คืองี้ ผมมีโอกาสได้ไปพูดในงาน WordCampBKK 2009 ครับ
ปีที่แล้วมาเป็นคนนั่งฟัง ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนเขาเลยชวนให้มาพูดด้วย
ก็เลยตอบตกลงไปแบบเหวอๆ ครับ เหวอที่ไม่รู้จะทำให้เขาเสียหน้ารึเปล่า

ผมเขียนบล็อกตอนนี้ในงาน ก็หวังว่าหลังพูดเสร็จก็คงกด Approve ให้อ่านย้อนหลังได้
แล้วคนที่ไม่ได้ไปงานจะได้ไม่พลาดการบรรยายครั้งนี้ (เรียกว่าการบรรยายแล้วขวยมาก)
และคนที่นั่งในงานจะได้รู้ว่าไอ้ที่พูดๆ บนจอนั่นมันว่าอะไรนะ งึมงำๆ

ก็เริ่มกันเลยละกันนะครับ

แหล่งปลั๊กอิน: Weblog Tools Collection / Blogging Pro / BlogPerfume / WordPress / แอนอร่อย
แหล่งตีม: Weblog Tools Collection / Blogging Pro / BlogPerfume / WordPress / แอนอร่อย
(ติดตามแอนอร่อยได้จากเมนูข้างบนจ้ะ)

อันนี้กล่าวถึง I want a WordPress Plugin to … 450 solutions : eConsultant

โฆษณาๆ: fail.in.th จ้ะ

มีพาดพิง failblog.org ด้วย

อันนี้ชื่นชม: Wordpress.com

คือมันต้องเสียตังค์ไงครับ แต่ไม่แพงนะ บวกลบคูณหารดูได้

รายนามปลั๊กอินที่ใช้ใน FAIL.in.th (เรียงตามตัวอักษร)
Adminimize / Akismet / Custom Admin Branding / Custom Smilies /
Dashboard: Pending Review / DISQUS Comment System / Front-end Editor /
Google XML Sitemaps / jQuery Lightbox / Post Editor Buttons /
Pre-Publish Reminders / Revision Control / SI CAPTCHA Anti-Spam /
Sidebar Login / Simple Tags / Smart Archives Reloaded / Smart Youtube /
WordPress Admin Bar / WP-PostRatings / WP Super Cache
(ไปกูเกิ้ลกันเอาเองนะครับ ขี้เกียจทำลิงก์ละ ตัวขี้เกียจเข้าสิง )
ส่วนตีมก็ใช้ K2 เจ้าเก่าจ้ะ

ป.ล.
ดูทั้งหมดเป็นแบบ Slideshow ได้ที่นี่

ป.อ.
ส่วนภาพถ่ายบรรยากาศในงานนั้นก็เปิดห้องรอไว้แล้ว
เดี๋ยวไปอัปเดตที่บ้านครับ

ป.ฮ.
ส้วมที่ห้องแกรนด์รูม ม.ศรีปทุม มีเยอะมากพอให้เลือกขี้ได้ตามสะดวก! ชอบ!

ป.ล.
ผมนี่แหละครับที่ชื่อปรัชญา

นี่ไม่ใช่เทปซ้ำกับที่เล่ามาเมื่อสองปีก่อน (จนเผลอทำภาพประกอบหายไปแล้ว ) นะครับ
แต่การไปผ่าฟันคุดซี่ล่างซ้ายตรงกรามด้านในสุดนี่
นับเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญ และใช้เวลานานมากที่สุดอีกครั้งในชีวิตผม
(อย่างน้อยก็นานกว่าการคิดว่าจะเรียนอะไรตอนเข้ามหาลัยดี เพราะตอนนั้นคิดแค่ไม่กี่นาที)

เชื่อว่าทุกคนมีเสี้ยนหนามในชีวิตอย่างน้อยๆ ก็หนึ่ง
ถ้าว่ากันตามแนวความคิดของมาสโลว์ (Maslow) ที่ว่าคนเรามีบันไดความต้องการอยู่หลายสเต็ป
บางคนจนยากและขาดปัจจัยพื้นฐาน ก็ขออยากได้อยากมีไว้ก่อน
พอมีปั๊บก็เริ่มอยากได้สังคม อำนาจ และสารพัดอย่างไล่ๆ กันมาตามตำรานั่นแล
แต่ส่วนของผมนี่ระดับความต้องการสมัยยังวัยรุ่นก็คือ ผมอยากสูง
ตอนนั้นสูงแค่ร้อยห้าสิบเศษๆ ทำให้ไม่สามารถเป็น ร.ด.ได้เหมือนเพื่อนพ้องทั่วไป
ทำให้ต้องจับและเป็นทหารในกาลถัดมา (พอหมดฤดู ร.ด.ปั๊บ ผมสูงขึ้นปีเดียว ๒๐ ซ.ม.!)

แต่ก็นั่นแหละ หลังจากตัวเองผ่านความต้องการที่จะสูงนั้นมาได้แล้ว ก็เริ่มสำรวจร่างกายตัวเอง
ว่ากูยังขาดตกบกพร่องอะไรอีกไหม (อันนี้คงขอข้ามเรื่องหน้าตาไป มันคงหล่อได้สุดเพดานแล้ว)
แล้วก็พบว่าสุขภาพปากของตัวเองนั้นแย่มาก – เรียกง่ายๆ ว่า ผมปากเสียมากครับ

หลังจากผ่าฟันคุดไปรอบที่แล้วเมื่อสองปีก่อน และทำการรักษารากฟันจนสบาย(กระเป๋าตังค์)
ผมก็ทิ้งช่วงไม่ได้ไปยุ่งกะอีกซี่ที่เหลือ ที่ว่าจะ ว่าจะผ่าสักที ก็ได้แต่ว่าจะ ว่าจะ ว่าจะ ว่าจะ
จนอีซี่ที่คุกซึ่งมันไปเอียงพิงกับฟันกรามปกติ ทำให้เกิดช่องแคบโอซามุขึ้นในปาก และแปรงไม่ถึง
(ขอตั้งชื่อช่องแคบนี้เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ผู้นำทางจิตวิญญาณคนหนึ่งของผมครับ.. จะดีใจไหมนี่)
พอเศษอาหารมันไปอุดที่ช่องแคบโอซามุนี้บ่อยๆ เข้า ฟันกรามที่ปกติกีมันก็เลยเริ่มผุ

พอผุแล้วก็ปวด ก็ทำให้นึกได้ถึงสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าพ่อโอซามุนี้
ว่าวันหนึ่งลูกช้างจะไปผ่าอีฟันบ้า อีเสี้ยนหนามสุดท้ายในช่องปากนี้ออก
เมื่ออาการมันเริ่มกำเริบก็เริ่มเป็นโจทย์บังคับแล้วล่ะ ว่ามึงต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะแก่เกินไป
(การผ่าฟันคุดเนี่ย หมอแนะนำให้ทำตั้งกะยังเป็นวัยรุ่น ซึ่งผมอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนปลายพอดี)

ผมเตรียมตัวเตรียมใจนานหลายวัน วางแผนหาเวลาว่างและเตรียมใจเป็นเดือนๆ
พูดซ้ำอีกทีก็ได้ว่าตอนจะไปเ็นทหารในกองร้อยยังเฉยๆ เลย ไม่ได้ประหม่าขนาดนี้
จนถึงเมื่อคืน ตอนนอนก็กว่าจะหลับได้ เหงื่อแตกพลั่กๆ แต่ก็หลับลง และตื่นมาพบกับวันนี้

ผมนัดหมอไว้บ่ายโมง แต่มาตื่นเอาเที่ยง ตั้งใจแปรงฟันอย่างดีเหมือนจะเป็นการสั่งลาอีฟันบ้านี่
เดินลงมาข้างล่างปั๊บก็พบว่าภรรยาผัดมาม่าไว้ให้กิน เลยกิน แล้วก็แปรงฟันอีกรอบก็ได้วะ
เมื่อเรียบร้อยแล้วก็ไปคลินิกหมอฟันเจ้าเดียวกับที่เคยไปเมื่อสองปีก่อนนั่นแหละครับ
ไปนั่งรออยู่สักพัก ในมือก็ถือหนังสือ “ทักษิณวิปโยค” ของหมอพรทิพย์อ่านไปด้วย (ยิ่งหลอน)

พอหมอเรียกเข้าไปเท่านั้นแหละ ทีแรกกะว่าคงจะมีการบิ๊ว การอินโทรอะไรต่อมิอะไรบ้าง
แต่ไม่เลยครับ คุณหมอ(ผู้ชาย แต่มีผู้สวยสาวสุดตึง เสื้อสีขาวกางเกงยีนส์ขาสั้นจุ๊ดจู๋)ก็เริ่มเลย
แค่แนะนำว่าถ้าเจ็บก็ให้ทำใจ เอ๊ย ให้บอกหมอนะครับ แล้วก็ลงมือฉีดยาชาเลย สองเข็ม!!

เฮ้ยหมอ !!

ผมอาศัยจังหวะช่วงที่รอให้ยาชาออกฤทธิ์ เนียนคุยกะหมอเรื่องเคสนี้ว่ามันยากไหม
หมอก็ให้กำลังใจ บอกว่า “กลางๆ ครับ” (นั่นแปลว่ายาก) แล้วหันไปสั่งผู้ช่วยทันที
เอาคีมเบอร์แปด ค้อนเบอร์ห้า เลื่อย สว่าน ลิ่ม ตะไบอะไรไม่รู้
เนียนเรียกเป็นภาษาหมอ คิดว่าผมไม่รู้เรอะ ถึงจะโดนผ้าปิดหน้าแต่ผมได้ยินเสียงนะครับ

เอาเข้าจริงๆ คือกว่าครึ่งชั่วโมงหลังจากนั่นเป็นต้นมา ผมไม่รู้สึกเจ็บใดๆ ทั้งสิ้นเพราะฤทธิ์ยา
รู้แต่ว่ามีเสียง ครืดดดดดด ปั้ก ปั้ก ปั้ก วี้~~ อิคึ อิคึสารพัด ชำเราอยู่ในปากตัวเอง
นุ่มขนาดที่ฟันกรามพิการที่ว่าเนี่ยหลุดไปตอนไหนยังไม่รู้เลย ไม่เจ็บครับ ไม่เจ็บสักนิด

เสร็จแล้วหมอก็เย็บแผล (ตอนนี้รู้สึกว่ามีไหมเหมือนไหมขัดฟันมานัวเนียๆ แถวๆ ปาก)
เย็บเสร็จก็เอาสำลีมาให้กัด กัดแน่นๆ สองขั่วโมงนะ ถ้าเลือดยังไม่หยุดก็กัดอีกก้อน
เสร็จแล้วจ่ายตังค์ (๑๖๕๐ บาทครับ) แล้วก็ไปเดินโลตัสกับภรรยา

ป.ล.
ตอนนี้ก็ผ่านเหตุการณ์นั้นมาได้สองชั่วโมงพอดี เขียนเสร็จก็จะเอาสำลีไปทิ้ง
แล้วก็กินยาแก้ปวดกะแก้อักเสบหลังอาหาร อาทิตย์นึงก็หายแล้วจ้ะ (ขอให้เป็นตามนั้นเท้อะ~)

ป.อ.
ขออภัยที่บล็อกตอนนี้ไม่มีภาพประกอบ ทีแรกว่าจะวาดแบบโหดๆ เลือดๆ ซะหน่อย
แต่ต้องกัดก้อนสำลีที่อุดปากแผลอยู่ เลยวาดไม่ถนัด (ถ้ามันพอจะเป็นข้อแก้ตัวได้ก็จะดีใจมากครับ)

ป.ฮ.
หลังจากเดินโลตัสก็ไปร้านการ์ตูน พนักงานรี่เข้ามาถาม(อย่างตั้งใจ)ว่าหาหนังสืออะไรคะ
ผมอมสำลีอยู่ พูดไม่ได้ จะใช้ภาษามืิออธิบายว่าไปผ่าฟันคุดมาก็ดูจะซับซ้อนไปหน่อย
ก็เลยเลือกที่จะเดินชิ่งหนีพนักงานคนนั้นมาเลย รู้สึกผิดมากครับ
เลยซื้อโอซาว่าฮายกครัวมาสามเล่มเป็นการปลอบขวัญ (นีมันวันเสียตังค์แห่งชาติอีกแล้วเรอะ!)

งานหนังสืองวดนี้

• ไปกับเพื่อนและน้อง (แก้วกะเดือน) ที่เป็นหนอนหนังสือเหมือนกัน ส่วนภรรเมียไม่ไปเพราะขี้เกียจเดิน ข้าพเจ้าจึงลันล้าอย่างสบายใจ
• ทไมผมเรียกตัวเองว่า “ข้าพเจ้า” วะ สงสัยบริบทมันพาไป
• หรือเพราะดองบล็อกมานานจนลืมไปว่าเคยเรียกตัวเองว่าอะไร
• ไปงานตอนวันศุกร์ คนเลยไม่แน่น เพิ่งเคยเจองานหนังสือที่คนไม่แน่นนี่แหละ
• เจอพี่บุ๊กอะบิ๊ก พี่ก้องทรงกลด คุณวิชัย คุณแชมป์เอ็กซ์ทีน พระมหาสมปอง คุณวินทร์เลียวก็มาเซ็นให้
• พุงพี่บิ๊กนิ่มมากครับ พุงคุณแชมป์ก็นิ่มเช่นกัน (วันนี้ได้จิ้มพุงคนดังตั้งสองคน!)
• ดราก้อนบอลเล่มแดงที่บ้านโดนขโมยไปหลายเล่ม ที่โดนยืมแบบลืมคืนก็มี เคืองเหมือนกันแต่ไม่มากเท่าไหร่ เพราะตอนเด็กๆ ก็เคยยืมการ์ตูนเพื่อนแล้วไม่คืนเหมือนกัน
• ไปคราวนี้เลยตั้งใจไว้ว่าจะซื้อเล่มที่มันพร่องไปมาเติมให้เต็มก็พอ
• แต่พอเจอเล่มโน้นเล่มนี้ก็.. ก็อย่างในการ์ตูนนั่นแหละครับ
• แล้วก็อ้างกับตัวเองว่า เราทำงานหาเงินเองได้แล้วนี่หว่า (จริงๆ ก็หาได้มาจะสิบปีแล้ว แต่ยังใช้ข้ออ้างนี้ปลอบใจตัวเองอยู่)
• ไม่กล้าบอกเมียว่าจ่ายไปเท่าไหร่
• และไม่ใช่เรื่องน่ายินดีที่จะมาอวดว่าตัวเองจ่ายไปเท่าไหร่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาจ่ายแล้วอ่านไม่หมด ไม่คุ้มกับที่จ่าย แต่ซื้อมาเพียงประดับบารมีเท่านั้น
• ดังนั้นเลยกั๊กไว้หลายเล่มเหมือนกัน กะว่างานคราวหน้าถ้าอ่านหมดบ้านแล้วค่อยไปซื้อมาใหม่
• อ้อ สำหรับคราวนี้ผมอ่านหนังสือที่มีครบบ้านแล้วนะครับถึงได้ตั้งใจจะไปซื้อเนี่ย
• เผลอซื้อสแลมดั๊งก์ให้เดือนเป็นของขวัญรับปริญญาซะงั้น
• ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เคยซื้อของรับปริญญาให้ใคร (ยกเว้นอีกคนซึ่งเดี๋ยวค่อยมาเล่าในบล็อกคราวหน้า–สัญญาไว้ก่อนจะได้รู้สึกผิดเวลาจะดองอีก)
• ผมชอบเวลามีใครมาบอกว่าเฮ้ย มึงเนิร์ดนะ .. คือมันดูเป็นคนดียังไงไม่รู้
• เจอผู้หญิงน่ารักในงานหนังสือน่าจะดีว่าเจอผู้หญิงน่าฟัดในผับ
• เอ๊ะหรือไม่จริงก็ไม่รู้เพราะผมไม่เคยเข้าผับ
• ไงล่ะ เนิร์ดไหมๆ (ยืด)
• ทั้งๆ ที่ผู้หญิงคนที่มางานหนังสือก็สามารถเข้าผับได้เหมือนกัน แต่ต่างกันที่บริบท
• นี่ผมบ่นให้บล็อกมันดูยาวๆ จะได้ทุเลาความเคอะเขินเวลาดองไว้ครึ่งเดือนแบบนี้
• เราจำไม่ได้หรอกว่างานหนังสือตอนมีนาชื่ออะไร และตอนตุลาชื่ออะไร
• รู้แต่ว่าช่วงก่อนหน้าสักเดือน วงการหนังสือจะซบเซามากเพราะกั๊กไว้เปิดตัวในงานกันหมด
• สำนักพิมพ์ผีเสื้อถึงกับประกาศว่าถ้าจะให้ระบบนิเวศของหนังสือคงอยู่ได้ จงซื้อที่ร้าน
• แต่ไม่รู้เพราะอะไร สำนักพิมพ์นี้ก็มาขายในงานเหมือนกัน (เห็นใจครับ)

_____________________________________________________________________

_____________________________________________________________________

_____________________________________________________________________

ป.ล.
เมื่อหัวค่ำ ตอนผมขับรถกลับบ้าน ก็ขับไปคุยกะบักปิงไปด้วย
ว่าเฮ้ย มันมีคนที่เห็นเส้นประในเอกสารแล้วต้องเซ็นทันทีด้วยเหรอ
หรือมีคนเห็นเครื่องหมาย X ให้เซ็นแล้วต้องเซ็นปุ๊บเลยเหรอ
คือมันเป็นวัฒนธรรมที่ฮามากนะครับ เลยเกิดการ์ตูนนี้ขึ้นมา
จริงๆ จะเขียนล้อเรื่องโอ้พระเจ้าจอร์จฯ แต่ก็อดทนไม่พอ
เลยขอไว้อาลัยผู้ให้กำเนิดไข่กวนไปในตัวละกันจ้ะ (จะมีใครรู้จักทั้งสองเรื่องนี้ไหมนี่)

ป.อ.
แต่บอสในชีวิตจริงไม่ได้แก่และไว้หนวดแบบนี้นะครับ
อายุมากกว่าผมนิดเดียวเอง เรียกว่ายังวัยรุ่นอยู่เลย แต่มีสารเร่งพลังชีวิตยิ่งใหญ่มากๆ
คือเฮียแกเป็นคนทันสมัยมาก เรียกว่าวิสัยทัศน์ด้านการตลาดทัน(และล้ำ)โลกเอามากๆ
การได้สุงสิงหนุงหนิงกับคนที่พลังชีวิตเยอะๆ แบบนี้มันกระตุ้นตัวเองดีนะครับ

ป.ฮ.
ลืมบอกไปว่าบอสของผมคนนี้ทันสมัยมาก น่าจะเป็นคนแรกในประเทศไทยเลยมั้ง
ที่ปลดพนักงานออกโดยมีสาเหตุจากทวิตเตอร์! (ถ้าเป็นฝรั่งเมื่อก่อนคงลงข่าวใหญ่ไปละ)

เอาเป็นว่าจะอ่านหรือจะเรียกมันว่าไออี หรือไอ้อี หรือฟักกิ้งอินเทอร์เน็ตเอ็กซ์พลอเรอร์ก็ตาม
แต่ทุกชื่อก็เป็นสัญญาณบ่งบอกความเหนื่อยหน่ายในการนั่งทำเว็บทั้งนั้น
ถ้านับเป็นจำนวนครั้งก็คงได้เป็นพันๆ ครั้งแล้วมั้งที่ผมได้ยินเสียงบ่นก่นด่าเบราว์เซอร์ยี่ห้อนี้
ว่าเฮ้ย ทำไมกูจะต้องมานั่งเทสต์ด้วยว่ามันแสดงผลได้ในทุกยี่ห้อยกเว้นตัวอีสีฟ้าเนี่ย
แล้วไหงมันเพี้ยนแหลกยังงั้น แล้วไหนจะออกรุ่นใหม่อีก ก็ดันมีเพี้ยนอีกแบบอีก
แล้วรุ่นใหม่ล่าสุดอีก ก็ไม่ตรงกับชาวบ้านอีก ทำไมชีวิตมันน่าถุยแบบนี้!! ถุ๊ยส์ส์ส์!

แต่ผมไม่ได้มาบ่นอย่างเดียวครับ คราวนี้เอาของมาฝากด้วย

เรื่องของเรื่องคือวันก่อนครับ (ครับ วันก่อนทำไมครับ)
วันก่อนผมพบโปรแกรมที่ช่วยอำนวยอวยประโยชน์ให้กับการทำเว็บแล้วต้องเช็กการแสดงผล
ว่าบรรดา IE สารพัดรุ่นที่ชาวบ้านร้านตลาดเขาใช้กันอยู่เนี่ย มันแสดงผลออกมายังไงมั่ง
ขอแนะนำพระเอกของงานนี้เลยละกันครับ บักหำนี่มีชื่อว่า.. (ชื่อมันยาว ขอขึ้นบรรทัดใหม่)
Expression Web SuperPreview for Internet Explorer

เห็นมะ ยาวไปถึงหนองคาย (คนตั้งชื่อโปรแกรมคงเป็นญาติคุณบอย โกสิยพงษ์)
บอกยี่ห้อและที่มาเรียบร้อย ว่าคลอดเมื่อต้นเดือนกันยานี่แหละ โดยเป็นของของ Microsoft เอง
ซึ่งพี่แกคงเล็งเห็นแล้วว่าไม่ไหวละ ของของเราแม่งล้าหลังมาก เลยต้องผลิตขึ้นมาลูบหลังซะหน่อย
พอโหลดมาและติดตั้ง (สำหรับวินโดวส์เท่านั้น ซึ่งตอนนี้ผมใช้แมคอยู่-ซื้อมาใหม่จ้ะ ขออวดหน่อย)
เครื่องมือตัวนี้ไม่ได้ขี้ๆ นะครับ พอเข้าโปรแกรมปั๊บ มันจะมีหน้าจอสีเทาๆ โผล่ขึ้นมา
ให้เรากรอก URL ที่ต้องการเปรียบเทียบระหว่างไออีรุ่นต่างๆ ลงไป เสร็จปั๊บมันจะขึ้นมาแบบนี้ครับ

สองภาพที่จับมาให้ดูนี่คือแบ่งการมองเป็นสองแบบ คือแบบแยกจอใครจอมัน และ Overlay
พอโหลดเว็บเสร็จปั๊บมันก็จะแสดงให้เห็นแบบตัวอย่างนี่เอง สะดวกดี มีจับซ้อนกันด้วย

เท่านี้แหละครับสาระ ดองมาตั้งนาน
แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ ขอแถมหน่อย คือทุกวันนี้โปรแกรมที่ผมใช้เทสต์ระหว่าง IE รุ่นต่างๆ
ผมใช้ IETester ครับ เมื่อก่อนเอ๋อๆ แต่เดี๋ยวนี้เสถียรดีละ
หรือไม่ก็ Multiple IE อันนี้เลือกรันแยกไปเลยว่าจะเอา IE ไหน
และล่าสุดขอแนะนำ Google Chrome Frame พยาธิพันธุ์โครมเอาไว้ใส่ใน IE
(คิดได้ยังไงคอนเซปต์นี้ ขอให้มันฮิตทีเถอะพ่อคู้ณณณณณ)

ว่าแต่ ทำไมเราจะต้องมานั่งปวดหัวกะมันนักก็ไม่รู้ เลิกใช้ IE6 กันเถอะคร้าบ

ป.ล.
ขอบคุณกระจู๋ IE ห่วย? ครับ สำหรับแรงบันดาลใจให้หากันจนเจอโปรแกรมที่ว่านู่น

ฟ้อนสุดฯ ฉบับนี้ถือว่าหนาที่สุดตั้งแต่เคยทำมาเลยครับ
โดยผมผลัดไม้ให้น้องเดือนมาคุมงานเต็มที่ (จริงๆ จะอู้นั่นแหละ)
ผลงานออกมาจึงสวยขาดบาดตาบาดใจ และมิพิรี้พิไร คลิกไปโหลดอ่านโดยพลัน!

อ้อ หากจะช่วยประชาสัมพันธ์ (ขอบคุณครับ)
กรุณาทำลิงก์ไปที่ http://www.f0nt.com/f0ntsud/09/ นะครับ

วันนี้แม่ผมกลายเป็นคนแก่ไปแล้วครับ
และผมเองก็ต้องถูกเรียกว่า “ผู้ใหญ่” แทนที่
จริงๆ มันก็เป็นกฎง่ายๆ ของธรรมชาติ ไม่ได้ประหลาดซับซ้อนอะไรสักนิด
แต่เราๆ นั่นแหละที่ทำให้มันยากไปเอง

ที่บ่นมาข้างบนนั่นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับบล็อกครั้งนี้หรอกครับ
พอดีมานึกขึ้นได้ว่าไม่ได้โพสต์ภาพถ่ายมานานแล้ว
เลยเอาซะหน่อย เดี๋ยว(ตัวเอง)จะลืม

เรื่องของเรื่องคือวัดที่เราไปทำบุญกันนี่เป็นวัดประจำตระกูลครับ ..ไม่สิ เอาตัวเองเป็นที่ตั้งได้ยังไง
ต้องบอกว่าตระกูลเราเป็นตระกูลประจำวัดมากกว่า ..เอ๊ะไม่สิ ไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น
ต้องบอกว่าแถวบ้านเวลามีงานบุญงานบวชงานศพที่ไหน เราก็ไปวัดท่าคอยกันครับ
วัดท่าคอยอายุหลายร้อยปีแล้ว แต่ก็ยังคงให้ความรู้สึกเยือกเย็นเวลามาแวะได้เสมอ
หายากนะครับ วัดในกรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้ที่ให้ความรู้สึก “เยือกเย็น” น่ะ
เพราะไปที่ไหนก็เจอแต่วัดแบบทุนนิยมจัดๆ ที่ผมไม่ชอบและไม่ศรัทธาเลย

ขณะพระกำลังฉันเช้า เราก็มาเล่นแมวกันครับ เจ้าขาวมณีตัวนี้เป็นดอกฟ้าของวงการแมววัดเลย
ปกติเวลามีคนเอาแมววัดมาปล่อย พระที่วัดก็จะบอกผมว่าอยากได้ตัวไหนก็เอาไปเลย
แต่สำหรับตัวนี้มีปลอกคอเรียบร้อยครับ แถมหลวงพี่บอกด้วยว่า “นี่แมวหลวงพี่นะ” .. (หวง!)

อันนี้เบลอแต่ชอบ ดูสิ มารยานังขาวมณี

พอแมวฉันเสร็จ เอ๊ย พอพระฉันเสร็จ แมวๆ ทั้งหลายก็อิ่มตามไปด้วย
(ก็ได้ปลานิลตัวเบ้อเร่อที่หลวงพ่อโยนให้ ถึงว่าสิคลอเคลียกันจั๊ง)

แล้วก็ถึงคิวแมวในกรงครับ หลวงพี่เปิดกรงปั๊บก็กรูกันออกมา ร้องเหมียวๆ ยังกะเป็ดไล่ทุ่ง
(พวกมนุษย์กรุงเทพฯ ไม่รู้จักเป็ดไล่ทุ่งกันละซี้ย์ย์.. ว้าย เชยมาก เอาต์มาก!)

บรรดาหมาแมวที่วัดจะถูกเลี้ยงในกรงเพื่อไม่ให้ไปรบกวนญาติโยม
โดยมีพระเณรและป้าๆ มาคอยดูแลให้ข้าวให้น้ำและทำความสะอาดเป็นอย่างดี
ทุกตัวดูสุขสบาย สบายขนาดที่ว่าเมื่อกี้ก็มีคนเอาลูกแมวมาปล่อยอีกตัว
เวรกรรม..

เนี่ยครับ ลูกแมวน่ารักๆ เยอะแยะเลย
โบว์คุยกับผมทุกทีที่มา(เยี่ยมแมวที่)วัดนี้ บอกว่าถ้าเหมียวๆ ที่บ้านตายสักตัว
จะมาขอแมวที่นี่แหละ แบ่งเบาภาระวัดได้ด้วย แถมมันน่ารักกันทั้งนั้นเลยด้วย
(คุยไปคุยมาก็บอกว่าหรือไม่ต้องรอให้ตายหรอก ไปเอาที่บ้านมาแลกเลยละกัน :16:)

ก่อนขับรถกลับกรุงเทพฯ เรามาแวะสูดบรรยากาศลมไผ่กันแถวๆ ทางไปแก่งกระจาน
ผมไปแวะจอดตรง “คอชะออม” หรือสะพานข้ามแม่น้ำเพชร ตรงหน้าเขื่อนเพชรพอดี
ตรงนี้เป็นจุดเล่นน้ำที่ชิวมากๆ ถ้านึกไม่ออกก็ไปเปิดแฟนฉันดู ฉากทีเด็กโดดน้ำกันนั่นแล
(ตอนเด็กๆ พ่อถีบผมลงแม่น้ำตรงนี้แหละ เพื่อให้หัดว่ายให้เป็นให้ได้ ..ผลคือจม!)

ผมไม่ได้มาเล่นน้ำที่นี่นับได้เป็นสิบปีแล้ว
เมื่อก่อนตอนน้องชายยังไม่ตาย พอกลับบ้านทีนึงก็ชวนมันมาเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้มาซะที
จนตอนนี้เขาขุดลอกแม่น้ำช่วงนี้ที่แต่เดิมมันตื้นเขินมากๆ ให้เลิกเขิน และลึกมิดหัว!

เดี๋ยวจะกลายเป็นบล็อกคนแก่เล่าความหลังกันอีกรอบฉิบ
กลับมาถ่ายหมากันดีกว่า

จำได้ว่านี่ก็โบว์บอกอีกเช่นกัน ว่าผมน่ะถ่ายรูปหมามากกว่าแฟน อันนี้จริง
ก็หมามันไม่บ่นนี่ว่าอุ๊ยหน้าบวม อุ๊ยตอนนี้โทรม ห้ามถ่าย อุ๊ยมุมนี้อ้วนนะ
ถ่ายๆ มาเหอะ ตูเป็นแบบให้ได้หมดแหละ

ตรงป่าไผ่ (แถวบ้านเรียก “กอซอ”) ริมน้ำ ที่เมื่อก่อนเป็นแค่ป่าไผ่เพียวๆ
พอคนมาเล่นน้ำกันเยอะๆ ก็เริ่มมีศาลาเนั่งพัก (ดูไม่เลวครับ ไม่ทำลายบรรยากาศนัก)
มีแม่ค้าขายไก่ย่าง รถไอติม และตัววัดความเจริญคือแก๊งหมาจรจัด!

ซึ่งน่ารักกันทั้งนั้น!

.

ในเมื่อเราเริ่มกันดื้อๆ ก็จบกันดื้อๆ ซะเลยครับ
จะได้รู้สึกว่าเดี๋ยวต้องมาเขียนต่อตอนใหม่ อย่าดองนานนะ

คืองี้ครับ
อยู่ดีๆ ก็อยากเล่าเรื่องการ Coming Of Age ของตัวเองขึ้นมา
ในยุคที่เราเขียนบล็อกกันด้วยความยาวแค่ ๑๔๐ ตัวอักษรในทวิตเตอร์นี้
ถ้ามัวมานั่งอ่านผมบ่นยาวๆ คงจะปวดลูกกะตาแย่ จะกดไปที่อื่นซะก็ไม่เป็นไรครับ
พอดีผมเกิดอารมณ์โรแมนซ์ขึ้นมา แบบว่ามีไฟจะเขียนอะไร อย่าเพิ่งทัก เดี๋ยวของเข้า!

สมัยยังเป็นนักเรียนหัวเกรียน ผมจะภูมิใจมากถ้าวันไหนได้นอนดึกกว่าใคร
เชื่อว่าหลายคนก็คงภูมิใจลึกๆ เช่นกัน เวลามีคนมาถามเรื่องนอนกี่โมง นอนวันละกี่ชั่วโมง
แล้วได้อวดเวลานอนของตัวเองซึ่งดึกกว่าชาวบ้าน (มันน่าอวดตรงไหนวะ)

พอขยับมาช่วงที่เรียนมหาลัย ผมก็คงเหมือนนักศึกษาคณะเด็กสร้างบ้านทั่วไปนั่นแหละ
ที่นิยมเอาเวลาช่วงดึกดื่นเที่ยงคืนเป็นเวลาเริ่มงาน เพราะมันไม่มีอะไรรบกวนสมาธิดี
จึงเป็นเรื่องธรรมดาสามัญมากที่จะทำงานกันถึงรุ่งเช้าของอีกวัน งานเสร็จก็อาบน้ำไปเรียนเลย
ถ้าสงสัยว่าแล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปนอน ..ก็ตอนนั่งฟังเลกเชอร์นี่แหละครับ หลับสบายสุด
ส่วนค่านิยมที่ว่าใครนอนดึกกว่ากันนี่มันหมดความเท่ไปตั้งแต่เข้าปีหนึ่งมาแล้วครับ
เพราะการได้นอนก่อนใครและมีงานส่งทันเวลานั้น เป็นสิ่งสุดประเสริฐในชีวิตนักศึกษาแล้ว

แต่พอส่งวิทยานิพนธ์เสร็จจบปุ๊บ ผมก็มีโอกาสไปแตะงานบริษัทออกแแบบเว็บแห่งนึงปั๊บ
เลยต้องมีการปรับตัวกันยกใหญ่ คือเวลาออฟฟิศเริ่ม ๘ โมงครึ่ง จึงต้องตื่นก่อน ๗ โมง
เพื่อนั่งรถไฟฟ้าไปทำงาน (ผมไม่รังเกียจเวลาชั่วโมงเร่งด่วน เพราะได้เบียดกะสาวๆ ทุกเช้า )
พอตกค่ำเลิกงานก็กลับบ้าน อาบน้ำ อ่านการ์ตูน รอสามทุ่มครึ่ง เพื่อไปซื้ออาหารลดราคาที่บิ๊กซี!
เอามากินที่บ้านไป ดูหนังในคอมไป นานๆ ทีก็ไปเที่ยวบ้านเพื่อน ไปสิงไปกลิ้งสักพักแล้วก็กลับ
ชีวิตหนุ่มโสดวนเวียนอยู่แบบนี้ ซ้ำๆ ซากๆ อยู่แบบนี้ ถ้าเป็นแบบที่ว่าไปนานๆ คงเหี่ยวแย่เลย

แต่โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ที่หลังจากนั้นไม่ถึง ๒ เดือนดี ผมก็จับใบแดงได้เป็นทหาร
ผมลาออกจากบริษัททันที แล้วใช้เวลาก่อนจะถูกเรียกตัวให้หมดไปกับการว่ายน้ำที่สระ ม.เกษตร
ตอนว่ายก็ไม่ได้จริงจังอะไร ถ้าภาษาคนเรียนว่ายน้ำในกรุงเทพฯ ก็คงเรียกว่าเป็นท่า “วัดวา”
คือจะวัดวาอะไรก็ช่าง แต่ขอให้ร่างกายที่ไม่เคยได้ออกกำลังกายเลย ได้ขยับเขยื้อนกับเขาเสียบ้าง
เพื่อปรับตัวให้เข้าสู่จุดเลี้ยวอีกครั้งหนึ่งของชีวิต นั่นคือการเป็นทหารเกณฑ์ ๒ ปีเต็มๆ

พอเข้าไปอยู่กองร้อย น่าแปลกที่ผมรู้สึกว่านั่นเป็นชีวิตที่มีความสุขมากๆ
การได้ไปอยู่ในสังคมที่ไม่รู้จักปราบดาหยุ่น ไม่รู้จักคำว่ากราฟิก คำว่าเว็บไซต์
หรืออีกหลายๆ คำที่เป็นวิถีชีวิตของผมมาตลอด
จริงๆ แล้วแทนที่จะใช้คำว่า “ไม่รู้จัก” ผมน่าจะเปลี่ยนเป็น “ไม่จำเป็นต้องรู้จัก” มากกว่า
คือไม่จำเป็นต้องรู้จักจริงๆ นะครับ เพราะการมาอยู่ที่นี่ ใครที่มีกลิ่นของกรุงเทพฯ ติดเข้ามา
จะกลับกลายเป็นกลิ่นของคนหยิบหย่ง หยิบจับอะไรไม่เป็น และดูเป็นคุณชายเกินไปหน่อย
สังคมของอดีตเด็กแว้นที่อายุยี่สิบต้นๆ ที่ จ.ประจวบฯ นั้น เป็นโลกที่เปิดหูเปิดตาผมอย่างมาก
และทำลายอีโก้ (เขาเรียกว่าอะไรอะ ที่มันดูเย่อหยิ่ง ทรนง ทะนง — เออ ทะนง) ของผมจนหมด
โลกของผมค่อยๆ ถูกขัดเกลา และสุดท้ายก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงจากตอนก่อนหน้า
การนอนสามทุ่มทุกวันในช่วงที่เป็นทหารใหม่ พอกล้าแกร่งแล้วก็ขยับตัวเองให้ดึกขึ้นเรื่อยๆ
แต่ก็ยังต้องตื่นตีห้าตรงเผงทุกวันไม่ได้ขาด เพื่อออกไปวิ่งแบบที่ทหารเขาวิ่งกัน

จนพอเป็นทหารเก่าแล้ว ก็ได้รับคำสั่งย้ายมาประจำการที่ดอนเมือง
กติกาชีวิตเปลี่ยนไป คือไม่ต้องค้างในกองร้อยกองพันแล้ว แต่ให้ไปช่วยเฝ้าร้านเน็ตแทน
การปรากฏตัวในอินเทอร์เน็ตของผมก็เลยเริ่มต้นอย่างจริงจังในช่วงนั้น (มีบล็อกนี้ตอนนั้นแหละ)
แต่ยังไงก็ยังต้องตื่นก่อนไก่โห่เพื่อไปถึงฐานทัพอากาศก่อน ๖ โมงครึ่งทุกวันเพื่อทำงานที่นั่น
ชีวิตช่วงนี้แม้จะซ้ำซากและเกิดคำถามมากมายเกี่ยวกับการที่ชายไทยจะต้องเป็นทหารเกณฑ์
แต่มันก็สอนให้รู้จักความอดทน หลังจากปลดประจำการออกมาแล้วจึงเหมือนผ่านหลักสูตรที่ว่า

มุมหนึ่งอาจมองได้ว่า ผมเสียเวลาไปสองปี ในขณะที่เพื่อนๆ ที่เรียนมาด้วยกันมันไปถึงไหนกันแล้ว
แต่อีกมุมหนึ่งอาจจะมองได้ว่าผมมีเวลาตั้งสติ ดูกรณีศึกษามากมายที่เพื่อนๆ มันออกตัวกันไปก่อน
บางคนสมหวัง บ้างก็ผิดหวัง ชีวิตหลังเรียนจบสองปีที่หายไปกับการไปเข้าแคมป์ฝึกสมาธิในรั้วทหาร
จึงให้เวลาผมคิดการใหญ่อะไรต่อมิอะไร แต่ยังไม่ต้องลงมือทำ คิดไปก่อนแล้วพอมีโอกาสค่อยยิง

หลังจากบวช สึกออกมาแล้ว (ถ้าให้บอกเวลานอนตอนเป็นพระก็คือสี่ห้าทุ่ม ตื่นตีสี่ แต่ไม่มีอะไรทำ)
ผมก็เลยย้ายเข้ามาอยู่กรุงเทพฯ อีกครั้ง เริ่มต้นกระบวนการขุดทองในเมืองหลวงอย่างเป็นทางการ
ด้วยการร่วมมือกับเพื่อนและแฟน (ปิงกับโบว์) ซึ่งดูใจกันมานานแล้วว่าเคมีเราสามคนนั้นเข้ากันได้
และถูกพิสูจน์ด้วยการเช่าตึกแถวอยู่กันสามสี่คน เปิดเป็นสตูดิโอรับจ้างทำเว็บเล็กๆ ที่สนุกยิ่งนัก
(แวบหนึ่งขณะที่พิมพ์อยู่นี่ ผมนึกถึงหนึ่งในเรื่องสั้นชุด “เราหลงลืมอะไรบางอย่าง” – ลองหาอ่านดู)
ช่วงสองปีกว่าๆ ที่อยู่กับมัน ผมพยายามกลบปมด้อยของตัวเอง เรื่องที่หายตัวไปสองปี
แล้วสารพัดวิชาที่ตัวเองเคยรู้เคยมั่นใจสมัยเรียนมันฝ่อตายไปเกือบหมด (จริงๆ นะ สยองมาก)
ด้วยการ(คิดว่าตัวเอง)พยายามสนใจ ใฝ่รู้ ในสายอาชีพนี้เหมือนคนไม่เคยมีความรู้มาก่อน
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการเริ่มใหม่จากศูนย์มาจนถึงตอนนี้ ผมทันชาวบ้านเขาแล้วหรือยัง
แต่ก็จะพยายามเรียนรู้และฝึกฝนตัวเองไปเรื่อยๆ แบบขี้เกียจๆ อย่างนี้แหละ

แล้วเมื่อปลายปีที่ผ่านมา ผมก็แต่งงาน นั่นเป็นจุดเลี้ยวอีกครั้งของชีวิต
โดยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นคนที่ไม่ได้คิดอะไรกับการมีตังค์ใช้เท่าไหร่ ขอแค่มีพอยาไส้ก็เยี่ยมแล้ว
แต่จะซีเรียสเรื่องการได้เป็นคนที่เวลาชาวบ้านเขานินทาแล้วจะหาเรื่องด่าไม่ถูกมากกว่า
(ไอ้แบบนี้เราสามารถเรียกได้ว่า ผมอยากเป็นคนดี แต่ถ้าพูดแบบนั้นมันจะดูกระแดะไป)
แต่สำหรับโบว์..ภรรยาผมนี่แหละ จะเป็นมนุษย์อีกประเภท เพราะโบว์เป็นลูกแม่ค้าตลาดปทุม
ก็เลยมีความสามารถในเรื่องตัวเลขและการหาเงินโดยไม่ต้องเหนื่อยกว่าชาวบ้านเขา
ดังนั้นการที่คนนึงเป็นมนุษย์ชิวจัดๆ กับอีกคนเห็นอะไรก็ตีค่าเป็นราคาได้หมดเลย มาอยู่ด้วยกัน
เวลาเราคุยวางแผนอนาคตกันก็เลยสนุกหน่อย เพราะมันจะมีโลกจริงซ้อนอยู่ในโลกฝันซะทุกที

จนตอนนี้ผมกลายเป็นหัวหน้าครอบครัวแล้ว* มีเมียแล้ว มีบ้านแล้ว งานการก็เลี้ยงตัวได้
เงินก็มีใช้ สุขภาพก็โอเค (เป็นแค่โรคตับนี่ยังไม่หายซะที) และมิตรสหายก็รักใคร่กันดี
นอนตีสามตีสี่ทุกวัน ตื่นเพลบ้างเที่ยงบ้าง (กะจะย้ายเวลานอนเพื่อสุขภาพซะที เพราะเมียบ่นทุกวัน)
ดูเหมือนว่าถ้าอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ มันคงไม่มีอะไรท้าทายแล้วใช่ไหมครับ ทุกอย่างมันพอเหมาะแล้ว
ต่อไปนี้คือรอวันแก่อย่างเดียว .. ฉิบหายแล้วสิทีนี้ รอวันแก่อย่างเดียว ไม่เอานะ

แล้วเมื่อไม่กี่เดือนมานี้เอง ผมก็เดินทางเข้าสู่เจี๊ยวหลุดอีกครั้งของชีวิต
นั่นคือการผันตัวเองไปเข้าสู่การทำงานออฟฟิศอีกครั้งครับ!!!
ก่อนหน้านี้ถ้าให้เอาปืนมาจี้หรือเอาเงินมาทุ่มผมก็ไม่มาทำหรอกออฟฟิศเนี่ย
เพราะแขวะชาวบ้านไว้เยอะ ว่ามึงนี่เป็นพวกมนุษย์เงินเดือนจริงๆ
กูสิมนุษย์ชิว! ตื่นกี่โมงก็ได้! ใส่กางเกงในตัวเดียวก็เปิดคอมทำงานที่บ้านได้! เดินทางก็ไม่ต้อง!
โอ้โห ชีวิตฟรีแลนซ์ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก จะเรียนมาทำไมกันเนี่ย พวกมึงเนี่ย ลาออกกันไหม!!

ก็ปากดีไว้เยอะนั่นแหละครับ แต่พอตัวเองต้องเริ่มผ่อนบ้านปั๊บ เริ่มวางแผนอนาคตปั๊บ
โลกของผมก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง! กลายเป็นโลกที่ตรงข้ามกับตอนเป็นทหารอย่างสิ้นเชิง!
คือมึงจะชิวไม่ได้แล้ว! จะมานั่งอ่านหนังสือพิมพ์ใต้ต้นมะม่วงตอนบ่ายเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว!
โจทย์ประจำจุดเลี้ยวนี้คือ มึงต้องหาเงินไว้สักก้อน! เพื่อวางรากฐานให้กับจุดเลี้ยวจุดต่อไป!
ย่อหน้านี้อ่านแล้วเหนื่อยไหมครับ! อัศเจรีย์เยอะฉิบหาย!!!

เมื่อราวๆ ต้นปีที่ผ่านมา ก็มีข้อเสนอจากบริษัทแห่งหนึ่ง ให้ผมเข้าไปดูแลและริเริ่มโปรเจ็กต์ใหม่
เป็นการทำเว็บไซต์นี่แหละ คล้ายๆ กับที่ทำเว็บฟอนต์อยู่ทุกวันนี้นี่แหละ แต่เขามีตังค์ให้นะ
แต่ต้องทำงานที่ออฟฟิศนะ … ข้อสุดท้ายนี้ทำเอาผมมานั่งคิดอยู่พักนึงก่อนจะตอบตกลง
ที่ตกลงก็เพราะมันเข้าทำงานสายๆ ได้ และเลิกเย็นหน่อย ซึ่งอันนี้ประเสริฐยิ่งนัก
(มึงจะกลัวอะไรกับการที่จะต้องใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยและต้องไปทำงานเช้ายันเย็นทุกวันนักวะ)

แน่นอนว่านี่คือจุดเลี้ยวอีกครั้งหนึ่งในชีวิตที่ผมเพิ่งเจอ ก็กำลังอยู่ในช่วงทดลองอะไรหลายอย่าง
ด้วยหวังว่าการทดลองครั้งนี้มันจะช่วยกระตุ้นและกระทุ้งสัตว์หลายตัวที่นอนหลับขี้เกียจอยู่ข้างใน
ให้ตื่นขึ้นและร้องก้องคำรามเหมือนเมื่อสองสามปีก่อนอีกครั้ง!!!! เอ๋ง!!!!! (นั่นมันหมา)
ได้ผลคืบหน้าอะไรยังไงแล้วจะมาเล่าให้อ่านครับ

อ้อ ที่เล่ามายาวๆ เนี่ย คือจะได้เป็นข้ออ้างไง ว่าเดี๋ยวนี้ทำงานบริษัทแล้วนะ
เลยต้องดองบล็อกนานหน่อย ..แฮ่

.

ป.ล.
ตรงดอกจันในย่อหน้าท้ายๆ มันเป็นคำตอบที่บักเก้อเคยถามมาในวงเหล้า
ว่าพี่แอนแต่งงานแล้วมันต่างจากตอนยังไม่แต่งยังไงบ้าง
ผมตอบไปว่ามันจะมีโหมดหัวหน้าครอบครัวเพิ่มขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ (มันยังจินตนาการไม่ออก)
เดาว่าหลังจากนี้จะมีจุดเปลี่ยนอีกครั้งก็ตอนมีลูกนั่นแหละ ซึ่งจะเป็นยังไงก็ไม่สามารถเดาได้

ป.อ.
ผมเขียนทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต
แบบนี้ไม่เรียกว่าคนแก่บ่นเล่าความหลังใช่ไหมครับ

ป.ฮ.
อยากเขียนเรียบเรียงเรื่องชีวิตตัวเองสมัยเป็นทหารจังเลยโว้ย กลัวจะลืมหายไปกับการเวลาฉิบ
กะว่าสิ้นเดือนนี้จะไปเอาสมุดบันทึกหอบใหญ่ที่อยู่ที่บ้านเพชรบุรีมานั่งอ่านเสียหน่อย
เผื่อได้ข้อมูลแล้วจะลองเขียนดูเล่นๆ (ผัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ เหมือนพวกเล่นปาหี่โชว์งูยักษ์)