ایده های من

I found it first

Charlotte — Sat, 12 May 2012 15:14:06 +0000

غیر از اونایی که تا بگی از یه چیزی/آدمی خوشـِت میاد همه ی توانشون رو به کار می گیرن تا از اون چیز متنفرت کنن، یه گروه دیگه هم هستن که تا بگی از یه چیزی خوشت میاد همه ی توانشون رو به کار می گیرن تا بهت ثابت کنن اون چیز -خودش یا شانس کشفش- قبلاً متعلق به اونا بوده؛ خیلی خیلی قبل تر از این که تو حتی بشناسیش.
هدف و نیت اصلی این آدم ها؟.. در دست بررسی‏ست.

اوه

Charlotte — Mon, 07 May 2012 17:07:51 +0000

از اون آدمای به چایی وابسته نیستم. ولی از چایی تازه دم حاضر و آماده بدم نمیاد. گرچه همیشه یک سوم آخرش یخ می کنه وقتی مشغول کاری باشم و وقتی یادم می افته در حال چایی خوردن بودم که دیگه کار از کار گذشته. کلن وابستگی خاصی ندارم. تنها چیزی که حالمو خوب کنه یا تنها چیزی که سرحالم بیاره در زندگیم وجود نداره. چون حالم یا خوبه یا بد. اگه خوبه که خوش به حالم و اگه بده هم باید زمان بگذره تا درست بشم. البته همیشه از این جوری بودنم بدم می اومده. هیچ ویژگی رفتاری خاصی ندارم چون. و از آدمایی که عادت های خاص دارن خوشم میاد. شاید چون با من فرق دارن.

این روزا خیلی معمولیه. انقدر معمولیه که نمی دونم خوبه یا بده. یه جور روتین ِ فراز و نشیب داریه. خیلی سرم گرمه و این مطمئناً چیز خوبیه. بیش تر اوقات خسته ام و این چیز خوبی نیست ولی بهش عادت کردم و دیگه ناله نمی کنم بابتش و برعکس گاهی فک می کنم این همه انرژی از کجا میارم؟..
الان چند دقیقه ای هست دارم فک می کنم پست بی سر و ته ام رو چه جوری تموم کنم. کلن همیشه با پایان مشکل داشتم. پایان فیلمایی که ساختم، داستان هایی که نوشتم، ارتباط با آدما، .. . خیلی از داستان هام رو در حالی که فک می کردم هنوز خیلی مونده تا تموم شن دیدم که اوه.. تموم شد. آخرش یه پایان و اسم و تاریخ زدم و رفت تو آرشیو. همین طور بود در مورد فیلما، رابطه با آدما و غیره. مث الان، این پست. اوه.

دستت را به من بده

Charlotte — Tue, 24 Apr 2012 19:53:17 +0000

کرخت شده‏م. کلی فکر کردم تا همین واژه ی کرخت رو یادم اومده. فهمیده بودم یه طوری شده‏م؛ و حالا کلمه اش رو پیدا کردم: کرخت. جسماً و روحاً کرختم. نه که بد باشم. خوبم. فقط انگار پوستم کلفت شده. انگار حسم کم شده. انگار لباس آدمایی که از زمین به فضا سفر می کنن رو تنم کرده باشن. پف آلود و عظیم. دورم. نیستم. می شنوم، می بینم، حر کت می کنم و نیستم. هستم و حرف می زنم و می خندم و نیستم. گرفتاری ِ مردم رو نگاه می کنم و خط می کشم و خودمو ازشون جدا می کنم. پَست بودن بعضی آدما رو نگاه می کنم و پلک می زنم و صدام در نمیاد.. . سرنگ دستمه. می خوام دارو بکشم و به مریض تزریق کنم. یه لحظه از دستم سُر می خوره و شیشه اش انگشتم رو می بُره. به خون آلبالویی رنگی که به سرعت از انگشتم جاری می شه خیره می شم. یه دستمال کاغذی هول هولکی می پیچم دورش که مریض نترسه و آمپولشو می زنم و بعد سر فرصت و آرامش می رم پانسمان کنم خودمو. پرستار میاد کمکم. می پرسه با خودم چیکار کردم. در آرامش نگاه می کنم که دستمو محکم پانسمان می کنه. دلم می خواد بهار رو ببلعم. دلم می خواد لحظه های آزاد بودنم رو نفس بکشم. اما انگار دارم فیلم صامت می بینم. انگار توی روزهایی زندگی می کنم که مال زندگی یکی دیگه ست. انگار گوشم پر از آب باشه و صداهای اطرافم رو گُنگ و بَم بشنوم. تیک تاک تیک تاک. زمان خیلی سریع می گذره و من انگار همیشه عقبم. همیشه کلی کار مونده که باید انجام بدم. این البته چیز جدیدی نیست. من همیشه یه آدم دقیقه نودی ِ عقب افتاده از زمان بودم. اما حالا با لباس آدم فضایی ها می دوم دنبال کارا. دستام توی هوا معلق، قدم هام اسلوموشن و فرسایشی.

کرختم.

636

Charlotte — Sat, 21 Apr 2012 09:45:10 +0000

cross-sectionally (مقطع عرضی-نگر) همه چیز سیاه است، همیشه یک امتحانی، موضوعی، مرضی، مصیبتی، درگیری‌ای هست که اختاپوس‌وار با پاهای‌اش روح و روان و زندگی ِ آدم را از هشت جهت بفشارد، ولی retrospectively (گذشته-نگر) یعنی مکث اگر کنی و نگاه کنی، زندگی می‌شود صدای گوینده‌ی تیراژ اول سریال هانیکو، می‌شود منشوری در حرکت دوار روزگار، می‌شود منشوری که پرتو پرشکوه خلقت با رنگ‌های بدیع و دل‌فریب‌اش، آن را دوست‌داشتنی، خیال‌انگیز و پر شور ساخته است…

از اینجا:

http://fenaitre.blogfa.com/post-236.aspx

635

Charlotte — Fri, 20 Apr 2012 18:45:12 +0000

از زمانی که کف پوش کل خونه رو عوض کردیم این طوری شد. در اتاق خوابمون تا آخر باز نمی شد. وسطای راه گیر می کرد به کف پوش جدید. این بلا فقط سر همین یه دونه در اومد. یا بقیه ی درهای خونه رو کوتاه کرده بودن الا این یه دونه؟.. نمی دونم. هیچ وقت نپرسیدم. از اون وقت بود که در، یه ماهیت جدید پیدا کرد. مثل یه پرچم اعلام وضعیت. وقتایی که موضوع نگران کننده ای توی زندگیمون پیدا می شد و فکرش رو مشغول می کرد، دوس داشت راه بره. در اتاق تا آخر (تا نیمه؛ همین قدر آخرش بود) باز بود. با قدم های کوتاه و سریع راه می رفت. از هال می رفت توی اتاق خواب؛ از اتاق خواب بر می گشت توی هال. و دوباره. وقتایی که پی.ام.اس بودن، رفتارم رو تحت شعاع قرار می داد، در رو محکم به هم می کوبیدم و خودم رو تنهایی توی اتاق حبس می کردم. وقتایی که میونه امون شکرآب بود، یکی توی اتاق بود و یکی توی هال. در، نیمه باز می موند. با جریان هوای توی خونه حرکت می کرد و می کوبید. تلق.. تلق.. تلق.. . نه بسته می شد نه وایمیستاد. ما در سکوت فقط گوش می کردیم به صدای آزاردهنده اش. بدون این که فکری به حال در بکنیم. و این تنها نقطه ی مشترک ما می شد.

به سعی سیاوش شمس

Charlotte — Tue, 17 Apr 2012 09:38:46 +0000

خونه، جون‏ه.. خونه، امید. خونه دین‏ه و ایمون‏ه. ایده خسته.. ایده بیزار.. از این دنیای دیوونه.. از این دنیای دیوونه.. .

شفابخش

Charlotte — Tue, 17 Apr 2012 09:32:36 +0000

کنار پنجره اتاقم نشستم؛ هر نسیمی که میاد، با خودش بوی بهار نارنج میاره.

آسمون ریسمون

Charlotte — Mon, 16 Apr 2012 09:35:46 +0000

گاهاً آدم فک می کنه با رسیدن به چیزی، جایی، کسی، حسی، داشتن‏ی، آرزویی، حل می شه؛ نجات پیدا می کنه؛ راحت می شه.. . ولی مسئله اینه که نجات پیدا کردن به این سادگی نیست. زندگی لعنتی سخت تر از این حرفاست. رسیدن به حس رضایت هم همین طور.

تو خود بخوان حدیث مفصل

Charlotte — Sun, 15 Apr 2012 10:52:49 +0000

توی پاویون نشسته بودیم. یه چند تا اینترن و یه چند تا رزیدنت اعم از بی هوشی و داخلی و .. . شام می خوردیم و یکی از رزیدنتا قبل نشستن سر میز تلویزیون رو روشن کرد. بیست-و-سی ِ منحوس داشت پخش می شد. به ن. گفتم چقدر از شنیدن اخبار صدا و سیمایی بدم میاد. رزیدنتی که تلویزیون رو روشن کرده بود با نگاه حق به جانبی پرسید «چرا؟.. همیشه سعی کن «به روز» باشی!!!».. یه خرده نگاش کردم هی فکر کردم از کجا شروع کنم واست توضیح بدم آخه؟.. منصرف شدم.

اسطوره

Charlotte — Mon, 09 Apr 2012 09:55:36 +0000

مردان ِ هیز ِ حلقه به دست. (مردان ِ حلقه به دست ِ هیز؟)