Pos Cihazı

Tüketici olara bizi çok zaman zor durumda bırakan bu durumu kabul etmek zorunda değiliz keza bu, İşletme sahiplerinin yasal dayanaktan yoksun keyfi bir uygulaması. Bu konu 5464 SAYILI BANKA KARTLARI VE KREDİ KARTLARI KANUNU Madde 17’de düzenlenmiştir.

Madde 17 – Üye işyerleri, kart hamillerinin yapmış oldukları mal ve hizmet alımlarının bedelini banka kartı ya da kredi kartı ile ödeme taleplerini kabul etmek zorundadır. Bu zorunluluk indirim dönemlerinde de geçerlidir. Üye işyerleri, kart hamilinden kartın kullanılması dolayısıyla komisyon veya benzeri bir isim altında ilave bir ödemede bulunmasını isteyemez. Bu hükme aykırı davranılması halinde, üye işyeri anlaşması yapan kuruluşlar tarafından üye işyeri sözleşmesi feshedilir ve bir yıl süreyle yeni bir sözleşme yapılamaz.

Üye işyerleri, mal ve hizmet bedeli karşılığını banka kartı veya kredi kartı ile ödemek isteyen kişilerin imza gerektiren işlemlerde imza kontrolünü yapmak, kartın tahrifata uğrayıp uğramadığını kontrol etmek ve üye işyeri anlaşması yapan kuruluşlarca kendilerine ulaştırılan bilgiler çerçevesinde kartın geçerliliğini tespit etmekle yükümlü olup, gerekli durumlarda kart üzerinde yer alan bilgilerle kimlik belgesi üzerinde yer alan bilgileri karşılaştırmak üzere geçerli bir kimlik belgesi ibrazını talep etmek ve harcama belgesi üzerindeki bilgilerle kredi kartı üzerindeki bilgileri karşılaştırarak kontrol etmekle yükümlüdür. Bu kontrollerin yapılmamasından doğan zararlardan üye işyerleri sorumludur.

Herhangi bir işletme eğer ki Pos Cihazı bulunduruyorsa ve siz aldığınız herhangi bir ürünün ödemesini Kredi Kartı ile yapmak istiyorsanız, işletme bu ödemeyi ürün türü, ürün miktarı ya da fiyatını göz önüne almaksızın kabul etmek zorundadır keza Pos Cihazı’na 5464 SAYILI BANKA KARTLARI VE KREDİ KARTLARI KANUNU çerçevesinde sahiptir ve bu kanuna uymak zorundadır.

Aynı Kanun’un 40. Maddesinde de İşletmenin 17. Madde dahilinde Kanuna aykırı uygulamaları için “Cezai Sorumluluk” düzenlemiştir.

ÜYE İŞYERLERİNİN CEZAÎ SORUMLULUĞU

Madde 40 – Bu Kanunun 17 nci maddesinin birinci fıkrasına, 18 inci maddesindeki banka kartı ve kredi kartı ile işlem yapıldığını gösteren işaretleri kaldırma yükümlülüğüne ve 19 uncu maddesinin ikinci fıkrasına aykırı hareket eden üye işyerlerinin işlerini fiilen yöneten görevli ve ilgili mensupları bin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılırlar.

Böyle bir geri çevrilme olayı yaşadığınız zaman yapmanız gereken, İşletme sahibine “Pos Cihazına 5464 SAYILI BANKA KARTLARI VE KREDİ KARTLARI KANUNU çerçevesinde sahibi olduğunu ve davranışının bu kanunun 17. Maddesine aykırı olduğunu, yapmak istediğiniz ödemeyi kabul etmesi gerektiğini aksi halde bu davranışının ceazi sorumluluğu olduğunu… Bu Cezai sorumluluğun Pos Cihazı sözleşmesinin iptaline ve 1 sene tekrar sözleşme yapamayacak olmasına ve aynı kanunun 40. maddesi gereğince 1000 güne kadar adli para cezası ödemeye kadar uzanabilecek sonuçları olduğunu belirtin”

İşletme sahibi hala Kredi Kartı ile ödeme yapmanıza hala izin vermiyorsa ilgili İşletmeyi Tüketici Mahkemesi’ne şikayet edin.

1 Mayıs deyince öncelikle Paris gelir aklıma, hep. Şimdi, aşkın şehri olarak anılan bu şehrin,1 Mayıs ile anılmasında 1968 Mayıs ayında sokaklarda esen romantik Sosyalizm rüzgarının hiç mi etkisi yoktur acaba? Öyle bir rüzgar ki içine ne kadar şiddet sokulsa da Devlet tarafından ya da gelin adını koyalım devlet terörizmi bu romantik insanlara uygulansa da şiddetini artıran bir rüzgar…

Esen bu şiddetli rüzgarın kalbi Sorbonne Üniversitesi merkeziydi. Güvenlik güçlerinin hedefi olan öğrenciler neredeyse bir Dünya savaşı sonrası gibi harabeye dönmüş olan caddelerde sindirilmeye çalışılmıştı.

Savaş dedik ya, altını dolduralım bu kelimenin, boşa savaş demedik… Miğferlerle, kalkanlarla, el bombalarıyla donanımlı, bu işkenceden kurtulmaya çalışan öğrencilerin arkasından el bombası atan polis, sağ kalanları da gözaltına alıyordu…

Paris hala 40 yıl önceki bu savaşın izlerini taşıyor olmalı (Paris’de hiç bulunmadım), amaçlarına en alt düzeyde ulaşanlar da olmuştu bu mücadele sırasında, Sorbonne üniversitesi öğrencileri açtıkları Anarşizm bayrağının uzun süre dalgalanmasını sağlamışlardı.

1968 1 mayısında Sorbonne Üniversitesinde toplanan öğrenciler dünyayı değiştirebileceklerine inanmışlardı, en azından Fransa’yı. Dünyanın her yerinde olduğu gibi savaş boyutunda bir şiddet gördüler, sindirilmek istendiler. Romantizmlerine şiddet karıştı.

Şimdiki öğrenciler işte o dönem sindirilmek istenen kişilerin çocukları ve bu eylemlerinin içine şiddet karışmış romantikler şimdi çocuklarını geri tutmak için çaba gösteriyorlar, bir makalede 1 Mayıs 1968 yılında Sorbonne Üniversitesi’ndeki gösterilerde bulunmuş şimdilerin ebeveyni olan eski bir Aktivistin kızı, annesini kendisini bu bilinçten uzak tutmak istediği için “hain” olmakla suçluyor… Peki şimdilerin öğrencileri o 1968 Mayısındakinden daha mı ateşli, daha mı romantik, daha mı inanmış devrimciler? Değiller ise hain kim ? Ebeveyn mi? Ebeveynin kızı mı? Devlet mi?

Yarın yeni bir 1 mayıs, 1968’in bu unutulmaz acı veren, bir o kadar da insan da heyecan yaratan Mayıs’ından sonra yeni bir Mayıs.

Tüm komünistlerin, Sosyalistlerin, İşçilerin, Emekçilerin, Sınıf Bilinci’nin farkına henüz varmamış, varamamış, vardırılmamış insanların 1 Mayıs’ı, “Yeni bir Mayıs” olsun, “Yeni bir 1 Mayıs!

1968 parisine dair …

Not: Bu yazı aynı zamanda  ek$i sözlük’te de yayınlanmıştır.

Fotoğraflar

Kapitalizm’in kar amaçlı gölgesi kadınlar üzerinde aleni olarak genelevler yoluyla ortaya çıkıyor. Kapitalizm kadınlardan da kar etme’nin yolunu bu şekilde bulmuş ve meşruiyetini de “Genelevlerin var olmasının toplumsal ahlakın sürmesi gerekliliği” tezine dayandırmıştır(!)

Bu konuda bakış açısı farklılığı erkeklerden çok toplum içinde yaşayan kadınları öncelikle ayrıştırmış. Kadınlardan da genelevlerin varlığı konusunda taraf bulmuş. Kadınların bir kısmı ” Ggenelevler olmazsa cinsel tehlike altında olacağız ” düşüncesine inanır olmuş. Bireysel cinsel güvenliklerinin başka hemcinslerinin sex işçiliği yapmasıyla sağlanacaklarına neredeyse emin kılınmışlar. Hiç sormamışlar bireysel özgürlük vaat eden Kapitalizm’in kardeşi Liberalizm’in bunu zaten sağla(yama)makla yükümlü olduklarını unutmuşlar.

Varsayılan olarak kabul edilen bu düşünce ile kadınların bir kısmı malesef  bu yönde toplumumuzda taraftır. Sömürülen ve üstünden  kar edilen yine kadındır, seex işçisi kadınların, hemcinslerinin tamamından bu sömürüye karşı savaşta destek bulamamaları da düşündürücü.

Esasen burada şimdilik sadece tespit yapıyoruz, bu tespitin nedenini sorgulama başka bir yazımızın konusu olsa da bu irrite eden düşüncenin altyapısında toplumca dayatılan “Ahlak anlayışı” ya da doğru ifadesiyle “İki yüzlü ahlak anlayışı”, toplumun diğer bireyinden kişinin kendisini ayrıştırarak ve hatta diğerini ötekileştirerek farklılaşması yatıyor.

En nihayetinde Kapitalizm ahlaksızca para kazanmaya, kar etmeye, devlet genelev’den vergi almaya, bu utanç da yaşanmaya devam eder.

İngilizce de “Culture” kelimesi hem “`Kültür`” hem de “`Tarım`” anlamına gelir. Bu benzerlik öylesine değildir zira insanlık tarihinde kültürel değişim “Tarım Devrimi” ile başlamıştır. “Tarım” ve “Kültür” kelimeleri bu yüzden aynı aynı kelime ile karşılanır.

Emekçi sınıf , “Tarım Devrimi” ile tarihinin aynı zamanda bir Kültürel devrim de yaşamıştır.

“Kültür” ve “Sanat” kavramları yaşanan Devrim’in gücüyle geçmişte emekçi sınıflar için çok önemli bi yerdeydi. Tiyatro izleyen emekçi sınıflar aşağılanırken soyluların izlemesi ve ilgilenmesi abes karşılanırdı. Shakespeare in Love filminde, bu konu da işlenir,” Tiyatro yapan ve izleyen halk ile Tiyatro’dan geri duran soylular ve soylularında içinde Tiyatro aşkı olan,  tanınmamak için kılık değiştiren bir soylu”. Şimdilerde ise burjuva sınıfı ile anılan şeyler arasında Sermaye’den sonra gelen anahtar kelime “Kültür ve sanat” .

Günümüzde Tiyatro’da “Kral Lear”  izleyenlerin burjuva olarak görüldüğü gerçeğini gözönüne alırsak geçmişte Tiyatro’yu yaşatmak için uğraşan emekçi sınıf’ın Kültür ve Sanat’a yeterince sahip çıkamadığını düşünebiliriz. Aslında burada, Kültür ve Sanat genelinde ahkam keserken neden sadece Tiyatro çerçevesinde dolaştığımı merak edebilirsiniz. Bunun nedeni burjuva sınıfı ve emekçi sınıfın hala ortak izleyebildiği bir sanat dalı olmasıdır.

Kültür ve  Sanat’ın sınıf atlamasına karşı değişmeyen tek şey var bu da Kültür ve Sanat ile ilgilenenlerin aşağılanması, geçmişte burjuva, emekçi sınıfı Kültür ve Sanat ilgisi nedeniyle aşağılarken günümüzde ise emekçi sınıf burjuva sınıını Kültür ve Sanat’a olan ilgisi sebebiyle aşağılamaktadır.

Slumdog Millionaire’i izledim, izlediğimden beri de gözlem yapıyorum özellikle basılı yayınları ve dergileri hep aynı övgü ya da eleştirilere kilitlenip kalmış metinler vardı, ta ki Büşra Akdoğan’ın Batının sefaletle imtihanı başlıklı yazısını okuyana kadar.

Yazının sorguladığı konu aslında benim filmle ilgili yazacaklarıma güzel bir zeminve “Filmin Oscar almasını neden istemedim?” soruma yanıt veriyor.

İstemememe rağmen tahminim kazanacağı yönündeydi ve öyle de oldu. Film’in Oscar ile ödüllendirilmesinin ve insanların filmin etkisinde kalmasının temel nedeni, dünyadaki yoksul insanları sadece tespit eden ama onlar için bir şey yapmayan insanların, sürekli tespitini yaptığı yoksul hayatlardan birisinin başarı hikayesiyle sonuçlandığını görmesi ve içsel olarak bir şey yapmış gibi hissederek kendisini rahatlatması.

Bu filmi fizleyen herkes yoksul insanlar için bir şey yapmış gibi içsel bir huzur buluyor. Verilen Oscar’ı da bunun devamı olarak görüyorum.

Ama malesef büyü bozuldu… Filmde oynayan o yoksul insanların filmden kazançları meğer sadece 30.000 $’lık daireymiş. The Guardian gazetesinin bu haberini okuduktan sonrası rahatlayan ruh için tam bir hayak kırıklığı. Bu hayatı değişmiş gibi sandığımız ve bizi sosyal sorumluluğumuz yerine getirmişcesine huzura erdiren bu insanların yoksulluklarının hikayesiyle, yönetmene, senariste, oyunculara, sinema salonu sahiplerine milyonlarca $ kazandırması  ve kendi hayatlarının aynen devam ediyor olduğu gerçeği… Yine bilinen son bütün olarak olmasa da kırıntılı olarak bizimle.

Yoksul daha da yoksul zengin daha da zengin olmaya devam ediyor, biz de yoksul insanların hayatlarını sadece konuşmaya devam ediyoruz.

Bir kompozisyon yazmamız istenir bazen hayallerimizle ilgili… Hayaldir ya sınır koymayız bir olandan bir tane daha ekleriz hayallerimize. Uçsuz bucaksız mekanlara sınır koymaksızın yaşadığımız yerleri çizeriz hayalimizde, hiç tükenmeyen bir akarettir bize yön veren hayallerimizde yüzerken… Tüm bu hayallerden notlarımız açıklanırken uyandırılırız agresif bir ses tarafından ” Bu ne oğlum!  Böyle hayal olmaz, gerçekçi değil bir kere sana sıfır verdim” cümleleriyle oysa onlar zaten hayaldir ve hayaller gerçekçi olma şartıyla gebe kalmazlar beynimizden .

Bir şey diyemeyiz, öğretmenin “Daha düzgün bir şey yazarsan notun yükselir” restini görmek bile gelmez içinizden ve hayallerinizin yetişmediği bir bahçede hissederiz kendimizi.

Hayallerimizdir bizde yetişen ama önce bizi yetiştiren ve onları gerçek kılacak gücü veren. Küçük insanlardır hayalleri olmayan ve hayalleri olanları kendi bahçesine çekmek isteyenler.

Geçen sene sevgililer günü olmuş da ben ne demişim,büyükçe konuşmuşum yine ve Saint Valentine’s day:Sevdiğini söylediğin gün diye başlık attığım bir yazı yazmışım…

Aradan bir sene geçmiş onu yazalı, geçmiş de yeniden gelmiş sevgililer günü ! Önce o yazıyı okusun bu yazıyı kaale alacaklar, sonra da unutsun şu dediklerimi ;

“Sevdiğini söyleyenlerin günüdür sevgililer günü, aslında söylendiği gündür sevgililer günü, tarihi ne olursa olsun”

Sevgililer günü sevdiğini söylediğin gün değildir ! Bu yazıyı kaale alan arkadaşım, hiç de öyle değil o iş. Seviyorum demek aslında sanılanın aksine kolay, sevdiğini sanınca ya da sevildiğini sanınca çok kolay. Sevgiyi söylemek çok kolay, yaşaması zor olan …

Geçen sene ifade ettiğim sözlerimi güncelliyorum;

“Sevgisini yaşayanların günüdür sevgililer günü, aslında sevgi’nin yaşandığı gündür sevgililer günü, tarihi ne olursa olsun.”

Bu da insanları kurtaran bir şeydir. Böyle bir şeyin mümkün olabilmesi nice huzurlu  hayatı sürdürülemez  kılar ve aslında o an için çokta önemli olmayan ama akıldan geçen fakat karşı taraf için önemli olabilen bir düşünce yığınını açığa çıkarabilirdi.

Yine de bizlerin ne düşündüğünü  tüm bu somut örneklemden başka bir boyutta bilen vardır, buna “vicdan” diyoruz bizler. Kaçamadığımız ve ne düşündüğümüzü istemesek bile açık etmek durumda kaldığımız.  Ne düşündüğümüzü ne gizlediğimizi bilen bu hissi hesap verdiğimiz ölçü de huzurlu olabildiğimiz ise yadsınamaz bir gerçek.

Bize acı veren duygularımız ve olaylar karşısında sergilediğimiz aşırı tepkiler kendimiz ve çevremize çizdiğimiz sınırlar hakkında bizim bile henüz bilmediğimiz birçok şey keşfetmemize, başka bir deyişle kendimizi daha iyi anlamamıza yardımcı olabilir.

Eğer siz kendinizin sevecen ve ilgili biri olduğuna inanıyorsanız o zaman kendinizi nasıl göründüğünüzü ya da hareketlerinizi baz alarak değil, “kim olduğunuzu” ön plana çıkartarak tanımlarsınız. Böylece de karşınızdaki kişinin sergilediği soğuk ya da eleştirel tavrı üzerinize alma huyundan da vazgeçersiniz. Ona anlayışlı bir tavırla yaklaşır ya da o kişinin tavrına kırılmadan kendinizi olayın dışına atarsınız.

Yaşadığımız bütün ilişkiler ve bu ilişkiler içinde verdiğimiz tepkiler kişiliğimizin ve ruhsal dünyamızın gelişmesine yardımcı olur.

İkili sevgili yada arkadaş ilişkilerinde erkeklerin “hayır” demeyi bilmemesini sözlükçülerden tespit eden var mıdır diye bakmadan( yazarken etkilenmiyeyim  ) tespit edeyim dedim.

Özellikle sevgili ilişkilerinde yada arkadaş ilişkilerinde gözlemliyorum. Önemsiz bir kadın bile hayatında mutlaka  en az 827832173. kez ” Hayır !” kelimesi kullanılmışken erkeklerin bu “Evet” deme açlığını anlamak da güçlük çekiyorum.

“Hayır” kelimesi çok zaman yerinde kullanıldığında insanı varkılabilecekken herşeye “Evet” demek ise ” yok ” kılıyor.

Konumuzu daha da somutlaştırmak adına daha önce Ntv’de yayınlanmış bir belgeselden alıntı yapmam gerekiyor. Belgesel’de erkeklerin bulunduğunu kampüse bir kadın gönderiliyor ve kendisinden orada bulunan erkeklere cinsel ilişkiye girme isteğini dile getirmesi isteniyor. Kadın da bütün erkeklere teklifini sunuyor bir tanesi hariç hepsi “Evet” diyor. Diğer ayrı duran kişi ise Final sınavının olduğunu ve yarına ertelerse teklifini kabul edebileceğini söylüyor. Kısacası bütün erkekler katışıksız kendileriyle cinsel ilişkiye girmek isteyen kadına “Evet” diyor.

Tam tersini uyguladıklarında ve kızların bulunduğu kampüse erkek gönderdiklerinde kızların tamamı “Hayır” diyor ki mantıklısını yapıyorlar.

Yanlız bir fark vardı. Erkeklere giden kız ortalama bir kız olmasına rağmen kız öğrencilere teklif sunan erkek oldukça yakışıklıydı ki sanırım kızlardan bir ikisinin buna kanacağı ihtimaline inandılar testi uygulayanlar ama yanıldılar ve bütün kızlar “Hayır” dedi.

Yine gerçek hayatta da testten gayrı olarak örneğin, sevgilisi olan bir kadına bir erkek beraberlik telif ettiğinde büyük çoğunlukla kadınlardan aşırı tepki alabilirken aksi durumda yani sevgilisi olan erkeğe başka bir kadın beraberlik teklif ettiğinde  “Hayır” demeyi bilmeyen erkek ortaya çıkar ve kibar olmaya çalışır, bu da elde bir dursun nolur nolmaz diye bir kriter gözetmeksizin.

Bakıyorum da kız arkadaşınız nasıl olsun diye bir konu olsa, “çamurdan olsun bizim olsun” mantığı da ön planda.  Kadınlardan birisine sorsak en ilgimizi çekmeyecek kadının bile iki yada üç tane kuralı ve isteği vardır, çoğu erkeklerden duyamayacağımız kurallar ya da istekler ki mesela elleri güzel olsun, temiz olsun, gözleri renkli olsun, kısa saçlı olsun gibi. Hatta bazı kadınlar vardır ki kesin kural koyar derki kesinlikle sevgilim uzun saçlı olamaz, kesinlikle istemem .

Bu kuralların en ufağını bile  erkeklerde göremiyoruz, çamurdan olsun mantığı yine devrede malesef.

“Hayır” demeyi bilmeyen erkek  ruhunu yoruyor. Toplumumuz da bazı konulardaki açlığın sebebini de aslında “Hayır” demeyi bilmemeye bağlıyorum ki herşeye cevabı “evet” olan, her zaman açtır.

“Hayır” demeyi bilmek ego tatmini değil her şeye ve herkese “Evet” diyenlerin bulunduğu ezik noktanın üzerinde zıplamaktır.