คือที่ฟอนต์เขามีเล่นทำอวตารแทนตัวกันเป็นเทรนด์ๆ ตั้งนมนานแล้ว
เวลามีเทศกาลอะไรสนุกๆ ก็จะมีคนเริ่มแล้วก็ตามๆ กันแบบไม่ลืมหูลืมตา
เช่นตอนฟ้อนสุดฯ เล่มสองวางแผง ก็เปลี่ยนอวตารเป็นเด็กกันหมด (จิ้มดูสิ)
เรียกว่านำเทรนด์วันเด็กในทวิตเตอร์ไปสองปี (แต่ของปีก่อนก็มีนะ)
นอกจากนั้นก็อะไรบ้าบอสารพัด ไม่ว่าจะเป็นตอนโจ๊กเกอร์ระบาด อะโดเบี้ยว
การ์ดเกม เว็บการ์ตูน (อันนี้โหลแหละ) กบบรู๊ค ปลาหมึก(!?) เรตรายการทีวี
อธรรมแฟมิลี่ การ์ตูนสไตล์นานา คู่รัก ฯลฯ

บางทีหนักข้อขนาดมีคนนั่งวาดให้ทั้งวันทั้งคืนเลยก็มี เช่น หัวแห้ว (ผมวาดเอ๊ง)
ปากเจ่อ ฟ้อนสุดฯ(อีกที) สุดยอด(อันนี้ฮามาก) โลโก้ ฯลฯลฯ

ดังนั้นใครที่ยังคิดว่าเว็บฟอนต์นี่วันๆ ไอ้พวกที่เล่นมันจะคุยกันเรื่องฟอนต์กันหน้ามืด
ก็คิดใหม่นะครับ

เหตุการณ์เป็นไปอย่างปกติสุข จนเมื่อวานซืนก็มีการเล่นเทรนด์อวตารใหม่ขึ้นมา
นั่นคือบักชาร์ปไปเอาหน้าแมวมาจากบักชื่นที่แปะเล่นในเฟสบุ๊ก
(ต้นฉบับอยู่ที่ http://neutralx0.net/tool/bnmk.html จ้ะ)
แล้วก็ชวนชาวฟอนต์เล่นกันอีกที แล้วก็ตามๆ กันเพราะมันน่ารักมาก (นี่ของผม)

เนื่องจากเห็นว่ามันน่ารักมาก ก็เลยเอามาปล่อยในทวิตเตอร์มั่งครับ

ผ่านไปแค่แว้บเดียวก็เริ่มลามครับ มีคนเล่นตามเพียบเลย
โอย ชอบ มองใน Timeline ปั๊บขนลุกเลย แมวอะไรไม่รู้เต็มไปหมด
จนคุณ @meawba บัญญัติศัพท์คำว่า #แมวฆบูชา ขึ้นมา เออ เจ๋ง!

ยิ่งเวลาผ่านไปก็ปรากฏว่ามีแต่คนเปลี่ยนอวตารมาใช้รูปแมวกันเพียบ
เพียบจนจับต้นชนปลายไม่ถูกละ เลยขอบันทึกไว้หน่อยครับ

เขียนไว้เท่านี้ก่อนครับ ปวดขี้มาก ตัดจบ

(เห็นพี่พัชร @iPattt เหมือนจะเขียนเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน เดี๋ยวไปอ่านต่อ)

เพิ่มเติม:
บล็อก @iPattt เขียนเรื่องนี้ไว้และรวบรวมรายชื่อ-หน้าตาชาวแมวปริมาณมหาศาล
Avatar แมว : เมื่อแมวท่วม twitter #cattwit : คลิกไปดูโลด

พอเราได้ยินเสียงร่ำลือจากไอ้ตั๊กถั่วมานานว่าในซอยเสือใหญ่มีร้านนึงที่อร่อยสุดๆ
แถมราคาถูกอีกนะ ชื่อ “โอฮาโย” (อ่านว่าโอฮาโยะ จะได้อารมณ์กว่า) ก็โอเค.. เดี๋ยวไว้ค่อยไป
ทีนี้ทำไปทำมาไม่รู้เพราะอะไร เขาย้ายร้านมาที่ลานวังหินพลาซ่า ตรงข้ามโลตัสวังหิน
ดีเลย ทางผ่านกลับบ้าน เมื่อวันก่อนก็เลยลองแวะชิมดู แล้วก็พบว่านี่มันอรอยมากๆ เลยนะ!

เมื่อวานนี้พอสบโอกาสที่น้องๆ นักศึกษาฝึกงานสามคนในแผนก กำลังจะปลดประจำการ
บรรดาพี่ๆ ก็เลยยกพวกกันมายี่สิบกว่าชีวิตเพื่อเลี้ยงน้องๆ (เป็นข้ออ้าง จริงๆ จะมากินกันเอง)
ผมก็เลยได้เคาะสนิมเอากล้องมาถ่ายมั่ง ไม่ได้ถ่ายของกินซะนาน กลัวจะลืม

ก่อนจะง่วง ขอเริ่มพาชิมเลยนะครับ!

ไปถึงร้านตอนเย็น บริเวณร้านมีที่จอดรถเยอะแบบไม่ต้องห่วงจะเต็ม

เวลาเปิดปิดมีบอกไว้เรียบร้อย

ข้างในจัดร้านง่ายๆ แต่ดูตั้งใจแบบไม่ใช่สไตล์นายทุนนะครับ
(ผมไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเข้าไปจ่ายค่าแต่งร้านให้ภัตตาคารใดๆ เพราะตูมากิน ไม่ได้มาดู)

สองหนูน้อยที่เป็นพรีเซนเตอร์กำลังช่วยกันสวมยูกาตะ (เอ๊ะหรือเขาเรียกกิโมโน)
ร้านนี้เป็นร้านแบบครอบครัวครับ มีคุณพ่อคุณแม่และลูกสาวช่วยกันรับแขก น่ารักมาก

ทยอยมานั่งกันละ

รายการที่สั่งไว้และมาเร็วสุดๆ ก็คือยำสาหร่าย เพราะไม่ต้องปรุงอะไรสักหน่อย
ที่เห็นนี้ราคา ๔๐ บาทมั้งครับถ้าจำไม่ผิด

ตามมาด้วยสลัดมันบด อร่อยครับ

ทีเด็ดของร้านนี้อยู่ที่ดราก้อนโรลครับ อร่อยจนต้องเบิ้ลแล้วเบิ้ลอีก แล้วก็เบิ้ลอีก

ผ่าให้เห็นไส้เทมปุระข้างในซะเลย

ชาเขียวแบบเขียวสมชื่อ จะเขียวไปไหนเนี่ย! (รีฟิลได้ตลอดครับ)

แคลิฟอร์เนียมากิจ้ะ ถึงจะปั้นไม่เนี้ยบแต่ก็อร่อยนะ ร้านนี้เมนูข้าวปั้นอร่อยทุกอย่าง

กุ้งชุบแป้งทอด เอ๊ย เทมปุระ อันนี้แป้งแข็งไปนิดนึงเมื่อเทียบกะที่อื่นที่คุ้นปากกันอยู่

ทงคัตสึ อันนี้ผมไม่ได้ลอง (เข้าคอร์สกินปลาอยู่)

คาราโอเกะ (ไม่ใช่!) อร่อยมากๆ ครับ เชียร์ๆ

เกี๊ยวซ่า ไม่ได้ลองเหมือนกัน (ผมเฉยๆ กับเกี๊ยวซ่าครับ ชอบเกี๊ยวกุ้งมากกว่า)

โอโคโนมิยากิ อันนี้แหล่ม แต่แย่งใครไม่ค่อยทัน ช่วงนี้มือแต่ละคนไม้พันกันมั่วมาก

ชุดซูชิ อย่างที่บอกว่าร้านนี้ทำข้าวปั้นอร่อย แล้วก็อร่อยจริงๆ โดยเฉพาะแซลมอน!
(เสียอย่างนึงก็คือวาซาบิไม่ค่อยแจ่มครับ ผมเป็นพวกคลั่งวาซาบิเอามากๆ ซะด้วย)

ชุดซาซิมิ อร่อยและคุ้มค่ามากครับ โดยเฉพาะซาบะดอง อันนี้ต้องแย่งให้ทันเลย

ขอเบิ้ลชุดนี้อีกที ติดใจมาก

เอามิโสะมาตัดกำลังคู่ต่อสู้สักหน่อย

เริ่มฮาร์ดคอร์กันแล้วครับ สั่งแกงกะหรี่มาสงสมรภูมิละ

กิมจินี่ผมขอผ่าน กินไม่เป็นจริงๆ

ระหว่างนี้ก็ซัดไปเรื่อยๆ ครับ ทำยังกะเป็นร้านบุฟเฟต์แน่ะ

แต่ไข่หวานของที่นี่เหมือนไข่เจียวเลยครับ ไม่รู้ว่าที่อื่นหวานไปหรือที่นี่จืดกันแน่

หัวปลาแซลมอนก็มี หนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ละ

หมึกชุบแป้งทอดก็มา

ปลาซาบะย่างซีอิ๊วก็มี

แต่ปลาซัมมะย่างซีอิ๊วนี่อร่อยกว่าครับ ที่ประชุมลงมติตรงกัน

ทาโกะยากิอีกเอ้า (อย่าเอาไปเทียบกับที่เอสพละนาดนะครับ รายนั้นมันเมพไป)

หมี่เย็นก็มี เริ่มอิ่มกันรึยางงงงงง

ถ้ายัง มาต่อด้วยยากิโซบะ ถึงจะชื่อและหน้าตาดูธรรมดา แต่ยืนยันว่าอร่อยโคตร!

ข้าวผัดแซลมอนก็มี (ฟังชื่อดูอลังการมาก แต่หน้าตาออกมายังกะข้าวคลุกกะปิ)

ซัดกันนัวมาก จนอิ่มพุงปลิ้น (น้องทราย-นศฝง.-บอกว่า “ขี้ปุ๋มปะแล้ด”)
จริงๆ มีมากกว่าที่ถ่ายอีกหลายเท่าตัวนะครับ แต่ไม่ทันจริงๆ การแข่งขันสูงมาก

พอเรียกเก็บตังค์ปั๊บก็พบว่ามันราคาถูกกว่าบุฟเฟต์ตามห้างเยอะเลย (คนละ ๒xx)
แต่คุณภาพ ความอร่อยนั้นทุกคนลงความเห็นตรงกันว่าคนละเรื่องครับ ที่นี่ชนะขาด!

เสร็จแล้วก็ร่ำลาครอบครัวเจ้าของร้าน (คุณพ่อของน้องอายูมิจังเป็นคนญี่ปุ่นจ้ะ)

และก็ขอจบการพาชิมเพียงเท่านี้ เย่!

ป.ล.
ร้านโอฮาโยเขามีบริการส่งถึงบ้าน/ที่ทำงานด้วยนะครับ คิดค่าส่งตามปกติ
แต่รู้สึกว่าเดินทางมากินถึงร้านก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เดี๋ยวมาเองดีกว่า ..แฮ่!

ป.อ.
พอเขียนจนถึง ป.ล.เสร็จแล้วก็รู้สึกยังกะตัวเองไปรับค่าโปรโมตร้านเขายังไงยังงั้น!
ไม่จริ๊ง ไม่จริง (พี่เจ้าของร้านเขาลดค่าน้ำให้เพราะมากันเยอะเท่านั้นเองจ้ะ)
แค่รู้สึกว่าพอไปเจอร้านไหนที่กินแล้วชอบจริงๆ ก็อยากให้มันอยู่ไปนานๆ น่ะครับ
แต่ใจหนึ่งก็หวงนะ ไม่อยากให้ใครมา จะได้เก็บไว้กินคนเดียว (อันนี้ไม่ดีต่อกิจการเขาละ)

ป.ฮ.
นี่ก็พ้นวันสิ้นสุดโครงการ “ปฏิญญากุมภาพันธ์” ไปแล้ว
แต่ผมก็ยังรู้สึกเฉยๆ กับการกินสัตว์ใหญ่บ้าง การดื่มน้ำหวานบ้าง (นี่ยังไม่ได้แตะเลย)
แถมรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในการตื่นเช้าขึ้น และนอนดึกน้อยกว่าเดิม
ส่วนการออกวิ่งตอนเช้านั้น วันไหนว่างก็วิ่ง ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร (แต่ส่วนมากจะไม่ว่าง)
ไอ้สิ่งที่เกิดขึ้นนี่แหละที่เป็นผลพวงจากการท้าทายตัวเอง แล้วก็ชนะมัน.. ไชโย!

(รีบเขียน จะได้รู้ว่ายุ่ง เดี๋ยวจะดูซิว่าเนียนไหม)

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา บักปิงชวนไปโรงเกลือ (อรัญประเทศ)
ผมก็เลยตกลง อยากไป อยากไปเห็นว่ามันเป็นยังไงกะเขาซะที
เพราะพี่โอ้เอ้เคยเล่าประสบการณ์เสียวตอนไปซื้อผ้ากับแม่ที่นั่นบ่อยๆ ว่า
- ใครไปที่นั่นจะโดนถามบ่อยมากว่าซื้อแว่นไหม เอาแว่นไหม จนมึงต้องซื้อจนได้
- พวกปลากรอบปลาเค็มต่างๆ นั้น เขาโกยที่กองจากพื้น พื้นดินที่เราเดินๆ กันนี่แหละ!
- พี่แกเดินเลือกของอยู่ดีๆ ก็เจอเด็กเขมรเดินมานั่งขี้ต่อหน้า! เฮ้ย เจ๋งโคตร!

ด้วยเหตุผลแค่สองข้อนั้นก็ทำให้ผมตกลงตามบักปิงไปเที่ยวที่โรงเกลืออย่างเต็มใจ
ประเด็นคือภรรยาผมไปด้วย และโบว์ก็เป็นคนที่ทนแดดทนฝนไม่ค่อยได้ (บ่นแน่ๆ)
ก็เลยต้องกบ่อมว่าเราจะไปดูเด็กเขมรขี้กลางถนนกันให้เห็นกับตา.. โบว์เลยยอมไป

แหกขี้ตาตื่นกันตอนตีห้า เพื่อขึ้นแท็กซี่ไปที่สวนลุมฯ แล้วโดดขึ้นรถทัวร์อีกที
เพิ่งรู้ว่ารถทัวร์ที่เก็บค่าเดินทางไปกลับเพียงคนละสองร้อยนี้ มันคือทัวร์ที่พาเราไปบ่อน!
บรรดาอาเจ๊อาม่าอากงเต็มคันรถที่เห็นล้งเล้งกันน่ารำคาญตลอดทาง ทุกคนเดินทางไปเล่นไพ่!

นั่งทนฟังไปตลอดทาง กว่าจะไปถึงที่นู่นก็สายโด่งแล้ว เมื่อยขบยังไม่ทรมานเท่ากับรำคาญ
คือมีทะเลาะกันทั้งเรื่องการยืมเงินเล่นไพ่แล้วไม่คืน และเรื่องมีป้าคนนึงขี้ในรถ แล้วมันเหม็น!
ใครที่โวยวายเรื่องหวยกันอยู่ มาช่วยกันดูทางนี้อีกทีเร้ว ผีพนันทำงานกันเป็นขบวนการเลย!

ความเห็นของผมคือไม่ว่าจะหวยอะไร ไม่ว่ามึงจะเล่นการพนันอะไร หยุดเถอะ!
รู้ว่ามันไม่มีใช่ไหม ก็หยุดสิวะ จะได้ไม่ต้องมาเถียงกันแล้วอ้างโน่นอ้างนี่

อ้ะ กลับไปที่โรงเกลือกันต่อ

เรามาถึงแล้วครับ สังเกตว่าที่นี่จะมีซับไตเติ้ลสองภาษาตลอดเลย

ภาพที่ผมจินตนาการไว้มันฮาร์ดคอร์กว่านี้มากๆ
คือไปถึงคงเห็นอารมณ์แบบสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการมีเด็กมานั่งขี้อ้ะ..
แต่พอเห็นของจริง มันก็คือจตุจักรนี่หว่า หรือไม่ก็ตลาดนัดบ้านผมเอง(เพชรบุรี)
คือไม่ได้หนักหนามาก ออกจะน่าเบื่อและแห้งแล้งด้วยซ้ำ ไม่มีมุมชิวเลยพับผ่า

เราตัดสินใจไม่ยาก ที่จะเช่ารถกอล์ฟมาคันนึง ชั่วโมงละ ๑๒๐ บาท เพื่อตระเวนในนั้น

ทีนี้ค่อยยังชั่วหน่อยเพราะบริเวณเขากว้างจริงๆ ครับ
จริงๆ แล้วมีทั้งจักรยานและรถเครื่อง(คนกรุงเรียกมอไซค์) ที่ให้เช่าขี่ในบริเวณ
แต่เราเลือกรถกอล์ฟเพราะบักปิงอยากลองขับดู (แล้วก็สีกับฟุตบาทครืดใหญ่.. งั้นตูขับก็ได้)

ทีนี้ก็แวะกินข้าว เรายังเสียวกันอยู่ว่าอาหารมันจะสกปรกไหม
ก็เลยตัดสินใจไปนั่งที่ร้านศาลาไม้แปดเหลี่ยมที่ดูท่าทางจะเข้าท่าหน่อย

แล้วก็อร่อยจริงๆ
นึกเสียดายเหมือนกันที่ตัวเองเป็นปลาแมน กินไอ้ที่เห็นในภาพนี่ไม่ได้เลย

พอกินเสร็จแล้วก็ขับทัวร์รอบบริเวณ
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา(นอน — เดี๋ยวเช้าต้องออกไปทำงานก่อนเวลาอีก.. บ๊ะห์)
เรามาชมภาพกันแบบเผาๆ เลยดีกว่า ขอบคุณกล้อง Lumix ของปิงครับ ตัวเล็ก พกง่ายดี

ข้อสังเกตอย่างนึงคือ ที่นี่จะมีแฟชั่นสุดฮิตเป็นชุดทหารครับ มองไปทางไหนก็มีชุดทหาร
กี่ล็อกต่อกี่ล็อกก็มีชุดทหารขาย และมีจัดหมวดหมู่เป็นชุดทหารโดยเฉพาะ

บ่ายแล้วก็เบื่อ แดดงี้เปรี้ยงสุดๆ เลยครับ ใครที่เป็นมนุษย์ชิวนี่รับรองลงไปดิ้นแน่ๆ
ผมก็เหมือนกัน เพิ่งเสร็จงานดึกๆ ก็ดันแหกขี้ตาตื่นเช้ามาทรมานอยู่นี่แท้ๆ

พอบ่ายสามก็ได้เวลากลับครับ
เห็นเลยว่าตรงที่รอรถมีป้ายแบบนี้อยู่เต็มไปหมด

ตรงนี้ก็เช่นกัน หันไปไหนก็มีแต่คนขนบุหรี่กันเป็นแถวๆ (เขาเรียกลักษณะนามว่าอะไรอ้ะ)
เห็นแล้วก็อมยิ้มนะครับ สถานีตำรวจอยู่ห่างจากนี่สักสองร้อยเมตรได้
แต่ก็ปล่อย (และ/หรือยินดี?) ให้มีการทำผิดกฎหมายกันโจ๋งครึ่มแบบไม่ต้องเล่าซ้ำแล้ว
ชนิดที่ผมยังสงสัยเลย ว่าในโรงพักจะมีใครนะที่ติดคุก? คนขับรถที่ไม่ได้ต่อทะเบียนเหรอ?
หรือคนเขียนบล็อกด่าตำรวจ? (อู้ย..)

บ่ายสามเศษๆ.. ผีพนันทั้งหลายขึ้นรถมาเรียบร้อย เสียงล้งเล้งน่ารำคาญเหมือนเดิม
ไม่สิ ยิ่งกว่าเดิมอีก เพราะป้าแกเปิดหนังจีนแล้วภาพไม่ขึ้น มีด่าเหี้ยห่ากะทีวีด้วยเอ้า

กว่าจะถึงกรุงเทพฯ ก็พลบค่ำพอดีครับ
ผมกับโบว์ลงรถที่แถวๆ สุวรรณภูมิแบบงงๆ.. ทำไมกูต้องมาลงไกลขนาดนี้ด้วยวะ
แล้วก็เข้าไปซื้อไม้ถูพื้นในโลตัสสุวรรณภูมิเป็นของฝากให้พี่แอ๋ว แม่บ้านเอย

จบเหอะ!

โคตรๆ

ข้าพเจ้าเริ่มใช้งานทวิตเตอร์เมื่อวันที่ ๒๔ มีนาคม ๒๕๕๑
ก็เริ่มไม่ด้เร็วกว่าชาวบ้านอะไร คงเพราะว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่เริ่มๆ มีกระแสในไทยละ
พอสมัครเข้าไปก็ตามๆ คน มั่วๆ ไปแบบที่เขามั่วกันนั่นแหละครับ
ทีแรกตั้งใจจะทวีตแค่เรื่องขี้เท่านั้น กะว่ากูนี่แนวหนักหนา (ที่ไหนได้ ใครๆ ก็ทำกัน)
แล้วก็เริ่มพบว่าเออ มันทำอะไรได้เยอะแยะเลยนี่หว่า มันไม่ใช่แค่โปรแกรมไว้คุยกันนะ
ก็เลยหัดเล่นไอ้นู่นมั่งไอ้นี่มั่ง จนมีเพื่อนกลุ่มใหม่ที่รู้จักกันทางนี้ก็เยอะอยู่
แต่ก็ยังไม่เคยมีโอกาสไปงานชุมนุมชาวทวิตภพกับเขา (ข้าพเจ้าเขิน และไม่กล้าขอเมีย)

สถิติการทวีตของข้าพเจ้า ขอบันทึกไว้เป็นจดหมายเหตุซะหน่อย (ที่มา)
จะเห็นได้ว่าข้าพเจ้าทวีตตอนห้าทุ่มถึงเที่ยงคืนตีหนึ่งเป็นหลัก
นั่นเพราะเป็นเวลาทำงาน เวลาที่หัวสมองแล่นที่สุดของแต่ละวัน
จนตอนนี้ (ก็เพิ่งมาเดือนนี้) ที่ข้าพเจ้าจะบังคับตัวเองให้เปลี่ยนเวลาตื่นและนอน
ตามปฏิญญากุมภาพันธ์ที่ตั้งเอาไว้ท้่าทายตัวเองดังที่ได้เขียนไปแล้วนั้น แน

อุปกรณ์ที่ใช้เล่นทวิตเตอร์ของข้าพเจ้า แรกๆ จะใช้ TwitterFox (ตอนนี้คือ Echofon)
คงเพราะข้าพเจ้าเข็ดกับการคุกคามความสงบในการทำงานที่เกิดจาก MSN
จนเลิกเล่นไปพักใหญ่ หันมาคบ Google Talk ได้อีกพักก็รู้สึกว่ามันยังยุ่งอยู่
ก็เลยลองเล่นทวิตเตอร์ดู เออ มึงหลบอยู่มุมๆ นั่นแหละ สงบเสงี่ยมดี เราคบกันได้

แต่พอจำนวนผู้ร่วมปฎิสัมพันธ์เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงข้าพเจ้าเริ่มเสพติดมันแล้ว
แถมข้าพเจ้าดันไปซื้อโน้ตบุ๊กของแอปเปิ้ลมาอีกเครื่อง แล้วมันมีโปรแกรมที่สนุกกว่า
นั่นคือ Tweetie (ดังภาพประกอบด้านล่างนู่น) และ Tweetdeck
ข้าพเจ้าจึงจมปลักเข้าไปใหญ่ ฉิบหายแล้วครับ
(ข้าพเจ้ายอมรับแต่โดยดีว่าเสพติดทวิตเตอร์ แม้จะไม่มากเท่าคนอื่น แต่นี่ก็ติดนะ)

จนวันหนึ่งเทคโนโลยี (และราคา) มันเอื้อต่อการเอามือถือไปนั่งทวีตที่ไหนต่อไหน
ข้าพเจ้าก็รู้สึกว่าคอนดูเถอะ เดี๋ยวกู.. เอ๊ย ข้าพเจ้าคงต้องเป็นอีพวกเดินไปทวีตไปแน่ๆ

แต่โทรศัพท์ของข้าพเจ้าแม่งไม่สามารถทำอะไรแบบที่ไฮโซๆ เขาทำกัน
เพราะโนเกียรุ่นที่ใช้อยู่เนี่ย มันแก่มาก ดังนั้นมันเลยไม่รู้จัก EDGE
ไม่รู้จักการสัมผัสหน้าจอ ไม่รู้จัก SD Card หรือกระทั่ง USB Port ด้วยเอ้า
ข้าพเจ้าเลยพยายามจะทำมันหล่นบ่อยๆ โยนก็แล้วเขวี้ยงก็แล้ว เสือกทนอีก.. เวร

ข้าพเจ้ายังย้ำกับใครๆ ที่มาถามอยู่เสมอว่าข้าพเจ้าเป็นใคร ข้าพเจ้าไปเชี่ยวชาญอะไร
หรือข้าพเจ้าเป็นกูรู มึงรูอะไร ก็ได้แต่โบกไม้โบกมือปฏิเสธอยู่เสมอว่าเปล่าเลย
ข้าพเจ้าเป็นเพียงผู้ใช้ธรรมดา ไม่ได้โปรโมตตัวเองอะไร และไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรกว่าใคร
ยิ่งอีพวกกลยุทธ์การตลาด หรือกลยุทธ์สารพัดในวงการ Social Media ข้าพเจ้าก็ไม่รู้

และข้าพเจ้าก็ไม่รู้ว่าจะไปรู้มันมากทำไม มันทำลายอรรถรสในการ “เล่น” ไปเยอะเลยนะ
เหมือนกะคนทำเว็บที่ห่วงแต่ SEO หรือผู้หญิงที่ห่วงแต่จะต้องทำตัวเองให้สวยตลอดเวลา
ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ไอ้การที่มัวแต่ทำโดยหวังผลแบบไม่ลืมหูลืมตาเนี่ย
มันทำลายเสน่ห์ “ตามธรรมชาติ” ที่ควรมีอย่างน่าเสียดาย
(แต่บางคนที่ธรรมชาติของเขาคือมาร์เก็ตติ้งจ๋า คนแบบนี้จะคุยกับข้าพเจ้าไม่รู้เรื่อง)

ก็ยังงงอยู่เลยว่าพี่ @iwhale เขาคิดยังไงถึงชวนข้าพเจ้าไปพูดในงาน #TWTCON วะ
ถึงกระนั้น เมื่อมีโอกาสเข้ามาถึงที่ ข้าพเจ้าเลยไปตามที่เขาอุตส่าห์ให้เกียรติเชิญมา
ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองไปทำงานเขาล่มหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ วันนันข้าพเจ้าสั่นฉิบหาย!

จบงานนั้น ข้าพเจ้าก็ยังรู้สึกว่าการขึ้นเวทีไม่ใช่สิ่งที่สนุกสำหรับตัวเองอยู่ดี
ข้าพเจ้าจะยินดีมากถ้าได้ไปนั่งฟังอะไรแบบนี้เงียบๆ (เพิ่งมาขยันเรียนตอนแก่นี่แหละ)
แต่ข้าพเจ้าจะรู้สึกขวยมากถ้าต้องไปโชว์ภูมิ หรือทำตัวเหมือนกูนี่เก่งนักหนา
นี่ก็เขียนซ้ำกะเมื่อวานแหละ ไม่รู้จะย้ำอีกทำไม แต่ข้าพเจ้าไม่ชอบจริงๆ นะ

ก่อนที่จะวนไปวนมามากกว่านี้ ข้าพเจ้าจะต้องรีบสรุปจบเพื่อจะทำงานต่อไป
นี่ข้าพเจ้ายังอยู่ออฟฟิศอยู่เลย เขาปิดแอร์ตอนหกโมง ตอนนี้ข้าพเจ้าเลยร้อนโคตรๆ

อ้ะ งั้น.. เอางี้

เนื่องจากวันนี้เป็นวันดี นอกจากจะเป็นวันฉลองครบรอบห้าปีของฟอนต์.คอมแล้ว
ยังเป็นวันประกาศอะไรบางอย่างก็ไม่รู้ของข้าพเจ้าในทวิตเตอร์ด้วย
เพราะมีคนร่วมทำความรู้จักกับข้าพเจ้า ก้าวเข้าสู่หลักสามพันคนแล้ว
(ปากบอกว่าไม่ได้แคร์เรื่องตัวเลขคน Follow แต่เห็นแบบนี้มันก็ลำพองดีว่ะ)
ที่สำคัญคือข้าพเจ้านั่งและยืนสนทนาเป็นตัวอักษรผ่านนกสีฟ้าตัวนี้ถึงเจ็ดพันครั้งแล้ว

ข้าพเจ้าตกกะใจเหมือนกันว่านี่กู.. เอ๊ย ข้าพเจ้าบ้ารึเปล่า
ทั้งๆ ที่สมัยมีเพจก็ไม่ชอบส่ง หรือ SMS ในมือถือยิ่งไม่เคยไปข้องเกี่ยว
MSN (หรือจะ WLM ก็เหอะ) ข้าพเจ้าก็รังเกียตการคุกคามของมัน (หรือของคนใช้มัน)
แต่กับทวิตเตอร์แล้ว ข้าพเจ้าปล่อยตัวเผลอใจให้มันโดดเข้ามาในชีวิต
ให้มันชิงพื้นที่หน้ากระดาษของสมุดบันทึกแห่งชีวิตได้ถึงเจ็ดพันข้อความ

.

และสุดท้าย นี่คือข้อความในทวีตที่เจ็ดพันของข้าพเจ้าเอง (ที่มา)

(ข้าพเจ้าทนอั้นขี้เพื่อรีบเขียนบล็อกนี้ให้เสร็จเลยนะเนี่ย)

พอดีจับพลัดจับผลูอีท่าไหนไม่ทราบ คุณอาร์ตแห่ง CG+ เขามาชวนไปเป็นกรรมการ
ในงาน Cut&Paste ครั้งแรกใน South East Asia เมื่อวานนี้ครับ
ด้วยความที่สนใจงานประเภทนี้อยู่แล้ว ก็เลยรับปากไปตั้งแต่เนิ่นๆ
โดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันต้องทำอะไรยังไงมั่งวะ (ล้อเล่นๆ.. ทีมงานเขาส่งดีเทลมาให้ดูเพียบครับ)
แล้วเพิ่งมารู้ว่าวันครูที่ผ่านมาเนี่ย เป็นวันดีจริงๆ เพราะมีอีกงานที่น่าไปแต่ก็ไม่ได้ไป

และที่โหดกว่านั้นก็คืองานประจำก็เร่งมากๆ จนแทบไม่มีเวลากระดิกอยู่แล้ว
(นี่จึงเป็นข้ออ้างที่ดีเวลาเขียนบล็อกแบบดองสิบวันค่อยเขียนสักงวด)

ก่อนอื่นต้องอธิบายคร่าวๆ ก่อนว่า Cut&Paste มันคืองาน Graphic Battle ครับ
แข่งกันสดๆ บนเวที เหมือนอะไรดีล่ะ .. เหมือน LG Entertainer ที่ไปจัดในผับ
เจ้าของงานเป็นฝรั่งหนุ่มหัวเหน่งที่ไฟแรงมาก และคล่องแคล่วมาก

ผมนึกถึงคนวัยนี้อีกหลายคนที่กำลังเปลี่ยนโลกอยู่ ไม่ว่าจะเป็นฝรั่งหรือไทยก็ตามที
อย่างคนทำ Wordpress, Facebook, Exteen, FukDuk หรือ Blognone เองก็ตาม
ล้วนแล้วแต่สร้างความมหัศจรรย์ให้บังเกิดตั้งแต่อายุยังไม่ถึง ๒๕ ขวดเลยด้วยซ้ำ
เฮ้ย แล้วนี่กูทำอะไรอยู่วะเนี่ย! (อ้อ อู้เขียนบล็อกอยู่ เดี๋ยวจะนั่งปั่นพรีเซนต์ต่อ)

กลับมาที่เรื่องงานตัดแปะต่อ .. เดี๋ยวเป๋ไปไกลฉิบ!

งานนี้จัดขึ้นที่ร้านเนยเนย หลังเอสพละนาดครับ เป็นสถานบันเทิงที่โดนเหมามาจัดงานนี้
อาจจะแปลกใจเมื่อได้ยินเป็นครั้งแรก หา!! งานกราฟิกทำไมไปจัดที่ผับวะ?
คำตอบคือมันเป็นงานกึ่งๆ เรียลลิตี้โชว์ คือให้เวลา ๑๕-๒๐ นาที ในการขึ้นไปทำกราฟิกสดๆ
ทำบนเวที ผู้ชมเฮลั่นอยู่ด้านล่าง ถือเบียร์คนละขวด ท่ามกลางเสียงดนตรีอึกทึกหนวกหู
และถ่ายทอดสดผ่านเน็ตทั้งของไทย (CG+, FukDuk) และของนอก (Cut&Paste)

ผมเป็นเด็กเนิร์ดครับ กฎของเด็กเนิร์ดคือไม่กินไอ้พวกนี้ และไม่มาในสถานที่แบบนี้
(โดยเฉพาะอย่างยิ่งการมากับเมียซึ่งไม่มีเด็กไม่เนิร์ดคนไหนเขาทำกันแน่ๆ)
ก็สารภาพกันตรงๆ ว่าผมไม่ชอบสถานที่นี้เท่าไหร่ แต่ในเมื่อมีโอกาสก็เลยลองมาสัมผัสดู

แล้วก็พบว่า เฮ้ย กูไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้ (อีกแล้ว) ว่ะ

เรื่องผลการประกวดหรือรายละเอียดต่างๆ คงไม่ขอเล่าซ้ำกับที่อื่นละกันนะครับ
คือความเห็นของคณะกรรมการท่านอื่นๆ ก็มีทั้งเรื่องที่ผมเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยโดยสิ้นเชิง
ซึ่งนั่นก็เป็นธรรมดาในการตัดสิน แต่บางครั้งความเอาแต่ใจตัวเองบอกว่า แม่งไรวะ.. ขัดใจ!

แต่หลังจากจบงานผมก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ ไม่ต้องโดนสปอตไลต์ส่องบนเวทีอีกแล้ว
คือจะบอกว่าขึ้นไปอยู่บนนั้นแล้วมันรั่วไม่ได้ มันต้อง “แสดง” นี่ไม่สนุกเลย
นี่ไม่ได้จะว่าทีมงานฯ นะครับ เพราะเกือบทุกอย่างน่ะดีอยู่แล้ว ขอปรบมือให้ดังๆ เลย
เพียงแต่มันเป็นปัญหาของผมเอง ที่ไม่เหมาะกับการที่ต้องไปยืนโชว์ภูมิอยู่หน้ากล้องน่ะจ้ะ

รู้สึกว่าวันนี้เขียนไม่ดีเลย ไม่เป็นประเด็น พอดีมันล่ก งานเยอะไปหน่อย
สรุปเลยละกันครับว่าเนื้อหาของบล็อกวันนี้คือ สรรพคุณในการใช้แอน:
แอนไม่ชอบเวที ไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตา ไม่ชอบให้ใครมาอวย เกลียดการโชว์ภูมิ
แอนชอบอยู่ในซอกแคบๆ มืดๆ แอบดูความเป็นไปของคนอื่น.. แล้วยิ้ม (แม่งน่ากลัวเหี้ยๆ)

ปิดท้ายด้วยภาพชุดที่ไปเนียนถ่ายมาจากงานครับ (อันนี้แบบเลือกดูเอง)

อยากรู้ว่าจะมีคนเล่นด้วยไหม ปรากฏว่าเยอะเหมือนกัน
ถ้าคุณอ่านบล็อกนี้ก่อนเที่ยงคืนของวันเสาร์ (ก็คือวันนี้) ก็ยังมีสิทธิ์ลุ้นนะเออ
ไปอ่านกติกาและร่วมสนุกได้ที่ http://tweetphoto.com/8760918 จ้ะ

ออกตัวไว้ก่อนว่าผมไม่ถนัดการเขียนแนวนี้เอาเสียเลย (แต่มึงล่อซะยาวเหยียด)
ลองอ่านดูแล้วถ้ามันประหลาดหรือตะกุกตะกักประการใด ก็อย่าล้อกันนะครับ

ส่วนนำ:

เมื่อสิบห้าปีที่แล้ว ผมเดินขาสั่นขึ้นไปบนเวทีหอประชุมโรงเรียนเป็นครั้งแรก
เพื่อรับรางวัลที่เขียนเรียงความวันพ่อได้เป็นที่หนึ่งของโรงเรียน
ตอนที่อาจารย์ให้อ่านออกเสียงให้ทุกคน (รวมถึงบรรดาผู้ปกครองที่เชิญมา) ฟังนั้น
ผมโคตรประหม่าเลยครับ พออ่านด้วยความประหม่า เรียงความฉบับนั้นเลยซึ้งเข้าไปใหญ่
หลังสิ้นเสียงปรบมือ ผมลงมารับรางวัลจากอาจารย์ จำไม่ได้แล้วว่าเป็นอะไร
แต่ที่จำได้คือพ่อแม่ผมคงงงว่าลูกกูเขียนเรียงความได้ด้วยว่ะ ไหนว่าไม่ชอบภาษาไทย?

เนื้อเรื่อง:

ใครหลายคนพูดไว้ว่าไอ้เรื่องเจ็บปวดของเราวันนี้ ต่อไปมันจะกลายเป็นเรื่องตลก
ผมเชื่อตามนั้นครับ โดยเฉพาะช่วงชีวิตหลายปีที่ผ่านมาที่ผมร้างลาเรื่องเจ็บปวดไปนานมาก
ไม่รู้เพราะปลงหรือเพราะตายด้าน แต่ไอ้อารมณ์โลภะโทสะโมหะที่เคยมี มาถึงวันนี้ก็ไม่มีแล้ว
แต่ถ้าย้อนกลับไปเมื่อสมัยยังเป็นวัยรุ่นตอนต้น (ปัจจุบันอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนปลาย)
ผมกับน้องเคยทำกระจกบานใหญ่ที่บ้านแตก (จริงๆ แล้วน้องผมทำแล้วโบ้ย ช่างเถอะ)
ผลคือผมโดนพ่อต่อว่า และถูกตีอย่างรุนแรงอย่างที่ไม่ได้เจอมาหลายปี
แรงที่สุดนับตั้งแต่ ป.๑ ที่ท่องสูตรคูณผิด (เห็นอย่างนี้ผมก็ช่างจำไอ้เรื่องพวกนี้เหมือนกันว่ะ)

หลังจากนั้นเป็นเวลาสามปี ผมไม่ได้คุยกับพ่ออีกเลยแม้แต่พยางค์เดียว

ชีวิตวัยรุ่น ม.ปลายนั้นเป็นช่วงที่อ่อนไหวมากครับ เนื่องจากทุกอย่างของเราโตขึ้น
ไม่ได้หมายถึงกระเจี๊ยวอย่างเดียวนะครับ แต่หมายถึงทุกอย่างเลย ร่างกาย สังคม เพื่อน
แต่ทัศนคติและประสบการณ์ชีวิตมันไม่ได้รีบเร่งโตตามกระเจี๊ยวไปด้วย
ผมติดเพื่อนมากกว่าครอบครัว เหมือนกับวัยรุ่นคนอื่นๆ ที่พอถึงวัยหนึ่งมันก็จะอ้างว่าขบถ
(ไม่แปลกหรอกที่ไปไหนมาไหนก็เจอแต่เกรียน ในเมื่อเราก็เคยเกรียนมาก่อน)
พอพบว่าชีวิตนอกกรอบของพ่อแม่นันมันสนุกดี ตอนนั้นผมก็เลยไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองต้องมีพ่อ

จนวันหนึ่งสมัยเรียนมหาลัย ผมกลับบ้านและนั่งกินข้าวกับครอบครัว และพ่อกินเหล้า
จำประโยคนั้นที่ได้ยินจากปากพ่อไม่ได้ แต่มันเป็นประโยคที่กระชากให้ผมหยุด
แล้วหันมาเริ่มคุยกับพ่ออีกครั้ง..

ผมเพิ่งรู้ว่าพ่อเสียใจที่ลูกชายตัวเองที่เคยตั้งความหวังไว้สูงลิบเมื่อตอนเด็ก*
วันนี้เรื่องง่ายๆ แค่เอ่ยปากทักทายสวัสดีพ่อของตัวเอง มันยังทำไม่ได้
ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคุริลินที่ไปเจอผู้เฒ่าสูงสุดแห่งดาวนาเม็กดึงพลังแฝงให้
แม้จะเนิบช้าและเคอะเขินมากๆ แต่ผมก็เริ่มปริปากคุยกับพ่ออีกครั้ง และอีกครั้ง
ตอนนั้นดูก็รู้ว่าพ่อดีใจ แต่เก็บอาการไว้เนียนสนิท

ผมไม่แปลกใจที่พ่อเก็บอาการ แม่ก็เช่นกัน
วัฒนธรรมบ้านเราออกจะอนุรักษ์นิยมมากๆ พ่อกับแม่คือเป็น “ผู้ปกครอง” จริงๆ
บ้านเราไม่มีการอวยพรวันเกิด ไม่มีสวัสดีปีใหม่ วันหยุดเทศกาลไม่พาเที่ยว (คนเยอะ)
และไม่มีการถูกเนื้อต้องตัวหรือหอมก้งหอมแก้มอะไรกัน ไม่ใช่เพื่อนเล่น แถมพูดกันเพราะสุดๆ
ผมถูกเลี้ยงด้วยวัฒนธรรมนี้มาตั้งแต่เด็ก จนพอโตมา ได้เจอบ้านเพื่อนในกรุงเทพฯ
เฮ้ย มันเล่นหัวพ่อแม่ได้ด้วย แซวกัน เรียกแม่โดยใช้สรรพนามว่า “เธอ” (บ้านแฟนผมเลย)
ประสบการณ์ชีวิตก็เริ่มถูกแต่งแต้มรายละเอียดเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ

และทำให้ผมรู้ว่าพ่อกะแม่ที่เป็นผู้ปกครองสูงส่งแบบในตำราเรียนนั้น ที่จริงก็เป็นคนกะเขานะ
ไอ้ความเป็นคนนี่แหละที่มันช่วยทำให้รู้ว่าพ่อก็ผิดได้ แม่ก็ผิดเป็น ไม่ได้วิเศษสัมบูรณ์นี่นา
แทนที่จะทำให้ผมรู้สึกเสื่อมศรัทธา ผมกลับรู้สึกว่านี่แหละ ความธรรมดานี่แหละที่กูใฝ่หา

ผมก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่นๆ ที่ชีวิตหลังวัยเกรียนก็คือวัยแสวงหา
(เอาเข้าจริงๆ ก็คือจากเกรียนlnw โตขึ้นมาเป็นเกรียนปราชญ์ แต่ก็ยังเกรียนอยู่)
เราก็ต่างใฝ่หาคำตอบหลายๆ อย่างของชีวิต เจอบ้างไม่เจอบ้าง ก็ค่อยๆ สั่งสมกันไป
รวมถึงเรื่องครอบครัวของตัวเอง.. ผมใช้ชีวิตอยู่ในกรุงนานพอที่จะนั่งรำลึกอยู่เงียบๆ คนเดียว
และวันหนึ่งที่เป็นจุดเปลี่ยนของตัวเอง ก็คือวันที่คิดถึงพ่อแม่ขึ้นมา แล้วร้องไห้..

ผมไม่ใช่พวกเซ้นสิถีบขนาดที่เอะอะก็น้ำตาเล็ดน้ำตาไหล แต่ครั้งนั้นทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่า
นี่กูทำอะไรอยู่วะ.. พ่อแม่ทุ่มเท่าไหร่วะกว่ากูจะมาเรื่อยเปื่อยอยู่ตรงนี้ได้
แล้วกูล่ะ กูควรทำยังไง กูจะต้องทำอะไรต่อไปวะ

ชั่วจังหวะนั้นเอง ที่มันจะมีภาพอดีตฉายย้อนมาเป็นฉากๆ แบบฟิล์มหนังเก่าๆ
ภาพเหล่านั้นพาผมย้อนระลึกสิ่งที่พ่อและแม่เคยทำ เคยสอน เคยแสดงเป็นตัวอย่าง
แต่ผมเองกลับไม่รู้เหตุผลของมัน ไม่รู้มาตั้งนาน หรือรู้แล้วแต่ทำเป็นไม่รู้มาตั้งนาน

แล้วในที่สุด ผมก็สัมผัสได้ละ ว่าพ่อรักผมนะ.. (ตอนเขียนนี่น้ำตาไหลออกมาหน่อยนึง)
ไอ้รักขนาดไหน ถึงขนาดที่เขาเอามาเปรียบดั่งแผ่นฟ้ามหาสมุทรสุดหล้ามหากวีนั่นหรือเปล่า
ผมก็ไม่อาจรู้ได้ .. คือกว่าจะรู้ก็คงตอนที่ผมมีลูกเป็นของตัวเองนั่นละมั้ง

แม้โลกแห่งความจริงแม้มันจะไม่ได้สวยงามอย่างในโฆษณาผงซักฟอกที่พ่อแม่ลูกพร้อมหน้า
พ่อกับแม่ผมตอนนี้ก็อยู่กันคนละบ้าน ซึ่งลูกๆ ก็โตพอที่จะไม่ไปก้าวก่ายแม้สักนิด
ไอ้ความสุขแบบอุดมคตินั้นมันก็พร่องลงหน่อยนึง
แต่ธรรมชาติของความสุข เมื่อมันพร่องลง ก็จะมีสิ่งอื่นไหลมาเติมเต็มแทนจนทำให้ลืมทุกข์ได้

แต่ตอนนี้พ่อผมแก่แล้ว กลายเป็นตาลุงฟันหลอ พุงพลุ้ย ผมเริ่มหงอก น้ำตาลในเลือดสูง
เลยวัยกลางคนไปสู่วัยที่จะเป็นปู่คนไปเรียบร้อย และผมก็ขยับเจเนอเรชันมาเป็นยุคพ่อแทน
ต่อไปนี้แหละคือเวลาที่ผมจะต้องเรียนรู้บ้าง ว่าการใช้ชีวิตในโลกของผู้ใหญ่อย่างที่พ่อผ่านมานั้น
มันไม่สนุกขนาดไหน จะเก็บสารพัดความทุกข์ และแบกภาระไม่ให้ลูกเต้าเห็นได้เนียนแค่ไหน
อีกไม่นานเดี๋ยวมีลูกกะเขามั่งแล้วผมจะเข้าใจครับ รอหน่อยนะ

เมื่อก่อนครั้งฉันเป็นเด็กน้อยคอยแต่คลาน .. พ่อหัดตั้งไข่ให้จนฉันเดินเป็น
เตาะแตะก้าวทีละน้อยค่อยๆ เข็น .. จับเกาะพ่อเดินเล่นตามประสาเยาว์วัย
พ่อถอดรองเท้าไว้ให้เห็นตรงนอกชาน.. ฉันเจ้าเด็กน้อยลองใส่สวมเดินภูมิใจ
อยากใส่ไว้ให้เหมือนแม้จะหนักยังเดินไหว .. พ่อยิ่งใหญ่เหมือนภูเขาเราจะตาม
ข้างหน้าที่ทิ้งไว้คือรอยเท้าที่พ่อเดิน .. ลูกเหยียบย่างไม่ห่างเหินเดินตาม
ย่ำบุกป่าเขาลำเนาไพรไม่ครั่นคร้าม .. เด็กน้อยตามอย่างพ่อไม่ท้อเดินไป
เติบใหญ่ถึงวันนี้พบชีวิตที่ผกผัน .. ฉันจึงได้รู้ว่าการเดินไม่ง่ายดังใจ
วันที่ถูกทุกข์ทับถมขมขื่นใจสักเพียงไหน .. รองเท้าพ่อคู่ใหญ่ยังสอนใจเรา
วันที่ถูกทุกข์ทับถมขมขื่นใจสักเพียงไหน .. พ่อยิ่งใหญ่เหมือนภูเขาเราจะตาม

ลงท้าย:

ใช้เวลาเขียนนานมากจนเลยเที่ยงคืนมาแล้วชั่วโมงนึงแน่ะ หยวนๆ นะ
สุขสันต์วันเกิดครับพ่อ

ป.ล.*
ที่บอกว่าผมเกลียดวิชาภาษาไทยมาก นั่นก็คงต้องย้อน(ย้อนบ่อย เริ่มแก่) ไปสมัยประถม
คือผมจะเป็นพวกบ้าวิชาวิทยาศาสตร์เหมือนเด็กเนิร์ดทั่วไป อาจจะมากกว่าหน่อยตรงที่
ผมเคยไปแข่งตอบปัญหาวิทยาศาสตร์ของกระทรวงศึกษาธิการได้ที่ ๒ ของประเทศด้วยนะ
(แถมแพ้เขาครึ่งคะแนนอีก เด็กเนิร์ดเคืองมาก โม้ได้ไม่เต็มปากเต็มคำเลย)
แต่พอขึ้นมัธยมโดยเฉพาะมัธยมปลายจนจบการศึกษา(ในหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการ)
ผมก็เบื่อวิชาเรียนทั้งปวง กลายเป็นเด็กเนิร์ดที่โง่ด้วย ไม่รู้เขาเรียกอะไร มึงเหลืออะไรมั่งวะนี่

ป.อ.
เมื่อก่อนพ่อผมอ่านบล็อกนี้เหมือนกันนะ แต่หลังๆ ไม่รู้ รู้แค่ว่าพ่อเพิ่งสมัคร Facebook ไป
(เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะเวลากลับบ้านผมไม่ค่อยโทรบอกใคร เลยไม่ค่อยเจอ)
ก็ไม่รู้จะมาแอบอ่านไหม ถ้าพ่ออ่านแล้วเม้นด้วยนะงัฟ..

ป.ฮ.
ตอนฟังเพลง “พ่อ” (ที่แปะเนื้อร้องไว้ข้างบนนั่นน่ะ) ครั้งแรกสมัยช่วงแสวงหานั่นน่ะ
ผมงี้น้ำตาไหลพรากเลยครับ ไหนว่าไม่งี้แงวะ
ขอบคุณพี่จิก ประภาส ชลศรานนท์ อีกแล้วครับ สำหรับบทประพันธ์อันทรงคุณค่าชิ้นนี้
(ฟังเวอร์ชันโจ้พอส / เวอร์ชันปั่น)