iake

ถอดเทป ไอดา ในงานเสวนา ยังจะทำ/เขียน/อ่าน/ขายหนังสืออยู่อีกหรือ

2011-11-01T17:34:00.002+07:00

กล่าวต่อไปเบื้องหน้า เป็นการถอดเทป งานเสวนา เปิดตัวร้าน Book Re:public ในหัวข้อ ยังจะทำ/เขียน/อ่าน/ขาย หนังสืออยู่อีกหรือ? เมื่อ เสาร์ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๕๔ เฉพาะในส่วนของ ไอดา ไม่มีนามสกุล บรรณาธิการวารสารอ่าน

(จากซ้าย) คนทำ บก.วารสารอ่าน, คนขาย เก็ตร้านเล่า, คนเขียน วรพจน์ (Book Re:public)

แม้จะได้รับการติดต่อจากคณะผู้จัดงานล่วงหน้ามาเป็นระยะเวลาพอสมควร แต่เอาเข้าจริงก็เพิ่งจะมานั่งคิด แล้วก็เตรียมการพูดเมื่อวานนี้เองอันที่จริง

ซึ่งก็จะเป็นข่าวร้ายสำหรับผู้ฟังอยู่สักนิดนึงตรงที่ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่กำลังทบทวนอย่างหนักอันที่จริง ว่า จะทำหนังสืออยู่อีกหรือ

หรืออันที่จริง จะให้ตรงกว่านั้นก็คือ ยังจะทำต่อไปอีกทำไม

และคำตอบที่ได้ก็ อาจจะชวนหม่นหมอง และเป็นการมองโลกในแง่ร้ายอยู่สักนิด เพราะว่ามันจะเป็นคำตอบจาก เอ่ม อารมณ์เก็บกด... ของ... ของคนทำหนังสือปัญญาชนเพศหญิง (ไม่มีลูกมีผัว) แห่งเจนเนอเรชั่นลูกหลง ที่ดำรงอยู่ ในประเทศ ที่ปกครอง ในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข

คือถ้าจะให้ขยายความนิยามต่าง ๆ ข้างต้นที่ว่ามานี่ก็จะต้องพูดกันยาวเกินไป แล้วก็จำนวนหนึ่งก็เป็นเรื่องที่ต้อง เก็บ แล้ว กดไว้ ต่อไปอย่างลูกผู้หญิงของประเทศนี้ ที่ต้องคำนึงถึง ขบวน แล้วก็ถ้อยคำอะไรทั้งหลายที่ใหญ่โตกว่าคำที่ เอาท์ ไปแล้วโดยที่ยังไม่เคยอินในสังคมไทยเนี่ย คำว่า สิทธิสตรี

เพราะฉะนั้นในวันนี้ ด้วยภาวะอารมณ์ที่ใกล้จะเป็นหญิงเสียสติเต็มที จึงไม่มีอะไรจะพูดถึงในประเด็นนี้ นอกจากการบอกตรง ๆ กับปัญญาชนเพศชายจำนวนนึงของประเทศนี้ว่า FUCK YOU และ FUCK OFF (เสียงปรบมือ) (จำนวนนึง ไม่ใช่ทั้งหมด)

ส่วนนิยมที่ว่าเป็นเจนเนอเรชั่นลูกหลงนั้น ควรจะเลิกฟูมฟายขยายความเสียที มันก็แค่เป็นคนที่เกิดหลังรุ่น ๑๔ และ ๖ ตุลา ไม่ทันพอที่จะมาเกทับกันทางประวัติศาสตร์ได้ แต่ก็ดันทันพอที่จะไปทะเล่อทะล่ารับเอาสปิริตบางอย่าง ของปัญญาชนรุ่นนั้นมาไว้

แล้วก็ได้แต่นั่งมองคนรุ่นนั้นในวัยวิกฤติของพวกเขา อย่างตาสว่างกระจ่างใจ

เพราะพวกเขามีเพียง ไม่เยาว์ ไม่เขลา และไม่ทึ่งอีกต่อไป แต่พวกเขายังเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ฉลาด และปวารณาตัวเพื่อกู้ชาติ รักพระพุทธชาติศาสนา และมั่นใจว่าคนไทยปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์กันเกินกว่าสิบล้านคนแน่นอนอีกด้วย

ในเมื่อไม่มีอะไรจะพูดในเรื่องเพศและวัย หรือเพศสถานะและเจนเนอเรชั่นแล้ว ก็เหลือสองเรื่องให้อภิปราย คือเรื่อง ตำแหน่งแห่งที่และบริบท ก็คือการทำหนังสือปัญญาชนในประเทศที่ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข

ตอนที่เราทำ วารสารอ่าน ใหม่ ๆ เคยมีนักข่าวถามว่าคิดอย่างไรกับปัญหาที่ว่าคนไทยอ่านหนังสือโดยเฉลี่ยนเพียงปีละแปดบรรทัด หรืออะไรทำนองนั้น

ก็ตอบไปว่าไม่รู้สึกว่าวารสารฉบับนี้จะมีจะต้องมาทำหน้าที่ส่งเสริมการอ่าน ให้คนไทยอ่านหนังสือเยอะขึ้น

เพราะปัญหาไม่ได้อยู่ที่คนที่ไม่อ่านหนังสือ แต่อยู่ที่คนที่อ่านมากกว่า

ไม่ว่าจะอ่านหนังสืออะไรประเภทไหน ว่าพวกเขาอ่านกันอย่างไร เพราะเราไม่ควรลืมว่าประชากรส่วนใหญ่ของประเทศนี้อยู่ในภาวะที่ขาดแคลนสวัสดิการพื้นฐานของชีวิตมานานหลายทศวรรษ ไม่ว่าจะเป็นการศึกษา รายได้ขั้นต่ำ สิทธิในการรักษาพยาบาล

แม้ในช่วงหลังจะมีความพยายามของฝ่ายการเมือง ที่จะทำนโยบายเพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้อยู่บ้าง แต่ภาวะนี้ที่สะสมมานาน ก็ทำให้คนไทยมหาศาลขาดโอกาสเหล่านั้นไปแล้ว

และไม่น่าแปลกใจที่การอ่านหนังสือจะกลายเป็นกิจกรรมที่ ฟุ่มเฟือย เกินไปสำหรับพวกเขา

การอ่านหนังสือจึงยังเป็นกิจกรรมของคนมีการศึกษา และมีโอกาสทางสังคมจำนวนหนึ่ง ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่สามารถมีเสียงดังในสังคมนี้ได้ โดยไม่ต้องลงแรงเลือดตาแทบกระเด็น หรือถูกสไนเปอร์ยิงหัวเป็นว่าเล่น

คนกลุ่มนี้ โดยเหตุที่อยู่ในโลกของการสื่อสารแบบคนมีการศึกษา จึงมักเชื่อมันในการเรียนรู้ต้องผ่านการอ่าน ไม่ว่าอ่านหนังสือที่เป็นเล่ม หรืออ่านผ่านโลกไซเบอร์ ยิ่งอ่านภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศษ เยอรมันได้ ยิ่งรู้สึกว่ารู้จักโลกมากขึ้นกันไปใหญ่ ซึ่งอันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องผิดนัก — ช่วยไม่ได้ ก็อย่างที่นักเขียนบางคนของประเทศนี้เคยบอกไว้

คนเรามันเกิดมาไม่เท่ากัน

ซึ่งก็สอดคล้องกันกับที่เจ้านายบางคนเคยยกสาธกอธิบายว่า

ดูแต่นิ้วมือทั้งห้าของเราก็หาได้เท่ากันไม่

ซึ่งทั้งครูภาษาไทยและนักสื่อสารมวลชนของไทยก็มักนิยมใช้อ้างกันต่อ ๆ มา โดยที่ไม่เคยฉุกคิดว่า นิ้วมือของคนอาจไม่สามารถยาวเพิ่มขึ้นได้ เกิดมาเป็นแบบไหนก็อยู่ไปแบบนั้นก็จริง แต่มนุษย์เราสามารถขยับสถานะหรือตำแหน่งแห่งที่ของตัวเองได้ หากได้รับโอกาสทางสังคมการเมืองที่เท่าเทียมกัน

ไม่ต้องพูดถึงว่านี่ออกจะเป็นการสอบตกวิชาการใช้เหตุผลขั้นพื้นฐาน ก็ธุระอะไรเล่าที่จะเอาสิทธิทางการเมืองไปเทียบเคียงกับความสั้นยาวของนิ้วมือนิ้วตีน

คนกลุ่มนี้แหละ ที่วารสารอ่านมองว่าเป็นกลุ่มที่ เป็นปัญหา หรือเป็นกลุ่มเป้าหมาย

คนกลุ่มที่ พูดอะไรก็เสียงดัง พูดอะไรก็ขลัง พูดอะไรก็ดูจะเป็นความจริงอันไม่อาจโต้แย้งได้

นั่นคือ กลุ่มคน นิ้วกลาง (ชูนิ้วกลาง) ที่มีอภิสิทธิ์มากพอที่จะได้เป็นคนอ่านหนังสือ (แล้วบางที่ก็เป็นคนเขียนด้วย)

ส่วนคนกลุ่มที่ไม่ใช่กลุ่มคนที่เป็นปัญหาในสายตาของวารสารอ่าน คือคนกลุ่มที่ต้องเผชิญปัญหาในชีวิตมากมายอยู่แล้ว จนไม่มีเวลาจะมาอ่านหนังสือ หรือหัดอ่านหนังสือ

หากว่าหลังเสร็จการงานอันอ่อนล้า แล้วพวกเขาจะหันหน้าเข้าหาหนังสืออย่าง ศาลาคนเศร้า ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือวิตกกังวลแต่อย่างใด

หนังสือเหล่านั้นอาจจะมีอะไรให้น่าถอดรหัส รื้อสร้าง อยู่บ้างเหมือนกันก็ได้ แต่มันไม่เป็นปัญหาเท่าหนังสือที่เอาเข้าจริงแล้ว อุดมไปด้วยมายาคติเสียยิ่งกว่า อันได้แก่หนังสือของบรรดาคนที่ไม่อ่านศาลาคนเศร้า กลุ่มคนที่เรามักเรียกกันว่าเป็นผู้มีการศึกษา และในหลายกรณีเราก็เรียกกันว่าเป็น ปัญญาชน

แล้วเหตุการณ์ทางการเมืองในรอบสี่ห้าปีที่ผ่านมา ก็ยิ่งเป็นเหตุผลพิสูจน์ที่ดีว่า คนกลุ่มไหนที่ยิ่งอ่านหนังสือ ยิ่งไร้ กึ๋น

ยิ่งอ่านหนังสือที่ดูก้าวหน้า ยิ่งจะดู ล้าหลัง เห็นคนเป็นคนไม่เท่ากัน ถ้าไม่เห็นเป็นนิ้วมือ ก็เห็นเป็น ควาย

และต้องเป็นควายสีแดงเท่านั้นด้วย

ประชาชนที่ออกมาตายตามราชดำเนิน และตรงราชประสงค์ ไม่ได้เรียนรู้ประชาธิปไตยจากหนังสือรัฐศาสตร์

ไม่ได้เรียนรู้สิทธิและเสรีภาพจากนักปรัชญา

ไม่ได้เรียนรู้เรื่องปฎิสัมพันธ์ระหว่ามนุษย์ด้วยกันจากตำรามนุษยวิทยา

ไม่ได้เรียนรู้เรื่องแก่นแท้ของความเป็นมนุษย์จากขี้ปากนักมนุษยศาสตร์และวรรณคดีหน้าไหน

ไม่ได้เรียนรู้เรื่องหัวใจและจิตวิญญาณจากนักเทศน์และศิลปินคนใด

พวกเขา เรียนรู้จากการยอมเอาตัวเข้าแลก ซึ่งเป็นวิธีวิทยาที่โง่เกินไปสำหรับปัญญาชนหลังตู้หนังสือ

เท่าที่พูดมาก็คงจะพอทำให้ท่านทั้งหลายสังเคราะห์ออกมาได้ว่า เบื้องลึกของการยังฝืนทนเป็นคนทำวารสารอ่านและสำนักพิมพ์อ่านต่อไป ก็เนื่องมาจากความสัมพันธ์แบบ love-hate กับคนอ่านหนังสือทั้งหลาย ซึ่งก็รวมถึงตัวเองด้วย

มีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อชดใช้บาปกำเนิดทางชนชั้น พอ ๆ กับชดใช้บาปกำเนิดของการเป็นลูกหลานนางอีฟ

คิดว่าคงจะไม่เป็นการเข้าข้างตัวเองเกินไปแน่นอนถ้าจะบอกว่า สาเหตุสำคัญที่ทำให้คนไทยยิ่งอ่านยิ่งไร้กึ๋น ซึ่งกึ๋นในที่นี้หมายถึงทั้งความสามารถในการเกิดพุทธิปัญญา หรือ enlighten หรือตาสว่าง และหมายรวมถึงความกล้าหาญด้วยนั้น

ก็เพราะว่าวิจารณญาณ หรือ critical mind ไม่อาจเกิดขึ้นได้ภายใต้สภาพอย่างที่เป็นอยู่

สภาพที่สังคมตกอยู่ภายใต้อำนาจทางกฎหมาย และทางวัฒนธรรมที่ยังเชื่อว่าคนเราไม่เท่ากัน

ดังนั้น คนบางกลุ่มจึงมี อภิสิทธิ์ และ อาญาสิทธิ์ เหนือคนส่วนใหญ่ได้

ถึงขนาดที่ไม่อนุญาตแม้แต่จะให้มีการตั้งคำถาม หรือวิพากษ์วิจารณ์ต่ออภิสิทธิ์และอาญาสิทธิ์นั้น

โดยลืมไปว่า การบอกว่าคนเราเท่ากันนั้น ไม่ใช่ จะเป็นการลดทอน หรือดึงอะไรให้ต่ำลงมาแต่อย่างใด

การเห็นคนเป็นคน เห็นคนเป็นคนเท่า ๆ กันต่างหาก คือการให้เกียรติ และเคารพต่อกันในฐานะมนุษย์อย่างที่สุดแล้ว

ตัวอย่างล่าสุดของความเข้าใจผิดเช่นนี้ คือการผลักดันให้มีการแก้ไข พ.ร.บ. จดแจ้งการพิมพ์ฯ ครั้งล่าสุด ที่ให้เพิ่มโทษทางปกครองยุบยิบแยกย่อยอีกมากมาย มากำกับให้คนทำหนังสือทั้งหลายจงอยู่ในโอวาท

แค่ไม่ได้ส่งหนังสือปกละสองเล่มให้หอสมุดแห่งชาติ ก็อาจถูกปรับได้ถึงหนึ่งหมื่นบาท (คือหอสมุดแห่งชาตินี่ไม่เคยคิดจะช่วยสนับสนุนซื้อหนังสืออะไรกันบ้างเลย)

รวมถึงเพิ่มโทษทางอาญา ในกรณีนี้เขาอธิบายเหตุผลทางหลักการว่า

สมควรให้มีการกำหนดมาตรการบังคับสิ่งพิมพ์หรือหนังสือพิมพ์ที่มีผลกระทบกับสถาบันพระมหากษัตริย์ ความมั่นคงทางราชอาณาจักร หรือความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน

ซึ่งผลก็คือ การเพิ่มมาตรา ๑๘/๑ ที่ว่า

ให้ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติมีอำนาจออกคำสั่งห้ามพิมพ์ เผยแพร่ นำเข้า หรือโฆษณาเพื่อเผยแพร่ในราชอาณาจักร ซึ่งหนังสือพิมพ์ใด ๆ ที่เป็นการหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ หรือกระทบต่อความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร หรือความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน ห้ามมิให้นำข้อความที่มีลักษณะที่เป็นการดูหมิ่น หมิ่นประมาท หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาทหรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ หรือข้อความที่กระทบต่อความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร หรือความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หากฝ่าฝืน ให้ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติมีอำนาจริบและทำลาย

อันที่จริงเนื้อหานี้ก็มีอยู่ใน พ.ร.บ.ฉบับนี้มาแต่เดิมอยู่แล้วและน่าอนาถเกินพออยู่แล้ว เพียงแต่ว่าของเดิมนั้นมีบังคับอยู่เฉพาะในหมวดของสิ่งพิมพ์ ซึ่งหมายถึง สมุด กระดาษ หนังสือ หรือวัสดุใด ๆ ที่พิมพ์ขึ้นเป็นหลายสำเนา

แต่ที่เพิ่มมานี้เป็นการเพิ่มมาในหมวดหนังสือพิมพ์ ซึ่งโดยนิยามของพ.ร.บ. นั้น หมายถึง สิ่งพิมพ์ที่ออกตามวาระทั้งหลาย อันได้แก่นิตยสารและวารสารด้วย

ไม่อยากจะคิดเลยว่าเขานึกหน้าวารสารฉบับไหนบ้างตอนที่เพิ่มมาตรานี้เข้ามา รวมทั้งเพิ่มโทษทางอาญาให้หนักกว่าเดิมด้วย

มีแต่คนที่ไม่เชื่อในการใช้เหตุผลและวิจารณญาณเท่านั้นแหละ ที่จะมาใช้อำนาจบังคับการใช้เหตุใช้ผลและการใช้วิจารณญาณของคนอื่น

มีแต่รัฐที่กำลังหวั่นไหวและวิตกจริตต่อความศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองอย่างหนักแล้วเท่านั้นแหละ ที่จะมาเที่ยวมา ริบ ทำลาย เที่ยวจำคุกใครต่อใคร แค่เพราะหมึกบนกระดาษไม่กี่แผ่น

อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเมื่อเทียบกับกฎหมายที่ใหญ่กว่านั้นอย่างรัฐธรรมนูญของประเทศนี้ ที่มีมากกว่าหนึ่งมาตรา ที่สามารถเอาประชาชนมือเปล่าขังคุกอย่างไม่มีทางสู้ เพราะถูกกล่าวหาว่าหมิ่นประมาท ดูหมิ่น แสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาทหรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

ไอ้ที่ว่าทั้งหมดมานั่นน่ะ เอาเข้าจริงแล้วมันก็คือการพูด การเขียน การแสดงความคิดเห็น เท่านั้นเอง

ไม่ใช่ว่าจับอาวุธขึ้นมาจะไปทำอะไรใคร หรือสั่งการให้ใครไปฆ่าใครด้วยซ้ำ

ทำไมมันถึงกลายเป็นความผิดฉกรรจ์ไปได้

แล้วไอ้คนที่จะมาตัดสินว่าอะไรเข้าข่ายหรือไม่เข้าข่าย นี่ก็ต้องเป็นพวกที่อ่านหนังสือตำรับตำรามามากมายเสียเหลือเกินอีกนั่นแหละ ถึงได้มั่นใจในความสามารถในการแยกแยะของตัวเองได้พอที่จะไม่ละอายแก่ใจ ทุกครั้งที่ตัดสินไม่ให้ประกัน หรือตัดสินโทษประชาชน

ต้องขอยืมลีลาของคุณณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ มาใช้ ว่า

วิจารณ์ ไม่ใช่หมิ่น เข้าใจไหม

วิจารณ์ ไม่ใช่อาฆาตมาดร้าย เข้าใจไหม

วิจารณ์ ไม่ใช่หมิ่น เข้าใจไหม

วิจารณ์ ไม่ใช่อาฆาตมาดร้าย เข้าใจไหม

วิจารณ์ ไม่ใช่หมิ่น เข้าใจไหม

วิจารณ์ ไม่ใช่ อาฆาตมาดร้าย เข้าใจไหม

วิจารณ์ ไม่ใช่หมิ่น เข้าใจไหม

วิจารณ์ ไม่ใช่อาฆาตมาดร้าย เข้าใจไหม

วิจารณ์ ไม่ใช่หมิ่น เข้าใจไหม

วิจารณ์ ไม่ใช่อาฆาตมาดร้าย เข้าใจไหม

การวิจารณ์ไม่ใช่อย่างเดียวกันกับการหมิ่นและการอาฆาตมาดร้ายโว้ยยย ได้ยินไหม

คงเพราะอย่างนี้นี่เอง สี่ห้าปีที่ผ่านมานี้เขาถึงได้พร่ำพูดให้เราจำขึ้นใจ ว่าเราอยู่ในประเทศที่ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข

ทั้งที่แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เห็นต้องมาขยายความกันถึงขนาดนี้

เพิ่มวลี เพิ่มคำขยายขึ้นมาให้น้ำหนักมันอยู่ที่วลีต่อท้าย จนเดี๋ยวนี้ถ้าแค่พูดไม่ครบก็อาจจะแทบกลายเป็นการหมิ่นไปได้แล้ว

ทำไมประเทศอังกฤษหรือญี่ปุ่นไม่เห็นต้องพูดแบบนี้มั่ง

รู้ตัวหรือเปล่า ว่ายิ่งทำแบบนี้ยิ่งสะท้อนความหวั่นไหว ว่ากลัวคนจะไม่รู้ว่าตำแหน่งแห่งที่ของอะไรมันอยู่ตรงไหน

เพราะไม่งั้นถ้าจะต้องขยายความกันอย่างนี้ ก็เรียกไปเลย ว่าเป็นประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข มีนายกรัฐมนตรีเป็นประธานฝ่ายบริหาร มีประธานสภาผู้แทนราษฎรเป็นประธานฝ่ายนิติบัญญัติ และมีประธานอะไรอีกดีล่ะที่เป็นประธานฝ่ายตุลาการ

ทำไมไม่เอาแบบนั้นไปเลยล่ะ อย่างน้อยก็จะได้เฉลี่ยความไหวหวั่นให้เนียนขึ้นไปอีกหน่อย

ประชาชนใน พ.ศ. นี้จึงน่าสงสารเสียยิ่งกว่าประชาชนใน พ.ศ. ๒๔๗๕ ที่เคยถูกกล่าวหาว่าโง่ขนาดไม่รู้ว่ารัฐธรรมนูญคืออะไร เพราะประชาชนใน พ.ศ. นี้ เรียกชื่อระบอบการปกครองของประเทศก็ยังไม่ถูก

อันที่จริงก็ดีเหมือนกันที่เราถูกบีบให้ต้องเรียกมันให้เต็ม

ก็ดี มันจะได้ตอกย้ำ จะได้ไม่ลืมว่าเรากำลังเผชิญอยู่กับปัญหาแบบไหน

การเรียกเพียงสั้น ๆ ว่าประชาธิปไตยอาจจะทำให้เราประเมินสถานการณ์ผิดไป และเกิดสิ่งที่เรียกว่า false hope ได้

พอ ๆ กับที่ต้องบอกตัวเองว่า การที่ผู้หญิงบ้าน ๆ คนหนึ่งมาเป็นบรรณาธิการหนังสือปัญญาชน จะเท่ากับการได้มี a room of one's own ก็มิใช่ เพราะเอาเข้าจริงแล้วก็ยังไม่ต่างอะไรจาก mad woman in the attic เหมือนเดิม

และอย่าประหลาดใจ ถ้าวันดีคืนดีคนทำวารสารอ่านและสำนักพิมพ์อ่าน จะลุกขึ้นมาประกาศเลิกทำหนังสือ

ไม่ต้องอ่าน ไม่ต้องวิจารณ์อะไรกันต่อไปอีก

เผชิญหน้ากับชะตากรรมของการต้อง ไหลพรากทางตา กันอย่างเดียวต่อไป

แต่อย่ามาถามก็แล้วกันว่ามันจะไหลด้วยความซาบซึ้งหรือความคับแค้นใจ

เพราะถึงวันนั้นเหตุผลก็คงหมดความหมาย แล้วมันจะสายเกินไปแล้วด้วย.

Goodbye, Scriptish and Greasemonkey

2011-07-23T18:29:00.012+07:00

ปกติใช้ Scriptish สำหรับจัดการฟอนต์บนหน้าเว็บต่าง ๆ (ใช้ GM_addStyle() มันอยู่แค่อันเดียว) อย่างเช่น Facebook, Google+ ฟอนต์มันเล็ก ดูไม่สบายตา หรือบางเว็บใช้ฟอนต์ไม่สวย ก็ใช้ Scriptish ช่วยทำให้มันดูดีขึ้น ตามที่เราต้องการ (ที่ผมเขียนเผยแพร่ไว้ Gist: 1087502 1087523)

แต่ไปเจอบน MDN ว่า Firefox มันมีความสามารถแบบนั้นอยู่ด้วย โดยใช้ @-moz-document ว่าจะสไตล์สำหรับเว็บไหน บนไฟล์ userContent.css ในโฟลเดอร์ chrome ของโปรไฟล์

ตัวอย่าง

@-moz-document domain(facebook.com)
{
    body,span[class='messageBody'],
    span[data-jsid='text'],
    span[class='UIStory_Message'],
    div[class='photocaption_text'],
    div[class*='mbl'] * {
        font:16px/1.8 'Droid Sans', sans-serif !important
    }
}

@-moz-document domain(twitter.com)
{
    div[class='stream-container'] * {font-size:16px !important}
}

@-moz-document url-prefix(https://plus.google.com/)
{
    div[id='contentPane'] * {font-size:16px !important}
}

@-moz-document domain(blognone.com)
{ 
    * {font-size:16px !important}
}

@-moz-document domain(pantip.com)
{
    body {font-family:Umpush, sans-serif !important}
}

แบบนี้ก็ได้เวลาบอกลา extensions อย่าง Scriptish เสียที ไม่ต้องมาแย่งใช้ memory อีกต่อไป ไชโย ๆ

ป.ล. Google Chrome ไม่มีแบบนี้อ่าเด้. ;)

Restartless Error Console In Tab

2011-07-20T19:06:00.006+07:00

Load Error Console into tab.

Use Ctrl+⇧ Shift+J to open Error Console in tab.

Versions

21/7/2011 1.0.1 Add icon for Add-ons Manager
20/7/2011 1.0 Initial release

Source on Github, bitbucket.

2011 Shell history

2011-07-19T20:42:00.010+07:00

เทียบสถิติเก่าบ้าง ผ่านไปปีครึ่ง (อีกคน, ของ @llun)

$ history | awk '{CMD[$2]++;count++;}END { for (a in CMD)print CMD[a] " " CMD[a]/count*100 "% " a;}' | grep -v "./" | column -c3 -s " " -t | sort -nr | nl |  head -n10
     1    293    29.3%    hg
     2    178    17.8%    cd
     3    169    16.9%    sudo
     4    122    12.2%    git
     5    57     5.7%     ls
     6    23     2.3%     python
     7    18     1.8%     sed
     8    17     1.7%     grep
     9    17     1.7%     exit
    10    10     1%       sh

svn is dead — hg & git is the way to go.

ถอดเทป “คำ ผกา” วิเคราะห์ “สลิ่ม” ในสังคมไทย

2011-07-12T15:58:00.012+07:00

แขกจะชี้ให้เห็นว่ามันคือ ต้นกำเนิดของสลิ่มสองจำพวกในสังคมไทย

สลิ่มไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อการสลายการชุมนุมของคนเสื้อแดงเมื่อปีที่ผ่านมา การก่อรูปของสลิ่มได้เกิดขึ้นมาตั้งแต่ทศวรรษที่ ๗๐ คือ ๒๕๑๖ ๒๕๑๙ เป็นต้นมาแล้ว

สลิ่มจำพวกแรก แขกอยากจะเรียกว่าเป็น สลิ่มไร้อุดมการณ์ หรือปัจจุบันนี้ก็คือสลิ่มพันธมิตร สลิ่มเสื้อเหลืองทั้งหลาย

ที่มาของสลิ่มจำพวกนี้ หรือต้นตอทางประวัติศาสตร์ (ให้เกียรติมากเลยนะคะ คือบอกว่ามีประวัติศาสตร์) สลิ่มจำพวกนี้คือชนชั้นกลางที่ถูกดึงให้เป็นพันธมิตรกับอุดมการณ์ขวาจัด ที่ต้องการขจัดขบวนการชาวนา กรรมกร และนักศึกษา สลิ่มรุ่นแรก ถูกทำ ถูกสอนให้หวาดกลัวการนัดหยุดงานของกรรมกร ถูกสอนให้เบื่อหน่ายการประท้วงของนักศึกษา ถูกสอนให้กลัวคอมมิวนิสต์ และหวาดกลัวความเปลี่ยนแปลงอย่างถอนรากถอนโคน

เช่นบอกว่าถ้าเราปล่อยให้ประเทศไทยกลายเป็นคอมมิวนิสต์ พระสงฆ์จะถูกฆ่า เราจะกลายเป็นประเทศที่ไม่มีศาสนา ไม่มีพระมหากษัตริย์ ทรัพย์สินที่ดินจะถูกยึดเป็นของรัฐทั้งหมด อย่างนี้เป็นต้น

จากนั้นขบวนการขวาจัดของไทย ก็ได้ปลุกเร้าอุดมการณ์ชาตินิยม แล้วก็ปลุกเร้าอัตลักษณ์ของชาติ อย่างที่เรารู้จักและคุ้นเคยกันในปัจจุบัน นั่นคือสร้างโครงเรื่องทางประวัติศาสตร์ไทยขึ้นมาชุดหนึ่ง ที่เล่าเรื่องการกำเนิดและการอยู่รอดของชาติไทยภายใต้พระบรมโพธิสมภาร ดินแดนไทยคือสิ่งที่บรรพบุรุษของไทยแต่โบราณ กษัตริย์ของไทยแต่โบราณปกป้องรักษาเอาไว้ แล้วพวกเราซึ่งเป็นลูกหลานก็ต้องสำนึกในบุญคุณ ไม่ทรยศต่อชาติ

คีย์เวิร์ดสำคัญที่ใช้ในการปลุกเร้าอัตลักษณ์ของชาตินิยม แบบอนุรักษ์นิยม ก็จะมีคำว่า สิ่งชั่วร้าย, คอมมูนิสต์, อนาธิปัตย์, ไม่ใช่คนไทย, ทรยศต่อชาติ, การเป็นหนอนบ่อนใส้

เครื่องมือทางอุดมการณ์ที่ฝ่ายจารีตใช้ ก็คือใช้ทุกอย่าง ตั้งแต่ระบบการศึกษา, แบบเรียน, เพลงปลุกใจ, สารคดี, สื่อมวลชนทั้งหมด, หนังสือพิมพ์ เรามีโทรทัศน์ที่ไม่เป็นสถานนีโทรทัศน์ และไม่เคยมีสถานนีวิทยุที่ไม่เคยเป็นของเอกชนเลย จนกระทั่งมีสถานนีวิทยุชุมชนขึ้นมาสมัยของอดีตนายกทักษิณนี่เอง นอกนั้นเนี่ยสื่อมวลชนของไทยถูกครอบงำมาโดยตลอด

เราจะเห็นว่าชุดคำพูด — ที่เกี่ยวกับ สิ่งชั่วร้าย, คอมมูนิสต์, อนาธิปัตย์, ไม่ใช่คนไทย, ทรยศต่อชาติ, การเป็นหนอนบ่อนใส้ เนี่ย เราจะรู้สึกคุ้นเคยกับชุดคำเหล่านี้มาก เพราะว่ามันเป็นชุดคำที่กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยยังคงเอามาใช้อย่างสม่ำเสมอ และกระบวนการนี้ยังมาพร้อมกับการสร้างวาทกรรมรังเกียจนักการเมือง บวกกับการสร้างวาทกรรมที่บอกว่าคณะราษฎรคือคณะบุคคลที่ยึดอำนาจจากพระมหากษัตริย์มาเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ให้กับกลุ่มบุคคลใดบุคคลหนึ่ง โดยอ้างว่าทำเพื่อประชาชน จากนั้นก็สร้างวาทกรรมที่บอกว่าสาระที่แท้จริงของการเมือง จะต้องไม่อิงอยู่กับการเมืองกระแสหลัก จะต้องให้ความสำคัญกับการเมืองนอกระบบรัฐสภา

และน่าสนใจมากว่า แนวคิดนี้ คนที่นำมาใช้เคลื่อนไหวครั้งแรกก็คือกลุ่มนวพล ซึ่งเราจะเห็นว่ามันเป็นชุดคำ ๆ เดียวกันกับกลุ่มประชาสังคม เอ็นจีโอ ในยุคปัจจุบันนั่นเอง

ตัวอย่างของคนกลุ่มนี้ที่มีชื่อเสียงและก็ได้รับความยอมรับนับถือในปัจจุบัน เช่น ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์, สมเถา สุจริตกุล มีกลุ่มศิลปินแบบ ฤกษ์ฤทธิ์ ตีระวนิช ซึ่งคนเหล่านี้ดูเป็นคนมีการศึกษา ดูเหมือนจะก้าวหน้า แต่แท้ที่จริงแล้วพวกนี้คือพันธมิตรของฝ่ายขวาจัดอนุรักษ์นิยม

กำเนิดสลิ่มกลุ่มที่สอง จะเรียกว่าเป็น สลิ่มที่มีอุดมการณ์ สลิ่มกลุ่มนี้จะน่ากลัวกว่าพวกสลิ่มไร้อุดมการณ์ เพราะว่ามีกลวิธีเป็นพันธมิตรของฝ่ายอนุรักษ์นิยม กับฝ่ายขวาจัดที่แนบเนียนกว่า

สลิ่มเหล่านี้คือสิ่งมีชีวิตที่กลายพันธุ์มาจากกลุ่มที่เคยถูกมองว่าเป็นซ้าย คือกลุ่มที่เคยยืนอยู่ตรงกันข้ามกับฝ่ายขวา (ซึ่งหมายถึงกลุ่มนวพล กลุ่มกระทิงแดง กลุ่มลูกเสือชาวบ้าน) กลุ่มนี้ก็คือกลุ่มที่เราเรียกกันว่าคือกลุ่มผู้นำนักศึกษา คนเคยเข้าป่า คนเดือนตุลา นักเขียน ศิลปินเพื่อชีวิต แล้วก็นักหนังสือพิมพ์อีกหลาย ๆ คนที่ได้ชื่อว่าเป็นนักหนังสือพิมพ์น้ำดีและมีอุดมการณ์

แขกนับว่าเสกสรร ประเสริฐกุล หรือจิระนันท์ พิตรปรีชาก็เป็นหนึ่งในกลุ่มที่กลายพันธุ์เหล่านี้ [1]

จุดเชื่อมต่อของคนเหล่านี้ ที่เคยได้ชื่อว่าเป็นซ้าย และฝ่ายขวาพลังจารีตนิยม คือกลุ่มคนที่เคยถูกเรียกว่าหรือเคยถูกเข้าใจว่าเป็นซ้าย กลุ่มคนเหล่านี้มาแต่งงานกับฝ่ายขวาที่เป็นพลังจารีตนิยมอย่างไร ในขณะที่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายอนุรักษ์นิยมชูอุดมการณ์ราชาชาตินิยม กับอีกฝ่ายหนึ่ง ก็คือฝ่ายที่เคยถูกเข้าใจว่าเป็นฝ่ายซ้าย ก็ชูอุดมการณ์ชนบทนิยม ชุมชนนิยม ภูมิปัญญาท้องถิ่นนิยม แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ทั้งสองกลุ่ม มีการแชร์อุดมการณ์ร่วมกัน นั่นก็คือ อุดมการณ์ที่ต่อต้านเสรีนิยมใหม่ แล้วก็โลกาภิวัฒน์

เพราะว่าไม่ว่าจะเป็นชุมชนนิยม ท้องถิ่นนิยม ชนบทนิยม กับอุดมการณ์ราชาชาตินิยม แท้จริงแล้วมันคือเนื้อเดียวกัน นั่นคืออุดมการณ์ จารีตนิยม

สลิ่มเหล่านี้มักจะอวตารอยู่ในร่างของเอ็นจีโอที่ทำงานในเครือข่ายทรัพยากร, นักต่อสู้เพื่อสิ่งแวดล้อม, ผู้นำสหภาพแรงงาน, คนที่ทำงานกับคนยากจนทั้งในเมืองและชนบท, คนที่ต่อสู้เพื่อสิทธิของผู้บริโภค, กลุ่มคนที่ต่อต้านจีเอ็มโอ, นักวิชาการที่ยังโหยหาวิถีชุมชนในชนบท และเชื่อว่ามีเมล็ดพันธ์แห่งประชาธิปไตยฝั่งอยู่ที่ใดสักแห่งนึงในชนบทอันงดงามหลายร้อยปีย้อนหลังไปในประวัติศาสตร์ชาติไทย ที่เราเคยอยู่กินกันมาอย่างผาสุขภายใต้คำสอนของพุทธศาสนาที่คนเหล่านี้เชื่อว่าเป็นศาสนาที่มีความเป็นประชาธิปไตยมากกว่าศาสนาอื่น

เพราะฉะนั้นสิ่งที่คนเหล่านี้แสวงหา คือสิ่งที่แขกอยากจะเรียกว่าเป็น Thai authentic democracy ซึ่งจะไม่มีวันเหมือนกับประชาธิปไตยแบบที่โลกนี้เขาเป็นกัน เราต้องมีประชาธิปไตยที่เป็นของเราเอง

ทีนี้เพื่อให้เห็นภาพอันนี้ชัดเจนขึ้น — กลุ่มสลิ่มเหล่านี้ — แขกจะยกตัวอย่างอาจารย์ศรีศักร วัลลิโภดม ในงานคนค้นฅนอวอร์ด อาจาร์ยศรีศักรบอกว่า

แต่มาบัดนี้ การเคลื่อนไหวของคนข้างล่าง โดยเฉพาะรายการคนค้นฅน ผมคิดว่าเป็นการตีแผ่เรื่องราวที่มีค่าที่มันหายไปนานแสนนาน เพราะอะไร เพราะว่ากระแสโลกาภิวัฒน์ มหาอำนาจทางการเมืองและทุน กำลังบดขยี้เรา

เพราะฉะนั้นในช่วงเวลากว่าสี่สิบปีที่เราพัฒนาประเทศ เราล้วนได้เห็นการบดขยี้ในโลกสมัยใหม่ตลอดเวลา (ไม่รู้เป็นไรนะ บดขยี้ เนี่ยใช้สองครั้งแล้วนะคะ แลดูถูกข่มขืนยังไงมิทราบนะคะ) จนกระทั่งบัดนี้ทำให้ผู้ที่ติดอยู่ในชาติที่เป็นมนุษย์ ตกอยู่ในภาวะสับสน (คือคนที่พูดแบบนี้ เขาต้องเข้าใจว่าเขาเหนือมนุษย์นะ) ทำให้ผู้คนที่ติดอยู่ในโลกโลกาภิวัฒน์ มองไม่เห็นคนชั้นล่าง ที่พวกเขาคิดว่าเป็นกิ้งกือใส้เดือน

รางวัลคนค้นฅนตรงนี้เป็นจุดสำคัญ เป็นส่วนจุดประกายความเคลื่อนไหวของสังคมที่มีคุณค่า ฉะนั้นการต่อสู้เพื่อรักษาสิ่งพวกนี้เอาไว้ คือพวกเราต้องรู้จักว่าตัวเราเคยอยู่ในสังคมแบบไหน ถ้าเราเอากระแสโลกาภิวัฒน์มาบดขยี้ (อีกแล้วนะคะ) สิ่งที่เรามีอยู่ บุคคลเหล่านี้ที่มารับรางวัลก็จะไม่มีเหลือให้เห็นอีก

นี่คือตัวอย่างของสิ่งที่แขกมองว่า สลิ่มอวตารเหล่านี้ได้แชร์อุดมการณ์เดียวกันกับกลุ่มอนุรักษ์นิยมขวาจัด ซึ่งคนที่อธิบายเรื่องนี้ได้ดีมาก คืออาจารย์ธงชัย วินิจจะกูล ที่ได้พูดถึงการแต่งงานของอดีตฝ่ายซ้าย หรืออดีตกลุ่มคนที่เราเข้าใจว่าเขาเป็นซ้าย แต่จริง ๆ แล้ว เขาไม่เคยซ้ายเลย กับกลุ่มอนุรักษ์นิยมขวาจัด [2]

อาจารย์ธงชัย อธิบายว่า

จุดยืนแบบทุนชาตินิยมทำให้พวกเขาเกลียดกลัวผู้ที่เขาเห็นว่าเป็น ตัวแทน ทุนนิยมโลกาภิวัตน์ของ ฝรั่ง ตะวันตกอย่างเข้ากระดูก จุดยืนแบบทุนชาตินิยมเช่นกันกลับทำให้พวกเขามองไม่เห็นความอัปลักษณ์และภัยที่มาจากทุนผูกขาดรายใหญ่ที่มีรากลึกกว่ามากในสังคมไทย มีฐานเศรษฐกิจและธุรกิจกว้างขวางมั่นคงกว่าทุนอื่นใดในสังคมไทยเพราะเป็นที่ดิน มีฐานทุนทางสังคมที่ไม่มีใครเทียบได้เพราะผูกกับความศักดิ์สิทธิ์ มีฐานการเมืองแบบอนุรักษ์นิยมที่แข็งแกร่งด้วยพลังราชการและตุลาการ และแท้ที่จริงแล้วก็เป็นทุนแบบโลกาภิวัตน์เช่นกัน พวกเขามองไม่เห็นเพราะเป็นทุนที่ผูกติดสนิทกับความเป็นไทย

ฝ่ายซ้ายเดิมจบไปนานแล้ว สิ่งที่มาในร่างฝ่ายซ้ายเดิมคือ ปีกหนึ่ง(ซ้าย) ของทุนชาตินิยม

ด้วยเหตุนี้เอง พวกเขาจึงสามารถร่วมมือกับปีกอื่น ๆ ของทุนชาตินิยมได้ รวมทั้งทุนที่ผูกติดสนิทกับความเป็นไทยและพวกกษัตริย์นิยม ตราบเท่าที่เอาการต่อสู้กับทุนนิยมของฝรั่งตะวันตกเป็นวาระการเมืองสำคัญที่สุดตรงกัน นักคิดฝ่ายประชาชนหลายคนเชื่อว่าสามารถ ใช้ สถาบันฯ เพื่อต่อสู้กับทุนนิยมโลกาภิวัตน์ของ ฝรั่ง ซึ่งเขาเห็นเป็นวาระทางสังคมสำคัญที่สุด

เพราะฉะนั้นสลิ่มอวตารพวกนี้ จะมีคาถาว่า อะไรก็ได้ เอาทักษิณออกไปก่อนแล้วเราค่อยมาว่ากัน

กล่าวโดยสรุป แขกมองว่าการต่อสู้ทางการเมืองไทยตอนนี้ คือการต่อสู้ระหว่างชาตินิยมสองแบบ คือชาตินิยมราชาธิปไตย กับชาตินิยมอีกแบบหนึ่งซึ่งเพิ่งเกิดขึ้นมาไม่นาน คือเป็น popular nationalism คือชาตินิยมที่เน้นประชาชน ซึ่งก็คือขบวนการของคนเสื้อแดง

ทีนี้อุปสรรคของ popular nationalism ที่เพิ่งจะถือกำเนิดขึ้น ซึ่งช้ามากนะคะ ที่อื่นเกิดขึ้นมาเป็นร้อยปีโดยเป็นขบวนการต่อสู้อาณานิคม อุปสรรคของ popular nationalism ก็คือ ฝ่ายอำมาตย์ ฝ่ายขวาจัดหัวรุนแรง ซึ่งเป็นสลิ่มนัมเบอร์วัน (สลิ่มไร้อุดมการณ์) ซึ่งเดี๋ยวนี้ทำกันในนามพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย หรือว่าคนเสื้อเหลือง

แต่ศัตรูที่น่ากลัวกว่าก็คือพันธุ์อวตารของฝ่ายขวาจัดในร่างของฝ่ายซ้ายเก่าที่ทำงานในกลุ่มประชาสังคม ปัญญาชน เอ็นจีโอ นักเขียน นักหนังสือพิมพ์ ผู้ต่อต้านทุนสามานต์ นักการเมืองชั่วนายทุนต่างชาติผู้รุกรานสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรอันมีค่าของไทยโดยมีนักการเมืองโฉดผู้ไม่เห็นหัวประชาชนคอยให้ความร่วมมือ

ฉะนั้นสื่อที่น่ากลัวที่สุดตอนนี้สำหรับแขก ไม่ใช่สื่อแบบฟรีทีวี ไม่ใช่สื่อที่เซนเซอร์ตัวเอง แต่เป็นสื่อที่ผลิตออกมาในนามของความหวังดีของประชาชนกับคนชั้นล่าง สื่อแบบนี้นะคะ (ชูหนังสือคนค้นฅน) สื่อแบบนิตยสารคอฅน แล้วก็สื่อแบบนิตยสารสารคดี ที่ว่ากันว่าเป็นนิตยสารที่มาจากกลุ่มที่เคยเคลื่อนไหวเพื่อประชาชนมาก่อน

ที่มันน่ากลัวก็เพราะว่าสื่อเหล่านี้ได้กระทำไปบนความปรารถนาดีต่อชาวบ้าน ประชาชน คนชั้นชายขอบ ผู้ถูกรุกราน ผู้ด้อยโอกาส คนเหล่านี้อยากจะรื้อฟื้นจิตวิญาณเดิมของสังคมไทยที่ถูกบิดเบือนไปจากทุนโลกาภิวัฒน์ ทุนตะวันตก

ในสายตาของสื่อเหล่านี้ ชาวบ้านคือลูกแกะหลางทางที่จะต้องคอยต้อนกลับเข้ามาให้มารักพระเจ้าเหมือนเดิม ให้เอาใจ — คือชาวบ้านไปหลงซาตาน แล้วซาตานสำหรับพวกเขาก็คือทักษิณ ทุนนิยม แล้วก็โลกาภิวัฒน์ ทีนี้ต้องนำชาวบ้านออกมาจากซาตาน แล้วให้กลับมาเป็นสาวกของพระผู้เป็นเจ้าเช่นเดิม

กลุ่มทุนเหล่านี้ มักจะมองไม่เห็น หรือทำเป็นมองไม่เห็นว่าทุนนิยม ทุนชาตินิยมจารีตนั้น มีความสัมพันธ์ หรือแทบจะเป็นเนื้อเดียวกับทุนโลกาภิวัฒน์ที่สูบกินทรัพยากรของชาติมากกว่าทุนนักการเมืองหรือทุนต่างชาติไร้เส้นสายทุกทุนรวมกันเสียอีก

ฝ่ายขวาจัดอวตารมาในร่างของคนดี มีศีลธรรม เป็นศิษย์พุทธทาส เป็นนักปฎิรูปประเทศ เป็นผู้ปกป้องชาวบ้านและคนจน มีข่ายแหแห่งความเกื้อกูลผลิตข้าวคุณธรรม ทำเกษตรธรรมชาติ พิทักษ์โลกสีเขียว

สำหรับแขกนะคะ คนกลุ่มนี้น่ากลัวกว่าฝ่ายขวาจัดคลั่งชาติอย่างกลุ่มพันธมิตรมากมาย และทางออกก็คือ — ทางออกที่เราน่าจะทำกันได้ ก็คือ สิ่งที่ขาดหายไปในประวัติศาสตร์ของไทย นอกจากประวัติศาสตร์ของไทยจะถูกศัลยกรรมให้เป็นประวัติศาสตร์ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่พระมหากษัตริย์แล้ว เราขาดการศึกษาประวัติศาสตร์สังคม และที่สำคัญที่สุดคือในการศึกษาประวัติศาสตร์เศรษฐกิจไทยเนี่ย เราไม่มีการศึกษาประวัติศาสตร์กลุ่มทุนไทยที่จะรื้อถอนมายาคติเกี่ยวกับนายทุน นักการเมือง เจ้าพ่อ ผู้มีอิทธิพล เพื่อที่จะใช้ข้อมูลเหล่านี้มายืนยันว่าใครกันแน่คือทุนสามานย์ตัวจริงของสังคมไทย.

-------------

^1. อ่านถอดเทป ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์ : ยุคเปลี่ยนผ่านวรรณกรรม วรรณกรรมยุคเปลี่ยนผ่าน พูดถึง/วิจารณ์จิระนันท์ พิตรปรีชา ^{^}
^2. ธงชัย วินิจจะกูล: อดีตซ้าย-อดีตขวาสามัคคีต้านทุนนิยมและอเมริกา ^{^}

เราต้องดูประชาธิปไตยที่ “งอกจากดิน” ของเราเองให้มาก

2011-06-13T18:16:00.006+07:00

อ้างใน ประชาธิปไตยที่ งอกจากดิน ของเราเอง — บทบรรณาธิการวารสารฟ้าเดียวกัน ปีที่ ๙ ฉบับที่ ๑ มกราคม-มีนาคม ๒๕๕๔ หน้า ๑๒-๑๓

หมายเหตุ ฟ้าเดียวกันอ้างอิง กรุงเทพธุรกิจ แต่ค้นแล้วไม่เจอในสารบบกฤตภาคข่าวของผู้ให้บริการ.

เพศสภาพ

2011-06-08T23:59:00.008+07:00

(22:56) iake: @chalidaporn เพศสภาพ แปลว่าอะไรครับ
(22:57) chalidaporn: @iake เพศสภาพ - gender - ความเป็นหญิง/ความเป็นชายที่สังคมสร้างขึ้นและปลูกฝัง-กล่อมเกลา-บังคับให้ทุกคนไม่เป็นหญิงก็เป็นชาย
(23:00) chalidaporn: ถ้าเพศสภาพเป็นเรื่องธรรมชาติ ทั้งรัฐและประชาสังคมคงไม่ต้องหวาดหวั่นกับการไม่ยอมเป็นชาย/หญิงของคน และบังคับกำกับเข้มงวดขนาดนี้
(23:04) iake: @chalidaporn เพศหญิง ต่างกับ เพศสภาพหญิง ไหมครับ
(23:06) chalidaporn: @iake เพศหญิงเป็นลักษณะทางกายภาพที่เกี่ยวกับระบบสืบพันธุ์ เพศสภาพหญิงคือการถูกทำให้เป็นผู้หญิงโดยการปลูกฝัง-บังคับของสังคม
(23:08) iake: @chalidaporn พอจะเริ่มมีมโนทัศน์แล้วครับ
(23:10) chalidaporn: @iake Feminism แยก sex กับ gender ออกจากกันเพื่อให้เห็นว่าอะไรคือสิ่งที่มากับเราตอนเกิด อะไรคือการปลูกฝังของสังคม:).

เพิ่มเติม

Feminist Mind — เพศสภาพในการเมือง
สัมภาษณ์: คำ ผกา พี่ขอลาออกจากการเป็นเฟมินิสต์ มีพูดถึงเรื่อง Feminist Mind.

ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์ : ยุคเปลี่ยนผ่านวรรณกรรม วรรณกรรมยุคเปลี่ยนผ่าน

2011-05-09T00:22:00.013+07:00

ถอดเทป ชุมนุมปาฐกถา 70 ปี ชาญวิทย์ เกษตรศิริ หัวข้อ ยุคเปลี่ยนผ่านวรรณกรรมไทย วรรณกรรมไทยยุคเปลี่ยนผ่าน โดย ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์ เสาร์ที่ ๗ พฤษภาคม ๒๕๕๔ หอประชุมศรีบูรพา ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์

ฯฯฯฯฯฯฯฯ

นับตั้งแต่การรัฐประหารเมื่อวันที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๔๙ และวิกฤติทางการเมืองที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเป็นต้นมา เราคงสรุปได้อย่างค่อนข้างชัดเจนแล้วล่ะว่า มันมีปัญหาอย่างที่เราเจออยู่ทุกวันนี้ และผมก็คิดว่า วรรณกรรมไทยและนักเขียนไทยนี่ กำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายครั้งสำคัญอันจะเป็นบททดสอบและบทพิสูจน์ตัวตนอันแท้จริงของวรรณกรรมและนักเขียนไทยร่วมสมัย ทั้งนี้เพราะในขณะนี้ได้เกิดเงื่อนไขสำคัญ ๒ ประการ

หนึ่งคือ แวดวงวรรณกรรมและสังคมไทย — แวดวงวรรณกรรมไทยกำลังอยู่ในยุคเปลี่ยนผ่านของวรรณกรรมไทย ในขณะเดียวกันวรรณกรรมไทยก็กำลังอยู่ในยุคเปลี่ยนผ่านของสังคม

ผมจะพูดในหัวข้อที่หนึ่งก่อน คือประเด็นเรื่อง ยุคเปลี่ยนผ่านของวรรณกรรมไทย โดยจะเริ่มจากเหตุการณ์เล็ก ๆ เหตุการณ์หนึ่งเมื่อปีที่แล้ว ซึ่งก็ไม่ได้เป็นข่าวใหญ่โตอะไร แต่ในแวดวงวรรณกรรมก็ต้องถือว่าเป็นเรื่องสั่นสะเทือนวงการพอสมควร ก็คือว่า เมื่อวันที่ ๑๓ ธันวาคม ๑๕๕๓ ใน งานชุมนุมช่างวรรณกรรมประจำปี คุณสุชาติ สวัสดิ์ศรี ซึ่งเป็นบรรณาธิการวารสาร ช่อการะเกด ได้ประกาศปิดวารสารช่อการะเกด โดยบอกว่าเป็นการปิดแบบชั่วคราว เป็นการลาทีมิใช่ลาก่อน แต่ผมเป็นคนที่ค่อนข้างมองโลกในแง่ร้ายสักหน่อย ผมอาจจะมองว่าการลาทีมิใช่ลาก่อนของช่อการะเกด นี่น่าจะเป็นลาแล้วลาเลยมากกว่า เพราะถ้าคิดว่าจะได้พบกันอีกนี่คงเป็นชาติหน้าตอนค่ำ ๆ ไม่ใช่ตอนบ่ายด้วยซ้ำไป — ในทัศนะของผมเอง คือผมมองว่ามันเป็นไปไม่ได้แล้วที่จะเกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่าช่อการะเกดขึ้นอีกในสังคมไทย

ช่อการะเกดนี่เป็นวารสารที่ได้ชื่อว่ามีบทบาทสำคัญในการผลิตนักเขียนรุ่นใหม่ ๆ ที่นำเสนอวรรณกรรมแนวต่างๆ ได้อย่างน่าท้าทายน่าชื่นชม โดยเฉพาะในช่วงยุคสองของช่อการะเกด คือประมาณปี พ.ศ. ๒๕๓๒-๒๕๔๒ ช่อการะเกดได้กลายเป็นตำนานอันสำคัญอันหนึ่งที่คนพูดถึงกัน และคนก็คาดหวังว่าเมื่อกลับมาในยุคที่สาม คือ พ.ศ. ๒๕๕๐ นี่ ก็นึกว่าจะเป็นการต่อยอดขยายรากของช่อการะเกดในรุ่นที่สอง แต่ปรากฏว่ามันออกมาในทางตรงกันข้าม

จากการเปิดเผยคุณสุทธิพงษ์ ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนด้านการเงินกับวารสารเล่มนี้ เปิดเผยในตอนหนึ่งว่าที่ มันต้องปิดตัวลงก็เพราะว่ายอดจำหน่ายน้อยมาก ขายได้สองสามร้อยเล่มต่อฉบับ มันน่าใจหายเพราะมีผู้ส่งเรื่องมาให้พิจารณาเยอะมาก บางฉบับนี่เป็นพันเรื่อง ก็แสดงว่ามีนักเขียนเป็นพันคนที่ส่งเรื่องมาให้คุณสุชาติพิจารณา แต่มันก็ตลกนะว่า มีคนส่งเรื่องมาพันคนแต่ว่าหนังสือขายได้แค่สองสามร้อยเล่ม

ผมเลยรู้สึกเหมือนกับว่า บ้านเรามีแต่นักเขียน ไม่มีนักอ่าน คุณคิดดูง่าย ๆ ว่า คนร้อยคนที่เขียนหนังสือและอยากให้หนังสือตัวเองปรากฏในช่อการะเกด แต่ว่า — เราก็นึก — ถ้าผมเป็นนายทุน ผมคิดว่า ก็อย่างน้อยเราต้องได้ลูกค้าพันคนนี้หล่ะวะ แน่ ๆ ชัวร์ ๆ มันต้องซื้ออ่าน ปรากฏว่าไอ้พันคนที่ส่งเรื่องมาให้เราพิจารณานี่มันไม่ซื้อหนังสือเราอ่าน ผมก็เลยไม่รู้ว่านักเขียนบ้านเราเนี่ยมันยังไงกันแน่ ขนาดคุณเองยังไม่อยากซื้อหนังสือที่คุณคาดว่าจะได้ลงเรื่องของคุณ แล้วคุณจะไปอ่านหนังสืออะไรอีก ผมก็ยังนึกไม่ออก

อันนั่นก็เป็นเหตุการณ์ที่ผมคิดว่า ในแง่หนึ่งมันก็สะท้อนอะไรบางอย่าง แต่ผมคิดว่าปรากฏการณ์เรื่องการปิดตัวของช่อการะเกด มันมีนัยยะที่สำคัญกว่านั้น กว่าแค่เรื่องนักเขียนไม่อ่านหนังสือ

อาจพูดให้เท่ ๆ หน่อยว่า อวสานของช่อการะเกด อาจเป็นจุดเริ่มต้นของ อวสานวรรณกรรมในฐานะกิจกรรมอิสระของปัจเจกบุคคล และการเข้าสู่ยุคอุตสาหกรรมวรรณกรรม อันเป็นส่วนหนึ่งของยุคอุตสาหกรรมวัฒนธรรม ภายใต้เศรษฐกิจทุนนิยมขุนนางกึ่งผูกขาด

กล่าวในเชิงรูปธรรมก็คือว่า ช่อการะเกดผมมองว่ามันเป็นตัวแทนของยุคสมัยของกิจกรรมอิสระทางปัญญาของนักเขียนของปัญญาชน โดยเฉพาะในช่วงช่อการะเกดในยุคสองก็จะเห็นได้ชัดเจนว่ามีบทบาทในแง่นี้มาก เพราะมีบทบาทถึงขั้นสามารถกำหนดวาระบางวาระเกี่ยวกับวรรณกรรมในสังคมไทยได้ คือเปิดประเด็นว่าวรรณกรรมควรจะเป็นยังไง วรรณกรรมที่ดีควรจะเป็นเช่นไร ซึ่งอันนี้เป็นบทบาทที่มีความสำคัญมากในช่วงยุคที่สองของช่อการะเกด

แต่ผมคิดว่า ที่เป็นเช่นนั้นได้ก็เพราะว่ามันมีปัจจัยทางสังคมที่เอื้อหรือแวดล้อมหรือส่งเสริมให้ช่อการะเกดสามารถแสดงบทบาทเช่นนั้น ก็คือว่าในยุคนั้น วงการวรรณกรรมยังไม่ได้ถูกครอบงำหรือผูกขาดโดยสิ้นเชิงด้วยทุนอุตสาหกรรมสื่อสิ่งพิมพ์เช่นที่เราพบในปัจจุบัน

ร้านหนังสืออิสระก็ยังมีกระจายกันอยู่ทั่วไป สายส่งอิสระก็ยังมีอยู่พอสมควร สำนักพิมพ์อิสระก็มีอยู่ให้เห็นมากมาย เจ้าของสื่อมวลชนก็ยังไม่เข้ามามีผลประโยชน์โดยตรงในวงการหนังสือและวรรณกรรม นักข่าวด้านวรรณกรรมก็ยังมีความเป็นอิสระในการรายงานข่าววรรณกรรมพอสมควร

แต่ว่าเมื่อเรามาเทียบกับภูมิทัศน์ของวรรณกรรมในยุคช่อการะเกดยุคที่สาม ก็จะพบว่า มันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง อันนี้เราก็รู้ ๆ กันในคนที่อยู่ในวงการหนังสือ

ในปัจจุบันเจ้าของสื่อมวลชน เช่น หนังสือพิมพ์และนิตยสารรายสัปดาห์ก็มีสำนักพิมพ์ของตนเอง สำนักพิมพ์ใหญ่ ๆ หลายแห่งก็มีร้านหันมาทำธุรกิจสายส่งหรือเปิดเป็นเชนบุคสตอร์ของตนเอง ผลประโยชน์ที่ทับซ้อนกันระหว่างสื่อสิ่งพิมพ์กับสำนักพิมพ์ และระหว่างสำนักพิมพ์กับสายส่งและร้านหนังสือกลายเป็นเรื่องปกติสามัญ ที่อาจารย์อุบลรัตน์ได้พูดไว้

เพราะฉะนั้น เราก็จะเห็นว่าคอลัมน์แนะนำหนังสือที่เราเห็นในสื่อสิ่งพิมพ์ทุกวันนี้ เราจะเห็นว่าเขาแนะนำแต่หนังสือในสังกัดของตนเองเป็นส่วนใหญ่ จะมีหนังสือนอกสังกัดก็พอไม่ให้น่าเกลียดจนเกินไปนัก ร้านหนังสือก็เลือกโชว์แต่หนังสือของสำนักพิมพ์ในสังกัดตนเองให้เด่นสะดุดตามากเป็นพิเศษ นักเขียนทุกวันนี้ก็จะเริ่มทำตัวมีสังกัดมากขึ้น แม้จะไม่ถึงขั้นเซ็นสัญญาผูกมัดเหมือนกับนักร้องหรือนักแสดง แต่ก็ต้องเข้ากลุ่มเข้าค่ายกันค่อนข้างชัดเจน

การประกวดรางวัลวรรณกรรมในรูปของการส่งต้นฉบับเพื่อชิงรางวัลจากสำนักพิมพ์ใหญ่ ๆ เกิดขึ้นเหมือนดอกเห็ดในฤดูฝน จนแทบจะทำให้การเขียนวรรณกรรมอันเป็นกิจกรรมอิสระทางปัญญาและการสร้างสรรค์ของนักเขียน กลายเป็นการเขียนเพื่อส่งประกวดชิงรางวัลเป็นส่วนใหญ่

เพราะฉะนั้น กล่าวโดยย่อก็คือวงการวรรณกรรมปัจจุบันกำลังอยู่ในสภาพของอุตสาหกรรม ไม่ต่างไปจากวงการดนตรี วงการละคร และวงการสื่อมวลชน

นี่คือเหตุผลที่ผมมองว่า ช่อการะเกด ยุคที่สามนี่ถ้าลาแล้วก็ต้องลาเลยแน่เลย ไม่สามารถจะหวนกลับมาได้อีกแล้ว เพราะว่าลักษณะงานของช่อการะเกด ของคุณสุชาติมันเป็นตัวแทนของวรรณกรรมแบบเดิม คือแบบที่มีลักษณะเป็นอิสระ เป็นงานที่ไม่มีทุนใหญ่หนุนหลัง ไม่มีสื่อให้การสนับสนุน ไม่อยู่ในเครือข่ายอำนาจรัฐ ไม่อยู่ในเครือข่ายสื่อกระแสหลักใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะฉะนั้น โอกาสที่ช่อกระเกดจะเกิดได้ในยุคนี้มันก็เลยเป็นไปได้ยาก

การเกิดขึ้นได้ของช่อการะเกด ในฐานะที่เป็นกิจกรรมทางปัญญา ผมคิดว่า — ในแง่หนึ่ง เราก็ต้องย้อนกลับไปมอง ว่าช่อการะเกดในยุคที่สองอาจเกิดขึ้นมาได้โดยมีปัจจัยทั้งสังคมเกื้อหนุนความเป็นอิสระของนักเขียนและสื่อสิ่งพิมพ์จำนวนหนึ่ง

แต่อันหนึ่งที่สำคัญในแง่ของวรรณกรรม — คือมันเป็นผลพวงมาจากภาพเชิงอุดมคติของวรรณกรรมและสื่อมวลชนซึ่งคนรุ่นก่อนหน้านั้นสร้างขึ้น ที่สำคัญอย่างปฏิเสธไม่ได้ก็คือคุณกุหลาบ สายประดิษฐ์ หรือที่รู้จักดีในนามปากกา ศรีบูรพา ว่าเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการต่อสู้เพื่อสลัดแอกนักเขียนและสื่อมวลชนออกจากการอุปถัมภ์ค้ำชูของชนชั้นนำ ผลักดันให้นักเขียนและสื่อมวลชนได้รับการยอมรับในฐานะอาชีพอิสระที่ยึดมั่นในหลักจรรยาบรรณและผดุงความยุติธรรมในสังคม

อันนี้มันเป็นฐานความคิดที่มีอยู่ที่คนรุ่นก่อนสร้างมา และช่อการะเกดสามารถสานต่อฐานนั้นได้ในช่วงที่สื่อหรือวรรณกรรมยังไม่ได้ถูกผูกขาดโดยสิ้นเชิง มันก็เป็นเรื่องน่าเศร้าใจพอสมควรที่ว่า ภาพเชิงอุดมคติที่คุณกุหลาบได้ทุ่มเทสติปัญญาแรงกายแรงใจสร้างไว้ ได้แปรเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าในปัจจุบันนี้ อย่างที่เราเห็นในกรณีของสื่อมวลชนที่อาจารย์อุบลรัตน์ ได้รายงานให้ทราบแล้ว

แต่ผมว่าแม้แต่ในวงการวรรณกรรมซึ่งดูไม่ได้มีมูลค่าทางเศรษฐกิจใดใดมากนักเมื่อเทียบกับสื่อมวลชนแขนงอื่น เราก็พบว่าวรรณกรรมได้เป็นเหยื่อรายสุดท้ายที่จะถูกผูกขาด ครอบงำด้วยระบบธุรกิจ และนี่ก็เป็นเหตุที่ผมมองว่าเรากำลังอยู่ในยุคเปลี่ยนผ่านของวรรณกรรมไทย ภาพของวรรณกรรมไทยในยุคผูกขาด ก็อาจจะเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง

แต่มันมีกรณีที่มันน่า — ยังไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี เศร้าสะเทือนใจ น่าวิตก ตกใจมากกว่านั้นอีก — ซึ่งผมจะเริ่มด้วย — ประเด็นของคุณศรีบูรพาหรือคุณกุหลาบ คือพยายามจะสร้างนิยามของวรรณคดี นิยามของนักเขียน ในฐานะที่เป็นอาชีพอิสระปลอดจากการครอบงำของรัฐและทุน ในขณะเดียวกัน คุณศรีบูรพาก็พยายามจะสร้างนิยามของนักเขียนให้กลายเป็น — ในสมัยนั้นคุณศรีบูรพาใช้คำว่าเป็น ผู้ยึดมั่นในอาชีวปฏิญาณ หรือ จรรยาบรรณวิชาชีพ ถ้าใช้ภาษาในปัจจุบัน

คุณกุหลาบมีบทบาทสำคัญในการที่จะนิยามความเป็นนักเขียนและสื่อมวลใหม่ ว่าคือเป็นผู้ซื่อสัตย์ต่อความจริงมุ่งผดุงความยุติธรรม ทำหน้าที่เป้นปากเสียงให้กับผู้ต่ำต้อยและผู้ถูกข่มเหงรักแกจากผู้มีอำนาจ

ซึ่งนิยามอันนี้ซึ่งคุณกุหลาบได้พยายามสร้างขึ้นมาในรอยต่อการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ๒๔๗๕ ก็ได้รับการขานรับพอสมควรในวงการวรรณกรรม ซึ่งนักเขียนต่อ ๆ มาไม่ว่าจะเป็น นายผี จิตร ภูมิศักดิ์ ลาวคำหอม ก็พยายามจะสืบทอด หรือนำนิยามอันนี้ของกุหลาบ มาขยายความต่อ

เสนีย์ เสาวพงษ์ เสนอว่า วรรณกรรรมเปรียบเสมือนเครื่องบันทึกความสั่นสะเทือนทางสังคม

ลาวคำหอม เสนอว่า ภารกิจของนักเขียนก็คือการเขียนคำร้องทุกข์แทนชาวไร่ชาวนาและผู้ยากไร้ในสังคม เพื่อเรียกหามโนธรรมของชาวเมือง

แต่ผมคิดว่าในปัจจุบัน ไม่เพียงแต่อาชีพอิสระของนักเขียนกำลังจะตายไปเท่านั้น อย่างกรณีของช่อการะเกด แต่เกียรติภูมิของนักเขียนในฐานะผู้ผดุงความยุติธรรมก็กำลังถูกตั้งคำถามและท้าทายเช่นกัน

คุณไอดา (ไอดา อรุณวงศ์) บรรณาธิการนิตยสารอ่าน ได้กล่าวเป็นนัยถึงประเด็นสำคัญของปัญหาดังกล่าว โดยเปรียบเทียบนักเขียนในอดีตสองยุค คือ ยุคคุณกุหลาบ นายผี เทียบกับนักเขียนยุคอดีตอันใกล้ ในความเข้าใจผม คือยุค ๑๔ ตุลาคม ไว้อย่างน่าสนใจ

คุณไอดา บรรยายความรู้สึกขณะที่หวนกลับไปอ่านนิตยสารอักษรศาสตร์ นิตยสารของปัญญาชนและนักเขียนหัวก้าวหน้าในยุคก่อนกึ่งพุทธกาลที่มีคุณสุธา ศิริมานนท์ เป็นบรรณาธิการ

กระดาษเก่าคร่ำร่วงกราว ปลายนิ้วติดฝุ่นเถ้า เป่าไม่พ้น สุดท้ายคงไปนอนก้นอยู่ปลายทางเดินหายใจ บทกวีอีกหลายชิ้นในเล่มแล้วเล่มเล่าเหล่านั้น แจ่มชัด ฉาดฉานในทางความคิดและการประพันธ์จนน่าตื่นตกใจ พวกเขาตายไปพร้อมไม้บรรทัดอันเดิมที่พวกเขาใช้วัดความจริง ความงาม และความเป็นธรรม เช่นเดียวกับงานเขียนของคนรุ่นก่อนหน้านั้นที่ประกาศนาม คณะสุภาพบุรษ ในยุคที่ กุหลาบยังเป็นกุหลาบยังเป็นกุหลาบยังเป็นกุหลาบ มันเป็นโลกของคนเก่า ๆ รุ่นอดีตนั้น อดีตที่มันไม่ร่วมสมัย อดีตที่คนเหล่านั้นไม่อยู่ให้ยอกแสยงใจเหมือนอดีตยุคใกล้กว่านั้น

เกิดอะไรขึ้นในสังคมไทยและวงการวรรณกรรมไทยในปัจจุบัน ที่ทำให้นักเขียนในอดีตรุ่นคุณกุหลาบ และนายผี กลายเป็นอดีตที่ไม่ร่วมสมัยกับนักเขียนปัจจุบัน

เกิดอะไรขึ้นกับนักเขียนในอดีตที่ใกล้กว่านั้น อันน่าจะหมายถึงนักเขียนรุ่น ๑๔ ตุลาเป็นต้นมา ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยได้รับการเชิดชูยกย่องว่าเป็นผู้สืบทอดพันธกิจอันศักดิ์สิทธิ์ของนักเขียนรุ่นคุณกุหลาบ และนายผี แต่บัดนี้กลับเป็นผู้สร้างความรู้สึกยอกแสยงใจดังที่บก.อ่าน ว่าไว้

การจะตอบคำถามนี้ได้ผมคิดว่าเราจะต้องหันมาพิจารณาประเด็นปรากฎการณ์อีกปรากฎการณ์หนึ่งที่ถือได้ว่าเป็นบทบาทที่สำคัญในสังคมไทยปัจจุบัน ก็คือ — ในฐานะที่เคยผ่านเหตุการณ์นองเลือดใหญ่มาสามเหตุการณ์ ได้แก่เหตุการณ์ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๑๖ สมัยที่ผมยังนุ่งกางเกงขาสั้นไปเรียนหนังสือ หรือ ๖ ตุลาคม ๒๕๑๙ ขณะที่ยังเป็นนักศึกษาปีหนึ่งอยู่ที่ธรรมศาสตร์ หรือ ๑๗ พฤษภาคม ๒๕๓๕ เมื่อเป็นอาจารย์อยู่ที่ธรรมศาสตร์ ผมพบว่าเหตุการณ์นองเลือดเดือนเมษายน ๒๕๕๓ เป็นการปราบปรามประชาชนอย่างอำมหิตที่สุดเท่าที่ผมได้ประสบพบมา — หลายคนอาจจะประท้วงว่า การสังหารหมู่ ๖ ตุลาคม ๒๕๑๙ มันก็โหดพอ ๆ กัน หรือน่าจะโหดเหี้ยมมากกว่าด้วยซ้ำไป ผมก็คิดว่ามันก็มีความเป็นจริงในแง่นั้น ภาพต่าง ๆ ที่ — ผมจะไม่พูดซ้ำนะ แต่ว่า — เราคุ้นตากันดี ภาพศพถูกแขวนคอ ถูกเผาทั้งเป็น เป็นภาพความรุนแรงที่เราไม่อยากจะเชื่อว่าเกิดขึ้นในสังคมที่ชอบอ้างว่านับถือศาสนาพุทธ

แต่ผมมองว่าความรุนแรงในเหตุการณ์ ๖ ตุลา มันเกิดขึ้นอย่างโหดเหี้ยม รุนแรง เฉียบขาด แต่ก็จบลงอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึง ๒๔ ชั่วโมง คือ เช้าวันที่ ๖ ตุลาคม จนค่ำของวันนั้น แต่การไล่ล่าและเข่นฆ่าผู้ชุมนุมที่ราชดำเนินและราชประสงค์เป็นไปอย่างยืดเยื้อและเลือดเย็น เกิดการประทะย่อย ๆ ในหลายจุด หลายครั้ง หลายครา แต่ละชั่วโมงแต่ละวันที่ผ่านไปมีผู้ชุมนุม นักข่าว และผู้สังเกตการณ์ถูกยิงจากกองกำลังทหารที่โอบล้อมโดยรอบที่ชุมนุม จึงล้มตายและบาดเจ็บทีละคนสองคน ยังไม่นับการลอบยิงด้วยทหารแม่นปืนเพื่อเด็ดชีพผู้ชุมนุมรายแล้วรายเล่า ทั้งหมดนี้ได้รับการแพร่ภาพถ่ายทอดสดไปทั่วโลกท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของคนเมืองบางกลุ่ม และการนิ่งดูดายของบรรดาผู้อวดอ้างตนมาตลอดว่ารักสันติ ต่อต้านความรุนแรง รักประชาชน และต่อสู้เพื่อความเป็นธรรม ฉะนั้นในแง่นี้เนี่ย ความอำมหิตของเหตุการณ์เม.ย. - พ.ค. ๒๕๕๓ ก็คือความเลือดเย็นในการฆ่าของฝ่ายรัฐ และความเลือดเย็นของคนเมืองที่ปล่อยในการเข่นฆ่าดำเนินไปโดยไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ในฐานะคนในวงการวรรณกรรม — คือผมอดถามไม่ได้ว่า แล้วบรรดาเหล่ากวี นักเขียน ที่ได้รับอานิสงส์จากความเป็นนักเขียนเพื่อประชาชน จนสามารถเชิดหน้าชูตาในฐานะตัวแทนของเสียงแห่งมโนธรรม พวกเขาไปอยู่ที่ไหนกันในช่วงเวลาดังกล่าว หรือเพราะพวกเขาไม่เห็นผู้ชุมนุมเหล่านั้นเป็นคน ดังนั้นความตายของพวกเขาจึงไม่มีความหมายใด ๆ ทั้งสิ้น ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เหตุการณ์เดือนเม.ย. - พ.ค. ๒๕๕๓ จึงอำมหิตกว่าเหตุการณ์ ๖ ตุลาในแง่ที่ ไม่เพียงคนตายเท่านั้นที่ถูกปฏิเสธความเป็นมนุษย์ แต่ผู้ชุมนุมนับหมื่นนับแสนในเหตุการณ์นี้ได้ถูกทำให้ด้อยค่า ไร้ความหมาย ยิ่งเสียกว่าโค กระบือ ซึ่งคนเมืองชอบไปซื้อขายไถ่ชีวิตกันเป็นประจำ

ในแง่นี้ ผมคิดว่า จากเหตุการณ์เม.ย. และ พ.ค. ๒๕๕๓ และปฎิกิริยาของนักเขียนจำนวนหนึ่ง เราอาจถือได้ว่าเหตุการณ์นี้มันเป็นจุดหมายสำคัญที่แสดงให้เห็นว่าในสังคมไทยเราอยู่ในยุคเปลี่ยนผ่าน ซึ่งก็เป็นความท้าทายอันสำคัญของกวี และนักเขียนไทย ว่าเขาจะสร้างสรรค์งานวรรณกรรมในยุคเปลี่ยนผ่านนี้ไปในทิศทางใด ซึ่งผมจะฉายภาพให้เห็นว่าเขาจะไปในทิศทางใด

คำนิยามของคำว่ายุคเปลี่ยนผ่าน ซึ่งผมคิดว่านักคิดชาวอิตาเลียน อันโตนิโอ กรัมชี่ ได้ให้นิยามรวบยอดความคิดว่าด้วยของคำว่าการเปลี่ยนผ่านสังคมได้อย่างเป็นรูปธรรมและเห็นภาพชัดเจน คือเขาเสนอไว้ว่า

เมื่อใดที่อำนาจอาญาสิทธิ์ในสังคมที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับการยอมรับโดยดุษฏีจากชนทุกชั้นของสังคมเริ่มคลายมนต์ขลัง และสูญเสียสถานะความเป็นอำนาจนำ เมื่อนั้นสังคมจะเกิดวิกฤติขนานใหญ่ของการเปลี่ยนผ่าน

กรัมชี่ขยายความเพิ่มเติมโดยภาพเปรียบเปรย ซึ่งกลายเป็นวรรคทอง ที่คนนิยมมาใช้กล่าวอ้างกัน ก็คือว่า เขาพูดไว้อย่างนี้

แท้จริงแล้ว วิกฤตสังคมเป็นผลมาจากการที่สิ่งเก่ากำลังตายไป และสิ่งใหม่ถูกขัดขวางมิให้ก่อเกิด ในระหว่างรัชสมัยเยี่ยงนี้ อาการวิปลาสนานาชนิดจะสำแดงตัวให้เห็น

คำนิยามของคำว่ายุคเปลี่ยนผ่านมีสองเวอร์ชั่น ที่เป็นที่นิยม อาจารย์ชาญวิทย์ ก็ชอบที่ยกเอามาอ่าน แต่ผมชอบอันแรกมากกว่าเพราะมีคำสองสามคำที่น่าสนใจ แต่อันที่เราได้ยินอีกอันก็คือ

เมื่อโลกใหม่ดิ้นรนจะบังเกิด และโลกเก่ากำลังตาย เมื่อนั้นอสูรกายจะปรากฏตัว

จะว่าไปแล้ว แนวคิดเรื่องยุคเปลี่ยนผ่าน ในวัฒนธรรมไทยเราก็มี เรามองเรื่องยุคเปลี่ยนผ่านเหมือนกัน หรืออธิบายมโนทัศน์เรื่องยุคเปลี่ยนผ่านเหมือนกัน เพียงแต่ว่าของไทยเราไปอิงอยู่กับแนวคิดทางพุทธศาสนา ดังที่ปรากฎในพระไตรปิฎก โดยเฉพาะในมหาสุบินชาดก ซึ่งเราคุ้นเคยกันดีเมื่อมันจำแลงโฉมออกมาในรูปของเพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา แจกแจงเหตุอาเพศ ๑๖ ประการที่จะบังเกิดขึ้น ซึ่งตอนนี้เราก็จะได้ยินคนพูดกันเยอะเรื่องเหตุอาเพศ ๑๖ ประการ

ผมจะตั้งข้อสังเกตนิดนึงก่อน ในกรณีเพลงยาวพยากรณ์ หรือมหาสุบินชาดก ว่าด้วยการเปลี่ยนผ่านในทัศนะของวัฒนธรรมไทย มันต่างกับทัศนะของกรัมชี่อยู่พอสมควร คือของไทยอย่างในเพลงยาวพยากรณ์ เขาระบุไว้ชัดว่าเหตุปัจจัยของอาเพศต่าง ๆ เกิดขึ้นมาด้วยพระมหากษัตริย์ไม่ได้ทรงทศพิศราชธรรม จึงเกิดเป็นเหตุมหัศจรรย์ ๑๖ ประการ ขณะที่กรัมชี่มองว่าอาการวิปลาสทั้งปวง เป็นผลสืบเนื่องมาจากภาวะชงักงันของความขัดแย้งทางการเมืองและอุดมการณ์ที่เดินมาถึงจุดตัด เมื่อพลังฝ่ายจารีตนิยมอ่อนเปลี้ยใกล้ตาย แต่พลังฝ่ายก้าวหน้ายังไม่แข็งกล้าพอที่จะเผด็จศึกได้โดยเด็ดขาด

อันนี้เราจะเห็นว่าฐานของการมองปัญหายุคเปลี่ยนผ่าน หรือความวิปริต หรืออาเพศ ก็ต่างกัน ทีนี้อะไรคือการเปลี่ยนผ่าน หรืออะไรคือความวิปลาส หรืออะไรคืออาเพศ ก็มองต่างกัน ถ้าเรามองในกรณีของไทย อย่างกรณีเพลงยาวพยากรณ์จะเห็นชัดว่าวิธีการมองเหตุอาเพศของสังคมไทยมองยังไง คือของไทยเรามองว่า เพลงยาวพยากรณ์นิยามเหตุอาเพศเปลี่ยนผ่านด้วยกรอบความคิดเรื่องระดับชั้นของคนในสังคมไว้อย่างไม่อ้อมค้อมนะ ถ้าลองกลับไปอ่านใหม่ นี่คือเหตุที่ทำให้ปัญญาชน นักเขียน กวีก็ชอบยกอันนี้ขึ้นมา เพราะมันไปตอบสิ่งที่อยู่ในใจเขาลึก ๆ อยู่พอสมควร คือถ้าเราดูเพลงยาวพยากรณ์ มันเริ่มขึ้นมาอย่างนี้ มันเริ่มขึ้นมาด้วยการอธิบายความอาเพศวิปริตในธรรมชาติ เช่นว่า มิใช่เทศกาลร้อนก็ร้อนระงม มิใช่เทศกาลลมลมก็พัด ซึ่งอันนี้ก็เป็นเรื่องของธรรมชาติ แต่ว่าคือเขาจะกระโดดมาตรงนี้ เขาโยงความวิปริตทางธรรมชาติเหล่านี้เข้ากับความสัมพันธ์ทางสังคมมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลงไป แล้วก็ออกมาโดยเฉพาะท่อนที่คนชอบยกกัน

ลูกศิษย์จะสู้ครูพัก
จะหาญหักผู้ใหญ่ให้เป็นน้อย
ผู้มีศีลจะเสียซึ่งอำนาจ
นักปราชญ์จะตกต่ำต้อย
กระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย
น้ำเต้าอันลอยนั้นจะถอยจม
ผู้มีตระกูลจะสูญเผ่า
เพราะจันฑาลมันเข้ามาเสพสม

ด้วยวิธีเชื่อมโยงดังกล่าว คือโยงความแปรปรวนของปรากฎการณ์ทางธรรมชาติ แล้วก็โยงเข้ากับความเปลี่ยนแปลงของความสัมพันธ์ของคนในสังคม กวีรุ่นเก่าก็ชาญฉลาดพอที่จะนำไปสู่ข้อสรุปว่าความเปลี่ยนแปลงของความสัมพันธ์ของคนในสังคมเนี่ยเป็นอาเพศ เป็นความวิปริต

ซึ่งถ้าเราใช้กรอบความคิดสมัยใหม่เข้าไปมอง โดยเฉพาะกรอบความคิดเรื่องประชาธิปไตยเข้าไปมอง ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนแปลงในท่อนที่ยกมานี้ ผมมองว่ามันเป็นความศุภนิมิตทั้งสิ้น หาใช่อาเพศวิปริตแต่อย่างใดไม่ คือผมว่ามันน่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีมิใช่หรือ ที่กระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย น้ำเต้าอันลอยนั้นจะถอยจม

มันมิใช่เรื่องที่น่ายินดีหรือที่ว่าผู้ใหญ่กับผู้น้อยเนี่ยจะสูญหายสถานะที่ต่างกัน การแบ่งเป็นผู้ใหญ่ผู้น้อยมันจะหายไป ทำไมเราจะต้องไปฝาก อำนาจ ไว้กับนักปราชญ์และผู้มีศีลด้วยเล่า ถ้าเราถือว่าทุกคนเท่าเทียมตามหลักประชาธิปไตย

ผมก็เลยมองว่าอันนี้คือการมองสังคมเปลี่ยนผ่านของชนชั้นนำไทยในอดีต อาจจะสืบเนื่องมาถึงปัจจุบันนี่ แต่ว่าถ้าเรามอง — อันนี้จะต่างกับของกรัมชี่เป็นอย่างมาก เพราะกรัมชี่มองว่าการเปลี่ยนผ่านมันเกิดจากการวิปริต วิปลาสขึ้น ที่ผมเลือกใช้อันแรกเพราะผมติดใจอยู่ตรงคำนี้ คือคำว่า วิปริต วิปลาส ที่เขาพูดไว้ในคำว่า morbid symptoms ผมมองว่ากรัมชี่เอาอุปมาทางการแพทย์ เรื่องอาการวิปลาส อาการแปรปรวนภายในมาใช้ เพื่อบรรยายถึงสภาวะวิปริตในยุคเปลี่ยนผ่าน ซึ่งมันช่วยเตือนสติเรานึดนึง ในแง่ว่าอาการวิปลาสที่เกิดขึ้น มันเป็นสิ่งที่อยู่ภายในสังคมเรา อยู่ภายในตัวเราเอง

ผมไม่ชอบคำว่า monsters ก็เพราะว่าเหมือนเป็นอะไรภายนอกที่เข้ามา แต่ผมมองว่านิยามเรื่องอาการวิปลาสมัน คือสิ่งที่ภายอยู่ในสังคม อยู่ภายในตัวเรา คนใกล้ ๆ เรา ซึ่งในภาวะปกติอาจประกาศตัวเป็นผู้เห็นใจเพื่อนมนุษย์ รักสันติ ประชาธิปไตย สารพัดคุณค่าที่สูงส่งและดีงาม ในภาวะวิกฤติของการเปลี่ยนแปลงคนเหล่านี้ ได้แสดงให้เห็นถึงความวิปริตวิปลาสที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวออกมาได้อย่างหมดเปลือก

และผมคิดว่านิยามในแง่นี้ มันก็เลยสามารถอธิบาย หรือสามารถจะตอบคำถามที่บก.นิตยสารอ่านตั้งไว้ ว่าทำไมวรรณกรรมนักเขียนยุคอดีตอันใกล้ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยได้ชื่อว่าเป็นนักต่อสู้เพื่อความเป็นธรรมและเป็นปากเสียงให้กับตัวผู้ถูกกดขี่ข่มเหงจากอำนาจรัฐ จึงยอกแสยงใจผู้อ่านเป็นอย่างยิ่ง

พูดง่าย ๆ ก็คือว่า นักเขียนในยุคสมัยของการเปลี่ยนผ่านในปัจจุบัน เกิดปรากฎการณ์วิปริตวิปลาสในวงการวรรณกรรมที่อุบาทว์พอ ๆ กับอาการวิปลาสนานาชนิดที่กำลังเกิดขึ้นในแวดวงการตุลาการ สื่อมวลชน นักวิชาการ และปัญญาชน

เราเข้ามาดูกันว่ามันวิปริตวิปลาสยังไง กวีประชาชนที่เราเคยยกย่องกันเนี่ย เขามีท่าทีและมีปฎิกิริยาต่อกรณีเหตุการณ์สังหารหมู่ เม.ย. - พ.ค. ๒๕๕๓ ยังไง

ผมจะเริ่มจากตรงนี้ ที่เห็นได้ชัดก็คือว่า ในระหว่างการล้อมปราบและเข่นฆ่าสังหารผู้ชุมนุมเมื่อ เม.ย. - พ.ค. ๒๕๕๓ พบว่าบรรดานักเขียนและกวีที่ได้ชื่อว่าเพื่อประชาชนไม่ยอมออกมาแสดงความเห็นใด ๆ ราวกับว่าพวกเขาพร้อมใจกลายเป็นคนหูหนวกตาบอด และเป็นใบ้กันไปหมด ดังนั้นอาการวิปลาสเบื้องต้นก็คืออาการหูหนวก ตาบอด และเป็นใบ้

เนาวรัตน์ พงศ์ไพบูลย์ ได้กล่าวไว้ในหนังสือรวมบทกวีที่สร้างชื่อให้เขา เพียงความเคลื่อนไหว พูดถึงเหตุการณ์ช่วง ๑๔ ตุลา ถึง ๖ ตุลา ๒๕๑๙ สมัยนั้นคุณเนาวรัตน์ พงศ์ไพบูลย์ เขียนไว้ว่า

ชาติผู้ดีตีนแดง
แต่ข้าวแกงยังไม่กิน
จะตากแดดนอนดิน
กระไรได้

ถ้าผิดคำสามข้อ
เล่นหลอกล่อให้หลง
ก็เปลี่ยนประเทศเปลี่ยนธง
ประเทศไทย

แต่ล่วงมาถึงปี ๒๕๕๓ เมื่อบรรดาทิดเที่ยง (คำขาดของทิดเที่ยง) และนางมารตัวจริงลุกขึ้นมาสวมเสื้อแดงเดินทางเข้ามาเรียกร้องประชาธิปไตยจากบรรดาเหล่าผู้ดีตีนแดงในเมืองหลวง แต่ทิดเที่ยงในนามเนาวรัตน์กลับมองไม่เห็นหัวคนเหล่านี้ (คนเสื้อแดง) ซ้ำร้ายมองว่าพวกเขาเป็นโจรถ้อย เป็นลูกสมุนของมารร้ายที่กำลังต้องการเปลี่ยนประเทศ เปลี่ยนธงประเทศไทย นี่มันเป็นเรื่องตลกมากนะฮะ

มาดูอีกเคสนึงก็ได้ มาจากบทกวีของจิระนันท์ พิตรปรีชา ในหนังสือ ใบไม้ที่หายไป เขียนบันทึกเรื่องราวการต่อสู้เพื่อความเป็นธรรมในสังคม ขณะที่เธอเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการนักศึกษา และเป็นผู้ปฎิบัติงานในเขตป่าเขาของพรรคคอมมิวนิสต์ ก็เนี่ยมันอ่านแล้วมันยอกแสยงใจยังไงชอบกล เขาเขียนไว้เมื่อปี ๒๕๑๙

สันติวิธี พูดดีก็แล้ว
ไร้วี่แววที่วาดหวังห่างจุดหมาย
ยิ่งประท้วงยิ่งปะทะ อันตราย
ทั้งลวงล่อทั้งทำร้ายประชาชน
บทพิสูจน์ทีละบทจดจารึก
คั่งหัวใจที่คึกแค้นเข้มข้น
เห็นเพื่อนล้มเลือดปรี่ทีละคน
เห็นแล้วหนทางใด ...(รับรู้ ละไว้ในฐานที่เข้าใจ) ใช่! ทางเดียว

แต่ว่าเวลาผ่านมาจนถึงกรณีสังหารหมู่เดือน เม.ย. - พ.ค. ๒๕๕๓ จึงมีคนบาดเจ็บล้มตายนับร้อยนับพันคน ไม่ต่างจากกรณี ๑๔ ตุลา ถึง ๖ ตุลา ใบไม้ดูจะหายไปชนิดที่ไม่หวนกลับมาอีกเลย สมกับชื่อหนังสือของจิระนันท์ พิตรปรีชา

นี่เป็นเพียงตัวอย่างสองกรณีจากนับสิบนับร้อยของหมู่กวีและนักเขียน ที่ได้อานิสงค์จากการได้ชื่อว่าเป็นนักเขียนที่ทำหน้าที่ปกป้องและเรียกหาความยุติธรรมให้กับประชาชนผู้ยากไร้ แต่กลับมิได้แสดงบทบาทสมกับสถานะชื่อเสียงหรือตำนานที่พวกเขาได้รับ

เราจะอธิบายปรากฎการณ์นี้ได้อย่างไร ผมคิดว่า — ในแง่หนึ่ง — ถ้าอธิบายง่าย ๆ ก็คงบอก — พวกเขา — ทัศนะต่อประชาชนประชาธิปไตยและความเป็นธรรมในสังคมของพวกเขาเหล่านี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว พวกเขาไม่ได้เชื่อมั่นในอุดมการณ์ประชาธิปไตยหรือศรัทธาในประชาชนเหมือนครั้งอดีตอีกต่อไป

ถ้าจะยืมคำพูดของคุณไอดา บก.อ่าน มาใช้ก็ต้องพูดว่า ผลงานวรรณกรรมของพวกเขาเป็นอดีตที่ไม่ร่วมสมัยกับตัวตนใหม่ของพวกเขาในปัจจุบันอีกต่อไปแล้ว

แต่จะว่าไป — ถ้าจะพูดกันจริง ๆ มันก็ไม่ได้มีแต่กวีและนักเขียนที่มีอดีตที่ไม่ร่วมสมัยกับตัวตนใหม่ของเรา คือเราก็รู้จักหรือพบเห็นนักอุดมคติจำนวนมาก เมื่อกาลเวลาผ่านไปก็อาจละทิ้งหมดศรัทธาหรือกระทั่งทรยศต่ออุดมการณ์ที่พวกเขาเคยยึดถือในอดีต มีนักปฎิวัติก็หลายราย ที่ครั้งหนึ่งเคยใฝ่ฝันถึงสังคมที่ปราศจากการกดขี่ขูดรีด ได้ผันตัวมาเป็นส่วนหนึ่งของกลไกการกดขี่ขูดรีด

แต่ทำไมผมต้องเอากรณีของนักเขียนและกวีมาพูดเป็นกรณีพิเศษ คือผมมองว่านักเขียนและกวี — ถ้าเราพูดง่าย ๆ อย่างที่พูดเมื่อกี้ว่า ในเมื่อเขาไม่เขียนเพื่อประชาชน เขาไม่เขียนเพื่อผดุงความยุติธรรม เราก็ไม่ควรจะเรียกเขาว่าเป็นกวีและนักเขียนอีกต่อไป — แต่ปัญหามันซับซ้อนกว่านิดหน่อยในกรณีของนักเขียนนักกวี

คุณลองคิดง่าย ๆ เลยว่า หากเนาวรัตน์เขียนแต่สายลมแสงแดด และไม่ได้เขียน เพียงความเคลื่อนไหว เขายังได้รับการยกย่องเชิดชูว่าเป็นกวีเอกหรือไม่จนถึงทุกวันนี้

หากไม่เอาเนื้อหาความคิดที่ปรากฎในบทกวีชิ้นต่าง ๆ ใน ใบไม้ที่หายไป มาพิจารณาประกอบด้วยแล้ว เรายังจะยกย่องจิระนันท์ พิตรปรีชา เป็นกวีหญิงคนสำคัญของยุคหรือไม่ เพราะก็เป็นที่รู้กันดี ฝีมือกลอนของคุณจิระนันท์ ก็ไม่เลิศเลอหรือล้ำลึกแต่อย่างใดนัก อันนี้ก็เป็นที่รู้กันอยู่

แต่มัน — แสดงว่ามันมีลักษณะพิเศษบางอย่างในความเป็นกวีและนักเขียน ซึ่งมันถูก — จะปฎิเสธไปก็ไม่ได้ เพราะเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นกวีและนักเขียนไปเสียแล้ว แล้วก็มันเหมือนกับว่า — ผมพยายามจะโยงประเด็นนี้ในแง่ที่ว่า ในแง่หนึ่งแล้วเนี่ย นักเขียนและกวีไม่อาจสละทิ้งสถานะความเป็นนักเขียนหรือกวีของพวกเขาได้โดยง่าย เหมือนกับพวกนักปฎิวัติ หรือเหมือนกับนักเนติบริกร หรือนักสันติวิธี ก็เพราะว่า นิยามของความเป็นนักเขียนหรือกวี มันถูกสร้างไว้ อันนี้ก็เป็นผลสืบเนื่องจากคุณกุหลาบนั่นแหละที่ต่อสู้และพยายามนิยามความเป็นนักเขียนความเป็นกวีให้ผูกติดต่อพันธกิจต่อประชนและความเป็นธรรมในสังคม

ฉะนั้นถ้าวันนี้ คุณจะลุกมาประกาศว่าฉันไม่เป็นกวีแบบเก่า ฉันเป็นกวีแบบใหม่ มันก็ลำบาก เพราะว่าคนมีความคาดหมายว่าเมื่อคุณเป็นนักเขียนและกวีมันจะต้องมีพันธกิจต่อประชาชน — ไม่เหมือนกับนักวิชาการ ผมบอกว่าผมเป็นนักวิชาการ ไม่ได้หมายความเสมอไปว่าผมจะต้องเพื่อประชาชนหรือเพื่อสังคม ผมเป็นนักวิชาการสอนในห้องเรียนอยู่เฉย ๆ ก็ได้ หรือผมจะเงียบสงิดไม่พูดจาอะไรก็ไม่มีใครมาคาดหวัง ว่าผมต้องออกมาพูดอะไร แต่ว่าสังคมคาดหวังบางอย่างกับกวีและนักเขียน ว่าต้องออกมาพูดอะไรบางอย่างเมื่อสังคมเกิดวิกฤต เรามองกวีเหมือนศาสดาของยุคสมัยเรา ซึ่งอันนี้ผมคิดว่ามันเป็น เป็นสิ่งที่คนรุ่นคุณกุหลาบ หรือนายผี นายจิตร สร้างไว้

ถึงแม้ว่าในรอบ ๘๐ ปีที่ผ่านมา นิยามนักเขียนและกวีอาจจะถูกยื้อยุดฉุดกระชาก มีการต่อสู้ขับเคี่ยวกันอยู่พอสมควรในวงการนี้ ที่จะปรับ เปลี่ยน แปลโฉม กระทั่งลดทอนนัยยะของความเป็นนักเขียนหรือความเป็นวรรณกรรม ที่อาจเป็นพิษเป็นภัยต่อสถาบันต่าง ๆ ในสังคมอยู่ตลอดเวลา

แต่ผมคิดว่ารากฐานสำคัญที่นักเขียนรุ่นอดีตสร้างไว้ มันแข็งพอสมควร ถ้าเราดู — เอาเฉพาะตัวอย่างเดียว — ถ้าเราดูจากประวัติศาสตร์การช่วงชิงเพื่อนิยามความหมายของวรรณกรรมอันเป็นเลิศ ระหว่างสำนักคิดวรรณกรรมเพื่อชีวิตของฝ่ายซ้ายไทย กับวรรณกรรมสร้างสรรค์ของกลุ่มกระฏุมพีเสรีนิยมอนุรักษ์นิยม เราจะพบเห็นว่า แม้ว่า ในท้ายที่สุดแล้ว วรรณกรรมสร้างสรรค์จะสามารถเบียดขับฝ่ายวรรณกรรมเพื่อชีวิตให้ตกเวทีประวัติศาสตร์วรรณกรรมไปแล้ว แต่กระนั้นนิยามของวรรณกรรมสร้างสรรค์ ก็ยังมิอาจปฎิเสธโดยสิ้นเชิง ประเด็นเรื่องพันธกิจทางสังคมของวรรณกรรมและของนักเขียนได้ ซึ่งอันนี้ผมมองว่า นิยามที่สถาปนาไว้ ยากที่จะเปลี่ยนได้ — แต่ก็ไม่แน่ ต่อไปมันก็อาจจะเปลี่ยนได้ ทุกวันนี้เราก็มีความพายามที่จะเปลี่ยนนิยามของคำว่าประชาธิปไตยกันอยู่ ให้มันกลายเป็นแบบไทย ๆ ขึ้นมา ต่อเราเราก็อาจมีวรรณกรรมและกวีแบบไทย ๆ ให้สอดคล้องกัน

ดังนั้นคิดว่า นิยามแบบเดิม — อันนี้เป็นนิยามเดิมของวรรณกรรมยุค ก่อน คุณกุหลาย นายผี คือ เขียนกวีเพื่อพิสูจน์ผีมือ เพื่อความเพลิดเพลินเจริญใจ ในสังคมศักดินา — คือไม่มีใครกล้าที่จะกลับไปนิยามวรรณกรรมในความหมายนี้อีกแล้ว แม้แต่คิดก็ยังไม่กล้าคิด เราจะมีแต่นิยามประเภทสูงส่งอลังการ ว่านักเขียนมีภารกิจอันยิ่งใหญ่ เพื่อที่จะกอบกู้จิตวิญญาณมนุษย์

เราจะเห็นว่านิยามดังว่ามันทำให้นักเขียนและนักวรรณกรรมมีฐานะที่สูงส่งมากในสังคมสมัยใหม่ แม้ว่างานของพวกเขาจะมีคนอื่นน้อยหรือว่าแทบขายไม่ได้ก็ตาม ซึ่งจริง ๆ แล้วการขายไม่ได้มันเป็นเครื่องค้ำประกันความศักดิ์สิทธิ์ของงานนักเขียน โดยเป็นเครื่องยืนยันว่าวรรณกรรมสูงส่ง ว่ามิใช่ของตลาดที่อาจซื้อ

ด้วยนิยามอันนี้ ผมคิดว่ามันสร้างความยุ่งยาก สร้างความลำบากใจให้กับนักเขียนในยุคสมัยแห่งการเปลี่ยนผ่านทางสังคมมาก ผมมองว่าตัวพวกเขาเองไม่อาจจะหลบซ่อนอยู่ตามเงาสลัว หรือขังตัวเองอยู่ในโลกส่วนตัวโดยไม่พยายามแสดงบทบาทประการใดประการหนึ่ง ต่อวิกฤติต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในสังคม ยิ่งวิกฤติในสังคมแหลมคมและเข้มข้นมากขึ้น ความคาดหวังและแรงกดดันให้นักเขียนต้องแสดงตัวประกาศสัจจะต่องานก็ยิ่งมีมากขึ้นเป็นทวีคูณ

สังคมไทยก็รับเอานิยามและความเป็นกวีและนักเขียนทำนองนี้เข้ามา มันจึงไม่น่าแปลกใจที่เราจะพบว่า นักเขียนจำนวนไม่น้อยที่ปิดหูปิดตา ในระหว่างการชุมนุมและการสังหารอันยืดเยื้อนับเดือน ต่างทยอยออกมาเขียนบทกวีหรือข้อเขียนเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพื่อแสดงทัศนะอันสูงส่งและล้ำลึกของพวกเขา ให้สมกับที่ได้รับการยกย่องให้เป็นนักเขียนนักกวีผู้ยิ่งใหญ่ในยุคสมัยของพวกเขา

เราก็ลองมาดูว่าญาณทัศน์ของกวีหลังเหตุการณ์เม.ย. - พ.ค. ๒๕๕๓ พูดถึงเหตุการณ์เม.ย. - พ.ค. ๒๕๕๓ ไว้อย่างไรบ้าง คือมีหลายกลุ่มที่พูดถึงประเด็นนี้ กลุ่มที่ออกมาประนามโจมตีรัฐบาลก็มีอยู่เยอะ แต่กลุ่มที่ผมสนใจอยู่ เป็นกลุ่มที่เคยได้ชื่อว่าเป็นนักเขียน เป็นกวีเพื่อประชาชน เราดูว่าเขาพูดอะไรกันบ้างกับกับเหตุการณ์เมษา พฤษภา

ผมคิดว่าประเด็นใหญ่ที่อยากจะพูดคือ ผมจะสร้างกรอบอันนี้ขึ้นมาก่อน กรณีเมษา พฤษภา มันมีการถกเถียงกันว่าเราจะนิยามเหตุการณ์นี้ว่าอย่างไร และผมคิดว่า ณ ปัจจุบันนี้มันมีอยู่สองนิยามใหญ่ ๆ ที่ต่อสู้กันอยู่ นั่นคือนิยามเรื่องว่ามันเป็นเหตุการณ์เผาบ้านเผาเมือง หรือว่ามันเป็นเหตุการณ์ปราบปรามประชาชน ก็คงเดาได้ไม่ยากว่ากวีที่ผมจะพูดถึงต่อไปนี้เขาจะไปในทางไหน

มีหนังสืออยู่เล่มนึง ชื่อว่า เพลิงพฤษภา รวมบทกวีร่วมสมัยบันทึกไว้ในความทรงจำ มีคุณแก้ว ลายทอง เป็นบรรณาธิการ รวบรวมงานบทกวีของนักเขียนในยุคสมัยเรา เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ จิระนันท์ พิตรปรีชา และศิลปินแห่งชาติอีกหลายคน

เริ่มจากบทนำบรรณาธิการคัดสรรเรื่อง ว่าเขาคัดสรรเรื่องมาจากอะไร — ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นตัวแทนทัศนะของกวีหลายคนที่ผลงานปรากฎอยู่ในในหนังสือเล่มนี้ — เขามองว่าเขาต้องการทำให้หนังสือเล่มนี้ บทกวีเหล่านี้เป็นความทรงจำของชาติ เกี่ยวกับเหตุการณ์เมษา พฤษภา

ซึ่งถ้าเราดูในสายตาของเขา ความทรงจำของชาติเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ ย่อมไม่ใช่ชีวิตคนนับร้อยนับพันที่บาดเจ็บล้มตาย กลับกลายเป็นตึก ร้านค้า และคูหา เหยื่อของเหตุการณ์ไม่ใช่ผู้สูญเสียชีวิต แต่คือผู้สูญสิ้นอาชีพ ผู้สิ้นเนื้อประดาตัว ผู้สูญสิ้นความหวัง ข้อความนี้พูดถึงคนตายไว้เหมือนกัน แต่พูดอย่างเสียไม่ได้ หนำซ้ำยังกลบเกลื่อนและเกลี่ยความตายของผู้ชุมนุมให้มลายหายไปในโวหารอันฉ้อฉล ที่ไม่กล้าแม้จะบอกว่าผู้ชุมนุมร่วมร้อยตายลงด้วยน้ำมือของรัฐ (ซึ่งเดี๋ยวเราจะเห็นตัวอย่างประเภทนี้อีกเยอะในบทกวี) จึงไม่น่าประหลาดใจที่หนังสือเล่มนี้จะตั้งชื่อว่าเพลิงพฤษภา มิใช่พฤษภาเลือด หรือพฤษภาอำมหิต เพราะบก. หนังสือดูจะเป็นห่วงเป็นใยกับตึกที่ถูกพระเพลิงเผาพินาศ มากกว่าเลือดของคนนับร้อยนับพันที่หลั่งชโลมถนนราชดำเนินและราชประสงค์

เราก็มาดูแล้วกัน ว่ากวีที่เขาเลือกมา — อันนี้ก็เป็นชิ้นหนึ่ง — มันก็ไม่น่าประหลาดใจนะ ที่กวีใหญ่อย่างเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ จะเลือกเขียนกวีไว้อาลัยโรงหนังสยามที่ถูกเผาในครั้งนี้ แทนที่จะพูดถึงคนตายร่วมร้อย และคนบาดเจ็บนับพัน อันนี้เป็นท่อนหนึ่งที่ผมคัดมาจากบท อันนี้ไม่ได้อยู่ในเล่มนี้ แต่ว่าเขียนหลังเหตุการณ์พฤษภา ลงในผู้จัดการรายวัน

ใจใครที่ใจร้าย
มาฉายภาพทุสาริยำ
ใครกันที่ก่อกรรม
ประจานถ่อยทุสารเลว

เจ้าเล่นเป็นตัวโกง
ก็โกงได้เป็นไฟเปลว
เผาแพรกจนแหลกเหลว
แล้วพวกเจ้าก็เผาโรง

แต่มันน่าประหลาดใจว่า ในเหตุการณ์ ๑๔ ตุลา นักศึกษาประชาชนลุกฮือขึ้นมาเผาเหมือนกัน เผากรมประชาสัมพันธ์ เผากองสลากกินแบ่ง มันก็เผาเหมือนกัน หรือว่าเหตุการณ์พฤษภา ๒๕๓๕ ม็อบมือถือก็เผาเหมือนกัน เผาป้อมตำรวจ เผาสถานที่ราชการ แต่กวีอย่างคุณเนาวรัตน์ ดูไม่อนาทรร้อนใจกับการกระทำดังกล่าว อย่างที่เราพบในบทกวีเพียงความเคลื่อนไหว ก็ไม่ได้พูดถึงว่าใครกันมาเผาโรง เหมือนอย่างที่พูดกรณีเมษา ๒๕๕๓

บทกวีหลายชิ้นในเพลิงพฤษภา จะไม่ประกาศตัวอย่างชัดเจนเหมือนบทกวีของคุณเนาวรัตน์ ต้องยอมรับว่าแกชัดเจนในยุดยืนของแกมาก แกไม่อ้อมค้อม แต่ว่าคนอื่น — ถ้าใช้คำสมัยนี้ มันมีความ ดัดจริต มากกว่า เรียกว่าเป็นจริตทางวรรณกรรมก็ได้ เขาไม่ออกมาพูดชัด ๆ ว่าเขาเสียดายโรงหนังสยาม มากกว่าเสียดายชีวิตคนนับร้อย

กวีจำนวนมากในหนังสือเล่มนี้ เขาจะพูดถึงเหตุการณ์นี้ ไม่ได้พูดถึงความตายของผู้ชุมนุม แต่ไปพูดถึงในฐานะที่มันเป็นความสูญเสียของประเทศไทย ชื่อบทกวีหลายอันก็ชัดเจน เช่น น้ำตาประเทศ พ.ศ. ๒๕๕๓ ของไพวรินทร์ ขาวงาม ร่วมเปลี่ยนไทยร้อนร้ายให้กลับเย็น ของสถาพร ศรีสัจจัง คือทุกคนรู้สึกเศร้าโศกเสียใจกับประเทศไทยเป็นอันมาก เนื้อหาโดยรวมก็จะมิได้ระบุอย่างชัดเจนว่ารับใช้อำนาจทหารเข่นฆ่าผู้ชุมนุมอย่างเลือดเย็น แต่จะเลือกพูดเป็นภาพกว้าง ๆ ถึงความสูญเสีย ความพินาศ ย่อยยับ หรือความตาย

แต่วิธีพูดถึงความตายเขาก็น่าสนใจ อย่างเช่นบทของสถาพร ศรีสัจจัง กลางฝนเลือด น้ำตาก็บ่าริน หรือของกานติ ณ ศรัทธา ธรนินท์ร้องไห้เป็นเลือดนอง คือพูดราวกับว่าผู้ชุมนุมเหล่านี้เกิดล้มตายเลือดไหลนองแผ่นดินไทยโดยไม่มีใครไปยิงไล่ฆ่าพวกเขาเลย ไม่มีการระบุว่าพวกนี้ตายอย่างไร บอกแต่ว่ามีเลือดไหลนอง

ส่วนที่เอ่ยถึงการเข่นฆ่าก็จะออกมาในทำนองนี้ กลายเป็นว่า หยดเลือดลูกหลานสะท้านทุกข์ รานรุกไล่ล่าฆ่ากันเอง หรือว่า อันนี้ของคุณชมัยภร แสงกระจ่าง ไทยต่อไทยจึงแหลกลาญรบกันเอง

อันนี้มันน่าประหลาดใจ ว่าวิธีมองของพวกเขา แทบจะไม่มีบทไหนเลยที่จะระบุอย่างชัดเจนว่าคนตายเป็นเหยื่อของอำนาจรัฐอันโหดเหี้ย กลับกลายเป็นว่าเหยือคือประเทศไทย

อีกอันที่น่าสนใจก็คือว่า วิธีบรรยายเขา — นักเขียน กวีเหล่านี้ก็จะระดมฝีมือทางศิลปะของเขา โดยเฉพาะระดมการใช้จินตภาพจำนวนมากที่จะมาบรรยายเหตุการณ์ครั้งนี้ว่ามันเป็นเหตุการณ์ที่ — คือเขาเอาภาพธรรมชาติอันแปรปรวนมาใช้บรรยายเหตุการณ์ครั้งนี้มาก ไม่ว่าจะเป็นฝนตก เลือดไหลลิน โดยไม่ยอมเอ่ยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นหรือเห็นตำตาว่ามีทหารไล่ยิงคน หรือว่ามีสไนเปอร์ ถ้าเราไม่รู้ว่ากำลังพูดถึงเหตุการณ์สังหารหมู่เมษา พฤษภา ผมคิดว่าเราต้องเข้าใจว่าเขากำลังพูดถึงภัยพิบัติธรรมชาติ น้ำท่วม แผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิด ที่อุบัติขึ้นพร้อมกันบนผืนแผ่นดินอันรกร้างว่างเปล่าซึ่งไม่มีผู้คนที่เรียกว่าประเทศไทย

บทกวีในส่วนใหญ่หนังสือเล่มนี้ ใช้จินตภาพของไฟเป็นจินตภาพหลักในการบรรยาย ดังที่ผมยกมาให้ดู หกเจ็ดคน มันน่าจะเป็นมากกว่าความบังเอิญนะครับที่กวีมากหน้าหลายตาจะนำเสนอภาพที่ใกล้เคียงกันเหล่านี้

เบื้องต้นผมคิดว่ามันอาจจะเป็นเพราะพวกนี้เขาเป็นกวีหน้าจอโทรทัศน์ พวกเขาถูกสะกดจิตด้วยภาพบน จอโทรทัศน์ ที่มุ่งเสนอแต่ภาพควันไฟสีดำที่พวยพุ่งขึ้นบริเวณราชประสงค์ โดยไม่ใส่ใจที่จะนำเสนอภาพใบหน้าของผู้ตาย ชีวิตเลือดเนื้อของผู้ถูกเข่นฆ่านับร้อยนับพันในเหตุการณ์เดียวกันนั้น ทุกช่องที่ทำอย่างนี้ ไม่เว้นแม้แต่ช่องที่ว่าเป็นทีวีอิสระ ทีวีเสรี

หรือเป็นเพราะว่ากวีเหล่านี้เห็นคุณค่าของตึก อาคาร สถานที่และโรงมหรสพสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของคนตาย เนื่องจากพวกเขาไม่เคยเห็นว่าผู้ชุมนุมทั้งหลายที่ล้มตายบาดเจ็บนั้นเป็นคนมีชีวิต มีเลือดเนื้อ อารมณ์ความรู้สึก มีญาติพี่น้องให้หวงหา และมีคนรักที่รอคอยการกลับมา

หรือเป็นเพราะว่ากวีเหล่านี้เห็นไม่ต่างไปจากรัตนกวีแห่งรัตนโกสินทร์อย่างเนาวรัตน์ ที่มองคนรากหญ้าเสื้อแดงที่มาชุมนุมในครั้งนี้เป็นโจร แต่นี่เป็นกวีคนเดียวกันกับที่ครั้งหนึ่งเคยกล่าวสดุดียกย่องการต่อสู้ของคนธรรมดาสามัญในเหตุการณ์ ๑๔ ตุลา ๒๕๑๖ โดยเปรียบเทียบคนสามัญเหล่านี้ว่าเป็น ยอดหญ้าแยงหินแยกหยัดระชด เกียรติยศแห่งหญ้าก็ระยับ แต่รากหญ้า ๒๕๕๓ เนี่ยมันเป็นซ่องโจร

คำถามก็คือกวีใช้เกณฑ์อะไรมาตัดสินว่าการชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตยของคนรากหญ้าเสื้อแดงเดือนเมษาว่าเป็นซ่องโจร และการชุมนุมเรียกร้องรัฐธรรมนูญของนักศึกษาประชาชนเมื่อปี ๒๕๑๖ เป็นความงดความงาม ใช่ความชั่ว หรือแท้จริงแล้วกวีถูกม่านโมหาคติและมายาคติบังตา จนมองไม่เห็นความเป็นมนุษย์ของคนเสื้อแดง หรือว่าโดยลึก ๆ แล้วกวีท่านนี้เห็นแต่พวกตัวเองเท่านั้นที่ฉลาดและสูงส่งด้วยคุณธรรมจึงมีสิทธิอันชอบธรรมที่จะชุมนุมขับไล่รัฐบาลที่ท่านไม่ชอบหน้าได้ ส่วนพวกหญ้าแพรกเสื้อแดงนั้นเถื่อนถ่อยและโง่งมงายเกินกว่าจะใช้สิทธิทางรัฐธรรมนูญที่จะชุมนุมเรียกร้องความยุติธรรมใด ๆ

ผมคิดว่าโดยจะสรุป ในส่วนนี้มันเกิดกระบวนการอยู่สองกระบวนการ เป็นกระบวนการลดทอนและปฏิเสธความเป็นมนุษย์ของผู้ชุมนุมเสื้อแดง โดยแสดงออกในสองด้าน คือการให้ความสำคัญกับซากปรักหักพังของสถานที่ กับด้านที่ไปสร้างภาพให้ผู้ชุมนุมกลายเป็นโจร หรือเป็นซ่องโจรไป ซึ่งกระบวนการดังกล่าว มันก็คือความพยายามที่จะนิยามเหตุการณ์เมษาพฤษภา ให้กลายเป็นเรื่องของการเผาบ้านเผาเมือง มิใช่การปราบปรามประชาชนอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต ซึ่งโดยนัยแล้ว นิยามดังกล่าวก็จะทำหน้าที่ช่วยปกปิดและปกป้องฆาตรกรมือเปื้อนเลือดให้สามารถลอยหน้าลอยตาอยู่ในสังคมได้ต่อไป ขณะเดียวกันก็ยัดเยียดความผิดทั้งหมดให้ผู้ชุมนุม ยังจะมีอะไรที่วิปริตวิปลาสมากไปกว่านี้ได้อีก เมื่อเหยื่อถูกทำให้เป็นอาชญากร และฆาตกรมือเปื้อนเลือดได้กลายเป็นอภิสิทธัทถะ

ประเด็นสุดท้าย เรื่องศีลธรรม ยาครอบจักรวาล

ผมมองว่า บทกวีหลายชิ้น ในแง่หนึ่ง ปฎิเสธที่จะพูดถึงคนตายในฐานะเหยื่อของอำนาจรัฐ โดยเลี่ยงไปพูดถึงคนตายในฐานะเหยื่ออันเป็นนามธรรมลอย ๆ ที่ทำให้มีฝ่ายใดผิด ฝ่ายใดถูก ดังที่ผมสาธยายมาให้ดูก่อนหน้านี้

แต่ผมว่ามีอีกอันที่กวีจำนวนหนึ่งทำในชุดนี้ ก็คือบทกวีจำนวนหนึ่งหันไปหยิบยกศีลธรรมมาใช้เพื่ออธิบาย หรือเพื่อเป็นคำตอบให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น นี่คือความพยายามของกวีที่ต้องแสดงบทบาทความเป็นนักเขียนที่มีพันธกิจชี้นำความคิดให้กับสังคม คือว่าจะต้องเรียกขานมโนธรรม แต่ด้วยความแหลมคมของวิกฤตในสังคม กวีจำนวนไม่น้อยก็เลยเลือกตัดช่องน้อยแต่พอตัว หันไปหยิบฉวยศีลธรรมมาเป็นคำอธิบาย — โดยส่วนตัวผม กรอบคิดเรื่องศีลธรรมโดยตัวมันเองไม่ใช่เรื่องผิด ผมมองว่ามันเป็นหลักปฎิบัติในการดำเนินชีวิตของแต่ละคน ซึ่งโดยทั่วไปแล้วเป็นจริยธรรมที่แต่ละบุคคลพึงเรียกร้องกับตัวเอง มากกว่าที่จะใช้เป็นบรรทัดฐานไปเรียกร้องผู้อื่น หรือกระทั่งไปอธิบายปรากฎการณ์ทางสังคม

แต่เราจะพบว่าสังคมไทยทำตรงกันข้าม คือเราไม่เรียกร้องจริยธรรมกับตัวเราเอง แต่เราไปอธิบายสังคม หรือเรียกร้องสังคมเรื่องศีลธรรมเป็นส่วนใหญ่ ทุกปัญหาในสังคมไทยมันก็จะบอกเป็นเรื่องไร้ศีลธรรมหมด ศีลธรรมกลายเป็นเหมือนแก้วสารพัดนึกที่ใช้อธิบายทุกปัญหาในสังคม ศีลธรรมกลายเป็นยาสามัญประจำบ้านที่ใช้แก้ปัญหาทุกปัญหาในสังคม ซึ่งเราก็พบว่ายิ่งเรายกระดับมาตรฐานศีลธรรมกับคนไทยมากเท่าไหร่ คนไทยก็ศีลธรรมตกต่ำลงเท่านั้น — ไม่ใช่เพราะว่ามันตกต่ำนะ แต่เพราะว่าทุกคน — คือชีนิ้วไปที่ศีลธรรม แล้วศีลธรรมก็เป็นแพะรับบาปให้กับทุกปัญหาในสังคมไทย ฉะนั้นเราก็เลยรู้สึกว่าศีลธรรมของสังคมไทยมันตกต่ำมาก

คือผมคิดว่าไม่ต้องอาศัยกวีหรือนักเขียนที่มีญาณทัศน์ล้ำลึกเกินมนุษย์ เราคนเดินถนนกินข้าวแกงก็พอจะรู้ได้ว่าปัญหาวิกฤตที่นำมาสู่เหตุการณ์เดือนเมษา พฤษภา เนี่ย มันไม่ใช่ปัญหาเรื่องความตกต่ำทางศีลธรรมในสังคมไทยเป็นแน่ ๆ คือเราถกเถียงกันได้ว่าวิกฤตเป็นผลมาจากความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ หรือความเหลื่อมล้ำทางการเมือง หรือทั้งสองอย่างควบคู่กันไป ก็หาเหตุผลมาโต้แย้งกันได้

แต่การด่วนสรุปว่าวิกฤตทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะคนไทยไม่รักกัน คนไทยไม่มีศีลธรรม หากไม่เป็นความขาดเขลาและอับจนทางปัญญา ก็ต้องเป็นความไร้เดียงสาในชีวิตอย่างเหลือเชื่อ

คือว่าไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อนะครับ เมื่อพบว่ากวีหลายคนเลือกใช้กรอบศีลธรรมมาใช้อธิบายเหตุการณ์สังหารหมู่เมษา พฤษภา และกวีบางคนก็เสนอให้ศีลธรรมเป็นทางออกของวิกฤตนี้

อันนี้ก็ต้องขออนุญาตคุณเนาวรัตน์อีกครั้งหนึ่ง เพราะแกเป็นคนที่ปักใจเชื่อโดยไม่คลอนแคลนว่าศีลธรรมยืนอยู่ข้างแก จะใช้กรอบนี้ในการอธิบายทุกเรื่องของการชุมนุมคนเสื้อแดง อย่างเรื่องนี้บอกว่ามันไม่ใช่เรื่องไพร่ไล่อำมาตย์ มันเป็นเรื่อง เถื่อนอธรรมย่ำยีบีฑาไทย

ไม่ใช่ชนชั้นไพร่ไล่อำมาตย์
หากเป็นความพินาศแห่งยุคสมัย
เถื่อนอธรรมย่ำยีบีฑาไทย
อันอุกอาจอุบัติในใจกลางเมือง

มาชิ้นนี้ยิ่งไปกันใหญ่นะครับ ก็บอกว่าไอ้พวกนี้มันเถื่อนอธรรม ฉะนั้นเราก็เรียกร้องคนไทยให้มา เข้าเหิมท้าทุกเถื่อนอธรรม ขึ้นโต้ต้านทุกถ่อยอธรรม

จงน้ำสงกรานต์หลั่ง
ล้างอสัตย์อันสาธารณ์
จงไท ทุกใจหาญ
เข้าเหิมท้าทุกเถื่อนอธรรม

จงน้ำสงกรานต์หลั่ง
ลงล้างเลือดน้ำตาริน
ชูธงพระธรณิน
ขึ้นโต้ต้านทุกถ่อยอธรรม

ชิ้นอื่น ๆ ที่อยู่ในเพลิงพฤษภาไม่ชัดเจนเท่านี้ แต่ว่าก็พยายามที่จะพูดออกมาในเชิงศีลธรรมเยอะมาก พรหมวิหาร ๔ แตกสลาย อะไรทั้งหลายแหล่ ผมไม่เอามีโควตเพราะมันซ้ำกันเยอะมาก อันนี้ก็เป็นกรอบที่เขาใช้ในการอธิบายเหตุการณ์

ทางออกของเหตุการณ์นี้ กวีเขาก็เสนอไว้เหมือนกัน อันนี้เป็นบทท้ายเล่มของหนังสือเล่มนี้ ปิดท้ายเล่มด้วยบทกวีชื่อ หวัง ของจิระนันท์ พิตรปรีชา เข้าใจบรรณาธิการตั้งใจให้บทกวีนี้เป็นคำตอบให้ทางออกของวิกฤตของสังคมไทย ลองอ่านสองท่อนสุดท้ายของบทกวีนี้

โลกงามเมื่อยามไหน
เมื่อหัวใจมีรักครอง
และรักโดยครรลอง
ที่โอบเอื้อเกื้อเมตตา

ประกายหวังประทังทนผ่านพ้นคลื่น
รอหยัดยืนตื่นฝันบรรเจิดจ้า
ยามแสงสีสุดท้ายหายลับลา
ฝากฝันว่า วันพรุ่งจะรุ่งเรือง

เนี่ย คือคำตอบของกวีไทยกับคำตอบเมษา พฤษภา ฟังดูมันเหมือนกับ รักกันไว้เถิดเราเกิดร่วมแดนไทย คือผมก็ไม่แน่ใจว่าบก. แกหยิบเอาบทกวีผิดชิ้นหรือเปล่า หรือว่าไปหยิบอันที่คุณจิระนันท์เขียนอวยพรคู่บ่าวสาวในวันวิวาห์ หรือว่านี่เป็นบทกวีที่คุณจิรนันท์ตั้งใจเขียนให้กับเหตุการณ์เมษา พฤษภา ๒๕๕๓ จริง ผมก็ต้องถือว่ากวีแห่งยุคสมัยเราผู้นี้เดินทางมาไกลมากนับแต่ครั้งที่เธอลุกขึ้นมาเขียน

คราวนี้มาดูบทกวี ฝนแรก ที่เธอเขียนให้กับเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ๒๕๓๕ คุณจะเห็นว่ามันไกลกันมาก ผมขออ่านให้กับเหตุการณ์เมษา พฤษภา ๒๕๕๓ แล้วกันนะครับ

ฝนเหล็กอันรุนแรง ทะลวงร่างเลือดพร่างพราว
หลั่งนองท้องถนน เป็นสายชลอันขื่นคาว
แหลกร่วงกี่ดวงดาว และแหลกร้าวกี่ดวงใจ
บาดแผลของแผ่นดิน มิรู้สิ้นเมื่อวันใด
อำนาจทมิฬใคร ทมึนฆ่าประชาชน

เราจะไม่เห็นลักษณะบทกวีแบบนี้ในเพลิงพฤษภาเลยนะครับ มันมีแต่เลือดไหลลิน แต่ไม่มีฝนเหล็กอัน รุนแรง หรือว่า อำนาจทมิฬใคร ทมึนฆ่าประชาชน จะไม่เกิด จะมีแต่ รักโดยครรลอง ที่โอบเอื้อเกื้อเมตตา

ถ้าบทกวี หวัง คือสิ่งที่หนังสือเล่มนี้ต้องการให้เป็นความหวังของสังคมไทย ผมเกรงว่ามันจะเป็นความสิ้นหวังทั้งของคนไทยและของวรรณกรรมไทย

คือกวีเนี่ย ในสังคมสมัยใหม่เรายกย่องกวีมาก และนักเขียนรุ่นเก่าก็สถาปนานิยามกวีไว้มันสูงส่งจนกระทั่งถือว่าเป็นศาสดาของสังคม ถึงขนาดมีการพูดกันว่า กวีเห็นในสิ่งที่คนทั่วไปไม่เห็น แต่ว่าหากคุณอ่านบทกวีในเหตุการณ์พฤษภามหาโหด เราจะได้ข้อสรุปแบบนี้ กวีไทยไม่เห็นในสิ่งที่คนทั่วไปเห็น ผมไม่ปฎิเสธนะว่าเหตุการณ์เมษา พฤษภา ๒๕๕๓ มีความซับซ้อนมีปัจจัยหลายประการที่ซ้อนทับและปกปิดไว้จนไม่อาจจะชี้ชัดเป็นขาวดำได้โดยเด็จขาดและชัดเจน ก็ไม่ได้เรียกร้องว่าจะต้องพูดให้ชัดเจน แต่การละเลยที่จะยอมรับความจริงตรงหน้าที่มีคนนับร้อยถูกยิงตาย คนนับพันบาดเจ็บปางตายนั้นเป็นเรื่องยากที่ผมจะเข้าใจได้

นักเขียนและกวีรุ่นคุณกุหลาบ นายผี จิตร ภูมิศักดิ์ ซึ่งกวีเหล่านี้ก็ยกย่องเทิดทูน ได้สร้างแบบอย่างอันน่าจดจำ การอุทิศและสละชีพเพื่อยืนยันความเป็นกวีเพื่อประชาชน อะไรเล่าที่มาปิดดวงตาของกวีในวันนี้ ให้มองไม่เห็นในสิ่งที่คนทั่วไปเห็นอยู่ตำตา ถ้าหากไม่ใช่เพราะม่านบังตาดังที่ผมกล่าวมาทั้งหมด มันก็มีอธิบายอีกอธิบายหนึ่ง ซึ่งผมก็ไม่อยากอธิบายแบบนี้เลย คือผมรู้สึกว่าอธิบายว่ามันเป็นความวิปลาสทางสายตายังจะดีกว่า แต่อีกคำอธิบายหนึ่งที่จะเป็นไปได้ก็คืออย่างนี้ ถ้าเราดูเหตุการณ์เมษา พฤษภา มหาโหด ๒๕๕๓ เนี่ยมันต่างจากเหตุการณ์ พฤษภา ๒๕๓๕ และเหตุการณ์ ๑๔ ตุลา ๒๕๑๖ มาก เหตุการณ์สองเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ จบลงด้วยชัยชนะระดับหนึ่งของผู้ชุมนุม อย่างน้อยก็เกิดการเปลี่ยนแปลงตัวผู้นำรัฐบาล

เป็นอย่างนี้หรือเปล่า กวีจึงสะดวกใจเป็นอย่างยิ่งที่จะออกมาเขียนสดุดีและเทิดทูนวีรกรรมของผู้ชุมนุม ขณะที่เหตุการณ์สังหารหมู่พฤษภา ๒๕๕๓ คือความพ่ายแพ้คล้าย ๆ เหตุการณ์การสังหารหมู่ ๖ ตุลา ๒๕๑๙ และด้วยเหตุนี้กวีและนักเขียนจำนวนมากจึงได้แต่ปิดปากเงียบ ไม่ยอมแม้แต่จะเอ่ยปากว่ามีคนตายที่ราชดำเนิน และราชประสงค์

(กรณีคุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ เขียนบทกวีเรื่อง วันฆ่านกพิราบ ซึ่งพูดถึงเหตุการณ์ ๖ ตุลา ก็เป็นเขียนในปี ๒๕๒๒ นะครับ ไม่ใช่เขียนในเหตุการณ์ ๖ ตุลาใหม่ ๆ ปี ๒๕๒๒ บรรยากาศทางการเมืองมันก็ได้ผ่อนคลายลงเรียบร้อยแล้ว)

ถ้าเป็นเช่นที่ผมพูดตั้งข้อสังเกต ก็อดตั้งข้อสงสัยต่อไม่ได้ หากเหตุการณ์ ๑๔ ตุลามิได้ลงเอยด้วยการเดินทางออกนอกประเทศของทรราชย์ทั้งสาม บทกวี เพียงความเคลื่อนไหว จะได้ออกมายลโฉมบนบรรณภพหรือไม่ หรือหากเหตุการณ์พฤษภา ๒๕๓๕ มิได้จบลงด้วยเหตุการณ์พลเอกสุจินดา คราประยูล ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี บทกวี ฝนแรก จะออกมาในรูปที่เป็นอยู่ หรือว่าจะไปพ้องกับบทกวี หวัง ที่เราเพิ่งได้อ่านมา

ในเล่มนี้มันมีบทกวีอีกชิ้นหนึ่ง โดยส่วนตัวของคุณศักดิ์ศิริ มีสมสืบ บทกวีชื่อ สันติป้าบ โดยส่วนตัวผมรู้สึกว่ามันเป็นการเสียดเย้ยผู้ชุมนุม หรือตัวกวีเองด้วยผมไม่แน่ใจ ด้วยอารมณ์ขันอันเลือดเย็น และเป็นการแสดงปฏิภาณกวีใกล้กับความเป็นสถุลรส คือเขาไปเปรียบว่าผู้ชุมนุมเป็นเหมือนเป็ดที่ถูกต้อนเข้ามาในเมือง แต่ในแง่หนึ่ง ผมก็ต้องยอมรับว่าความอายของบทกวีของคุณศักดิ์ศิริ มันสรุปสถานะของกวีไทยยุคเปลี่ยนผ่านทางสังคมได้ดีที่สุด เพราะดูเหมือนว่าเมื่อจะต้องพูดถึงเหตุการณ์สังหารหมู่เดือนเมษา พฤษภา กวีไทยก็เป็นดังที่คุณศักดิ์ศิริ พูดไว้ไม่มีผิด

ข้าต้องเสียศักดิ์ศรีกวีไทย เขียนกลอนเป็ดเป๋ไป๋ไปไม่เป็น.

เกษียร เตชะพีระ : สั่งให้รักพ่อ

2011-05-06T22:04:00.004+07:00

ถ้าคุณคิดคะแนนการกราบพ่อ คุณจะรู้แน่ได้ไงว่าเด็กกราบพ่อเพราะรักเคารพพ่อจริง ๆ หรือเพราะกลัวไม่ได้คะแนน?
และถ้าเด็กกราบพ่อเพราะอยากได้คะแนนแล้ว มันจะสัมฤทธิผลตามวัตถุประสงค์แต่ต้นได้อย่างไร?
ความรักที่กำกับบงการบังคับขับไสด้วยการให้คุณให้โทษนั้น มันกัดกร่อนบ่อนทำลายสารัตถะของความรัก — ซึ่งก็คือความจริงใจและสมัครใจอย่างบริสุทธิ์ใจโดยไม่มีผลประโยชน์ได้เสียมาเกี่ยวข้อง — จนบูดเปรี้ยวเน่าเสียไปหมด

6/2(1+2)

2011-05-05T21:46:00.017+07:00

จากทวิต @nopparat เมื่อวันก่อน กด Google ดู ได้ 9 มันแบ่งเป็น

(6 / 2) * (1 + 2) = 9

ส่วน Wolframalpha ก็ได้ 9

กดเครื่องคิดเลขของผม SHARP scientific calculator รุ่น EL-509L

6/2(1+2) ได้ 1
6/2*(1+2) ได้ 9

ไม่รู้มันคำนวนต่างกันยังไง ตอนแรกผมคิดว่า คูณกับหารนั้นความสำคัญไม่เท่ากัน คิดว่ามันคำนวนเป็นลำดับกันไป เลยคิดว่า PEMDAS กับ BIDMAS จะได้ค่าต่างกัน

PEMDAS: 6/2(1+2)

Parentheses first
- (1+2) = 3
- 6/2(3)
Multiplication
- 2*3 = 6
Division
- 6/6 = 1

ส่วน BIDMAS: 6/2(1+2)

Brackets first
- (1+2) = 3
- 6/2(3)
Division
- 6/2 = 3
Multiplication
- 3*3 = 9

แต่ความจริงแล้ว หารกับคูณคิดพร้อมกัน priority เท่ากัน อีกเว็บก็ว่า

Divide and Multiply rank equally (and go left to right)
Add and Subtract rank equally (and go left to right)

ดังนั้นจะเรียก PEMDAS หรือ BIDMAS ผลลัพธ์มันก็ต้องออกมาเหมือนกัน คือ 9

Brackets/Parentheses ทำในวงเล็บก่อน
1. (1+2) = 3
Multiplication and Division (left-to-right)
1. 6/2(3)
2. 6/2*3
3. 3*3 = 9

แต่ที่เครื่องคิดเลขผม ผลลัพธ์ออกมาเป็น 1 แสดงว่ามันแบ่งเป็นแบบนี้แน่ ๆ

6/(2(1+2))

ลองกดดูโดยแบ่งวงเล็บแบบนั้น ได้ 1 จริง ๆ

คุณ @nopparat บอกว่า จริงๆแล้วคือ 6 * (1/2) * (1+2) = 9 แต่คนเข้าใจผิดว่า 6 / (2*(1+2)) = 1

(เพิ่มเติม) พี่เล็กมาโพสความคิดเห็น ผมยกเอาไว้บนส่วนบทความเลย

ถ้าเขียน 6 / 2 x (1 + 2) คำตอบคือ 9 ครับ

แต่เนื่องจากโจทย์เขียน 6 / 2 ( 1 + 2 ) คำตอบอาจเป็น 1 ได้ เพราะในทางวิทยาศาสตร์ การเขียนสูตรคำนวณบางทีจะใช้เครื่องหมายจุด . หรือขีด - แทนการคูณ แต่ให้มีศักดิ์การคำนวณสูงกว่าตัวหาร เช่น การเขียนว่า

a/bc หมายถึง a / (b x c)

ดังนั้น คำถามนี้จึงควรตอบ 1 ในบริบทนี้ เพราะ 6 / 2 (1 + 2) ให้ถือว่าต้องทำ 2 x (1 + 2) ก่อน.

ติดตั้งชุดธีม elementary บน Ubuntu Maverick

2011-04-02T14:13:00.002+07:00

ทำตามวิธีนี้แล้วไม่ได้ผล เลยดาวน์โหลด elementary OS มาลองรันดูบน VirtualBox

พบว่า Software Source ของ elementary OS กับที่เว็บ howtoforge นั้น ไม่เหมือนกัน

แก้ Software Source บน Ubuntu ใหม่

# elementary theme
deb http://ppa.launchpad.net/elementaryart/elementarydesktop/ubuntu maverick main
deb-src http://ppa.launchpad.net/elementaryart/elementarydesktop/ubuntu maverick main

บันทึกเสร็จแล้ว apt-get update && apt-get install elementary-theme elementary-icon-theme elementary-wallpapers ก็เรียบร้อย.

BitTorrent : ความรับผิดในการละเมิดลิขสิทธิ์

2011-02-13T23:53:00.005+07:00

บันทึกย่อสรุปประเด็นเกี่ยวกับความรับผิดในการละเมิดลิขสิทธิ์บนอินเตอร์เน็ต ต่องานอันมีลิขสิทธิ์ที่ได้แชร์/โพสบนเว็บบิตทอร์เรนต์ หลังการสนทนากับ @chapter365

ปัญหาว่าเว็บบิตทอร์เรนต์ได้กระทำการละเมิดลิขสิทธิ์หรือไม่ และผู้ที่โพสไฟล์ทอร์เรนต์บนเว็บบิตทอร์เรนต์นั้น ได้กระทำการละเมิดลิขสิทธิ์หรือไม่อย่างไร (มีข่าวเจ้าของเว็บ torrentmove ถูกตำรวจจับกุม แต่เคสนี้ ผู้ถูกจับกุมขายแผ่นซีดีหรือดีวีดีละเมิดลิขสิทธิ์ด้วย และถูกจับกุมในฐานความผิดตามพ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.๒๕๕๐ มาตรา ๑๔ (๔) (๕) และมาตรา ๑๕)

ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ การละเมิดลิขสิทธิ์แบ่งได้สองประเภท คือ

การละเมิดลิขสิทธิ์ขั้นต้น หรือการละเมิดลิขสิทธิ์โดยตรง (primary infringement or direct infringement) เป็นการกระทำต่อสิทธิของผู้สร้างสรรค์โดยตรง เช่น ทำซ้ำหรือดัดแปลง เผยแพร่ต่อสาธารณชน บัญญัติอยู่ในมาตรา ๒๗ ถึงมาตรา ๓๐
การละเมิดลิขสิทธิ์ขั้นรอง หรือการละเมิดลิขสิทธิ์โดยอ้อม (secondary infringement or indirect infringement) เป็นการกระทำที่เกี่ยวกับสิ่งที่เป็นผลมาจากการละเมิดลิขสิทธิ์มาแล้ว บัญญัติอยู่ในมาตรา ๓๑

ในประเทศสหรัฐอเมริกามีการนำหลักกฎหมายละเมิดในทางแพ่งเรื่อง Contributory and Vicarious Liability มาปรับใช้ เพื่อเอาผิดกับผู้สนับสนุนในฐานะ secondary infringement ด้วย เช่นในคดี R&M Records v. Napster Inc. ศาลตัดสินให้ Napster มีความผิดฐานสนับสนุนในการช่วยเหลือต่อการละเมิดลิขสิทธิ์ ในส่วนขอบเขตที่ว่า (ก) Napster รู้ถึงการละเมิดโดยเจาะจงในงานลิขสิทธิ์ของบทประพันธ์เพลงหรือสิ่งบันทึกเสียง (ข) รู้หรือควรรู้ว่าได้ใช้ประโยชน์บนระบบของ Napster และความล้มเหลวในการปกป้องการกระจายของเนื้อหาในงานอันมีลิขสิทธิ์ แต่กฎหมายไทยยังไม่มีการนำหลักกฎหมายนี้มาใช้กับการละเมิดลิขสิทธิ์

กรณีผู้ที่โพสไฟล์ .torrent บนเว็บบิตทอร์เรนต์ (เสมือนเป็นการ hyperlinking) ในส่วนนี้ @chapter365 ให้ความเห็นว่ากรณีนี้ ในต่างประเทศเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์โดยตรงเลย ถือเป็นการละเมิด right of making available to the public ของผู้สร้างสรรค์ ส่วนของไทยต้องตีความกฎหมายในส่วนของคำว่า ทำซ้ำ

กรณีการดาวน์โหลดหนัง เพลง โปรแกรมคอมพิวเตอร์ผ่านบิตทอร์เรนต์ (มาใช้ส่วนตัว) นั้น เขาเห็นว่า โดยปกติการดาวน์โหลดงานไม่ถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ (แม้จะมีการกระทำที่เข้าข่ายเป็นละเมิดฯ เกิดขึ้น) เพราะการดาวน์โหลดมาเพื่อใช้ส่วนตัวไปตกอยู่ในข้อยกเว้นเรื่อง Fair Use / Fair Dealing / Limitation and Exception of Copyright Infringement (ยกเว้นว่ามีการดาวน์โหลดไปเพื่อหากำไร นั่นก็อีกเรื่อง)

ในส่วนเว็บบิตทอร์เรนต์นั้น อาจจะต้องรับผิดชอบในฐานะที่เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์โดยอ้อม ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ มาตรา ๓๑ อย่างไรก็ตามการจำหน่ายจ่ายแจกตามมาตรานี้ จะต้องกระทำเพื่อการหากำไร หากว่าเป็นการให้เปล่าก็ไม่มีความผิด เว็บบิตทอร์เรนต์บางเว็บมีการเรียกเก็บเงินในการเข้าเป็นสมาชิก กรณีนี้อาจเรียกได้ว่ากระทำเพื่อหากำไร.

คอมมิวนิสต์ – เผด็จการ – ประชาธิปไตย

2011-02-11T20:40:00.007+07:00

จากกระดานข้อความของสมศักดิ์ เจียมธีรสกุล

คอมมิวนิสต์ กับ เผด็จการแตกต่างกันอย่างไรหรอค่ะ หรือมันคืออย่างเดียวกัน – Teya Al

คอมมิวนิสต์ ถ้าถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ๆ ในนามคอมมิวนิสต์ ซึ่งฝรั่งเขาเรียกกันว่า Actually Existing Communism (หรือ ถ้าใช้คำว่า Socialism แทน ก็เรียกว่า Actually Existing Socialism คำว่า Actually Existing คือ มีอยู่จริง ๆ) คือในอดีต ก็ค่ายโซเวียต และยุโรป ตะวันออก ทีล้มไปแล้ว บวกกับทียังอยู่ คือ จีน คิวบา เวียดนาม เกาหลีเหนือ เป็นต้น ... ถ้าถามถึงในแง่นี้ คือ ประเทศทีประกาศเป็นคอมมิวนิสต์ หรือปกครองในระบอบที่เรียกว่า คอมมิวนิสต์ ที่มีจริง ๆ ทั้งในอดีตและปัจจุบัน ... ถ้าในความหมายนี้ ก็คงต้องถือเป็นเผด็จการรูปแบบหนึ่ง และรูปแบบการปกครองแบบที่ว่านี้ ถ้าเทียบกับรูปแบบการปกครองที่เห็นในอเมริกาเหนือ (สหรัฐ แคนาดา) และในยุโรปตะวันตก ก็ต้องนับว่า ล้าหลัง และกดขี่กว่า

แต่คนที่ถือว่าตัวเองเป็น คอมมิวนิสต์ หรือ มาร์กซิสต์ (คนที่เชื่อตามแบบ คาร์ล มาร์กซ ที่เป็นคนที่เสนอไอเดียเรื่อง คอมมิวนิสต์ สมัยใหม่ที่มีอิทธิพลที่สุด - มาร์กซ ไมใช่คนเดียวที่เสนอเรื่อง คอมมิวนิสต์ นะครับ มีอีกหลายคน ในศตวรรษที่ 19 แต่คนอื่น ๆ ไม่มีอิทธิพลมากเท่าเขา ประเทศบรรดาทีกล่าวถึงในย่อหน้าก่อน ล้วนอ้างว่า ทำตามคาร์ล มาร์กซ) .. คนที่ถือว่าตัวเองเป็น คอมมิวนิสต์ หรือ มาร์กซิสต์ จำนวนมาก เขาเห็นว่า ไอ้บรรดาประเทศที่กล่าวถึงในย่อหน้าก่อน ไม่ใช่ คอมมิวนิสต์ (หรือสังคมนิยม) จริง ๆ เป็นเพียงการอ้างเท่านั้น ดังนั้น ในทัศนะของคนเหล่านี้ คอมมิวนิสต์ ที่แท้จริง ก็ยังไม่เคยเกิดมีมาก่อนในโลกเลย

และในทัศนะของคนที่เพิ่งพูดนี้ ก็มองว่า ถ้า คอมมิวนิสต์ จริง ไม่เพียงแต่ไม่ใช่เผด็จการเท่านั้น ยังเป็น ประชาธิปไตย ที่เหนือกว่า ประชาธิปไตย ที่เคยรู้จักกันมาในประวัติศาสตร์โลกด้วย เพราะพวกเขาเชื่อว่า คอมมิวนิสต์ ที่แท้จริง คือ สังคมที่ไม่มีชนชั้น (classless society) คือไม่มีการแบ่งเป็นชนชั้นต่าง ๆ ทุก ๆ คน แชร์ กรรมสิทธิ์ ในปัจจัยสำคัญ ๆ ทางเศรษฐกิจ ร่วมกันหมด (โรงงาน, เครื่องจักร, ทุน) ไม่มีการแบ่งเป็น คนที่เป็นเจ้าของปัจจัยเหล่านี้ (นายทุน ระดับต่าง ๆ) และคนที่ไม่เป็นเจ้าของปัจจัยเหล่านี้ (คนงาน ระดับต่าง ๆ)

และ ในเมื่อสังคม ไม่มีชนชั้นเสียแล้ว ก็ไม่ต้องมีการแก่งแย่งกัน ไม่ต้องมีการกดขี่ บังคับกัน และการปกครอง ก็จะออกมาในรูปที่ทุกคนร่วมกันปกครองตนเอง ดังนั้น ในสังคมแบบนี้ ก็จะเป็น ประชาธิปไตย มากที่สุด ชนิดที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

ทีนี้ ก็มีนักวิชาการ และนักคิด นักการเมือง และใครต่อใครอีกจำนวนมาก ที่ยืนยันว่า ความคิดเรื่อง คอมมิวนิสต์ แบบที่เพิ่งพูดไป ที่ว่า ยังไม่เคยมีมาก่อนนี เป็นความคิด เพ้อฝัน และการพยายามทำให้เป็นจริง ก็จะต้องลงเอย เป็นประเทศ คอมมิวนิสต์ แบบที่เคยเป็นจริง ๆ (Actually Existing Communism) ที่กล่าวถึงในย่อหน้าแรก คือ ต้องลงเอย เป็นเผด็จการ เสียยิ่งกว่า ระบบที่เป็นอยู่ในประเทศยุโรปตะวันตก ที่ถูกโจมตีโดยมาร์กซิสต์ว่าเป็น เผด็จการชนชั้นนายทุน เสียอีก

ก็แล้วแต่จะมองนะครับ แต่โดยคร่าว ๆ ก็เป็นอย่างที่สรุปมานั่นแหละครับ คือ

(ก) มีประเทศที่เคยเกิดในนามคอมมิวนิสต์ และอ้างว่าเป็นคอมมิวนิสต์ อยู่จำนวนหนึ่ง ประเทศเหล่านี้ ถ้าพูดกันจริง ๆ ก็มีการปกครองในลักษณะเผด็จการแบบหนึ่ง (ในแง่นี้ คอมมิวนิสต์ ก็ เป็นเผด็จการ)

(ข) แต่คนจำนวนมาก ที่มองว่า ตัวเองเป็น คอมมิวนิสต์ หรือ มาร์กซิสต์ หรือ นักสังคมนิยม ที่แท้จริง จะยืนยันว่า ประเทศใน (ก) ไมใช่ คอมมิวนิสต์จริง ๆ คอมมิวนิสต์จริง ๆ ยังไม่เคยมีในโลก ถ้าสามารถสร้างสังคมคอมมิวนิสต์ขึ้นได้จริง ๆ ไม่เพียงแต่จะไมใช่เผด็จการเท่านั้น แต่ยังเป็นประชาธิปไตย อย่างที่ไม่เคยมีในประวัติศาสตร์โลกเลย

(ค) มีคนอีกจำนวนหนึ่ง ที่เห็นว่า คนที่ยืนยันแบบใน (ข) เป็นพวกเพ้อฝัน และความพยายามใด ๆ ที่จะสร้างคอมมิวนิสต์ ให้เกิดขึ้น จะต้องลงเอยแบบ (ก) เพราะไม่มีทางเป็นไปได้ ที่สังคมไม่มีชนชั้น แบบ (ข) จะเกิดขึ้นได้.

Firefox 4 Personalize

2011-01-03T00:39:00.022+07:00

Firefox 4 ตัวที่เขียนบล็อกขณะนี้เป็นตัว Beta 8 หน้าตาเดิม ๆ บนวินโดวส์ 7 หน้าตาเป็นดังภาพด้านล่าง (ใช้ส่วนขยาย Omnibar เพื่อรวม search bar เข้ากับ awesome bar)

ในส่วนของ awesome bar แล้วก็แบบอักษรมันดูเล็กซะเหลือเกิน ทรมานสายตาดีจริง ๆ ทั้งในส่วนติดต่อผู้ใช้ของวินโดวส์เองก็เล็ก ๆ แบนี้ ปรับแก้ธีมของวินโดวส์ แก้แบบอักษรใหม่ ให้มันดูดีขึ้น (ใช้แบบอักษร Waree) หลังจากแก้ไข หน้าตา Firefox เกิดปัญหาดังนี้

เกิด (1) พื้นที่ทับซ้อนกันระหว่าง firefox button กับแท็บ (2) ชื่อของเครื่องมือค้นหา (Google) ร่วงไปอยู่ด้านล่าง (3) ปุ่ม Back กลายเป็นวงรี ไม่กลมเหมือนเก่า เนื่องจากขยายความสูงของ awesome bar เพิ่มขึ้น เลยดึงปุ่ม Back ให้สูงเพิ่มขึ้น แต่ความกว้างไม่เพิ่มตาม เลยกลายเป็นวงรี (ปัญหาภายหลังแก้ธีมของวินโดวส์เหล่านี้พวก IE, Chrome, Opera, Safari ส่วนติดต่อผู้ใช้ไม่มีเพี้ยนแบบนี้)

จัดการแก้ไข Omnibar ให้ชื่อเครื่องมือค้นหามันเข้ามาอยู่ตรงกลางช่อง

diff --git a/chrome/skin/default.css b/chrome/skin/default.css
index 8501b0b..8a61e36 100644
--- a/chrome/skin/default.css
+++ b/chrome/skin/default.css
@@ -12,9 +12,7 @@
 }
 #omnibar-defaultEngineName {
     color: gray;
-    margin-bottom: 0;
-    margin-left: 1px;
+    margin-top:-5px;
 }
 
 #omnibar-in-urlbar {

ต่อไปแก้ปุ่ม Firefox กับ Tab เพิ่มเป็นไฟล์ userChrome.css

@namespace url("http://www.mozilla.org/keymaster/gatekeeper/there.is.only.xul");

#appmenu-button{
  padding: 0 4px !important;
}

#navigator-toolbox[tabsontop="true"] #TabsToolbar{
  padding-top: 13px !important;
}

ดูดีสวยงามขึ้นแล้ว

เหลือปุ่ม Back นี่แหละ ยากโครต ปล่อยค้างคามาเป็นเดือน ๆ เพราะไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไง ใครที่เคยเห็นภาพถ่ายหน้าจอ firefox 4 ใน twitpic หรือใน flickr ของผม จะสังเกตปุ่ม Back นี่มันเป็นวงรีมานานแล้ว ช่วงปีใหม่มีเวลายาว ๆ นั่งรื้อโค้ดดู และแล้วปัญหานี้มันก็ได้แก้สักที

diff --git a/browser/themes/winstripe/browser/browser.css b/browser/themes/winstripe/browser/browser.css
index f781081..62602ea 100644
--- a/browser/themes/winstripe/browser/browser.css
+++ b/browser/themes/winstripe/browser/browser.css
@@ -709,7 +709,7 @@ toolbar[mode="full"] .toolbarbutton-1 > .toolbarbutton-menubutton-button {
 toolbar:not([iconsize="small"])[mode="icons"] #back-button {
   border-radius: 10000px;
   padding: 0;
-  width: 30px;
-  height: 30px;
+  width: 35px;
+  height: 35px;
   position: relative;
   z-index: 1;

เพิ่มความกว้างความสูงให้ปุ่ม Back สัก 5 pixel ทดลองแล้วใช้ได้ โค้ดข้างบน diff จาก source code ของ Firefox 4.0b8 แต่ถ้า Firefox ที่คอมไพล์แล้วมันโค้ดส่วนนี้อยู่ในไฟล์ omni.jar ก็ unjar แล้วแก้ตามได้ แก้เสร็จก็ jar แต่ว่าถ้ามีการ update รุ่นถัดมา มันก็จะกลับเป็นแบบเดิม เพราะโค้ดที่แก้นี้ไม่ได้แก้จากต้นน้ำ ก็ต้องใช้วิธีแก้ผ่านไฟล์ userChrome.css ~~โดยเพิ่มโค้ดนี้ต่อท้าย~~ดูด่านล่าง

toolbar:not([iconsize="small"])[mode="icons"] #back-button {
  width: 35px !important;
  height: 35px !important;
}

เรียบร้อย ปุ่มกลมเหมือนเก่าแล้ว

ใส่ Persona นิดหน่อย

พวกตัวเลขนี่คงแล้วแต่ว่าแก้ธีมของระบบไปมากน้อยยังไง แล้วมันกระทบกับ Firefox ต้องลองเพิ่มลดเอาเอง ดูเป็นแนวทางคร่าว ๆ แล้วกัน ของใครของมันคงไม่เหมือนกัน.

-----------------------------

Note 06/02/2010

ตั้งแต่ Minefield v:4.0b12pre buildID: 20110205030343

โค้ดเปลี่ยนแปลง ปุ่ม Back Button กลับมาเป็นวงรีเหมือนเดิม ที่ hack ผ่าน userChrome.css ไว้เดิมใช้ไม่ได้

hack ใหม่ แก้โค้ด

diff --git a/userChrome.css b/userChrome.css
index ed53a4e..65c4ff4 100644
--- a/userChrome.css
+++ b/userChrome.css
@@ -8,7 +8,7 @@ padding: 0 4px !important;
  padding-top: 13px !important;
}

-toolbar:not([iconsize="small"])[mode="icons"] #back-button {
+#navigator-toolbox[iconsize="large"][mode="icons"] > #nav-bar #back-button {
  width: 35px !important;
  height: 35px !important;
}

04/03/2010 Firefox 4 Release Candidate 1

เปลี่ยนโค้ดใหม่ อ้างถึง Bug 570279, mercurial userChrome.css ที่แก้:

#appmenu-button{
padding: 0 3px !important;
font-size: 13px;
}

#main-window[sizemode=normal] #TabsToolbar[tabsontop=true]:not([inFullscreen]) {
padding-top: 8px !important;
font-size: 14px;
max-height: 40px;
}

#navigator-toolbox[iconsize="large"][mode="icons"] > #nav-bar #back-button {
width: 35px !important;
height: 35px !important;
}

ทัศนะต่อคดียุบพรรคประชาธิปัตย์ - คณะตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ

2010-12-01T14:15:00.010+07:00

หลังจากศาลรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัยยกคำร้องยุบพรรคประชาธิปัตย์ กรณีเงินสนับสนุนพรรค ๒๙ ล้านบาท

ในหนังสือพิมพ์โลกวันนี้ นายจุมพล ณ สงขลา อดีตตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ ให้ความเห็นไว้ดังนี้ (อ่านฉบับเต็มด้านล่าง)

การที่องค์คณะเหลือ ๖ คน สามารถพิจารณาคดีได้แต่ตัดสินคดีไม่ได้ เพราะตามกฎหมายกำหนดให้องค์คณะมีจำนวน ๑๕ หรือ ๙ คน เพื่อให้สามารถใช้เสียงข้างมากในการตัดสินคดีได้ การเหลือ ๖ คนไม่สามารถหาเสียงข้างมากได้ เพราะคุณจะรู้ได้อย่างไรว่าจะหาเสียงข้างมากได้เมื่อยังไม่ฟังคำแถลงปิดคดี ยังไม่ได้พิจารณาคดี การเหลือองค์คณะเพียง ๖ คนไม่สามารถมีเสียงชี้ขาดได้ หากพิจารณากันในแง่กฎหมายจริง ๆ การวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญครั้งนี้ต้องถือ เป็นโมฆะ ใช้ไม่ได้

ลองเปิดรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา ๒๐๔ และมาตรา ๒๑๖ บัญญัติไว้ดังนี้

มาตรา ๒๐๔ ศาลรัฐธรรมนูญประกอบด้วยประธานศาลรัฐธรรมนูญคนหนึ่งและตุลาการศาลรัฐธรรมนูญอื่นอีกแปดคน

มาตรา ๒๑๖ องค์คณะของตุลาการศาลรัฐธรรมนูญในการนั่งพิจารณาและในการทำคำวินิจฉัยต้องประกอบด้วยตุลาการศาลรัฐธรรมนูญไม่น้อยกว่าห้าคน คำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญให้ถือเสียงข้างมาก เว้นแต่จะมีบัญญัติเป็นอย่างอื่นในรัฐธรรมนูญนี้

จะเห็นว่าศาลรัฐธรรมนูญ มีตุลาการทั้งหมด ๙ คน (ประธานฯ คนหนึ่ง และตุลาการอื่นอีก ๘ คน รวม ๙ คน

ส่วนองค์คณะในการ (๑) นั่งพิจารณา (๒) ทำคำวินิจฉัย มีตุลาการไม่น้อยกว่า ๕ คนเป็นองค์คณะ

ในเมื่อศาลรัฐธรรมนูญมีตุลาการแค่ ๙ คน แล้วตัวเลข ๑๕ คนที่ นายจุมพล ณ สงขลา กล่าวนั้นมาจากไหน คำตอบคือมาจากรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. ๒๕๔๐ มาตรา ๒๕๕ (มีตุลาการ ๑๕ คน) และมาตรา ๒๖๗ (ตุลาการไม่น้อยกว่า ๙ คนเป็นองค์คณะ)

ไม่น่าเชื่อว่าอดีตตุลาการศาลรัฐธรรมนูญจะพลาดขนาดนี้ จำจำนวนคณะตุลาการฯ ตามกฎหมายเก่า ออกความเห็นว่าองค์คณะ ๖ คนตัดสินคดีไม่ได้.

New World Map

2010-11-26T23:56:00.004+07:00

Photo license: Some rights reserved by alphadesigner

ประเทศไทยและรอบ ๆ บ้าน

Thailand – Brothel
Mianmar (Burma) – Rascals
Laos – Nixon’s Bitches
Cambodia – Skulls
Vietnam – Cemetery
Malaysia – Two Skyscrapers & Stuff
Indonesia – Mesoindia
The Philippines – Rice Dolls

ส่วนประเทศอื่น ไปตามอ่านต่อที่นี่.

Replace url records of Firefox 4

2010-11-19T20:25:00.017+07:00

เว็บที่ได้คั่นหน้า (Bookmarks) เอาไว้ เปลี่ยนโดเมนใหม่ หรือเว็บที่ได้เข้าประจำเปลี่ยนโดเมนใหม่ก็ดี (History) วีธีแก้มีสองวิธี

๑. แก้ไฟล์ bookmarks-(date).json

จะแก้ได้เฉพาะเว็บที่ถูกคั่นหน้าเอาไว้แล้ว (Bookmarks) เท่านั้น เว็บที่ยังไม่ถูกคั่นหน้า (History) ใช้วิธีถัดไปเท่านั้น ไฟล์นี้อยู่ใน Bookmarkbackups folder ไฟล์นี้เปิดได้ด้วย text editor แต่ถ้าขนาดไฟล์ใหญ่เวลาเปิดและเวลากดค้นหา string เจ้า text editor อาจจะออกอาการไม่ตอบสนองไปชั่วขณะ ดังนั้นทำบน Terminal ใช้ Stream editor จะสะดวกรวดเร็วกว่า เช่นเว็บเดิม foo.com เปลี่ยนเป็น bar.info ก็ทำ

sed -i 's/foo.com/bar.info/g' ~/.mozilla/firefox/*.default/bookmarkbackups/bookmarks-(date).json

แล้วก็ Restore กล้บในหน้าต่าง Library » Import and Backup » Restore » เลือกตามวันที่ของไฟล์ที่ได้แก้ไขไป

๒. แก้ไฟล์ places.sqlite

วิธีนี้แก้ได้ทั้งเว็บที่คั่นหน้าไว้แล้ว (Bookmarks) และเว็บที่เคยเข้าดูแต่ยังไม่ได้คั่นหน้า (History) ไฟล์นี้อยู่ใน Profile folder มีคู่มือจากเว็บ SQLite ใช้วิธี update or replace

ต้องมี sqlite3 ก่อนบนอูบุนตูก็ apt-get install sqlite3 เลย โอเอสอื่นก็หาเอาในหน้าดาวน์โหลด

จะแก้เว็บ foo.com เป็น bar.info ก็ทำ

$ cd ~/.mozilla/firefox/*default/
$ sqlite3 places.sqlite "update or replace moz_places set url=replace(url,'foo.com','bar.info') where url like '%foo.com%'"

เสร็จเรียบร้อย วิธีหลังง่ายกว่าเยอะ.

ทวิตจากงานอภิปราย “ตุลาการ – มโนธรรมสำนึก – ประชาธิปไตย”

2010-11-13T17:46:00.005+07:00

อภิปรายเรื่อง ตุลาการ – มโนธรรมสำนึก – ประชาธิปไตย จัดโดยคณะนิติราษฏร์

วันเสาร์ที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๓ เวลา ๑๓.๐๐ – ๑๖.๐๐ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ห้อง แอลที ๑

วิทยากรผู้เข้าร่วมอภิปราย

พนัส ทัศนียานนท์ (อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ อดีตคณบดีคณะนิติศาสตร์ มธ.)
สถิตย์ ไพเราะ (ผู้พิพากษาอาวุโส)
พงศ์เทพ เทพกาญจนา (อดีตอาจารย์ผู้บรรยายวิชาหลักวิชาชีพนักกฎหมาย)
วรเจตน์ ภาคีรัตน์ (ผู้ร่วมก่อตั้งคณะนิติราษฎร์)

---------------------

(13:08) moui: Agenda งานสัมมนา : สารถึงผู้อ่าน - จัดอภิปราย ตุลาการ มโนธรรมสำนึก ประชาธิปไตย http://u.bb/1hm
(13:11) moui: วิทยากรผู้เข้าร่วมอภิปราย: พนัส ทัศนียานนท์ (อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ อดีตคณบดีคณะนิติศาสตร์ มธ.)
(13:12) moui: สถิตย์ ไพเราะ (ผู้พิพากษาอาวุโส), พงศ์เทพ เทพกาญจนา (อดีตอาจารย์ผู้บรรยายวิชาหลักวิชาชีพนักกฎหมาย)
(13:12) moui: และ วรเจตน์ ภาคีรัตน์ (ผู้ร่วมก่อตั้งคณะนิติราษฎร์) ดำเนินรายการโดย ปูนเทพ ศิรินุพงศ์
(13:13) moui: "ตุลาการ-มโนธรรมสำนึก-ประชาธิปไตย" เริ่มเปิดงานแล้ว
(13:14) moui: อ.ปูนเทพ เป็นอาจารย์ดาวรุ่งของคณะนิติศาสตร์ มธ. และจะเป็นผู้ดำเนินรายการงานวันนี้
(13:17) moui: อ.ปูนเทพ: ลำดับการอภิปราย อ.สถิตย์ ไพเราะ (ผู้พิพากษาอาวุโส), อ.พนัส ทัศนียานนท์ (อดีตคณบดีคณะนิติศาสตร์ มธ.)
(13:18) moui: อ.ปูนเทพ: อ.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ (ผู้ร่วมก่อตั้งคณะนิติราษฎร์) และ อ.พงศ์เทพ เทพกาญจนา (อดีตอาจารย์ผู้บรรยายวิชาหลักวิชาชีพนักกฎหมาย)
(13:20) moui: อ.สถิตย์: คนที่พูดถึง "มโนธรรม" มักไม่ค่อยมี, คนที่พูดถึง "จิตว่าง" มักไม่ค่อยว่าง ..
(13:21) moui: อ.สถิตย์: คนที่อ้างว่า เป็นเสาหลักประชาธิปไตย เป็นนั่นเป็นนี่ ตอนนี้ปิดปากเงียบกันไปหมด
(13:21) moui: อ.สถิตย์: ผมเป็นคนบ้านนอก จะไปสู้อะไรกับเขาได้ "ปืนมา กฏหมายเงียบครับ"
(13:23) moui: อ.สถิตย์: ฉีกรัฐธรรมนูญมากี่ฉบับ ใช้นิติรัฐหรือเปล่า? ผมไม่แน่ใจเรื่องมโนธรรม คนในประเทศไทย พูดจริงตกนรก พูดโกหกขึ้นสวรรค์
(13:24) moui: อ.สถิตย์: กฏหมายเดิมเขียนว่า อำนาจอธิปไตยเป็นของราษฎรทั้งหลาย เพิ่งมาปรับคำให้ฟังหรูขึ้นในภายหลัง
(13:25) moui: อ.สถิตย์: นับแต่ปี 2475 เป็นต้นมา อำนาจผู้พิพากษาไม่เคยเปลี่ยนมือ ไม่เคยเปลี่ยนคน ท่านเหมือนดำรงอยู่ในสมัยอยุธยา
(13:29) moui: อ.สถิตย์: อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทย หมายถึง อำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชน
(13:32) moui: อ.สถิตย์: แต่ทำไมต้องระบุว่า ผู้พิพากษา ทำในพระปรมาภิไธย? Justice delay is justice deny.
(13:33) moui: อะไรคือ ตัดสิน “ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์” โดย อ.ปิยบุตร http://www.onopen.com/2007/01/1922
(13:36) supamas: สถิตย์ : ปืนมา กฎหมายเงียบ รับปากมาพูดแต่ไม่แน่ใจว่าตัวเองมีมโนธรรมหรือไม่ ผมเนี่ยศีล 5 ยังไม่ได้เลย
(13:36) moui: อ.สถิตย์ กำลังอธิบายว่า การที่ผู้พิพากษาตัดสิน "ในพระปรมาภิไธย" คืออะไร รายละเอียดตรงกับบทความ อ.ปิยบุตร ใน OnOpen
(13:36) supamas: ประเทศไทยนี่ พูดจริงตกนรก พูดโกหกขึ้นสวรรค์ ในจริยธรรมตุลาการไม่ได้เน้นถึงเรื่องนี้ ไปเน้นในเรื่องอื่น
(13:37) supamas: อำนาจอธิปไตยเป็นของราษฎรทั้งหลาย เป็นภาษาไทย ถูกต้องชัดเจน แต่ไปเอาภาษาแขกมาแล้วบอกว่าให้รักษาความเป็นไทยไว้
(13:37) supamas: 24 มิ.ย. 2475 อำนาจบริการกับตุลาการเปลี่ยน แต่บุคคลผู้ทำหน้าที่ไม่ได้เปลี่ยน ยังเป็นคนเดิม
(13:37) supamas: ทำให้ความคิดของศาลอยู่ในสมัยอยุธยา เขาบอกให้ปฏิรูป คำถามคือปฏิรูปอะไร ไม่เชื่อว่าจะเข้าใจว่า ประชาธิปไตยคืออะไร
(13:39) moui: วิทยากรท่านถัดมาคือ อ.พนัส ทัศนียานนท์ (อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ อดีตคณบดีคณะนิติศาสตร์ มธ.)
(13:39) supamas: อาจารย์พนัส ทัศนียานนท์ อภิปรายเป็นท่านต่อไป
(13:40) moui: อ.พนัส: แซว อ.ปูนเทพ ว่า อย่ารุ่งแรงนัก เดี๋ยวจะกลายเป็นดาวดับเสียก่อน (คนในห้องหัวเราะครืน)
(13:40) supamas: อ.พนัส : คณบดีเท่าที่มีใน มธ. คงมีผมเท่านั้นที่โน้มเอียงมาทางคุณ (ใครคือคุณเอ่ยย)
(13:41) supamas: อ.พนัส : ได้ยินกิตติศัพท์และรู้จัก ท่านสถิตย์มาโดยตลอด ก่อนจะมาเป็น คณบดี อาชีพที่แท้จริงคืออัยการ
(13:41) moui: อ.พนัส: อาชีพโดยแท้จริงของผมเป็นอัยการครับ แต่ไม่ได้เป็นอัยการเทวดาที่จบเมืองนอก แล้วได้ทำงานมีหน้ามีตามีชื่อเสียง
(13:42) Sonamsangbo: @moui ทำไมไม่ระบุว่าผู้พิพากษาทำในนามประชาชน?
(13:42) supamas: อ.พนัส : ไม่ใช่อัยการแบบเทวดาที่จบจากเมืองนอกแล้วทำงานแต่ในกรม ทำแต่งานมีชื่อเสียง เริ่มต้นอาชีพอัยการตั้งแต่เสมียนอัยการ
(13:42) moui: อ.พนัส: ผมเริ่มต้นอาชีพอัยการ ด้วยการเป็นเสมียนอัยการ เมื่อ 46 ปีก่อนโน้น การเป็นเสมียนคดีทำให้รู้อะไรดีๆ เยอะ
(13:43) supamas: อ.พนัส : 2507 เริ่มเป็นเสมียนคดี ทำให้ทราบอะไรดี ๆ เยอะ ขอยืนยันในเรื่องมโนธรรมว่าเป็นไปตามที่ ท่านสถิตย์พูด
(13:43) supamas: อ.พนัส : แมลงวันคงไม่ตอมกันเอง
(13:43) supamas: อ.พนัส : อัยการได้ฉายาว่า อัยกิน โดยอย่างเป็นทางการ ไม่มีอัยการคนไหนยอมรับ แต่โยนไปที่ตำรวจว่า ตำรวจเอาชื่อไปอ้าง
(13:43) moui: อ.พนัส: ยืนยันคำพูด อ.สถิตย์ ว่า คนที่อ้างจริยธรรมสูงมักไม่เป็นดังนั้น, ในหมู่อัยการนั้น มักจะถูกเรียกว่า "อัยกิน"
(13:46) supamas: อ.พนัส :โต้กันไปมา แต่ประเด็นเรื่องนี้ ปชช. ต้องทราบ
(13:46) moui: อ.พนัส: ไม่มีใครยอมรับหรอกว่า "กินสินบาท คาดสินบน" เพราะไม่รู้ว่าสุดท้ายเงินถึงมือใคร มักมีคนกลางมาเป็นหน้าม้าให้
(13:46) supamas: อ.พนัส : อยู่จังหวัดตาก ฉะนั้นพระปรมาภิไธยเป็นอย่างไร เขารู้กันทั้หมด อย่าไปบอกใครว่าไม่มีใครกินสินบาทคาดสินบน ชาวบ้านบอกว่าจริง
(13:46) supamas: อ.พนัส : แต่ส่วนว่าใครรับสินบน อันนั้นเขาเองก็บอกไม่ได้ว่าสุดท้ายเงินไปถึงมือใคร เนื่องจากต้องผ่านคนที่เป็นหน้าม้า
(13:46) moui: ว้าววววววว ท่าน อ.พนัส พูดถึง "ท่านปอย" ด้วย ตื่นเต้นๆ
(13:47) supamas: อ.พนัส : ท่านต้องดูว่าใครที่ไปตีกอล์ฟด้วย กินเหล้าด้วย เข้าออกบ้านท่านประจำ
(13:47) supamas: อ.พนัส : ปัญหาอย่างนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดในเมืองไทย มีอยู่ในข้อเขียนของ ท่านปรีดี พนมยงค์
(13:48) supamas: อ.พนัส :สมัยก่อการ มีการนำเอาละคร ร. 6 ที่แต่งขึ้น เรื่องโลเลบุรี มาแสดง
(13:48) moui: อ.พนัส: ในข้อเขียนของ อ.ปรีดี พนมยงศ์ ยามจะก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครอง มีการนำละครในรัชกาลที่ 6 มาเล่นล้อเลียนเหล่าตุลาการ
(13:48) supamas: โลเลบุรี เป็นเรื่อง ล้อเลียนความเหลวแหลกของตุลาการ และศาลในสมัยนั้น
(13:49) supamas: อ.พนัส เล่าถึง เรื่องโลเลบุรี โดยมีขุนประเคนคดี เป็นตัวละคร
(13:49) moui: อ.พนัส: ละครในรัชการที่ 6 ทรงแต่งชื่อ "โลเลบุรี" เป็นคดีของคนจีนกับคนไทยในยุคนั้น ท่านขุนประเคนดคีถูกย้ายเข้า กทม.
(13:50) moui: อ.พนัส: ละครในรัชการที่ 6 ทรงแต่งชื่อ "โลเลบุรี" เป็นคดีของคนจีนกับคนไทยในยุคนั้น ท่านขุนประเคนดคีถูกย้ายเข้า กทม.
(13:50) iake: @moui ช่วงซักถามอยากให้ถามอ.สถิตย์แบบที่อ. @Sonamsangbo ถาม "ทำไมไม่ระบุว่าผู้พิพากษาทำในนามประชาชน?"
(13:50) moui: อ.พนัส: ขุนประเคนดคี (เป็นอัยการ) เมื่อถูกย้าย ก็นำทนายโจทย์ขึ้นมาเป็นอัยการแทน สะท้อนให้เห็นความเละเทะในวงการในสมัยนั้น
(13:51) supamas: ข้อเขียนของท่านปรีดี ฯ ช่วงก่อการ http://thunder.prohosting.com/~jub/2475-90.html
(13:52) supamas: อ.พนัส :ไม่แน่ใจว่าเรียน กฎหมายรัฐธรรมนูญหรือไม่ แล้วสอบมาได้อย่างไร
(13:52) supamas: อ.พนัส : คนสอนสมัยก่อนก็เป็น คุณหลวง คุณพระ จะพูดถึง คุณงามความดี ของการเป็นผู้พิพากษาและอัยการ
(13:53) supamas: อ.พนัส : เราก็ชื่นชมและคิดว่าเป็นสปีชี่เดียว ที่น่าชื่นชม ถือกฎหมายเป็นสำคัญ ถือความยุติธรรมเป็นที่ตั้ง
(13:53) supamas: อ.พนัส : พ่ออยู่กรมศุลฯ บอกว่า ถ้ารับราชการอย่ามาเป็นคนกรมศุลฯ เพราะกินสินบนทุกระดับ
(13:55) supamas: อ.พนัส :เข้า มธ. ช่วงที่เป็นตลาดวิชา รุ่นสุดท้าย และจำคำพ่อมา รวมกับการสอนของครูบาอาจารย์ ได้เรียนกับ ท่านธานินทร์ กรัยวิเชียร
(13:56) supamas: อ.พนัส: มธ. ให้ในจิตวิญญาณอันเป็นเสรี ถึงแม้ในช่วงนั้นจะเป็นช่วงที่ผด็จการสูงมาก
(13:57) moui: อ.พนัส กำลังเล่าเรื่องที่ได้รับจากการเรียนในธรรมศาสตร์ ในเรื่อง "จิตวิญญาณแห่งความเป็นเสรี" ในสมัยที่เป็นเผด็จการเบ็ดเสร็จ
(13:57) Sonamsangbo: แต่คิดอีกทีก็อาจมีเหตุผลว่า ทำในนามประชาชนได้ เพราะ รธน. บอกไว้ว่าปชช.เป็นเจ้าของอำนาจสูงสุด @moui @iake
(13:57) supamas: อ.พนัส:เราต่อต้านการปฏิวัติ รัฐประหาร ผมศึกษามาโดยตลอด แต่ถ้าเราไม่ตอบตามที่อ.สอนก็สอบตก
(13:58) moui: อ.พนัส: ในตอนนั้นไม่รู้จัก "ประชาธิปไตย" แต่รู้ว่า ไม่อยากอยู่กับสิ่งที่เป็นอยู่ในสมัยนั้น
(13:59) supamas: อ.พนัส:ในรุ่นผม เรายอมรับถึงหลักที่ว่า ใครก่อการแล้วสำเร็จ ก็ถือว่าเป็นรัฐฐาธิปัตย์มีอำนาจในการปกครองโดยสมบูรณ์ทั้งที่ตรงข้าม ปชต
(13:59) moui: อ.พนัส: ไอ้หลักที่ว่าใครยึดอำนาจรัฐประหาร และทำได้สำเร็จ ก็ให้ถือว่า บุคคลหรือกลุ่มบุคคลนั้นถือว่าได้รับอำนาจในการปกครองประเทศได้
(14:00) moui: อ.พนัส: แต่ผมมารู้ที่หลังว่า หลักคิดแบบนั้น มันไม่ตรงกับหลักของความเป็นประชาธิปไตย
(14:00) supamas: อ.พนัส:การรัฐประหารโดยฝ่ายทหาร ยึดอำนาจการปกครอง ตาม รธน. พ.ศ. 2489
(14:01) moui: อ.พนัส: ในการรัฐประหารสำเร็จนั้น ไม่เป็นการกบฏ (อ้างถึงการรัฐประหาร พ.ศ. 2490) ซึ่งกลายเป็นแนวปฏิบัติมาถึงทุกวันนี้
(14:01) supamas: อ.พนัส:คำวินิจฉัยของศาลฎีกาบอกว่า การรัฐประหารที่ทำสำเร็จไม่ถือว่าเป็นกบฎ แต่ถือเป็นรัฐฐาธิปัตย์ และกลายเป็นหลักนิติศาสตร์ไทย
(14:02) moui: อ.พนัส: การเป็นประชาธิปไตย ต้องมีการปฏิรูปที่คน ไม่ใช่ปฏิรูปที่ระบบ
(14:02) supamas: อ.พนัส:การที่เราจะคาดหวังว่าให้ท่านมีมโนสำนึกทางประชาธิปไตย กับหลักรัฐฐาธิปัตย์ที่เป็นหลักนิติศาสตรืไทย เป็นอุปสรรคขวางกั้น
(14:03) moui: อ.พนัส: โจทย์คือ ทำอย่างไรที่ให้ตุลาการผู้พิพากษาไทยมีความเป็นประชาธิปไตย โดยไม่ยึดติดกับจารีตประเพณี
(14:03) supamas: มโนสำนึกที่จะทำให้เกิดขึ้นจะต้องทำปฏิรูปที่สำคัญ ไม่ใช่ที่ระบบ แต่ปฏิรูปที่คน
(14:03) supamas: ทำอย่างไรให้ผู้พิพากษาไทยสำนึกในความเป็นประชาธิปไตย เป็นหัวข้อที่แหลมคม
(14:04) moui: อ.พนัส: ในวงการตุลาการ ก็ยังมีความคิดที่ว่า "รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี" และ ใครๆ ครูบาอาจารย์ก็คิดแบบนั้นทั้งนั้น อย่าแหกคอก
(14:04) supamas: อ.พนัส: ประเพณีของผู้พิพากษาไทย รับมาจากอังกฤษ
(14:05) moui: อ.พนัส: ตุลาการไทย มีแนวทางมาจาก ตุลาการของอังกฤษ
(14:09) moui: วิทยากรท่านถัดมาคือ อ.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ (ผู้ร่วมก่อตั้งคณะนิติราษฎร์) ซึ่งเป็นอาจารย์บรรยายวิชารัฐธรรมนูญ มธ. ด้วย
(14:09) supamas: อ.วรเจตน์ :ขอบคุณทุกท่านในการร่วมแสดงความเห็น และพูดถึงหัวข้ออภิปรายกับเรื่องที่เป็นข่าว
(14:10) supamas: อ.วรเจตน์ :คำอธิบายเกี่ยวกับสถานะของตุลาการ เราละเลยคุณค่าพื้นฐานของการปกครองระบอบประชาธิปไตย
(14:10) moui: อ.วรเจตน์: เราละเลยปัญหาพื้นฐานคือ คุณค่าของความเป็นประชาธิปไตย
(14:11) moui: อ.วรเจตน์: หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง โครงสร้างรัฐไทยได้เปลี่ยนแปลงไป ยกเว้น อำนาจตุลาการ จากระบอบเดิมสวมทับเข้าสู่ระบอบใหม่
(14:12) moui: อ.วรเจตน์: ขอย้ำเรื่องการที่ตุลาการ "ทำในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์" ว่าเราต้องทำความเข้าใจให้ชัดเจนก่อน
(14:14) moui: อ.วรเจตน์: รธน.2489 มีการใช้คำว่า "ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์" เป็นครั้งแรก
(14:15) moui: อ.วรเจตน์: องค์กรตุลาการมักไม่มีการอธิบายเรื่องความเชื่อมโยงกับหลักการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอย่างไร
(14:16) supamas: การพิพากษาเป็นไปตามอำนาจของศาลในนาม king เปลี่ยนเป็นพระปรมาภิไธยในปี 2489 ตุลาการเป็นอำนาจหลัก
(14:16) moui: อ.วรเจตน์: ฝ่ายนิติบัญญัติมีวาระของการดำเนินงาน แต่ฝ่ายตุลาการไม่มีวาระ เพื่อความต่อเนื่องในการพิจารณาคดี เป็นที่เข้าใจได้
(14:17) moui: อ.วรเจตน์: แต่ต้องเข้าใจว่า อำนาจสูงสุดคือประชาชน ฉะนั้น ตุลาการก็ต้องทำเพื่อประชาชน เป็นอำนาจของประชาชน
(14:17) supamas: ผู้พิพากษาต้องมีอิสระในทางเนื้อหา
(14:19) moui: อ.วรเจตน์: การต่อสู้เพื่อความเป็นอิสระของผู้พิพากษาและตุลาการนั้น มีกันมาอย่างยาวนั้น ตามที่ อ.พนัส เล่าไว้แล้ว..
(14:20) moui: อ.วรเจตน์: ซึ่ง อ.พนัส เล่าถึงการต่อสู้ของ Lord Coop (สะกดผิดโปรดอภัย) นักกฏหมายชาวอังกฤษที่ต่อสู้ในยุคสมบูรณาญาสิทธิราชอังกฤษ
(14:20) moui: อ.วรเจตน์: หลักอิสระของตุลาการ ไม่ใช่เครื่องปกป้องให้ตุลาการไม่ต้องปฏิบัติตามกฏหมาย หรือถูกวิพากย์วิจารณ์โดยสาธารณชน
(14:22) moui: อ.วรเจตน์: คำพูดที่ว่า ศาลรัฐธรรมนูญไม่มีเรื่องละเมิดอำนาจศาล ทำให้มีความคิดอยากยุบศาล รธน. ให้ไปอยู่ใน ศาลอื่นที่ได้รับการคุ้มครอง
(14:22) moui: อ.วรเจตน์: ควรมีการปฏิรูป ปรับระบบขบวนการศาลยุติธรรม มีการวิจารณ์ว่ามันเป็นระบบปิด ผู้พิพากษาเป็นแล้ว เป็นจนเกษียณอายุ
(14:24) supamas: การกำหนดให้การเข้าสู่ตำแหน่งมีความเชื่อมโยงในทางปชต. ไม่ขัดแย้งกับหลักอิสระของทางตุลาการ
(14:24) moui: อ.วรเจตน์: การคัดผู้พิพากษาในหลายประเทศ ใช้ระบบเปิดแล้ว ไม่ใช้ระบบปิดอีกต่อไป เช่น มีการเลือกตั้งโดยตรง (บางรัฐในอเมริกา)
(14:26) moui: อ.วรเจตน์: หรือใช้วิธีให้อัยการคัดเลือก หรือใช้วิธีผสมทั้งสองวิธีเข้ามาด้วยกัน
(14:27) moui: อ.วรเจตน์: โครงสร้างของตุลาการ มีผลกับการยอมรับความถูกต้องของรัฐประหารด้วย
(14:27) supamas: อ.วรเจตน์ : ควรใช้โอกาสนี้พูดถึงอำนาจตุลาการทั้งระบบ
(14:28) moui: อ.วรเจตน์: ในหลายปีมานี้ มีการตั้งคำถามถึงการตัดสินคดีของ ศาลปกครอง ศาลรัฐธรรมนูญ ศาลยุติธรรม เสมอๆ
(14:28) supamas: ศาลที่เกี่ยวพันกบทางการเมือง เหล่านี้เป็นสิ่งที่ทำให้คนถามคำถามเกี่ยวกับการตัดสินคดี
(14:29) moui: อ.วรเจตน์: ปัญหาของศาลเราที่ใหญ่สุดคือ ปัญหาเรื่อง "อุดมการณ์" หรือ "วิธีคิด" เราจะเปลี่ยน "วิธีคิด" ได้อย่างไร?
(14:29) moui: อ.วรเจตน์: คำถามต่อมาว่า "อุดมการณ์" ที่ว่าคือ "อุดมการณ์" อะไร คำตอบคือ "อุดมการณ์ประชาธิปไตย" นั่นเอง
(14:30) supamas: การปลูกฝังเรื่องนิติรัฐลงไป จะทำให้ระบบตุลาการทนทานต่อการตรวจสอบและการเมืองได้
(14:31) supamas: แน่นอนการตัดสินถูกใจทุกคนไม่ได้ แต่ควรมีเหตุผลมากพอที่ทำให้วิญญูชนทั่วไปรับได้
(14:32) moui: อ.วรเจตน์: มองว่าการแก้ปัญหาเรื่องอุดมการณ์นั้นยากกว่าเมื่อ 10 ปีก่อนด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะด้วยความตั้งใจหรือไม่ก็ตาม พบว่า..
(14:32) supamas: ศาลปกครองไม่นานนี้ แต่งตั้งที่ปรึกษา รับเงินเดือนเดือนละ 60,000 โดยมีเงื่อนไขต้องเป็นอดีตศาลปกครองสูงสุด
(14:33) moui: อ.วรเจตน์: รัฐธรรมนูญฉบับหลัง ให้อำนาจแก่ตุลาการมากขึ้นกว่าเดิม จนทำให้เกิดกระแสเรียกร้องให้เกิดตุลาการภิวัฒน์
(14:33) supamas: เกิดอะไรขึ้นกับศาล เราจะตระหนักรู้ได้ไหมว่าที่เดินกันมามันไม่ถูกทาง
(14:34) supamas: ในที่สุดย้อนกลับมาที่ มหาวิทยาลัย ผู้บ่มเพาะวิชาชีพ
(14:35) supamas: ทำไมเรื่องนี้ มันเงียบสงบในวงวิชาชีพกฎหมายในบ้านเรา
(14:36) supamas: ไม่อยากให้จบลงด้วยสโลแกนของ ตอลสตอย ว่า "ที่ใดมีศาลที่นั่นมีความไม่ยุติธรรม"
(14:37) moui: อ.วรเจตน์: ขอยกคำของ ตอลสตอย์มาว่า "ที่ใดมีศาล ที่นั่นมีความไม่ยุติธรรม" เราคงไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น
(14:38) supamas: ในท้ายที่สุด หลักวิชาชีพนักกฎหมายนอกจากความซื่อสัตย์แล้ว ต้องใส่มโนธรรมสำนึกและความรับผิดชอบต่อระบบ ปชต.
(14:38) moui: อ.วรเจตน์: เราต้องใส่ "มโนธรรมสำนึก" ในระบบการปกครองประชาธิปไตยเข้าไปในวงการตุลาการให้ได้
(14:38) supamas: สิ่งที่ไม่เห็นว่าเป็นคุณค่าของระบอบ ปชต. เป็นสิ่งที่สำคัญ และหากอำนาจตุลาการยังไม่ตระหนัก ก็ยากจะคาดหมายว่าจะเป็นอย่างไร
(14:39) moui: วิทยากรท่านสุดท้ายในรอบนี้คือ อ.พงศ์เทพ เทพกาญจนา (อดีตอาจารย์ผู้บรรยายวิชาหลักวิชาชีพนักกฎหมาย)
(14:40) moui: อ.พงศ์เทพ เคยบรรยายวิชา "หลักวิชาชีพนักกฏหมาย" ในห้อง LM1 นี้ อ.ปูนเทพ กำลังโยงประเด็นนี้ต่อ
(14:42) moui: อ.พงศ์เทพ: ประเทศที่เจริญแล้ว อย่างสหรัฐอเมริกา ระบบกฏหมายจะต้องอยู่บนองค์กรตุลาการที่เป็นอิสระ ที่มีความเที่ยงธรรม ซื่อสัตย์
(14:42) supamas: พงศ์เทพ: สิ่งที่ประเทศเจริญแล้วถือเป็นหลัก USAหลักกฎหมายดำรงอยู่ได้เมื่อ รมีอิสระ เที่ยงธรรม ซื่อสัตย์ในการตีความและบังคับใช้กฎหมาย
(14:43) supamas: พงศ์เทพ:คำพิพากษามีปีนึงเป็นแสนคดี หลายครั้งที่คำพิพากษาขัดแย้งกัน
(14:43) moui: อ.พงศ์เทพ: ในสังคมนี้ มีความขัดแย้งทุกวัน แม้ในแต่ละศาล (ชั้นต้น, อุทธรณ์, ฎีกา) ต่างมีคำตัดสินแตกต่างกัน ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
(14:44) moui: อ.พงศ์เทพ: ถ้ามีความเคลือบแคลงในวงการตุลาการ แม้ตัดสินถูก สาธารณชนก็ยังคงสงสัยว่า ตัดสินถูกต้องจริงหรือ?
(14:44) supamas: พงศ์เทพ:แต่ประชาชนรับได้ เพราะเชื่อว่าตัดสินอย่างเที่ยงธรรม จริยธรรมตุลาการไม่พอ ต้องแสดงให้สาธารณชนห็นด้วย
(14:45) supamas: พงศ์เทพ:สำนวนเดียวกัน องค์คณะต่างกัน ศาลก็อาจจะตัดสินต่างกันได้
(14:45) supamas: พงศ์เทพ มีหลายเหตุการณ์ที่ประกอบกันทำให้ความเคลือบแคลงเป็นความแน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นในวงการตุลาการ
(14:47) moui: อ.พงศ์เทพ: อ้างคำของ อ.มีชัย ว่า เมื่อมีการขึ้นเงินเดือนผู้พิพากษานั้น ขอให้ขึ้นให้เขาไป เพราะถ้าเขาแตกแถวไปแล้วนั้น ...
(14:47) supamas: ท่านมีชัย ผู้พิพากษาขอเงินเดือนขึ้นเท่าไหร่ก็ให้เขาไปเพราะเมือเขาแตกแถวเพราะเงินเดือนไม่พอใช้จะไม่กลับเข้ามาอยู่ในกรอบถูกต้อง
(14:48) moui: อ.พงศ์เทพ: ยากที่จะเชื่อมั่นได้อีกว่า ผู้พิพากษาท่านนั้นจะกลับมายุติธรรม (หมายถึงไม่รับสินบน) ได้ดังเดิม
(14:50) moui: อ.พงศ์เทพ กำลังเริ่มเล่าเรื่องคลิปเสียง ของผู้พิพากษาสองท่าน (เรื่องในอดีต) ในเรื่องเกี่ยวกับการฟอกเงิน
(14:51) moui: อ.พงศ์เทพ เล่าถึงเนื้อหาในเทปว่า ถ้า กกต สามคนลาออก คดีนี้คงไม่มีปัญหา โดยที่ไม่รู้ว่าเนื้อหาในเทปนั้นจริงหรือเปล่าด้วย
(14:51) moui: อ.พงศ์เทพ: แต่มารู้ว่าเป็นจริงก็ตอนที่ มีการฟ้องกลับไปว่า มีการดักฟังโทรศัพท์แล้วนำมาเปิดเผย ไม่ได้มีการฟ้องว่าเทปนั้นเป็นเท็จ
(14:51) supamas: พงศ์เทพ:กรณีที่มีเทป แล้วผู้เผยแพร่ถูกฟ้องฐานดักฟังโทรศัพท์ แต่ผู้พิพากษาที่พูดในเทป ไม่เกิดอะไรขึ้น ถามว่าศาลไม่สอบบ้างเลยหรือ
(14:52) supamas: พงศ์เทพ:ไม่เคยเห็นมีการสอบอะไรเรื่องนี้ในศาลยุติธรรมเลย ไม่มีเลย
(14:52) moui: อ.พงศ์เทพ: และสุดท้ายก็ไม่มีการสอบใดๆ ในเกี่ยวกับเรื่องเทปเสียงนั้น ในศาลยุติธรรมเลย
(14:53) supamas: พงศ์เทพ:ศาล รธน. เมื่อมีเรื่องคลิปเกิดขึ้น เรื่องข้อสอบ ถามว่าจริง ๆ ถ้ามีใครสร้างเทปตัดต่อ ถือว่าเจตนาทำลายผู้ถูกถ่ายและศาล
(14:54) moui: อ.พงศ์เทพ: ขอพูดเรื่องคลิปลับของศาลรัฐธรรมนูญ เรื่องข้อสอบ ว่าให้ยืนยัน "ตัดต่อ" ถ้าตัดต่อจริง ก็ต้องถือว่าทำลายผู้ถูกถ่ายและศาล
(14:54) supamas: พงศ์เทพ:ก็สมควรที่ผู้เกี่ยวข้องต้องดำเนินคดีกับผู้ตัดต่อเพราะใส่ความรุนแรง แต่ถ้าของจริง ผู้สื่อข่าวช่วยถามศาลฯหน่อยว่า
(14:54) supamas: พงศ์เทพ:ถ้าเป็นของจริง ท่านควรทำงานร่วมกับคนเหล่านั้นอยู่หรือเปล่า
(14:55) moui: อ.พงศ์เทพ: แต่ถ้าคลิปที่ว่าเป็นของจริง แล้วท่านจะยังทำงานกับศาลรัฐธรรมนูญเหล่านั้นได้อีกหรือ?
(14:55) supamas: พงศ์เทพ:ฎีกา 3194 ปี 36 ศาลฎีกาพิพากษา คนที่เป็นเจ้าพนักงาน 9 ปี กรณีเอาข้อสอบไปให้ดู
(14:55) supamas: พงศ์เทพ:ข้าราชการครู โดนมาแล้ว
(14:56) supamas: พงศ์เทพ:มีอดีต ผู้พิพากษาฟ้องเนติบัณฑิตยสภา ว่าสอบข้อเขียน ได้คะแนนดี แต่สอบสัมภาษณ์ให้ 65 คะแนน คนที่ได้3 85 คะแนน
(14:57) supamas: พงศ์เทพ:พอรวมคะแนนแพ้ไป 1 คะแนน แต่ผู้พิพากษายกฟ้องเพราะใช้สิทธิ์ช้าไป 40 กว่าปี
(14:58) supamas: พงศ์เทพ:คำพิพากษา กรณีฟ้องประธานศาลฎีกา ระหว่างคดีอยู่ในศาล ฝั่งตรงข้ามเอาคำพิพากษาไปให้เขาดูและเยาะเย้ยเขาก่อนพิพากษาคดี
(14:58) moui: อ.พงศ์เทพ: เคยมีโจทย์ฟ้องผู้พิพากษาฎีกา โดยฟ้องว่าขณะยังอยู่ในศาลฎีกา คู่กรณีเอาคำพิพากษาศาลฯ ไปเยาะเย้ยเขาก่อนตัดสินคดีเสียอีก
(14:59) supamas: พงศ์เทพ: แต่ไม่มีความเคลื่อนไหวเกี่ยวกับคำพิพากษารั่ว
(14:59) moui: อ.พงศ์เทพ: แต่ศาลยกฟ้อง ด้วยเหตุว่า คดีเป็นที่สุดไปแล้ว ไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงคำตัดสินไปได้
(15:01) moui: อ.พงศ์เทพ: คลิปเรื่องให้ดูข้อสอบก่อน ถ้าพฤติการณ์ที่เห็นเป็นจริงตามนั้น แล้วยังพยายามปกปิด ปฏิเสธ โยนความผิดให้คนอื่นด้วย
(15:02) moui: อ.พงศ์เทพ: ผู้พิพากษาชื่อ "จ" นี่มีเยอะ จเร เจริญ จรัญ จรัล หลาย จ. มาก แต่ไม่มี "จะเลว" มีแต่ "เจริญ"
(15:03) supamas: พงศ์เทพ:ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง จะแถลง อย่างน้อยต้องถามผู้เกี่ยวข้อง แต่ไม่ได้ถาม แปลกจริง ๆ
(15:03) moui: อ.พงศ์เทพ: แล้วน่าแปลกที่ ท่าน จ. ที่ไม่เกี่ยวข้อง กลับมาชี้แจง แทน ท่าน จ. ที่ถูกพาดพิงถึงในคลิปลับนั้น ซึ่งน่าแปลกใจจริงๆ
(15:05) moui: อ.พงศ์เทพ: แต่ไม่มีคำชี้แจงหรือคำอธิบายของศาลรัฐธรรม ปฏิเสธว่า ไม่เคยพูดคุยกับบุคคลดังกล่าวตามคลิปเหล่านั้นเลย - ไม่มีเลย
(15:06) supamas: พงศ์เทพ:ถ้าท่านยืนยันว่าผมไม่เกี่ยว ไม่อยู่ในสถานที่นั้น เราคงสบายใจกว่านี้ กรณีเปรียบเทียบ อินโดมีคนเปิดเผยว่า ศาลฯ เรียกสินบน
(15:06) moui: อ.พงศ์เทพ: แนะนำให้ศาลรัฐธรรมนูญไทย ไปดูงานศาลที่อินโดนีเซีย (กับเรื่องที่เพิ่งเกิดในอินโดนีเซียเมื่อเร็วๆ นี้)
(15:06) supamas: พงศ์เทพ:คนที่เผยแพร่ ถูกตั้งให้เป็นศาลและทำให้เรื่องจริงในกรณีนี้ปรากฎ ซึ่งศาลไทยน่าจะไปดูงานที่อินโดฯ บ้าง
(15:07) moui: อ.พงศ์เทพ: ยอมรับว่า ตุลาการไทยนั้นไม่มีการปกป้องเกี่ยวกับประธิปไตยเท่าที่ควร
(15:07) moui: อ.พงศ์เทพ: ยอมรับว่า ตุลาการไทยนั้นไม่มีการปกป้องเกี่ยวกับประชาธิปไตยเท่าที่ควร
(15:08) Chamlesky: สมศักดิ์ เจียม มาร่วมงานอภิปรายแล้วแถวหน้าขวาสุด
(15:08) moui: อ.พงศ์เทพ: สรุปว่า "มโนธรรมสำนึก" นั่นคือ "No สำนึก"
(15:11) moui: อ.สถิตย์ แซว อ.พงศ์เทพ ว่า "ขอบฟ้าอยู่แสนไกล ไม่มีใครได้ยินที่ท่านเรียกร้องหรอก"
(15:15) moui: อ.สถิตย์: ประเทศไทยไม่เคยมีผู้พิพากษาตายเพื่อรักษาความยุติธรรม ระหว่างจำเลยกับผม (ผู้พิพากษา) ตาย จำเลยต้องตาย
(15:16) moui: อ.สถิตย์: มาตรา 157 ผู้พิพากษาห้ามไปประชุมกับจำเลย เป็นเรื่องผิดกฏหมาย จำคุก 1 ถึง 10 ปีนะครับ
(15:17) supamas: อ.สถิตย์ : ประเทศไทยผู้พิพากษาไม่เคยตายเพื่อรักษาความยุติธรรม คนที่ตายเป็นทหาร พันท้ายนรสิงห์
(15:17) moui: อ.สถิตย์: ผมไม่เชื่อว่าคลิปเป็นจริง เพราะผู้พิพากษาเหล่านั้นมีความรู้มากขนาดนั้น จะไปประพฤติชั่วอย่างนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ (ฮาครืน)
(15:19) moui: อ.สถิตย์: ผู้พิพากษาเหล่านั้น ไม่ทำอะไรชั่วร้ายผิดกฏหมายอย่างนั้นหรอก มันต้องเป็น สตั๊นแมน ทั้งสิ้น
(15:19) supamas: อ.สถิตย์ : คนเมืองไทยถ้าเป็นอย่างนั้น คำพูดเป็นปราชญ์ แต่ใจเป็นเปรต ทั้งสิ้น
(15:20) supamas: อ.สถิตย์ : อย่าหวังผู้พิพากษาเป็นแนวหน้า ไม่มีทาง
(15:20) moui: อ.สถิตย์: อย่าคาดหวังให้ผู้พิพากษาเป็นแนวหน้า ท่านมองให้ดีรอบตัวท่าน มองไปยังประชาชนทั้งหลายครับท่าน
(15:23) supamas: อ.สถิตย์ : No taxation without representation
(15:23) moui: อ.สถิตย์: No taxation without permission - ไม่มีคำยินยอม เก็บภาษีไม่ได้
(15:27) moui: กำลังสงสัยว่าอาจจะพิมพ์ผิดได้เรื่อง permission กับ representation (ของ @supamas) ขอกลับไปเช็ค เมื่อเน็ตเร็วค่ะ
(15:27) supamas: อ.พนัส :ถ้า รปห.แล้วผิดกฎหมาย แล้วกฎหมายที่ออกไปแล้วจะทำอย่างไร มีท่านผู้พิพากษากล้าบอกว่าเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย
(15:27) supamas: อ.พนัส : 19 ก.ย. เป็นความผิดกฎหมายฐานกบฎ ที่ตามมา ผิดทั้งหมด (ชื่่อผู้พิพากษา __ท่านกีรติ)
(15:28) moui: อ.พนัส กำลังเล่าเรื่อง การลงประชามติในตุรกีว่า การรัฐประหารเมื่อ 30 ปีก่อนนั้น เป็นเรื่องผิดกฏหมายและการเขียนนิรโทษกรรมไว้ใช้ไม่ได้
(15:29) supamas: การเขียนนิรโทษ ตัวเองไว้ ถือว่าผิดกฎหมาย
(15:29) supamas: อ.พนัส :การลงมติของตุรกี ถ้าลงมติกันแบบนี้แล้วจะทำอย่างไร การ รปห. ที่ทำเมื่อ 30 ปีที่แล้ว เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย
(15:29) moui: อ.พนัส: ตุรกี ทำเพราะต้องการเข้าเป็นสมาชิก EU คงต้องถาม ท่านสถิตย์ว่า ถ้า ปชช.มาลงมติแบบนี้ เมืองไทยจะเป็นไง
(15:31) supamas: คลิปที่เห็นเป็นเรื่องจริยธรรมและมโนธรรมที่ชัดแจ้งอย่างยิ่ง
(15:32) supamas: อ.พนัส : การที่ท่านเป็นครูบาอาจารย์ เป็นความหวังที่สำคัญ เพราะการปลูกฝังให้ลูกศิษย์นั้นไม่ใช่เฉพาะวิชาการ สังคมมันเปลี่ยนไปแล้ว
(15:33) supamas: อ.พนัส : โดยกฎของธรรมชาติเราหนีไม่พ้น สิ่งที่ต้องเปลี่ยน กระแสที่มา ต่อให้มีแรงต้านมากแค่ไหนก็ต้านไม่ไหว
(15:33) moui: อ.พนัส: ขอให้อาจารย์รุ่นใหม่ อย่าง อ.วรเจตน์ อ.ปิยบุตร อ.ปูนเทพ และท่านอื่นๆ นอกจากจะสอนให้ลูกศิษย์แล้ว ต้องสอนให้สู้แรงต้านให้ได้
(15:34) supamas: อ.วรเจตน์ พูดพิมพ์ตามไม่ค่อยทันค่ะ เพราะท่านเป็น ชินกังเซน เร็วมวาก ชิมิ ๆ
(15:35) moui: ตอนนี้ถึงรอบของ อ.วรเจตน์ ถัดไป จะเป็น อ.พงศ์เทพ นะคะ ใครมีคำถามฝากไว้ รบกวนทวิตถามไว้ได้ค่ะ จะถามต่อให้ค่ะ
(15:35) supamas: อ.วรเจตน์:กระบวนการในการตรวจสอบให้โปร่งใสให้ถูกต้องเป็นธรรม เรามีระบบที่ดีพอหรือไม่
(15:36) supamas: อ.วรเจตน์:ระบบที่ให้ผู้พิพากษาคัดเลือกผู้พิพากษาเองนั้น ประเทศอื่นเขาไม่ใช้ ระบบการคัดกรองจะเป็นกลุ่มอื่น
(15:36) moui: อ.วรเจตน์: ระบบตุลาการไทยเป็นระบบปิด และระบบศาลยุติธรรมต่อๆ มา ก็เลียนแบบระบบปิดแบบเดิม ควรเปลี่ยนแปลงได้แล้ว
(15:37) supamas: อ.วรเจตน์: องค์กรที่คนดำรงตำแหน่งส่วนใหญ่มาจากผู้พิพากษา ไม่ควรให้คนในองค์กรเดียวกันเป็นผู้คัดกรอง
(15:37) supamas: อ.วรเจตน์:อาเซียน ศาล รธน. ทีได้รับการยอมรับมากที่สุดคือในอินโดฯ ปัญหาในวงการยุติธรรมก็มีโดยทั่วไป แต่การเกิดขึ้นและการตัดสินคดี
(15:38) moui: อ.วรเจตน์: ในอาเซียน ศาลรัฐธรรมนูญอินโดนีเซีย เป็นศาล รธน ที่ได้รับการยอมรับสูงสุดในภูมิภาคนี้
(15:38) supamas: อ.วรเจตน์:เที่ยงตรง และสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้วงการศาลของอินโดฯ ที่ตรงข้ามกับบ้านเรา ส่งผลกระทบต่อวงการตุลาการอย่างรุนแรง
(15:39) supamas: อ.วรเจตน์:ขอบคุณ อ. สถิตย์ที่ทำให้ผมเรียนรู้้ข้อกฎหมายเพิ่มขึ้น ว่า รวมตัวกันก่อการผิดกฎหมาย ผิดข้อหา ซ่องโจร อีกข้อหา
(15:40) supamas: อ.วรเจตน์:งานนิติบัญญัติ และบริหารเป็นงานที่มองไปข้างหน้า แต่งานตุลาการตัดสินเหตุการณ์ในอดีต
(15:40) moui: อ.วรเจตน์: งานตุลาการ เป็นงานที่ตัดสินเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้วในอดีต การเรียกร้องศาลให้ทำงานเป็นกองหน้า เรียกร้องประชาธิปไตยก็ไม่ไหว
(15:41) supamas: อ.วรเจตน์:ศาลไม่เป็นกองหน้าก็เป็นกองหนุนได้ ศาลช่วยคัดกรองให้เรื่องบางเรื่อง ทำให้เรื่องที่ปรากฎใน รธน. เป็นผลอย่างเห็นได้ชัดแจ้ง
(15:41) moui: อ.วรเจตน์: แต่ตุลาการสามารถมาช่วยเป็นกองกลาง หรือกองหนุน ขอเพียงศาลอย่างเป็นตัวขวางในการพัฒนาการเรื่องนี้ก็พอ
(15:41) supamas: อ.วรเจตน์: ศาลไม่นำไม่เป็นไร อย่าเป็นตัวขวาง ขอบฟ้าอยู่ไกล .......
(15:42) moui: อ.วรเจตน์: ผมยอมรับว่าขอบฟ้าอยู่ไกล ผมจะดื่มน้ำ พยายามใช้เสียง เพื่อให้ได้ยินไปถึงให้ได้นะครับ
(15:42) supamas: อ.วรเจตน์:การประเมินแนวโน้ม คนที่อยู่ในระบบเดิม ยากต่อการเปลี่ยนแปลง แต่การอภิปรายจะช่วยผลักดันมโนธรรมสำนึกให้ฝ่ายตุลาการได้
(15:43) supamas: อ.พงศ์เทพ:ผู้พิพากษาอีกจำนวนมากที่เป็นบุคคลที่ยึดมั่นในหลักการที่ถูกต้องและเข้าใจ ปชต.
(15:44) supamas: อ.พงศ์เทพ:ถ้าศาลทำ จะไม่เห็นการปฏิวัติอีกในประเทศไทย ถ้ามีใครฟ้องศาลว่า ท่านผิดฐานกบฎแล้วศาลบอกว่า นิรโทษฯนั้น ไม่เป็นผล
(15:44) moui: อ.พงศ์เทพ: ถ้ามีใครฟ้องคณะ รปห กับศาลว่า การ รปห นั้นถูกต้อง มีนิรโทษกรรมแล้ว และศาลพิพากษาว่า นิรโทษกรรมนั้นไม่เป็นผล
(15:44) supamas: อ.พงศ์เทพ:สารพัดเหตุผลที่เขียนได้ว่า การขอนิรโทษกรรม ไม่สมควร
(15:45) moui: อ.พงศ์เทพ: การทำแบบนั้น จะทำให้ไม่มีใครกล้าทำ รปห อีก, อย่างต่อมา ตุลาการต้องปฏิบัติหน้าที่อย่างเที่ยงตรงเที่ยงธรรม ไม่รับธงใดๆ
(15:45) supamas: อ.พงศ์เทพ:สถาบันตุลาการมีบทบาทสำคัญในการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ โดยตุลาการต้องปฏิบัติหน้าที่อย่างเที่ยงตรงและเที่ยงธรรม
(15:46) moui: อ.พงศ์เทพ: ศาลจะตัดสินผิด ก็ขอให้เป็นการตัดสินผิดอย่างสุจริต ขออย่าให้ไปรับธงไม่ว่าจากในวงการตุลาการด้วยกัน หรืออื่นใด
(15:46) moui: อ.พงศ์เทพ: วงการตุลาการต้องขจัดคนเลวออกจากวงการ คนนอกไม่สามารถจำแนกปลาเน่าและปลาดีในวงการตุลาการได้
(15:46) supamas: อ.พงศ์เทพ:ต้องขจัดคนเลวออกจากสังคม คนข้างนอกแยกไม่ออกว่าใครเป็นปลาเน่า
(15:47) moui: เนื่องจากเน็ตอืดมาก รบกวนทุกท่านที่อยากถาม ช่วยเขียนระบุ [ถาม] ไว้หน้าคำถามด้วยค่ะ และถ้าอยากถามวิทยากรท่านใดพิเศษโปรดระบุ
(15:47) supamas: อ.พงศ์เทพ:ถ้าคนดีในวงการตุลาการ รวมกันและกระตุ้น อย่าให้พวกแตกแถวดึงสถาบันไปในทางเสื่อม สังคมไทยจะขอบพระคุณท่าน
(15:47) supamas: ช่วงอภิปรายแสดงความเห็นและถามวิทยากร ท่านไหนอยากถาม ฝากถามได้ค่ะ
(15:50) supamas: อ.สถิตย์ : อ.ประมูล สุวรรณศร บอกว่า ได้ทุนรพี เรียนอังกฤษ มาสอนกฎหมายแองโกลแซกซอน ถามผมว่าคุณเป็นอะไร ผมตอบว่าเป็นผู้พิพากาษา
(15:51) supamas: อ.ประมูล บอกว่า สอบผู้พิพากษามันง่าย แต่การเป็นผู้พิพากษาที่ดีมันยาก
(15:53) supamas: อ.สถิตย์ : ถ้าท่านอ่าน รธน. อิสระ ไม่ใช่เรื่องอำเภอใจ กฎหมายจะกำหนดกรอบให้ศาลไว้ว่าต้องพิพากษาคดีตามกฎหมาย
(15:53) supamas: อ.สถิตย์ : รธน.ปัจจุบัน เข้าใจคำว่ายุติธรรมกับกฎหมายไม่ถูกต้อง justice แปลว่าเที่ยงธรรม ไม่ใช่ยุติธรรม
(15:54) supamas: ยุติธรรม แปลว่า ทำให้ยุติด้วยกฎหมาย //equal justice under law
(15:56) supamas: ตอบคำถามจาก twitter
(15:56) moui: อ.ปูนเทพ: กำลังอ่านคำถามคุณ sudarang ค่ะ อ.พงศ์เทพ เริ่มตอบ
(15:57) supamas: อ.พงศ์เทพ: รธน. ให้อำนาจ มันไม่มีเหตุผลทาง ปชต.ไปรองรับ และผลงานที่ออกมา ก็เห็นแล้วว่าเป็นอย่างไร เราต้องเปลี่ยนความคิด
(15:58) supamas: อ.พงศ์เทพ:ว่าจะมีมนุษย์วิเศษไม่กี่คนมาทำหน้าที่ของคนจำนวนมาก
(15:59) moui: อ.พงศ์เทพ: เราต้องเปลี่ยนความคิด มนุษย์วิเศษ ว่าจะมีใครมาชี้นำได้ การให้คนไม่กี่คนเลือกคนมาตัดสินได้ ต้องแก้ไข
(15:59) supamas: อ.พงศ์เทพ:ต้องหาระบบที่เหมาะสม ในการคัดกรองบุคคลเข้าสู่องค์กรอิสระต่าง ๆ เพื่อให้ได้คนที่สมควรที่สุด
(16:00) moui: ขออนุญาตไม่รับฝากคำถามแล้วค่ะ ส่งคำถามจากผู้ฝากถามมา 5 ท่านแล้วนะคะ ขอเวลาให้วิทยากรตอบค่ะ
(16:00) supamas: อ.พนัส : ระบบองค์กรอิสระตาม รธน. 40 เรียนตามตรงว่าไม่เห็นด้วย และไม่เชื่อแต่แรก เพราะเหมือนเลือกคนธรรมดาให้กลายเป็นเทวดา
(16:01) supamas: อ.พนัส: ปัญหาจริยธรรมของท่านมันโผล่มาภายหลังจากที่ท่านได้รับเลือกแล้ว อำนาจทำให้คนชั่ว มีอำนาจมากเท่าไหร่ก็ชั่วมากขึ้นเท่านั้น
(16:01) moui: ผู้ฟังในห้องขอแสดงความคิดเห็นค่ะ
(16:02) supamas: คำถามใน LT คำถามต่อมา : เราเรียนเรื่องการปกครองมี 3 เส้า สามขา แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ 3 เส้า
(16:03) supamas: อ.พงศ์เทพเคยเป็นศาลพูดอะไรคนเชื่อ พอเป็น รมต. ยธ. พูดแล้วคนไม่เชื่อ เพราะกลายเป็นนักการเมือง
(16:04) supamas: ถึงแม้ขอบฟ้าจะไกลแค่ไหน ดวงอาทิตย์ต้องตก การฉีกบัตรเลือกตั้ง 49 ผมว่าเป็นเรื่องที่ดีนะ แต่กฎหมายว่าผิด (ทางบ้าน)
(16:08) moui: อ.ปูนเทพ อ่านคำถาม @panusd แล้ว แต่ไม่ออกเสียง "ชิมิ" แอบผิดหวัง
(16:08) supamas: คำถาม ทวิตเตอร์ : ว่า ศาลลาออกทั้งคณะ กับ ปชป. ถูกยุบพรรคเป็นไปไม่ได้ใช่หรือไม่ วิทยากรถาม แต่คนในห้องตอบว่า ม่ายยยยด๊ายย
(16:09) moui: ปรากฏว่า อ.ปูนเทพ โยนคำถามกลับมาให้ผู้ฟังช่วยกันคิดและตอบค่ะ
(16:09) PanusD: แก ตอบก็ดีใจแย่แล้วล่ะ ชิมิๆ RT @moui: อ.ปูนเทพ อ่านคำถาม @panusd แล้ว แต่ไม่ออกเสียง "ชิมิ" แอบผิดหวัง
(16:10) supamas: มีเรือหายในห้องประชุมด้วยยย ส่วน อ.ปูนเทพ กลายเป็น อาจารย์ SCG
(16:10) moui: RT @PanusD: @moui @supamas [ถาม] ตลก.รธน.ลาออกทั้งคณะ กับ ปชป.ถูกยุบพรรค เป็นสองเรื่องที่อิมพอสสิเบิ้ล ชิมิ
(16:11) supamas: LT : สังคมไทยเรียกร้องหาความดีจนเกินเลย ความดี 10 ประการ .... เราอิงแอบคติความดีมากเท่าไหร่ ก็ห่างจากประชาธิปไตยมากเท่านั้น
(16:12) moui: อ.ปูนเทพ อ่านคำถามคุณ @iake "ฝากถามอ.สถิตย์ ดูหมิ่นศาลหรือผู้พิพากษาจะถือว่าดูหมิ่นกษัตริย์หรือเปล่า"
(16:13) moui: อ.สถิตย์: มาตรา 112 บัญญัติว่า ผู้ใดดูหมิ่น หรือหมิ่นประมาท หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย 4 พระองค์และ 1 คน ไม่รวมผู้พิพากษาด้วย
(16:14) supamas: อ.สถิตย์ : ม.112 บัญญัติว่า ..... ใครดูหมิ่น ..... ขัง 10-15 ปี ซึ่งไม่มีผู้พิพากษาอยู่ด้วย อย่าเอาฟ้ามาเป็นฝ่าย ชั่วไม่มีทางชนะ
(16:14) moui: อ.สถิตย์: การหมิ่น หรือ การละเมิด อำนาจศาล มีคนเข้าใจผิดมากมาย และไม่มีใครอธิบาย
(16:15) moui: อ.สถิตย์: การหมิ่นอำนาจศาล "ต้องอยู่ในบริเวณศาล" เท่านั้น
(16:16) moui: อ.สถิตย์: อีกข้อที่ห้ามคือ "การห้ามโฆษณา" โดยอิงที่มาจากระบอบศาลของอังกฤษ การไม่ให้โฆษณาเพื่อไม่ให้โน้มน้าวใจ Jury
(16:16) moui: อ.สถิตย์: การดูหมิ่นศาล จะเข้ามาตรา 198 ได้ หมายถึง ดูหมิ่นศาลหรือผู้พิพากษาในการพิจารณาคดี
(16:17) supamas: อ.สถิตย์:เรื่องการดูหมิ่นศาล ม.198 คือดูหมิ่นในการพิจารณาหรือพิพากษาคดี คือการทำลายความน่าเชื่อถือของคน เช่นด่าว่าไอ้ควาย ไอ้บ้า
(16:18) moui: อ.สถิตย์: การดูหมิ่นตาม ม.198 ที่ว่านี้ หมายถึงการทำลายชื่อเสียง ด้วยการพูด หรือด้วยกิริยา (เช่น เตะ ถีบ)
(16:18) supamas: อ.สถิตย์: หรือเตะ ถีบ ถอง กระทืบ แล้วคนถ่ายคลิปมันพูดอะไร มันไม่ได้พูด ภาษากายที่แสดงก็ไม่ได้ดูหมิ่น มันจะเข้า 198 ได้ไง
(16:18) moui: อ.สถิตย์: แต่ผมไม่เห็นว่า กิริยา "ถ่ายคลิป" มันดูหมิ่นศาลได้อย่างไรตามมาตรานี้
(16:21) supamas: คำถาม LT :ถาม อ.วรเจตน์ เกี่ยวกับระบบในการตรวจสอบวงการตุลาการ นอกจากระบบคัดกรองแล้วมีสิ่งใดตรวจสอบได้อีก เพราะคนเราเปลี่ยนได้
(16:21) moui: อ.สถิตย์: และคดีที่ได้รับการปกป้องต้องเป็นคดีที่ชอบด้วยกฏหมาย ไม่ใช่คดีที่ไปคุยเรื่องรับสินบน มันชอบด้วยกฏหมายตรงไหน
(16:22) supamas: อ.วรเจตน์ : พรบ.ระเบียบบริหาร ขรก.ตุลาการ เปิดโอกาสให้สภาราษฎร ถอดถอนศาลจากอำนาจได้ แต่ต่อมาก็หายไป
(16:23) supamas: อ.วรเจตน์ : อำนาจตุลาการที่เชื่อมโยงกับประชาชนจะต้องตรวจสอบได้ แต่ต้องหาวิธีการที่ดี เนื่องจากต้องคำนึงถึงอิสระในการตัดสินคดีด้วย
(16:24) moui: อ.วรเจตน์: กำลังพูดต่อเรื่องการละเมิดอำนาจศาลว่า มีการตัดสินว่า มีคนโดนลงโทษเนื่องจากไปไปวิจารณ์ศาลนอกศาล
(16:25) moui: อ.วรเจตน์: แต่เป็นการไปดูหมิ่นผู้พิพากษาในการตัดสินในคดี (นอกศาล) เพื่อเป็นการปกป้องศักดิ์ศรีของตัวผู้พิพากษาเอง
(16:25) supamas: ศาลในระบอบ ปชต. ต้องอดทนอดกลั้นต่อการวิจารณ์ของสาธารณะได้ การวิพากษ์วิจารณ์ถือเป็นการตรวจสอบถ่วงดุลอีกทางหนึ่ง
(16:26) moui: อ.วรเจตน์: การละเมิดอำนาจศาลนั้น มีข้อกังขาที่ว่า ศาล(แม้จะคนละองค์คณะ)เป็นการตัดสินเรื่องละเมิดอำนาจศาลด้วยกันเอง
(16:26) PanusD: @moui @supamas @Su9arP ฝากถามข้อสุดท้าย หากล็อกอิน ohmygod3009 มีคนล้านคนที่ส่งต่อคลิป ออกมารับสมอ้าง ศาล รธน.จะฟ้องใคร
(16:26) moui: อ.วรเจตน์: ซึ่งทำให้เกิดความไม่มั่นใจในการใช้อำนาจของศาลในแง่นี้ไปได้
(16:27) supamas: LT : ภาวะที่ อ.สถิตย์ พูดถึง คือ สำนึกที่ผูกตัวตนในฐานะ ข้าราชการ ไม่ใช่ ข้าราษฎร ทำให้ไม่หลุดไปสู่วังวนของประชาธิปไตยได้
(16:28) moui: ทวิตเรื่องกฏหมายนี่ยากมาก เนื้อหายาก ตัวสะกดยาก ความเข้าใจพลาดก็ทำให้ผิดไปเลย แถมเน็ตห่วย (บ่น)
(16:28) supamas: การเสวนาจบแล้วค่ะ เจอกันใหม่ โอกาสหน้า ^_^
(16:29) moui: งานสัมมนาจบแล้วค่ะ ต้องขออภัยที่ไม่สามารถตอบ mention ต่างๆ ได้ เนื่องจากต้องใช้สมาธิมาก และต้องตั้งสมาธิเยอะค่ะ ขอโทษอีกครั้ง
(16:29) moui: งานเลี้ยงมีเลิกรา ไว้โอกาสถัดไปค่า.

---------------------

อ่านเพิ่มเติม

เปลี่ยนจากถูกให้เป็นผิด เพื่อจะได้ถูก!

2010-10-01T22:34:00.004+07:00

พิศณุ นิลกลัด คอลัมน์ คลุกวงใน: คนไทยกับโทรศัพท์มือถือ ใน มติชนสุดสัปดาห์ ฉบับประจำวันที่ 1-7 ตุลาคม 2553 ปีที่ 30 ฉบับที่ 1572 หน้า 96.

3G: ผลประโยชน์ชาติ ประชาชน หรือผลประโยชน์ใคร? จัดโดยชมรมนักข่าวสายไอที

2010-10-01T16:56:00.006+07:00

พี่ @moui ทวิตสด งานสัมมนา 3G: ผลประโยชน์ชาติ ประชาชน หรือผลประโยชน์ใคร? จัดโดยชมรมนักข่าวสายไอที ครั้งนี้ดึงทวิต @moui จาก Twitter search API ไม่ได้ เลยต้องใช้ GET statuses/user_timeline API โดยตรง ได้ทวิตมายาวมาก ใช้ vi :g/^/m0 จัดการเรียงบรรทัดใหม่แบบย้อนกลับให้อ่านง่ายขึ้น

13:51:13 กำลังอยู่ในงาน 3G: ผลประโยชน์ชาติ ประชาชน หรือผลประโยชน์ใคร? จัดโดยชมรมนักข่าวสายไอที
13:55:15 รายนามวิทยากร: ดร.อนุภาพ ถิรลาภ (นักวิชาการอิสระด้านไอซีที), ดร.ยรรยง เต็งอำนวย (จุฬาลงกรณ์), นพ.ประวิทย์ ลีสถาพรวงศา (สบท.) ..
13:57:12 และ คุณเดชอุดม ไกรฤทธิ์ (อดีตนายกสภาทนายความ/เลขาธิการเนติบัณฑิตยสภา)
13:58:14 ดร.อนุภาพ: กำลังเริ่มต้นจากเรื่องของการประมูล และ กทช.
14:03:21 ดร.อนุภาพ: ถ้าสมมติว่าเอกชนสัมปทานหมดอายุพร้อมกันทุกเจ้า เอกชนต้องโอนโครงข่ายให้รัฐ และลูกค้าก็จะไม่มีทางเลือกก็ต้องติดพ่วงไปเป็นของรัฐ
14:05:19 ดร.อนุภาพ: เชื่อว่า จะมีกฏหมายออกในเร็ววันนี้ เพราะรัฐบาลน่าจะเร่งให้ปัญหาต่างๆ จบลง
14:06:15 ดร.อนุภาพ: แต่ที่เห็นก่อนคือ ทั้งรัฐ และ องค์กรหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เห็นแก่ประโยชน์ของส่วนตน มากกว่าผลประโยชน์ของประชาชน
14:08:18 ดร.ยรรยง: 3G เป็นสมบัติของชาติ, และไม่ใช่เรื่องของโทรศัพท์
14:09:01 ดร.ยรรยง: เมื่อเริ่มทำ network ใหม่ๆ ประเทศทั้งประเทศ 6 มหาวิทยาลัย ใช้ b/w น้อยมาก, พัฒนาการด้านอินเทอร์เน็ตอยู่ในอัตราเร่ง
14:10:02 ดร.ยรรยง: ช่วงเวลานี้ คือจุดหักเหของเทคโนโลยี กำลังจะก้าวข้ามจาก voice ธรรมดา มาเป็นระบบที่เป็น data system
14:11:03 ดร.ยรรยง: คนที่อยู่วงการเขารู้ แต่เอาหูไปนา เอาตาไปไร่ เพราะรู้อยู่แล้วว่า ระบบ voice เดิม มันมีเรื่องของสัมปทาน ซึ่งทำให้คนเป็นนายกได้
14:11:42 ดร.ยรรยง: การสัมปทานไม่ต้องการความ hi-tech แค่มีกระดาษ 1 ใบ ก็ทำให้รวยได้ เป็น monopoly อย่างหนึ่ง
14:12:44 ดร.ยรรยง: การเปลี่ยนจาก voice -> data เกิดการก้าวกระโดด มิติของการใช้งานอย่างมหาศาล เปลี่ยนแปลงโดยสิ้นเชิง
14:13:57 ดร.ยรรยง: ผู้รู้บางคนอ้างว่า ประชาชนมีกันคนละ 20 เมกสำหรับใช้งานเน็ตก็พอแล้ว แต่ อจ.เคยแย้งว่า ไม่พอ มีมากแค่ไหนก็ใช้มากแค่นั้นต่างหาก
14:15:43 ดร.ยรรยง: ประโยชน์ของ 3G มีมหาศาล เช่น ถ้าเป็นชาวนา ก็ยังสามารถเข้าเน็ตมาตรวจหาทางแก้ปัญหาว่า เพลี้ยลง จะแก้ปัญหาอย่างไร ใช้ยาพ่นประเภทไหน
14:16:51 ดร.ยรรยง: ดูจากระบบสัมปทานของเรา เราน่าจะกำลังฝันกลางวัน กว่าจะได้ใช้นั้น คงจะเป็นชาติหน้าตอนบ่ายๆ
14:17:21 ดร.ยรรยง: ปัญหาของสัมปทานตอนนี้คือ การแบ่งผลประโยชน์ไม่ลงตัว
14:19:35 ดร.ยรรยง: คลื่นความถี่เหล่านี้เป็นผลประโยชน์ของชาติ ในฐานะนักวิชาการ สิ่งที่รัฐ/ผู้รับผิดชอบกำลังทำ คือเอาสมบัติชาติไปขายทอดตลาด
14:20:23 ดร.ยรรยง: ยกตัวอย่างว่า ในห้องสัมมนานี้เต็มไปด้วยคลื่นความถี่รอบตัวเต็มไปหมด แต่คลื่นเหล่านี้แตะไม่ได้ แตะก็คุก เพราะมีเจ้าของหมด
14:21:18 ดร.ยรรยง: เป็นกังวลเรื่องของ technology ที่มีลักษณะเปิด เช่น wifi พวกนี้ไม่จำเป็นต้องมีสัมปทาน ไม่ต้องมีใบอนุญาต
14:22:21 ดร.ยรรยง: ผลคือ มีวิวัฒนาการแบบใหม่ๆ เนื่องจาก wifi เป็นคลื่นที่มีระยะสั้น ความแรงต่ำ ขนาด 2.4GHz เป็นคลื่นที่ไม่มีเจ้าของ
14:23:01 ดร.ยรรยง: คิดว่าในเวลานี้น่าจะเอาคลื่นที่ไม่มีเจ้าของ (สัมปทาน) เหล่านี้ มาต่อยอดทำการพัฒนาประเทศต่อเนื่องต่อไป โดยไม่ต้องพึ่งพารัฐ
14:23:55 ดร.ยรรยง: เพราะเทคโนโลยีเปิดพวกนี้ จะเปลี่ยนแปลงเร็วมาก การจะทำสัมปทานก็จะไม่คุ้มค่าด้วย
14:25:27 นพ.ประวิทย์: เพราะการใช้ 3G เป็นคำหลักแทนการประมูลใบอนุญาต จริงๆ แล้ว แม้จะเป็นการประมูลให้ได้ใบอนุญาต 2G บริษัทก็ต้องกระโดดมาร่วมประมูล
14:26:19 นพ.ประวิทย์: การประมูลที่เกือบเกิดขึ้นนั้น จะเป็นการเปลี่ยนแปลงการทำงานระหว่าง รัฐต่อรัฐ จะมาเป็น รัฐต่อเอกชน ซึ่ง รัฐวิสาหกิจรับไม่ได้
14:27:04 นพ.ประวิทย์: รัฐวิสาหกิจสองแห่ง ได้รายได้จากสัมปทานสามหมื่นกว่าล้าน แต่ส่งให้รัฐน้อยมาก
14:27:53 นพ.ประวิทย์: มีคนถามเยอะมากว่าเมื่อการประมูลล้ม ผู้บริโภคเสียอะไร จริงๆ มันยังไม่เสียอะไร เพราะสิ่งที่จะได้ยังไม่เกิดขึ้น
14:28:41 นพ.ประวิทย์: แต่จริงๆ แล้วถ้ามองแค่เรื่องของใบอนุญาตสำหรับ 2G ก็ตาม ผู้บริโภคก็จะเสียโอกาสที่จะต้องจ่ายค่าใช้บริการที่ลดลงไปได้
14:29:54 นพ.ประวิทย์: เล่าถึงปัญหาการส่งมอบเลขหมายที่ไปขอมาจาก กทช, การถ่ายโอนทรัพย์สิน รวมไปถึงพวกเสาสัญญาณและโครงข่ายต่างๆ
14:30:30 นพ.ประวิทย์: ยกตัวอย่างเสาสัญญาณ มันเป็นการเซ็นสัญญาร่วมกันระหว่าง บริษัทผู้รับสัมปทาน กับ เอกชน/ประชาชน ไม่ใช่ TOT กับ เอกชน/ประชาชน
14:31:18 นพ.ประวิทย์: ในระหว่างที่สัมปทาน 2G หมดนั้น แต่ว่าสัญญาเช่าเพื่อติดตั้งเสาสัญญาณ TOT (รัฐ) จะเข้าไปดูแลอย่างไร รัฐไม่มีนโยบายพวกนี้
14:32:29 นพ.ประวิทย์: มีคนแขวะว่า 3G มาจากคำว่า Games, Gambling and Girls จะมีคน download e-book สักกี่คน
14:33:46 นพ.ประวิทย์: ในมิติ 3G การไม่มีการประมูล ผู้บริโภคจะเสียโอกาสเรื่องของการเข้าถึงเน็ตของประชาชน
14:34:17 นพ.ประวิทย์: ในหลายประเทศ การทำ wire broadband ต้องทำกันในระดับประเทศ เป็นแบบ national broadband network
14:34:37 นพ.ประวิทย์: ในหลายประเทศ การทำ wire broadband ต้องทำกันในระดับประเทศ เป็นแบบ national broadband network .
14:36:17 นพ.ประวิทย์: ยังคงสงสัยว่า 3G นั้นจะเพิ่มจำนวนผู้ใช้เน็ตในเขตนอกเมือง/ชนบท จริงหรือไม่ ต้องศึกษาเพิ่มเติม
14:37:16 นพ.ประวิทย์: ปัญหาของ user คือ รู้ไม่เท่าทันเน็ต, ไม่รู้จักอุปกรณ์ของตัวเอง, และ รู้ไม่เท่าทันโปรโมชั่น สบท เจอปัญหาที่ผู้บริโภคมาฟ้องร้อง
14:38:18 นพ.ประวิทย์: มี user เจอค่าอินเทอร์เน็ตจำนวนเงินหลายหมื่น ทำให้รู้ได้ว่า user ไม่รู้จักเรื่องของการใช้งานเน็ตทางมือถือ
14:38:48 นพ.ประวิทย์: การชะลอตัวการประมูลออกไป มองได้ว่าเป็นโอกาสที่จะเร่งให้ความรู้ประชาชนไปก่อน ก่อนจะเกิดปัญหาซ้ำๆ แบบเดิม
14:39:27 นพ.ประวิทย์: ถ้าจะมี 3G อยากให้ประชาชนได้เป็น ผู้รายงานข่าวภาคประชาชนเพิ่มขึ้น ซึ่งจะเป็นประโยชน์ได้ แต่ก็อาจเป็นโทษได้ในทางกลับกัน
14:41:22 คุณเดชอุดม: เล่าว่าตนเองเป็นผู้ทำร่างฟ้อง กทช ฉบับแรก
14:42:39 คุณเดชอุดม: ถามว่ามีใครเคยเห็นสัญญาสัมปทานบ้างไหม (ในห้องสัมมนาไม่มีใครเคยเห็น)
14:43:29 คุณเดชอุดม: ในสัญญาที่พูดถึงเรื่องเสาสัญญาณนั้น เป็นการเช่าที่ของราชพัสดุถึง 80% แต่อยู่ในที่เอกชนราว 2%
14:44:38 คุณเดชอุดม: ใน รธน. มีระบุถึงการให้บริการห้ามกระทบกระเทือนกับการให้บริการโดยปกติ, ถามว่าหมายเลขโทรศัพท์ เป็นของใคร ตอบ องค์การโทรศัพท์
14:44:55 คุณเดชอุดม: ถามต่อว่า แล้วหมายเลขโทรคมคือหมายเลขอะไร เป็นของใคร
14:46:11 คุณเดชอุดม: ในการแก้สัญญาโทรคม ทำให้เลขหมาย 02 นั้นลดลง แต่หมายเลขที่เป็น mobile นั้นเพิ่มขึ้น, ถามต่อว่าใครได้ประโยชน์
14:48:01 คุณเดชอุดม: ในสัญญาสัมปทานนั้น มีระบุว่า ห้ามบริษัทตั้งบริษัทลูกมาแข่ง
14:49:01 คุณเดชอุดม: เดิมผู้ให้สัมปทานคลื่น คือ กรมไปรษณีย์โทรเลข, กทช มีสิทธิแค่ทำคลื่น ไม่ใช่เรื่องของหมายเลข
14:49:42 อยากจะบอกว่า ทวิตยาก เพราะคุยเรื่องกฏหมายสัมปทาน ที่ไม่มีความรู้เลย และท่านเดชอุดมพูดเรื่องที่เราไม่เคยคิดถึงมาก่อน ต้องล้างสมองนิดนึง
14:51:27 คุณเดชอุดม: เรื่องของ 3G นี้ ถ้าจะให้เขียน ก็ต้องเขียนเป็น มหากาพย์คอรัปชั่น
14:52:10 คุณเดชอุดม: สัญญาสัมปทานห้ามแปลง (ตาม รธน. อ้างไว้แล้ว) ถ้ารัฐบาลนี้ยอมแปลงสัมปทาน จะต้องโดนฟ้องแน่นอน
14:53:09 คุณเดชอุดม: ถ้าพูดเรื่องผลประโยชนื 3G ก็ต้องยกเรื่องของประชาชนเป็นตัวตั้ง ไม่ใช่เอกชนหรือรัฐบาลเป็นตัวตั้ง
14:54:07 วนไปเรื่อง ผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกคดีทางการเมือง ได้ไงเนี่ย ทวิตไม่ถูกเลย
14:55:12 คุณเดชอุดม: ตั้งข้อสังเกตว่า เลขหมายโทรศัพท์เป็นสมบัติของใคร, การทำเรื่อง number portability นั้น มีอำนาจใดไปบังคับเอกชน
14:56:10 คุณเดชอุดม: กทช มีหน้าที่ดูแลคลื่น เพราะหมายเลขนั้นเป็นของ ทศท
14:57:00 คุณเดชอุดม: ตั้งคำถามว่า ทำไมเราไม่พัฒนาไป 4G เลย จะมาทำเรื่อง 3G ทำไม
14:58:45 RT @iake: @moui ถามอาจารย์เดชอุดมให้หน่อยสิ ที่รัฐธรรมนูญห้ามแปลงสัญญาสัมปทาน อยู่ในมาตราไหน (ผมไม่รู้เรื่องนี้) <-ม.305 (1) ตอนท้าย
14:59:14 คุณเดชอุดม: รธน. ปี 50 มาตรา 305 วงเล็บ 1 ในตอนท้ายค่ะ
15:00:00 นักข่าวถามว่า ถ้า กทช หมดวาระไปแล้ว ทำไมนั่งทำงานอยู่ได้
15:00:17 คุณเดชอุดม: เป็นคำถามที่ดี ที่มีคนหลายคนไม่ยอมลุกจากเก้าอี้
15:01:03 คุณเดชอุดม: เพราะเราเปลี่ยนรัฐบาลถึง 3 รัฐบาล เกิดความชุลมุนทางการเมือง ทำให้มีคนไม่อยากเปลี่ยนงาน ไม่อยากละทิ้งตำแหน่งหน้าที่
15:02:52 คุณเดชอุดม: กฏหมาย กทสช นั้นไม่มีรัฐบาลไหนดูเลย, รบ.สมัคร ไม่มีดู, รบ.สมชาย ไม่เคยมาที่ทำเนียบ, ส่วน รบ.นี้ก็ไม่ทำอะไรเลย คงมัวแต่หนีสีเสื้อ
15:03:07 RT @iake: @moui ขอบคุณครับ "จนกว่าการอนุญาตสัมปทาน หรือสัญญานั้นจะสิ้นผล" :D
15:07:41 คุณเดชอุดม พูดถึงประกาศในปี 49, รธน. 50 การมี กทช, กสช และการต้องยุบเพื่อเกิด กสทช เหลือเพียงหน่วยงานเดียว
15:08:47 คุณเดชอุดม: ฝากนักข่าวไปเช็คว่า เมื่อ ทศท ได้รับอนุญาตทำ 3G ก่อนนั้น เมื่อสั่งอุปกรณ์มาแล้ว แล้วเจอคำสั่ง freeze ไว้ที่ท่าเรือในยุคนั้น
15:10:45 คุณเดชอุดม: การตั้ง กสทช นั้น มีกำหนดไว้ในแล้วว่า รัฐบาลจะต้องจัดตั้งให้เกิดภายใน 6 เดือน แต่ไม่มี รบ.ไหนทำเลย(ขอโทษฟังท่านอ้าง กม.ไม่ทัน)
15:12:07 คุณเดชอุดม: ถามว่า บริษัทเล็กๆ บริษัทหนึ่ง จะมีทรัพย์สินมูลค่าเป็นแสนล้านได้อย่างไร ถ้าไม่มีทรัพย์สินของประชาชนไปสนับสนุน
15:13:52 ซวยล่ะคุณ @iake เราไปทำวิทยากรเขาป่วน ดันผ่าไปถามคำถามเรื่อง รธน ก่อน ตอนนี้นักข่าวคนอื่นๆ รุมถามกันกระจายหมดแล้วค่ะ
15:15:25 @lekasina เป็นผู้ดำเนินรายการ ถามวิทยากรว่า เรื่อง 3G นี้ถ้าถูกใช้อ้างว่าทำเพื่อผลประโยชน์ประชาชน แล้วจริงๆ มันเป็นเช่นนั้นไหม
15:16:22 ดร.อนุภาพ: ผมเคยพูดไว้สามประเด็น คือ ต่างชาติไม่มาร่วมประมูล, กทช ไม่มีอำนาจ, กม. กสทช ก็ยังไม่เกิด ทำอะไรไม่ได้
15:16:54 ดร.อนุภาพ: กำลังจะตอบว่า กทช นั้นทำเพื่อใคร, ทราบกันไหมว่า ใครตั้ง กทช
15:17:52 ดร.อนุภาพ: เล่าเรื่อง กทช สนุกเชียว / งงเลย เพิ่งเคยได้ยิน อย่างกะเล่านิทานให้ฟัง
15:18:49 ดร.อนุภาพ: กทช ใช้เงินจำนวนมากในการซื้อสื่อ ในการใช้เงินจำนวนมากมายไปกับการโฆษณาที่ไม่เกิดขึ้น
15:19:11 หนุกวุ้ย ฮ่า
15:21:05 ดร.อนุภาพ: ถ้า กทช ทำเพื่อคนส่วนใหญ่จริง วิธีการประมูล จะไม่ใช่วิธีที่ถูกนำมาใช้เพื่อจัดสรรเรื่อง 3
15:21:30 ดร.อนุภาพ: อยากให้ผู้สื่อข่าวลองไปตรวจสอบกับ พรบ.องค์กรคลื่นความถี่ด้วย
15:22:27 ดร.อนุภาพ: กทช มีเรื่องที่ต้องทำ แต่ไม่ทำ, กลับไปทำเรื่องที่ไม่สมควรทำ ได้แก่ เรื่องของการเชื่อมต่อเครือข่าย ออกมาแล้ว 5ปี ในราชกิจจานุเบกษา
15:23:10 ดร.อนุภาพ: ถามว่าใครจ่ายค่าเชื่อมต่อเครือข่าย จ่ายไปแล้วเท่าไหร่ inter connection เป็นเท่าไหร่ ห้าปีผ่านไปก็ยังไม่มีคำตอบ
15:24:01 ดร.อนุภาพ: สัญญามาตรฐาน ที่ออกมาแล้ว 4 ปีเต็ม กทช ก็ไม่ทำอะไร เป็นกฏเกณฑ์ที่ออกมาเพื่อคุ้มครองผู้บริโภค เช่น prepaid ต้องไม่หมดอายุ
15:24:51 ดร.อนุภาพ: เงินใน prepaid ต้องคืน, ถ้าทะเลาะกันนั้น เขาจะตัดสายเราไม่ได้, เราต้องมีสิทธิขอหยุดใช้โทรศัพท์ชั่วคราวได้ แต่ก็ยังทำไม่ได้
15:25:10 ดร.อนุภาพ: ยังมีเรื่องอีกมาก ที่ กทช ต้องทำ แต่กลับไม่ทำ ทั้งที่เป็นเรื่องของประชาชนจริงๆ
15:26:04 ดร.อนุภาพ: การให้บริการทั่วถึง กทช ต้องทำเมื่อ 6 ปีที่แล้ว แต่ กทช ก็ยังไม่ได้ทำเลย ทำแค่ประกาศชื่อโรงเรียน กับหมู่บ้าน ไม่กี่พันจุด
15:26:32 ดร.อนุภาพ: มีความเห็นว่า กทช ใช้เงินไปกับการซื้อสื่อ ในการให้ข้อมูลข้างเดียวจำนวนมากมาย
15:27:59 ดร.ยรรยง: ขอพูดในฐานะที่เป็นนักวิชาการ ไม่ใช่นักกฏหมาย ไม่มีความสามารถจะพูดถึงเรื่องของกฏหมายสัมปทาน หรือ กฏหมายอื่นๆ
15:28:38 ดร.ยรรยง: ยังคงขอยืนยันว่า 3G เป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องมาถึงในประเทศไทยแล้ว
15:29:36 @TonyHedges I'm doing the live tweet from the discussing 3G: Whose benefits? by IT Press Club. :)
15:30:16 อุ๊ย อ. @YunyongTeng ใช้ศัพท์โบราณ คนมีอายุดูจอเล็กไม่ไหว ต้อง "เข้าแว่น"
15:30:55 ดร.ยรรยง: การควบคุม technology เป็นเรื่องของการใช้ทางของสังคม การควบคุมจึงเป็นเรื่องยาก
15:33:12 ดร.ยรรยง: ไม่อยากให้เกิดสังคมที่ทุกอย่างต้องคิดค่าต่อเชื่อม เช่น ถ้าจะต่อ wifi ก็ต้องเสียเงินในการต่อเชื่อมใช้บริการ ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น
15:34:10 ดร.ยรรยง: ไม่ได้ต้องการใช้ technology ที่ใหม่ล่าสุด ในฐานะที่ต้องสอนนักเรียน จะให้ใช้ชอร์คตลอดไปก็คงไม่ไหว
15:34:44 ดร.ยรรยง: การตาม technology จะทำให้ตามทันโลก และทำให้สอนคนรุ่นใหม่ให้ตามทันคู่แข่งขันในโลกด้วย
15:36:02 นพ.ประวิทย์: ด้วยกฏหมายที่มีอยู่ในปัจจุบัน ทำให้ดูเหมือนว่า กทช ยังมีตัวตนอยู่ แต่ขอละไม่พูดถึงว่าจะมีอำนาจอยู่หรือไม่ขอยังไม่พูดถึง
15:37:00 นพ.ประวิทย์: การให้ กทช คงอยู่นั้น ได้ลองค้นดู พบว่า มีระบุไว้ใน ร่าง พรบ.จัดสรรฯ ในบทเฉพาะกาล ระบุไว้ว่า จะต้องมี กทช อยู่
15:37:45 นพ.ประวิทย์: บอกว่า เห็นป้ายในรถไฟใต้ดินว่า "กทช นั้นทำเพื่อชาติ และเพื่อประชาชน"
15:38:39 นพ.ประวิทย์: ในสงครามโทรคมนาคม, ไม่ว่า กทช จะทำอะไร หรือไม่ทำอะไร ก็จะมีผู้เสียประโยชน์ และมีผู้ได้ประโยชน์เสมอ
15:39:36 นพ.ประวิทย์: อ้างถึง อ. @YunyongTeng ที่เรียกร้องให้มี pricing ของราคา data เสมอๆ ซึ่ง สบท.ก็เห็นว่า การ delay ออกไปจะได้วางแผนเรื่องนี้ด้วย
15:41:24 นพ.ประวิทย์: เรื่องของมือถือ จะมีเรื่องการจอง location ซึ่งจะทำให้ใช้แนวคิดเดียวกันกับเรื่องของ wire broadband ไม่ได้
15:41:56 นพ.ประวิทย์: ในต่างประเทศ จึงต้องมีการ cap bandwidth ของ 3G ไม่อนุญาตให้มีการใช้แบบ unlimited (เพื่อไม่ให้เกิดการไม่ยอม logout)
15:42:55 ดร.อนุภาพ: การให้อำนาจทั้งด้านนโยบายและบังคับใช้ ไว้กับ กทช หน่วยงานเดียวนั้น เป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้อง จะต้องยอมรับตรงนี้ก่อน
15:43:40 ดร.อนุภาพ: พูดถึง national broadband ว่า รัฐบาลจะบังคับเอกชนให้ลงทุนไม่ได้ แม้แต่จะบังคับให้รัฐวิสาหกิจทำ ก็ยังไม่รู้ว่าจะทำให้เกิดได้ไหม
15:43:56 ดร.อนุภาพ: แต่จากแผนที่คิดไว้ตอนนี้ national broadband ไม่เกิด
15:44:08 ดร. ฟันธง ซะ........ หมดสภาพเลยประเทศชาติ
15:46:48 ดร.อนุภาพ: ร่าง พรบ.จัดสรร ไม่มีการเขียนเรื่องของการกำกับวิทยุโทรทัศน์ ต่างกับเรื่องของโทรคมที่ระบุไว้ ซึ่งกฏหมายนี้ จะกลายเป็นความหายนะ
15:47:51 ดร.อนุภาพ: ใน ร่าง พรบ. มีการระบุในการจัดหาผู้ให้บริการนั้น ระบุเพียงวิธีเดียว คือวิธีการประมูล
15:48:59 ดร.อนุภาพ: ในต่างประเทศ จะไม่ระบุไว้เลยว่า จะให้สรรหาด้วยการประมูลอย่างเดียว ปกติจะไม่ระบุวิธี หรือไม่ก็ระบุหลายวิธี
15:49:32 ดร.อนุภาพ: ตั้งข้อสังเกตเรื่อง ทำไมต้องมีตัวแทนที่มาจากผู้นำศาสนา หรือ ทหาร ในการจัดตั้ง กสทช
15:50:03 ดร.อนุภาพ: ขอถามว่า ถ้าต้องจัดทำเรื่อง data pricing แล้วมีรายงานมาให้ผู้นำศาสนาอ่าน แล้วจะเข้าใจในเรื่องนี้ได้ดีเท่ากับ technician หรือ?
15:51:19 ดร.อนุภาพ: การกำกับของเรานั้นเป็นแบบแนวดิ่ง แต่มันเป็นสิ่งที่เป็นปัญหาแล้วในญี่ปุ่นและเกาหลี ซึ่ง technology มันมีหลายแนว
15:52:44 ดร.อนุภาพ: อนาคต ถ้าผม download หนังโป๊ทางมือถือ ถามว่าจะใช้กฏหมายไหนมาจับผม จะใช้โทรคม หรือ วิทยุโทรทัศน์?
15:53:52 รู้นะว่า มีทหารจะมาเป็นว่าที่ กสทช แต่มี ผู้นำศาสนาด้วยเหรอเนี่ย พระเจ้า
16:00:06 ดร.อนุภาพ: คิดว่า รัฐอย่าทำเอง ในเรื่อง 3G ยังคิดว่า เอาไปทำเลย หลวงให้เงินด้วย แต่ต้องกฏเกณฑ์ไว้เลย ให้ต้องมีคุณภาพดีขนาดไหน
16:01:47 ดร.อนุภาพ: รัฐต้องมีวิธีการบังคับให้หยุดได้ ไม่ให้ล้ำเส้น
16:08:35 คุณเดชอุดม: กฏหมายเขียนง่ายมาก ถ้าข้อเท็จจริงนิ่ง แต่นี่เพราะข้อเท็จจริงไม่นิ่ง กฏหมายจึงเขียนไม่ได้
16:11:59 คุณเดชอุดม: เจ้าหน้าที่ภาครัฐ เมื่อเกษียณ วันรุ่งนี้ก็ไปนั่งเป็นบอร์ดของเอกชนได้ แต่จริงๆ ต่างประเทศจะไม่ทำแบบนี้
16:16:00 Seminar is ended.

รวมบทความ ธเนศ วงศ์ยานนาวา

2010-09-08T22:41:00.008+07:00

Historicism หลังเฮเกล: รันเกและโครเช่, รัฐศาสตร์สาร 9, 3 (ก.ย.-ธ.ค.26), pp. 1-36

ภาพตัวแทน แทนสิ่งที่แทนไม่ได้, จุลสารไทยคดีศึกษา 12, 1 (ส.ค.-ต.ค. 2538), pp. 16-18

มนุษย์โรแมนติคกับการบริโภคภาพเสรี, จุลสารไทยคดีศึกษา 13, 3 (ก.พ.-เม.ย. 2540), pp. 10-15

อาณาเขตสาธารณะ/ประชาสังคมและนักมานุษยวิทยากับคนชายขอบ, จุลสารไทยคดีศึกษา 15, 4 (พ.ค.-ก.ค. 2542), pp. 16-37

ประวัติศาสตร์และสหวิทยาการ: ชาตินี้เราคงรักกันไม่ได้, รัฐศาสตร์สาร 24, 2 (2546), pp. 297-334

สภาวะสมัยใหม่ของวัฒนธรรมการอ่าน : ห้องสมุดกับการเผชิญหน้ากันของ ตา และ หู, วารสารไทยคดีศึกษา 1, 2 (เม.ย.-ก.ย. 2547), pp. 67-92

ประวัติศาสตร์ครอบครัวตะวันตก: ประวัติศาสตร์คนใช้และการใช้คน, รัฐศาสตร์สาร 23, 3 (2545), pp. 1-49

อภัยวิถี: เทววิทยาทางการเมือง ความทรงจำและความหลงลืมของประวัติศาสตร์ไทย, รัฐศาสตร์สาร 22, 1 (2543), pp. 130-183

ผีของมาร์กซ์ และ ผีในมาร์กซ์ ข้อวิจารณ์ประวัติศาสตร์นิยมของพ็อพเพอร์และอัลธุสแซร์, รัฐศาสตร์สาร 20, 2 (2541), pp. 1-55

วิจารณ์หนังสือว่าด้วย สิว ผ้าอนามัย และ เยื่อพรหมจรรย์ Joan Jacobs Brumbergs, the body project : an intimate history of American girl, New York : Random House, 1997, รัฐศาสตร์สาร 20, 2 (2541), pp. 205-217

ท่อง ไปในแดนโพสต์โมเดิร์น: ความเหมือน/อัตลักษณ์และความแตกต่างในการเมือง, รัฐศาสตร์สาร 21, 2 (2542), pp. 333-382

(การร่วม) เพศนอกสถาบันการแต่งงานในฐานะ ระเบิด: จากประวัติศาสตร์ การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง ถึง เพศศึกษา...เมื่ออุดมการณ์ประสานกับวิทยาการทางการแพทย์, รัฐศาสตร์สาร 27, 3 (ก.ย.-ธ.ค.2549), pp. 1-55

บทแนะนำหนังสือ James D.Tabor, The Jesus Dynasty : the hidden history of Jesus, hisroyal family, and the birth of christianity, (New York: Simon & Schuster, 2006), รัฐศาสตร์สาร 28, 1 (ม.ค.-เม.ย.2550), pp. 353-359

สิงคโปร์ ภาพฝันของประเทศด้อยพัฒนา จากภาพสะท้อนของคนเดินทาง, Dome 6, (April-June 2006), pp. 50-60

ดาวน์โหลดทั้งหมด ThanesWongyannava.rar 25,125 KB.

วาทกรรมสองมาตฐาน - ความฟั่นแฝง (fallacy) ของไพศาล

2010-08-23T18:35:00.010+07:00

(16:33) paisalvision: คำว่า ๒ มาตรฐานคือวาทะกรรมลวงโลก สำหรับหลอกคนโง่ เพราะแค่คิดเป็นบ้างก็ต้องรู้ว่าการปฏิบัติกับหมาดีกับหมาบ้าจะใช้วิธีการเดียวกันไม่ได้
(17:02) bact: @paisalvision @bkk001 หมาดี-หมาบ้า คือวาทกรรมลวงโลก ถ้าคิดบ้างต้องรู้ว่า '2มาตรฐาน'พูดถึงสิทธิต่ำสุดที่หมาทุกตัวพึงมี แต่ดันไม่มี
(19:04) bkk001: ปชช ที่เดือดร้อนจากม๊อบ เหยื่อกระสุนต้องได้รับการชดใช้ คนเผาเมืองต้องได้รับโทษครับ @bact
(19:14) bact: @bkk001 ใช่ครับ คนทำผิดอะไรก็ตามก็รับโทษ - ด้วยกระบวนการยุติธรรม-ที่ยุติธรรมเท่ากัน (ไม่ได้บอกว่าโทษต้องเท่ากัน)
(19:16) bact: @bkk001 "หมาดี-หมาบ้า" ที่ @paisalvision พูด บิดเบือนและเบี่ยงเบนประเด็น 'กระบวนการ' ลวงโลกพาคนไปดู 'บทลงโทษ' ซึ่งผิดฝาผิดตัว
(19:21) bact: @bkk001 @paisalvision หมาดีหรือหมาบ้า ต่างก็เป็นหมา มีสิทธิขั้นต่ำได้กระบวนการยุติธรรมที่เท่ากัน [ส่วนผลตัดสินก็ต่างไปตามกรรม].

Extremistan, Random

2010-08-14T12:57:00.000+07:00

สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปคืออะไร? อนาคตจะนำพาสิ่งใดมา? ข้าไม่รู้ ข้าปราศจากลางสังหรณ์ใด ๆ เหมือนแมงมุมโรยตัวลงมาจากจุดยึด เป็นธรรมชาติที่แน่นอนไม่เปลี่ยนแปลง มันมองเห็นก็แค่ที่ว่างที่ไม่มีวันเห็นพื้น ไม่ว่ามันจะไต่ลงไปลึกเพียงใด

ข้าเองก็เป็นเช่นนั้น ที่เบื้องหน้าคือพื้นที่ว่าง สิ่งที่ขับให้ข้าเคลื่อนไปคือสายใยที่ทอดโยงไปเบื้องหลัง ชีวิตคืออะไรที่ยุ่งเหยิง เลวร้าย และไม่มีอะไรที่คงทนถาวร

ถามปัญหาใดก็ได้ที่ท่านต้องการ เว้นแต่เพียงอย่าถามหาเหตุผลจากข้า หญิงสาวได้รับการละเว้นจากการไม่สามารถให้เหตุผลเพียงเพราะคนพูดกันว่าพวกเธอว์ดำรงชีวิตอยู่ในอารมณ์ หากไม่ใช่สำหรับข้า เพราะข้านั้นมีเหตุผลมากมาย และบ่อยครั้งเลยที่เป็นเหตุผลโต้แย้งอย่างเงียบ ๆ ด้วยว่าความเป็นเหตุผลเหล่านั้นไม่อาจทำให้ข้ามีเหตุผลด้วยได้ มันมีบางอย่างที่ผิดพลาดในความเป็นเหตุและผล ที่พวกมันไม่สามารถไปด้วยกัน เหตุที่น่าพรั่นพรึงและมีพลังอำนาจ บางครั้งก็ก่อให้เกิดผลอันเล็กกระจ้อยและปราศจากความดึงดูดใจ กระทั่งไม่มีอะไรเลย เช่นเดียวกัน เหตุเล็กน้อยในชั่วพลันแล่นนั้นกลับสามารถส่งผลที่ยิ่งใหญ่ตามมา.

โซเรน เคียร์เคกอร์ด. ปรัชญากัมปนาท. พยงศักดิ์ เตียรณสกุล แปล.

ปัญหาไฟ HDD ติดตลอดเวลาบน Windows 7

2010-08-03T10:44:00.004+07:00

อีกปัญหาต่อจากโพสก่อนหน้า Thinkpad Windows7 ไม่จำการตั้งค่าความสว่างหน้าจอ ก็คือ ไฟแสดงสถานะการทำงานของ Harddisk มันติดตลอด

ที่ว่าติดตลอดนี่คือ ติดแบบไม่กระพริบ เหมือนว่ามันเขียนหรืออ่านข้อมูลลง Harddisk ตลอดเวลา

หาข้อมูลจากกูเกิล อืมมีคนเป็นหลายคน เสนอแนะวิธีแก้ปัญหามาหลายวิธีมาก อาทิ

Disable Windows SuperFetch
Disable System Restore
Disable automatic scheduled defragmentation
Disable disk indexing and files compression for all disk drives
Disable search indexing service

อืมม ทำทั้งหมดที่ว่ามานั่น ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาเลย เอาไงดีวะ ลองลง Windows ใหม่อีกรอบ ทีนี้เฝ้าสังเกตไปด้วยว่าไฟ Harddisk มันติดตลอดตอนไหน

หลังจากลง Windows 7 เสร็จ — ปกติ
หลังจากลง ThinkVantage System Update — ปกติ
ลง Update Driver จาก TVSU — ปกติ
หลังจากลง ThinkVantage Power Manager — ปกติ
ปรับแต่งการตั้งค่าใน ThinkVantage Power Manager — ผิดปกติ

เจอตัวแล้ว ปัญหาไฟ Harddisk ติดตลอดเวลาเกิดจากการไป Enable Automatic optical drive power off ถ้าไฟแสดงสถานะ Ultrabay ดับลงเมื่อไหร่ ไฟ Harddisk จะติดตลอดเวลาเมื่อนั้น

ไม่รู้แก้ยังไง ลง Driver ของ optical drive จาก Lenovo แล้วยังไม่หาย ตอนนี้เลยต้อง Disable Automatic optical drive power off (ค่า Default เมื่อเสียบสาย AC)

ปัญหานี้ก็ยังคาราคาซังอยู่ต่อไป.

Thinkpad Windows7 ไม่จำการตั้งค่าความสว่างหน้าจอ

2010-08-03T10:17:00.004+07:00

ใช้ Ubuntu มาหลายรุ่น ไม่เคยมีปัญหาเรื่อง Driver เอา Windows 7 มาลงบน Thinkpad R400 เจอปัญหาไม่ยอมจำการตั้งค่า LCD Brightness (ไม่ว่าจะตั้งค่าผ่าน ThinkVantage Power Manager หรือ Power Manager ของ Windows 7) พอ Restart หรือเปิดเครื่องครั้งใหม่ LCD Brightness มันจะกลับไปที่ระดับสูงสุดตลอด

ลองสังเกต เวลากด hotkey ปรับลดความสว่างของหน้าจอ ไอ้เจ้า OSD มันไม่ขึ้นแสดง อย่างนี้คงมีปัญหาที่ Driver

เข้าเว็บ Lenovo โหลด Driver การ์ดจอมาลง (Intel GM45/Intel HD) -- จริง ๆ หลังจากลง Windows 7 เสร็จ รัน Windows Update มันโหลด Driver มาให้อยู่แล้ว และหลังจากรัน ThinkVantage System Update มันคงเห็นมี Driver อยู่แล้ว เลยไม่โหลด Driver การ์ดจอมาให้

ที่ตลกก็คือ ตอนลง Driver (ที่โหลดจาก Lenovo) มันขึ้นกรอบโต้ตอบบอกว่า Driver ที่ติดตั้งอยู่ก่อนหน้าเวอร์ชั่นใหม่กว่าที่กำลังจะลง อ้าวแล้วกัน กดยืนยันลงทับไป เสร็จแล้ว Restart กลับเข้ามา Windows ปรากฎว่ามันจำการตั้งค่า LCD Brightness แล้ว และ OSD ขึ้นแสดงเวลากดปุ่มปรับลดความสว่าง

ความรู้ที่ได้จากประสบการณ์ (Empiricism) ครั้งนี้ อย่าอัพเดท Driver ผ่าน Windows Update จง Update ผ่าน ThinkVantage System Update

นึกถึงคำพูดของ Matthew We know our hardware.