Kolaydır.

Sömürücü değilsen, o zaman kavrayabilirsin onu.

O senin için iyidir,

Daha fazla öğrenmeye bak.

Aptal ona aptalca der ve kirli olanlar kirli der ona.

O kirliliğe ve aptallığa karşıdır.

Sömürücü ona şuç der ama biz biliyoruz:

O suçun da sonudur

Delilik değil sonudur deliliğin

Muamma değil çözümdür o

Ulaşılması zor şeylerin en basitidir o.

Bertolt Brecht

Fikri Ateş

12 Eylül faşist darbesi, hangi sınıfların çıkarlarını gerçekleştirmek için yapıldı? Hangi sınıfların çıkarlarını gerçekleştirdi ve hangilerinin en temel haklarını yok etti? Yoksa burjuva medyasının açıkladığı gibi birkaç kendini bilmez askerin yaptığı bir iş miydi sadece? Düne kadar 12 Eylül faşist darbesi açıkça övülüyor ve "ülkeyi içine düştüğü anarşiden kurtarmak için" zorunlu olduğu resmî söylemi oluşturuyordu. Bir kuşak bu masallarla büyüdü. Günümüzde ise bu darbeye karşı olmayan neredeyse kalmadı. O dönem hakkında pek birşey bilmeyen yeni bir kuşak için eski masalın yerine "liberal" ideologların tasarladığı (aslında ilkinden çok daha şarlatanca ve aldatıcı olan) yeni bir çocuk masalı üretildi: buna göre faşist darbeyi birkaç karanlık ruhlu omzu kalabalık yalnızca “ordunun ittihat terakki’den beri bir türlü aşamadığı darbe geleneğinin sonucu olarak” kendi başlarına karar verip yapmıştı. Aslında herkes, toplumun bütün kesimleri, büyük sermaye çevreleri dâhil, bu darbeden zarar görmüştü ama kimse sesini çıkaramamıştı. Ne de olsa karşılarında toplu, tüfekli adamlar vardı, vb., vb... "Darbeciler Yargılansın" sloganı altında yürütülen kampanyalarda ise "sol" geçinen grupların birçoğunun, bu ilkel liberal masallara kendilerini gözü kapalı uydurdukları görüldü. 12 Eylül faşizminin işkence hanelerinde, darağaçlarında, zindanlarında canlarını veren devrimcilerin anısına bundan daha büyük bir saygısızlık düşünmek zordur. 12 Eylül'e ilişkin gerçeklerin en yüzeysel bir araştırılması bile, bu "liberal" çocuk masalının sahtekârlığını kanıtlamaya yeterde artar.

Faşist darbenin üzerinden on yıllar sonra, faşist sözcüğünü bile telaffuz edemeyenlerin "Darbeciler Yargılansın" ahmak liberal sloganı altında yürütülen kampanyalar, ancak faşist darbenin gerçek suçlularının ellerini yıkamalarına ve suçlarını unutturmalarına hizmet edebilirdi. Nitekim, bütün bu kampanyalar, AKP hükümetinin, sanki kendisi 12 Eylül”ün ürünü değilmiş gibi, darbecileri yargılama adı altında kendi reklamını yapmasından başka bir işe yaramadı. Bununla birlikte, hükümet, 12 Eylül’ün ahı gitmiş vahı kalmış bir avuç tetikçisini yargılamayı gündeme getirerek oy toplama hesapları yapadursun, 12 Eylül”ün arkasında kimlerin olduğu, aşağıda aktardığımız itiraf niteliğindeki ifadelerde de görüldüğü gibi açıktır, emekçi halklarımızın, yeni bir toplum kurma savaşında faşizmin darağaçlarında, işkence hanelerinde, zindanlarında canlarını verenlerin arkada bıraktıkları binlerce ve on binlerce insanın gözünde suçlular çoktan yargılanmıştır ve hükümleri de bellidir. (Kimi amatör ressamlarımızın devletin koruma orduları olmadan villalarından çıkamamaları boşuna olmasa gerek.)

12 Eylül 1980 tarihinde Genelkurmay karargahında olan darbecilerden Tuğamiral Erhan Gürcan, Vatan gazetesinde 12 Eylül 2004 tarihinde yayınlanan röportajında, iplerin kimin elinde olduğunu ve “Darbeciler”in, efendileriyle olan ilişkilerini anlatıyordu. Gazetecinin, “hükümet kurulurken neler yaşandı?” sorusuna, amiralin yanıtı şöyleydi:

“Sakıp Sabancı, Vehbi Koç, İbrahim Bodur, Halit Narin sürekli Kenan Evren'e geliyordu. Sık sık görüşüyorlardı. Halit (Narin) benim arkadaşım olduğu için bana görüşmeleri anlatıyordu. Turgut Özal'ı onlar ekonomiden sorumlu başbakan yardımcısı yaptı. Ben karşı çıkıyordum da Halit Narin bana, "yahu bizim adamımız, karşı çıkma" diyordu.”

Aynı amiralin, diğer itiraflarından bazı parçalar:

“Nurettin Ersin, Evren üzerinde etkili Paşa'ydı: Ersin, MİT Başkanlığı, Jandarma Genel Komutanlığı yaptığı için angajmanları çok fazladır. Bilhassa sağ kesimle. Oğlu Oktay, Jak Kamhi'nin yanında çalışmıştır.” … “Bir gün Çorlu'da Jak Kamhi'yi Sıkıyönetim gözaltına almış, Ersin Paşa aradı, bana "Kamhi'yi serbest bıraksınlar" dedi. Evren üzerinde etkiliydi. Diğerlerini biraz sindirmişti.” … “Tahsin Şahinkaya, İnci Baba'yı (ünlü mafya babası) kurtarmaya çalıştı: Delidolu, delikanlı, heyecanlı biriydi. Hakkında çok şey söylendi ama aslı yok. Mesela Bodur grubu hisse senetlerini herkes alabilir.” … “Şahinkaya'ya da hisse senedi aldırmışlar veya vermişler. Şahinkaya, kendisini "Bodur'un ortağıyım" diye tanıtırdı. İnci Baba diye meşhur bir mafyacı vardı.”

Bunlar, gerçek bir faşist darbecinin itiraflarıdır. Faşist darbe döneminde, yani en güçlü oldukları dönemde bile, kerli ferli (ama bir o kadar da odun kafalı) generaller ve yüksek rütbeli subaylar, “bir ve bölünmez Türkiye Cumhuriyeti”nin bu maaşlı ve OYAK’lı aslan savunucuları, burjuvazinin “sivil toplum”u karşısında hiç de kükreyemiyorlardı. Omzu en kalabalık Paşalar, "arkadaş"ları burjuvazi karşısında el pençe divan durup, devlet görevlerine onların istediği kişileri paşa paşa atıyorlardı. Onlardan para ve hisse senedi alıyorlardı. Burada da görüldüğü gibi, her şey vatan içindi. Toprak, eğer karşılığında hisse senedi ve “yetim hakkı” (yani rüşvet ya da “bahşiş”) verilirse vatandı.

Koç’lardan Rahmi Koç ise, 26 Ocak 1982 tarihli Cumhuriyet’te, askeri rejimin her istediklerini yerine getirdiğini belirtiyor ve şunları söylüyordu: “12 Eylül harekâtından önce herşeyi demokratik bir sistem altında yapmak zorundaydık. Bu da karar almak, yasa ya da yönetmelik çıkarmak için aylar geçmesini gerektiriyordu. Yani herşey güç ve uzun zaman içinde gerçekleştiriliyor, herşeye politik açıdan bakılıyordu. Ekonomik yaklaşım hep arkadan geliyordu. Askeri yönetim altında fark, alınan kararların parlamentodan geçmesi gibi bir zorunluluk olmadığından çok hızlı hareket edilebiliyor. Ve üstelik askeri yönetim yanlış yapsa bile bunu kısa sürede düzeltebiliyor...”

İşte, 12 Eylül, "ekonomik yaklaşım"ı yani büyük kapitalistlerin çıkarlarını bir an bile geciktirmeden ve bunu geciktirebilecek en ufak bir toplumsal muhalefet teşebbüsüne dahi izin vermeden gerçekleştirmeyi öne aldı.

Vehbi Koç’un "1939-1982 Son Kırk Yılın Değerlendirilmesi" başlığı altındaki anılarında da şunları okuyoruz: :

“12 Eylül, Devletin Yeniden Kurulması Devridir".

“(...) 24 Ocak 1980’de kabul edilen İktisadi İstikrar tedbirlerinin aynen devamına karar verildi. İlk iş olarak, anarşinin önüne geçilmesine çalışıldı ve memlekette her gün daha fazla huzur ve sükun tesis edildi. Grev hakkının suiistimali önlendi. İhtiyacımız olan petrolü temin edecek döviz sağlandı. Fabrikalar yeniden çalışmaya başladı. Danışma Meclisi kuruldu. Anayasa bu Meclisten ve MGK’dan geçerek, millet oyuna sunuldu. Millet, Cumhuriyet tarihinde görülmedik bir çoğunlukla Anayasa’ya "evet" dedi. Danışma Meclisi, parti ve seçim kanunlarını hazırlamaya başladı.  Alınan tedbirler sayesinde enflasyon yüzde 30 civarında geriledi. (...)”

(bkz. <http://www.vehbikoc.gen.tr/arasayfalar/diyorki/m2.html>)

İşte Koç’ların büyüğünün gözünde 12 Eylül böylesine kutlu ve mutlu bir milattı.  İhtiyaç, sermaye sınıfınındı; döviz ve petrol de, fabrikalar da onundu. Meclis de anayasa da onundu. Huzur ve sükun da ona aitti. İşkence, ölüm, yozlaşma ve sömürünün artması, "suiistimal edilen" grev hakkından arındırılmak ise işçi sınıfının ve diğer ezilen ve sömürülen sınıfların payıydı, onlar için güvence olamazdı. 24 Ocak kararlarının tam olarak uygulanabilmesi sendikaların hızla yok edilmesi, maaşların hızla üçte bire indirilmesi gerekiyordu, bunun için de "devletin hızlandırılması" yani DGM'lerin kurulması, böylece cezaların hızla yağdırılması, idamların hızla infaz edilmesi gerekiyordu yani "devletin yeniden kurulması" gerekiyordu, öyle oldu. Allah'ın dediği olur! Ve T.C.'de (TÜSİAD cumhuriyetinde) de TÜSİAD'dan büyük ilah yoktur.

İşbirlikçi-tekelci Türk burjuvazisi, 12 Eylül’de ordusuyla kendi devletini “yeniden kurdu” ve iktidarını kuruluşunda beri tekrar tekrar yaptığı gibi bir kez daha kanla pekiştirdi; 12 Eylül’de açık diktatörlükle yaptığını, sonrasında bu diktatörlüğü bugünkü darbe karşıtlığı şampiyonlarının demokrasi idolü Özal’ların “hür demokratik parlamenter” sahtekarlıkları altında gizleyerek devam ettirdi.

Balık hafızasına mahkûm edilmek istenen bir toplumda, bu basit gerçekleri hatırlamak ve hatırlatmak kolay olmasa da (daha doğrusu kolay olmadığı için), her gerçek devrimci ve tutarlı demokratın başlıca görevidir.

Sınıf düşmanımızın faşist darbesinin 30. yılında, hiçbir şeyi unutmadık, asla unutturmayacağız!

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

Bu tezimizi destekleyecek düşünceler “Taraf” gazetesinde, eğer takip edilirse “yeni devlet”, “yeni liberal sol”, “yeni mhp, chp…” gibi başlıklarla temcit pilavı gibi sürekli gündeme getirilmekte ve T. C. devletinin yeni rotası açıkça önceden belirtilmektedir. Bu yönelime ayak uyduran, bir başka deyişle kendini yenileyen siyasî partiler varlıklarını devam ettirebilmekte diğerleri ise oldukları yerde saymaya devam etmekte ya da güç kaybetmektedir. CHP’deki reform ya da çalkalanmalar bunun en belirgin örneğidir.

CHP, bugün kendini yeniden yaratma, taze kan bulma uğraşındadır; çünkü geleneksel Ergenekoncu-ulusalcı-Kemalist anlayışlarının uzantısında sorunlarına çözüm yöntemleri aramakta ve bulmakta cidi anlamda zorlanmaktadır. Bunun bilincindedirler. Ne var ki video düzmecelerinin suya düşmesinin verdiği çaresizlikle geleneksel CHP kadrolarınca mecburiyetten yaratılan yeni halkçı(!) Kılıçdaroğlu, tıpkı zalim, kana susamış ABD başkanı Bush’tan sonra yoksullara ve inançlı kesimlere yakın görünen daha barışçı ve yumuşak, ılımlı politikalarıyla tüm dünyaya umut elçisi olarak muştulanan Obama’nın “Türk Sürümü”nden başka bir şey değildir. CHP’deki bu çırpınmalar, kendini yok olmaktan, dağılmaktan kurtarmaya çabalayan bir partinin son feryatlarından başka bir şey değildir. Kılıçdaroğlu’yla ılımlı bir partiye evrilme imajı çizen CHP’nin aslında Baykal döneminden farksız olup Ergenekoncuları bünyesinde topladığını ve önceki anlayışın devamı olduğunu sanırım yazmayan gazete, dile getirmeyen köşe yazarı kalmadı.

Peki, böyle bir dönemde yani emperyalist dünya sistemindeki yerini “bölge gücü” olma iddiasıyla güçlendirmeye yönelen “T.C. Devleti”nde “sosyalist-devrimci” örgütlerin yeri nedir, ne olmalıdır? Bizi ilgilendiren asıl sorun budur.

Burjuvazinin farklı kesimlerinin, devlet aygıtının kurumları içinde egemenlik kurma ya da pastadan büyük payı alma savaşına dönüşen iç çelişkileri ve çatışmaları aslında sistemin kan kaybetmesi anlamına gelmektedir ve bu durum, bugün “sosyalist-devrimci” örgütler açısından büyük bir fırsat olarak kapılarında beklemektedir. T.C. devlet yapısını emperyalist kapitalizme daha güçlü entegrasyonu sürecindeki tahkim etmeden, tam da bugün, “sosyalist-devrimci” örgütler dar grup körlüklerinden sıyrılarak bir an önce birlik olmanın yolunu bulup harekete geçmelidirler. Yoksa bugünkü “kırılma noktasındaki” fırsat belki de otuz kırk yıl sonra ya da daha uzun yıllar sonra yakalanabilecektir ya da asla yakalanamayacaktır.

Kendisine sosyalistim, devrimciyim diyen bütün örgütler ve de tabanları “laik-antilaik, Türkçü-Kürtçü, evetçi-hayırcı…” gibi yapay gündemlerde asla yer almamalıdırlar, bu tartışmalardan uzak durmalıdırlar, bu tarz gündemleri yok saymakta direnmelidirler ve ülke gündeminin gerçeklerine uygun kendi gündemlerini yaratmanın, birlik olmanın yollarını aramalıdırlar.

Orhan Erkin Özüdoğru

İzmir İŞÇİ BİRİLİĞİ KOLEKTİFİ’nden

Yalova'dan bir İŞÇİ BİRLİĞİ okuru

Başbakanlık Denizcilik Müsteşarlığı olayın hemen ardından verdiği raporda Gisan Tersanesi yetkililerinin olaydan sorumlu olduğunu tespit etmişti. Yine olayın meydana gelmesinden bir ay sonra Sosyal Güvenlik Kurumu müfettişleri bir rapor hazırlamış ve raporda da işçilerin filikaya bindirilmesinin ancak tersane yetkililerinin talimatıyla gerçekleşebileceğini belirtmişlerdi. Ama savcı, daha işin başında sorumluların kasten adam öldürmek yerine tedbirsizlik ve dikkatsizlikle adam öldürdüğüne kanaat getirmiş ve sorumlular hakkında olması gerekenden daha az ceza talep etmişti. Tüm sorumluluğu tersane yetkililerine yüklemek istemediği anlaşılan mahkeme heyeti dosyayı bir kez daha bilirkişiye göndermiş. Tersane sektörüyle aynı saftaki gemi mühendislerinden oluşan bilirkişi heyetine göre suç, deneyde kullanılan filikayı üreten Çin’deki firmadaydı, yani cinayetin sorumlusu “dış mihraklar” oluyor! Yani cinayetin gerçek sorumluları asla hak ettikleri cezayı almayacaklar.

Duruşmayı izleyenlerin anlattığı kadarıyla, mahkeme başkanı Ali Nevzat Aygün, şikâyetçi olup duruşmaya katılmak isteyen kazadan sağ kurtulmuş üç işçiye nedensiz bağırmış ve aşağılayıcı bir tavırla bu işçileri karşılamış. İşçiler duruşma çıkışında mahkemenin bu tavrına tepki göstermişler. Duruşmayı izleyenlerden biri olayı şöyle anlattı: “Mahkeme salonuna önce sanıklar ve sanık avukatları alındı. Buraya kadar her şey sakindi. Mübaşir şikâyetçileri daha sonra aldı. Üç işçi çekinerek, elleri önlerinde kavuşmuş şekilde içeri girdiler. Ardından hâkim, iğrenç bir sesle bağırıp çağırmaya başladı. İşçiler düzeni bozacak bir şey yapmamışlardı ve önce hâkimin kime bağırdığını anlamadılar, sonra anladılar kendilerine bağırıldığını. İnsan ancak köpeğe böyle bir ses tonuyla bağırır. Adam resmen köpek muamelesi yaptı.”

Haklarını arayan işçilere karşı kin ve öfkeyle muamele ettiğini öğrendikten sonra mahkeme başkanı hakkında biraz araştırma yapmaya karar verdik ve başkanın kardeşinin 2000’li yılların başında Ali Balkaner’le birlikte bir banka dolandırıcılığına karıştığını ve yargılandığını, hapishanede avukatlarıyla yapacağı görüşmeleri hâkimlik yapan kardeşi sayesinde diğer tutuklulara göre rahatlıkla gerçekleştirdiğini ve hatta tüm bunların dönemin burjuva basınında da yer aldığını öğrendik. Kartal Ağır Ceza Mahkemesi’nin adı, yakın zamanda Abdi İpekçi cinayetinin ünlü sanığı faşist tetikçi Mehmet Ali Ağca vesilesiyle de gündeme geldi. Bu davada ise Kartal Ağır Ceza Mahkemesi’nin o zamanki üyelerinden Nermin Aboşoğlu’nun  Ağca’nın avukatlığını yapan eski savcı Yılmaz Aboşoğlu’nun karısı olduğu ortaya çıkmıştı. Anladık ki mahkeme başkanının işçilere bağırması ve onları aşağılaması hiç de nedensiz değilmiş.

İstanbul’dan İŞÇİ BİRLİĞİ okuru bir avukat

“Bizim patron kötü, yandaki işletmenin patronu iyi.”

“Patron namazında niyazında adam, şu halimizi görse hemen maaşımıza zam yapar. Ama şu Genel Müdür yok mu...”

“Eski çalıştığım işyerinin patronunu mumla arıyorum.”

Bu arkadaşlara sorunun tek tek patronların, tek tek yöneticilerin iyi ya da kötü olmalarından kaynaklanmadığını, sorunun bir bütün olarak patronlar sınıfından, kapitalizmden, sömürü düzeninden kaynaklandığını nasıl anlatmalı?

Bana kalırsa bunu anlatmanın en iyi yolu, konuştuğumuz işçinin çalıştığı sektörü iyi tanımaktan geçer.

Her işletme faaliyet gösterdiği sektördeki başka işletmelerle rekabet halindedir. Her patron aynı ürünü rakip firmaya göre daha ucuza satmaya çalışır. Bu yüzden de, sürekli üretim masraflarından kısmaya, işçiyi daha az paraya daha çok çalıştırmaya gayret gösterir.

Eğer biz çalıştığımız sektördeki rekabet koşullarını, patronlar arasındaki savaşı iyi bilirsek, işçi arkadaşlara şunu daha iyi anlatabiliriz: sömürü düzeyi asıl olarak patronun, yöneticinin karakteri değil, rekabet koşulları tarafından belirlenir; kapitalizm ve onun kaçınılmaz sonucu olan rekabet devam ettiği sürece kötü çalışma koşulları da devam edecektir.

Bu yüzden çalıştığımız sektördeki rekabet koşullarını iyi takip etmemiz, işçi arkadaşları yanılgılarından canlı örneklerle kurtarmamız gerektiğini düşünüyorum.

Salim Çınar

Şu anda çok önemli bir mücadele veriyoruz. Türkiye’deki kargo şirketlerinde çalışan 130 bin kişi gözümüzün içine bakıyor. Başarılı olursak, diğer kargo şirketlerinde çalışanlar da bizim yolumuzu izleyecekler. Bu yüzden verdiğimiz mücadele diğer kargo şirketlerinin patronlarını da ilgilendiriyor. Kim bilir, belki bizim başarılı olmamamız için o şirketlerin patronları da bizim patrona yardım ediyordur.

Bu direnişle birlikte, tek başıma bir hiç olduğumu, arkadaşlarımla toplu olarak hareket ettiğimde ise büyük bir güce kavuştuğumu gördüm. Bu direniş beni çok değiştirdi. Artık etrafımdaki haksızlıklara hemen tepki gösteriyorum. Örneğin Yalova’ya giden vapurdaki televizyonda Kanal 24 açıktı, itiraz ettim ve belli bir çevrenin propagandasını dinlemek istemediğimi belirttim. Bu direnişten önce böyle bir şeyi asla yapamazdım, en fazla başımı başka yöne çevirirdim.

Bu mücadeleyi kazanacağız. Sendikal hakkımızı alacağız. Ama mesele bununla bitmiyor. Her kazanım önümüze yeni hedefler koyuyor. Sendikalı olduktan sonra mücadeleyi bırakırsam, sadece kendi iş sahamdaki çalışma koşullarını hafifletmiş olmakla kalırım. Ama başka bir işletmeye girdiğimde, aynı sorunlar tekrar karşıma çıkar.

Bu yüzden sendika hakkını kazandıktan sonra, mücadeleye devam etmek, bu hakkı elde etmeye çalışan diğer işçi arkadaşların mücadelesine destek olmak gerekiyor. Bilinçlenmeye, sorgulamaya, yanlış neredeyse söylemeye devam etmek çok önemli.

Gazetenizi çok beğendim. Bazı yazıların uzun olması sorun değil. Yeter ki konu özlü bir biçimde anlatılsın. Biz işçilerin olaylara tek taraflı değil, pek çok açıdan bakmaya başlamasının zamanı geldi.

"… Türk-İslam sentezcileri 12 Eylül'ün devletle içice geçme imkanını sağlayan ideolojik yapılanmalar sürecinde sağ parti tabanları karşısında 1980 öncesi taşımak durumunda oldukları tüm sivil ve bazen muhalif görünüm taşıyan süslerinden de soyunmuşlar, devletlü, istihbaratçı ve devlet siyaset planlayıcısı rollerini hakkıyla oynamışlardır. Türk-İslam sentezinin devlet içindeki uygulayıcıları, Atatürk Dil ve Tarih Yüksek Kurumu ile A.Ü.'ne bağlı Atatürk İlke ve İnkılapları Enstitüsü oldu. Sürekli olarak bir generalin başkanlığında yapılan Atatürk Dil ve Tarih Yüksek Kurumu tartışmaları büyük bir gizlilik kaydı ile yayınlanmamıştır. Kurul toplantılarında sentezin Kürtler'le ilgili yanı da ele alınmış ve sorunun çözümü, Türk-İslam sentezinin milli kültürün özünü oluşturan içeriğinin Kürtlere kabul ettirilmesi ve bu konuda dinden yararlanılmasına bağlamıştır. (…) Kurul toplantılarının birinde küçük risaleler halinde hazırlanacak kitapların Kürtlerin yoğun olarak aşadığı bölgelerde dağıtılması gündeme getirilmiş ve dağıtılacak kitap konusunda kurul üyelerinden biri şunu önermiştir; "Bahis konusu halk kitabı için Prof. Dr. merhum İbrahim Kafesoğlu'nu Türk-İslam Sentezi adı ile basılan eserinin seçilmesinin uygun olacağını düşünüyorum." Örgütçülüğün geçerliliğine inanan bir başka üye TRT ve Diyanet İşleri Başkanlığı'ndan yararlanılmasını önermiş ve "Yeri gelmişken yazmadan edemeyeceğim. Tek başına iktisadi imkanları sağlamakla bölücülük önlenemez. İktisadi faaliyet kültürle beslemek lazımdır. Bu konuda da belli illerde görevlendirilecek insan unsuru birinci planda gelir. Vali, kaymakam, nahiye müdürü, müftü, imam-hatip, vaiz, Türkçe ve edebiyat öğretmenleri mutlaka özel bir şekilde seçmek gerekir. Bu konuda kanunun yüksek kuruma verdiği yetkiye dayanarak ilgili bakanlarla işbirliği yapmak ve yukarıda saydığım görevlileri seçmek gerekir" demiştir.

(…) Kurulun görüşmelerinde ortaya çıkan bir başka öneride devletin Kürt politikasın kültürel boyutunu özetlemektedir. "Biz ne kadar vatandaşlarımızı Türk kabul etsek de onlar kendilerini bizden saymıyorlar. O zaman Müslümanlık fikrinden hareket edebiliriz. Bunun laikliğe aykırı tarafı yoktur. Zümre ve guruplara göre hitap etmek gerekecek Bazende onların Türk olduğunu anlatacak tarihi gerçekler aramalıyız (…) Arzu edilen hedefe varmada zaman kazandırıcı faktör TV'dir. Bu araçtan her nedense yeterince yararlanılmamaktadır. İkinci bir kanalın açılması veya hususi paket programlara dayalı sabah ve akşam saatlerini içine alan yayınların yapılması gerekir. Türkiye'nin bütünlüğü meselesinde ikinci kanalın maliyeti üzerinde durmayı sağduyu bağdaştıramıyorum."

(Suat Parlar, Silahlı Bürokrasinin Ekonomi Politiği, s. 185-186)

Fazla yoruma hacet var mı? Bugün gündemde olan "Kürt açılımı", Türk devletinin geleneksel imha ve inkar politikalarının uzantısında, 12 Eylül'ün faşist ideologlarının fikir babalığı yaptıkları politikaların günün koşullarına uydurularak sürdürülmesinden başka hiçbir şey değildir.

İŞÇİ BİRLİĞİ

“Şırnak’ta hiç kimse ‘açılım’ yalanına kanmadı, hiçbir evde trt şeş kanalı izlenmiyor.”

“Ben ortaokul mezunuyum. Sonrasını okumak istemedim, zaten okusam da dersler boş geçecek. Ben şimdiye kadar okulda sadece sosyal bilgiler ve matematik dersi gördüm. Köyümüzde öğretmen var, ama dersler yine de boş geçiyor. Köyde herkes çocuğunu okutmak istiyor, ama okula başlayan çocuğun ilk birkaç yılı sırf Türkçe öğrenmekle geçiyor, biz sınavlara girip kazanabilecek düzeyde bir eğitim alamıyoruz.”

“Şırnak’ta petrol var, daha önce Amerikalılar gelip petrol için kazılan çukurları samanla doldurmuş, petrolün çıkarılmasına izin vermemişlerdi. Şu anda yalnızca bir Fransız şirket petrol çıkarıyor. Tapulu tarlalarımızdan çıkardıkları petrol için kimse bize beş kuruş para ödemiyor. Biz buna itiraz ettiğimizde de karşımıza asker çıktığı için bir şey yapamıyoruz.”

“Şırnak’ta geçen hafta on iki gün süren bir yangın çıktı, hiçbir Tv kanalında göstermediler. Askerler köylere gelip ‘ya bu köyü boşaltacaksınız ya da ormanı yakarız, evleriniz de yanar’ dediler. Kimse evini bırakıp gitmedi, asker de ateşe verdi ormanı. Yangının ucu Silopi’ye vardı, yangın söndürme ekipleri gelmedi, göndermiyorlar.”

“Şırnak’ta AKP kazanıyorsa bunun sebebi nüfusun yüzde altmışının asker olmasıdır. Hile de yapıyorlar sandıklarda, oyları imha ediyorlar. Bizim oranın insanı dindar, ama AKP’li değil, büyük çoğunluk BDP’li."

“Şırnak’ta daha yeni konuşmaya başlamış bir çocuğa adını sorsanız belki cevap veremez; ama PKK’yi bilir. Her ailenin dağda birkaç akrabası vardır. Basında çıkan ‘şu kadar PKK’li yakaladık, öldürdük’ gibi haberlerin çoğunun yalan olduğu bölge insanı biliyor.”

“Ümit Boyner’in ‘oğlumu böyle bir ortamda askere göndermek istemiyorum’ sözünü duydum, çok sahte bir söz. Onların zaten hiçbir zaman oğullarını askere göndermediklerini, asla göndermeyeceklerini biz bilmiyor muyuz sanki!”

“Şırnak’ta doğar doğmaz mücadelenin içine giriyorsun. Hiçbir şeye karışmadan yaşamak gibi bir ihtimal yok burada. Şırnak’taki hayat koşulları zaten seni buna itiyor.”

“İnşaatlara girip bu gazeteleri versen alırlar, kimse niye geldin, niye getirdin demez. Biz alınca da okuyoruz, öyle köşeye atmıyoruz. Gazete çıkarmak, yazı yazmak çok kıymetli bir iş, daha çok emek, bilgi, çalışma gerektiriyor. Diğer mücadele biçimleri de zor, kıymetli ama birilerinin de yazması gerekiyor, bu olmazsa olmaz.”

“Bazı işlerde Kürt olduğum için bana kötü davranıyorlar, ‘bilseydim işe çağırmazdım, yanına oturmazdım’ diyorlar. Bu kadar kışkırtılırlarsa böyle yapmaları normal. Bir şehirde Diyarbakırspor forması giydim, ‘çıkart bunu seni döverler’ dediler, çıkartmadım. Alışığız biz, ne yapabilirler ki?!”

“Trt geliyor, Güneydoğunun sefaletini çekiyor, ağlayan çocukları, yaşlıları çekiyor, acındırıyor bizi. Başka da bir şey çekmiyor, güzel şeyleri çekmek, görüntülemek istemiyor.”

“Şırnak’ta işyerlerini maddî durumu iyi olanlar açıyor. İşyeri, atelye sahipleri hep oranın yerlileri. Bu işyerlerinde en fazla 80-100 kişi çalışıyor, az da olsa geçim kaynağı oluyor köydekilere. Devlet gelip de bir işyeri, bir atelye açmış değil daha.”

İstanbul’dan bir İŞÇİ BİRLİĞİ okuru

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

CEVAP : İş Kanununa göre kural olarak, ücret, en geç ayda bir ödenmek zorundadır. Ücret alacağı varsa eğer, beş sene içerisinde bunun dava açarak talep edilmesi gerekir. Aksi taktirde ücret alacağımızdan vazgeçmiş sayılırız.

Eğer işveren iflas ederse veya iflas etmemiş olsa bile ücretlerimizi ödeyemeyecek duruma düşmüşse, o işyerinde ister çalışıyor olalım ister çalışmıyor olalım, son üç aylık ücret alacaklarımızın Ücret Garanti Fonundan karşılanması için Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğüne başvurabiliriz.

Yine İş Kanununa göre, örneğin sel, yangın, deprem, ağır hastalık ya da ölüm gibi nedenler hariç olmak üzere işveren, ücretimizi, ödemesi gereken günün üzerinden 20 gün geçtiği halde ödememişse bu durumda iş görmek yani çalışmak borcumuzu yerine getirmekten kaçınma hakkına sahibiz. Böyle bir durumda sayımız ister 2 olsun ister 20 olsun, işyerine gittiğimiz halde çalışmadığımız için işveren bizi işten çıkaramaz, yerimize yeni işçi alamaz ve işimizi bir başkasına yaptıramaz. Topluca çalışmaktan kaçındığımız için bu eylemimiz grev olarak değerlendirilemez ve işveren bizi yasa dışı grev, yasa dışı gösteri yapmakla da suçlayamaz.

İŞÇİ BİRLİĞİ HUKUK BİRİMİ

İstanbul’dan Bir İŞÇİ BİRLİĞİ Okuru

Burjuva basından öğrendiğimiz kadarıyla Tuncay Özkan duruşmada tam olarak şu şekilde bağırmış:

''Yatabiliyorsanız gelin koğuşta yatın. Kalem kitap gelmez. Ramazan geldi, gelin iftar yapalım var mısınız?...'' (Cumhuriyet, 10.08.2010)

Tuncay Özkan bağırmakta haklı tabi; Bebek’teki muhtemelen boğazı gören evinden sonra cezaevinde yaşamak zor olsa gerek.

Gazeteci Mustafa Balbay ise:

“…70 yıl önce Nâzım Hikmet’e cezaevinde daktilo verilmiş. Ancak bize verilmiyor. Yazı yazmaktan sağ elimi kullanamaz hale geldim. Adnan Menderes dokuz ay 20 günde yargılandı. Deniz Gezmiş 15 ayda yargılandı.” (Radikal, 11.08.2010)

Tabi bu olay burjuva basında hemen yerini aldı. Onların bu feryatları başta Başbakan yardımcısı Bülent Arınç olmak üzere Meclis Başkanı Mehmet Ali Şahin ve AKP Genel Başkan Yardımcısı Hüseyin Çelik tarafından hemen destek buldu: “Tuncay Özkan’ın feryadına kulak verilmeli.”

Ama biz, Tuncay Özkan ve Mustafa Balbay’ı şimdilik bir kenara bırakalım, Silivri Cezaevindeki koşullar eminiz ki çok kötüdür. Onun yerine yaklaşık on yıldır faaliyette olan ve yapımı için çok büyük meblağlarda paralar harcanan Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu kategorisindeki F Tipi cezaevlerinin koşullarına bakalım. Çağdaş Hukukçular Derneği İstanbul Şubesi Cezaevleri İzleme Komisyonu Temmuz 2010 cezaevleri raporunu açıkladı. Rapor, hem adlî hem de siyasî tutuklu ve hükümlülerle yüz yüze yapılan görüşmelere ve onlardan gelen hak ihlallerine ilişkin mektuplara dayanılarak hazırlanmış.

Rapora göre Türkiye’de halen 13 tane F Tipi cezaevi bulunmaktadır. Cezaevlerinde 1 ve 3 kişilik kapatma üniteleri yani hücreler bulunmaktadır. Bazı F Tipi cezaevlerinin kapasitesi arttırılmaktadır. Tek kişilik hücreler toplam 11 m2’dir ve tek kişilik hücrede kalanlar gardiyanların dışında kimseyi görememektedirler.

Üç yıl önce tanınan 10 saatlik sohbet hakkı keyfî gerekçelerle uygulanmıyor. Tutuklu ve hükümlülerin sağlık hakları gasp ediliyor; doktorlar muayene etmeden doğrudan ağrı kesici ilaçlar yazıyorlar. Hastane sevkleri geciktiriliyor, revire çıkmak için verdikleri dilekçeler çoğu zaman işleme dahi konmuyor. Kelepçe ile muayene uygulaması ve muayene sırasında askerlerin odadan çıkmaması ise yaygın bir uygulama.

Hücrelerin fiziksel koşulları, nem, tutuklu ve hükümlülere banyo yapmaları için kışın soğuk su yazın ise sıcak su verilmesi, yemek çeşitlerinin az, kötü ve düşük kalorili olması kronik sağlık sorunlarına yol açmaktadır. On yıllık süre sonunda gelinen aşamada cezaevindeki koşullar nedeniyle kansere yakalanan tutsakların sayısında bir artış gözlemlenmektedir.

Cezaevindeki uygulamalar protesto edildiğinde ya da hak ihlalleri kamuoyuna duyurulduğunda ve hatta hak arama yollarına başvurulduğunda bile görüş yasağı, telefon, mektup yasağı ve hücre cezası gibi disiplin cezaları kaçınılmaz hale geliyor. Daha da çarpıcı olan disiplin cezalarından biri ise devrimci tutsakların ailelerine görüş yasağı getirilmesidir. Kısacası F Tipi cezaevlerinde özellikle devrimci tutsaklar keyfî ve akıl dışı uygulamalara, onur kırıcı kötü muamele ve işkenceye maruz kalmaktadırlar.

Çoğu zaman cezaevlerinin uzak yerlerde oluşu nedeniyle aile ve avukat görüşleri zorlaşmaktadır. Maddî olanaksızlıklar nedeniyle çok uzun süre aile görüşüne ya da avukat görüşüne çıkamayan devrimci tutsaklar bulunmaktadır. Avukat ya da aile görüşünü engellemek için devrimci tutsaklar bulundukları cezaevlerinden başka illerdeki cezaevlerine sürgün edilmektedirler (aynı zamanda şair olan Ümit İlter Bolu F Tipi cezaevinde iken İzmir Kırıklar F Tipi cezaevine sürgün edilmiştir). Çok uzun süre tutuklu olanlar, örneğin bunlardan biri de 15 yıldır tutuklu olan arkadaşımız Turgay Ulu’dur, beraat etseler dahi yaşamlarının önemli bir kesitini cezaevinde geçirmiş olacaklar.

Özellikle devrimci tutsaklar üretimden, kitlelerden, dış dünyadan koparılarak yalnızlığa mahkûm edilmektedirler. Elbette ki onlar, içinde bulundukları durumdan yakınmıyorlar, feryat etmiyorlar, devletten ve onun mahkemelerinden merhamet beklemiyorlar; her koşulda üretmeye devam ediyorlar, hakları için mücadele ediyorlar ve dış dünyadan asla kopmuyorlar.

Tekrar Tuncay Özkan ve Mustafa Balbay’a dönecek olursak; 19 Aralık 2001 tarihinde devrimcilerden kurtulmanın yolu olarak F Tipi cezaevlerini uygulamaya geçirmek için kanlı bir operasyon düzenlendiğinde Tuncay Özkan ve diğer Silivri sakinleri asla karşı çıkmadılar, hatta alkışladılar. Devrimcilerin baskı ve zorlamayla, kendi iradeleri dışında ölüm orucuna başladıkları propagandasına karşı Tuncay Özkan ve diğerleri asla aksi bir beyanda bulunmadılar ya da biz duymadık. Devlet Güvenlik Mahkemeleri (DGM’ler) delil olmadığı halde devrimcileri onlarca yıllık cezalara mahkûm ederken, uzun süre tutuklu kalmalarını sağlarken Tuncay Özkan ve diğerleri bunu gazete köşelerinde asla yazmadılar, görmezden geldiler, yazmışlarsa da biz bilmiyoruz. Öyle zannediyoruz ki o mahkemelerin, terörist yasaların, cezaevlerinin bir gün kendilerine döneceğini asla tahmin etmiyorlardı.

Tuncay Özkan’a ve Mustafa Balbay’a hemen sahip çıkıldı. Peki ama yaşamını işçi sınıfının ve tüm ezilen emekçilerin gerçek kurtuluşu için mücadeleye adayan ve bunun asla boşuna olmadığının bilincinde olan ama işçi sınıfından koparılmak, uzaklaştırılmak istenen devrimci tutsaklara kim sahip çıkacak? Bugün F Tipi hücrelerde yok edilmek istenen devrimci tutsaklar emekçi halkın gerçek evlatlarıdır ve özellikle sınıf bilinçli işçiler onlara sahip çıkmak zorundadır.

Tuncay Özkan’ın durumu bize bir gerçeği tekrar öğretiyor. Bugün yargılayanlar yarın sanık sandalyesinde oturabilirler. Bugün zincirlerinden başka kaybedecek bir şeyi olmayanlar ise yarın bu zincirlerini kırabilirler. Ama bunun için öncelikle işçi sınıfının en sıkı şekilde birliğini kurması gerekiyor.

Gülten Şenay

İşten atılan işçiler “kaderlerine razı olmak” yerine mücadeleyi seçti. 19 Ağustos’ta bir basın açıklaması yaparak Brillant fabrikasındaki işçi kıyımını dile getirdi. Basın açıklamasına direnişteki UPS işçileri destek verdi. Basın açıklaması, vardiya değişimine denk getirilerek diğer işçilerin de katılımı sağlandı. Hakkını Arayan Brillant İşçileri imzalı bildiriler dağıtıldı. Fabrika yönetimi, sirenleri çalıştırarak direnişteki işçilerin sesini kısmaya çalışsa da başarılı olamadı.

Fabrika yönetimine karşı sürdürülen mücadele bir süre için işçi atmaların önüne geçti; Ancak 25 Ağustos’ta C vardiyasında çalışan bir işçi, gene hiçbir gerekçe gösterilmeden işten atıldı. 20 gün içinde işten atılan işçilerin sayısı 3’e yükselmiş oldu.

İş akdine son verilen işçilerden biri fabrikadaki çalışma koşullarını ve giriştikleri mücadeleyi şöyle anlatıyor:

“Bu fabrikada 1200 işçi çalışıyor. 8 saatlik normal çalışma süresi ve 8 saat zorunlu mesai var. 16 saat boyunca birçok ihtiyacımızı gidermeden çalışmak zorunda kalıyoruz. İşçiler sigaralarını bir-iki dakikada tuvalette içiyor. Kimileri aşırı yorgunluktan tuvalette uyuya kalıyor. Bayram avanslarımızı artık vermiyorlar. Prim de alamıyoruz. Gece vardiyaları için ek ücret de söz konusu değil. Bunlar kölelik koşulları değil de nedir?

Ben bu fabrikaya girdiğimde sapasağlamdım. Şimdi bel fıtığına sahibim. Birçok işçi arkadaşım da fiziki rahatsızlık yaşıyor. Çalışma koşulları, yalnızca fiziki rahatsızlıkları değil iş kazalarını da beraberinde getiriyor. İş kazası geçiren arkadaşlarımız hiçbir tazminat ve güvence edinemeden fabrikadan uzaklaştırılıyor. Sürekli işten atmalar oluyor, ama sesini çıkaran kimse olmuyor. İşten atılanlar evinin yolunu tutuyor. İşçiler için teslimiyet yanlış bir tutum. İşçiler haklarını aramalılar. Biz sesimizi çıkardık diye işten atıldık. Görüyorsunuz, atılmış olmamıza rağmen fabrika dışından mücadelemize devam ediyoruz. 30 Temmuz’da işbaşı yapmayarak uzun zamandır ödenmeyen maaşlarımızı kısa zaman içinde almıştık. Patronun etekleri tutuşmuştu. Bu örnek bile işçilerin birleşerek hareket etmelerinin ne tür kazanımlara yol açtığının bir göstergesi. İşçiler birlikte hareket ederlerse kazanamayacakları hiçbir mücadele yoktur..”

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

Firmanın İddiaları ve Gerçekler

İşçilerden öğrendiğimize göre, başta Danimarkalı Bestseller firması olmak üzere çeşitli büyük firmalar için kot üreten şirket, Uluslararası Tekstil İşçileri Sendikası’yla anlaşmasından dolayı Bestseller firmasının uymak zorunda olduğu kuralları, kendi “sosyal sorumlulukları” gereği işçilere tanıdığı haklar gibi göstermekte, bunları kendi internet sitesinde de yayınlamaktadır. Buna göre, Rimaks firması; ücretler, mesai ve fazla mesai süreleri gibi konularda yasalara uyacak; Çocuk işçi çalıştırmayacak; işçi sağlığı için uygun çalışma koşullarını sağlayacak; işçileri kendi rızaları dışında çalıştırmayacak; ve örgütlenme özgürlüğüne saygı duyacaktır.

Gerçekteyse, işçilerin çalışma koşulları, şirketin bu sözde “sosyal sorumluluk” ilkelerine ne kadar uyduğunu apaçık bir şekilde göstermektedir. İşçiler, sıcaklığın ortalama 28-29 derece olduğu tozlu bir ortamda çalışıyor, yasak olmasına rağmen kot taşlama da zaman zaman yapılıyor, “normal” çalışma süresinin günde 10,5 saat olduğu fabrikada işçiler kimi zaman sabaha dek süren fazla mesailere zorlanıyor, fazla mesaiye kalmak istemeyen işçi işten atılıyor, bir elektrik kesintisi nedeniyle 10 dakika duran iş için işçiler fazladan yarım saat çalıştırılıyor, fabrikada çeşitli bahanelerle işçiler bir yıllarını doldurmadan işten çıkarılıp yerlerine düşük ücretlerle çalışmayı kabul edecek yeni işçiler alınıyor.

Bu ikiyüzlüce oyunun son halkası, sözde “örgütlenme özgürlüğünü” kabul eden Rimaks patronunun, bu çalışma koşullarına karşı birlikte mücadele etmek için Teksif sendikasına üye olan işçileri işten atması oldu. Bir yandan sendikayla görüşmelerini sürdürerek işçileri oyalayan işveren, diğer yandan işçiler arasında öncülük yaptığını düşündüğü işçileri işten atarak örgütlenmeyi kırmaya çalışıyor. Temmuz ayı içinde işçilerle yaptığı toplantıda “işçi çıkartmayacağız, daha da büyüyeceğiz, isteyen istediği sendikaya üye olabilir, bu doğal hakkıdır” diyen patron, bu sözlerine karşın, işçileri sendikadan istifa ettirmek için baskı, tehdit ve şantaj uygulamanın yanısıra, işlerin bir kısmını fason üretim yapan taşeron şirketlere kaydırmaya başladı. Firma bu uygulamayla, işçilere, işler azalmış gibi göstermek isterken, fason şirketlerde çalışan işçiler, siparişleri yetiştimek için her gece fazla mesai yapıyorlar.

Tehditler İşe Yaramayınca İşten Çıkarmalar Başlıyor

Bartın'daki fabrikada Haziran sonunda 20 işçinin işine son verilmişti. Tehdit ve şantajlarına devam eden firma bundan sonuç alamayınca İstanbul'da önce 20 sonra 41 işçiyi, Bartın'da da 16 Ağustos'ta 7 işçiyi daha işten çıkardı. Bartın’da arkadaşlarının işten çıkarılmasını fabrika bahçesinde protesto eden işçiler, jandarmanın fabrikaya gelmesi ve müdahale etme tehdidinde bulunmasının ardından, sendikanın görüşmeler devam ettiği için bu eylemin bitirilmesi çağrısıyla fabrikadan ayrıldılar. Ertesi gün 16 işçinin daha işten atılmasıyla birlikte, toplam 23 işçi Bartın’daki fabrikanın önünde direniş başlattılar. Bu işverenin 5 işçiyi sendikadan istifa ettirmek için zorla notere götürmesi üzerine, noter binası önüne giden işçilerin, burada slogan atmalarını polis engelledi. Son olarak, bir yandan Türkiye’ye gelen Uluslararası Tekstil İşçileri Sendikası yetkilileriyle masaya oturan şirket, 26 Ağustos günü 29 işçiyi daha işten attı. Bu son işten çıkarmayı protesto eden işçiler, Bartın karayolunu trafiğe kapatarak gösteri yaptılar. Müdahale etmek için gelen jandarmanın gelmesi üzerine, şehir merkezine yönelen işçiler, burada sloganlarla seslerini duyurmaya çalıştılar.

Sanayi Yayıldıkça Sınıf Karşıtlığı da Yayılıyor

Gene işçilerden öğrendiğimize göre, daha önce İstanbul’da bir fabrikası olan şirket, devlet teşviğinden yararlanmak için fabrikasını 5-6 yıl önce Bartın’a taşımış. Yani, işçilere bu çalışma koşullarını ve örgütsüzlüğü dayatan şirket, devletten elektrik, su gibi giderler ve işçilerin sigorta primleri konusunda teşvik almak, ve küçük bir kent olan Bartın’da işgücünün ucuzluğundan faydalanmak için bu kente taşınmış. Ne var ki, Rimaks fabrikasındaki işçilerin mücadelesi, diğer fabrikalardaki işçiler üzerinde de etkisini göstermekte gecikmemiş. Eskiden kâğıt üzerinde aldıkları asgari ücretin bir kısmını patronlarına getirip geri veren fason işletmelerdeki işçilerin ücretlerinde düzelme olmuş. İşçiler, burada sendikalaşmayı başarırsak, bu diğer fabrikalara da yayılacak diyorlar. Bu da, sanayiyi Anadolu’ya yayarak ülkeyi “kalkındırmak” ve böylece sınıf çelişkilerini azaltmak yönündeki girişimlerin, gerçekte sermayeyle ücretli emek arasındaki karşıtlığı keskinleştirmek ve yaygınlaştırmaktan başka bir sonuca yol açmayacağını gösteriyor.

Hem Bartın’da, hem İstanbul’da, işçiler, sendikal hakları tanınana ve işten atılan bütün arkadaşları geri alınana kadar mücadele etmekte kararlılar. İŞÇİ BİRLİĞİ GAZETESİ olarak, Türkiye’den ve dünyadan bütün işçi ve emekçilerle işçi sınıfının dostlarını, haklı mücadelelerinde Rimaks işçilerine destek vermeye çağırıyoruz.

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

İstanbul Kurtköy’de 90 işçinin çalıştığı Samka Metal fabrikasında, 4 ay boyunca gizli bir şekilde örgütlenen işçilerin örgütlülüğü, tam toplu bir şekilde sendikaya üye olacakları sırada ortaya çıktı ve işveren toplam 13 kişiyi çeşitli bahanelerle işten attı. İşten atılanlar arasında, iş kazası geçirdiği için rapor almış bir işçi de vardı. DİSK’e bağlı Birleşik Metal-İş’e üye olan işçilere, patron Türk-Metal’e geçmeleri halinde işlerinden olmayacağını söyledi. Bunu kabul etmeyen işçiler, fabrika dışında direnişe başlayınca, bu sefer içerdeki işçilerle dışardakileri yalıtmak için girişimlere başladı. Fabrika dışarıyla irtibatı kesecek sarı bir brandayla kaplandı, patron bir yandan direnişteki işçilerin “terörist” oldukları iddiasını yaymaya çalışırken, diğer yandan çalışan işçilerin koşullarını düzeltmeye çalıştı. İşçileri taşımak için servisler kondu, daha önce musluk suyu içen işçilere içme suyu sağlandı, yenilmeyecek durumdaki yemekler düzeltildi. Direnişteki işçilerin ifadesiyle, “sendikanın adı koşulları düzeltmeye yetmişti”. Bununla birlikte, ziyarete gittiğimiz zaman yanlarında hiçbir sendikacı olmayan bu işçiler, 90 günün sonunda, patronun yalıtma girişimleri sonucu içerideki işçilerden bekledikleri desteği alamayınca, 11 Ağustos’ta direnişi bitirdiler ve açılan davaların sonucunu beklemeye başladılar.

Balnak’ta Sendikalaşma Çabası: İşçilerin Taşeronun Taşeronuna Geçirilmesi

İstanbul Gebze bölgesinde, başta P&G firması olmak üzere bir çok firmaya taşeron olarak iş yapan Balnak firmasında işçiler, maruz kaldıkları baskılar ve kötü çalışma koşullarına karşı, DİSK’e bağlı Nakliyat-İş sendikasına üye oldular. Bir yıl kadar süren örgütlenme sonunda, yetki alacak çoğunluğu elde ettiklerini düşünerek bakanlığa başvuran sendika, firmanın bakanlıkta daha önce görünmeyen bir işletmesinin olduğunun ortaya çıkmasıyla çoğunluk sağlayamadığını gördü. Firma, para yardımı, 10 yıl iş güvencesi gibi vaatlerle, sendikalı üyeleri istifa ettirip taşeron firmalara geçirmeye çalışırken, sendika iş durdurma gibi eylemlerle sendikayı firmaya kabul ettirme hazırlığı yapıyordu. Burada elde edilecek bir sendikal kazanım, Balnak’ın taşeronluk yaptığı bir çok firmadaki işçileri de doğrudan etkileyecekti. Bu sırada asılsız bir ihbarla sendika yöneticilerinin tutuklanıp bir ay süreyle tutuklu kalmaları, firmanın meydanı boş bulmasını ve bu süre içinde örgütlülüğü dağıtmasını sağladı. Sendika, şu anda kalan az sayıda Balnak üyesiyle birlikte, 87 ve 98 nolu ILO sözleşmelerine dayanarak toplu sözleşme hakkını kullanmak için dava açmış durumda.

Bu iki örnekte de görüldüğü gibi, sanayinin geliştiği her yerde, işçiler doğal bir eğilimle çalıştıkları yerde sendikalı olmaya yönelmektedir. Ne var ki mevcut sendikal dağınıklık ortamında,  farklı farklı yerlerde ortaya çıkan bu sendikalaşma mücadeleleri arasında bağlantının kurulamaması, işçilerin doğru bir şekilde yönlendirilememesi ve bundan yararlanan kapitalistlerin sendikalaşma girişimlerini baltalaması için uygun bir alan yaratmaktadır.

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

Çel-Mer işçileri toplu sözleşme yetkisini elde edebilmek için yeterli sayıya ulaşana kadar büyük bir gizlilik içerisinde başarıyla örgütlenmişlerdi. Öyle ki, işçi ailelerinden öğrendiğimize göre, çoğunluk saptanana kadar işçiler, sendika için örgütlendiklerini eşlerine bile söylememişlerdi. Yeterli sayıya ulaşıldıktan sonra, Birleşik Metal-İş Sendikası, yetki belgesi almak üzere Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı’na başvuruda bulundu.

Fabrika sahibi bu başvurunun ardından, 19 Haziran2010 tarihinde, 12 işçinin işine son verdi. İşçiler bu arkadaşlarının işe geri alınması için fabrika kapısı önünde direnişe geçtiler. 15 gün süren bir direnişten sonra, 7 Temmuz 2010’da, işlerine geri dönen işçiler bir hafta sonra fabrikaya gittiklerinde yeni bir sürprizle karşılaştılar. 23 işçiye işten çıkarıldıkları söylendi. Bu haber üzerinde işçilerin kendiliğinden eğilimi, fabrikaya girip işten atılan arkadaşları geri alınana kadar çıkmamak oldu. Fakat, sendikanın yönlendirmesiyle, farklı bir yöntem izleme kararı alındı ve ertesi gün işten çıkarılan bu 23 işçi fabrikaya gelip çalışmaya devam etti. Bu işçilerden 13 tanesi iş çıkışında gözaltına alındılar ve ertesi sabah serbest bırakıldılar. Ertesi gün işe gelen işçiler, karşılarında çevik kuvveti görünce fabrika önünde direnişe başlamaya karar verdiler. Fabrika içindeki arkadaşları da onları destekledi.

Her Yerde Olur, Çel-Mer’de Olmaz

Direnişe geçen işçilerle konuştuğumuzda, özellikle bir noktanın altını çiziyorlardı: sendika lafı ilk defa telaffuz edildiğinde, pek çoğu bunun kendi işletmelerinde gerçekleştirilmesinin çok güç olduğuna inanmışlar. “Her yerde örgütlenilir ama Çel-Mer’de örgütlenilmez. Çünkü burada bir birlik yok, her kafadan bir ses çıkıyor ve bizleri patrona satabilecek çok kişi var aramızda.” Başlangıçta genel düşünce buymuş. Zamanla, sabırlı bir örgütlenmeyle aralarındaki farklılıkları aşmışlar, giderek daha çok birbirlerine kenetlenmişler. İşten çıkarılan ve direnişe geçen bir başka işçi arkadaş bize, mücadeleyi kendisi için etmediğini, geri alınamasa bile işe devam eden arkadaşlarının çalışma koşullarının iyi olmasının kendisine yeteceğini söyledi.

Fabrika önünde direniş devam ederken, patronun tüm görüşmelere son vermesi üzerine, Çel-Mer işçileri eylemlerini bir adım daha ileri götürmeye karar verdiler ve 2 Ağustos 2010 tarihinde öğle saat yemeği sırasında içerideki işçilerle birlikte vincin üstüne çıkarak fabrikayı işgal ettiler.

İşçi aileleri işgal haberini alır almaz fabrikaya geldiler. Devrimci güçler, UPS işçileri de fabrika önünde Çel-Mer işçilerinin yanındaydılar. İşgalin ilk saatlerinde polis hangar kapılarını kapatarak işçileri havasız bırakmaya çalıştı. İçeride dayanılmaz bir sıcak olmasına rağmen polis içeriye su ve yemek sokulmasına izin vermedi, elektriği keserek işçilerin karanlıkta kalmasına yol açtı. İki işçi fenalaşarak hastaneye kaldırıldı. Polis, bu işçileri gözaltına aldı. Polisin bu tavrına tepki gösteren kitle, kapıların açılması, içeriye yiyecek ve su sevkiyatına izin verilmesi, içerisinin aydınlatılması talebiyle polise tepki gösterdi, polis barikatına yüklendi. Israrlı tepki karşısında polis geri adım atmak zorunda kaldı ve tüm talepleri kabul etti.

Kendileriyle görüştüğümüz aileler, fabrika sahibinin kızının polisin hemen yanıbaşında direnişçi işçilerin ailelerine hakaretler yağdırdığını, el hareketleriyle onları taciz ettiğini anlattılar bize. Yerel basın fabrikaya sokulmadı. Boyalı basın ise zaten bu konuda sansür uyguluyordu. Diğer yandan Polisin, yanında bulunan işveren avukatının da istekleriyle işçileri kameraya aldığı öğrenildi. Yine işverenin talimat ve isteklerine uygun olarak işyerindeki sözde “yasadışı” durumu tespit için Gebze İş hakimlerinden biri hemen işyerine getirildi. Sendikal hakları için mücadelede işçiler bir kere daha düzenin kutsal ittifakını karşılarında buldular.

Buna rağmen, kendi kurdukları komitede bu işgal kararını alan işçilerin eylemlerini kararlılıkla sürdürmeleri üzerine, vali araya girmek zorunda kaldı ve, DİSK Genel Başkanı Süleyman Çelebi, fabrika sahibi ve Kocaeli Valisi arasında görüşmeler yapıldı.

İşgalin Kanıtladığı

İşgalin beşinci gününde bu görüşmelerin sonucu sendikacılar tarafından işçilere iletildi: patron sendikal hakları kabul ediyor ama işten çıkardığı 23 işçiden sadece 12 işçiye işi dönme izni veriyor, 11 işçiyi işe tazminatlarını vererek işten çıkarıyordu. İşgali gerçekleştiren işçiler gözaltına alınmayacak ve fabrikada mevcut yasalara göre var olan “fiilî durum” hakkında hiçbir işlem yapılmayacaktı. Tazminatları verilerek işten çıkartılan işçilerin kim olduklarıysa belli değildi.

İşçiler bu karara verecekleri yanıtı değerlendirmek için sendikacıları dışarı çıkardılar. Yaptıkları değerlendirme sonucunda bu şartlara uymayı kabul ettiler ve eyleme son verdiler. Belki sendikayla karar birliği içinde hareket edilse, tüm işçilerin işe geri alınmasıyla sonuçlanabilecek bu eylem, bu noktada sona erdirildi. Sendika, baştan beri fabrika işgali gibi “yasadışı” bir eyleme karşı çıkmıştı. İşçilerin kazanımı, geri adım attırdıkları patrona sendikayı kabul ettirmek, ve işten atılanların tamzinatlarını aylar sürecek mahkemelerin sonuçlanmasını beklemeden almaları oldu. Bununla birlikte, Çel-Mer işçileri, tam da 12 Eylül referandumu öncesi, eylemleriyle, bu kazanımdan çok daha önemli bir şeyi, Anayasa’da yer alan fabrika işgali yasağının fiilen uygulanamadığını, ve gelişen işçi mücadelesi karşısında, hükümetin uygulanamayacak olan bu yasağı kaldırmak zorunda olduğunu kanıtladılar.

Fikri Ateş

Eskişehir Emniyet Müdürlüğü’nün Anadolu Üniversitesi’ne gönderdiği soruşturma kapsamında Anadolu üniversitesi yönetimi de öğrencilerin ailelerine mektup göndererek, öğrencilerin üzerinde psikolojik bir terör uygulama yoluna gitti. Savcılık, Emniyet ve okul idaresinin ortaklaşa düzenledikleri bu keyfî uygulamalar öğrenci gençliğin, gündemden ve siyasetten uzaklaştırılması ve pasifize edilmesini amaçlamaktadır.

Haber: Eskişehir İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

Bazı kurum ve örgütlerin boykot cephesi başlığı adı altında, ‘Evet-Hayır’cıların dışında halka bir alternatif sunmaya çalıştıkları görülmekte, fakat bizim yaşadığımız şehirde bundan da bahsetmek mümkün değildir; ödp, tekape, emep gibi grup ve örgütler -parti demek istemiyoruz çünkü; parti ve örgüt farklı kavramlardır- ve bu örgütlere takılan arkadaşların da bu ayrıma vardıkları kanısında değiliz. Güç birlikleri oluşturup (ilkesellikleri tartışılır) referanduma “HAYIR” diyerek hâkim burjuva parti ve örgütler içerisinde layık oldukları yeri almakta gecikmemişlerdir. Bu anlamda işçi sınıfına destek değil de köstek olmaları bakımından bizi şaşırtmamışlardır.

İlkeli(!) duruşlarını sergilemeye devam etmişlerdir. Eskişehir’de de bahsettiğimiz grup ve örgütler kendi meşreplerince etkinlikler, çalışmalar yapmaktadırlar, fakat bunların işçi sınıfı ve emekçi halklarımızın ulusal, sosyal ve evrensel kurtuluşu kavgasına bir hizmet teşkil etmediğini düşünerek çok fazla değinme gereği duymuyoruz. Tüm bu gelişmeler ülkede ve yerellerde gündemleri işgal etmişken Eskişehir’in yerel gazetelerinin hemen hepsinin birkaç gündür âdeta büyük bir kıvançla, manşetlerine büyük puntolarla taşıma yarışına girdikleri bir haber de ilgimizi çekiyor. ”İHRACATIN YILDIZIYIZ”, ”İHRACATIN PARLAYAN YILDIZI” gibi şatafatlı başlıklar kullanarak manşetlerine taşıdıkları haberde; Eskişehir´de 25 yılda ihracat yapan sanayi kuruluşu sayısı 25’den 109’a yükseldi, son beş yıllık süreç

Eskişehir´deki sanayicilerin 1983 yılında yaptığı 66 milyon dolarlık ihracat, 2000 yılında 388 milyon dolara, 2009´da da 1,5 milyar dolara ulaşırken, son 5 yıllık süreçte 660 milyon dolarlık artış yaşandı.

(Sakarya gazetesi)

Haberden anlaşılan uluslararası tekelci sermaye ve onun yerli işbirlikçileri Eskişehir’de ciddî yatırımlar yapıyor ve karşılıklarını da fazlasıyla alıyorlar. Kimileri belki de iyi niyetlerinden olacak: “E iyi ya işte istihdam sağlanıyor, insanlarımıza çalışma alanları açılıyor.” diyebilirler. Fakat kapitalist anarşi düzeninde maalesef bu masumane ifade pek de geçerli değil. Evet, biz de aslında sanayinin gelişmesine, fabrikaların kurulmasına karşı değiliz, bizim sıkıntımız bir taraftan bu gelişmeler yaşanırken bir taraftan da emekçi ve yoksul halklarımızın kölelik şartlarında bu fabrikalarda hiçbir güvence verilmeden çalıştırılması, istendiğinde kapı dışarı edilmesi. Çok fazla geçmişe gitmeden geçen yıl uluslarötesi tekelci sermayenin sahip olduğu bir fabrikada (İtalyan CANDY grubuna ait) 18 işçi elle tutulur bir gerekçe gösterilmeden işlerinden çıkartıldı, verilen bir aydan fazla bir zaman dilimine yayılan mücadele sonunda (her ne kadar bağlı bulundukları sendika ve sözümona direnişe destek veren grup ve örgütler popülist ve alan kapmacı duruşlar sergiledilerse de) işçiler işlerine alındılar. Benzer gelişmelerin önümüzdeki günlerde de yaşanacağı bu kapitalist anarşi düzeninde kaçınılmazdır.

TÜİK’in verilerine göre Eskişehir ilinde işsizlik oranı %15,2 dolaylarındadır, bu da çalışma potansiyelindeki nüfusun önemli bir bölümünün işsiz olduğu anlamına geliyor, ayrıca çalışanların yine önemli bir bölümü ise insanlık dışı şartlarda ve hiçbir sendikal güvence olmadan çalıştırılmak zorunda bırakılmaktadırlar. Bunların önemli bir bölümünü de organize sanayide ve fabrikalarda çalışan işçiler oluşturmaktadır, yani şehrin “ihracat yıldızı” olmasının sonuçları ve getirileri işçi sınıfı ve emekçi halklarımızın açısından çok da iç açıcı bir kompozisyon sergilemiyor. Kapitalizmin ”avantalar ve yağmalar” düzeninde uluslararası tekelci sermaye ve onun yerli işbirlikçileri kâr marjlarını gün be gün arttırmakta ve bunun ceremesini de emekçi ve yoksul halklarımız çekmektedir. İhracat yıldızı(!) olan Eskişehir’de yoksul halk ve emekçi halklarımız içinde bulunduğumuz ramazan ayında bir kap sıcak yemek alabilmek için saatlerce çadır kuyruklarında beklemekte, şehrin makyajlanan kısmı (ki bir avuç kent burjuvasının yaşadığı yer dışındaki her yer) yaşayan gecekondularda bin bir yoksunlukla  yaşam kavgası vermektedirler.

Gerek ülke çapında işçi sınıfına ve emekçi halklarımıza dayatılan gerici tercihleri, gerekse yerelliklerde işçi sınıfının tarihsel hasımlarının, işçi sınıfının sırtına basarak gerçekleştirdikleri atılımları(!) tersyüz edecek bir İŞÇİ SINIFI PARTİSİ veya KP henüz oluşturulamamış, sanayi merkezi hâline gelen kentlerde işçi sınıfının sendikal ve siyasal birliği konusunda henüz somut bir adım atılamamış, atılma gayretine girilmemiş, işçilerin çoğunluğu sendikal haklar ve güvencelerden yoksun bir şekilde gün geçtikçe daha fazla köleleşmektedirler. Yazımızda da örnek olarak verdiğimiz işçilerin direnişi ve tekrar işlerine alınmaları ise 15/16 HAZİRAN kütleselliği ve direniş ruhundan çok uzaktadır. Tüm olumsuzluklara rağmen işçi sınıfının İŞÇİ SINIFI PARTİSİ ’ni oluşturmak, işçi sınıfının sendikal ve siyasal birliğini oluşturmak kaçınılmaz ve zorunlu bir görev olarak karşımızda durmaktadır. İşçi sınıfı ve emekçi halkların nihai kurtuluşu bu zeminde gerçekleşecektir.

Mehmet Suphi Adar
Eskişehir İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ’nden Bir İşçi

Okçuoğlu, kitabın ilk bölümünde Marksist kriz teorisini özetliyor. Marx’a göre kapitalizmde krizler makineli üretim aşamasına geçildikten sonra kaçınılmaz bir zorunluluk halini alır. Bu aşamada üretim kapasitesi kitlelerin alım gücünü aşar. Üretimin toplumsal karakteriyle ona özel el koyuş arasındaki çelişki fazla üretim krizleri biçiminde açığa çıkar.

Dönemsel olarak patlak veren bu fazla üretim krizlerinde nakit para sıkıntısı baş gösterir, paranın değeri yükselir, satılamayan ürünlerin fiyatları düşer, kredi kıtlığı doğar, faal olmayan sanayi sermayesinde artış olur, sermaye değerini yitirir ve paraya dönüşme özelliğini kaybeder, spekülatif sermaye değersizleşir, kâr oranları düşer, sermaye yoğunlaşması artar. Tüm bu süreç, zor yoluyla ve büyük bir sermaye kıyımıyla yeni yatırımların önünü açar ve sermayenin bir sonraki çevrimi (ılımlı faaliyet, gönenç, aşırı üretim, kriz ve duraklama dönemlerinden oluşur) başlar, bu çevrimler kapitalizm varolduğu sürece giderek daha şiddetli biçimde yinelenir.

Okçuoğlu, sıkça tekrarlanan bir hataya düşmememiz için bizi uyarıyor: Fazla üretim krizleriyle, para, kredi, borsa, spekülasyon, borçlanma krizleri, yapısal krizler, ara krizler ve tarım krizleri birbirine kesinlikle karıştırılmamalı, krizlerin özgün yanları ortaya konmalıdır.

Kitabın ilk bölümünde Okçuoğlu, kapitalizmin kendiliğinden yıkılacağına dair tezleri eleştirirken, Marksizmin krizler ve işçi sınıfı hareketi arasındaki ilişkiye yönelik yaklaşımını ortaya koyuyor. Buna göre kriz sırasında işçi sınıfının mücadele ruhu canlanır, devrimci durumu yaratan faktörler artar ama kriz tek başına kapitalizmi yıkmaya yetmez. Kapitalizmin yıkılması için Komünist Parti’nin önderliği zorunludur.

Tüm bu teorik açıklamalar Marx ve Engels’in yapıtlarından ve mektuplarından alıntılarla zenginleştirilmiş. Mutlaka okunması gereken bu alıntılar Marksizmin teorik hazinesinin günümüze ne denli ışık tuttuğunu gösteriyor.

Kitabın ikinci bölümünde yakın dönemdeki ekonomik krizler incelenmiş ve fazla üretim krizlerinin yaşandığı tarihler tespit edilmiş. Buna göre yakın dönemdeki fazla üretim krizleri: 1990-1994, 2000-2004 tarihlerinde yaşandı. Son kriz ise 2008 yılının ikinci çeyreğinde başladı.

Son krizlere ilişkin Okçuoğlu’nun iki önemli tespiti var. 1) Krizler arasındaki süre 8-10 yıldan 4-5 yıla düşüyor. 2) Krizden çıkış döneminde, durgunluk uzun sürüyor ve işsizlik oranlarında belirgin bir düşüş olmuyor, işsizlik kronik bir hal alıyor.

Bu yeni durum, üretici güçlerle üretim ilişkileri arasındaki çelişkinin ulaştığı boyutları ortaya koymaktadır. Kapitalistlerin kendi aralarındaki rekabetin bir sonucu olarak, işçilerin yerine gittikçe daha büyük oranda makinelerin geçirmesiyle, artan üretim kapasitesi ve kitlelerin yoksulluğu arasındaki uçurum giderek açılmakta ve kapitalistlerin kâr oranları düşmektedir. Kâr oranlarındaki düşüşü frenlemek isteyen kapitalistler kitlelerin hoşnutsuzluğunu artıran pek çok yönteme başvurmaktadırlar. İş yasalarının uluslararası tekeller lehine değiştirilmesi, çalışma saatlerini uzatılması, iş yoğunluğunun artırılması, ücretlerin düşürülmesi, özelleştirmeler, sosyal harcamalarda kısıtlamalara gidilmesi gibi uygulamaların son yirmi yılda böylesine artmasının nedenlerini Okçuoğlu’nun bu kitabında verdiği çarpıcı rakamlarda görmek mümkün. Bu rakamlar, birinci bölümde anlatılan teorik çerçeveye güncel ve somut bir içerik kazandırırken, kapitalizmin çürümüşlüğünün aldığı devasa boyutu gözler önüne sermektedir.

Kitabın son bölümü küçükburjuva teorisyenlerin eleştirisine ayrılmış. Bu teorisyenlerin bir kısmı kapitalizmin reformlarla düzeltilebileceğini, diğer bir kısmı ise kapitalizmin kendiliğinden çökeceğini iddia ediyorlar. Bunlar, 2008 krizinin hemen öncesinde, ekonomik kriz ve savaşın olmadığı bir dünya tasarlıyor, sermayenin ve üretimin doludizgin ve pürüzsüz biçimde “küreselleştiğini”, tekeller arası rekabetin olmadığı bir çağda yaşadığımızı iddia ediyor, bu yeni dünyada sınai üretimin, dolayısıyla işçi sınıfının önemini yitirdiğini, artık belirleyici olanın spekülatif sermaye olduğunu öne sürüyorlardı. 

Oysa, yazarın da çarpıcı biçimde gösterdiği gibi, yaşam bu küçükburjuva teorisyenleri değil, her seferinde Marksist-Leninist öğretiyi doğrulamaktadır. Son ekonomik kriz,  bir kez daha, sermaye ve üretimin uluslararasılaşması sürecinin pürüzsüz bir biçimde ilerlemediğini, savaş ve kriz gibi kapitalizmin doğasından kaynaklanan etkenlerin bu sürecin kesintisiz ilerlemesi önünde birer engel oluşturduğunu, bu süreci yavaşlattığını göstermiş, tekelleşmenin en şiddetli bir rekabeti dışlamadığını ve hatta onu doğurduğunu ortaya koymuş ve asıl belirleyici olanın sanayi üretimi olduğunu bir kez daha ortaya çıkarmıştır. Ayrıca bu krizle birlikte, “küreselleşme” adı verilen sürecin ulus devletlerin varlığıyla bir çelişki oluşturmadığı, sermayelerin kriz anında kendi limanlarına çekilmesiyle bir kere daha görülmüş oldu.

Yazar, Marx’ın gerek küçükburjuva çevrelerde, gerekse burjuva entelektüel çevrelerde yeniden moda olmasını olayların Marx’ın teorisini inkâr edilemeyecek biçimde doğrulamasına bağlıyor. Bunlardan Marksist geçinenleri ise Marx’a doğrudan saldırmak yerine onun görüşlerini savunur görünürken sulandırmayı tercih ediyorlar. Kapitalizmin politik olarak örgütlü bir devrimci işçi sınıfı hareketiyle yıkılmadığı sürece ortadan kaldırılamayacağı Marksist teorinin kesin bir vargı noktası olduğu halde, Marksist maskeli kimi troçkist, “sosyal-forum”cu vb. küçükburjuva teorisyenleri kapitalizmin mevcut krizde kendiliğinden yıkılacağını iddia ediyorlar, hatta çoktan yıkıldığını öne sürenler bile vardır!

Kitabın tek eksik yanının, iyi bir editör çalışmasından geçmemesi olduğunu söyleyebiliriz. Bölüm başlıklarının hatalı yerlere konması, numaralandırmaların karmaşıklığı, benzer ifadelerin kitabın farklı yerlerinde defalarca tekrarlanması vb. biçimsel bazı kusurlar kitabın okunmasını güçleştiriyor. Bu sorunlar kitabın bir sonraki baskısında giderilmelidir.

Marksizmin kriz teorisini ve bu teorinin yaşadığımız son krize uygulanmasını tutarlı Marksist bakış açısından ele alan böyle özgün bir çalışmanın Türkiye’den konuya uzun yıllardır emek veren bir araştırmacı tarafından üretilmesi ülkemizde Marksist teorinin özümsenmesinin geliştiğinin anlamlı bir göstergesidir. Konuyla ilgilenen herkese bu kitabı kesinlikle okumalarını salık veriyoruz.

Mehmet İnce

ABD, Çin’in Etrafını Askeri İttifaklarla Sarıyor

. 29 Ocak-ABD, Tayvan’a 6.4 milyar dolar değerinde silah satacağını duyurdu.

. 30 Ocak-Çin, ABD’yle askeri ilişkilerini kestiğini ilan etti.

. 13 Nisan-ABD Başkanı Obama, Malezya Başbakanı Razak’la görüştüler ve güvenlikkonularında işbirliği yapmak üzere anlaştılar.

. 12-25 Temmuz-ABD, Endonezya, Tayland, Filipinler, Bangladeş ve Nepal orduları ortak askeri tatbikat düzenledi.

. 13 Temmuz-ABD Başkanı Obama’nın Kasım ayında Hindistan’a yapacağı ziyarette, ABD’nin Hindistan’a 10 milyar dolar değerinde silah satışı gerçekleştireceğine dair bir anlaşma imzalanacağı açıklandı.

. 17-18 Temmuz-Çin Dışişleri Bakanlığı ABD ve Güney Kore’nin yapacağını duyurduğu  ortak tatbikatı protesto etti. Aynı gün, Çin ordusu Sarı Deniz’de bir askeri tatbikat düzenledi.

. 23 Temmuz-ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton, Güney Doğu Asya Ülkeleri Birliği (ASEAN) Bölgesel Forumuna katılmak üzere Vietnam’a geldi. Clinton, Vietnam’da yaptığı konuşmada Çin’in komşularıyla olan sorunlarının çözümü için uluslararası mekanizma kurulmasını önerdi. (Çin, Güney Vietnam, Endenozya, Filipinler ve Malezya’yla arasında Çin Denizi’ndeki bazı adalarla ilgili egemenlik tartışması yaşanıyordu.)

. 24 Temmuz-Çin Dışişleri Bakanı Yang Cieçi, Clinton’ı bölgesel anlaşmazlıkları küreselleştirmeye çalışmakla suçladı.

. 25 Temmuz-ABD ve Güney Kore orduları, Güney Kore’ye ait Cheonan adlı savaş gemisinin batmasını bahane ederek ve olaydan Kuzey Kore’yi sorumlu tutarak, bu ülkeye “gözdağı” vermek amacıyla Kore Yarımadasının doğusunda 20 gemi ve denizaltı, 200 uçak ve 8000 askerin katıldığı ortak bir askeri tatbikat düzenledi.

. 25 Temmuz-ABD ve Güney Kore’nin ortak tatbikatı sürerken, Çin ordusu, Güney Çin Denizi’nde geniş çaplı bir askeri tatbikat düzenledi. Bu, Çin ordusunun tarihinde düzenlediği en büyük tatbikattı. 3 Ağustos-Çin Ordusu 100 uçak ve 12 bin askerin katıldığı bir hava savunma tatbikatıgerçekleştirdi.

. 5 Ağustos-Güney Kore tarihinin en büyük “denizaltı savunma” tatbikatını gerçekleştirdi.

. 10 Ağustos-ABD-Moğolistan orduları ortak askeri tatbikat düzenledi.

. 16 Ağustos-ABD ve Güney Kore orduları on binlerce askerin katıldığı bir askeri tatbikat düzenledi.

. 17 Ağustos-ABD ve Vietnam orduları tarihte ilk kez ortak bir askeri tatbikat düzenlediler.

. 18 Ağustos- ABD Silahlı Kuvvetleri  Pasifik Bölgesi Komutanı, Filipinler Silahlı Kuvvetleri Komutanı’yla görüştü ve askeri işbirliğini artırmak için uzlaştılar.

. 20 Ağustos-ABD, Kazakistan ve İngiliz orduları ortak askeri tatbikat düzenledi.

ABD ve Rusya Rekabeti Kızışıyor

. 3 Şubat- Romanya Yüksek Savunma Konseyi, ABD’nin Romanya’da füze savunma sistemi kurmasını onaylandı.

. 21 Nisan-Rusya ve Ukrayna arasında imzalanan anlaşma uyarınca Kırım'ın Sivastopol Limanı’nda bulunan Karadeniz Filosu'nun kalış süresi 25 yıl uzatıldı.

. 31 Mayıs-4 Temmuz-Letonya, Estonya ve Litvanya’da aynı anda başlayan ve bu üç ülkenin dışında ABD, Danimarka, Polonya, Norveç ve Almanya’nın katıldığı bir askeri tatbikat gerçekleştirildi.

. 3 Temmuz-ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton’ın Polonya ziyaretinde -Rusya’nın tüm itirazlarına rağmen- Polonya topraklarında Amerikan füzelerinin konuşlandırılmasını öngören bir anlaşma imzalandı.

. 4 Temmuz- ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton Ermenistan ziyaretinde Rusya’nın Abazya ve Güney Osetya’daki askeri varlığı için “işgal” ifadesini kullandı. Clinton bu ifadeyi en son Ağustos 2008’de kullanmıştı.

. 17 Temmuz-Rusya kuzeybatı askeri bölgesine İskender füzeleri yerleştirdi.

. 4-5 Ağustos-Rusya ve Ermenistan geçerliliği 2017 yılında bitecek olan askeri işbirliği ve savunma anlaşmasını 2044 yılına kadar uzattılar. Anlaşmanın içeriğinde yapılan değişikliğe göre Ermenistan’ın savunulması bu ülkede bulunan Rus askerlerinin görevlerinden birisi olacak.

. 11 Ağustos- Rusya Abhazya’ya uzun menzilli S-300 hava savunma füzeleri yerleştirdi.

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

“2005-2009 Arasında Irak Felluce’deki Kanser, Çocuk Ölümü, Cinsiyet Oranı” başlıklı makale, ABD ordusunun 2004 yılında Felluce kentine yaptığı canice saldırıdan bu yana genetik göstergelerden ve diğer sağlık göstergelerinden yararlanılarak yapılan bir araştırmaya dayanıyor.

Araştırmanın en çarpıcı sonuçları arasında şunlar sayılabilir: bu dönem içerisinde lösemi hastalığı 38 kat, kadınlardaki meme kanserinde 10 kat, 0-14 yaş arası çocuklardaki kanserde 12 kat ve genel olarak kanserde dört kat artış görüldü.

Araştırma sonucunda, (genetik tahribatı yansıtan önemli bir gösterge sayılan) doğumdaki cinsiyet oranlarında bir değişiklik saptandı. Buna göre, doğumlarda 1000 kız çocuğuna 850 erkek çocuk düşüyor. Eskiden 1050 erkek çocuğuna 1000 kız çocuğu düşerdi. Bu değişim, Hiroşima’ya atılan atom bombası sonucunda meydana gelen değişime benziyor. Araştırmayı yapan ekipten doktor Busby şunları belirtiyor: “Bu, sıradışı ve endişe verici bir sonuç. Böyle bir etkinin ortaya çıkması için, saldırıların gerçekleştirildiği 2004 yılında çok büyük bir mutajenik etkiye maruz kalınmış olması gerekir. Acil olarak, değişime neden olan etken bulunmalıdır. Pek çok kişi bunun uranyumdan kaynaklandığını düşünse de daha fazla araştırma yapıp bölgeden alınan numuneleri bağımsız bir biçimde analiz edene kadar buna emin olamayız.”

Bu bilimsel bulgular, ABD’nin Irak halkına karşı açtığı savaşın insanlık dışı ve faşist doğasına tartışmaya yer bırakmayacak biçimde tanıklık etmektedir.

Kaynak: http://www.workersparty.org/iraq-evidence-us-war-crimes_7-22-10.htm

Çeviri: İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

Dünya gerçeklerinden haberli olma iddiasındaki liberal aydınlarımız, günümüzde ABD ve diğer büyük emperyalist devletlerin artık darbeleri, kontrgerilla operasyonlarını ve “soğuk savaş döneminden kalma” benzeri yöntemleri kullanmadıklarını iddia ediyorlar. Aşağıda aktardığımız olay bu iddiaları yalanlayan çarpıcı örneklerden biridir. (İŞÇİ BİRLİĞİ)

Kolombiya’da 2000 Kişilik Toplu Mezar Bulundu

Kolombiya Başkenti Bogota’ya 200 kilometre uzaklıktaki Macarena köyünde, 2000’den fazla cesetten oluşan bir toplu mezar bulundu. Bu, Latin Amerika tarihinde görülmüş en büyük toplu mezardı.

Yanlarında İngiliz parlamenterlerin de bulunduğu bir insan hakları heyeti toplu mezarın bulunduğu bölgeyi ziyaret etti. Heyetin başkanı Jairo Ramirez, bölgede yaptıkları incelemeden sonra şu açıklamayı yaptı:

“Bölge komutanı bize bu cesetlerin FARC ve ELN gerillalarına ait olduğunu öne sürdü ama konuştuğumuz halktan insanlar bu cesetlerin sendikacılara ve haklarını arayan köylülere ait olduğunu söylediler.”

Kolombiya, dünyada en çok sendikacının öldürüldüğü ülke olma özelliğini koruyor. Uluslararası Sendikalar Konfederasyonu’nun yaptığı araştırmaya göre tüm dünyada 2009 yılında devlet terörü sonucunda öldürülen 101 sendikacıdan 48’i Kolombiya’dandır.

2000’den fazla insanın toplu mezarlara konulduğu dönemde, Kolombiya’da Başkanlık görevini Alvaro Uribe sürdürüyordu. Uribe şu anda, İsrail'in Mavi Marmara baskınını soruşturmakla yükümlü Birleşmiş Milletler ekibinin Başkan Yardımcılığını yapmaktadır.

Toplu mezarın bulunduğu tarih olan 22 Temmuz 2010’da Kolombiya hükümetinin Amerika Devletleri Örgütü nezdinde Venezüella’yı topraklarında FARC gerillalarını barındırmakla suçlaması, pek çok çevre tarafından dikkatleri bu olaydan uzak tutmak amacıyla yapılmış bir hamle olarak yorumlandı.

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ 

Ergenekon Davası:

“Parlak bir sicile sahip olmayan savcılar çok az bilgiye dayanarak büyük soruşturmalar başlattılar, sabaha karşı evlerin basılması için emirler verdiler, insanları gözaltına aldılar ve dava dosyalarını hazırlamak için çok uzun zaman geçirdiler. İzinsiz telefon dinleme, tasdik edilemeyen, fotokopisi çekilmiş dokümanların içeriği, dedikodu gibi mahkemelerde kabul edilemeyecek kanıtlar, hükümet politikalarını özellikle laikliğe riayet edilmemesi konusunda şiddetle eleştiren görüşlere sahip kamuya malolmuş kişilere karşı son derece spekülatif iddiaların geliştirilmesinde kullanıldı. Daha da rahatsız edici bir biçimde, telefon dinleme ve diğer özel kaynaklardan elde edilen bilgiler, bireyleri lekelemek için basına sızdırıldı. (...) Bu olgunun en iyi bilinen örneği, okuyucularımızın geçen sayıdan hatırlaması muhtemel Ergenekon kod adlı operasyondur. 2009 yılında şok edici baskınlar ve tutuklamalar yaygınlaşmıştı. Pek çok general ve daha alt rütbeye sahip komutanlar, üniversite rektörleri, tanınmış gazeteciler ve sivil toplum önderleri göz altına alındı, hapis yattı ya da halen yatıyor. (s. 7)

(...) Gizli silah depoları ve komutanlar arasındaki müdahalelerin gerekli olduğunun tartışıldığı toplantılarda alınan notlar, böyle bir uygulamaya inanılırlık kazandırıyor. Ama savcıların yasadışı telefon dinlemeleri ve dinlemeler de dahil olmak üzere delilleri gelişigüzel toplamaları, bu özel bilgilerin kamuya dikkatsizce ulaştırılması, insanları suçları beyan edilmeden uzun süreler boyunca göz altında tutulmaları hep birlikte ele alındığında araştırmanın laikliğin keskin savunucusu olan kesimlere karşı kan davası gütmek için kullanıldığına dair şüpheler uyandırıyor. (s. 8)

Hükümet Yanlısı Medya:

Eleştirel basını susturma isteğine hükümet yanlısı medyanın gelişmesine yardımcı olma çabaları eşlik ediyor. Bazı işadamlarına yeni gazeteler ve televizyon kanalları sahibi olma veya bunları geliştirmelerinde yardımcı olacak kredi kolaylıkları sağlandı; bu yeni gazete ve televizyonlar Başbakana karşı çok daha saygılılar ve onu sıkça destekliyorlar. (s. 9)

AKP’nin Devlette Kadrolaşması:

Bazen yeteneklerine bakılmadan ve köklü Türk bürokrasi geleneklerinin gereklerine aldırış edilmeden, politik olarak güvenilir kişilerin atanmasına yönelik bir hükümet politikası görülüyor.

(...) Merkezi hükümetin illerdeki en büyük temsilcilikleri olan valilikler politik olarak güvenilir kişilerle dolduruldu; bu kişilerin hükümetin emirlerini sorgusuzca uygulamadaki isteklilikleri, dinsel muhafazakâr tavırlarıyla ve yaşam biçimleriyle uyuşuyor.

(...) Böylece, hükümet ve parti arasındaki ayrım çizgisi bulanıklaşırken kişisel yetenek işe alınma ve terfilerde uygulanan kriter olmaktan çıkıyor. Bu, cesaret kırıcı bir durum. Rekabetçi politikaya geçişten sonra seçilmiş bir hükümetin seçimlerine uyum sağlayan, profesyonel olarak yetenekli, tarafsız bir bürokrasiyi oluşturmak on yıllar almıştı. (s. 9)

Ermenistan’la İlişkiler:

Türkiye’nin [Ermenistan’la] diplomatik ilişkisinin olmaması sadece diaspora ve Ermenistan arasındaki birleşmiş bloğa harç katıyordu. Kötü ilişkiler, aday ülkelerin komşularıyla iyi ilişkiler içinde olması gerektiğinde ısrarcı olan AB’nin de durumdan şikayetçi olmasına yol açıyordu.

(...) Komşularıyla sıfır sorun politikası izleyen AKP hükümeti, topraklarını Ermeni işgalinden kurtarma çabalarında Türkiye’nin desteğini bekleyen Azerbaycan’la ilişkilere zarar vermeden Ermenistan’la ilişkileri geliştirmenin yollarını arıyordu.

(...) Gelişmelerin sınırın açılması ve büyükelçiliklerin kurulmasına doğru evrilmesine yönelik bir umut var. (s.12)

“Kürt Açılımı”:

Açılımın ne gerektirdiği belirtilmedi. Bir hükümet planı mı var yoksa neyin mümkün olup olmadığı mı test ediliyor, belli değil. (...) Hükümet, ülkenin Güneydoğusunda bir beklenti yarattı. Hükümetin “açılım” politikalarından hiçbir şey çıkmazsa, bu acı bir hayal kırıklığı yaratabilir. (...) şu aşamada ikna edici bir iyimserliğe cesaret etmek için çok erken. (s.12-13)

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

Krizin faturası işçi sınıfına, emekçilere ve tarihsel müttefiklerine çıkarılıyor. Tekelci sermaye krize dayanamayan küçükleri yutuyor ve krizden daha da kârlı olarak çıkmayı başarıyor.

Geçenlerde basında 100 büyük tekelin kriz sonrası kazandığı kârlar ve sıralaması yayımlandı. Bu liste de gösteriyor ki, tekelci sermaye krizlerden asla etkilenmeden çıkabiliyor.

En başta otomotiv sanayi olmak üzere tüm tekeller krizi bahane ederek fabrikalardan işçi çıkardı. Bir kısım işçileri ya izne ayırdı ya da üçte bir ücretle çalıştırdı.

Kriz döneminde işçi sınıfının ekonomik, demokratik haklarını koruyup kollamakla görevli sendikalarımız ne yaptı? Tekelci sermayenin çok yönlü saldırılarına karşı kayda değer bir karşılık veremedi.

İşçiler TEKEL Direnişi örneğindeki gibi yer yer polis ve jandarmanın kuşatmasında dayaktan geçirildi, gaz bombası yedi, işsizliğe ve yoksulluğa terk edildi.

Sendikalar bir yana programlarına ilerici, demokrat, devrimci, işçi, sosyalist, komünist, bolşevik, yazan “sol” örgütler ne yaptı? Onlar da tekelci sermayenin saldırılarına, işçi düşmanı politikalarına ve diktatörlüğüne karşı ne tek başlarına ne de birleşerek bir varlık gösterebildi. Pankart yarışına girip direniş eylemlerine eklemlendiler.

Bugünkü konumlarıyla sendikalarla örgüt / partilerin işçi sınıfı ve emekçilerin çıkarlarını koruma yolunda bir varlık göstermesi ve sermaye güçlerinin “rahatlıkla” uygulayageldiği baskı ve terörünü gidermeye güçleri yeter miydi?

Yetmezdi. Çünkü böylesine kapsamlı ideolojik-politik-örgütsel bir görevi yerine getirebilecek türden ne sendikalar ne de siyasî partiler örgütlü ve donanımlıydı. Parti-Sendika ilişkisi de kurulamamıştı.

Tekelci sermayenin “yüksek” çıkarlarını koruyup kollamakla görevli güçler de iktidar paylaşımında hem kendi aralarında hem de işçi sınıfı ve emekçi halklarımızın talepleri uğruna verdiği mücadelelere karşı birlikte hareket edemiyorlardı. Onlar da aralarındaki uzlaşır çelişki ve çatışkılarıyla fena halde bölünmüşlerdi.

AKP-TSK-TÜSİAD arasındaki uzlaşır çelişki ve çatışkılar bir türlü karakolda bitmiyordu.

Yani ne Ergenekoncular darbe yapabiliyor ne iktidardaki AKP onları tasfiye edebiliyor ne de en büyük sermaye güç odağı TÜSİAD’ın dediği olabiliyordu.

Sistem A’dan Z’ye kadar çürümüş ve çözülmüştür. “Hukuk” savaşları bitmemiş, Ana ve Baba yasalar deline deline kevgire dönüştür. Hâkim gerici sınıflar arasındaki bölünmelerin arasına kimler kama sokacaktı?

Sınıf mücadelesi öğrenilir bir şeydir. Emek-Sermaye baş çelişkisi işçi sınıfı ve emekçilerin zararına işliyor ve işletiliyor. Sermaye sınıfının işçi sınıfı ve emekçi halklarımızın haklı talepleri karşısında inkâr-imha-asimilasyon politikalarına “rahatlıkla” başvurması çok kötü bir durumdur. İşçi sınıfı ve emekçilerin haklı taleplerini kabul ettirme yolunda hâkim sınıfların baskı ve terörünü geriletip aşabilmesi ise işçi sınıfının rolünü bir türlü kavramak istemeyenlerin üzerinde ciddi olarak düşünmeleri gereken bir olgudur, deyim yerindeyse şahane bir durumdur.

İşte bu türden şahane bir duruma kavuşabilmemiz için siyasal ve sendikal tabloda eksik olanı üretmek durumundayız ki bunun adresi de sürekli vurguladığımız gibi TEK PARTİ-TEK SENDİKA-TEK GENÇLİK ÖRGÜTÜ’nden başka bir şey olamaz. Günümüzdeki mevcut sendikal ve siyasal örgütlülüğümüzle tekelci sermayenin baskı ve terörünü işçi ve emekçilerin yararına ve de devrimci yol ve yöntemlerle değiştirip dönüştüremiyoruz.

Bu yolda çok eksiğimiz var. Sermaye sınıfının elindekine denk Kurum ve Araç’ların üretiminde eksikliklerimiz var. Gün bu eksikliklerimizi hızla tamamlama ve toparlanma günüdür.

Macera arama ve arabanın önüne öğrenci gençliği koşma anlayışının günü çoktan geçmiştir!

İktidarı paylaşma kavgası veren güçlerin günümüzdeki kavgası bir yanıyla tehlikeli diğer yanıyla sevindiricidir. Tehlikelidir; çünkü uzlaşır çelişki ve çatışkılarıyla son tahlilde birleşip işçi ve emekçi cephesine vuracaklardır; zaten de vuruyorlar.

Sevindiricidir; çünkü işlevsiz bir duruma düşen sendikalarla partiler yerine tekelci sermaye ile her alanda boy ölçüşecek güçler sahneye çıkacaktır. Biz bunları ortaya çıkaramazsak zamanı geldiğinde proletarya bu örgütleri yaratacaktır, sosyalist olma iddiasındaki bizlerin gerçek puanını da yine o verecektir.

İŞÇİ BİRLİĞİ  Gazetemiz sınıf mücadelesi tarihimizden, devrimci geleneklerimizden, mücadelenin ateşinden gelen kadrolarımızdan öğrenmiştir. Öğrenmeye de devam etmektedir.

Deneyimlerimizden biliyoruz: Hazırlıksız kitle çalışması büyük riskler taşır. Bunun bilincindeyiz. Bu yüzden işçi sınıfının örgütlenmesi bahsinde doğru oturup doğru konuşmalıyız.

İŞÇİ BİRLİĞİ  Gazetemizin Çalışanları; kimileri gibi önü arkası belli olmayan, hesapsız “acul” ya da “atak” hareket etmemektedir. Öncelikle kendi iç kozamızı örecek, tutarlı bir tarih ve sınıf bilinciyle hareket edecek, lafta keskin eylemde kaçak güreşenlerden olmayacaktır. Mücadelede dengeli ve tutarlı bir yol-yöntem izleyecektir.

Gazetemiz ayrıca ne mevcut “işçi” gazete anlayışlarıyla ne de işçi sınıfı ve sosyalizm adına mevcut işlevsiz örgüt / parti anlayışlarıyla yarışmaktadır. Gazetemiz alışılagelmişin dışında farklı yol ve yöntemlerle ilerleyecektir. İlerlemektedir.

“Tutarlı-amaçlı-somut bir demokrasi mücadelesi” ile atbaşı gitmesi gereken “Tutarlı-amaçlı-somut bir iktidar (Siyasal-Sosyal Devrim) mücadelesi”nin hangi anlama geldiğini bilince taşıyacaktır. Tüm kurullarda proletaryayı işbaşı yaptıracaktır.

Bu kapsamlı mücadeleleri hangi kadrolarla, hangi güçlerle, hangi araçlarla, hangi ilkeli ittifaklarla yapacağımızı iş içinde birlikte öğreneceğiz. Öğreniyoruz.

Bu yolda ilkeli-dürüst ve samimi isek uzun erimli, soluklu ve sonuç alıcı bir projeyi hayata geçireceğiz. Gereksiz ve hesapsız “atak”lardan uzak duracağız. Yığınağımızı mümkün olan anlamlı, tek ve bir yere yapacağız. Birleşik, güçlü, güvenilir ve donanımlı örgütsel güvencelerimizi bu yöntemlerle hazırlayacağız. TEK PARTİ, TEK SENDİKA VE TEK GENÇLİK ÖRGÜTÜ şiarlarımızı gerçekleştirdikten sonradır ki, düşmana ve içimizdeki eloğullarına meydan okuyarak: Gücün yetiyorsa gel bizi kuşat, diyeceğiz.

Gazetemizi birilerinden ayıran temel ilkesel ayrım budur. İşçi sınıfının siyasal ve sendikal birliği mücadelesi de akşama sabaha kotarılmayacak, ancak çetin mücadeleler sonucunda gerçekleşebilecektir. Bu yolda ekilen tohumları kolektif çabalarımızla, sabırla, emekle elbette devşireceğiz. O zamanlar da gelecektir.

“Sınıf Mücadelesi Keskinleşiyor Görev ve Sorumluluklarımız Sınanıyor” derken yüzü Proletaryaya dönük tüm yoldaşlarımızın ân’ın görev ve sorumluluklarını bilinç ve kararlılıkla üstlenmeleri için uyarıyor ve tekrar ediyoruz.

Sırrı Öztürk

TİSK Yönetim Kurulu Üyesi Solmaz Coşkun hanımefendi ise, bu yasakların kaldırılmasının “Politize olmuş sendikaların kendi amaçlarına” yönelik eylemlerine, “çok keskin bir sınıf ayrılığı fikri oluşturularak, çalışan kesimde servet düşmanlığının yaratılması”na (sanki bu ayrılık gerçek hayatta yokmuş ve bunu fikirler oluşturuyormuş gibi) varacağını söyledi. 12 Eylül’de bu yasakları getirerek “Devlet, böyle bir kaos döneminde, düzenleyici, dengeleyici ve sosyal tarafların haklarını koruyucu görevini yerine getirmiştir” dedi. Devletin bu“koruyucu görev”ini nasıl icra edildiğini, o dönemi inceleyenler, gerileyen işçi ücretlerine, kapatılan sendikalara, işkence ve ölüm istatistiklerine bakarak görebilirler. Bu hanımefendi, ağlamasını, değişikliklerin aynı zamanda“güçlü sendikaların zayıflamasına” (işçilere karşı güçlü diye okuyun) ve “sarı sendikacılığa” (!) neden olacağını savunarak bitirdi. Sanki zaten bu yasakların amacı sendikacılığı zayıflatarak sarı sendikacılığı teşvik etmek değilmiş gibi ve sanki bizzat “uzlaşmaya açık” sendikacılığı öven kendi kardeşleri aynı dergideki sözleriyle bunun hâlihazırdaki varlığını teyit etmiyormuş gibi.

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ 

Ama patronların örgütü MESS bu değişiklikleri önemsiyordu. MESS’in yayını olan Mercek Dergisi’nin Temmuz 2010 sayısında, anılan ifadenin kaldırılması açık bir tartışmaya neden oldu. Çalışma Bakanı Ömer Dinçer, her isteyenin kolay kolay ulaşamadığı bu yayında yer alan açıklamasında, siyasi grev, dayanışma grevi, genel grev ile işyeri işgali ve çeşitli işçi eylemleri üzerindeki anayasal yasağa ilişkin ifadenin kaldırılmasının Türkiye’nin AB taahhütleri arasında yer aldığını belirtmiştir. Buna göre Türkiye, 87 ve 98 sayılı İLO (Uluslararası Çalışma Örgütü) Sözleşmeleri ve Avrupa Sosyal Şartı doğrultusunda sendikal hakların yeniden düzenlenmeyi vaat etmektedir. Aynı hükümet, çok değil üç yıl önce Avrupa Sosyal Şartı’nın toplu eylem ve örgütlenme hakkı, işçinin kendisini ve ailesini geçindirebilecek insanca ücret gibi koşullarını kabul etmemişti (Bakınız 9 Nisan 2007 tarihli Resmi Gazete). Peki ne değişmiştir? İLO Türk hükümetinden neleri istiyor, Türk hükümeti ne yapıyor? Türk sermayesi ne istiyor?

Patron sendikalarına hukuk danışmanlığı yapan Prof. Tankut Centel’in aynı dergide aktardığına göre, İLO Uzmanlar Komitesi, Türkiye’den siyasi grev, dayanışma grevi ve genel grev yasaklarının kaldırılmamasının yanı sıra Bakanlar Kurulu’nun yasal grevleri dahi “erteleme” (siz baltalama ve yasaklama diye okuyun) yetkisini ve bunun sonunda tekrar greve değil ancak zorunlu tahkime gidilebilmesini eleştirmiştir. Yasaklanan grevlerle işyeri işgali gibi toplu eylemlere katılan işçilere getirilen hapis ve para cezaları, grev oylaması ve arabuluculuk için gerekli bekleme sürelerinin uzunluğu, grev gözcülerine getirilen kısıtlamalar, sendikalara devlet müdahalesi, grev yasağı kapsamındaki işlerin ve işyerlerinin çok geniş tutulması da aynı komitenin eleştirileri arasında yer almıştır. Hükümet ise ILO’nun kendisinden istediği değişiklikler içinde en son sıralarda gelen iki sendikaya üyelik gibi bir konuyu -sendikal hareketi biçimlendirmede kendi amaçları için kullanabileceğini düşünerek olsa gerek- gündeme getirmeyi tercih etmiştir. 

Referanduma sunulan değişiklikle, anayasadaki “siyasi grev vb. yasaktır” ifadesi kaldırılsa da, bu değişikliğin, işçi sınıfının grev hakkını kullanmasının önündeki bu bir yığın yasak, kısıtlama ve keyfiliği ortadan kaldıracağınınsa hiçbir garantisi yoktur. Tersine, Anayasanın grev hakkını düzenleyen maddesinin birinci cümlesinde, “toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında, uyuşmazlık çıkması halinde işçiler grev hakkına sahiptirler” şeklindeki ifade yerli yerinde aslanlar gibi durmaktadır. Yani, Anayasaya göre grev, sadece toplu sözleşmede uyuşmazlık çıkması halinde kullanılabilecek bir hak olarak kalmaktadır. Grev hakkı yalnız toplu sözleşmede uyuşmazlık halinde kullanılabilecekse, “siyasi grev” hakkı diye bir hak zaten söz konusu olamaz. Bu yasaklama ifadesini Anayasada koruyup, ILO ve AB’den eleştiri almak yerine, grevlerin sınırlarını Anayasa gibi göze batmayan sendikalar yasasındaki bir düzenlemeyle belirlemek, hükümet için çok daha akıllıca olacaktır.

Böyle bir değişikliğe ihtiyaç duyulmasının başlıca nedenlerinden biri de, şüphesiz son yıllarda Türkiye işçi hareketinin ciddi anlamda yeniden canlanma emareleri göstermesi, gösteri, direniş ve fabrika işgallerinin artmasıdır. İşçiler, düzenin hükümetinin, hukukunun, iş ve ceza yasalarının, polisinin, hâkim ve savcılarının, topunun birden tamamen patronların çıkarlarını koruduğunu, kendilerine tanınan hakların ise yalan ve aldatmacadan ibaret kaldığını her gün daha iyi anlamaktadırlar. Bu nedenle dayanışma eylemleri, işgaller vb. yöntemlere başvurarak giderek kendi haklarını kendileri alma yoluna gitmektedirler.

Bu gerçeğin verdiği rahatsızlık nedeniyle olsa gerek, Çalışma Bakanı, aynı açıklamasında siyasi grev, işyeri işgali ve benzerlerine getirilen yasaklarla ilgili anayasa hükmünün halihazırda zaten “uygulama alanı da bulunmadığını” belirtmektedir. Açıkça şöyle demektedir: “Ülkemizde çok sayıda yapılan bu tür eylemlere karşı yasal süreç işletilmemekte olmasına karşın AB ve ILO tarafından eleştiri konusu yapılmaktadır.” Demek ki işçiler bu tür eylemleri yapacak örgütlülük ve bilinç seviyesine ulaştığında yasanın buna engel olamadığını hükümet de bilmekte, ayrıca mevcut işçi hareketinin de belli bir seviyeye ulaştığını itiraf etmektedir.

Yine de hizmet ettiği sermaye sınıfını teskin etmek için bu değişikliklerin asla hayata geçirilmeyeceği ve gösterişten ibaret olduğuna dair güvence vermeyi de ihmal etmiyor Bakan: “Anayasa’da yapılacak değişikliklerden sonra ortaya çıkabilecek yeni yasal düzenlemelerde de ihtiyaca göre gerekli değişikliklerin yapılabilmesi mümkün olacaktır.” Bu her yöne çekilebilir “ihtiyaca göre” sözünün anlamı nedir? Şudur: patronlara açıkça bu yasakların Anayasa’da kaldırılmasının uygulamada hiçbir hüküm doğurmayacağının garantisi verilmektedir. Çünkü bir yasağın, özellikle de sendikal haklarla ilgili bir yasağın, anayasada kaldırılması, onun sendikalar yasasında da kaldırılacağı hatta kaldırılmak bir yana daha da güçlendirilmeyeceği anlamına gelmemektedir. Bakan patronlara bunun güvencesini veriyor. Ceza ve iş kanunları ile diğer kanunlardaki yasaklar kaldırılmadan tek başına Anayasa’dakilerin kaldırılması hiçbir anlam ifade etmez. Hükümet, sermayeye dönüp açıkça “Siz merak etmeyin, biz yasaları değiştirmeyerek veya ‘ihtiyaca göre’ eskisinden beter yaparak daha sonra o enayileri yine kazıklarız, yine polise pataklatırız, işyeri işgallerin, grevlerin yaygınlaşmasına izin vermeyiz” demektedir. İşçi sınıfının en ufak hak talebine “ideolojiktir” diye yağıp gürleyen hükümetin grev yasaklarını kaldırması, gerçekte ancak siyasi bir manevra olabilir.

Bu manevra, burjuva hukukçularınca da teyit edilmektedir. Mercek Dergisi’nin aynı sayısında Bahçeşehir Üniversitesi’nden Dr. Engin Ünsal, değişikliklere karşı çıkarken ve mevcut yasalardaki yasakların aynen uygulanmasının gerektiğini savunurken bunu şöyle itiraf ediyor: “Yapılmak istenen, hükümetin AB’ye gönülden olmayan, İngilizce ‘lip service’ (yapmacık saygı, sahte bağlılık) olarak anılan bir yaklaşımla, şirin gözükme çabasıdır. Hükümet yapmak istediği görüntüsünü verdiği değişiklikleri gerçekten yapmaya kalkarsa bunun hem işverenler hem işçiler hem de işçi sendikaları açısından bir deprem etkisi yaratacağı ve çalışma yaşamında bir kaosun oluşacağı bilinmelidir.” (Mercek, s. 145, sayı 59, Temmuz 2010)

Siyasi grevi bugün Türkiye’de hangi güç geçekleştirebilir? Ya da genel grevi? DİSK mi, Türk-İş mi, Hak-İş mi? Bugüne kadarki kitle eylemlerinde bu üç konfederasyonun, 26 Mayıs’ta olduğu gibi grev ve eylemleri sabote etmek, işçilerin katılımını azaltmak, onları bölmek, morallerini bozmak için çalıştığını herkes bilmektedir. Bu konfederasyonların yaptığı şeyin, şu ya da bu şekilde, işçileri düzen partilerinin, AKP’nin, CHP’nin kuyruğuna takmak olduğu bugüne kadarki icraatlarından bellidir. Bugün işçi sınıfı, eylemleriyle gündeme damgasını vursa da siyasi grev, genel grev gibi mücadele araçlarını gereği gibi kullanacak, hükümeti, tüm yasakların ve sınıf aleyhine yasaların koşulsuz kaldırılmasına zorlayacak bağımsız bir siyasi ve sendikal örgütlülüğe sahip değildir. Zaten hükümet de buna güvenmektedir. TÜSİAD ve TİSK gibi işçi sınıfıyla kıran kırana mücadele etmiş, 12 Eylül’ün gerçek sahibi ve sorumlusu olan sermayenin saldırı örgütleri ise, hükümetin aksine, göstermelik dahi olsa bu hakların tanınmasının işçileri uyandıracağından korkmaktadırlar. “Delinin aklına taş getirme” ve “bırak uyusun” sözlerini benimsemektedirler. TİSK 27 Nisan 2010 tarihli bildirisinde, siyasi grev başta olmak üzere, grev yasaklarının kaldırılmasının grevi “siyasi taleplerin ve illegal örgütlerin aracı” haline getireceğini söylemiş ve hükümeti “bir kere daha düşünmeye” davet etmişti. Sınıf mücadelesi tecrübelerine dayanan sanayicilerin savurduğu kibar yollu bir tehditti bu. Bu da bize gösteriyor ki, eğer işçi sınıfının güçlü ve birleşik bir siyasal ve sendikal örgütlülüğü olsaydı, adının geçmesi bile patronları korkutan genel grev, siyasal grev gibi ileri mücadele araçlarının kullanılmasının önüne hiçbir yasakla ve oyunla geçilemezdi. AKP’nin 12 Eylül anayasasını makyajlama oyunu da kolaylıkla boşa çıkartılabilirdi.

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

Bu slogan aracılığıyla işçi sınıfının sendikal birliğinden yana olan güçlerin hem bu eylemi sahiplenerek dayanışma göstermesini hem de patronlara “yalnız değiliz” mesajı verilmek istendiğini anlıyoruz. Sınıflar mücadelesinde iktidardaki sermaye sınıfını tehdit etmek, gasp edilen haklarımızı elde edebilmek için donanımlı örgütsel güvencelere ihtiyaç vardır.

“İşçi Sınıfı Yalnız Değildir!” sloganının yerini bulabilmesi ve de sınıfsal çıkarlarımızın gerçekleşebilmesi için sıkça tekrarladığımız “İşçi Sınıfının Sendikal ve Siyasal Birliği” davasının gerçekleşip, maddî bir güce dönüşmesi gerekecektir. İşçi sınıfının sendikal ve siyasal birliğinin maddî bir güce dönüşmesiyle hâkim gerici sınıfların sendika ve işçi düşmanı politikaları geriletilir ve aşılır.

Günümüz şartlarında işçi sınıfının sendikal mücadelesi bilinçli çabalarla bölünüp parçalanmıştır. Sendikalar birer “devlet sendikasına” hatta “devlet kurumuna” dönüştürülmüştür. İşçi sınıfı, devrim, sosyalizm, komünizm adına dövüştüğünü iddia eden örgütler de bu yolda politika üretememektedir. Burjuva, küçükburjuva “sol” örgütlerin işçi sınıfını yanıltıcı örgütlerine cömertçe açılan güzergâhta bu sorunlar daha da çıkmaza sürüklenmektedir.

Bu durumda nesnel gerçekliği tüm açıklığıyla söylemek durumundayız: İşçi sınıfı yalnızdır. Bir yandan burjuvazinin baskı ve terörüyle, diğer yandan sendikal ve siyasal parselasyonlarla işçi sınıfı yalnız bırakılmıştır.

İşçi sınıfını politika dışında tutan ve politikasızlaştıran sağlı “sol”lu tüm

politikaları açığa vurup işçi sınıfının sendikal ve siyasal birliği için mücadele etmeliyiz.

2. Kitle eylemlerinin âdeta ortak sloganına dönüşen “Faşizme Karşı Omuz Omuza!..” konusunu nesnel gerçekliği içinde irdelemek durumundayız.

Ulusal ve evrensel ölçekte sıkça tekrarlanan bu sloganın sınıflar mücadelesinde bir tarihselliği var. Uluslarötesi tekelci sermaye dünya genelinde iktidardadır. İşçi sınıfı ve emekçi halklarımız tekelci sermayenin faşist-faşizan tehditleri altındadır.

Sermaye sınıfının diktatörlüğünden zarar gören herkesin (birey, grup, çevre ve örgütlerin) yan yana durması, deneyim aktarımında bulunması, birbirinden öğrenmesi ve birlikte yürümesi gerekiyor.

Kolektif aklı, kolektif bilinci ve kolektif eylemi örgütlememiz gerekiyor. “Faşizme Karşı Omuz Omuza!..” sloganımızı işte bu türden örgütsel güvencelerimizi inşa ettiğimizde kullanmalıyız. Ancak işte o zaman bu sloganımızı   kullanmayı hak edeceğiz.

Günümüz şartlarında burjuvazinin baskı ve tehditleri karşısında sendikal ve siyasal alandaki duruşlarımız hiç de iç açıcı değildir. Bizimkilerin değil, hep onların dediği olmaktadır. Sloganlarımızın tutarlı-somut-amaçlı olması esastır. Yoksa güzel tasarlanmış birer söz dizini olarak kalmaya mahkûm olurlar.

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

(Lenin, Narodnizmin Ekonomik İçeriği ve Onun Bay Struve'nin Kitabındaki Eleştirisi, TE, Cilt 1)

Yeni CHP Yönetiminin İşçilere Gerçek Vaadi: Sömürüde Çin Modeli!

Posta Gazetesinde 15 Ağustos 2010 tarihinde yayınlanan tam sayfa bir reklam-"haber"de şunlar söyleniyor: "Umut Oran, iş yaşamı boyunca savunduğu kümelenme modelini Genel Başkan Yardımcısı olduğu CHP'nin parti programına soktu. CHP iktidara geldiğinde Amerika, İtalya, Çin'de başarıyla uygulanan ve belirli sektörleri, yan sanayileriyle birlikte belirli kentlerde toplayan bu yöntemi, kalkınma modeli olarak uygulayacak."

CHP'nin yeni yönetiminin "sol", "halkçı" demagojilerinden etkilenen işçiler, yahu Çin modeli denince bütün dünyanın aklına "aşırı çalışma-düşük ücret" sistemi geliyor, referanduma beş kala bu biz işçiler için nasıl bir "halkçı" açılım oluyor böyle diye şaşırabilirler. Ama şaşıracak hiçbir şey yok. Bay Umut Oran'ın "yaşamı boyunca" savunduğu modeller bunlardı.  Bay Oran burada da işçilere değil kendisinin içinden geldiği ihracatçı patronların özlemlerini dillendirmektedir.

Kılıçdaroğlu'nun genel başkanlığa seçilmesiyle yenilenen CHP yönetiminde genel başkan yardımcılığına getirilen tekstil kralı Bay Oran'ın uzun yıllardır savunduğu projeler içinde, Doğudaki işçilere "yarım asgari ücret" verilmesi, böylece Batıdaki işçilerin de ücretlerinin baskılanması gibi dahiyane projeler de vardı. Oran, bu şekilde "sanayiyi kümeleştirerek" ve "bölgesel kalkınma modelleri" uygulayarak, kapitalizmde kaçınılmaz olan üretim anarşisini, büyük bölgesel eşitsizlikleri yok edebileceğini ve emekle sermayeyi uzlaştıran bir sanayi yaşamı yaratabileceğini iddia etmektedir.

Oran bu projelerini hayata geçirme şansını bugüne kadar bulamamıştı ama "Halkçı Kemal"in iktidarında bu projelerini uygulama şansı bulacağına güveni tam olduğundan, artık "benim için genel başkanlık mücadelesi bitmiştir" diye güvenle açıklamaktadır. Ne var ki, ne Çin'de, ne de Amerika ve İtalya'da ya da bir kapitalist ülkelerde, anılan yöntemlerin uygulanması şimdiye kadar eşitsizliklerin ve toplumsal çelişkilerin daha da yoğunlaşmasından başka bir şeye yol açmamıştır. Kapitalizmde üretim anarşisinin, eşitsiz gelişmenin ve uzlaşmaz sınıf karşıtlıklarının kaçınılmaz olarak oluşmasını engelleyecek "sihirli formül" şimdiye kadar bulunamamıştır. "Türk'ün aklı"na güvenimiz tam da olsa, bu formülün dahi "sosyal-demokrat" patronumuz tarafından nihayet keşfedildiğine ciddî olarak şüphe etmekten kendimizi alamıyoruz.

İyi Bürokrat Kemal'in Tarihsel Özeleştirisi

"Ekim ayında İstanbul’da partimizin ekonomi politikasını açıklayacağız. İş adamları bekliyorlar. Herkesin hataları olabilir. Benim de olabilir ama özeleştiri yapmamız gerekiyor. Ecevit’in ‘80 öncesi başbakanlığında ekonomi kötü yönetildi. İş adamlarıyla çatışma içerisine girdi. Biz çatışma içinde olmayacağız. İş adamıyla da işçiyle de uyumlu olacağız."

Bu sözler de Kılıçdaroğlu'nun 28 Ağustos 2010 tarihli sözlerinden. Akşam gazetesinden İsmail Küçükkaya Kılıçdaroğlu'nun Kayseri'deki bir mitinge giderken otobüste gazetecilere yaptığı  bu açıklamaların devamını şöyle aktarıyor:

"… İş dünyası öteden beri CHP'nin ekonomi politikalarına kuşkuyla bakar. İşadamları bu konuya hem mesafeli hem de şüpheli yaklaşır. Kılıçdaroğlu, çok çarpıcı bir değerlendirme yaptı. Sağ iktidarların öteden beri kullandığı 'Kuyruklar vardı, yokluk vardı' diye suçladığı CHP'nin 1980 öncesi iktidarını bakın nasıl değerlendirdi:

'Ekimde CHP'nin ekonomi politikalarını İstanbul'da açıklayacağız. Ecevit'in tek parti iktidarında, 1970'lerin sonunda yanlış ekonomik kararlar da alındı. Ekonomi politikaları çok başarılı değildi. Daha farklı ve daha aktif olabilirdi. Sağlıklı özeleştiri yapıyorum.' Ali Kırca, 'Kuyruklar..?' diye araya girince Kemal Bey 'Evet o dönemi işaret ediyorum' diye teyit etti.

Ben de 'Siz o dönem ne yapıyordunuz?' diye açmak istedim. Kemal Bey'in cümleleri şöyle: 'O dönem ben bürokrattım. Üstelik İstanbul'da hesap uzmanıydım. Gözlemledim, işadamlarıyla çatışma vardı. Çatışma kültürü ile sağlıklı ve başarılı yönetim olmuyor. Biz İstanbul'da ekimde şimdi bunu (uzlaşma) yapacağız. İş dünyası da memnun kalacak.'"  Küçükkaya, bu açıklamaları, "Kılıçdaroğlu, TÜSİAD ile CHP'nin ilanlı savaşını kastediyor. Çok ilginç sözler bunlar..." diye yorumlamaktan kendini alamıyor. Gerçekten çok ilginç sözler bunlar. Çünkü Ecevit'in başında olduğu hükümetin 12 Eylül öncesi dönemde TÜSİAD'ın gazetelere verdiği tam sayfa ilanlarla açtığı savaşın sonucunda düşürüldüğünü, temel tüketim maddelerinin karaborsaya düşürülmesi sonucunda her yerde kuyrukların oluşmasının TÜSİAD'ın dönemin Ecevit hükümetine karşı sistematik komplosunun bir sonucu olduğunu günümüzde çocuklar bile biliyor.

Gerçekte CHP ve Ecevit hiçbir zaman büyük sermayenin çıkarlarıyla ters düşmeyi tasarlamamıştı, tam tersine kitlelerin hızla sistem dışına kayışlarının engellenmesinde Ecevit'in sahte sol söylemlerle harekete geçirilen "mavi dalgası" çok önemli bir rol oynamıştı. Ancak işbirlikçi tekelci sermaye 24 Ocak 1980 Kararları adını alacak uygulamaların Ecevit hükümetiyle gerçekleştirilebileceğine inanmıyordu. Bu kararların yaşama geçirilmesi işçi örgütlerinin yok edilmesini, ücretlerin tırpanlanmasını ve ancak kanlı bir askeri faşist diktatörlük altında uygulanabilecek daha birçok başka uygulamayı gerektiriyordu. Bu gerekliliği göz önünde bulunduran TÜSİAD kodamanları, gayet bilinçli ve örgütlü olarak ve emperyalist merkezlerin de desteğini alarak önce Ecevit hükümetinin devrilip yerine MC hükümetinin kurulmasına, ardından da 12 Eylül faşist darbesine giden süreci başlatmıştı.

Günümüzde "halkçı Kemal", "ikinci Ecevit" söylemleriyle şişirilen yeni bir sahte rüzgârın tepesine bindirilen Kılıçdaroğlu ise, büyük sermayenin kimi "kaygılarını" gidermek adına özeleştiri adı altında bizzat kendi partisinin tarihine saldırmaktan, sermayenin "servet düşmanlığı" demagojilerine göz kırpan açıklamalardan kaçınmıyordu. Aslında bu noktada da Kılıçdaroğlu, tövbe edip büyük sermayeye tekrar tekrar biat eden Ecevit'in ayak izlerini takip ediyordu. İnsan bu örnek karşısında "tarihte herşey iki kez ortaya çıkar, ilkinde trajedi, ikincisinde komedi olarak" diyen ustanın sözlerini bir kez daha hatırlamadan edemiyor. Ecevit yanılsaması bağımsız sınıf siyasetlerini bir türlü hayata geçiremeyen Türkiye işçi sınıfı için uzun ve acı bir trajedi olmuştu, iğreti kasketiyle "ikinci Ecevit" olarak kitlelerin karşısına çıkarılan burjuva bürokrat Kemal ise, sermaye uşaklığında Baykal'ı bile sollayan omurgasızlığıyla, düzen "sol"u ölçüleriyle bile şimdiden kaba bir komedi olmaya aday görünmektedir.

Erdoğan'ın Yalancı Pehlivanlığı

Kambersiz düğün olur muydu? Elbette ‘Başbakanımız’ da bu tartışmada kendine özgü üslubuyla yerini alacaktı. "Tüccar siyaset"in duayeni olarak, şantaj ve tehdidin de pazarlığın bir biçimi olduğunu çok iyi biliyordu ‘Başbakanımız’. TÜSİAD sermayesinin en büyük karları kendi döneminde yapmasına rağmen, "yine de oyum CHP'ye" demesine veryansın ediyordu. 2007'de bunu bir kereliğine sineye çekmişti, ama "bir daha asla bu delikten geçmeyecekti." TÜSİAD kodamanları şimdiye kadar gelip geçen hükümetlerle "kedi-köpekle oynar gibi oynayabilmişti" ama kendisine bunu asla yapamayacaklardı çünkü o bildiğiniz hükümetlerden değildi. Bu türden yalancı pehlivanlık numaralarının, emekçi yığınların sermayeye karşı sınıfsal öfkeleri henüz bilinçli bir şekil almamış olan geri kesimlerinin büyük sempatisini topladığının çok iyi bilincindeydi.   

İnsan tam da bu noktada şu hain soruları aklına getirmeden edemiyor; yahu sayın Başbakan, ahı gitmiş vahı kalmış paşaları, büyük sermayeden ve emperyalist merkezlerden istedikleri desteği bulamadığı için akamete uğramış seneler önceki başarısız darbe girişimleri için bu kadar süründürüyorsun da, emperyalist merkezlerle kol kola Türkiye'deki on yıllardır gelmiş geçmiş bütün hükümetlerle senin deyiminle "kedi köpekle oynar gibi oynayan" TÜSİAD kodamanlarını niye özel savcılarına yakalatmıyorsun? Çünkü, bütün yalancı pehlivan çıkışlarına rağmen sen de çok iyi biliyorsun ki, Türkiye ekonomisinin fiilen % 80'ini elinde tutmaya devam ettiği sürece, Türkiye'de herkesi vezir de rezil de edecek olan en büyük güç TÜSİAD'ın elindedir. TÜSİAD Cumhuriyeti'nde (T.C.), işçi sınıfının tarihsel rolünü oynayacağı gün gelinceye kadar, Allah'tan önce TÜSİAD'ın dediği olur. TÜSİAD kodamanlarının her birinin oyu, hükümetlerin iktidarda kalıp kalmamasında, milyonlarca emekçinin oyundan çok daha değerlidir.

Erdoğan, Irak ve Afganistan işgallerinin bir numaralı ve gönüllü suç ortağı konumuyla, demagojik çıkışlarla mazlum İslâm aleminin liderliğine oynarken ne kadar dürüst ve inandırıcıysa, TÜSİAD'a karşı daha da büyük kârlar karşılığında iktidarda kalma pazarlığını örtmek için yaptığı bertaraf olma çağrışımlarında da ancak o kadar dürüst ve inandırıcıdır.

İçinde bulunduğumuz "halk oylaması" sürecinin en önemli sonucu hiç şüphesiz, sağlı "sol"lu bütün düzen partilerinin istikballerinin hangi sınıfın elinde olduğu konusunda ne kadar açık bir bilince sahip olduklarını göstermesi olmuştur. İşçiler ve emekçiler de bunu görmeye başladıkça bu çürümüş düzenin ömrü kısalacaktır.

Yusuf Özçelik 

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ, mevcut imkanlarımız ne kadar sınırlı olursa olsun,  "ehven-i şer" teorileriyle ezilen ve sömürülen yığınları bol katırlı ve satırlı düzen seçeneklerine mahkum etmenin  teori ve pratiğini yapan kimilerine inat, böyle bir ortamı işçilerin ve emekçilerin bağımsız sınıf bilinçlerini yükseltmek için bir fırsat olarak kullanmaya azami çabayı göstermiştir ve bundan sonra da gösterecektir. Çizgisi doğru olanın er ya da geç ordulaşacağının, düzen güçlerinin dümen suyunda yol almaya çalışanların ise bugünkü güçlerini bile koruyamayacaklarının bilinciyle hareket ediyoruz.

Kimileri kapitalist TC devletinin çürümesini ve kokuşmuşluğunu, "derin devlet", "çeteler", "haliç'teki simonlar"la açıklamaya ve aklamaya çalışadursun, çürüme ve kokuşma sistemin ve rejimin en derin köklerinden kılcal damarlarına kadar yayılmaktadır.

Düzenin çürüyüp yozlaşmasının had safhaya vardığı, mücadele eden işçilerin ve emekçilerin her bir anlamlı çıkışının bastırılmasında daima revaçta birer silah işlevi görmüş olan "vatan haini", "bölücü, "terörist, "PEKAKA" çağrışımlarını egemen sınıf kesimlerinin temsilcilerinin birbirlerine karşı kullanmaya başladıkları bir ortamda, işçilerin ve emekçilerin kendi nihai çıkarlarını gerçekleştirme yolunda burjuvazinin ve burjuva devlet aygıtının farklı kesimleri arasındaki her çatışmadan azami derecede faydalanmasını, burjuva politika bezirganlarının bütün sahtekarca sözlerinin gerçek sınıf anlamını bir çırpıda sökmeyi öğrenmeleri giderek daha büyük bir önem kazanıyor.

Kapitalist üretim anarşisinin bataklığı üzerinde, evet, "hepimiz aynı gemideyiz." Ama çoğunluk küreklere koşulmuşken, bazıları da güneş banyosu ve siesta yapıyor. Bugün emekçilerin sırtından elde edilen kazancın ve bunun ürünü olan iktidarın paylaşımı uğruna birbirlerinin gözünü oyanların, ezilen ve sömürülen kendi çıkarları uğruna en küçük bir bağımsız hareketlenmesinde onlara karşı nasıl bir yumruk gibi birleşeceklerini (bütün Türkiye tarihinin tekrar tekrar bize öğrettiği bu gerçeği) bir an için bile akıldan çıkarmadan, işçiler ve emekçiler olarak, ya düzen politikacılarının (ve tabii ki "yetmez ama evet", "şeriat gelir hayır" vb. akıl fukarası formülleriyle onların içimizdeki uzantıları işlevi gören ilkesiz "ehven-i şer" teorisyenlerinin de), şantaj, tehdit, sahte umut tacirliği, vb. klasik yöntemleriyle haklı demokratik, sosyal, ekonomik özlemlerimizden yararlanmalarını engellemesini öğreneceğiz ya  da kapitalizmin bataklığında daha uzun süre başkalarının hayrına kürek çekmeye devam edeceğiz.

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ

Kulakları sağır eden tüm o “demokratikleşme” palavralarına rağmen özünde militarist, polis devleti karakterini ısrarla koruyan gerici T. C. devleti, gerek kendisinin gerekse kapitalist sistemin yapısal krizinden bir türlü çıkamıyor. Gerici reform dahi yapamıyor. Avantalar yağmalar düzenine dönüşen kapitalist üretim anarşisine dayalı sistem emekçi yığınlar için her geçen gün daha da dayanılmaz hale geliyor.

Sahte “laikçi-şeriatçı” gündemi hâlâ birilerinin kafasını kurcalıyor ve bu aldatıcı düzenek bir türlü bozulamıyor.

Uzlaşır çelişki ve çatışmalarıyla gerici, sömürücü güçler, Ordu, Anayasa Mahkemesi, HSYK vb. devlet kurumları üzerinde gittikçe şiddetlenen ve kirlenen bir denetim kurma kavgasını vermektedir. Hâkim gerici sınıfların kendi arasında cereyan eden düzen içi çatışmasında insanlarımız “Evet” ile “Hayır” gibi gerici tercihlere; bir başka deyişle sistemin sürgit devamı için taraf olmaya zorlanmaktadır.

Kapitalist emperyalizmin çıkarları doğrultusunda hareket eden, sınıfsal çıkarları gereği de etmek zorunda olan T.C. burjuvazisi ve ortakları, önlerindeki en ufak yasal engeli kaldırmak isterlerken bile bir iç çatışmaya girmişlerdir. Yeni dönemde işçilerden-emekçilerden emecekleri kanın kendi aralarında paylaşımı hesabını yapmaya koyulmuşlardır.

“Evet” ile “Hayır” arasında ne fark var? Çürüyüp çözülen sistem kendisini aşamamaktadır.

Devrimci ve Marksist Sol Kadrolar etkili ve bütünlüklü bir politika üretemediği için de Burjuva-Proletarya temel çelişkisi bir türlü ön plana çıkarılamıyor. İşçi sınıfı ve emekçi halklarımızın talep ve ihtiyaçlarını gündemleştirip sağlı-“sol”lu burjuva partilerinin demokrasicilik oyunu bir türlü bozulamıyor.

Sistemin / rejimin yaşadığı kriz ortamında, birbiriyle çatışan düzen güçlerinin çelişkilerinden işçi sınıfı ve emekçi halkların çıkarlarını yaşama geçirme doğrultusunda yararlanabilecek, parlamentarizme ve emperyalizmin bölgedeki oyunlarına “kama sokacak” örgütlerimizin işbaşı yapamadığı bir ortamda “Evet” ile “Hayır” saflaşmasına alet olmayı, devrimcilik, ilericilik, demokratlık olarak pazarlama girişimlerine göz yumulamaz.

Sosyal muhalefet dinamiklerini uyumlandırıp kurmaylık görevini yerine getirecek birleşik-güçlü-güvenilir ve donanımlı İşçi Sınıfı Partisi de henüz üretilemediğinden “Milli Mesele” ile “Milliyetler Meselesine” de proje üretilemiyor.

Tarihsel ve sosyal haklılıklarıyla sürece müdahale edebilecek Kurum ve Araç’lara sahip olamayan Devrimci ve Marksist Sol Kadrolar henüz “Öndersizlik Krizi”ni aşamayan duruşlarıyla kurmaylık görevini bir türlü yerine getiremiyor.

Burjuva ve küçükburjuva “sol” akım temsilcileri sistemin / rejimin kendilerine açtığı kanallarda kendi ideolojik konumlaşmalarıyla politika yapmaktadır. Kimisi sisteme kalp ilacı olan parlamentarizm ile uğraşırken kimisi hâkim gerici sınıfın açtığı gündemlerde kraldan çok kralcı bir “mücadele”(!) vermektedir. Burjuvazinin niyetleri uzantısında insanlarımıza “Evet mi?”, “Hayır mı?” türünden dayatılan gerici gündeme birileri de baştankara girmiştir. Böylelikle bilimsel öz ve dayanağından yoksun tartışmalarla işçi sınıfı ve emekçi halklarımızın bilinci bulandırılmaktadır. İşçiler, emekçiler, işsizler, ezilen ve sömürülen tüm insanlarımız örgütsel güvencelerinden yoksun biçimde burjuvazinin yalanları karşısında yalpalamaktadır.

Burjuva ve küçükburjuva “sol” akımlar ve onların örgütleri kendilerine dayatılan “Evet mi?”, “Hayır mı?” saflaşmasına alet olarak devlet tekelci kapitalizminin sahte ve suni gündemini ne değiştirebilir ne de dönüştürebilir. Hâkim gerici sınıflar tarafından gündemleştirilen “Anayasa değişikliğine Evet mi?-Hayır mı?” dayatması; işçi sınıfı hareketine, sosyalist harekete, emekçi kadın hareketine, ilerici-devrimci gençlik hareketine, Kızılbaş-Alevi hareketine ve Kürt ulusal özgürlük hareketine, ayrıca fukara Müslüman insanlarımıza, yoksul köylülüğe hiçbir yarar getirmeyecektir.

Sınıflar mücadelesinde değişim ve dönüşüm denildiğinde modern sosyal sınıfların “güreşi” akla gelir. Bu memlekette bu türden bir sınıflar “güreşi” burjuva diktatörlüğü altında kuraldışına çıkarılmıştır.

T. C. devleti kurulurken işçi sınıfı ve emekçi halkların talepleri bastırılarak devlet eliyle burjuva yetiştirildi. Bir yandan da “imtiyazsız, sınıfsız, kaynaşmış bir kütleyiz…” nutuklarıyla sınıf gerçekliği inkâr edilmeye çalışıldı. İşçi sınıfı hareketi, sosyalist hareket devlet terörüyle ezildi. Kürtler, Kızılbaş-Aleviler kütlesel kırım ve kıyımlardan geçirildi. Ulusallık-Sınıfsallık dinamikleri içinden ve dışından kuşatıldı. Sosyal muhalefet dinamiklerinin birlikte hareket etmesi çeşitli yöntem ve araçlarla engellendi.

Finans kapitalin oluşması geç oldu, fakat güç olmadı. Sermaye sınıfı uluslarötesi tekelci sermayenin yer yer yerli bir ortağı, işbirlikçisi ve taşeronu olmayı becerdi.

Kapitalist anarşiyi aşmaya yönelen örgütlerimiz devlet terörüyle bastırılıp dağıtıldı. Yeri bir daha doldurulamaz nitelikteki insanlarımız darağaçlarını süsledi ve kırlarda, kentlerde katledildi.

Burjuvazi, “Sol Cenahımızın” politikasızlığını  büyük bir ustalıkla kullanmasını bildi ve öncelikle emekçi halklarımızı kemalizm, milliyetçilik, islamcılık, vb. gerici ideolojiler ekseninde rahatlıkla binbir parçaya bölebildi. Ardından “Alevi-Sünni” insanlarımızı birbirine karşı böldü-kışkırttı ve onarımı zor düşmanlıkların tohumlarını ekti. Peşi sıra “Türk-Kürt” karşıtlığını -düşmanlığını- yaratarak ırkçı ve milliyetçi akımları daha da kışkırttı.

Bunlar yetmiyormuşçasına şimdi de, gerici Ana ve Baba yasalarının ömrünü biraz daha uzatabilmek adına yapılan kimi incir çekirdeğini doldurmayan, emekçi yığınlara yarar mı zarar mı getireceğini kendi maaşlı uşaklarının bile açıklayamadığı kimi makyajları “Evet mi?”, “Hayır mı?” diye dayatarak yeni bir bölünme tezgahını öne sürüyor.

Devletin açtığı kanallarda faaliyetlerine izin verilen sendika bürokrasisi ile sağ ve “sol” teslimiyetçi oportünist örgütler marifetiyle İşçi Sınıfı Partisi (İSP)’nin örgütlenmesine darbeler vuruldu.

Tekelci sermayenin “yüksek” çıkarlarını gözeten faşist askeri darbeler yöntemiyle işçi sınıfını politika dışında tutan, politikasızlaştıran yöntemlerle işçi sınıfı ve emekçilerin kendi çıkarları doğrultusunda sosyal mücadeleye davranmasının önü kesilmek istendi, faşist baskı ve terör yöntemleriyle yüreklere korkular salındı-aşılandı.

“Evet mi?”, “Hayır mı?” türünden dayatılan gerici tercihlere karşı işçi sınıfının ve emekçi halklarımızın çıkarlarına hizmet edebilecek devrimci tavır ne olmalıdır? Devrimcilerin, Komünistlerin dikkat edeceği husus yalnızca budur.

Burjuvazinin çıkarlarını koruyup kollayan yasal ve anayasal düzenlemelerde işçi sınıfı ile emekçilerin çıkarlarını koruyup kollayacak örgütsel güvencelerimiz hâlihazırda yoktur. Nüveler hâlindeki kadrolar da dağınık ve güçsüzdür.

Burjuva diktatörlüğü altındaki barajlı ve emekçiler için binbir engelli seçimler sonucunda ortaya çıkan “iktidarlar” iddia ettikleri gibi ne yasal ne de meşrudur. Sosyal-ekonomik-siyasal-kültürel açılardan eli, kolu, ayağı, ağzı, dili bağlanmış insanlarımız iki gerici odak arasında nasıl bir seçim yapacaktır? Bu şartlarda yapılan tercihlerde “Milli irade” dedikleri şey hâkim gerici sınıfların “yüksek” çıkarlarını koruyup kollayanların işbaşı yapmasından başka bir şey değildir.

İşçi sınıfı ve emekçilere hiçbir ışık getirmeyen anayasa değişikliğinin referanduma sunulması olayına “Evet” ya da “Hayır” denilmesiyle devlet / sistem / rejim reform yapmış sayılmayacaktır. Burjuva diktatörlüğü gerici yasa ve anayasalarla devam edecektir. AKP’nin şahsında hâkim gerici sınıfların siyasî çıkarları da bir biçimde tahkim edilmiş olacaktır. Devrimciler, Komünistler, gerici reform dahi yapamayan burjuva iktidarlarının oyunlarına “Evet” ya da “Hayır” diyerek alet olamazlar. Çünkü onların yararına hiçbir durum söz konusu değildir. Bu türden bir saflaşma yerine sistemin / rejimin ideolojik-sınıfsal konumunu, mantığını, işleyiş kurallarını açığa vuracak, işçi sınıfı ve emekçi halklarımızın talep ve ihtiyaçlarını gündeme getirecek çabalara ihtiyaç duyulmaktadır.

“Evet mi?” (akp, sp, bbp vb.), “Hayır mı?” (chp, mhp vb.) gerici saflaşmasında bir de BDP tarafından “Boykot” çağrıları yapılmıştır. Burjuvazinin göstermelik seçim mekanizmalarına katılmak ya da katılmamak işçi sınıfı ve emekçilerin o günkü sınıfsal çıkarlarıyla ilgilidir.

“Boykot” tavrı işçi sınıfı ve emekçilerin çıkarlarına önemli, kayda değer bir katkı sunuyorsa, burjuvazinin oyunlarını bozmaya ve sistemi geri adım atmaya zorluyorsa bu yöntem düşünülebilir.

Bir de "Yetmez ama Evet" cephesi (nevzuhur "Avrupa standartlarına uygun sosyal-demokrat parti" edp ve diğer dönek "solcu" liberaller) ile "Yeni bir anayasa için Hayır" cephesi (tekape, ödp, emep, disk, tmmob, kesk, halkevleri, vb)   oluştu.

Burada seçim ve oy hesapları ile parlamentonun kullanılması gibi tartışmalara girmeden söylenecekse:

T. C.deki seçim sistemlerinde kullanılan oyların önemli bir bölümünün “Boykot” tercihinde bulunması emekçileri hâkim sınıf gündemlerine mahkûm olarak gören her iki burjuva cephesine de vurulacak önemli bir darbe ve ders olacaktır. Dolayısıyla ancak böyle etkili bir sonucun örgütlenebileceği, gerçekleştirilebileceği hesaplanıyorsa bu boykot çağrısının bir anlamı olabilecektir. Üstelik çağrı yapmak da yetmez, Erdoğan’ın “Evet” turu, Kılıçdaroğlu’nun “Hayır” turu gibi de değil, kapı-kapı dolaşarak “Boykot”un gerekçesi anlatılmalıdır. “Boykot” çağrısı sistemli ajitasyon, propaganda, yetenek ve hatırı sayılır bir örgütlülüğü gerektirir. Yoksa pasif bir boykot anlayışı, “Hele bir kelle sayımız ortaya çıksın” çağrısı olarak kalmaya mahkûmdur. “Evet”, “Hayır” ile “Boykot” tercihlerinin sonuçları şimdiden aşağı yukarı bellidir. Sonuçta: “Evet” oylarının çokluğuyla ya AKP’nin dediği olacaktır.  Ya da “Hayır” oylarıyla AKP tepe taklak olup CHP veya MHP öne çıkacaktır. Ancak “Boykot” oylarının önemli bir düzeyde oluşu sistemi / rejimi ve herkesi düşündürecektir.

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİMİZİN önerisi son derece  açıktır: Aktif+Örgütlü Boykotu hayata geçirecek çabalara ihtiyaç duyulmaktadır.

Aktif Boykot ve bu yoldaki ittifak ve güç birliği çalışmalarını, işçi sınıfının sendikal ve siyasal birliği mücadelesiyle  birleştirmeli ve gündemde sıcak tutmalıyız.

İŞÇİ BİRLİĞİ KOLEKTİFİ Adına
Sırrı Öztürk

Gerçekten birlik olsaydık birçok şey yapabilirdik. 500 kişinin çalıştığı yerde patronun yalakalarını çıkarttığımızda 450 kişinin işi birden bıraktığını düşündüğümüzde patron kısa zamanda bu kadar işçi bulamaz. İşleri allak bullak olur ve çalışma koşullarında ya bir takım haklar verir ya da hepimizi işten atmak durumunda kalır. Herkesi aynı anda atmasının mantıklı olmadığını düşündüğümüzde mutlaka bazı haklar kazanırdık. Ama bir türlü örgütlenemiyoruz. Sayımız hep zayıf kalıyor ve patron çıkıştığında hemen hemen kimse sesini çıkarmıyor.

İŞÇİ BİRLİĞİ: Bize zaman ayırdığınız için teşekkür ediyoruz.

Fatma: Asıl ben teşekkür ediyorum. Antakya’da başta beni olmak üzere binlerce işçiyi ilgilendiren bir konuya gazetenizde yer ayırdığınız için teşekkür ediyoruz. Arada bir okuduğumuz günlük gazeteler bu sorunlarımızdan pek bahsetmiyor.

 İŞÇİ BİRLİĞİ

The Allegations of The Company and The Reality

The company manufactures bluejeans for big firms such as Bestseller from Denmark and Zara from Spain. The rules of the contract which the firm Bestseller signed with the International Textile, Garment and Leather Workers’ Union are published in Rimaks’ web-site. Rimaks shows them as if those are the rights they granted to the workers in accordance with their “social responsibilities”. According to this, the Rimaks textile company shall provide the proper working conditions for the workers’ health, shall  not force the workers to work against their will and shall  respect the rights of the workers to organise.

However, in reality, the working conditions of the workers clearly show how the company complies with its principles of “social responsibility”. The workers work in powdery conditions where the average temperature is 28-29 degrees. Sandblasting jeans is often performed although it is forbidden. Toxic chemical materials are used in production. One worker told us that one of his colleagues who was exposed to these chemical substances was forced by the company to deny that this incident occured during the work. In the company where the “normal” working hours is 10.5 per day, sometimes the workers are forced to perform overtime work until morning. Those who reject working overtime are dismissed. The workers are forced to work for half an hour because of a power cut for 10 minutes. The workers, before completing their first year in the company, are being dismissed with blind excuses and new workers who accept work with a smaller wage are hired.

The final phase of this hypocritical game was reached when this boss of the Rimaks company who allegedly accepts “the freedom to organise” dismissed the workers who became a member of the Textile, Knitting and Clothing Industry Workers' Union of Turkey (TEKSİF). The boss, while tarrying the workers by negotiating with the Union, tries at the same time to break the workers’ resistance by dismissing the workers who he thinks are spearheading the organising process. “We won’t dismiss workers, we will expand, everyone can be a member of any trade union they want, that’s a natural right” Thus told the boss to the workers in a meeting in July. However, he kept on menacing, blackmailing and exerting pressure on workers not to join the trade-union and at the same time gave some of the work to the contract manufacturing. Thus the company tried to show the workers that there’s less work to do. But the workers who work for the companies of contract manufacturing are working until morning to catch up with the orders.

The Dismissals Start Once Again When Blackmailing Doesn’t Work    

When the company first perceived the organization of workers, at the and of June, it dismissed 20 workers in Bartın. Then it continued to menacing and blackmailing, however it couldn’t get any result by this, and started again to dismissals by groups in 11 of August. In one week, 61 workers are dismissed in Istanbul. Then in Bartın, 7 workers are dismissed in 16 of August. The workers in Bartın started protesting the dismissal of their friends in the garden of the factory. The gendarmerie came to the factory and threatened to intervene. The trade union told the workers to disperse because the negotiations were in process. Thus the workers stopped the protest. The next day 16 more workers were dismissed and 23 workers in total started a resistance in front of the factory. When the boss forced five of the workers to go to the notary public to resign from the trade union, the workers went to the notary public building. They started chanting slogans but were impeded by the police. Finally, the company started meetings with the representatives of the International Textile Workers’ Union but at the same day in 26 of August, they dismissed 29 more workers. The workers, protesting this, closed the Bartın highway. When the gendarmerie came to intervene, the workers went to the city centre to make their voices heard with slogans.

Police Repression Upon Workers

The latest incident which reveals the attitude of the police towards the workers was seen on the 1st of September, Wednesday in Bartın.  In this date, the workers who wanted to came together and go to the city were followed by the civil police and stopped at the entrance of the city, and were told to get out their cars. The workers wanted to go to the city by foot but weren’t allowed to do so. They were taken into custody when they rejected to disperse. The workers and the representative of the union who wanted to resist were kicked and punched while being cursed. The Police Chief of Bartın tried to stop the workers from resisting by saying “this unionist wants to deceive you.” The police, with all this approach in favour of the boss who illegally dismissed workers, showed which class’s interests it is safeguarding!

The Firms Bestseller and Zara Tries To Evade Responsibility

According to the information we got from the TEKSİF union, the biggest customer of Rimaks, Bestseller of Denmark, told the union that it cancelled its orders, together with the Spanish firm Zara which also told the union that it will cancel its orders. Thus, those international firms which makes Rimaks produce for them, tries to evade the responsibility of an incident whereby the workers are dismissed for trying to unionize. However the cancelation of the order were not enough for the reinstatement of the workers. The workers ask: “Were the firms Bestseller and Zara to this day not informed about the attitude the Rimaks boss towards the workers? Will those two firms, after cancelling the orders of the Rimaks firm which gained a bad fame in the public opinon, have the production be made to another firm which treats the workers equally but whose applications are not yet known in public? Do they think that by doing this they can evade the responsibility?”

The Call For An International Solidarity

In the eyes of the workers and those forces which fight fot the rights of the workers neither the Rimaks firms nor the international firms such as Bestseller and Zara will not evade the responsibility of the crime until the workers are reinstated and their union rights be accepted. The workers in Bartın and Istanbul will fight with determination to get their basic rights. They know that their rights were not granted by the bosses or by the state, that they can only achieve them by struggling. We, as the WORKERS’ UNITY (İŞÇİ BİRLİĞİ) newspaper from Turkey, call all local and international worker organizations to show solidarity with the Rimaks workers in their just struggle.

Türkiye'deki Tekstil İşçileriyle Dayanışma

Merkezi Yunanistan Atina'da bulunan Dünya Sendikalar Federasyonu DSF, son dönemde Türkiye'de yalnızca sendika haklarını hayata geçirmek için işlerinden atılan işçilerin durumunu yakından ve derin bir kaygıyla takip etmektedir.

Rimaks Tekstil Şirketi işçileriyle tam dayanışmamızı ve desteğimizi ifade ediyoruz ve işten atılan işçilerin işlerine geri alınmasını ve haklı taleplerinin kabul edilmesini talep ediyoruz. İşverenlerinin baskılarına karşı onların mücadelelerinin yanındayız, işçi haklarının ve sendika özgürlüklerinin tam olarak uygulanmasını istiyoruz.

Beş kıtadaki 120 ülkeden 80 milyon üyesi adına Dünya Sendikalar  Federasyonu olarak Türkiye'de ve dünyanın her yerinde insanın insan tarafından sömürülmesine karşı ve daha iyi bir yarın uğruna mücadele eden işçi yoldaşlarımızla enternasyonal dayanışmamızı sürekli daha ileri taşıyacağız.
 
George Mavrikos

DSF Genel Sekteri