مثل معمول توی اتاقم چپیده بودم و صدای یک پسر و دختر جوان از بیرون در شنیده می شد که با پسر صاحب خانه حرف می زدند. دختر ظاهرا دم در ایستاده بود و پسر خانه را برای اجاره یکی از اتاق ها بر انداز می کرد. دقیقه ای گذشت و دختر هم با اصرار صاحب خانه رفت داخل و جایی نشست. به زبان سوئدی دقایقی حرف زدند و من می فهمیدم که پسر صاحب خانه با حالتی تحکم وار دارد حرف هایی یک طرفه می زند. کمی بعدتر پسر و دختر جوان بلند شدند و حرف های آخر را زدند و خواستند از در خانه بیرون بروند که یک باره صدای افتادن کسی روی زمین و هراس و هول و اضطراب بعد از آن از این سوی در به گوشم رسید.

خودم را بیرون در انداختم و دیدم دختر جوان در نیمه های در پخش زمین شده و رنگ از چهره رفته، تمام بدنش می لرزد. آب قندی دستش دادیم و او را به داخل کشیدیم و او با حالت تضرع و تشویش، انگار که کاری بزرگ در حقش کرده باشیم مدام عذرخواهی می کرد و تشکر می کرد.

حالش که بهتر شد پسر جوان که اهل آذربایجان بود همسر سوئدی اش را بر شانه کشید و رفتند.

داستان را از پسر صاحب خانه پرسیدم. آن زن، مادر فرزندی هفت ماهه بود که سیستم سوشیال اینجا او را از پدر و مادرشان به خاطر نزاعی که بین آنها در گرفته بود جدا کرده بود. قریب یک ماه و مادر و پدر در این یک ماه فقط هفته ای یک بار فرزند هفت ماهه شان را می دیدند. ضابط قانونی به مرد حکم کرده بود که یا خانه را ترک کند و جای دیگری زندگی کند یا این زوج قید بچه شان را باید بزنند و بچه در نوانخانه دولتی بزرگ خواهد شد.

اینجا جان فرزند و نحوه تربیت اش بسیار برای دولت اهمیت دارد و نهادهای دولتی سخت گیرانه و بی هیچ رحم و مروتی بچه را از پدر و مادر می گیرند. و من خیال می کنم این نه به خاطر انسانیت و حق زیستن سالم انسان است که برای پرورش انسانی کامل و سالم است که در بزرگسالی با روح و جان سالم بتواند کار کند و دولت حقش را، مالیاتش را، از جیب او بر گیرد. یک چرخه انسانی نمای کاملا موجه و سوسیالیستی اما در خدمت منافع دولت و سرمایه. یک ماشین جوجه کشی هدفمند و دقیق با مقررات سخت و آهنین برای تبدیل جوجه به مرغی پروار و اقتصادی برای بازار سرمایه…

نژاد پرستی … و به خیال تو چرا نژاد پرستی چیز عجیبی است و مگر نه اینکه ریشه در سرشت بشر دارد؟ آدمی مثل خرسی می ماند که بدنش را بر روی تنه درختی کشیده و آن جا را قلمروی خودش کرده است. هیچ انسانی هیچ خرسی و هیچ حیوانی از نزدیک شدن یک غریبه به قلمرویش خشنود نمی شود. همه مردم دنیا کم و بیش نژاد خود را می ستایند و در برابر نزدیکی سایر فرهنگ به خودشان مقاومت می کنند. همان قدر که یک ایرانی نژاد پرست است سوئدی ها نروژی ها و چینی ها و ژاپنی ها هم نژاد پرستند. این خوی خاصه در کشورهایی که اختلاط فرهنگی در آنها به سبب جغرافیایشان کمتر بوده است پر رنگ تر ست.

تعجبی ندارد. تنه درخت های این شهر تک به تک به تن خرسی ساییده شده است و گوشه گوشه اش از سالها قبل قلمرو کسی شده است. درخت من نه در میان جنگل پر آشوب استکهلم که جایی و کناری در ایران منتظر من ایستاده است. می دانم که روزی بالاخره درختم را پیدا خواهم کرد و تنم را سخت به او می مالم.. آن درخت برای همیشه برای من خواهد شد.

اول آبان است و این دهمین خزانی است که من از پدر و مادرم دورم. به عکس خیره شده ام و از خودم می پرسم من آخرین بار کی برای مادرم شاخه گلی خریدم یا حتی صورتش را از سر محبت و دوستی بوسیدم؟ من اصلا برای مادرم چه کرده ام؟ گریه ام می گیرد. از خودم بیزار می شوم. حالم از این دنیا بهم می خورد. من حتی نمی دانم مادرم امروز چند ساله شده است…

خدایا، این چه روزگار تلخی است که چنگ هایش را بیرون کشیده و بر تن و روح زخمی من می کشد. خدایا، قلبم را هستی ام را تمام وجودم را، دختر نازنینم را به آغوشم بازگردان. خسته ام. مرا دیگر تاب این سرگردانی های مدام نیست..

 امروز سال فرشاد است. یک سال از رفتنش گذشت و من هنوز خیال می کنم او جایی همین نزدیکی هاست. منتظرم تا درسش تمام شود و از آن شهر کوچ کند و بیاید پیش من. من این سالهای دور از خانه آدم زیاد دیده ام اما رفیق کم. آن هم رفاقتی که او در حق آدم می کرد. چه بگویم؟ دوباره داستان از نو کنم؟

توی این یک سال دوبار بیشتر خوابش را ندیدم و عجیب این که دو شب پشت سر هم اتفاق افتاد. انگار که روحش آن هفته از بالای خانه من می گذشت. یک بار که اتفاقا خوابی طولانی بود، سوار بر ماشینی بودیم که او راننده آن بود و به سکوت و خاموشی شهری عجیب را با هم می گشتیم. شاید تمام شب تا صبح را به همین حال گشتن بی آنکه چیزی بگوییم گذشت تا صبح شد و پس از آن بیداری آمد. و شب بعد که به گمانم خواب کوتاه تری بود او را دیدم که از جایی باز می گشت یا کاری را تمام کرده بود که پس از بیداری به خاطر ندارم چه بود. تنها به یاد دارم که از او پرسیدم که سخت بود و او گفت نه به سختی مرگ…

یک سال گذشت. به غم و اندوه. خوبی اش این است که من و تو هر دو به رستاخیز بعد از مرگ اعتقاد داریم و من می دانم که روزی تو را دوباره در جایی دیگر خواهم دید..

سال نود و سه گذشت. نمی دانم چه طور باید در وصف این سال بکوشم که خواننده فهیم بفمد در این سال بر من چه رفت. تلخ ترین و شاد ترین لحظه های عمرم در فاصله ای کوتاه در فاصله میان میانه بهار و ابتدای تابستان رخ داد. مرگ فرشاد تلخ ترین لحظه هایی که در این سی و اندی سال تجربه کرده بودم را برایم رقم زد. رفیقی که برادر بود، خضر بود، راهنما و شمع مسیر بود، همدم و مونس و جان بود، مرگش ضربه سختی بر روح و روانم زد. و درست یکی دو چند ماه بعدش تولد فرزند زیبایم شوری چنان در جانم زد. آرزویی که به تحقق پیوسته بود و دختری که رویای سالهای جوانی ام بود به زندگی ام آمد. از این شادتر چه اتفاقی در زندگی انسان می تواند رخ دهد؟ سال 93 چنین سالی بود. نکوهشش کنم؟ او را با سخت ترین کلمات خطاب قرار دهم یا در مدحش سروده ها بگویم؟ نمی دانم.. هر چه بود گذشت و رفت. اما نه مثل سالیان پیش. که بسیار متفاوت تر.

سال جدید مبارک. از آن مبارک باد های از سر صدق و دوستی..