάσει ειδική εφαρμογή, να διαθέτει καλή σύνδεση στο διαδίκτυο, ο φωτισμός να είναι επαρκής για τη φωτογραφία και άλλες παράμετροι για να πάρει το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Μόνο σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις χρησιμοποιούνταν - προσωπικά το συναντούσα κατά κύριο λόγο σε εκθέσεις του εξωτερικού όπου αποτελούσε συνοδευτικό της κάρτας επισκέπτη. Βέβαια για να δίνουμε όλη την εικόνα, ορισμένες προηγμένες εταιρείες είχαν δώσει τη δυνατότητα με το σκανάρισμα αυτόματα τα στοιχεία να στέλνονται στη database τους όπου το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών μετά αναλάμβανε τα υπόλοιπα. Ως μέσο επικοινωνίας διατηρούνταν σε ένα βαθμό σε μικρό κομμάτι της αγοράς.

Τα τελευταία όμως 2 χρόνια το μέσο έχει επιστρέψει για τα καλά. Η εξέλιξη της τεχνολογίας έχει επιτρέψει την ευκολία της χρήσης, καθώς δεν απαιτείται ειδικό app για τα περισσότερα κινητά, ενώ το WiFi και το 4-5G είναι διαθέσιμα σχεδόν παντού. Βέβαια, το μεγάλο μπαμ έγινε με την υγειονομική κρίση όπου αναδείχθηκε ένα άλλο πλεονέκτημα της χρήσης του QR code, η ανέπαφη επικοινωνία. Πλέον το βλέπουμε σχεδόν καθημερινά στα Covid-free passes, σε επαγγελματικές κάρτες, σε προωθητικά έντυπα, ενώ αρκετά συχνά στην εστίαση έχει αντικαταστήσει τα παραδοσιακά εκτυπωμένα μενού. Μάλιστα, σε ορισμένες χώρες ζητείται από τους επισκέπτες χώρων εστίασης ή/ και ξενοδοχείων να σκανάρουν συγκεκριμένα QR codes δηλώνοντας την παρουσία τους εκεί για λόγους ιχνηλασιμότητας.

Υπό μία έννοια, λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι το QR code επανήλθε μέσα στην υγειονομική κρίση - αυτή τη φορά για να παραμείνει. Αναμένουμε να δούμε σε ποιους άλλους κλάδους και με ποιους τρόπους θα χρησιμοποιηθεί.

Φωτογραφία από depositphotos.com

Αναδυόμενη ευκαιρία ενός εμπορικού πολέμου

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 18 Oct 2021 12:01:00 +0000

Το τελευταίο διάστημα, μεσούσης της υγειονομικής κρίσης που ακόμη δεν έχει λήξει αλλά αχνοφαίνεται η εξομάλυνσή της, το βασικότερο ίσως ερώτημα που απασχολεί την παγκόσμια οικονομία είναι το τι γίνεται εφεξής. Αυτή τη στιγμή βιώνουμε ένα ιδιαίτερο μίγμα συνθηκών, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν η αυξημένη ζήτηση για πρώτες ύλες και αγαθά, διαθέσιμα εισοδήματα σημαντικής μερίδας πληθυσμού που συγκρατήθηκαν λόγω lockdown, οι υψηλές τιμές καυσίμων και μεταφορικών, η μειωμένη διαθεσιμότητα μέσων όπως containers.

Τα πρώτα αποτελέσματα τα βλέπουμε για παράδειγμα με τις καθυστερήσεις σε αρκετά αγαθά κυρίως λόγω έλλειψης τσιπς που επηρεάζει την αυτοκινητοβιομηχανία, τις τεχνολογίες και άλλα. Τις τελευταίες ημέρες, πάλι, υπάρχουν πολλές αναφορές για εργοστάσια που αναστέλλουν προσωρινά την παραγωγή τους είτε με πρόσχημα περιβαλλοντικούς όρους είτε απλά και ξεκάθαρα με αναφορά στο αυξημένο κόστος ενέργειας. Η Κίνα, που αποτελεί βασική πηγή πρώτων υλών αλλά και αγαθών φαίνεται να έχει πληγεί αρκετά, καθώς αφενός οι παραδόσεις έχουν μεταφερθεί στο διηνεκές αφετέρου τα μεταφορικά κόστη έχουν εκτοξευθεί.

Και τώρα τι, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Τώρα μπορεί να είναι ευκαιρία για εταιρείες που έχουν παραγωγή, ειδικά στην Ευρώπη, να ξεχωρίσουν. Τα προϊόντα Made in EU διαθέτουν συνήθως ποιότητα και πληρούν τις προδιαγραφές, ενώ η εγγύτητα, η αμεσότητα και η διαθεσιμότητα μπορούν να αποτελέσουν όπλα στον εμπορικό πόλεμο που διεξάγεται εδώ και κάποιο καιρό. Ανάμεσα σε αυτά μπορούν να ξεχωρίσουν προϊόντα Made in Greece περισσότερο ή λιγότερο γνωστά, δίνοντας ώθηση σε κλάδους που κάποτε άκμαζαν και τα τελευταία χρόνια είχαν ξεπέσει λόγω κυρίως του ανταγωνισμού κόστους κυρίως από Κίνα. Υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι τομείς, όπως η κλωστοϋφαντουργία που στάθηκε η αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις.

*Κάθε κρίση είναι ευκαιρία, λένε. Ας ελπίσουμε μαζί με όλα να αλλάξουν κάπως τόσο η βιομηχανική κουλτούρα όσο και οι καταναλωτικές συνήθειες.

Καταναλώνω άρα ψηφίζω καθημερινά

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Fri, 17 Sep 2021 12:37:00 +0000

Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω αλλά: κάποια στιγμή θα πρέπει σαν καταναλωτές να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε σωστά και να αντιλαμβανόμαστε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας. Στις εκλογές ψηφίζουμε κάθε 4 χρόνια, στις αγορές καθημερινά.

Και εξηγούμαι: οι εταιρείες και τα προϊόντα θα πρέπει να επιλέγονται με κριτήρια βαρύνουσας σημασίας τη συμπεριφορά προς τους εργαζόμενους, προς τους πελάτες και το περιβάλλον. Το 3πτυχο αυτό είναι βασικό για πολλούς και διάφορους λόγους.

Όταν συμπεριφέρεται στους εργαζόμενους άσχημα ή υποτιμητικά, αφενός εμείς επιβραβεύουμε έμμεσα τις πρακτικές τους επιλέγοντας τη συγκεκριμένη εταιρεία, αφετέρου αύριο μπορεί να χτυπήσει και η δική μας πόρτα. Βλέπουμε και ακούμε για εταιρείες που ζητάνε πίσω τα δώρα ή και μέρος του μισθού. Για άλλες υπάρχουν πολλές καταγγελίες ή και καταδίκες για κακομεταχείριση και παράνομες πρακτικές.

Όταν συμπεριφέρεται φαιδρά απέναντι τους πελάτες, τότε πάλι πρέπει να επιλέγουμε κάποια άλλη εταιρεία. Είτε σε after sales, είτε με εξαπάτηση, είτε με ελλιπή προϊόντα και υπηρεσίες. Γνωστές αλυσίδες πρωταγωνιστούν διαρκώς σε ανακοινώσεις ανάκλησης προϊόντων των αρμόδιων υπουργείων ή του ΕΦΕΤ. Εμείς όμως επιμένουμε να αγοράζουμε.

Το περιβάλλον επίσης είναι μία σημαντικότατη παράμετρος. Για αρκετά χρόνια το αγνοούσαμε, ευτυχώς τα τελευταία κάτι γίνεται. Θέλει ψάξιμο όμως ακόμη και η κατανάλωση. Πολλά κινέζικα προϊόντα πχ δεν τηρούν περιβαλλοντικούς όρους και είναι πιο φθηνά. Αξίζει η καταστροφή η οποία πλέον αποδεδειγμένα στρέφεται εναντίον μας με τον πιο άγριο τρόπο (πυρκαγιές, ξηρασία, πλημμύρες, ακραία καιρικά φαινόμενα);

Προσθέτω μία ακόμη σημαντική παράμετρο: το made in Greece προϊόν αφήνει μεγαλύτερη υπεραξία στη χώρα, πράγμα που σημαίνει ότι ο γείτονας θα έχει δουλειά και θα μπορεί αργότερα να προμηθεύεται και τα δικά μου προϊόντα. Έτσι απλά.

Η φωτογραφία είναι από εδώ.

20 χρόνια μετά την 9/11

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sat, 11 Sep 2021 12:30:00 +0000

Κι όμως φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από τη μαύρη επέτειο του διπλού τρομοκρατικού χτυπήματος στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη. 20 χρόνια από μία ημέρα που σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία, στην καρδιά του αποκαλούμενου δυτικού κόσμου. Αρκετά από τα αποτελέσματα της επίθεσης αυτής τα βιώνουμε ακόμη και σήμερα. Οι έλεγχοι στα αεροδρόμια για παράδειγμα ήρθαν και έμειναν έως και σήμερα. Η κατάσταση στο Αφγανιστάν παραμένει επίκαιρη και καυτή όσο ποτέ.

Παρόλο που τότε δεν υπήρχαν τα social media εντούτοις είναι από τις ημέρες που σημάδεψαν τη μνήμη του καθενός. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, θυμόμαστε πού ήμασταν πριν 20 χρόνια όταν πρωτοακούσαμε ή είδαμε τον καπνό, ίσως το δεύτερο αεροπλάνο, σίγουρα την κατάρρευση και ό,τι επακολούθησε. Πιθανόν να είναι ένας από τους τρόπους μέτρησης της απήχησης η συλλογική αυτή μνήμη.

Το 2001, λίγες ημέρες πριν το χτύπημα, είχα μόλις πάει στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας στα πλαίσια της ανταλλαγής φοιτητών του προγράμματος Erasmus. Ήταν οι πρώτες ημέρες που μιλούσαμε αγγλικά, που προσπαθούσαμε να εγκλιματιστούμε σε ένα νέο περιβάλλον. Έτυχε εκείνη την ημέρα, την 11η Σεπτεμβρίου 2001, το Erasmus University of Rotterdam να μας έχει γιορτή υποδοχής. Αφού μας καλωσόρισαν επίσημα, μετά ακολούθησε μπουφές με open bar στο χώρο του πανεπιστημίου. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, καθότι φοιτητές και άφραγκοι, δε χάσαμε ευκαιρία να απολαύσουμε τα free drinks.

Εκεί που τρώγαμε και πίναμε στα όρια του μεθυσιού έρχεται η είδηση ότι αεροπλάνο προσέκρουσε σε έναν από τους πύργους του World Trade Center στη Νέα Υόρκη. Στην αρχή δεν καταλάβαμε 4καλά τι μας έλεγαν, πιθανολογούσαμε ότι ήταν κάποια παρανόηση λόγω της μη εξοικείωσης με τα αγγλικά. Φυσικά έπαιξε ρόλο και το μεθύσι με το κρασί και τις μπύρες. Τηλεόραση δεν υπήρχε στο χώρο, οπότε συνεχίσαμε έως ότου τελείωσε το πάρτι. Επιστρέψαμε στα δωμάτιά μας.

Επειδή κάτι θυμόμουν παρά το βαρύ κεφάλι, άνοιξα μια μικρή τηλεόραση που μου είχαν δανείσει οι Ολλανδοί συγκάτοικοι της πολυκατοικίας στην οποία έμενα. Έβαλα το CNN και εκεί είδα τη φρίκη που έπαιζε σε επανάληψη ξανά και ξανά. Οι πύργοι δεν είχαν ακόμη καταρρεύσει αλλά φαινόταν ότι εκεί πάει το πράγμα, ώσπου και έγινε. Περιττό να πω ότι οι εικόνες με έκαναν σχεδόν να ξεμεθύσω αμέσως. Τις επόμενες ημέρες η πόλη του Ρότερνταμ, όπως και σε πολλές άλλες πόλεις και χώρες, μετατράπηκε σε φρούριο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία για το τι επακολούθησε.

Οι αδερφοί Αντετοκούνμπο στην Ακρόπολη

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Thu, 09 Sep 2021 08:32:00 +0000

Κυκλοφόρησε το βίντεο με την επίσκεψη των αδερφών Αντετοκούνμπο (Γιάννης - Θανάσης - Κώστας) στην Ακρόπολη το καλοκαίρι, όπου έφεραν μαζί τους το τρόπαιο Larry O' Brien - NBA. Αν τους είχα σε εκτίμηση πριν, τώρα ανέβηκαν αρκετά σκαλιά παραπάνω.

Τι να πρωτοπιάσει κανείς; Το γεγονός ότι από μόνοι τους σκέφτηκαν να ανέβουν στην Ακρόπολη με το τρόπαιο γιατί το ένιωθαν πραγματικά ότι το ταξίδι τους ξεκίνησε από εδώ; Ότι αισθάνονται τη χώρα πατρίδα τους και δε σταματάνε να το λένε παντού; Ότι είναι απλοί άνθρωποι, άμεσοι παρά τη δημοσιότητα που δικαίως έχουν λάβει (και κυρίως ο Γιάννης);

Ότι συμπεριφέρονται με ευγένεια στους γύρω τους (έχει ζέστη εκεί πάνω, έχετε νερό μαζί σας); Πόσο όμορφα συμπεριφέρονται στη μητέρα τους; Ότι διαφημίζουν τη χώρα γιατί πραγματικά το πιστεύουν; Επισκέφτηκαν το χώρο όσο είχε κι άλλο κόσμο, πλήρωσαν κανονικά το εισιτήριό τους, έβγαλαν φωτογραφίες, ανέβασαν το βίντεο χωρίς άμεση εμπλοκή της επίσημης πολιτείας (τουλάχιστον φανερή).

Υπάρχει άραγε καλύτερη διαφήμιση για τη χώρα αυτή τη στιγμή; Σε 2ο χρόνο, θεωρώ, καλό θα ήταν το αρμόδιο υπουργείο να τους καλέσει και επίσημα με ξεναγό κτλ (αλλά όχι πολλούς παρατρεχάμενους) για να το απολαύσουν ξανά - χωρίς απαραίτητα τα τρόπαια.

Είναι πολλά αυτά που μπορώ να πω. Το βασικότερο όλων ότι τους ευχαριστούμε για αυτά που κάνουν για τη χώρα. Τα παιδιά μου θέλω να έχουν τέτοια πρότυπα στη ζωή τους και αυτό είναι το καλύτερο ίσως που μπορώ να σκεφτώ.

#kitsopaido #kitsopaidyo #antetokounmpo

Αναμνήσεις από την απογραφή του 2001

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 30 Aug 2021 06:08:00 +0000

Είδα προ ολίγου μια πρόσκληση δήλωσης ενδιαφέροντος για συμμετοχή στην Εθνική Απογραφή που μάλλον θα γίνει φέτος (κάθε 10 χρόνια γίνεται). Ήρθαν αναμνήσεις από το 2001 που ως φοιτητής ήμουν απογραφέας.

Μου είχαν αναθέσει μια μεγάλη πολυκατοικία στην Κυψέλη. Κυριακή τότε και σε αρκετά σπίτια που είχα μπει, έπαιζε στην τηλεόραση Φόρμουλα 1. Είδα τον αγώνα σπαστά! 2 από τα ευτράπελα που θυμάμαι ήταν:

Μπαίνω σε διαμέρισμα, απογράφω κανονικά και συνεχίζω. Μισή ώρα μετά κατεβαίνω στον επόμενο όροφο. Χτυπάω, ανοίγει η πόρτα και βλέπω πατέρα και γιο που είχα απογράψει πριν. Πάει, λέω, το έχασα. Μετά μου εξήγησαν ότι είχαν 2 διαμερίσματα δικά τους στην πολυκατοικία.
Στο υπόγειο έμενε μία κυρία από τις Φιλιππίνες. Όταν πέρασα το μεσημέρι, έλειπε. Άφησα χαρτάκι και με κάλεσε το απόγευμα. Η καημένη είχε αγχωθεί, νόμιζε ότι ήταν κάτι περίεργο. Δε μιλούσε καλά αγγλικά. Συνεννοηθήκαμε στα γενικά. Όταν ήρθε η ώρα να γράψω το όνομά της έπεσε γέλιο. Στο τέλος έγραψα κάτι του τύπου "Ρομαρία Άννα Βέρο" - όπως το άκουγα δηλαδή.

Τότε ήταν πάλι ο Παπαδόπουλος που πρωταγωνιστούσε στο βίντεο της καμπάνιας. Η ατάκα ήταν Γιατί ωραίοι είμαστε, αλλά πόσοι είμαστε;

Παππούδες και γιαγιάδες έπιαναν την κουβέντα, οι προτάσεις για φιλέματα έπαιρναν και έδιναν. Αρνήθηκα τις περισσότερες ή τα πήρα πακέτο. Μας το είχαν τονίσει τότε ότι δεχόμαστε ό,τι μας πούνε και δεν αμφισβητούμε ούτε ζητάμε επίσημα έγγραφα ή κάτι άλλο. Πχ η κυρία από τις Φιλιππίνες επέμενε να μου δείξει το διαβατήριο και αρνήθηκα καλού-κακού.

*Το 2011 δεν είχα πάει ξανά, παρόλο που με κάλεσαν λόγω "προϋπηρεσίας". Θεώρησα άδικο να στερήσω τα χρήματα από κάποιον που τα είχε μεγαλύτερη ανάγκη, όπως τα είχα εγώ όταν ήμουν φοιτητής.

Φέτος θα γίνει η απογραφή με ηλεκτρονικό κυρίως τρόπο. Πατώντας στην παρακάτω φωτογραφία μπορείτε όσοι ενδιαφέρεστε να κάνετε αίτηση ως απογραφείς.

Ακολουθώντας τα hashtags στο νησί της Σκοπέλου

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Thu, 22 Jul 2021 10:03:00 +0000

Έχοντας γυρίσει πρόσφατα από ταξίδι στο νησί της Σκοπέλου και παρατηρώντας πώς λειτουργούσαν εκεί οι τοπικές τουριστικές, ορισμένες σκέψεις μου ήρθαν στο μυαλό τις οποίες και μοιράζομαι με τη μορφή προτάσεων. Έχεις τοπική/ μικρή επιχείρηση σε τουριστικό μέρος; Θέλεις να προσεγγίσεις πελάτες γιατί πολλά πράγματα στα νησιά γίνονται είτε τυχαία από τους επισκέπτες είτε από στόμα σε στόμα; Ποιες οι επιλογές σου; Ακολουθούν μερικές απλές συμβουλές.

Ξεκινάς φτιάχνοντας την παρουσία σου στα social media. Καλή Facebook σελίδα, οπωσδήποτε Instagram γιατί έχει δυναμική ειδικά το καλοκαίρι. Χρειάζονται προφανώς διαρκή ανατροφοδότηση και όχι όποτε θυμάστε. Για αυτό και θέλει ειδικό, άτομο που ασχολείται με αυτά.
Τι άλλο απλό αλλά απ' ο,τι φαίνεται δεν έχει γίνει ακόμη συνειδητό; Ακολουθούμε τα hashtags που αφορούν το μέρος μας. Πχ αυτές τις ημέρες είμαι Σκόπελο. Ανεβάζω φωτογραφίες. Μία μόνο επιχείρηση έκανε interaction. Ίσως στρατηγική, ίσως τυχαία. Όμως έτσι μου κίνησε την περιέργεια, τους έψαξα, μου φάνηκαν ενδιαφέροντες. Είχε τύχει κάπου να τους δω τυχαία στον δρόμο, οπότε τους έδωσα ευκαιρία.
Ως εδώ όλα καλά για την προσέλκυση; Απλά πράγματα, δεν είναι πυρηνική φυσική. Τον επισκέπτη δεν μπορείς να τον φέρεις εσύ ως επιχείρηση. Όταν όμως βρίσκεται στα πόδια σου, οφείλεις να τον κυνηγήσεις διακριτικά όσο γίνεται. Στο κάτω κάτω μια σεζόν έχεις να βγάλεις, ειδικά αυτά τα χρόνια με τους ιούς και τα προβλήματα.
Δε θέλει φοβερές γνώσεις. Λίγο μυαλό θέλει. Και όταν δεν υπάρχει ο χρόνος να σκεφτεί κανείς καθαρά (αν και λόγω νεκρών διαστημάτων ίσως θα έπρεπε να υπάρχει οργάνωση), μπορείς να το αναθέσεις σε κάποιον ειδικό. Συν Αθηνά...

Συχνά όταν ακούμε έννοιες όπως στρατηγική φανταζόμαστε κάτι δύσκολο, άπιαστο, μακρινό. Δεν είναι αλλά και είναι ταυτόχρονα. Και ευτυχώς υπάρχουν πολλοί που μπορούν να βοηθήσουν, αν εσύ δεν έχεις το χρόνο. Απλώς απευθύνσου στους ειδικούς για κατευθυντήριες.

Αυτά τα ολίγα. Μην ξεχνάς ότι αν δεν τα κάνεις εσύ, κάποιος άλλος θα τα κάνει. Και επειδή οι ευκαιρίες περνάνε και δύσκολα έρχονται ξανά, πάει ο επισκέπτης, χάθηκε όπως και η σεζόν.

Συζητώντας για το μοντέλο ανάπτυξης του τουρισμού στη χώρα

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 12 Jul 2021 13:26:00 +0000

*Σκέψεις περί τουριστικού μοντέλου μετά την είδηση για την απαγόρευση εισόδου σε μη εμβολιασμένους στη Μάλτα

Το τουριστικό μοντέλο της Ελλάδας είναι διαχρονικά ένα μεγάλο θέμα συζήτησης. Διαρκώς συζητάμε για την επέκταση της χρονικής διάρκειας, για την αναζήτηση άλλου μοντέλου, για το κατά κεφαλήν (ή ανά διανυκτέρευση) εισόδημα που αφήνουν οι επισκέπτες στη χώρα. Υπάρχουν ειδικοί ή/ και άνθρωποι γύρω από τον τουρισμό που διαρκώς αναφέρονται στο ζήτημα, κρούοντας το καμπανάκι του κινδύνου του μοντέλου μαζικότητας που τρέχουμε ως τώρα.

Το μοντέλο της μαζικότητας πάσχει σε διάφορα σημεία. Καταρχάς, στηρίζεται πολύ στο κομμάτι του κόστους, πρακτικά δηλαδή στηρίζεται σε μοντέλα διακοπών τύπου all inclusive σε χαμηλές τιμές. Οπότε και είναι πιο επιρρεπές σε οικονομικές κρίσεις, ενώ έχει έντονο ανταγωνισμό από γειτονικές χώρες που κατ' εξοχήν είναι φθηνοί προορισμοί (ανάμεσα σε άλλα και εξαιτίας των νομισμάτων τους).

Τα τελευταία χρόνια έγιναν προσπάθειες να δοθεί υπεραξία στον επισκέπτη μέσω προσφερόμενων εμπειριών. Ξεπήδησαν, ίσως όχι τόσο οργανωμένα αλλά σίγουρα με διάθεση, startups και έγιναν πρωτοβουλίες σε τοπικό κυρίως επίπεδο. Άνθρωποι του τουρισμού άρχισαν να επιμορφώνονται (πχ τα online μαθήματα του Πανεπιστημίου Πειραιώς που συμμετείχα και εγώ) και να ζητούν υποστήριξη από συμβούλους σχετικούς με το αντικείμενο.

Έπειτα ήρθε η ευφορία του 2019 και η πανδημία το 2020, αφήνοντας ανάμικτα συναισθήματα μερικής αισιοδοξίας έως και απόγνωσης για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι συζητήσεις για αλλαγή μοντέλου πήγαν πίσω μπροστά στη λαίλαπα του κορονοϊού που οδηγεί ξανά πίσω στη μαζικότητα. Πού καιρός για σκέψεις αλλαγής μοντέλου, θα έλεγε κανείς.

Όμως, αν το σκεφτούμε κόντρα στην ψυχολογία, τώρα είναι η εποχή επαναπροσδιορισμού του μοντέλου τουρισμού για τη χώρα. Η Μάλτα με την απόφαση να δέχεται μόνο τους πλήρως εμβολιασμένους δίνει ένα μικρό δείγμα του τι πραγματικά θέλει - άσχετα αν συμφωνεί κανείς ή όχι με αυτή την απόφαση. Προσπαθεί να κάνει στροφή στο αναβαθμισμένο κοινό, το οποίο είναι περισσότερο εκλεκτικό αλλά και αφήνει μεγαλύτερη υπεραξία.

Συνοψίζοντας τα παραπάνω, η αλλαγή νοοτροπίας θέλει επιμονή και υπομονή. Είναι κατανοητό ότι πολλοί σκέφτονται πώς θα βγάλουν τα σπασμένα της προηγούμενης και της τρέχουσας χρονιάς. Όμως η αλλαγή αυτή είναι όμως μάλλον μονόδρομος αν θέλουμε το επίπεδο εμπειρίας που προσφέρουμε ως χώρα να είναι βιώσιμο σε βάθος χρόνου.

#blogtravels #ttot #tourism