لینک مستقیم ویدئو

ببین بابا کنار قاب عکست، دوباره رنگ دریا را گرفتم

دوباره لابه‌لای خاطراتم، سراغ بوی بابا را گرفتم

سراغ خنده‌های مهربانی، که بر روی لبت پروانه می‌شد

میان سیل نامردی برایم، فقط آغوش تو مردانه می‌شد

غبارخستگی‌ها را که هرشب، دم در از نگاهت می‌تکاندی

همیشه فکرمی‌کردم که در دل، تمام بار دنیا را نشاندی

دوباره دیر می‌کردی و شب‌ها، کنار تخت‌خوابم می‌نشستی

من و تصویر یک خواب دروغی، تو با بوسه غمم را می‌شکستی

ترا می‌دیدم از لای دو چشمم، که روی صورتت جای ترک بود

دوباره قصه تردید و باور، دوباره سهم چشمانت نمک بود

تو بودی و خیال‌آسوده بودم، که تو فکر من و آینده بودی

تومی‌گفتی سحر نزدیک اینجاست، و بر این باورت پاینده بودی

ببین بابا که حالا از سر ما، هزار و یک وجب این آب رفته

از آن وقتی که رفتی چشم تقویم، به پای راه تو در خواب رفته

ببین حالا شب و تنهایی و درد، که چشمان مرا تسخیر کرده

سحر جامانده پشت این هیاهو، بگو بابا چرا تأخیر کرده؟

شبی در کودکی خوابیدم و صبح، تمام آرزوها مرده بودند

تمام سهم من از کودکی را، به روی دستبندت برده بودند

ترا بردند از این خانه وقتی، که چشم مادرم رنگ شفق بود

من و یک سنگر از جنس سکوتم ، تو جرمت ایستادن پای حق بود

من و فردای من قربان خاکت، که ما قربانی این خانه بودیم

تو را بردند اما من که هستم، که ما هم نسل یک افسانه بودیم

تو را بردند از این خانه اما، تمام شهر بویت را گرفته

ببین بابا بهاران بی تو آمد، که رنگ آبرویت را گرفته

تورفتی تا که بعد از تو درین شهر، تمام خانه ها آباد باشند

تمام بچه ها در فکر بازی، و باباها همه آزاد باشند

هیلا صدیقی / شعر بابا

——————————————

* شعری از شفیعی کدکنی که روی سنگ مزارش نوشته بودیم.

لینک مستقیم ویدئو

پ.ن. دورترها قسمت‌های عربی‌شو ترجمه کرده. همونجا لینک دانلودش هم هست.

لینک مستقیم ویدئو

سفینه دل نشسته در گل، چراغ ساحل نمی‌درخشد. در این سیاهی سپیده‌ای کو که چشم حسرت در او نشانم؟

همیشه اینجاش که می‌رسه که داریوش شاکی می‌شه صداشو می‌ندازه تو گلوش، یه چیزی هررررری تو دلم می‌ریزه، همیشه!

لینک مستقیم ویدئو

در قفلِ در کلیدی چرخید

لرزید بر لبانش لبخندی
چون رقصِ آب بر سقف
از انعکاسِ تابشِ خورشید

در قفلِ در کلیدی چرخید *

و ما؟ ما هیچ. ما “بی‌چرازند‌گانی” که حتی اگر سر در آخور بی‌تفاوتی محض نداشته باشیم، بزرگ‌ترین دغدغه‌مان پریدن به هم است که تو چه گفتی و من چه… سر کوچکترین ظواهر آنچنان درگیریم که سیل بنیان‌کن در زیر خانه را نمی‌بینیم. نمی‌بینیم دوازده نفر “در آب دارند می‌دهند جان” برای اگر نه جلوگیری از سیل، که هدایتش به گونه‌ای که بگذرد و کمترین خسارت ممکن را به خانه بزند. و ما؟ ما همچنان هیچ. ما… هنوز جنازه‌ای نداریم که مویه کنیم. ما غریق‌نجات نیستیم، ما مرده‌خوران مدیحه‌سراییم. ما برای نجات آموزش ندیده‌ایم، اما با جنازه کارمان راه می‌افتد. هنوز خاک هـدی صـابر سرد نشده… ما در مقابل فاجعه واکسینه شده‌ایم.

در مردگانِ خویش
                     نظر می‌بندیم
                                     با طرحِ خنده‌یی،
و نوبتِ خود را انتظار می‌کشیم
بی‌هیچ
خنده‌یی! **

——————————–

* ساعت اعدام

** شبانه

- یه یه یه یه یه یه یه یه گوووووریل پونزده متریییییییییییییییییییــــــــــــــــــ ــ ــ ــ ـ ـ ـ …

لینک مستقیم ویدئو

پ.ن. آوای نی، وای از آوای نی…