مامان جون سعی می‌کرد من بیشتر بیرون از خونه باشم تا بابایی بتونه درس بخونه و بیشتر وقتا بابایی منو درحالی که خواب بودم می‌دید.

کی‌زاد درحالیکه با دوستاش خوابیده

خواب ناز بعد از حمام و آب بازی

اینم یه جور خوابه دیگه. با اعمال شاقه در کنار آقا ممون (میمون)

بعد از یک ساعت کار با پیچ‌پیچ، خواب چقدر میچسبه

جایگاه ویژه خواب

درحال انجام کارهای هنری

البته در این مدت عمو فرزاد و نازی جون و آراد جون هم به مشهد اومده بودن. من و آراد جون (پسر عمو) کلی با هم بازی کردیم.

با آراد جون کلی شیطونی کردیم. آب بازی توی حیاط یکی از اون کارا بود که مامان‌ها باهاش مخالف بودن ولی خوب ما اینیم دیگه.

البته شیطونی من که تمومی نداره. مثلا من می‌تونم با قدرت تموم درس بخونم. حتی گاهی کاغذ دیواری و دیوارها و همین میز هم از زیر دست من سالم در نمیرن

و این هم یه کار بزرگ و هنرمندانه از نقاش معروف: کی‌زاد

و البته بابایی هم از اونا نبود که تمام وقتشو به درس بده. با ما هم بود. مثلا یه شب با هم به اتفاق علی‌رضا، نوشین، مریم، دایی رضا، ساناز، سپیده، صبا و یه دوست دیگه اونها به نام گلبرگ، رفتیم پارک شادی. (کوهستان پارک شادی که شهربازی بزرگ مشهده در انتهای بلوار وکیل آباد)

و بهترین خبر اینکه هانا جون هم به دنیا اومد. دختر عمو بهروز. دیروز رفتن بیمارستان. همونجا که من هم به دنیا اومده بودم. و امروز با یه نی‌نی اوشگل(خوشگل) اومدن.

هانا جون دختر عموی خوشگل منه. به عمو بهروز و ملیحه جون تبریک میگیم.

هانا جون که خیلی آروم و ساکت بود.

بابایی سعی کرده بود که توی این سه ماه کلماتی که من یاد میگیریم رو به مرور به سایت اضافه کنه. که از سمت راست صفحه قابل خوندنه. ولی توی این ۱۰ روز آخر که من با سرعت هرچی رو که میشنوم تکرار میکنم،‌ دیگه بابایی به گرد من هم نمیرسه. از هواپیما، فرودگاه، گوشه، بزرگ کوچیک، زیاد و … تا هانا. همه چی یاد دارم بگم. بابایی قول داده از این به بعد دیگه سریعتر به‌روز کنه سایتمو.

© کی‌زاد در کی‌زاد, 2011. | لینک به متن اصلی | 13 نظر | خوشمزه کنید با del.icio.us
Post tags: آب بازی, امتحان, بیمارستان, تولد, خواب, دختر عمو, درس, زایمان, شادی, پسر عمو

مامان جون فکر می‌کرد من کفش دوزکم. برای همین سعی کرد همه چیز کفش دوزکی باشه.

و من هم آماده می‌شدم تا کفش دوزک بشم

میز هم آماده می‌شد. کارت تشکر هم ساخته بودیم که عکس من توش بود. با تصویر کفش دوزک روی کارت‌ها. همه کارت‌ها رو هم با اثر انگشتم امضا کرده‌بودم که اثر انگشت‌ها رو مامانی به شکل کفش دوزک درآورده بود.

کیک هم کفش دوزکی بود.

و بعد شادی بود و سرور و رقص و آواز.

فردا صبح هم رفتم بازی. البته دایی رضا و نانا منو بردن تا دایی رسول و فافا و بابا هادی و فاطی بتونن برن و من پشت سرشون گریه نکنم. منم گول خوردم دیگه.

و بعضی از اسباب بازی‌هامو باید می‌ذاشتم یه جایی که عقل جن هم بهشون نرسه.

و حالا که بزرگتر شدم باید خودم رو تقویت کنم تا بتونم کارهای بزرگتری هم انجام بدم.

و این هم دو تا عکس یادگاری دیگه.

© کی‌زاد در کی‌زاد, 2011. | لینک به متن اصلی | 28 نظر | خوشمزه کنید با del.icio.us
Post tags: lady bug, تولد, شادی, عکس, پینه دوز, کفش دوزک

و اما داستان این دفعه از این قراره:

کی‌زاد یه روز یه هنرمندی رو دید که خیلی معروف بود و همه دوستش داشتن.

همه میومدن و ازش امضا می‌گرفتن و مرتب ازش عکس می‌گرفتن. اون هم هی فیگور می‌گرفت.

البته یه کار بدی هم می‌کرد. اینکه آخر شب میومد خونه و یه جورایی می‌شد.

کی‌زاد تصمیم گرفت که یه هنرمند معروف بشه ولی با این تفاوت که همه کارهای اون آقای معروف رو اجرا نکنه. یعنی یه تغییراتی بده. مثلا شبا زود بیاد خونه. خوب برای معروف شدن به فکرش رسید که بره هنرمند بشه و نقاشی یکی از هنرهای مورد علاقه‌ی اون بود.

ولی گویا نقاشی هنری نبود که اون می‌خواست. بعد یه فکر دیگه کرد. آیا حتما باید یه کار هنری رو انتخاب می‌کرد؟ آیا یه کار دیگه نمی‌شد بکنه؟

چرا. تصمیم گرفت کاری علمی بکنه. اینجوری بود که رفت و شروع کرد به تحقیق. البته از بابایی هم کمک گرفت. حتی لباس بچگی بابایی رو هم پوشید. توی تصویر زیر لباس بابایی مربوط به ۳۶ سال قبل رو می‌بینین.

بعد از تحقیق و مطالعه و کارهای علمی،‌ آنچه بدست اورده بود رو با دیگران به اشتراک گذاشت. در کنفرانس‌های علمی زیادی شرکت کرد و برای همه سخنرانی کرد. اینجوری بود که اون هم معروف و محبوب شد.

فهمید که برای محبوب بودن لازم نیست هنرمند و یا هنرپیشه بود. میشه دانشمند بود. میشه ورزشکار بود. میشه خواننده بود. میشه خیلی کارها بود و مهم اینه که مردمی بود.

© کی‌زاد در کی‌زاد, 2011. | لینک به متن اصلی | 8 نظر | خوشمزه کنید با del.icio.us
Post tags: تولد, سخنرانی, سرسره, عکس, معروف, هنرمند, پارک

اگر روز مادر است؛ آیا امروز من کمتر جیش می‌کنم؟

اگر روز مادر است؛‌ آیا امروز من کمتر پی‌پی می‌کنم؟

آیا امروز کمتر سر به سر مامان گذاشتم؟

آیا بموقع خوابیدم تا او بیدارخوابی نکشد؟

آیا غر غر الکی نکردم؟

آیا سر هزاران موضوع کوچک،‌ جانش را به لبش نرساندم؟

و آیا فقط یک روز را به نام مامان جون بگذاریم و من بگویم (مامان هپی هپی)،‌ دیگر کار تمام است و روز،‌ روز مادر شده است؟

آیا امروز که نه،‌ در تمام سال هم نه،‌ تا سال‌های سال تلاش کنم؛‌ می‌توانم گوشه‌ای از زحمات مادر را جبران کنم؟‌

کدام روز روز مادر است که وی با فراغ بال و آرام و راحت به زندگی خود برسد؟

کدام روز مادر که حتی ذره‌ای هم با روزهای دیگر تفاوت ندارد؟

و از طرفی هر روز روز مادر است. آخر یک ملیون روز هم که با نام او باشد باز هم کم است. زندگی به نام مادر است. زندگی از آن مادر است.

مادرم عاشقانه دوستت دارم. تمام روزها را به تو تبریک می‌گویم و امیدوارم تا بتوانم گوشه‌ای از زحماتت را جبران کنم.

دیگر نمی‌دانم چه بگویم.

برای دیدن تصاویر در ابعاد بزرگتر بر روی آنها کلیک کنید.

© کی‌زاد در کی‌زاد, 2011. | لینک به متن اصلی | 15 نظر | خوشمزه کنید با del.icio.us
Post tags: Love, Mother's Day, بوسه, روز مادر, روز پدر, زایمان, عشق, مادر

این سوالی بود که کی‌زاد از خودش می‌پرسید. و در این فکر بود که آیا برای دیدن چیزهای زیبا باید به پاساژ ونک! و .. برود؟ و آیا می‌توان زیبایی را در جاهای دیگر هم پیدا کرد؟

برای اینکه بهتر فکر کند،‌ بابایی او را به نزدیکترین رودخانه برد. صدای آب آرامش‌بخش بود و او توانست مدتی را با آرامش خیال به تفکر بنشیند.

فقط با مدت کوتاهی استراحت و تمرکز جواب را یافت. خیلی ساده بود. زیبایی همینجا بود. در کنار او و در خود او. این یک شعار نبود. حقیقت محض بود.

یک لحظه شاد با دوستان یا فامیل می‌تواند زیبا باشد.

یک اثر هنری و یک نقاشی که به این زیبایی کشیده شده است، می‌تواند زیبایی باشد.

شیطنت‌های کودکانه، مخفی شدن‌ها، بازی قایم باشک،‌ لبخندها و .. زیبایی هستند.

حتی یک حرکت آکروباتیک و محیرالعقول هم می‌تواند زیبایی باشد.

و به این سادگی کی‌زاد فهمید که زیبایی در خود اوست. در خود ماست. فقط لازم است که به آن نگاه کنیم و تا بینهایت لذت ببریم.

آیا شما هم از زیبایی‌ها لذت می‌برید؟ و آیا فرصت آن را دارید که به زیبایی‌های اطرافتان نگاه کنید؟

© کی‌زاد در کی‌زاد, 2011. | لینک به متن اصلی | 9 نظر | خوشمزه کنید با del.icio.us
Post tags: آب بازی, بازي, تفریح, رودخانه, زيبايي, شادی, قايم باشك, لذت

ناگهان به فکر افتاد که داستان آب و آتش و خاک و انسان و شیطان چیست؟ این آتش چه بود که زیر بار تعظیم به خاک نرفت. و این خاک چه بود که اینقدر شرف یافت و انسان شد.

اینجا بود که به فکر افتاد انسانی را بیابد و از او سوال کند که تو کیستی و داستان چیست!؟

در پارک آب و آتش. قطره‌ای آب یافت و از او سوال کرد.

و چون جوابی نگرفت، از محصول برآمده از خاک (گیاه) سوال کرد.

و او هم نمی‌دانست که انسان کیست.

در پارک ساعی انسانی را دید و شادمانه خواست از او آدرس انسان‌های دیگر را بپرسد. ولی او فقط نمادی از انسان بود. مجسمه بود.

مجسمه گفت از موجودات زنده سوال کن.

کی‌زاد با مورچه‌ها آشنا شد. از آنها سوال کرد.

ولی آنها سرشان به کار خودشان گرم بود. آنقدر محتاج ذره‌ای دانه و آذوقه بودند که حتی فرصت جواب دادن نداشتند.

در هایپر استار موجود زنده‌ای را دید. ماهی بود. از او آدرس انسان را پرسید.

ولی این ماهی‌ها فقط از ماهی بودن،‌ زندگی در آب را شناخته بودند. جایی که حتی اکسیژنی برای تنفس نیست و جایی برای حرکت و حتی نمیدانی که چند ساعت بعد در زیر اره ماهی بری خواهی بود، دیگر چه حالی برای پاسخ گویی!

کجا می‌شد موجود زنده دیگری را یافت؟ در باغ وحش.

نه باغش شبیه باغ بود و نه وحشش شبیه وحش. هیچ پاسخی نبود. (اونقدر عصبانی شد که یه مشت زد تو چشم بابایی. عینک بابایی افتاد و شیشه عینک پرت شد یه گوشه. مامان جون کلی گشت تا شیشه عینک رو پیدا کنه. شانس اوردن که شیشه نشکسته بود وگرنه خدا میدونه بابایی چه میکشید.)

کی‌زاد دیگر غمگین بود. نمی‌دانست که چه کند. به یاد آنکسی افتاد که … از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست.

برعکس بقیه که گفتن نگرد گشته‌ایم ما؛ پسر عمو آراد او را راهنمایی کرد. هر دو سوار بر وسیله نقلیه شدند و به دنبال پاسخگو رفتند. (کی‌زاد سوار دوچرخه آراد و آراد سوار سه چرخه کی‌زاد).

آنکسی که پاسخ را داشت همانا خود خاک بود.

و کی‌زاد در خاک به دنبال پاسخ می‌گشت.

کی‌زاد فریاد زد:‌ الیسا کجاست؟ نه ببخشید. فریاد زد انسان کجاست؟‌ و خاک پاسخ او را داد.

آراد جون به افتخار این لحظه بزرگ عکسی یادگاری از کی‌زاد گرفت.

و اینک ما هم می‌خواهیم بدانیم انسان کیست و کجاست. لذا از کی‌زاد سوال کردیم.

و او اینگونه پاسخ داد:

فقط خاک است که می‌داند انسان کجاست. خودتان سوال کنید تا فراخور شعورتان دریافت کنید.

خیلی کلکی کی‌زاد

© کی‌زاد در کی‌زاد, 2011. | لینک به متن اصلی | 21 نظر | خوشمزه کنید با del.icio.us
Post tags: آب, آتش, انسان, باغ, حيوان, خاك, دوچرخه, ديو, شادی, شيطان, شیر, ماهي, مسافرت, مورچه, پهلوون

مسافرت‌های مختلف رفتیم. تهران. شمال. حتی سرخس.

با مفهوم کار کردن و تلاش آشنا شدم

با مفهوم رنگ‌ها هم بیشتر آشنا شدم. فهمیدم که دنیا پر از رنگه. می‌تونه زیبا باشه.

فهمیدم بجز آب بازی،‌ بازی‌های دیگه‌ای هم هستن. مثل تاب بازی. بابایی برام تاب خرید.

فهمیدم اگه برگ‌های سبز رو بکنیم، گیاه آسیب می‌بینه ولی ریشه گیاه که زنده است و زایا،‌زیر زمین و مخفیه.

با مفهوم همدلی آشنا شدم.

بابایی برای تولدم سایت kayzad.ir‌ رو خرید. ولی گفت تولد فقط بزرگ شدن به سن نیست. تولد با تحول و بزرگ شدن روح باید همراه باشه.

فهمیدم خواب یعنی چی. ولی فهمیدم میشه دراز کشید ولی نخوابید.

فهمیدم زمستون هم تموم میشه. با همه سرما و یخبندانش.

بابایی، عید کمر درد شده بود. الان بهتره. بابایی ورزش یادت نره.

بابایی امسال اسفند،‌ پایان نامه درسیش رو دفاع کرد. هنوز نمره اش رو نمیدونه. ولی امیدواره که خیلی خوب شده باشه. در ضمن توی یک همایش، سخنران برتر شد و یه لپ تاپ جایزه گرفت. راستی نمایشگاه عکس هم شرکت کرد. دو تا از عکسهای بابایی هم توی نمایشگاه بود.

علی رفت مالزی. دلمون براش تنگ شده.

اسفند بالاخره منو از شیر گرفتن. البته شیر گاو میخورما.

چهار شنبه سوری اصلا خوش نگذشت. با مفاهیم نفرت و سنگ‌دلی آشنا شدم.

راستی امسال خبر خوشی داشتیم که به امید خدا،‌ تا شهریور سال آینده عمو بهروز هم بابا میشه. مبارکه.

© کی‌زاد در کی‌زاد, 2011. | لینک به متن اصلی | 7 نظر | خوشمزه کنید با del.icio.us
Post tags:

پارسال که خیلی کوچولو بودم چهارشنبه سوری رفتیم و کلی آتیش بازی و تفریح کردیم. امسال مامان جون گفت کی‌زاد بزرگ شده و حتما کلی تفریح خواهد کرد.  رفتیم خونه‌ی مامان تهرانی. مامان بزرگ مادرم. علی‌رضا اونجا یه عالمه ترقه جمع کرده بود که بریم و بترکونیم. حتما کلی کیف می‌کردیم.

رفتیم خونه‌ی قبلی مامانی. همه مردم جمع شده بودن و داشتن ترقه و فشفشه میزدن. هیچکس نمیرقصید. هیچ کس هم حرف! نمی‌زد. نمی‌دانم چه شد که یکی دو دقیقه‌ی بعد،‌ آقایانی آمدند که کلاه شیشه‌ای داشتند. چوب دستشون بود. یه دیوار شیشه‌ای هم توی دست دیگه داشتن. نمی‌دونم چرا از هرجا رد می‌شدن مردم زخمی می‌شدن. چراغ یا آینه‌ی ماشین‌ها هم می‌شکست. احتمالا آدم فضایی بودن. خیلی هم قوی بودن. به ماشین بابایی هم سه تا ضربه زدن که ردش روی ماشین موند. بقیه اتفاقات هم که به من ربطی نداره نمی‌نویسم که احوالاتتون شبای عیدی مکدر نشه.

این هم آتیش بازی. آتشی که اینبار آتش عشق نبود. ….

© کی‌زاد در کی‌زاد, 2011. | لینک به متن اصلی | 3 نظر | خوشمزه کنید با del.icio.us
Post tags: آتش, اعیاد, ترقه, خشم, داستان, عشق, چهارشنبه سوری

و غول قصه ما هم از این موقعیت استفاده کرده بود و پهلوون رو با شاه دونه ها سرگرم می‌کرد.

بعد از مدت‌ها برف اومده بود و همه جا سفید شده بود. یه برف درست حسابی. ولی آقا غوله نمی‌ذاشت پهلوون بره بیرون و برف بازی کنه. می‌گفت سرده. خطرناکه. یخ میزنی و از اینجور حرف‌ها.

پهلوون داشت به اینجور زندگی عادت می‌کرد. فکر می‌کرد همینه و همینه. تا اینکه یه روز چشمش افتاد به حلقه‌ی بازی. یادش اومد که یه روزی پهلوون بوده و ورزشکار و قوی.

شروع کرد به تمرین. روز از نو و روزی از نو. تمام مشقات رو به جون خرید و تلاش رو شروع کرد.

و بعد از اینکه کمی بدنش آماده شد رفت سراغ کارهای خطرناکتر. مثل بالا رفتن از صندلی، رسیدن به میز و دست یازیدن به خودکار.

مرحله بعد حرکات پیشرفته تری رو در بر داشت.

بالا رفتن از مبل و رسیدن به گیاهان سر سبز بالای کابینت آشپزخونه.

و حتی با کمک بابایی دست به انجام حرکات محیرالعقول می‌زنه.

و بعد از مدتی تمرین به جایی می‌رسه که دوباره میتونه سربلند بکنه و بگه که من هستم.

و حالا این فرصت رو داره که به برف‌ها سری بزنه و طعم زیبای برف بازی رو بچشه. درسته سرده  ولی لذت بخشه.

و پهلوون دست بر نمی‌داره. و اونجا هم تمرین می‌کنه. حرکات فرمیک کارته. (البته به سویچ (ایش) در دست چپ دقت کنید. وسیله‌ای که هیچ وقت از پهلوون دور نمی‌شه. به محض بیدار شدن ایش ایش رو شروع میکنه تا به خواسته‌اش برسه).

از اون روز برفی حدود دو هفته می‌گذره. پهلوون سه روزه که سرما خورده. تب میکنه وسرفه. ربطی به اون روز برفی نداره. مربوط به همین چند روز قبله. بی قراری می‌کنه و درست غذا نمی‌خوره. داروهاش رو هم درست نمی‌خوره. شب‌ها هم یه ذره تب می‌کنه. ولی می‌دونه که این سختی‌ها هم به پایان می‌رسه.

و حالا پهلوون کی‌زاد به آینده نگاه می‌کنه و تجربه‌های جدید و قشنگی که درپیش داره.

و اما یه نکته آموزشی خوب و ساده به زبون آدمیزاد. به علت اینکه فتوشاپ دم دست نبود و نرم‌افزار خوب file minimizer هم نبود، بابایی که مشغول آماده کردن تصاویر بالا بود، مجبور شد از ترفندهای قدیمی برای کم کردن حجم عکسها استفاده کنه.

هرچند قبلا در یه پستی گفته بودم که چجوری حجم تصاویر رو کم کنین. ولی اون هم نیازمند استفاده از یه برنامه بود که ممکن بود توی کامپیوتر همه نباشه. ولی این یکی دیگه آخر سادگیه.

۱- عکس مورد نظر رو با برنامه ساده و دم دستی pain باز کنین. روی عکس راست کلیک کنین. بعد open with و بعد paint. این برنامه مال خود ویندوزه و توی همه کامپیوترها هست.

۲- حالا از منوی image گزینه attribute رو انتخاب کنین. ابعاد تصویر رو نشون میده. مثلا ۲۰۴۸*۱۵۳۶

۳- از منوی image گزینه stretch رو انتخاب کنین. بسته به اینکه میخواین تصویرتون چند درصد کوچیک بشه یه درصدی رو انتخاب کنین. مثلا اگه میخواین تصویر ۱۵۳۶*۲۰۴۸ شما بشه حدود ۶۰۰*۸۰۰ باید عدد ۳۹ رو انتخاب کنین. یعنی ۳۹ درصد تصویر اولیه. اینجوری تصویر کوچیک میشه و حجمش تقریبا یک ششم میشه.

۴- حتی اگه دوست نداشتین ابعاد تصوی رو کم کنین باز هم تصویر رو در برنامه paint باز کنین. حالا از منوی فایل گزینه save رو بزنین. و بعد تصویر رو ببندین. به همین راحتی. حجم تصویر تقریبا یک پنجم یا ۲۰% میشه. (علتش باشه واسه اونایی که دوست داشتن بیشتر بدونن و سوال کنن، میگم).

از این یکی شماره ۴ ساده تر و راحت تر دیگه توی دنیا راهی وجود نداره.

موفق باشین.

© کی‌زاد در کی‌زاد, 2011. | لینک به متن اصلی | 15 نظر | خوشمزه کنید با del.icio.us
Post tags: آموزشی, برف, بیماری, تلاش, پهلوون

توی این ده روز من چند تا کلمه جدید هم یاد گرفتم. تازه یه عالمه چیز میفهمم که باعث تعجب بابایی و مامان جون میشه. آخه اونا فکر میکنن من چون کوچولوام، هیچی حالیم نیست. در صورتیکه همه چی حالیمه. مثلا دیشب مامانی فاطی گفت برو خودت رو جلوی آینه نگاه کن. و من دویدم رفتم جلو آینه. جالبیش این بود که تاحالا کسی به من نگفته بود که اسم این وسیله آینه است. یا چند روز پیشا که بابایی گفت بریم فیلم نگاه کنیم و من از اتاق دویدم بیرون و رفتم جلوی کامپیوتر و صندلی رو نشون دادم. (آخه شبا پای کامپیوتر فیلم میبینیم). یا وقتی مامان جون گفت برو پوشک بیار، اولش نفهمیدم چی میگه. بعد که مامانی دست زد به پوشکم که لای پام بسته شده بود،‌ خوشحال شدم و بدو بدو رفتم و از توی اتاق بسته کامل پوشک رو اوردم. و از این جور کارها.

و اما داستان این هفته:

خبر رسید که یکی از بچه های خوب این مملکت داره کارهای خلاف میکنه. تا خبر به پهلوون رسید،‌ ناراحت شد. خونش به جوش اومد و تصمیم گرفت تا بره و اون جوون رو به راه راست هدایت کنه. البته نه به زور. بلکه با آموزش و توضیح و توجیه.

پهلوون دید راه دوره و رفت سراغ وسیله نقلیه. شروع کرد به آماده سازی سه چرخه. این وسیله به تازگی بجای رخش بکار میره. سرعتش خوبه. علف هم نمیخواد. این هم مراحل اَسِمبِل کردن دوچرخه.

حالا که مقدمات کار آماده شده بود،‌ پهلوون عزم جزم کرد و راه افتاد. البته طول مسیری که میشد با سه چرخه رفت خیلی زیاد نبود. گفتن نداره خودتون اوضاع خیابونها رو دیدین. جاده شوسه پیش خیابونهای ما کم میارن و سر تعظیم فرود میارن.

 نیازی به گفتن نیست که با کلیک بر روی تصویر،‌ میتونین با کیفیت بهتر و تصویری بزرگتر رو مشاهده کنین.

پهلوون کیزاد رفت و رفت تا به مسیرهای صعب العبور رسید. مجبور شد از وسیله نقلیه پیاده بشه و پای پیاده مسیر رو طی کنه.

تو پای به راه در نِه و هیچ مپرس          خود راه بگویدت که چون باید رفت.

پهلوون کی‌زاد خسته است. ولی از راه نمی‌مونه و به راه خودش حتی افتان و خیزان ادامه میده.

تا به قله سختیها میرسه. جایی که سرما همه جا رو فرا گرفته بود. و ماده‌ی کمیابی به نام برف زمین رو سفید کرده بود. حتی سرما و یخبندان نیز نمیتونه جلوی پهلوون رو بگیره.

و بالاخره پهلوون پشت البرز کوه به شهری میرسه که مردمش به کارهای خلاف روی اوردن.

جوونهایی رو میبینه که دیگه فوتبال و گل کوچیک بازی نمیکنن. بجاش میرن یه جاهای تاریک و دور و اطرافشون رو پر از دود میکنن.

و عده ای دیگه که یه ذره با کلاس‌تر هستن،‌ بجای الک دولک و هفت سنگ و بازیهای مفرح دیگه،‌ میرن توی یه اتاق و کار خوبشون بازی با کامپیوتره. بعضیها هم وقتشون رو صرف چت کردن (گپ زدن اینترنتی) میکنن و یا فیلم میبینن. اونم چه فیلمی. مثلا شنای کودکان همراه با مادران! به دقتی! که این جوون در این رابطه داره توجه کنین.

و اینجا بود که پهلوون نقش فرهنگی خودش رو شروع کرد. آموزش اول صرف وقت برای کارهای هنری بود. مثلا نقاشی کشیدن. تصویر زیر رو بابایی کشیده. روی دیوار آشپزخونه،‌ توی خونه مامانی. البته قراره این خونه تا آخر هفته تخریب بشه. پس شما روی دیوار نقاشی نکنین. فقط روی کاغذ. پهلوون توی تصویر داره نقاشی خودش رو بوس میکنه.

و بعد پهلوون توضیح میده که میشه آدم وقتش رو صرف کمک توی کارهای خونه هم بکنه. اینجوری کلی مامان و بابا رو از خودش راضی میکنه. انر‍ژی اضافه هم صرف میشه.

به تمرکزی که به هنگام کار وجود داره دقت کنین.

البته تفریحات سالم دیگه ای هم وجود داره. مثل بازی با هلکوپتر که در تصویر زیر دایی رسول یه نمونه از اون رو به سمع! و نظر شما میرسونن.  فلش نشون دهنده پره های پرتاب شده هلکوپتر است. قابل به ذکر است که شب قبل بابا هادی با چنان تمرکزی این پره رو پرتاب کردن که آه از نهاد هلکوپتر برآمد و بعد خودشون با پیچ گوشتی آه رفته رو برگردوندن. مرسی.

و پهلوون که خیلی ها رو ارشاد کرده بود و به راست هدایت، با فراغ بال و خوشحال به سمت منزل بازگشت. البته اینبار سوار بر ماشین بابا هادی بود. کلی تلاش و کلک و وعده‌ی محقق تاب بازی تونست اون رو از توی ماشین در بیاره. تا دایی و زندایی و بابا هادی بتونن برگردن تهران. خداحافظ.

© کی‌زاد در کی‌زاد, 2011. | لینک به متن اصلی | 13 نظر | خوشمزه کنید با del.icio.us
Post tags: برف, تفریح, خلاف, رخش, سه چرخه, فرهنگ سازي, فيلم, قليان, كامپيوتر, كوه, نقاشي ديواري, پهلوون, چت, کارهای جدید