آگاهی و دانایی کلید خوشبختی

فهرست و چکیده مطالب این وبلاگ

2010-09-04T13:48:00.006+04:30

■ عقلانیت یا خطای ذهن

[خلاصه] عقل پدیده ای است که باید آن را در وجود آدمیان کاشت و این ممکن نیست جز از طریق یک نظام آموزشی پویا و مستمر. در عین حال ملاحظه می کنید آمارهای رسمی حکایت از این دارد که تنها 50% مردم در کشورهای توسعه یافته کنونی از عقل بهره مندند و دقیقا به همین دلیل است وقتی گفته می شود در گذشته (200 سال به قبل) تقریبا همه مردم دنیا (99%) فاقد عقل بوده اند مطلبی است درست و البته تاسف بار. مردمان در گذشته با کمک هوش، احساس و تخیل زندگی خود را کنترل می کرده اند که می دانیم این سه مقوله به طور طبیعی در زمان تولد با کودک آدمی متولد می شوند. نشانه های عقل در حدود 6 تا 7 سالگی آشکار شده و در شرایط مطلوب در سن 18 الی 22 سالگی فرد می تواند به سلاح عقل مجهز شود در این نوشته شما با 15 موضوعی که مستقیما با عقل آدمی سروکار دارد آشنا شده که در نهایت این 15 معیار می تواند محکی برای سنجش خود و ارزیابی از خود در اختیار شما قرار دهد.[ادامه...]

■ پنج هدف مهم در زندگی:

[خلاصه] در این پست مطالبی درباره اهداف مهم و اولیه زندگی فردی همراه با توضیحاتی در خصوص هر کدام نوشته شده است . بسیاری ازما دربین اهداف متکثر و نیازهای متعدد که خود میدانیم یا جامعه شعار آنها رامیدهد سردرگم و گیج و گرفتاریم و در بسیاری از موارد ما عمدا یا سهوا بخشهایی از زندگی خود را تعطیل کرده و وقت خود را صرف یک یا دو بخش دیگر از زندگی مان می کنیم البته همه ما توجیهات و دلایل شخصی خود را برای تصمیمات خود داریم. در این نوشته پنج هدف مهم و اولیه ذکر شده که انجام همه آنها توسط من و شما باعث داشتن زندگی توام با لذت، نشاط و تلاش خواهد شد. [ادامه...]

■ چرا و چگونه ما خواب می بینیم؟

[خلاصه] در این پیام شما با بخشهایی از واقعیت علمی "خواب دیدن" آشنا می شوید. قطعا این گزارش با توجه به فضای فعلی جامعه ما در خصوص این رخداد جالب می تواند سهمی درتغییر نگرش ما داشته باشد. وقتی اولین بار خودم این مطالب را شنیدم آن را بسیار جالب و متفاوت از آنچه که در متن جامعه جاری است، یافتم. واقعیت علمی به ما می گوید: ذهن ما انسان ها همیشه بیداراست و خواب دیدن ادامه فعالیت ذهن است. همه انسانها هر شب خواب می بینند ...[ادامه...]

■ چهار (ن) نحس تاریخ بشر
[خلاصه] این چهار نون عبارتند از نادانی، ناتوانی، نیازمندی و نگرانی که از جمله ویژگی های انسان در گذشته است. آیا می دانید موضوع عقل یا تفکر که در طول تاریخ بشر در حوزه فلسفه مورد بحث های بسیار قرار می گرفته اکنون از آن حوزه خارج شده و در حوزه علم و تکنولوژی موضوعیت یافته است ؟ طبق نظریات جدید عقل از سن 6 تا 7 سالگی در انسان شروع به رشد می کند و اگر فرد انسان طی مراحل رشد تا 19 سالگی در شرایط لازم قرار نگیرد عقل در مقطعی از سن او تثبیت خواهد شد. طبق همین نظریات متاسفانه 99% مردمان گذشته بدلیل نبود شرایط لازم، نادان و در بی عقلی مانده اند. [ادامه]

■ تقسیم بندی انواع کارها یا فعالیت ها
[خلاصه] مطالب این پست در باره نوعی از تقسیم بندی فعالیت های روزانه است. این تقسیم بندی بر اساس دو ویژگی فوری بودن و مهم بودن تفکیک شده اند و در نهایت به کارهایی که مهم هستند ولی فوری نیستند ارجحیت داده شده است و بعضی گرفتاری های بعضی آدم ها در این خصوص عنوان شده است. [ادامه]

■ هشت بخش اساسی و قابل تفکیک هوش Intelligence
[خلاصه] در این نوشته درباره هوش و نقش آن در زندگی و هشت قسمت قابل تفکیک آن، مطالبی گرد آوری و درج شده است. سه عنصر خدا دادی حس، تخیل و هوش به نوعی در 7 سال اول وارد زندگی کودک می شوند و عقل ازحدود 7 سالگی به بعد رشد می کند بهره هوشی هر فرد عددی است مشخص و غیر قابل تغییر، 8 قسمت هوش عبارتند از:
1- قسمت اداره و کنترل بدن
2- آگاهی از درون خود و کنترل ذهن
3- شناخت و آگاهی از احساسات دیگران
4- هوش کلامی یا سخن گفتن
5- هوشی که در زمینه ریاضی و مکانیکی و منطقی است
6- هوش در زمینه موسیقی
7- درک فضا و برداشت درستی از زمان
8- درک طبیعت و ارتباط با طبیعت [ادامه]

■ کنترل ذهن – فکربد ، فکرغلط ، فکر منفی
[خلاصه] امروزه کنترل ذهن تا آنجا اهمیت یافته که در تعریفی از خوشبختی می شنویم : خوشبختی یعنی کنترل لحظه به لحظه ضمیر و ذهن که با معنای خوشبختی در گذشته فرق کرده است. در بخش نخست راجع به کنترل ذهن مطالبی نوشته شده و یک تکنیک ساده برای این امر ارائه شده است. در بخش دوم انواع افکار نادرست یعنی فکر بد، فکر غلط ، فکر منفی مطرح شده و با ارائه مثال های مختلف تفکیک این نوع افکار مشخص گردیده که بوسیله آن بتوانیم افکار نادرست خود را باز شناسیم و عرصه را برحضور این افکار درصحنه ذهن خود تنگ و تنگ تر کنیم. [ادامه]

■ از وابستگی تا همبستگی
[خلاصه] مطلبی که گردآوری شده در آن انواع وابستگی انسان به والدین از تولد تا 22 سالگی را به 8 مرحله تقسیم کرده و هر مرحله را جداگانه شرح داده است. این مراحل به ترتیب عبارتند از: - همزیستی – چسبیدگی – اعتیاد – عادت – وابستگی – جدایی و رهایی – استقلال و آزادی – همبستگی دانستن این مطلب مفید خواهد بود اگر مسئولیت پدر یا مادری را بدوش می کشیم و از طرفی در باره خود خواهیم دانست دوران کودکی ما تا جوانی، مراحل مختلف وابستگی را چگونه و تحت چه شرایطی سپری کرده ایم. [ادامه]

■ اعلامیه حقوق بشر
[خلاصه] متن کامل اعلامیه حقوق بشر در این بلاگ درج شده که بیانگر تعدادی قوانین اخلاقی و حقوق جهان شمول بشر است ما ایرانیان سال ها است از شبکه های صدا وسیما کشور حمله مستقیم و یا غیر مستقیم به این اعلامیه را می شنویم.در حالی که حتی یک ماده آن حتی برای یک بار در این رسانه مطرح و نقد علمی نشده است. شاید خواندن این اعلامیه به تواند به بسیاری از این چرا ها پاسخی شایسته دهد. [ادامه]

■ رهایی از گذشته
[خلاصه] نشان می دهیم بسیاری از وقایع مربوط به گذشته که در ذهن داریم خارج از اختیار و کنترل ما بوده ولی متاسفانه آثاری منفی آن کماکان در زندگی فعلی ما وجود دارد. اگرعلت و عوامل آن را بدانیم و برخوردی درست با تفکرات مربوط به گذشته خود داشته باشیم خواهیم توانست این افکار را کنترل نموده و به قولی از گذشته در گذریم و به زندگی حال برگردیم تکنیک هایی در این زمینه ارایه شده اند. خواستن توانستن نیست، خواستن آفریدن است، خواستن یعنی همه چیز.[ادامه]

عقلانیت یا خطای ذهن

2010-08-30T23:42:00.011+04:30

تفکر تعقل و اندیشه اساس فعالیت ذهن است. عقل در جایی دیگر در طبیعت دیده نشده و پدیده ایست که انسان می تواند بوسیله آن روابط پنهان اشیائ و جهان طبیعت را کشف و درک کند، معیاری به لحاظ اندازه گیری و مقایسه داشته باشد و بدلیل توانایی در ایجاد مفاهیم کلی و برداشتی تجریدی و انتزاعی از جهان او را ممتاز از بقیه موجودات می کند. و می دانیم عقل در 7 سالگی علایم خودش را نشان می دهد و بین 18-22 سالگی به کمال خود می رسد. ولی متاسفانه از آنجایی که باید عقل را در انسان آفرید بیش از نیمی از مردم در کشورهای پیشرفته و متمدن امروز از آن بی بهره هستند و مردم به خاطر این نبودن و بکار نگرفتن عقل در زندگی، برای خود و دیگران مشکلاتی را بوجود می آورند.

می دانیم اگر فردی از چنین نیرویی بی بهره باشد و یا آن را بکار نگیرد تحت تاثیر حس، تجربه و یا امر و توصیه و یا احتمالا حدس و گمان و تقلید و تلقین و یا تخیل و تصور و یا احساسات و عواطف و هیجانات خودش عمل می کند و در چنین چهارچوبی بدون تردید وقتی به موضوعات اساسی زندگی می رسد با مسایل و مشکلات جدی روبرو می شود. و آنچه این افراد به آن فکر می گویند چیزی است غیر از تفکر و تعقل و اندیشه و بلکه فکرنما و فکرگونه است و فعالیتی از ذهن است که خودکار و نا آگاه و مسلط بوده و به بیانی می توان گفت فکری است بد ، غلط و منفی که متاسفانه فکر بد ، غلط و منفی باعث احساس بد خواهد شد، که خود یکی از عواملی است که باعث افسردگی می شود.

در این قسمت به پانزده مورد از خطای ذهنی که خود نشان دهنده معیاری از عقلانیت فردی است به طور مختصر اشاره خواهد شد، قبل از آن لیستی از عناوین مطلب ارائه و در ادامه مشروح هر مورد قید شده است.

1- اصل این همانی:
2- اصل علیت :
3- اصل عدم تضاد و تناقض:
4- تعمیم بی اندازه و بی حد:
5- قیاس مع الفارق:
6- نتیجه گیری غلط با شیوه ای دیگر:
7- احساس من واقعیت خارجی:
8- خصوصی سازی قوانین جهان و خدا:
9- نظام ذهنی همه یا هیچ:
10- حواس حساس و احساس غیر حساس :
11- اغراق و قلو:
12- کلمه باید و نباید در زندگی:
13- برچسب زدن:
14- برداشت و دریافت بد از زندگی:
15- بی اعتنایی به ضرورت زمان و مکان:
-------------------------------------------------

1- اصل این همانی: آنچه هست هست و آنچه نیست نیست جهان قبل از من و شما وجود داشته و بعد از من و شما نیز وجود خواهد داشت. درست است که ما دراین جهان ناظر و بگونه ای آن را دریافت یا ترجمه می کنیم اما واقعیتی در خارج موجود است و تمام تلاش خود را بکار می گیریم تا این واقعیت را آنچنان که هست بشناسیم. درست نیست که بگوییم واقعیتی در کار نیست. یا آنچه دوست نداریم بگوییم وجود ندارد و آنچه را دوست داریم بگوییم موجود است و خود را آسوده کنیم. این نفی و این انکار باعث مشکلات بسیاری خواهد شد.

2- اصل علیت : هر پدیده ای در جهان دلیل و علتی دارد و در خلاء و عدم نمی تواند وجودی را امکانپذر دانست، هیچ اتفاقی و موضوعی بی علت بوجود نیامده است. علل ثابت و معین معلول مشخصی را بوجود می آورد. در حالی که هر معلولی می تواند چندین علت داشته باشد درک و تشخیص مسئله باعث بر طرف شدن بسیاری از سوء تفاهم ها است. در نهایت با درک قوانین جهان می توان اهداف را طوری تنظیم کرد که به نتیجه برسد چون جهان دارای قوانین ثابت و فرموله شده ای است که طبق آن کار می کند. هواپیمایی حاوی 200 مسافر از تهران پس از چند ساعت به پاریس می رسد. در طی این مسیر باید میلیون ها میلیون قانون بدرستی و دقیق انجام شود تا این هواپیما به مقصد برسد و اگر اتفاقی 1 در 1000 روی دهد نباید گفت بی علت این هواپیما سقوط کرده بلکه باید گفت حتما و حتما علتی داشته است.

و باز دراین میان هستند بعضی از مردم که تقدم و تاخر اتفاقات را علت و معلول یکدیگر می دانند یعنی علت اتفاق دوم را اتفاق اول می دانند در حالی که در بسیاری موارد این دو اتفاق ربطی به هم نداشته و هر یک علت های متفاوت ازدیگری دارد.

در مواردی افراد همبستگی correlation را با علیت causality یکی و یکسان فرض می کنند، این هم یک خطای ذهنی است. همبستگی یعنی همراه شدن پدیده ای با پدیده ای دیگر به طوریکه افزایش یکی باعث افزایش یا کاهش دیگری و برعکس می توان دید. اما ارتباط ارتباط علی نیست. به این مثال توجه کنید: مشاهده می شود در صد هزار اتومبیل چتر قرار دارد و در صدهزار دیگر چتر نمی بینند آنگاه بررسی علمی دقیق نشان داده که تعداد تصادفات در اتومبیل های حاوی چتر 2 تا 4 برابر اتومبیل های فاقد چتر است در اینجا بین چتر و تصادف یک همبستگی وجود دارد ولی رابطه آن علت و معلولی نیست یعنی شما با حذف چتر از اتومبیل نمی توانید تصادفات را کم کنید و با گذاشتن چتر در اتومبیل نمی توانید موجب تصادف شوید چون علت تصادف بارندگی است و نه چتر.

3- اصل عدم تضاد و تناقض: یک شی نمی تواند هم زمان سیاه و سفید باشد. اگر من زنده هستم پس مرده نیستم و اگر مرده هستم پس زنده نیستم پس جمع و اجتماع دو موضوع متضاد امکان پذیر نیست.

بسیاری از مردم بیان مطالبی دارند که پر از تناقض است. در تعریف واقعیت و حقیقت آورده اند حقیقت آن است که باید باشد، در مقابل واقعیت قرار می گیرد که یعنی آنچه هست. مثلا دوست داشتن یک حقیقت است و باید باشد ولی اکنون دشمنی است که واقعیت است بنا براین باید از واقعیت که بد است به سمت حقیقت حرکت کنیم که خوب است.

تعریف دیگر حقیقت تطابق شناخت با واقعیت است یعنی آن زمان که درک و شناخت من با واقعیت بیرونی تطابق دارد بنابراین صحبت من حقیقت است و واقعیت. مثلا اگر بگویم دمای هوا 35 درجه سلسیوس است و دماسنجی بیاورند که 35 درجه را نشان دهد جمله من حقیقت است و حال آنکه اگر دماسنج دمای 30 یا 40 درجه را نشان دهد جمله من حقیقت نیست بنابراین آنگاه که شناخت من از واقعیت با واقعیت منطبق است من نظری حقیقی دارم و در غیر اینصورت نظر من غیر حقیقی و غیر واقعی است.

در تعریف سوم: حقیقت جمله ای است که در یک سیستم یا مجموعه جمله ای متضاد با آن وجود داشته باشد که درست نباشد. در مسائل حقوقی اگر وکیل شما ثابت کند که شما در زمان وقوع جرم در محل وقوع جرم نبوده اید از آنجایی که نمی توان جرمی را مرتکب شد ولی در جای دیگری بود بنابراین شما تبرعه می شوید.

بیشتر مردم در سیستم فکری خود این اصول را رعایت نمی کنند و سیستم فکری آنها پر از تضاد و تناقض است. باران را رحمت می دانند ولی همین باران وقتی به سیل تبدیل می شود آن را زحمت یا قهر طبیعت می دانند یا شفا را رحمت می دانند اما با مریضی که بوجود آمده که بعد از آن شفا بوجود آمده کاری ندارند و همه اینها تناقض است.

4- تعمیم بی اندازه و بی حد (over Generalization) : مردم از روی یک یا احتمالا دو واقعه یا حادثه قانونی کلی می سازند همسری از شهری گرفته اند اگر همسر آنها خوب در آمده باشد حکم می کنند همه مردم آن شهر خوبند و اگر بد از کار در آمده باشد حکم می کنند همه مردم آن شهر بدند یک چنین نگاهی به جهان ناشی از نادانی است این افراد از حوادث فاجعه سازی می کنند مثلا اگر واقعه ای روی دهد نتیجه می گیرند این واقعه بارها تکرار خواهد شد. اگر کسی به آنها شغلی ندهد یا موافقت نکند فرض می کنند که هیچ کسی به آنها شغلی پیشنهاد نخواهد کرد. اگر فردی به درخواست ازدواج آنها جواب ندهد نتیجه می گیرند که هیچ کس مایل به ازدواج با آنها نیست. یا به خانه شما زنگ می زنند اگر شما نباشید به شما می گویند ما بسیار نگران شدیم و نبود فرد را در خانه با نابودی او یکسان می گیرند. و حتی مسائل مرگ و زندگی را به موضوعات کوچک ربط می دهند. مُردم از بس به تو زنگ زدم، مُردم از بس با تو حرف زدم تو با این کارهایت منو کشتی در حالی که نه تنها مرگی در کار نیست بلکه درد و رنجی هم در کار نیست.

5- قیاس مع الفارق: بعضی از مردم مسائلی را که بهم ربطی ندارند را به یک دیگر ربط می دهند به طوری که ظاهرا نتیجه گیری و ربط آن دو استدلالی و منطقی جلوه می کند. کودکان در سنین 6 یا 7 سالگی به بعد نیز این کار را می کنند. چون دیشب خانه همسایه را دزد زده پس امشب نوبت خانه ماست که دزد به آن وارد شود. بزرگترها وقتی در روزنامه ای می خوانند پسر 17 ساله ای دچار فلان تصادف یا فاجعه شد چون آنها یک پسر 17 ساله دارند نتیجه می گیرند که او نیز احتمالا دچار همان مشکل خواهد شد بنابراین نگران او می شوند برای او موانعی را بوجود می آورند و در بعد نظام فکری این افراد برای همیشه مشکلات و موانعی می تراشند با یک استدلال غلط.

6- نتیجه گیری غلط با شیوه ای دیگر: نتیجه گیری مانند قیاس مع الفارق است اما این نتیجه گیری با روشی دیگر انجام می شود که در این رابطه توضیح بیشتری نمی دهیم.

7- احساس من واقعیت خارجی: من چون از شما خوشم می آید پس شما فرد خوبی هستید یا چون من در آمریکا بهم بد می گذره پس آمریکا جای بدی است. این طرز تفکر بسیار وسیع در جامعه ما وجود دارد. در حالی که ما می دانیم احساسات ما قادر به تشخیص واقعیت خارج نیستند در حالی که این مقوله فقط توسط عقل قابل تشخیص هستند ولی افراد احساس و هیجان خود را منبع تشخیص واقعیت ذهنی خود قرار می دهند که خود گرفتاری بزرگی است. در بعد وسیع تر مردم دست به فرافکنی یا projection می زنند یعنی مثلا اگر من تو را دوست دارم پس در نتیجه تو هم باید مرا دوست داشته باشی یا اگر من آرزو می کنم تو در زندگی موفق شوی پس در نتیجه تو در زندگی خود موفق خواهی شد یا موفق هستی. حتی بدتر از آن بعضی مردم بر این باورند که اگر چیزی را با تمام وجود بخواهند آنگاه آن چیز را حتما بدست خواهند آورد و بر این باورند که خواست آنها قوانین و خصائص بین اشیاء جهان را بهم می ریزد تا خواست آنها بوقوع پیوندد. در حالی که بدون تردید چنین نبوده و نخواهد بود. شما خود می توانید حدس بزنید خطا و اشتباه چقدر زیاد است یعنی احساس خود را به درک واقعیت ربط دهیم.

8- خصوصی سازی قوانین جهان و خدا: به این معنی که من تصور می کنم فردی کاملا استثنائی هستم تا آنجایی که حوادث جهان به خاطر من تغییر می کند بدلیل کارهای خوبی که کردم روز تولد من آفتابی شده و یا بدلیل اشتباهی که کردم آن روز به یک باره طوفانی شده است. قطعا دلایل آفتابی و طوفانی مسائل دیگری است و مسلم است که در شهری که میلیون ها نفر در آن زندگی می کنند به خاطر من هوا بارانی نخواهد شد. این افراد به دلیل خود مداری و خود خواهی، خود را با طبیعت همراه و حتی خود را با خدای خود همراه می بینند و در ذهن خدایی انسان گونه و انسانی خداگونه دارند و گاهی خود را خدا می بینند. اگر حوادث و اتفاقات جهان برخلاف میل این افراد انجام شود این افراد خود را به گونه ای گناهکار و خود را مستوجب آن حوادث سخت می دانند. در مواردی این افراد بدلیل این طرز تفکر یعنی شخصی کردن خدا و جهان در خود احساس مسئولیت کرده و تصور می کند رسالتی دارد و خود را نجات دهنده دیگران می دانند و مسئولیت بزرگی در خود احساس می کنند. بدون آنکه با موضوعات و مسائل آشنایی داشته باشد.

9- نظام ذهنی همه یا هیچ: نظام ذهنی که در آن همه موضوعات و مسائل دنیا را به خوب و بد ، دوست و دشمن تبدیل می کند. این افراد معمولا بدلیل طرز فکر خود دنیا را تاریک می کنند و کمی روشنایی در آن می بینند. ما در دنیایی زندگی می کنیم که دارای تفاوت بسیار هست ولی دارای تضاد یا خوب و بد کمتری است ولی این افراد تفاوت ها را به تضاد تبدیل می کنند برای همین دنیای آنها تاریک می شود. در حالی که ما می توانیم در این دنیای بسیار متنوع و متفاوت بگونه ای زندگی کنیم که بسیار لذت بخش هم باشد.

10- حواس حساس و احساس غیر حساس : ما باید حواس ما بسیار حساس باشد و نباید احساسات ما بسیار حساس باشد. درست برعکس آنچه در مردم یافت می شود یعنی مردم احساسات آنها بسیار حساس است و وزش بادی آنها را بسیار ناراحت می کند و این یعنی نداشتن پوست روانی. در حقیقت فرد حساس و بی احساس کسی است که از یک طرف آنچه که بد است و بسیار کوچک را بزرگ و آنچه که خوبست و بسیار بزرگ را هم کوچک می کند. بنا براین شما با کسی روبرو هستید که اگر از پنجره ای منظره ای را نگاه می کند احتمالا کثیفی پنجره را می بیند ولی متوجه زیبایی منظره نمی شود. چنین افرادی بدنبال مسائل و مشکلاتی می گردند و امروزه دنبال هر چه بروید می یابید، این افراد بدنبال بدی و کثیفی هستند و جهان را پر از بدی و کثیفی می بینند. متاسفانه در کودکی چشم های ما را گرفتند و عینکی به ما داده اند که دنیا را بسیار بد و منفی می بیند و با ضرب المثل هایی نیز گرفتار هستیم مثل با یک گل بهار نمی شود و جوجه ها را آخر پاییز می شمارند اوضاع بدتر هم می شود. در نظر این افراد بد ها واقعی و خوبی ها تصادفی هستند.

11- اغراق و قلو: جمله ای را چند بار به بچه مان می گوییم بعدا می گوییم 1000 بار این حرف را به تو گفته ایم یا چند دقیقه منتظر دوستمان می ایستیم بعدا می گوییم ساعت ها منتظر تو بوده ام تصور این است که صفر اهمیت ندارد و می توان 10 را به 100 و 1000 و همچنین 1000 را به 100 و 10 تبدیل کرد بهمین دلیل در جوامعی پدیده های کمی به پدیده های کیفی تبدیل شده اند وقتی زبان تعریف از کسی باز می کنیم بسیار فرد را بزرگ می کنیم وقتی قرار شد کسی را تخریب کنیم آنچنان این کار را انجام می دهیم که انگار از آن موجود بدتر و کثیف تر در جهان وجود ندارد.

12- کلمه باید و نباید در زندگی: بطور عادی بیش از 30 یا 40 باید و نباید در زندگی وجود ندارد. ولی بعضی از مردم بیش از 1000 باید را در زندگی خود وارد کرده اند و در نتیجه خود و دیگران را در قفس گرفتار کرده اند و حال آنکه بسیاری از بایدهای این افراد نه تنها خوب هم نیست بلکه بسیار عادی است که با آن باید باعث می شود آن مطلب ساده و معمولی بسیار مهم جلوه کند و فرد را در هنگام عدم اتفاق آن باید بسیار خشمگین و مضطرب کند. فردی به مهمانی نمی آید بقیه افراد در مورد وی چنین می گویند او باید می آمد و اگر نیامده باید خبر می داده است پس او آدم بدی است. برای انجام سنن و رسوم گذشته خیلی باید و نباید بکار می برند و برای قوانین کم اهمیت باید می گذارند.

13- برچسب زدن: بسیاری از مردم با گفتن اینکه آن فرد زن است – آمریکایی است – خداشناس است یا نه؟ – پیر است یا جوان؟ که در این روش ما یک مفهوم وسیع و گسترده و پراکنده را با یک لغت توصیف می کنیم و بعد از آن نتیجه معلوم است که چه خواهد شد، یعنی این افراد از آن لغت به بعد را ادامه داده تا آن موضوع را تخطعه کنند. این برچسب باعث می شود که ما از دقت بکاهیم و بسیار کلی به موضوع بنگریم در این روش ها زمینه بحث برای دیگران نیز بسیار تنگ و سخت می شود. با آوردن کلمه مادر زن یا مادر شوهر فرد را آنچنان می کوبیم که طرف نمی تواند سر بلند کند، در حالی که آن مادر شوهر مادر هم بوده اند دختر هم بوده اند دکتر یا مهندس هستند یا انسان هستند، همه نادیده گرفته می شود. در یک چنین نظام ذهنی خوبان را بسیار خوب و بدان را بسیار بد می دانند در حالی که خوبی خوبان نه آنچنان است که گفته شده و بدی بدان آنچنان نیست که نوشته شده، من و شما در دو طرف سکه ای هستیم که یا شاید خوب و یا شاید کمی بد هستیم و همه ما بگونه ای شبیه و مانند هستیم و برابر و برادریم و می توانیم به هم دیگر کمک کنیم و نه بت بسازیم و به بت پرستی نپردازیم و با این برچسب ها فاصله ها را زیاد می کنیم درحالی که در واقعیت چنین نیست.

14- برداشت و دریافت بد از زندگی: بعضی از ما زندگی مادی و طبیعی را زائد و بی فایده و خوار می شماریم تا جایی پیش می رویم که حتی در زبان آن را دنیایی خاکی حیوانی شهوانی و شیطانی توصیف می کنیم و در پی این کار بدنبال جهان یا جهان های دیگری هستیم و باز هم برای توصیف آن جهان ها مجبوریم همین قواعد جهان مادی و همان زبان و قواعد و همان استدلال ها را بکار بریم. از تحقیر جهان مادی در نهایت به تحقیر بدن می رسیم و مسئله سلامت و لذت بردن را هم کم یا بد بشمار می آوریم. گاهی تا جایی پیش می رویم که احساس بی نیازی به دنیا و طبیعت می کنیم و با گفتن اینکه دنیا دو روزه ( که نیست) یا با یک چشم بهم زدن تمام می شود ( در حالی که با میلیاردها چشم بهم زدن تمام نمی شود) بگونه ای بیمارگونه الفاظی را برای دنیا های دیگر بکار می بریم که بسیار سیاه و تاریک است و احساس در قفس بودن و تنگی و تاریکی در این جهان می کنیم. در حالی که اگر ما واقعا به خالقی باور داشته باشیم که خالق هم جهان مادی و هم جهان غیر مادی و معنوی و روحانی است به نوعی خلقت بخشی از خلقت او را نادیده گرفته ایم و با تصوراتی موهومی از جهان هایی دیگر ارتباط خود را با طبیعت از دست می دهیم این افراد اغلب به نیروهایی ماورایی و موجوداتی عجیب و غریب معتقدند و اتفاقات جهان طبیعت که حقیقت دارد را هم به همان جهان موهومی ربط می دهند.

15- بی اعتنایی به ضرورت مکان و زمان: من و شما در جهانی زندگی می کنیم به این معنی که در مکانی که در آن قرار داریم و ایستگاه و پایگاهی که در آن استقرار داریم و به جهان و جهانیان نگاه می کنیم. باید شرایط و موقعیت مکان را رعایت کنیم و از جانب دیگر اگر در قرن بیستم یا بیست و یکم هستیم در این زمان زندگی می کنیم و نه در پنج قرن قبل یا بعد زندگی کنیم نمی توان در نا کجاآباد جهان زندگی کرد و نه در دل تاریک تاریخ!! موضوع ضرورت زمان و مکان با مسئله جبر و بخصوص جبر تاریخ فرق می کند. نه جبری در همه زمینه ها برای انسان وجود دارد و نه تاریخ تعیین کننده در امروز است زمینه ساز است و مقدماتی را فراهم می کند ولی انسان آزاد و فعال می تواند در همه زمینه های زندگی تغییراتی بوجود آورد در زمینه ضرورت زمان و مکان توجه به سه مطلب زیر اهمیت خواهد داشت:
الف- رعایت سن خود و دیگران
ب- رعایت سهم خود در این جهان
ج- رعایت حق خود و دیگران

این 15 مورد اغلب در ذهن ما بصورت خود کار عمل می کند و باعث ایجاد فکر بد و غلط و منفی می شود و رهایی از آن مستلزم تمرین و موشکافی دقیق در نظام ذهنی ما خواهد بود ولی غیر ممکن نیست همانطور که کم کردن وزن اضافی بدن گرم به گرم قابل انجام است این تغییر و اصلاح موارد فوق اگر آن را کشف کردیم برطرف کردن آن با صبر و حوصله میسر خواهد شد.

به این عادت درآمیزیم که هیچ موضوع اساسی را بدون ارزیابی و دقت لازم و تجزیه تحلیل دقیق آن نه به قبول و نه به رد آن بپردازیم تا بدینوسیله به درک واقعیت و شناخت حقیقی برسیم.

رهایی از گذشته

2010-02-24T18:10:00.011+03:30

وضعیت فعلی ذهنی و روانی ما در زمان حال به نوع تعامل و مواجهه ذهن ما با گذشته ای که داشته ایم ارتباط دارد. مطالبی که از گذشته مخصوصا از دوران هشت سال اول زندگی در ذهن ما بطور آگاهانه یا نا خودآگاه قرار گرفته اند تاثیر بسیاری در شخصیت اکنون ما داشته و دارند. بسیاری از ما بدلیل همین گذشته (در اغلب موارد بد) تا آخر عمر رنج می کشیم و رنج می دهیم در نتیجه گذشته بد و مواجهه غلط ما با آن حال ما را بد می کند و حال بد آینده را ناگزیر خراب خواهد کرد. در این نوشته به ریشه یابی بعضی معضلات و افکار نادرست در این زمینه خواهم پرداخت و با ارائه راه حل هایی که پایه و مایه علمی نیز دارند سعی خواهد شد بتوانیم موضوعات مربوط به گذشته خود را در صحنه ذهن کنترل کنیم.

● مطلب اول اینکه کودک آدمی در 3 سالگی به این نتیجه می رسد که نادان و ناتوان و نیازمند است، در نتیجه او بد است و دوست داشتنی نیست متاسفانه این نتیجه گیری غلط آنچنان در ذهن کودک نقش می بندد که تا آخر عمر طنین این جملات از اعماق وجودش شنیده می شوند و به همین دلیل اکثر آدم ها تا آخر عمر تلاش می کنند به دیگران ثابت کنند که خوبند و دوست داشتنی هستند و در این زمینه انرژی روانی بسیاری را صرف می کنند، لذا یکی از کارهای خوب پدری و مادری این است که تا سن 18 سالگی فرزند دلبند خود هر روز این پیام را بدهند که فرزندم تو خوبی و دوست داشتنی هستی و شرایط فعلی او را با شرایط قبلی اش مقایسه کنند که او بفهمد که در مسیر تکامل قرار دارد.

● مطلب دوم به گذشته خود فرد مربوط است یعنی او در کدام محیط خانوادگی و چگونه پدر و مادری و تعداد خواهر و برادران او و فاصله سنی او با آنها و حوادثی که احیانا برای اعضاء خانواده یا عزیزان رخ داده و شاهد آن بوده و در نهایت محیط مدرسه و ارتباط او با افراد و ارتباط پدر و مادر تاثیر زیادی در شکل گیری شخصیت فعلی فرد داشته که همه آنها مربوط به گذشته فرد می شود در حالی که آن فرد مطلقا نمی توانسته روی آنها کنترل یا نقشی (حداقل تا 18 سالگی) داشته باشد.

● مطلب بعدی در باره عملکرد مغز انسان است. حافظه بلند مدت ما مملو از خاطرات مثبت و منفی مربوط به گذشته ماست و آنها در تصمیم گیری و قضاوت و برخورد ما با واقعیت امروز نقش دارند. متاسفانه از نظر علمی ثابت شده مغز ما خاطرات منفی و رویدادها و اخبار منفی را بهتر و دقیق تر از خاطرات مثبت ثبت می کند، این عملکرد بصورت اتوماتیک انجام شده و خارج از اراده و اختیار ماست. لذا وقتی ما به گذشته خود برمی گردیم بیشتر خاطرات و تصاویر منفی زندگی خود را خواهیم یافت که در نهایت به این نتیجه غلط می رسیم که گذشته ای بد و ناگوار داشته ایم.

● و اما آخرین مطلب اینکه تا کنون علم قادر نشده گذشته ما را تغییر دهد و اگر تمام دانشمندان جمع شوند نمی توانند یک فنجان قهوه به دیروز ما اضافه کنند، و این جمله را همیشه به یاد داشته باشید "گذشته در گذشته" و ما نمی توانیم گذشته خود را تغییر دهیم در مواردی که فرد به لحاظ روانی به وضعیتی خاص و حادی رسیده متخصصان می توانند بعضی خاطرات منفی را از حافظه دراز مدت پاک کنند این کار توسط دستگاهها و ابزارهایی که به سر فرد متصل می شود صورت می گیرد. که این خود نشان دهنده جایگاه و پایگاه علم در جهان امروز است.

اگر بر آن شویم که مطالب اخیر را در چند جمله فشرده کنیم خواهیم گفت : در کودکی به نتایج غلطی می رسیم و وقایع و سختی های گذشته ما تا سنین نوجوانی خارج از اراده ما بوده و در این زمینه ضرباتی مهلکی به ما وارد شده است، عملکرد خودکار مغز هم انصاف و عدالت را در ثبت اطلاعات رعایت نکرده و امکان کوچکترین تغییری در اتفاقات گذشته برای ما وجود ندارد.

می دانیم که نشخوار آدمی فکرکردن است یعنی وقتی کمی بیکار و آرام می گیریم افکار مختلفی به ذهن ما می آیند و می روند حتی در زمانی که ما به خواب می رویم این افکار به صحنه ذهن می آیند و می روند. کسانی که به توانمندی کنترل ذهن می رسند می توانند افکار خود را کنترل کنند. مطلب مهمی که می توان بیان کرد این است که فکر کردن به گذشته یک کار غلط و بیهوده است. کسی که به هر دلیل به گذشته سفر می کند کسی است که در گورستان افکار خود سیر می کند. گورستان جایی است که دوستی یا عزیزی که مرحوم شده به آنجا برده و دفن کرده و سپس به زندگی عادی خود برمی گردیم. این طور نیست که هر روز به گورستان برویم و سر این قبر و آن قبر سر زده و وقت را با مرده ها بگذرانیم کسی که مرد دیگر زنده نیست و کسی که زنده است پس نمرده است. درباره افکار نیز چنین است ممکن است من در 10 سال پیش یک اشتباهی کردم و در پی آن خسارتی دیدم این کار غلطی است که برگردم به 10 سال پیش واقعه را در ذهن مرور کنم و در پایان خود و دیگران را سرزنش کنم. مسئله خیلی ساده است اگر من هر روز سال موضوع خاص مربوط به گذشته را به ذهن آورم کوچکترین، کوچکترین تغییری در اصل واقعیتی که اتفاق افتاده بوجود نخواهد آمد، "گذشته در گذشته" پس چرا این کار بیهوده را انجام دهیم. چرا؟ اجازه دهید شما را راحت کنم، گذشته ای که قرار است به ذهن آوریم یا بار مثبت و یا بار منفی دارد، اگر آن خاطره یا فکر بار منفی داشته باشد باعث ایجاد احساسی منفی مثل افسردگی خواهد شد و اگر مثبت باشد معمولا باعث ایجاد احساس حسرت خوردن در ما می شود. تعامل ما با گذشته می تواند شکل درست و کنترل شده نیز داشته باشد لطفا به مثال زیر توجه کنید:

جناب قاضی همواره با پرونده های مختلفی سر و کار دارد او هر روز که به محل کارش می آید پرونده ای بر حسب اولویت برداشته و آن را مرور کرده و دست آخر تصمیم و اقدام لازم برای آن پرونده را صادر نموده و پرونده را می بندد و بعد به سراغ پرونده بعدی می رود. اینطور نیست که پرونده ای روی میز خود بگذارد و هر روز آن را مطالعه کند و بدون هیچ اقدامی مجدد روزهای بعد هم این کار را تکرار نماید.

موضوعات مربوط به گذشته ما مثال همین پرونده ها هستند و قاضی که آن را از حافظه استخراج کرده و به صحنه آگاه ذهن می آورد خودمان هستیم. وظیفه ما این است که پرونده های گذشته خود را به ترتیب اولویت از بایگانی بیرون کشیده و یک بار فقط یک بار آن را دقیقا مرور کرده و تصمیمی برای آن بگیریم و با آن تصمیم مثل یک هدف در زندگی برخورد کنید یعنی به خود قول دهید که حتما آن را پیگیر خواهید شد. شاید تصمیم ما این باشد که از کسی باید عذر خواهی کرد شاید تصمیم این باشد که باید کسی را ببخشیم یا شاید تصمیم این باشد که بر علیه کسی شکایت کنیم و از طریق مراجع قانونی پیگیر حق خود شویم و بدترین حالت اینکه کاری یا اقدامی نتوانیم انجام دهیم، بسیار خوب رهایش می کنیم. در بعضی از موارد مرور یک واقعه مربوط به گذشته باعث گرفتن درس عبرتی و ثبت تجربه ای برای ما می شود، این هم ایرادی ندارد. اما صحبت اینجاست که در پایان کار بررسی پرونده باید اصل پرونده را معدوم کرد. برای اینکار در ذهن خود این تصور را ایجاد کنید که آن پرونده را پاره پاره می کنید و دور می اندازید یا تصور کنید آن را آتش می زنید و همه چیز پایان می یابد. کسانی که ما آنها را بعنوان افرادی کینه ای یا کینه توز می شناسیم اتفاقا اشخاصی هستند که گذشته آنها را رها نمی کند و اختلافات 10 سال پیش را آنچنان دقیق به خاطر دارند که گویی همین 2 ماه پیش اتفاق افتاده است. گذشته در گذشته رهایش کنید. کسی که در این زمینه یعنی رهایی از گذشته مشکل دارد و امیدی برای فراموش کردن خاطرات تلخ دوران گذشته در خود نمی بیند می تواند کمک حرفه ای بگیرد تا پرونده ها مختومه شوند و گر نه احساس لذت و رضایتی در زندگی نخواهیم داشت فراموش نکنید خوشبختی یعنی کنترل لحظه به لحظه ضمیر و ذهن. سهراب هم می گوید زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است. من و تو فرزند زمان خود هستیم نه گذشته.

گاهی با دوستان ارتباطی و صحبتی داریم و ابراز می کنند خیلی خوب است ما درباره گذشته و تاریخ مملکت خود بدانیم و تاریخ درس عبرتی برای همه است چنین و چنان، من در پاسخ به آنها گفتم مطالعه تاریخ نه اینکه نادرست باشد ولی مسائل روز راه حل امروزی می خواهد در گذشته زندگی بشر بسیار یکنواخت بوده و گذشته و حال و آینده آدم ها بسیار به هم شبیه بوده که در نتیجه عبرت گرفتن از تاریخ هم مطرح بوده اما امروزه ما شاهد تغییرات زیادی در مدت زمان کمی در زندگی هستیم و مسائل و پرسش هایی که امروز مطرح می شود در گذشته یا ابدا مطرح نبوده و یا اگر بر فرض 1% هم مطرح شده راه حل زمان خودش را داشته و آن راه حل بدرد حل مسئله امروز ما نمی خورد. یعنی همان که گذشته در گذشته، دوستان گاهی چنان به خشم می آیند که دوست دارند مرا خفه کنند!! مهم این نیست که ما که بودیم، مهم این است که ما که هستیم و چه می توانیم انجام دهیم.
وقتی من یا شما نگرش خود را در قبال گذشته مشخص می کنیم و این واقعیت اندک اندک در وجود ما می نشیند یک جور احساس شعف سبکبالی و رهایی حادث خواهد شد گویی انرژیی از جایی آزاد شده و آدمی احساس می کند بار سنگینی را زمین گذاشته و آن انرژی و پتانسیل آزاد شده پی چیزی می گردد احساس خواهید کرد ذهن شما مرتب و منظم ترعمل می کند.
روزگارتان خوش

اعلامیه حقوق بشر

2009-09-17T17:18:00.014+04:30

ديباچه

از آن جا كه شناسايی حيثيت و كرامت ذاتی تمام اعضای خانواده بشری و حقوق برابر و سلب ناپذير آنان اساس آزادی ، عدالت و صلح در جهان است؛

از آن جا كه ناديده گرفتن و تحقير حقوق بشر به اقدامات وحشيانه ای انجاميده كه وجدان بشر را برآشفته‌اند و پيدايش جهانی كه در آن افراد بشر در بيان و عقيده، آزاد و از ترس و فقر فارغ باشند، عالی ترين آرزوی بشر اعلا م شده است؛

از آن جا كه ضروری است كه از حقوق بشر با حاكميت قانون حمايت شود تا انسان به عنوان آخرين چاره به طغيان بر ضد بيداد و ستم مجبور نگردد؛

از آن جا كه گسترش روابط دوستانه ميان ملت‌ها بايد تشويق شود؛

از آن جا كه مردمان ملل متحد، ايمان خود را به حقوق اساسی بشر و حيثيت و كرامت و ارزش فرد انسان و برابری حقوق مردان و زنان ، دوباره در منشور ملل متحد اعلا م و عزم خود را جزم كرده‌اند كه به پيشرفت اجتماعی ياری رسانند و بهترين اوضاع زندگی را در پرتو آزادی فزاينده به وجود آورند؛

از آن جا كه دولت‌های عضو متحد شده‌اند كه رعايت جهانی و موثر حقوق بشر و آزادی‌های اساسی را با همكاری سازمان ملل متحد تضمين كنند؛

از آن جا كه برداشت مشترك در مورد اين حقوق و آزادی‌ها برای اجرای كامل اين تعهد كمال اهميت را دارد؛ مجمع عمومی اين اعلاميه جهانی حقوق بشر را آرمان مشترك تمام مردمان و ملت‌ها اعلا م می‌كند تا همه افراد و تمام نهادهای جامعه اين اعلاميه را همواره در نظر داشته باشند و بكوشند كه به ياری آموزش و پرورش ، رعايت اين حقوق و آزادی‌ها را گسترش دهند و با تدابير فزاينده ملی و بين المللی ، شناسايی و اجرای جهانی و موثر آن‌هارا چه در ميان مردمان كشورهای عضو و چه در ميان مردم سرزمين‌هايی كه در قلمرو آن‌ها هستند، تامين كنند.

ماده ۱:

تمام افراد بشر آزاد به دنیا می‌آیند و از لحاظ حیثیت و حقوق با هم برابرند . همه دارای عقل و وجدان می‌باشند و باید نسبت به یکدیگر مانند برادر رفتار کنند

ماده۲:

هر کس می‌تواند بدون هیچ گونه تمایز ، خصوصا از حیث نژاد ، رنگ ، جنس ، زبان ، مذهب ، عقیده سیاسی یا هر عقیده دیگر و همچنین ملیت ، وضع اجتماعی ، ثروت ، ولادت یا هر موقعیت دیگر ، از تمام حقوق و کلیه آزادی هایی که در اعلامیه حاضر ذکر شده است ، بهره مند گردد. به علاوه هیچ تبعیضی به عمل نخواهد آمد که مبتنی بر وضع سیاسی ، اداری و قضایی یا بین المللی کشور یا سرزمینی باشد که شخص به آن تعلق دارد . خواه این کشور مستقل ، تحت قیمومیت یا غیر خود مختار بوده یا حاکمیت آن به شکلی محدود شده باشد

ماده ۳:

هر کس حق زندگی ، آزادی و امنیت شخصی دارد.

ماده ۴:

احدی را نمی‌توان در بردگی نگه داشت و داد و ستد بردگان به هر شکلی که باشد ممنوع است.

ماده ۵:

هيچکس را نبايد مورد ظلم و شكنجه و رفتار يا کيفری تحقيرآميز ،موهن ، یا خلاف انسانیت و شان بشر قرار داد.

ماده ۶:

هر کس حق دارد که شخصیت حقوق او در همه جا به عنوان یک انسان در مقابل قانون شناخته شود.

ماده ۷:

همه در برابر قانون ، مساوی هستند و حق دارند بدون تبعیض و بالسویه از حمایت قانون برخوردار شوند. همه حق دارند در مقابل هر تبعیضی که ناقض اعلامیه حاضر باشد و علیه هر تحریکی که برای چنین تبعیضی به عمل آید به طور تساوی از حمایت قانون بهره مند شوند.

ماده ۸:

در برابر اعمالی که حقوق اساسی فرد را مورد تجاوز قرار بدهد و آن حقوق به وسیله قانون اساسی یا قانون دیگری برای او شناخته شده باشد ، هر کس حق رجوع به محاکم ملی صالحه دارد

ماده ۹:

احدی را نمی‌توان خود سرانه توقیف ، حبس یا تبعید نمود.

ماده ۱۰:

هرکس با مساوات کامل حق دارد که دعوایش به وسیله دادگاه مساوی و بی طرفی ، منصفانه و علنا رسیدگی بشود و چنین دادگاهی درباره حقوق و الزامات او یا هر اتهام جزایی که به او توجه پیدا کرده باشند، اتخاذ تصمیم بنماید.

ماده ۱۱:

الف) هر کس به بزه کاری متهم شده باشد بی گناه محسوب خواهد شد تا وقتی که در جریان یک دعوای عمومی که در آن کلیه تضمین های لازم برای دفاع ازاو تامین شده باشد ، تقصیر او قانونا محرز گردد.
ب) هیچ کس برای انجام یا عدم انجام عملی که در موقع ارتکاب ، آن عمل به موجب حقوق ملی یا بین المللی جرم شناخته نمی‌شده است محکوم نخواهد شد . به همین طریق هیچ مجازاتی شدیدتر از آنچه که در موقع ارتکاب جرم بدان تعلق می‌گرفت درباره احدی اعمال نخواهد شد.

ماده ۱۲:

احدی در زندگی خصوصی ، امور خانوادگی ، اقامتگاه یا مکاتبات خود نباید مورد مداخله‌های خود سرانه واقع شود و شرافت و اسم و رسمش نباید مورد حمله قرار گیرد . هر کس حق دارد که در مقابل این گونه مداخلات و حملات ، مورد حمایت قانون قرار گیرد.

ماده ۱۳:

الف) هر کس حق دارد که در داخل هر کشوری آزادانه عبور و مرور کند و محل اقامت خود را انتخاب نماید.
ب) هر کسی حق دارد هر کشوری و از جمله کشور خود را ترک کند یا به کشور خود باز گردد.

ماده ۱۴:

الف) هر کس حق دارد در برابر تعقیب ، شکنجه و آزار ، پناهگاهی جسنجو کند و در کشورهای دیگر پناه اختیار کند.

ب) در موردی که تعقیب واقعا مبتنی به جرم عمومی و غیر سیاسی و رفتارهایی مخالف با اصول و مقاصد ملل متحد باشد ، نمی‌توان از این حق استفاده نمود.

ماده ۱۵:
الف) هر کس حق دارد ، که دارای تابعیت باشد.

ب) احدی را نمی‌توان خود سرانه از تابعیت خود یا از حق تغییر تابعیت محروم کرد.

ماده ۱۶:

الف) هر زن و مرد بالغی حق دارند بدون هیچ محدودیت از نظر نژاد ، ملیت ، تابعیت یا مذهب با هم دیگر زناشویی و هنگام انحلال آن ، زن و شوهر در کلیه امور مربوط به ازدواج دارای حقوق مساوی می‌باشند.
ب) ازدواج باید با رضایت کامل و آزادانه زن ومرد واقع شود.
پ) خانواده رکن طبیعی و اساسی اجتماع است و حق دارد از حمایت جامعه و دولت بهره مند شود.

ماده ۱۷:

الف) هر شخص ، منفردا یا به طور اجتماعی حق مالکیت دارد.
ب) احدی را نمی‌توان خود سرانه از حق مالکیت محروم نمود.

ماده ۱۸:

هر کس حق دارد که از آزادی فکر ، وجدان و مذهب بهره مند شود .این حق متضمن آزادی تغییر مذهب یا عقیده و ایمان می‌باشد و نیز شامل تعلیمات مذهبی و اجرای مراسم دینی است . هرکس می‌تواند از این حقوق یا مجتمعاً به طور خصوصی یا به طور عمومی بر خوردار باشد.

ماده ۱۹:

هر کس حق آزادی عقیده وبیان دارد و حق مزبورشامل آن است که از داشتن عقاید خود بیم و اضطرابی نداشته باشد و در کسب اطلاعات و افکار و در اخذ و انتشار آن ، به تمام وسایل ممکن و بدون ملاحضات مرزی، آزاد باشد.

ماده ۲۰:

الف) هرکس حق دارد آزادانه مجامع و جمعیت های مسالمت آ میز تشکیل دهد.
ب) هیچ کس را نمی‌توان مجبور به شرکت در اجتماعی کرد.

ماده ۲۱:

الف) هر کس حق دارد که در اداره امور عمومی کشور خود ، خواه مستقیما و خواه با وساطت نمایندگانی که آزادانه انتخاب شده باشد شرکت جوید.
ب) هر کس حق دارد با تساوی شرایط ، به مشاغل عمومی کشور خود نایل آید.
پ) اساس و منشا قدرت حکومت ، اراده مردم است . این اراده باید به وسیله انتخاباتی ابراز گردد که از روی صداقت و به طور ادواری ، صورت پذیرد .انتخابات باید عمومی و با رعایت مساوات باشد و با رای مخفی یا طریقهای نظیر آن انجام گیرد که آزادی رای را تامین نماید.

ماده ۲۲:

هر کس به عنوان عضو اجتماع ، حق امنیت اجتماعی دارد و مجاز است به وسیله مساعی ملی و همکاری بین المللی ، حقوق اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی خود را که لازمه مقام و نمو آزادانه شخصیت اوست با رعایت تشکیلات و منابع هر کشور به دست آورد.

ماده ۲۳:

الف) هر کس حق دارد کار کند، کار خود را آزادانه انتخاب نماید ، شرایط منصفانه و رضایت بخشی برای کار خواستار باشد و در مقابل بیکاری مورد حمایت قرار گیرد.
ب) همه حق دارند که بدون هیچ تبعیضی در مقابل کار مساوی ، اجرت مساوی دریافت نمايند.
پ) هر کس که کار می‌کند به مزد منصفانه و رضایت بخشی ذیحق می‌شود که زندگی او و خانواده اش را موافق شئون انسانی تامین کند و آن را در صورت لزوم با هر نوع وسایل دیگر حمایت اجتماعی، تکمیل نماید.
ت) هر کس حق دارد که برای دفاع از منافع خود با دیگران اتحادیه تشکیل دهد و در اتحادیه‌ها نیز شرکت کند.

ماده ۲۴:

هر کس حق استراحت و فراغت و تفریح دارد و به خصوص به محدودیت معقول ساعات کار و مرخصی های ادواری ، با اخذ حقوق، ذیحق می‌باشد.

ماده ۲۵:

الف) هرکس حق دارد که سطح زندگی او ، سلامتی و رفاه خود و خانواده اش را از حیث خوراک ومسکن ومراقبتهای طبی و خدمات لازم اجتماعی تامین کند و همچنین حق دارد که در مواقع بیکاری ، بیماری ، نقص اعضا ، بیوگی ، پیری یا در تمام موارد دیگری که به علل خارج از اراده انسان ، وسایل امرار معاش او از بین رفته باشد از شرایط آبرومندانه زندگی برخوردار شود.
ب) مادران وکودکان حق دارند که از کمک و مراقبت مخصوصی بهره مند شوند . کودکان چه براثر ازدواج و چه بدون ازدواج به دنیا آمده باشند ، حق دارند که همه از یک نوع حمایت اجتماعی برخوردار شوند.

ماده ۲۶:
الف) هر کس حق دارد که از آموزش و پرورش بهره مند شود . آموزش و پرورش لااقل تا حدودی که مربوط به تعلیمات ابتدایی و اساسی است باید مجانی باشد . آموزش ابتدایی اجباری است . آموزش حرفه‌ای باید عمومیت پیدا کند و آموزش عالی باید با شرایط تساوی کامل ، به روی همه باز باشد تا همه ، بنا به استعداد خود بتواند از آن بهره مند گردند.
ب) آموزش و پرورش باید به طوری هدایت شود که شخصیت انسانی هر کس را به حد اکمل رشد آن برساند و احترام حقوق و آزادی های بشری را تقویت کند . آموزش و پرورش باید حسن تفاهم ، گذشت و احترام عقاید مخالف و دوستی بین تمام ملل و جمعیت های نژادی یا مذهبی و همچنین توسعه فعالیت های ملل متحد را در راه حفظ صلح ، تسهیل نماید.
پ) پدر و مادر در انتخاب نوع آموزش و پرورش فرزندان خود نسبت به دیگران اولویت دارند.

ماده ۲۷:

الف) هر کس حق دارد در زندگی فرهنگی اجتماع شرکت کند ، از فنون و هنرها متمتع گردد و در پیشرفت علمی و فوائد آن سهیم باشد.
ب) هر کس حق دارد از حمایت منافع معنوی و مادی آثارعلمی ، فرهنگی یا هنری خود برخوردار شود.

ماده ۲۸:

هر کس حق دارد برقراری نظمی را بخواهد که از لحاظ اجتماع و بین المللی ، حقوق و آزادی هایی را که در این اعلامیه ذکر گردیده ، تامین کند و آنها را به مورد عمل بگذارد.

ماده ۲۹:

الف) هرکس در مقابل آن جامعه‌ای وظیفه دارد که رشد آزاد کامل شخصیت او را میسر سازد.
ب) هر کس در اجرای حقوق و استفاده از آزادی های خود ، فقط تابع محدودیت هایی است که به وسیله قانون ، منحصرا به منظور تامین شناسایی و مراعات حقوق و آزادی های دیگران و برای مقتضیات صحیح اخلاقی و نظم عمومی و رفاه همگانی ، در شرایط یک جامعه دموکراتیک وضع گردیده است.
پ) این حقوق و آزادی ها ، در هیچ موردی نمی‌تواند بر خلاف مقاصد و اصول ملل متحد اجرا گردد.

ماده ۳۰:

هیچ یک از مقررات اعلامیه حاضر نباید طوری تفسیر شود که متضمن حقی برای دولتی یا جمعیتی یا فردی باشد که به موجب آن بتواند هر یک از حقوق و آزادی های مندرج در اعلامیه را ازبین ببرد ویا در آن راه ، فعالیتی بنماید.

از وابستگی تا همبستگی

2009-08-26T18:41:00.007+04:30

در این مقاله 8 مرحله وابستگی انسان به والدین خود از تولد تا 22 سالگی شرح داده خواهند شد. این مراحل به ترتیب عبارتند از:
همزیستی
چسبندگی
اعتیاد
عادت
وابستگی
جدایی و رهایی
استقلال و آزادی
همبستگی
1- مرحله همزیستی یا یکی بودن (Symbiosis) : این مرحله از زمان تولد تا سه ، چهار ماهگی اتفاق می افتد به این معنی که کودک خود را با جهان پیرامون خود یکی حس می کند و دست خود را از دست مادر یا اسباب بازی تشخیص و تفکیک نمی نهد گاهی در مفاهیمی از عشق نیز این مفهوم یعنی یکی بودن و یکی شدن و در آمیختن ذکر شده که بی شباهت به این نوع از وابستگی نیست.
2- مرحله چسبیدگی : در یک سالگی رخ می دهد چسبیدگی یا دوخته شده. کودک در این دوره به مادر یا کسی که از او مراقبت می کند می چسبد بنابراین بزرگترین خطر برای کودک جدا شدن مادر از او است، این امر باعث ایجاد نوعی اضطراب تحت عنوان اضطراب جدایی (Separation Anxiety) خواهد شد، که برای کودک 7 تا 16 ماهه کاملا طبیعی است بی جهت نیست روانشناسان به مادران توصیه می کنند تا دوسالگی در کنار کودک خود بمانند. نکته بعدی اینکه آن قلاب ارتباط فرزند به والدین درهمین 3 سال اول زندگی بوجود می آید. یعنی کودک به فردی که از او مراقبت می کند وابستگی شدید روانی پیدا خواهد کرد. علتش را 3 چیز می دانند : نظافت - تغذیه – بازی. در اواسط قرن 19 در آمریکا متوجه شدند جوانان آمریکا نسبت به والدین خود بسیار پرخاشگر هستند و حتی بخشی از موسیقی که در آن زمان تولید می شد علیه مادر و پدرها بود و آن قلاب ارتباطی جوانان به والدین وجود نداشت پس از تحقیقات بسیار دانشگاهی متوجه شدند در ابتدای قرن 19 افکار فمینیستی بطور گسترده در جامعه آمریکا رواج داشته که در نتیجه مادران ترجیح می دادند برای کودک خود یک پرستار استخدام کنند و از شیر دادن به بچه خود سر باز می زدند. لذا کودک این قلاب را با پرستارش بوجود می آورد و تحقیقات نیز این واقعیت را نشان داد و جوانان آن احساس را با پرستار داشتند و برعکس در مقابل مادر و پدر خود قرار گرفته بودند.
3- مرحله اعتیاد (Addiction) : در سن 3 سالگی بوجود می آید. اعتیاد به این معنی که شخص معتاد در زمانی خاص به آن ماده احساس نیاز می کند و همه چیز را زیر پا می گذارد تا آن ماده را بدست آورده و پس از ارضاع از آن ماده به روال عادی برگشته و به زندگی خود ادامه می دهد. کودک نیز ممکن است ساعت ها سرگرم بازی باشد ولی به محض اینکه مادر خود را طلب کند و او را در جای خود نیابد حتی چند ثانیه را نمی تواند تحمل کند، و اوضاع برای او دشوار خواهد بود. پس این نوع وابستگی به شدت حالت قبل یعنی چسبیده و دوخته شده نیست.
4- مرحله عادت (Habit): در 5 سالگی اتفاق می افتد. در این سن کودک به عزیزانش عادت کرده و ترجیح میدهد وقتش را با آنها سپری کند ولی اگر مدتی جدایی افتاد می تواند تحمل کند. عادت با اعتیاد متفاوت است، عادت را می توان تغییر داد ولی اعتیاد را خیر.
5- مرحله وابستگی (dependency): درسن 8 سالگی اتفاق می افتد. در این سن کودک عقلی هر چند ناقص از طریق هوش خود بدست آورده و می فهمد که موجودی است ناتوان و شدیدا نیازمند و محتاج به دیگران به خصوص والدین. کودکان در سن 11-8 سالگی به مرگ پدر و مادر خود می اندیشند و این فکر آنها را آزرده خاطر می کند و از دست دادن هر یک از آنها ضربه جبران ناپذیری به کودک وارد خواهد کرد و از این حیث پدر و مادر باید به بچه ها آرامش دهند. ابراز علاقه ای که می کنند برعکس تصور بزرگترها از روی احتیاج و نیاز است و نه از روی محبت و عشق. لذا زندگی خود را سخت وابسته به والدین می دانند.
نکته قابل توجه این است که 99% مردمان در طول 99% تاریخ شناخته شده بشر در همین مرحله وابستگی مانده اند نیازمندی مردمان در گذشته آنها را وابسته نگه میداشته و حتی بسیاری از گیرو گرفتاریهای ما مردم ایران هم وابستگی است، پدر و مادرها ترجیح می دهند به هر علتی فرزندان را در نزدیکی و تحت کنترل خود نگاه دارند تا آنکه آنها را رها کرده تا خود مستقلا فکر کنند تصمیم بگیرند و زندگی کنند. به خصوص مادران ایرانی اصلاحا بند ناف روانی کودک خود را نبریده و در نتیجه نوجوان ما به بلوغ روانی نمی رسد یا خیلی دیر به این بلوغ نایل می شود. از نظر علمی وابستگی در بازه سنی11-8 سال طبیعی است ولی در سنین بالاتر باعث گرفتاری و نادرست بحساب می آید.
6- مرحله جدایی و رهایی (Separation): این مرحله از زندگی به خودی خود اتفاق نمی افتد و بلکه پدر و مادر باید کارهای لازم را انجام دهند تا مرحله جدایی و رهایی در سن 12 سالگی فرزندشان به نتیجه برسد. این مرحله یعنی همان بریدن ناف روانی است هر چند سخت است اما باید انجام شود. کودک در مواردی باید بدون پدر و مادر در منزل نزدیکان بماند و بفهمد یا به این نتیجه برسد که بدون پدر و مادر می توان زنده ماند و خوب و خوش بود. در آمریکا بچه ها را در این سن برای مدت 4 روز و 4 شب به کمپی می برند و از پدر و مادرها می خواهند هیچ گونه تماس حتی تلفنی با فرزندان برقرار نکنند. روز اول به بچه ها سخت خواهد گذشت ولی از روز دوم بچه ها با هم ارتباط برقرار کرده و به عبارتی عادت خود را تغییر می دهند.(یعنی اگر قبلا در کنار پدر و مادر خوب و خوش بودند حال در کنار دوستان خوب و خوش خواهند بود) و این یعنی همان قطع بند ناف روانی یا همان تولد روانی کودک. یعنی کودک خوب بودن حال خود را در گرو خوب بودن والدین نمی بیند.
7- مرحله استقلال و آزادی (independency): حدود 18 سالگی که فرزند ما یک نوجوان است باید بتواند استقلال یابد و خود بتواند فکر کند و تصمیم بگیرد و احتمالا اگر لازم بود احتیاجات فیزیکی خود را نیز بدست آورد. پدر و مادر باید از 12 تا 18 سالگی تمام کوشششان این باشد که این استقلال اتفاق افتد و کودک یا نوجوان پس از استقلال به آزادی نیز خواهد رسید. در خانواده های ایرانی مشاهده می کنیم محبت بیش از اندازه مادر و پدرها به فرزندان باعث شده جوانانی فلج و ناتوان داشته باشیم. شاید ما این نتیجه را نخواهیم و نپسندیم ولی رفتار اشتباه ما مثل محبت زیاد ، تحت کنترل داشتن ، ضعیف پنداشتن ، نگاه منفی به دنیا و آدم ها همه و همه دست به دست داده اند که نوجوان ما فردی ضعیف و نحیف بار آمده و حتی برای کوچکترین تصمیم ها به ما مراجعه نمایند. قابل توجه است در سن 18 سالگی نوجوان ما دو راه خواهد داشت ادامه تحصیل یا رفتن به دنبال شغلی و استقلال یافتن در حالت اول هیچ ایرادی نخواهد بود نوجوان خود را از نظر مالی حمایت کرده تا بتواند درس خود را راحت تر به پایان برد.
8- مرحله همبستگی : آخرین مرحله است که پس از استقلال و آزادی در سن 18 تا 22 سالگی اتفاق می افتد. در این مرحله فرد احساس می کند به تنهایی می تواند به راه خود ادامه دهد و تصمیم لازم را بگیرد. ولی نظام خلقت بر مبنای ارتباط با دیگران تعریف شده که جوان در این فاصله از احساس تنهایی ناراحته و دوست داره با دیگران ارتباط پیدا کند در حالی که محتاج هیچ کس و هیچ چیز نیست یعنی روی پای خود ایستاده و احتیاج او به فرد خاصی نیست حتی بعضی احتیاجات خود را مثلا اگر مکانیک یا برق کار یا بنا یا پزشک است می تواند برآورده سازد. مرحله همبستگی اینست که من اگر چه به شام شب محتاج نیستم و تو هم به شام شب محتاج نیستی ولی می توانیم شبی را با هم دیگر باشیم و اگر گرسنه شدیم من یا تو غذایی را خواهیم خورد. نه به خاطر اینکه من گرسنه شدم به دنبال تو می افتم بلکه به این دلیل که من به تو مشتاق هستم و تو را دوست دارم و مایلم با تو باشم. معنی عشق نیز از همین جا بوجود می آید عشق حقیقی در کسانی بوجود می آید که از مرحله وابستگی و استقلال گذشته اند و به همبستگی رسیده اند.

کنترل ذهن - فکربد، فکر غلط، فکر منفی

2009-04-15T15:24:00.012+04:30

بخش اول : کنترل ذهن
یکی از بایدهای زندگی فردی توانایی است که به آن کنترل ذهن می گویند. یعنی همانطور که من قادرم در هر لحظه دستم را به اختیار حرکت دهم و یا حرکت آن را متوقف کنم باید بتوانم فعالیت ذهن خود را نیز کنترل کنم به عبارتی باید بتوانم موضوعی خاص را در زمان معین و با اختیار به صحنه ذهن آورده و پس از مدتی مشخص که کار من با آن فکر یا موضوع تمام شد آن را از ذهن خود خارج کنم و به همین ترتیب موضوع بعدی را انتخاب کرده و به ذهن خود فرا بخوانم هرگاه این کار بتواند لحظه به لحظه توسط من انجام شود و ادامه یابد آنگاه من به این توانایی یعنی کنترل ذهن دست یافته ام. این موضوع امروزه آنقدر اهمیت یافته که در تعریفی از خوشبختی گفته شده:
"خوشبختی یعنی کنترل لحظه به لحظه ضمیر و ذهن"
بسیاری از ما آدم ها این مهارت را نداریم و یا متوجه آن نبوده ایم که چنین مهارتی را می توان کسب کرد در نتیجه افکار مختلف و متنوعی بصورت کاملا تصادفی به صحنه ذهن ما می آیند و می روند، مخصوصا در اوقاتی که کمی فارغ و آسوده خاطر و یا در مواقعی که کمی تحت فشار روانی قرار داریم.
دیگر دوران آن روزها که شنیده می شد خوشبختی با کسب ثروت ، کسب علم ، کسب قدرت ، کسب شهرت و یا کسب هنر بدست می آید بسر آمده، کارهایی تحقیقاتی و آماری بر روی تک تک موارد فوق و بر روی افراد با سوابق خانوادگی مختلف انجام شده و نتایج آن به ما می گوید هیچ یک از موارد فوق باعث خوشبختی آدم نمی شوند. فرضا در آمریکا درآمد تعدادی خانواده ها را 10 برابر کرده اند این خانواده ها مشکل اصلی خود را کمی در آمد ذکر می کرده اند اما محققان پس از مدت 100 روز متوجه شده اند مشکلات این خانواده ها به روز اول خود برگشته، و آنان کماکان مشکلات قبلی خود را دارند. باید از خود پرسید چرا؟
یا در تحقیقاتی دیگر آمده است 70% اساتید دانشگاه های آمریکا در زندگی شخصی خود احساس لذت و رضایت نمی کنند نه اینکه فکر کنید در سایر نقاط جهان اوضاع بهتر از این است، منظور اینکه تحصیلات عالی و علمی نیز تضمین کننده خوشبختی نیستند.
با بسیاری از هنرمندان و ستارگان جهان مصاحبه های دقیق علمی و روانکاوی بعمل آمده که حکایت از تنهایی و انزوا و بدبختی واقعی آنان دارد، حتی در زمان هایی که در اوج بوده اند.
محققان به ما می گویند خوشبختی در واقع یک احساس خوب درونی است و می دانیم مرکز احساسات و عواطف در مغز ما قرار دارد بنابراین نظام فکری بد می تواند باعث حال و احساس بد شود و برعکس افکار خوب و سازنده و مطابق با واقعیت می تواند باعث احساس خوب شوند. با توجه به مطالب فوق کسی نمی تواند ادعا کند من فقط با فکرکردن و نشستن و هیچ کاری نکردن می توانم احساس خوب را در خود بوجود آورم چنین فردی ارتباط خود را با واقعیت زندگی قطع کرده و کتمان واقعیت احساس بیهوده بودن و پوچی را سبب می شود مثل این است که دست و پای خود را انکار کنیم و این فکر از نظر علمی یک فکرغلط محسوب می شود و از زاویه ای دیگر این فکر یک جور بازی و حقه بازی و جفای به خود نیز بحساب می آید.
اگر ما به مرحله ای برسیم که ذهن ما در کنترل خودمان باشد در نتیجه می توانیم افکار نادرستی که به ذهن می آیند را در بدو ورود متوقف کنیم و یک فکر دیگر را جایگزین آن کنیم. یک تکنیک این است که تصور کنیم صحنه ذهن ما مثل یک دستگاه نوارخوان عمل می کند اگر در آن نوار ترسناک قرار دهیم خوب از دیدن آن خواهیم ترسید ولی اگر یک نوار خوب و درست بگذاریم از دیدن آن لذت خواهیم برد. اولا قرار نیست من بسراغ افکار بد و غلط و منفی بروم ثانیا قرار است اگر نا آگاهانه این نوع افکار به سراغم آمد آگاهانه دکمه Stop را بزنم و نواری دیگر که خوبست و درست است جایگزین آن کنم. نوار دوم می تواند فکر خوب و دوست داشتنی باشد بهتر از آن می تواند یک فعالیت لذت بخش باشد، مثلا بازی کردن با کودک و به او فکر کردن یا اگر کسی به گل و گیاه علاقه دارد خوب سریعا بسراغ گلدان ها یا باغچه کوچک خانه اش برود با عزیزان و دوستان هم صحبت شویم کتابی را بردایم و ده ها کار دیگر خوب و دوست داشتنی.
فکر بد ایجاد احساس بد می کند احساس بد باعث خشم در ما می شود به همین سادگی لازم نیست متخصص روانشناس باشیم فکر بد احساس بد و فکر خوب احساس خوب را ایجاد می کند، کسی که به افکار بد خود ادامه می دهد فردی است که تصمیم گرفته خود را شکنجه کند مثل اینکه من تصمیم بگیرم سوزنی در دست خود فرو کنم خوب مسلم است احساس درد خواهم کرد، این کار یعنی من دشمن خودم هستم.
اما نکته دیگر که ما نباید وقت بیکاری داشته باشیم باید همیشه وقت خود را با آن پنج هدف زندگی پر کنیم. چرا؟ چون روانشناسان می گویند نشخوار آدمی فکر است عذرخواهم یعنی اگر حیواناتی مثل گوسفند و گاو و الاغ در زمان استراحت و بیکاری غذایی که در طول روز خورده اند برگردانده و آن را نشخوار می کنند ما آدم ها هم این کار را در خصوص افکار و در صحنه ذهن خود هنگام بیکاری انجام می دهیم، در تحلیل نهایی یعنی بدترین کار بیکاری است.

بخش دوم : فکر بد، فکر غلط، فکر منفی
در بخش اول راجع به کنترل ذهن و یک تکنیک برای متوقف کردن افکار نادرست صحبت شد. در این بخش به انواع افکار نادرست و تفکیک آنها از یکدیگر می پردازیم احتمالا این مطلب بتواند معیاری برای شناخت انواع افکار نادرست بدست دهد تا بدینوسیله افکار نادرست خود را بهتر بشناسیم تا پس از آن با حجوم آن افکار راحت تر و آگاهانه تر مواجه شویم و در نهایت بقولی آن افکار را در گورستان ذهن خود دفن کنیم.
1- فکر بد: این نوع افکار بسیار به ذهن کودکان می آید چون آنها قادر به تشخیص خوب و بد نیستند و کودکان تا قبل 7 سالگی با تخیل و هوش و حس خود زندگی می کنند بیشترین کار بدی که انجام می دهند پرت کردن اشیاء و هر چیز را به سمت دهان خود بردن و یا گاز گرفتن و چنگ زدن و پرخاش کردن است. آدم بزرگ ها گاهی از این افکار و اعمال انجام می دهند. فکر می کنند چگونه کسی را مورد آزار و اذیت قرار دهند و یا در اختلافات خانوادگی وسایل آشپزخانه را پرت می کنند. در هنگام رانندگی به نوعی دیگر، در مورد دیگران قضاوت می کنند چه این قضاوت را مطرح کرده یا فقط در ذهن انجام دهند، بعضی وقت ها سوالاتی برای خود مطرح می کنند که مثلا چرا باید کار کنند و پول در آورند؟ چرا باید ورزش کنند؟ چرا باید هر روز صبح از خواب بیدار شده و صبحانه بخورند و کارهای تکراری انجام دهند؟ اصلا چرا زنده هستند؟ افکار بد بیشتر به سراغ افکار خشمگین و افسرده می روند.
2- فکر غلط: به مجموعه افکاری اطلاق می شود که به لحاظ منطقی یا استدلالی و اصول علمی اشکال دارند و ما بر اثر فرآیندی در ذهن و اطلاعات دریافتی از خارج به آن نتایج غلط می رسیم.
برای مثال یکی از اصول علمی موجود در جهان اصل علیت است، طبق این اصل هر معلولی علتی دارد. دنیای علم و تکنولوژی بر همین اصل مهم استوار شده و کار می کند. حال اگر کسی بگوید یا فکر کند هواپیمایی در فلان محل بی علت سقوط کرده است این یک فکر غلط است. این جمله را می تواند این گونه تصحیح کرد که هواپیمایی در فلان محل سقوط کرده ولی تا این لحظه علت آن معلوم نشده یا این که بگوید هواپیمایی در فلان محل سقوط کرده و من ازعلت آن اطلاعی ندارم.
در مواردی اصل علیت را بی جهت بین دو موضوع بکار می بریم که هیچ ربطی به هم ندارند مثلا عنوان شود ما و دوستان گرم صحبت و خنده و شادی بودیم تا اینکه فلانی آمد و جلسه ما به غم و اندوه تبدیل شد، در صورتی که ممکن است آن فرد فقط از آن محل عبور کرده باشد و حتی کلمه ای صحبت نکرده باشد، از نظر علمی عبور یک فرد یا نگاه یک فرد نمی تواند باعث ایجاد تغییری در چیزی شود، بنابراین نباید مسئله غم و اندوه یا بدشانسی خود را به حساب فردی دیگر که روحش از مسئله ما آگاه نیست بگذاریم. این ها نظام فکری غلط ما هستند که نتایج غلط تولید می کنند.
مثال دیگری در این زمینه تعمیم بیش از اندازه (Over generalization) است که فکر و نتایج غلطی برای ما تولید می کند. مشکل از این جا شروع می شود که برای ما موضوعی (یا اتفاقی) یکی دو بار رخ می دهد ذهن ما از روی این موضوع یک قانون کلی می سازد و سپس از روی این قانون کلی نتایج غلطی را تولید می کند. توجه کنید: همسر من اهل اصفهان است او و اقوامش بسیار آدم های بدی هستند. قانون کلی عبارت می شود از: اصفهانی ها آدم های بدی هستند. علی اهل اصفهان است در نتیجه او آدم بدی است.
کشف قانون کار بسیار غامض و پیچیده ای است تا آنجا که حتی دانشمندان و عالمان به خود اجازه نمی دهند قانونی را مطرح کنند، شاید یک آزمایش را هزاران بار در شرایط مختلف انجام دهند بعد موفق به کشف قانون، آن هم تحت شرایط خاص شوند ( دقیقا تفاوت آدم های معمولی با دانشمند و محقق همین جا است که دانشمندان قانون را کشف می کنند ولی آدم های متوسط قانون را می سازند و شما ملاحظه می کنید خیلی از ما آدم ها به سرعت در ذهن خود قانون می سازیم و از روی آن نتایج غلط و بلکه خطرناک تولید می کنیم که در نتیجه ضرر و زیان افکارغلط را نیز اجبارا باید تحمل کنیم.
3- فکر منفی: بدترین و نامحتمل ترین حالت ممکن برای یک موضوع را که به ذهن ما می رسد فکرمنفی گویند. مثلا به ما بگویند فلانی یک اتومبیل 50 میلیون تومانی خریده اگر این مطلب به ذهن ما بیاید که اگر آن اتومبیل دزدیده شود صاحبش بیچاره خواهد شد این یک فکر منفی است. یا کسی به خود بگوید چرا من باید اتومبیل سوار شم؟ مگر نه اینکه باید پول بنزین بدم پول بیمه بدم دست آخر هم یکی رو زیر بیارم و یک خانواده را آواره و بیچاره کنم!!
چرا باید برم دانشگاه وقتم و پولم را هدر بدم در حالیکه این همه فارغ التحصیل بیکار تو جامعه هستند!!
چرا باید ازدواج کنم که بعدش مجبور شم طلاق بگیرم - این افراد حتی استدلال هم می کنند- در سال های اخیر آمار طلاق بالا رفته، نکته جالب توجه این است که وقتی شما با این افراد در ارتباط قرار می گیرید آنها با فکر منفی خود همیشه بدترین حالت های ممکن یک موضوع را به شما گوش زد می کنند و به احتمال ضعیف در مواردی همان حالت نامحتمل اتفاق می افتد در این صورت این افراد برمی گردند و به شما می گویند: بهت نگفتم دیدی چی شد تو به حرف من گوش نکردی اینجوری شد. این افراد با علت ها کاری ندارند و فقط به نتایج بد توجه دارند، و در اینگونه موارد این افراد سعی می کنند حس برتری و هوش خود را به رخ شما بکشند. هر چه شما سعی کنید به او بفهمانید ما این اشتباهات را کردیم که این اتفاق افتاد آنها توجه نمی کنند و می گویند من از اول می دانستم این اتفاق خواهد افتاد تو باید به صحبت من توجه میکردی.
اخبار رادیو و تلوزیون نیز آکنده از اطلاعات منفی است برای نمونه می دانید در هر ساعت به طور متوسط 6000 پرواز در جهان صورت می گیرد، در این بین در هر سه ماه یک هواپیما یعنی یک پرواز دچار مشکل شده و سقوط می کند. در اخبار شما خبر سقوط هواپیما را می شنوید یعنی بدترین و نا محتمل ترین پرواز، ولی شما از آن 13 میلیون پرواز دقیق و درسثی که درهمین بازه زمانی انجام شده چیزی نمی شنوید. بسیار هستند افرادی که حاضر به انجام سفر هوایی نیستند زیرا فکر وقوع صانحه هوایی آنها را اذیت می کند.

روز و روزگارتان خوش

هشت بخش اساسی و قابل تفکیک هوش (Intelligence)

2009-02-27T22:35:00.005+03:30

نخست به تعریف و نقش هوش در زندگی انسان خواهم پرداخت و سپس بخش های مختلف آن را معرفی می کنم و امیدوارم این نوشته در پایان بتواند به شما شناخت بهتری ازهوش ارایه نماید.
حس (حواس پنجگانه)، تخیل و هوش سه بخش مهم در فرایند یا فعالیت اصلی ذهن به حساب می آیند. این سه از طریق طبیعت با انسان متولد می شوند و در یک سال اول کودکان فقط با حس خود زندگی می کنند. در فاصله 1 تا 3 سال حواس که اطلاعات و پیام را از جهان خارج می گیرد کودک بدلیل تخیل بسیار قوی جهان واقعیت را به نوع دلخواه برای خودش تغییر می دهد، تا دنیایی را که دوست دارد برای خود بسازد. از حدود 3 سالگی به بعد هوش نیز وارد عرصه زندگی کودک شده و به کمک او می آید تا بین اطلاعات حس و تخیل بهترین را انتخاب کند و هوش مثل یک چراغ راه بهتر و درست را برای کودک نشان می دهد. از سن 7 سالگی به بعد شرایط رشد عقل در مغز کودک بوجود می آید عقل به خودی خود رشد نمی کند بلکه عوامل بیرونی در رشد آن نقش موثری دارند و اگر این عوامل ضعیف یا قطع شوند رشد عقل نیز متوقف خواهد شد، همانند 99% از انسان ها درطول تاریخ شناخته شده بشر.
می دانیم حس، تخیل و هوش در واقع احساسات، عواطف و هیجان (Feeling an Emotion) را بوجود می آورند. احساس و عاطفه درک بلاواسطه و بلافاصله من و شما هستند، و اگر چه بسیار واقعی و حقیقی اند و درباره بودن آنها بحث و گفتگویی نیست، اما آنها به خودی خود، آگاهی را به ما نمی رسانند بلکه آنها خود نتیجه و پیامد فعالیت های حس، تخیل و هوش هستند.
بنابراین با تغییر شرایط این سه عنصر یعنی حس، تخیل و هوش در افراد، احساسات و عواطف افراد متفاوت خواهد بود. هوش به تخیل و حس جهت می دهد و این همان فعالیت اصلی ذهن است که صورت می گیرد.
هوش Intelligence در معنای کلمه به معنی تنوع در سازش است، به این معنی که انسان می تواند در شرایط ثابت به گونه های متفاوتی عمل کند، و یا قابلیت این را دارد که با شرایط تازه به گونه ای جدید برخورد کند. این توانایی برعکس و در مقابل عادت یعنی یکسانی در سازش است. هوش در 7 سال اول زندگی کودک اهمیت زیادی دارد.
در معنای نهایی هوش داشتن مهارت برای زندگی و ایجاد ارتباط با دیگران است. که باعث می شود ما امکان حفظ و گرفتن تجربه از بیرون و توان آنکه روابط مناسب و نامناسب ، مطلوب و نامطلوب را از یکدیگر تشخیص دهیم و این امکان را می دهد با خصائص و ویژگی های اشیاء و ارتباط آنها با یکدیگر با خبر شویم.
بهره هوشی (IQ) هر فرد در تمامی طول زندگی او یکسان است مثلا اگر در 7 سالگی 100 است در 18 ، 20 ، 60 سالگی هم همان 100 خواهد بود مگر در موارد استثنائی. دانستن این عدد یعنی همان عدد IQ کمکی به فرد نمی کند چون قابل تغییر نیست فقط برای بچه های عقب افتاده دانستن آن برای پدر و مادر شاید کمکی باشد. تا کنون روشی قطعی که بتواند بهره هوشی را اندازه گیری کند پیدا نشده و چیزی که به نام تست هوش در مراکز مختلف بر روی افراد انجام می شود به فعالیت ذهن از لحظه دریافت پیام و پردازش آن در ارگان های مختلف مغز توجه دارد.
هوش از هشت قسمت اساسی کاملا قابل تفکیک تشکیل شده که عبارتند از:
1- قسمت اداره و کنترل بدن: یعنی فرد تا چه اندازه دست و پایش در اختیارش است که مثلا در رقص شرکت کند، یا توانایی شرکت در یک رشته ورزشی خاصی را داشته یا ندارد.
2- آگاهی از درون خود و کنترل ذهن: تا چه حد فرد از درون خود خبر دارد و بسیاری از افراد برای خودشان غریبه هستند و بسیار پیچیده هستند و بنابراین از آنچه که درون آنها می گذرد خبر ندارند.
3- شناخت و آگاهی از احساسات دیگران: اینکه بتوان خود را در جای دیگری بگذارم، بعضی آنچنان در خود هستند که نمی توانند دوستی پیدا کنند و این افراد در ارتباط با دیگران بسیار مشکل دارندو غالب اوقات این افراد انزوا پیشه می کنند. هوش احساسی یا هوش هیجانی Emotion of Intelligence امروزه اهمیت زیادی یافته است و این است که فردی بتواند خود را در جای دیگری گذاشته و احساس او را درک کند. بازیگران و هنرپیشه های تئاتر و سینما از هوش احساسی بالایی برخوردارند.
4- هوش کلامی یا سخن گفتن: بسیاری از افراد توان این را دارند که آنچه را در ذهن دارند به زبان بیاورند و آن را با زبانی رسا بیان کنند. بعضی یا از درون خود و احساس خود خبر ندارند که هیچ، بعضی اگر از احساس خود خبر دارند آنرا نمی توانند با کلام خود به خوبی و درستی بیان کنند. این افراد در جهت نوشتن نیز با اشکالات فراوان همراه هستند و نمی توانند بدرستی پیام دیگران را دریافت کنند و یا پیامی را بدرستی به دیگران انتقال دهند. بعضی حرفه ها احتیاج مستقیم به این نوع از هوش دارد مثل معلمی.
5- هوشی که در زمینه ریاضی و مکانیکی و منطقی است: یعنی نظامی که پایه تفکر، تعقل، استدلال و اندیشه فرد را تشکیل می دهد. در این زمینه افراد زیادی مشکلات زیادی دارند مثلا فرد فاصله اعداد را متوجه نمی شود 5-7 را با فاصله 500-700 یکی می گیرند این افراد با زمان و گذشت آن مشکل دارند و مثلا وقت کم می آورند. این افراد بسیار مشتاق قوانین اشیائ در طبیعت هستند و مشکل یا سوالی را به دنبال جوابی منطقی برای آن هستند.
6- موسیقی: یعنی صدایی که با خودش حالت خاصی را بدنبال دارد را درک و حس می کند و بدنبال تاریخچه و مبانی آن هستند و سازها را می شناسد و تمایل دارند که آنها را بنوازند. برای افراد کم هوش در این زمینه نواختن موسیقی کاری زجرآور و سخت و تکراری بنظر می رسد.
7- درک فضا و برداشت درستی از زمان: مثلا در هنگام رانندگی فاصله از اتومبیل های دیگر و حتی جهت حرکت و سرعت آنها را تشخیص می دهد. این افراد در جهان سه بعدی زندگی می کنند. این افراد در جهت تخیل که منطبق بر قوانین طبیعت است قادر به کشف و حل یک مسئله علمی هستند. یعنی تخیل آنها درست عمل می کند. این افراد رویا و خواب جاندارتری را دارند یعنی در زمان خواب دیدن جزئیات و روابط اشیاء را تشخیص می دهند، این افراد نظم خاصی را در زندگی خود دارند.
8- درک طبیعت و ارتباط با طبیعت: به گیاه و جمادات و حیوانات اهمیت می دهند، دوست دارند باغچه ای داشته باشند از بوی آن لذت می برند و تماشای حیوانات و پرندگان برایشان جالب است. این افراد رفتن به طبیعت و دور از شهرها را دوست دارند و به زندگی در شهر ترجیح می دهند. در کار آشپزی علاقه نشان می دهند.
درهر صورت این مجموعه باعث می شود که من و شما توانایی در جهت تشخیص، تفکیک، طبقه بندی، تجزیه و تحلیل و انتخاب را دارا می شویم.
بهره هوشی عددی بین 0 تا 200 است.
2 تا 3% افراد بهره هوشی آنها کمتر از 70 است ( افراد عقب افتاده)
25% افراد بهره هوشی آنها بین 70 تا 84 است (کسانی که مشکلی در جهت علم یا تحصیل دارند)
2 تا 3% افراد بهره هوشی بالای 130 دارند ( افراد باهوش )
70% مردم بهره هوشی بین 70 الی 130 دارند و از این تعداد بهره هوشی اکثر آنها بین 95 الی 105 است (افراد معمولی)

با توجه به اطلاعات فوق هرکسی می تواند خود ارزیابی به لحاظ هوش انجام دهد فرضا من استعدادی در زمینه رقص ندارم البته دست و پا چولوفتی هم نیستم بنا براین می توانم هوش خود را در این زمینه متوسط شاید هم کمی کمتر ارزیابی کنم. یا علاقه زیادی به موسیقی دارم و بسیاری از موارد مرا تحت تاثیر قرار می دهد شکسته بسته سازی هم می نوازم بنابراین در این قسمت از هوش می توانم برای خودم نمره خوبی (نه عالی) اختصاص دهم.

موفق و پیروز باشید.

چرا و چگونه ما خواب می بینیم؟

2008-12-01T23:22:00.023+03:30

در گذشته خواب دیدن بعنوان رویدادی عجیب و ناشناخته برای مردم مطرح بوده که مباحث آن در حوزه ها مختلف فلسفه، کلام و فرهنگ بومی هر منطقه مشهود است. در این زمینه صحبت ها و عقاید مختلف و گاهاُ متضادی نقل شده و بقول امروزی ها خواب دیدن همانند بسیاری موضوعات دیگر بشر در گذشته بصورت یک یا چند پارادایم (Paradigm)مطرح بوده است. اما امروزه علم و تکنولوژی توانسته پرده از راز این رخداد بردارد و به مجموعه صحبت ها، نظرها و شایعات گذشته پایان دهد. علوم مربوط به سیستم عصبی بدن انسان، روان پزشکی، روان شناسی و متخصصین مغز با کمک فن آوری های نوین در مهندسی پزشکی توانسته اند موضوع خواب دیدن و مسائل مربوط به آن را تجزیه و تحلیل دقیقی نمایند. دانستن بعضی نتایجاین تحقیقات باعث خواهد شد من و شما نگاهی بهتری نسبت به پدیده خواب دیدن کسب کنیم و شنیدن هر حرفی و نقلی درباره این موضوع را براحتی نپذیریم. ذیلا برخی از این موارد ذکر می شود.

1- در هنگام خواب ذهن ما بیدار است. مثل قلب و بسیاری از بخش های بدن که هنگام خواب به فعالیت خود ادامه می دهند. در هنگام خواب مغز ما تمامی اطلاعات روزانه شامل اطلاعات تصویری، شنیداری و غیره را دسته بندی می کند. بعضی اطلاعات را به حافظه های میان مدت یا دراز مدت می برد و در ضمن آنها را دسته بندی می کند. البته بیشترین اطلاعات ذهن ما تصاویر هستند، چون حس بینایی بیشترین اطلاعات را به مغز مخابره می کند. در هنگام خواب ارتباط حواس پنجگانه با مغز بطور موقت قطع می شود به عبارتی ذهن اطلاعات جدیدی در هنگام خواب دریافت نمی کند. اگردقت کرده باشید روزهای شلوغ که همراه با رویدادها و اتفاقات زیادی همراه است، در آن روزها ما احساس خستگی بیشتری می کنیم و ترجیح می دهیم شب هنگام زودتر بخواب رویم. یا اگر دقت کرده باشید نوزادانی که متولد می شوند شاید در طول شبانه روز بیش از 20 ساعت را می خوابند، علت این است که نوزاد وقتی چشم خود را باز می کند تمامی تصاویر برای او جدید است و از دیدن آن همه تصاویر در اطرافش بزودی خسته می شود. نوزاد حتی تا مدت ها دست خود را از دست مادرش تشخیص نمی دهد و مغز نوزاد هم هنگام خواب اطلاعات را در حافظه ضبط می کند.

2- مراحلی انجام می شود تا ما به خواب رفته و پس از گذشت زمانی حدود 5/7 تا 8 ساعت از خواب بیدار شویم. این مراحل اولا عبارتند از 5 سیکل تکرار که هر سیکل آن حدود 90 دقیقه طول می کشد. (مدت خواب مطابق با سن افراد تغییرمی کند) ولی متوسط آن برای افراد میان سال در حدود 5/7 تا 8 ساعت است. ثانیاهر سیکل 90 دقیقه ای خود دارای مراحل جزئی تری است که عبارتند از:

مرحله اول به خواب سبک رفته

مرحله دوم به خواب سنگین

مرحله سوم وارد خواب عمیق می شویم

مرحله چهارم به حالت خواب سنگین برگشت می کنیم

در مرحله پنجم به حالت خواب سبک می رویم

به عبارتی طی مراحل مختلف از هر سیکل دو مرحله خواب سبک دو مرحله خواب سنگین و یک مرحله خواب عمیق اتفاق می افتد.

3- خواب دیدن در مرحله رفتن به خواب سبک دوم هر سیکل اتفاق می افتد. در شکل، این قسمت با یک خط مشخص شده است. در نتیجه همه آدم ها هر شب خواب می بینند. اما اینکه بعضی می گویند که خواب نمی بینند یا اصلا خواب نمی بینند غلط است مسئله اینجاست که آنها خوابشان را فراموش می کنند، خواب های عمیقی که در سیکل بعدی اتفاق می افتد باعث پاک شدن خواب قبلی می شود. اما چرا بعضی ادعا می کنند بسیار خواب می بینند ؟ علت اینست که این افراد بدلایل بسیار خواب عمیق را تجربه نمی کنند یا موضوع خواب دیدن آنها بقدری مهیج است که حتی از خواب می پرند. کسانی که خواب نمی بینند در واقع کیفیت خواب آنها بهتراست نسبت به افرادی که خوابهای زیادی می بینند.

4- موضوعاتی که در خواب می بینیم می تواند مربوط به مسائل روز و کشمکش هایی که در طی روزهای اخیر داشته ایم باشد. که این دسته از خواب دیدن ها در سیکل اول یا دوم اتفاق می افتند. در سیکل های وسط معمولا خوابهای مربوط به گذشته خود را می بینیم. و بالاخره در سیکل آخر یعنی هنگام صبح قبل از بیداری ما خوابهایی مربوط به زمان آینده را می بینیم. آینده یعنی آینده شخصی و فردی خود را که چه می خواهم انجام دهم یا بکجا خواهم رسید یا مثلا چه شغلی خواهم داشت، چیزی شبیه به رویا. پس نباید تصورکرد ما اتفاقات آینده را در خواب می بینیم. یا مغز قادر به انجام چنین کاری است.

5- از نظر فروید موضوعاتی که در خواب دیده می شوند در حوزه شخصیت، افکار و احساسات خود فرد باید معنی شوند. دقیقا برعکس چیزی که اکثر هموطنان ما باور دارند یعنی خواب خود را به عوامل بیرون از خود مرتبط می دانند. مثلا اگر من در خواب پدرم را دیدم این موضوع هیچ ربطی به پدرم نخواهد داشت. البته می تواند به رابطه من و پدرم مربوط باشد. لذا این جمله غلط است که بگوییم دیشب پدرم به خوابم آمد بلکه درست این خواهد بود که بگوییم دیشب در خواب پدرم را دیدم یا ذهنم او را برایم نشان داد. همانطور که گفته شد خواب دیدن ادامه فعالیت ذهن است با این تفاوت که ذهن آزادتر عمل می کند، چرا ؟ چون اطلاعات جدیدی از طریق حواس به آن مخابره نمی شود. خواب ها معنی دارند و از نظر علمی قابل تفسیراند ولی قابل تعبیر نیستند. حتی روانشناسان در شیوه های مختلف تشخیصی خود از بیماران می خواهند که خواب هایشان را تعریف کنند چون با این اطلاعات به شناخت بیشتری از مجموعه افکار و احساسات آنها دست می یابند.

6- علاوه بر هوش و احساس، تخیل قابلیت دیگری است که در وجود ما انسان ها کار گذاشته شده است و بسیاری از افراد مانند شعرا، نویسندگان، فیلم نامه نویسان، موسیقی دانان از این نعمت خدا دادی به نحوی مثبت در تولید آثار خود استفاده می کنند که در نهایت عامل اصلی خلق زیبایی در این دنیای پهناور می شود. تخیل عامل دیگری در ذهن ماست که قادر است در صحنه ذهن سناریو هایی را ترتیب دهد و موضوعاتی جدیدی را با توجه به اطلاعات موجود در مغز تولید نماید. پس نامربوط نخواهد بود که بعضی ادعا کنند خوابهای عجیب و غریبی می بینند طوری که در بیداری هرگز با آن مواجه نشده اند.

7- بعضی ادعا می کنند پیش آمده مکانها یا واقعه ای را در بیداری با آن مواجه شده اند بطوریکه آن را قبلا در خواب دیده اند. این ادعا ها نیز به لحاظ علمی تحقیق شده و نادرستی آنها ثابت شده است. بعضی از این موارد زاییده تخیلات، تصورات و ذهنیات ما هستند یعنی ما تصور می کنیم در خواب دیدیم شاید می خواهیم به نوعی خود را فردی ویژه و خاص بدانیم. در مواردی نیز ذهن ما دچار اشتباه می شود بدین صورت که اولین فریم تصویر دریافتی از چشم اشتباهاّ به حافظه دراز مدت ارسال می شود فریم های بعدی مخابره شده به مغز با این فریم مقایسه می شود و بعد به این نتیجه می رسیم که قبلا ما این صحنه را دیده ایم. در حالیکه اصلا ما پا به آن منطقه یا مکان نگذاشته ایم.

8- خواب دیدن در بسیاری از موارد حالت جبرانی دارد یعنی چیزی که ما در بیداری نمی توانیم به آن برسیم و شدیدا به آن احساس نیاز می کنیم در خواب ممکن است کاملا شبیه سازی شده و این امربه صورت مجازی تحقق پذیرد که در نهایت باعث ایجاد آرامش و تعادل روانی ما خواهد شد. کسانی که عزیزان در گذشته خود را در خواب می بینند، یا مثلا ما از فردی متنفریم و حاضریم سر به تن او نباشد ولی از طرفی در وضعیت متعارف و قرارداد های اجتماعی و اخلاقی حاضر نیستیم واقعا طرف را بکشیم، این است که در خواب می بینیم سر صحنه تصادف هستیم و یکی از جان باختگان فرد مزبور است و در ضمن جلوی دیگران حاضر در صحنه خود را

متاثر و ناراحت نشان میدهیم، یا موضوعاتی از این ساده تر فرد بر اثر محرومیت جنسی ممکن است خواب های سکس ببیند.

9- فرهنگ و باورهای عمومی مردم جامعه نیز در خواب دیدن های ما تاثیر دارد فرض کنید در جامعه ای باور این باشد که اگر کسی در خواب ببیند دندانش افتاده حتما یکی از نزدیکانش خواهد مرد و باورهایی از این قبیل ... در این جامعه مردم چنین خواب هایی می بینند در حالیکهافرادی در جامعه ای دیگر با باورهایی متفاوت چنین خوابی نمی بینند.

10- بعضی افراد ادعا می کنند مسئلۀ مشکل و غامضی را که مدتها با آن درگیر بوده و نتوانسته اند راه حلی برای آن پیدا کنند، ولی در هنگام خواب آن را حل کرده اند. این موضوع برای هر کسی ممکن است پیش آید و تناقضی با مطالب پیشین ندارد. چون گفته شد ذهن همیشه بیدار است و به فعالیتش در هنگام خواب ادامه میدهد. ای بسا مسئله ای که فکر فرد را مدتها شدیدا مشغول کرده به صحنه آگاه ذهن بیاید و آن را حل کند که در اینصورت ممکن است فرد از شدت هیجان از خواب بپرد. یا صبح که از خواب برخیزد و به یاد آورد که راه حلی برای مسئله جسته است. در چنین خوابی فرد ممکن است خود را در خواب ببیند که روی آن مسئله فکر می کند یا فردی راه حل آن را به او تقدیم می کند.

11- نکته دیگر در مورد تخمین زمان توسط ذهن است که اتفاق می افتد. متخصصان مغز و سیستم اعصاب، مرکزی را در مغز یافته اند که محاسبات زمان را انجام می دهد. همه ما می توانیم با کمی اشتباه وقوع رخدادی را تا زمان حال حدس زنیم. مثلا می گوییم الان دو ساعت است در خیابان های شهر سرگردانم یا می گوییم من باید تا 20 دقیقه دیگردر فلان محل باشم. جالب است بدانید ساعتی که خدا در مغز ما کار گذاشته کمی با ساعت رایج جهانی تفاوت دارد. ساعت مغز من و شما طول زمان یک شبانه روز را 25 ساعت محاسبه می کند. به همین دلیل روانپزشکان و متخصصان مغزو اعصاب معتقدند پاره ای از مشکلات انسان عدم همگام بودن زمان سنج مغز با ساعت رایج دنیاست. فراموش نکنید هنگام خواب گاهی به خود تلقین می کنیم من باید فردا ساعت 7 صبح برخیزم و فلان کار مهم را انجام دهم. در اغلب اوقات ما با کمی اختلاف از خواب برمی خیزیم.

12- آمارها نشان می دهند کمتر از یک درصد از خوابها (که مربوط به آینده هستند) علت علمی آنها کشف نشده و این آمار در قیاس با کل موضوع خواب دیدن ناچیز است و امید است شما خواننده گرامی خواب های خود را جزء آن یک درصد تصور نکرده و دیدگاهی واقعی تر نسبت به پدیده خواب کسب نموده باشید.

چهار (ن) نحس تاریخ بشر

2008-12-01T23:20:00.012+03:30

نون اول نادانی است که تاکید بیشتری بر آن خواهیم داشت.
نون دوم ناتوانی
نون سوم نیازمندی و
نون چهارم نگرانی است.
پیش از آنکه به این چهار نون بپردازم بعضی ویژگی ها و تفاوت های اساسی دنیای حاضر و دنیای گذشته را بررسی کرده و بعضی واژه ها را در این پست معنی می کنم.
در این نوشته وقتی کلمه "گذشته" یا کلمه "تاریخ" بکار می رود منظور کل دوره حیات بشر از ابتدا تا 200 سال قبل را اشاره دارد یا اگر گفته شود "دنیای امروز" یا "دنیای جدید" منظور ما همین حدود 200 سال اخیر خواهد بود. کلمه "علم" یا "دنیای علم" بر همین علوم تجربی و کاربردی جدید در زمینه های صنعت ، تکنولوژی ، علوم پایه ، علوم مربوط به طبیعت ، نجوم ، جامعه شناسی ، روانشناسی ، پزشکی و این قبیل گرایش ها دلالت خواهد داشت. و ما به سایر تقسیم بندی های علم که در حوزه های دیگر مطرح و در جای خود محترم هستند کاری نداریم نظیرعلوم دینی، علم الهی و نظایر آن، حتی با فلسفه که گفته می شود علم فرزند خلف آن است کاری نخواهیم داشت زیرا فلسفه یک مقوله ذهنی و عقلی محض است ولی علمی که ما از آن صحبت خواهیم کرد علم کاربردی است که خود از طرفی مولد تکنولوژی است و از سوی دیگر مصرف کننده بعضی تکنولوژی های دیگر در جهت توسعه و قوام خود است ما به این نوع ازعلم توجه خواهیم داشت.
مهم ترین تفاوت دنیای جدید و دنیای قدیم همین علم و تکنولوژی است که بشر امروز از آن بهره مند ولی گذشتگان از آن بی بهره بوده اند. حقیقتا باید اعتراف کرد علم جدید بشر توانسته قوانین حاکم بر طبیعت جاندار و بدون جان را بهتر و دقیق تر از مردمان گذشته کشف، ارزیابی ، مورد استفاده، یا در مواردی آن را اصلاح و تغییر دهد.
ما در دنیایی زندگی می کنیم که متخصصان مغز و روان پزشکان قادرند به من بگویند فلان خاطره در کجای مغزم ثبت شده است و با ابزارهای که در اختیار دارند آن خاطره بد را همانند یک فایل کامپیوتری ویروسی از مغز من پاک کنند.
ما در دنیایی زندگی می کنیم که دانشمندان نجوم در سال 2006 اعلام کردند توانسته اند لحظه آغاز خلقت کائنات را محاسبه کرده و قادرند تصاویری از آن لحظه یعنی 7/12 میلیارد سال پیش تا اکنون را با دقت 10 به توان 40- ثانیه تهیه و در اختیار ما قرار دهند.
ما در دنیایی زندگی می کنیم که من برق تولید می کنم، تو تلسکوپ خودت را با این برق راه اندازی کرده و از اعماق کهکشان ها تصویر تهیه می کنی، دیگری ابر کامپیوتری می سازد تا تصاویر تلسکوپ تو را با سرعت و دقت بالا پردازش کند و همه این مجموعه، دست به دست هم می دهند تا نتایجی که شاهد آنیم تولید شود.
آیا می دانید موضوع عقل که بسیار پیچیده و غامض می نماید و در طول تاریخ بشر روی آن بحث های فلسفی بسیار رفته است اکنون این موضوع از حوزه فلسفه خارج شده و به حوزه علم کشانیده شده است؟
آیا می دانید در تعاریف جدید از عقل که با تعاریف گذشته کاملا متفاوت است علم ادعا می کند 99% مردمان گذشته بی عقل بوده اند و زندگی خود را با قابلیت های دیگری مثل هوش، احساس و تخیل اداره می کرده اند؟ به همین ترتیب تغییر نگرش هایی در موضوعات عشق، هدف زندگی، ازدواج، انسانیت، برابری، آزادی، و حتی خدا بوجود آمده است. که همه اینها را مدیون علوم و تکنولوژی عصر جدید هستیم. می دانم این صحبت ها به مزاق بسیاری از ما خوش نمی آید و گاهی این نظرات را مسبب بی اعتقادی و آشفتگی در باورهای دینی و مذهبی خود می دانیم و برعکس علوم جدید و نتایج آن را هدف طعن و سرزنش و مایه غرور و فرو مایگی بشر می شماریم و تصور می کنیم بشر امروز پا درجای پای خدا گذاشته و بقولی خدا را بنده نیست، در حالی که اصلا چنین نیست شاید پاره ای از نتایج علمی مغایر پاره ای از باورهای دینی قرار گیرد ولی مغایر خدا باوری نیست. چرایی این مغایرت برمی گردد به اینکه ما در باورهای خود پیشآپیش بعد زمان و مکان را حذف کرده ایم.
اما در گذشته به هر دلیلی که فعلا مهم نیست این نوع از علم و تکنولوژی وجود نداشته و در نتیجه انسان گذشته تسلیم محض قوانین ناشناخته حاکم بر طبیعت بوده است. قوی ترین نیروی طبیعت یعنی همان میل جنسی باعث بقای موجودات زنده در کره زمین و از طرفی حوادثی مثل بیماری ، سیل ، خشکسالی و زلزله به نحو وحشیانه ای جان هزاران موجود زنده از جمله انسان را نابود می کرد. طبیعت در چشم مردم امروز بسیار زیبا و جذاب و منحصر بفرد می نماید. ولی همین طبیعت در چشم گذشتگان بسیار خشن و مرگبار به نظر می آمد. مردم در گذشته زندگی نکرده و بلکه فقط زنده بوده اند. در گذشته شیوه زندگی بسیار یکنواخت و تغییرات در 10000 سال معادل 10 سال دنیای امروز بوده و انسان ها با علم محدود که شامل محفوظات و تجربیات گذشتگان آنها بود به حیات خود ادامه می دادند گذشته مثل حال بود و آینده مثل گذشته، در گذشته انسان ها بسیار بهم شبیه بوده اند و از نظر روانشناسان فاقد پوست روانی بودند و به سه دلیل مرگ را به خود نزدیک احساس می کردند:
1- جنگ: در درجه اول بدست آوردن غنائم و غذا و در درجه دوم اختلافات عقیده و سیاست های دولت مرکزی انگیزه جنگ های متکثر گذشتگان بوده است.
2- بیماری : نداشتن علم و دانش لازم برای کنترل بیماری های واگیر دلیل دیگر مرگ و میرها بوده.
3- قحطی زدگی : این رویداد نیز موجب مرگ دسته جمعی مردم می گشت.
جالب است بدانید طبق آمارها جمعیت اروپا طی 700 سال یعنی از سال 1000 تا 1700 میلادی 2 برابر شده است در حالی که هر خانواده اروپایی بطور متوسط تعداد 10 تا 12 فرزند داشته اند در نتیجه احتمالا از این تعداد فرزند باید حدود 7 یا 8 فرزند از بین می رفتند تا این رشد از جمعیت طی این سالها ایجاد شود. تعدادی از این فرزندان در زمان تولد و کودکی و تعدادی در بزرگسالی بر اثر جنگ و بیماری می مردند. شما تصور کنید پدرومادری را که شاهد مرگ 8 فرزند خود باشد چه حس و حالی خواهد داشت، بدون شک باید گفت مردمان گذشته در بدترین شرایط ممکن زنده بوده اند با چشمانی پر از ترس و وحشت.
منظور از نادانی همین بی علمی و کم دانی گذشتگان است، آنها واقعا تقصیری نداشتند اگر آنها در زمان حاضر متولد می شدند ای بسا بهتر از ما زندگی می کردند. تا اینجا مشخص شد بشر در گذشته نادان و بی عقل بوده است می دانم این جمله گستاخانه و بی رحمانه است ولی علم جدید این را به ما می گوید.
شواهدی برای من و شما وجود دارد که این ادعا را تایید می کند (زیرا متخصصان این شاخه از علم در بی عقلی گذشتگان هیچ شکی ندارند) ماجرا از این قرار است که بر حسب تصادف و نه از روی قرض کودکی در جزیره ای دورافتاده براثر حوادثی گرفتار شده و پس ازحدود 20 سال آن فرد نجات می یابد. در بررسی هایی که شده این آدم به ظاهر بزرگ به اندازه یک کودک 8 ساله امروزی درک و شعور نداشته است.چرا؟ به این دلیل که عقل زمانی در انسان رشد می کند که انسان در تعامل با افراد جامعه توسعه یافته و در ارتباط با محیط آموزشی و در ارتباط با رسانه ها و کتاب و در مواجهه با تمامی رویدادهای پویای محیط اطراف خود قرار گیرد. عقل نه ارثی است نه ژنتیکی و تا کنون هیچ روشی جز ارتباط و تعامل برای رسیدن انسان به عقل سلیم کشف نشده است وگر نه همه ما دوست داریم با یک سُرنگ کل مطالب لازم برای مدرک فوق لیسانس رشته مثلا فیزیک در عرض پنج ثانیه به ما تزریق می شد. عقل در انسان از سن 6 یا 7 سالگی شروع به رشد می کند و اگر تمام شرایط لازم فراهم باشد انسان در سن 21 تا 22 سالگی به نوع کامل خود یعنی یک انسان عاقل و بالغ بدل خواهد شد ولی اگر مشکلاتی در بین باشد او در همان مرحله ازعقل دوران رشد خود تثبیت خواهد شد. به همین دلیل متخصاصان می گویند عقل اکثر مردمان گذشته در سن 8 سالگی تثبیت شده زیرا مکانیزم و امکانات لازم برای رشد عقلانی فراهم نبوده. فراموش نکنید هوش امتیاز دیگری است که به انسان گذشته کمک زیادی در جهت ادامه حیات کرده است و هوش سیستمی در مغز انسان است که بطور طبیعی در زمان تولد با انسان متولد می شود و مقدار آن در طول دوران حیات هر فرد تغییر نمی کند.
در گذشته علمی وجود نداشته و مباحث مطرح شده از طرف دانشمندان و فیلسوفان گذشته بیشتر در زمینه ریاضیات ، منطق ، فلسفه و اخلاق بوده اند. حتی صنعتی وجود نداشت که این مطالب در نوع خود ارزنده منتشر ودر اختیار همگان قرار گیرد. ثانیا این مطالب بسیار تجریدی و غیر کاربردی بودند و نمی توانسته بطور مستقیم تاثیر زیادی بر زندگی بشر آن روزگار داشته باشد. البته همه این تلاش ها بعدها موجب تولد علم و پس از آن تکنولوژی شد.
مدرسه و دانشگاه بشکل امروزی در گذشته وجود نداشت نه به لحاظ کیفیت و نه از نظر تعداد، و در دفتر زندگی دانشمندان و حکیمان گذشته سفرهای پر خطر بسیار ثبت شده است و در مکتب خانه ها شاید ملایی که محفوظاتش کمی بیشتر از متوسط مردم بود تدریس می کرد ولی احتمالا آن ملا هم به جهت حفظ جایگاه و پایگاه خود همه محفوظات محدودش را دراختیار افراد جامعه قرار نمی داد.
و اما نون دوم یعنی ناتوانی که از نادانی بر می خیزد. مسلم است اگر کسی نادان باشد حتما ناتوان هم خواهد بود. توانایی امکانی است که به وسیله آن می توانیم مشکلات و نیازمندی های خود را برطرف کنیم من در کنار بستر عزیزی ایستاده ام و کاری نه از دست من و نه هیچ کس دیگر ساخته نیست در نتیجه ناچارم منتظر مرگ او بایستم. نکته بعدی این است که دانایی لزوما باعث توانایی نمی شود افراد بسیاری در جامعه امروز هستند که می دانند ولی نمی توانند یا نمی خواهند قدمی در آن جهت بردارند فرضا من می دانم اضافه وزن دارم و پزشک به من هشدار لازم را داده است، ولی کاری در جهت آن انجام نمی دهم این افراد دانایان ناتوان شمرده می شوند. به همین دلیل شعر "توانا بود هرکه دانا بود" فاقد اعتبار علمی است، دانایی تحت شرایطی می تواند باعث توانایی شود ولی نادانی حتما باعت ناتوانی می شود. پس اینکه مردمان گذشته ناتوان بوده اند در آن شکی نخواهد بود.
نون سوم نیازمندی است، کودک آدمی از بدو تولد تا پایان مرحله رشد جسمی و ذهنی، موجودی نیازمند است درصورتی که مسئولیت پدری و مادری بدرستی انجام شود و نیازهای کودک به موقع و به جا مرتفع گردد. در سن 18 سالگی باید بتواند با جذب در یک شغل نیازهای مادی خود را تا حد ممکن مرتفع سازد در غیر اینصورت پس از ادامه تحصیل این اتفاق باید بیفتد. استقلال مادی ، روانی ، عاطفی و فکری باید برای هرفرد عاقل و بالغ بوجود آید درغیر اینصورت فرد در مرحله وابستگی تثبیت می شود، مثلا نمی تواند دوری مادرش را تحمل کند (نیازمند مادر- نوع روانی) یا فرد به فرزندانش وابسته می شود (نیازمند فرزند- نوع روانی) و یا به پدر بدلیل نیاز مادی وابسته می ماند(نیازمند پدر- نوع مادی) اینها همه اشکال دارند، استقلال یعنی هرفرد چه زن و چه مرد قرار است روی پای خود بایستد نه روی پای دیگری و یا چسبیده به دیگری! از طرفی فردی را می توان توانا دانست که حداقل توان جهت برطرف کردن نیازهای اولیه اش را داشته باشد. انسان ها در گذشته نیازمند بودند و بدلیل این نیاز و ناتوانی دست به هر کاری می زدند. به خاطر یک لقمه نان حاضر بودند کلفتی و نوکری هر کسی را بکنند کاسه لیسی و پاچه خواری بسیار رایج بود اگر کسی توان مالی خوبی داشت آدم های بسیاری حاضر بودند غلامی یا کنیزی او را کنند. بندگی و بردگی رواج داشت. دختران خود را در ازای دریافت وجهی به ازدواج هر طحفه ای وادار می کردند با این کار یک نان خور از خانواده کم می شد. اصولا زن موجودی وابسته به مرد بود و زنان از روی نیازمندی به مرد(همان لقمه نان) هر گونه سرزنش، بی حرمتی و تحقیر شوهران خود را تحمل می کردند که مبادا توسط مرد تنبیه بدنی یا طلاق داده شوند.
و بالاخره نون آخر نگرانی است متخصصین روانشناس به ما می گویند وقتی فردی نیازش برطرف نشود نگران خواهد شد. نگرانی برعکس آرامش درونی است و گذشتگان همیشه در نگرانی زندگی می کرده اند شخص نگران نمی تواند به آرامش و آسایش فکر کند، شخص نگران حتی نمی تواند درست فکر کند و اگر این نگرانی در فرد مزمن شود کم کم اضطراب، ترس، وحشت جای آن را می گیرد که در نتیجه زندگی فرد کاملا مختل خواهد شد.
از زاویه دیگر این چهار نون نحس بگونه ای زنجیر وار یکدیگر را تولید یا تقویت می کنند، که ریشه همه همان نادانی است در نتیجه می توان گفت انسان درگذشته متاسفانه موجودِ نادان ِ ناتوان ِ نیازمندِ نگران بوده است.
حقیقتا زندگی بشر امروزه دچار تحولات زیادی شده و صنعت حداقل دو بار زندگی بشر را متحول کرده است. اولی حدود 250 سال قبل توسط گوتمبرگ اتفاق افتاد که صنعت چاپ را به بشر هدیه کرد و دومی اینترنت است که حدود 20 سال از تولد آن می گذرد. امروزه به دانایی رسیدن کار سختی نیست مشکل مردم امروز دانستن نیست، خواستن است و روانشناسان متفق القول اظهار کرده اند اگر روی فردی 1000ها ساعت کار تخصصی مشاوره ای صورت گیرد معلوم نیست در فرد تغییری ایجاد شود!! و با توجه به علم روز به نظر می رسد هیچ کسی یا هیچ قدرتی درجهان وجود ندارد که بتوان اخلاق یا رفتار کسی را تغییر دهد مگر آنکه خود او از درون چنین تغییری را خواستار باشد.
امروزه چهار "ب" جایگزین آن چهار "ن" شده است:
ب اول بهزیستی : بوجود آمدن نهاد بهداشت و درمان، نهاد آموزش و پرورش، نهاد ورزش و سرگرمی از جمله تغییرات عمده جهان کنونی است که زندگی کردن توام با لذت را برای ما فراهم ساخته است.
ب دوم برابری : انسان ها هرچند از نظر نژاد، جنسیت، سن، مذهب و ملیت متفاوتند اما دارای حقوقی معین، مشخص و برابر هستند.
ب سوم برادری: من و تو اگرچه از نظر فکری، احساسات و باورها متفاوتیم ولی در عین حال من و تو می توانیم از بودن درکنارهم لذت ببریم.
ب چهارم بردباری: این خصوصیت رفتاری و اخلاقی در اغلب جوامع امروز جهان نهادینه شده و باید آن را به فرزندان خود آموزش دهیم این رفتار بدلیل تنوع و تکثر ادیان، مذاهب و باورها در بین مردم دنیا توصیه شده است یعنی اگرچه بعضی باورهای تو در تضاد باورها و عقاید من قرار دارد ولی امید دارم مشکل خاصی بروز نخواهد کرد و عقاید تو از نظر من محترم و به آنها هرگز،هرگز اهانت نخواهم کرد و در مقابل آنها از خود بردباری نشان خواهم داد. نا گفته نماند در گذشته بدلیل همین تفاوت ها و نادانی که داشته اند هم دیگر را نصف می کرده اند.

پنج هدف مهم در زندگی فردی

2008-11-26T23:02:00.022+03:30

هدف واژه ایست که مطالب بسیار درباره آن نوشته اند، گفته اند و خوانده ایم مجموعه کتابهای موفقیت و در سخن بزرگان یا در فرهنگ ها و ادیان مختلف دامنه وسیعی از مجموعه هدف ها معین شده وهریک به نوبه خود خواستار تعالی و رشد بشر در جنبه های مختلف (بعنوان هدف) بوده اند. آنچه قطعی و مسلم است زندگی هدف دار خواستنی تر و زیباتراست. در سنین جوانی که ما سعی در رسیدن به استقلال فکری و مادی هستیم (حدود 18 الی 22 سالگی) بسیار پیش آمده که بین اهداف مختلف که در دنیای امروز که تعداد آنها تقریبا نامحدود بنظر می آید گم و گیج می شویم و واقعا نمی دانیم چه باید انجام داد، کدام بهتر یا ارجحیت دارد. در این نوشته پنج هدفی نقل شده که امروزه هر فرد باید در زندگی خود در نظر گرفته تا زندگی کردن برای او توام با شور و لذت سپری شود. به هیچ وجه نباید بعضی از این اهداف را از برنامه زندگی خود بطور موقت یا دایم خارج کرد سهم هر کدام از آنها در جریان زندگی باید یکسان در نظر گرفته شود. این اهداف در طول زندگی استمرار دارند و مانند شئ یا چیزی نیستند که پس از بدست آمدن از آن دست بکشیم. به نظر من این اهداف به اندازه کافی گسترده کلی و جامع هستند که می توان هر هدف کوچک و بزرگ دیگری را در دل این پنچ هدف گنجانید. از طرفی هر کدام از این اهداف بدلیل اهمیتی که دارند نمی تواند با اهداف دیگر ترکیب یا ادغام شود. تقاضای من از خواننده محترم این خواهد بود که در صورت امکان در قسمت نظرات اگر توصیه ای مبنی بر نوع تقسیم بندی یا اشکالات و معایب احتمالی این اهداف به نظرتان می رسد مطرح نمایید.

1- سلامتی Health: سلامتی فیزیکی، مراقبت و محافظت از خود، ورزش، بهداشت فردی همه و همه باید مورد نظر وهدف فرد قرار داشته باشد.در واقع بعد فیزیکی و مکانیکی انسان درست شبیه اتومبیل یا هر وسیله دیگر است که نیاز به مراقبت وسرویس و نگهداری دارد.

2- آگاهی Awareness: مطالعه مستمر در زمینه های مختلف علوم انسانی و علوم تجربی روز با هدف رسیدن به دانایی یا همان آگاهی وپس از آن ما باید به خودآگاهی و خداآگاهی برسیم.

3- شغل Occupation, Job: ادامه تحصیل، کسب تخصص و حرفه با هدف رسیدن به شغل مورد علاقه که در نهایت منجر به خود کفایی و استقلال فردی شود. این امر شاخص مهمی در آرامش فرد خواهد داشت. کار کردن یا خدمتی را ارائه کردن به نوعی بار اخلاقی هم دارد چون با کار کردن ما خدمتی به دیگری کرده ایم. این خدمت می تواند تعمیر یا تمیزکردن کفش کسی یا پیوند زدن کلیه و رگهای قلب فردی باشد.

4- ارتباط Relation: داشتن شبکه ای از دوستان و ارتباط با آنها یکی از بایدهای زندگی است. مخصوصا رابطه چهره به چهره و دوخته شدن چشم ها به یکدیگر. واز طرفی باید از رابطه هایی که در آن رنج می بریم و تبادل احساسی و لذتی نیست خارج شویم و یا به آن بهبود ببخشیم، توصیه شده بچه ها در طول دوران تحصیلی خود باید تعدادی بین 20 تا 30 دوست داشته باشند.کسانی که نمی توانند با دیگران رابطه برقرار کنند و دوستانی برگزینند افرادی تنها و در خود مانده هستند.

5- تفریح و سرگرمی Entertainment: امروزه بعنوان یک بخش مهم در زندگی فردی محسوب می شود و نباید به هر دلیلی تعطیل و یا کم اهمیت در نظر گرفته شود. فعالیت جدی در یکی از زمینه های هنری مثل موسیقی، نقاشی، سفالگری... وقت گذاشتن برای استفاده از محصولات فرهنگی و هنری نظیر: موسیقی، تئاتر، فیلم، موزه های تاریخی، باستانشناسی، مردم شناسی. وبلاگ نویسی ، شرکت در کلوپ ها ، جشنواره ها، میهمانی و سفرکردن.

(تمامی موارد فوق ازیک درجه اهمیت برخوردارند و ارجحیت خاصی نسبت به هم ندارند.)

شواهدی بر مطالب فوق

با کمی دقت به اطراف متوجه می شوید بسیاری از ما مردم اهداف پنجگانه را بطور هم زمان در زندگی فردی دنبال نمی کنیم بسیاری از پدر و مادرها به درس خواندن فرزندان توجه زیادی دارند در حالیکه به ورزش و تفریح آنها اهمیت چندانی نمی دهند یا از ارتباط فرزند با دوستانش بیم دارند. پدر و مادرها اغلب سعی می کنند بچه ها را درس خوان بارآورند در حالی که باید آنها را کتاب خوان بارآوریم. تا مطالعه، کتاب خوانی و میل به دانستن در آنها تقویت و مد نظر قرار گیرد. با این فشارها و یک بعدی کردن زندگی در واقع فرزندمان را خسته و رنجور می کنیم.
فردی اگر یک سره درس بخواند و بخش های دیگر زندگی را تعطیل کند حداکثر استاد دانشگاه خواهد شد. کله او شاید نسبت به کله سایر افراد جامعه کمی بزرگ تر به نظر آید در حالی که دست و پاهایش بسیار کوچک و ضعیف مانده اند. آیا می دانید در یک تحقیق آماری مشخص شده 70% اساتید دانشگاههای آمریکا خوشبخت نبوده و در زندگی خود احساس لذت و رضایت نمی کنند.(خوشبختی از نظر علمی تعریف دارد) فکر نکنید در ایران یا سایر نقاط دنیا اوضاع بهتر از اینست چنین افرادی هدف 3 را در زندگی دنبال کرده اند ارتباط خوبی با همسروفرزندان خویش ندارند موضوع سرگرمی (هدف 5) برای آنها کم اهمیت و آن را اتلاف وقت می دانند. جدیت، تلاش و کار را هدف زندگی می پندارند. ازاین افراد بعنوان افراد موفق بیمار یاد می شود. این افراد حتی فرصت پرداختن به هدف 2 یعنی کسب آگاهی و خود آگاهی را نداشته اند، مسئله دقیقا اینجاست که بین خواندن مقاله علمی، کتاب درسی تخصصی و مطالعه همه جانبه و مستمر تفاوت است. زمانی من به آگاهی و خود آگاهی می رسم که بدانم که هستم، چه هستم، کجاهستم، کجا می خواهم بروم، چه کاری باید بکنم، مشکلات و گرفتاری هایم چه و کجاست؟ در غیر اینصورت پس باید به خود بگویم برای حمالی به این دنیا آمده ام، ما زندگی نمی کنیم که کار کنیم بلکه کار می کنیم که زندگی کنیم.
از طرف دیگر بسیارند کسانی که وقت خود را به سرگرمی و خوش گذرانی سپری می کنند و رنج را (رنج مشروع را) برنمی تابند این افراد مسئولیت پذیر نیستند. توجهی به اهداف 1 و 2و 3 نمی کنند حتی به دلیل عدم آگاهی وارد ارتباطات بد با دیگران می شوند. می توان گفت این افراد از نظر جسمانی رشد کرده اند ولی کودک درون آنها همچنان کودک و ضعیف مانده است. گفته می شود این افراد کودک بوده اند و حال به غولک تبدیل شده اند. در این رابطه متخصصین تعلیم و تربیت تذکر داده اند پدرومادرها همیشه اصل به تاخیر انداختن لذت را برای کودک خود بکار بندند. به عبارتی در مراحل مختلف سنی کودک (یک تا هجده سال) نباید نیازهای او را بلافاصله محیا کرد هر چند امکان آن برایشان وجود داشته باشد.
در اطراف خود افرادی را می بینیم که بخش عمده ای از وقت خود را صرف یک شاخه هنر مثل موسیقی کرده اند و به درجاتی هم رسیده اند ولی در اداره زندگی خود و ارتباط با دیگران مشکل دارند این افراد بسیار تنها هستند و احساس می کنند بیشتر مردم جامعه آنها را درک نمی کنند و آنچنان که باید و شاید به آنها توجه نمی شود بسیار زود رنج که اصطلاحا گفته می شود این افراد پوست روانی ندارند یعنی با کوچکترین مسئله ای شدیدا احساس ناراحتی می کنند. جای سوال دارد که چرا باید چنین زندگی کنیم؟
حرفه هایی مثل استاد موسیقی شدن – بازیگر سینما یا ملی پوش تیم فوتبال شدن خوب اند ولی این حرفه ها شرایط خاص خود را دارند.
اول: این که فرد باید دارای استعدادهای خاص و استثنائی در آن زمینه باشد.در حالی که خداوند اکثر آدم ها را به لحاظ هوش و استعداد متوسط خلق کرده است.
دوم: فرد باید وقت زیادی از زندگی خود را صرف این گونه هدف ها نموده تا مهارت لازم و سطح بالایی کسب نماید.
سوم: شرایط رسیدن به این گونه هدف ها در بسیاری از موارد حالت گزینشی و انتخابی دارد یعنی احتمال دارد من در شرایط مساوی و حتی برتر نسبت به دیگر رقیبان خود انتخاب نشوم.
این در حالی است که اگر یک آدم متوسط تصمیم بگیرد که یک مهندس ماهر یا دکترمتخصص شود حتما با یک برنامه ریزی به هدفش خواهد رسید. ولی همین فرد اگر تصمیم بگیرد جزء ستارگان سینمای ایران شود به احتمال قوی به هدفش نخواهد رسید. توجه کنید ما در دنیای احتمالات زندگی می کنیم بنابراین تصمیم ما باید از روی فکر انجام شود که احتمال موفقیت من در آن هدف چقدر خواهد بود.
متخصصان مشاوره به عموم مردم توصیه می کنند که هدف 3 یعنی شغل را از طریق ادامه تحصیل یا کسب مهارتهای شغلی کاربردی دنبال کنیم و در کنار آن می توان عضو تیم فوتبال اداره یا سازمان شهر خود بود. و اگر به موسیقی علاقه داریم آن را در برنامه هدف شماره 5 خود قرار دهیم. در غیر اینصورت دنبال کردن این گونه هدفها را از طریق علمی و آکادمیک توصیه کرده اند. یعنی اگر به موسیقی علاقه دارید از طریق ادامه تحصیل در آن رشته اقدام کنید. یا اگر به ورزش علاقه دارید از طریق شرکت در دانشگاه و تحصیل در رشته مثلا تربیت بدنی پیگیری کنید، و از شیوه های آموزشی غیرعلمی و تجربی (به اصطلاح سنتی) پرهیز کنید. چون ما در دنیای علم زندگی می کنیم و از طرفی قرار است ما به استقلال مالی و مادی هم برسیم، اگر این امر محقق نشود در نتیجه فردی خواهیم شد نیازمند و فرد نیازمند همیشه نگران است، فرد نگران نمی تواند به آرامش فکر کند. از این گذشته باید واقعیت جامعه را درنظر گرفت چندی پیش به نقل از استاد فرهاد فخرالدینی (رهبر ارکستر موسیقی ملی ایران) شنیدم یک نوازنده ارکستر به طور متوسط حقوقی معادل 70000 تومان در ماه دریافت می کند. برایم خیلی عجیب بود این پیام ها متاسفانه نشان دهنده بعضی از معضلات ریشه ای جامعه ماست کسی که در تولید آثار هنری جامعه نقش دارد چرا باید در چنین شرایطی قرار گیرد.

ابعاد وجودی انسان پیچیده است و باید آگاهانه آنها را شناخت و به آنها رسیدگی کرد. و اگر بعضی ابعاد آن را رشد داده و بخشی را واگذاریم در واقع کل مجموعه اجزائ یک سیستم را به سمت عدم تعادل هدایت کرده ایم زندگی کردن برای من و تو باید توام با لذت باشد درست است که زندگی کردن رنج هم دارد ولی این رنج باید رنج مشروع باشد. اگر قراراست اضافه وزن خود را کم کنم باید آن را گرم به گرم از طریق ورزش و رژیم غذایی مناسب طی ماهها کم کنم. ولی این رنج یک رنج مشروع است زیرا در راستای هدف شماره یک یعنی سلامتی قرار دارد ولی اگر قرار باشد خودم را تا خرخره زیر غرض ببرم که یک اتومبیل آنچنانی داشته باشم این یک رنج نامشروع بحساب می آید. بسیاری از ما آدم ها خود و عزیزان مان را بدلیل کم دانی رنج میدهیم این رنج هم رنج نامشروع است در این دنیا چیزهای زیبا بسیارند می توان به آنها هم پرداخت و برای آنها وقت گذاشت و از زیبایی های آن لذت برد.

دسته بندی انواع کارها یا فعالیت ها

2008-11-24T12:47:00.027+03:30

کارها را از دو جهت فوری بودن یا مهم بودن به چهار دسته تقسیم کرده اند، به عبارتی لیست کارهایی که در ذهن داریم یا قرار است آنها را انجام دهیم مطابق شکل بالا می تواند در یکی از آن چهار خانه ها قرار گیرد.
خانه 1-کارهایی که فوری و مهم هستند :
خانه 2-کارهایی که فوری هستند ولی مهم نیستند :
خانه 3-کارهایی که مهم هستند ولی فوری نیستند:
خانه 4-کارهایی که نه فوری و نه مهم هستند :

خانه شماره یک: کارهای اورژانسی هستند یعنی با مرگ و زندگی شخصی در ارتباط اند. مثلا فردی در محیط کار، میهمانی یا کلاس درس درد شدیدی احساس می کند بدیهی است باید کار فعلی را هرچند مهم رها کرده و وضعیت آن فرد را رسیدگی کرد، چون پای مرگ و زندگی در میان است. یا در صحنه تصادف، آتش سوزی و . . . قرار گرفتیم معلوم است چه باید انجام داد. خوشبختانه این دسته از کارها بسیار کم اتفاق می افتند ممکن است درطی سال حتی یک بار هم در زندگی فردی رخ ندهند. ماهیت اورژانسی بودن و مهم بودن باعث بهم ریختن اوضاع جاری زندگی می شود چاره ای نیست اخلاق حکم می کند اینگونه کارهای فوری و فوتی را در اولویت قرار دهیم. البته از این صحبت نباید برداشت کرد من وظیفه دارم به دنبال اینگونه کارها بچرخم و به آنها رسیدگی کنم چون سالانه درجهان 60000000 نفر به دلایل مختلف جان خود را از دست می دهند.

خانه شماره 2: کارهایی که اهمیت کمی دارند ولی ماهیت فوری بودن شان می تواند باعث به تعویق افتادن امور مهمتر زندگی شود، نظیر پاسخ دادن به تلفن یا زنگ درب منزل. اگر ما در انجام این کارها کمی درنگ کنیم فرد تلفن را قطع کرده یا درب منزل را به خیال اینکه کسی در خانه نیست ترک می کند. آمارها نشان می دهد از هر 100 تماس تلفنی حتی 5 تا هم مهم نیستند، لذا می توان در حین انجام کاری مهم این دسته از کارها را انجام نداد، به جایی بر نخواهد خورد. من می توانم سیم تلفن را از پریز اتاق قطع کنم یا گوشی را خاموش کنم. متاسفانه امور فوری و کم اهمیت بسیار اتفاق می افتند و قابل برنامه ریزی نیستند این به خود فرد بستگی دارد چه میزان و به چه هزینه ای می خواهد وقت خود را صرف انجام این گونه امور کند.

خانه شماره 3: کارهایی که در زندگی ما مهم هستند ولی فوری نیستند، انجام آنها قابل زمان بندی و برنامه ریزی است و اگر آنها را در وقت های دیگری انجام دادیم به جایی بر نمی خورد مثل ورزش و مطالعه. شما می توانید امروز را به هر دلیل موجه و مهم تر ورزش نکنید درعوض فردا زمان بیشتری را به ورزش خود اختصاص خواهید داد. همین طور است مطالعه. ولی شما نمی توانید به هر دلیلی تصمیم بگیرید که مطالعه نکنید چون مطالعه جزء هدف شماره دو زندگی شماست، یا ورزش بخشی از اهدف شماره یک زندگی شما محسوب می شود.

و بالاخره خانه شماره 4: کارهای بیهوده را شامل می شود که انجام دادن آن با انجام ندادن آن یکی است. مثل ایستادن یا قدم زدن در خیابان، و یا پرسه زدن بدون هدف در اینترنت، یا افسوس گذشته را خوردن و یا شنیدن اخبار که یکسره خبرهای منفی را پخش می کنند. تکلیف این نوع فعالیت ها معلوم است.

افراد با هوش و زیرک بیشترین اهمیت و اولویت را به کارهای خانه شماره 3 اختصاص می دهند. چون کارهای خانه شماره 3 قابل برنامه ریزی هستند و حتی از نظر علمی گفته شده مغز قسمت بالایی سر انسان که در همین 200 هزار سال اخیرشکل گرفته او را قادر به برنامه ریزی و آینده نگری کرده است و خانه شماره 3 مربوط به این تیپ کارهاست. از این گذشته آدم وقتی احساس آزادی بیشتری روی برنامه ریزی زندگی خودش داره احساس بهتری هم خواهد داشت تا اینکه یک سری امور از بیرون و به اجبار به ما تحمیل بشه، هر چند که بخش های زیادی از زندگی ما از روی جبر و تحت تاثیر قوانین بیرونی است.

از طرفی مشکل بسیاری از آدم های گیر و گرفتار این است که کارها را بی دلیل بین خانه های چهارگانه جابجا می کنند مثلا کاری را از خانه شماره دو یا سه به خانه یک می برند فرضا سفر به فلان کشور را به خانه شماره یک می برند یا ورزش فرزندان را از خانه شماره 3 به خانه شماره 4 می برند. درس خواندن که جای آن خانه شماره 3 است را به خانه شماره یک می برند. فعالیت های سرگرمی فرزندان را به خانه شماره 4 می برند. همین طور بی دلیل این جور کارها انجام می دهند، در نتیجه مشکلاتی برای خود و اطرافیان خود ایجاد می کنند. اگر دقت کرده باشید استفاده نابجا از اصطلاحاتی که کلمه کشته شدن، مردن، بیچاره شدن در فرهنگ ما خیلی رواج داره :

"مردم از بس بهت گفتم فلان کار رو بکن یا نکن"

"کشته شدم از بس منتظرت ماندم"

"تو رو مرگ هر کی دوست داری ..."

"می کشمت اگه پا تو از خونه بیرون بذاری"

"تو برو بمیر ...به ته مرگ"

"خدا مرگم بده ..."

و بسیاری جملات از این قبیل، در حالی که همه ما می دانیم در هیچ یک از موارد مسئله کشته شدن و مرگ کسی در کار نیست که هیچ حتی زحمتی هم ایجاد نمی کند فقط با این حرف ها می خواهیم مخاطب را تحت فشار روانی قرار دهیم یا بر حسب عادت این کلمات را برای مهم جلوه دادن رفتارمان یا رفتار دیگری بکار می بریم. به عبارتی ما با استفاده از این اصطلاحات اهمیت امور را در حد اهمیت مرگ و زندگی بالا می بریم این کار یعنی جابجا کردن کارهای از خانه های مختلف به خانه شماره یک، که نادرست است.

موفق و پیروز باشید.