کلا اصطلاح «جمهوری ایرانی» برای من کلمه‌ای فاقد تعریف دقیق و تئوریک می‌باشد. اگر بخواهم فرض کنم که «جمهوری ایرانی» نوعی جمهوری است که مشخصه‌ی ایرانی دارد. تنها چیزی که به وضوح در غالب حکومت‌های ایرانی از باستان تا به امروز می‌توان دید، اقتدار جبارانه و ظالمانه‌ی حاکمان بر مردمان بوده. و برای همین است که «جمهوری ایرانی»  چنین نمودی متناقص و در عین حال بسیار هولناکی در ذهن من دارد.

پس‌نوشت:
خواندن این پست و بحث نچندان دوستانه‌ای با رفیقی دستمایه‌ی نوشتن این پست بودند.

با وارد شدن افراد به جلسه، هر کسی می‌تواند با دیدن کلاه بقیه‌ی افراد رنگ کلاه بقیه را بفهمد، ولی به دستور پادشاه اجازه ندارد که کلاه خودش را  بردارد و ببیند، از بقیه هم نمی‌تواند بپرسد وگرنه پادشاه خدمتش می‌رسد!!

تا این‌جا مشکلی وجود ندارد. از حس فضولی که بگذریم، این نخبگان مشکلی با ندانستن رنگ کلاهشان نداشتند. ولی ناگهان پادشاه بلند ‌شد و ‌گفت که هر کس که رنگ کلاهش را نداند اعدام خواهد شد!! من چندین بار دستان مبارکم را به هم خواهم زد، پس از هر بار دست زدن هر کس رنگ کلاهش را فهمید، بگوید و جانش را نجات دهد.

همه حاضرین به هم نگاه می‌کنند … پادشاه برای بار اول دستانش را بهم می‌کوبد، صدا در سالن می‌پیچد، و سکوت …، چند دقیقه‌ی بعد بار دیگر پادشاه دستانش را بر روی هم می‌کوبد و …چند باری که می‌گذرد ناگهان همه‌ی نخبگان، لبخند زنان بلند می‌شوند و پس از کسب اجازه از پادشاه رنگ کلاهشان را به درستی به پادشاه می‌گویند.

خوب به نظر شما این نخبگان چگونه رنگ کلاه‌های‌شان را فهمیدند و جانشان را نجات دادند؟
اگر شما هم میان جلسه بودید، چه اتفاقی می‌افتاد؟ شما هم نجات پیدا می‌کردید؟ و اصلا نجات پیدا کردن و یا نجات پیدا نکردن شما تاثیری در سرنوشت بقیه هم داشت؟

(مساله زیر یک مساله‌ی کلاسیک و نسبتا معروف است برای همین اگر قبلا هم آن را نشنیده‌اید، با کمی جستجو در وب می‌توانید آن را پیدا کنید D: )

شب هالوین توی خیابان گرنویل این بنده خدا را دیدم، مشغول معرکه‌گیری و زنجیری پاره کردن بود و بالاخره چند سکه‌ای هم کاسبی می‌کرد. دلم بد جور هوای پهلوان‌های معرکه‌گیر ایران را کرد. اکثرا واقعا پهلوان بودند و براشون دور از مردی بود که برای پول و نان شب سرشون را جلوی کس و ناکس خم کنند. برای همین هم به زندگی درویشی و معرکه‌گیری روی ‌آورده بودند. این رفیق توی عکس هم از اون پهلوان‌ها بود، بند و زنجیرا پاره می‌کرد، برای چند تا پنی. اون چند تا پنی هم که آخر شب خرج رهایی از دنیا و شر و شورش شد. خوش بحال اون‌هایی که توی زندگیشون بند پاره می‌کنند و هیچ بندی هم اسیرشون نمی‌کنه.

عزت زیاد پهلوون

*شهریار (ماکیاوللی)، فصل ۲۵ام «در کارهای بشری بخت تا کجا دست-اندر-کار است و چگونه با آن می‌توان ستیزید.»

اینجا خانه‌ی جدیدمان است

View Larger Map

و اینجا هم خانه‌ی قدیمی پت و مت که دو سال و اندی در آن زندگی کردند

View Larger Map

اینجا هم محلی است که فعلا در اون کار می‌کنم

View Larger Map

من که فعلا تو کفم