صد روز تنهایی

درس تاريخ

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Wed, 04 Nov 2009 22:55:47 PST

جوانی را به قصد کشت می زدند.مردم ضجّه می زدند و هوار می کشيدند.نفرت و درد گلوی همه را می فشرد.پسری زار می زد که آخه دست خالی چطور حق اين فلان فلان شده ها رو کف دستشون بگذاريم؟ عاقله مردی جواب داد:اگه دوست داری چماق دستت بگيری و بزنی و ببندی بايد بری توی اون صف وايسی(اشاره به صف گاردی ها).آزادی ای که با چوب و چماق بدست بياد می شه کودتا,می شه ديکتاتوری

بازگشت

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Sat, 19 Sep 2009 12:31:43 PDT

سالهاست که از اينجا رفته ‏بودم. نمی دانم اگر می آمدم و , همانطور که حالا پشت به درب ورودی در مبل راحتی و افکارم فرو رفته ام , پشت به درب ورودی می ‏نشستم و در مبل راحتی و افکارم فرو می رفتم باز پسر گارسون می آمد که بپرسد:"چيزی ميل داريد؟"
جوری نگاهش می کنم انگار که بگويم احمق جان اگر نمی خواستيم چيزی بخورديم اينجا چکار می کرديم!؟
بعد دست دراز می کنم تا منوی کافی شاپ را از دستش بگيرم.
حالا اينبار ,اگر می آمدم, باز طبق معمول می خواست بپرسد "چيزی ميل داريد؟" يا مثل بچه آدم منو را می داد و می رفت؟
می ترسم! يعنی هميشه می ترسيدم که نکند بپرسی.بپرسی اين همه سال کجا بوده ام.حتی اگر نيامده باشم هم می پرسی, بدون توجه به معذب بودن من و بدون توجه به پسر گارسون که دستش را دراز کرده تا منو را به من بدهد و چشم از تو برنمی دارد.
جوری نگاهش می کنم انگار که گفته باشم: "بگذارش روی ميز."
اما انگار پسر ايستاده تا من جواب بدهم.که بگويم اين همه سال کجا بوده ام.
می ترسم چون جوابی ندارم و می ترسم چون شايد پسرک مجبور شود سالها برای شنيدن جواب من منتظر بماند و بعد بخواهد به کسی توضيح بدهد که اين همه سال - که منتظر جواب من بوده- کجا بوده و نتواند.
"اين همه سال کجا بودی؟"
جوری نگاهت می کنم انگار که بخواهم بگويم:من که اينجا نيستم که می پرسی
"اين همه سال کجا رفته؟"
حالا بهتر شد. وقتی نباشی سئوالها ديگر منتظر جوابی نيستند.حالا که مخاطب نيستم می توانم راحت تکيه بدهم, بستنی ام را بخورم و گاهی در جواب فقط جورايی نگاهت کنم.
-"اينبار چی می خوری؟"
جوری نگاهت می کنم انگار که می خواهم بگويم:بستنی شک... که تو می پری وسط حرفم و می گويی:"مثل هميشه.بستنی شکلاتی با خامه اضافه."
و با هم می خنديم.
پسر گارسون آمده.با بستنی شکلاتی من و قهوه ترک تو.می پرسد:"چيز ديگری ميل داريد!؟".
اينبار حتی نگاهش هم نمی کنم.انگار که نپرسيده چيز ديگری هم ميل داريد.
قاشق را که در خامه روی بستنی شکلاتی فرو می کنم تو بی هوا می گويی:"پانزده سال پيش رفتی و هيچ خبری هم ندادی."
قاشق در دستانم يخ می زند.دهانت نيمه باز مانده و انگار آخرين کلمات هنوز بر روی لبانت نشسته اند.پسر گارسون دستمال به دست روی ميز ديگری دولا مانده .همه يخ زده ايم اما اين بستنی لعنتی شکلاتی دارد همينجور آب می شود.کمی بگذرد ديگر قابل خوردن نيست.
نمی توانم هيچ جوری نگاهت کنم چون چشمانم آخرين لحظه به خامه سفيد روی بستنی شکلاتی مانده است.بنابراين جوری خامه سفيد روی بستنی شکلاتی را نگاه می کنم انگار که دارم می گويم:"خب روز آخر که ما همديگر را ديديم."
-"و تو حتی يک کلمه با من حرف نزدی!!"
خب نمی توانستم.حالا که نيستم هم توضيح دادنش سخت است چه برسد به وقتی که آمده بودم.حتما سرخ و سفيد می شدم و عرق می ريختم.تازه حالا يادم آمد که آخرين بار پول ميز را تو حساب کردی و اينبار نوبت من است. يادم باشد حتما به اندازه کافی پول همراه داشته باشم و چند موضوع جالب تا بتوانم سربزنگ ها موضوع بحث را عوض کنم.
پسر گارسون روی شانه ام می زند:"کجائی عمو!؟"
بر که می گردم ديگر او پسر گارسون نيست.همکارم است.تو هم نيستی و جايت خالی ست.کافی شاپ هم شده اين گاراژ که پانزده سال است در آن مشغول به کار شده ام.
می گويم:"رفته ام به تهران.کافی شاپ ستاره بالاتر از ميدان آرژانتين."
-"آنجا که سالهاست اتوبان شده عمو.اتوبان رسالت. کاش ديگه اينبار با بچه ها رفته بودی تهران.خيلی ساله که خانواده ات رو نديده ای"
يعنی حالا که رفته ام, وسط اتوبان رسالت نشسته بودم. و آن پسرک در اين شلوغی لابه‏لای ماشين ها می چرخد و شيشه هايشان را پاک می کند و می پرسد:"چيزی ديگری ميل داريد!؟" و تو که در ماشين کناری نشسته ای. شيشه را پايين می دهی و می پرسی:"آقا خروجی برای اتوبان همت جلوتره؟" و من خوشحال از اينکه نپرسيدی اين همه سال کجا بوده ام جواب می دهم:"نمی دانم.آخر سالهاست که از اينجا رفته بودم!"

تهران-شهريور 88

برای تو

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Wed, 08 Apr 2009 05:27:02 PDT

تو که شعرهای من را می‏خوانی
انگار اين منم
که نشاء کلمات را
در دهان تو می‏نشانم
و تو دانه‏دانه آنها را
آنچنان جان‏می‏بخشی
که شک می‏کنم نکند
همه اين شاليزارها
شعر‏های کسان ديگرند.

***

تو که شعر‏های من را می‏خوانی
تو لب‏هايت را غنچه می‏کند.
و تو که لب‏هايت غنچه می شود
من عاشق تو می‏شوم
که لب‏های تو را غنچه می‏کند.

***

می‏نويسم "دوستت دارم"
تا تو که شعر‏های من را می‏خوانی
بگويی دوستم داری
و من بدانم
گفتن دوستت دارم
از شنيدنش
بسيار شيرين‏تر است.

سال نو مبارک!

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Tue, 17 Mar 2009 06:36:58 PDT

با آروزی سالی بهتر

شده آیا؟

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Thu, 26 Feb 2009 16:40:36 PST

شده گاهی سه بار,
گاهی حتی يکبار,
چشمهای تو را ناديدن.
دو حفره باشند.
و گاهی دو هيچ,
که پر نمی شوند از نگاه.
*
شده فراموشی را آمدن
و پوششی بی رنگ را
بر رخسار تو کشيدن.
من صورت هيچ کس را
نتوانستم بياويزم
تا نقاب تو شود.
*
شده من هيچ
ديگران هيچ
حتی خودت
به جای خالی قابت به ديوار نگريستن.
گريستن.
و من در اتاق مجاور
مبهوت تو مانده باشم
که بدون ِ خود چه می کنی؟

ساعت شنی

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Fri, 13 Feb 2009 05:09:11 PST

گفتی:"بخواب ! "

و صحرا , باريدن گرفت از حفرهً تنگ آسمان.

اين جماعت بی خواب , فرياد می کشيدند " آب ".

من به ساعتی فکر می کردم که تنگش گرفته باشد.

گفتی:"بگرد بر گرد جوانهً بی تاب".

اما مگر گرد پيری را می توان تکاند؟

هنوز فرياد ِ آب می جوشيد.

زمان کپلش را بر زمين نهاد.

من نگاهم بر آتش , واژگون ماند.

گفتی از مرداب

که آب سرگردان , فوّاره نخواهد شد.

شعله زبان می کشيد بر شاخه های خيس.

و ديگر کسی به آب و آتش نزد

آخرين ماسه ها که چکيدند.

فراموشی

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Tue, 16 Dec 2008 11:11:27 PST

بیست و هشت سال پس از 5 ژوئن 1946
فرزان
- یکی از اشرار سیستان -
چشم به جهان گشود.
از سرنوشت او در حال حاضر خبری در دست نیست.

***

سی و سه سال پس از 5 ژوئن 1946
یاسر
- متفکر و دانشمند معاصر -
پا به خاک آمریکا گذاشت.
یک سال بعد
دکترای خود را در رشته خود شناسی
با دستی شکسته دریافت نمود.

***

پنجاه و یک سال پس از 5 ژوئن 1946
فریده
- دختری زیبا و فرهیخته -
اولین شعر خود را بر وزن مشعّث مقصور سرود.
حالا او به شغل شریف خانه داری مشغول است.

***

اکنون شصت و دو سال از 5 ژوئن 1946 می گذرد
و پدرم در احمدآباد,
خاطراتش را از آن روز تاریخی تعریف می کند.
گویا دست کثیف آلزایمر,
هنوز به گنجینهء حافظهء ملی ِ او نرسیده است.

کابوس

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Thu, 20 Nov 2008 02:33:20 PST

ميانه های راه بود
که هر چه صدا زدم,
تق تق کفشهای تو ديگر نيامدند.
درون ِ گودی ِ جای ِ پای ِ تو بود
که دو چشم مضطرب از خاک
سر درآورده بودند.
يکی لگد شده بود
و ديگری گريه می کرد.

همان حوالی,
دهانی را پر از خاک می کردند
و زبانش چون کرمی
تقلا می کرد
تا خود را به باران برساند.

چشمانی بی حدقه هم بودند
-دهها جفت-
به دهان نيمه باز دوخته شده,
تا آخرين کلام را
هر چند کهنه و خاک گرفته
شنيده باشند.

گوشها هم
فارق از تمام همهمه ها,
بر چنگک سلاخی
تاب می خوردند.

جدا افتاده

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Fri, 31 Oct 2008 13:32:27 PDT

قسمتی از من به دریا افتاده است
موج که می زند
دلم می لرزد
ماهی ها لابه لای انگشتانم را جستجو می کنند
تا دریا نامم را بداند

آنجا نشانی نیست
چون نام من بر پوست شکم ماری نوشته شده
که سر تا سر کویر می خزد
و نام مرا
بر زمین نقاشی می کند

در افق مردی سیاه چُرده
بر قایقی نشسته
و خورشید را چون تاجی بر سر نهاده است
اگر نام او را بدانم
می دهم تا بر شکم کویر
نقاشی اش کنند

حالا آن مرد ایستاده است
و خورشید را بر شانه هایش انداخته
دستم می لرزد
و همه رنگها جز سیاه
از لابه لای انگشتانم به دریا می افتند

هنوز هم می توانم چهره اش را نقاشی کنم

نه آنقدر که باید

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Sun, 19 Oct 2008 20:21:49 PDT

انگشتانم سر به شانهء همدیگر گذاشته اند
نه به سنّت راهبه های شلاق خورده و تنها
که من از سه کس نیستم
و نه آن کسی که پنجاه و دو نفر دیگر را فروخت
تمام گناه من این است که
چشمانم خیس نمی شوند
و فقط انگشتانم سر به شانهء یکدیگر می گذارند

هایکو

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Fri, 31 Oct 2008 14:56:45 PDT

دو فشنگ
برای سه اعدامی
سرباز ، غصه اش گرفته

خاک

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Thu, 07 Aug 2008 23:27:53 PDT

پیرمرد , یک دست بر کمر درخت گذاشته

با دستی دیگر

می خواهد پاشنۀ کفشش را بکشد

و راه بیفتد.

پیرزن , در بالکن طبقه دوم ایستاده

چشم از پای درخت بر نمی دارد.

دستش استکان چای را در میان راه

معطل نگه داشته.

کلاغ , پا به سن گذاشته و تنهاست.

پا به پا می کند تا شاید

بال گشوده از سر درخت,

دست بر دارد.

اما کلاغ , نمی پرد

پیرزن لب به استکان نمی برد

پیرمرد نمی رود.

زمان همچنان می گذرد

ولی این روایت پیش نمی رود.

گاهی این خاک

چه دامنگیر می شود.

;کافه شوکا

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Thu, 05 Jun 2008 13:28:25 PDT

در آغاز کلمه نبود.
کلمه سرآغاز سوء تفاهم هاست.
و زمان,
گاهی از کلمات آبستن می شود حادثه را
و این بار
نه نُه ماه
بل سه سال و ده ماه و دو روز
بر شکم کشید
تا بار خود بر زمین گذارد
پشت همان میز چوبی
در کنج ِ نیمه تاریک ِ کافۀ شوکا.

-من نگاه را می فهمیدم
وقتی که دزدیده می شد از نگاهم
و من مجال می یافتم به کشف سرخی ِ گونه ها
در سایه روشن نور شمع.

-چشمان ِ سیاهِ تو بی انتها بودند.
به درونشان که افتادم,
سکوت کردم تا به عمقشان پی برم,
از بازتاب برخورد سنگ بر ته چاه.

-من لرزش دستت را حس می کردم
وقتی که لیوان آب می رقصید به ارتعاش دست
و نگاه که از من ربوده می شد
و گونه های سرخ.

-نگاهت کاشفانه به جستجو آمده بود
تیره ترین اعماق آبی را.
و من برای از دست ندادن سُکان
لیوان را به دست گرفتم.

-من به کمین نشسته بودم
و انگشتانم را به انتظار
چهار نعل پیش می راندم بر روی همین میز چوبی
تا شاید دستان ِ بخشندۀ تو رحمی کند به سرپنجه های من
که ناگاه کسی ناقوس مرگ را نواخت
و شمع
جان باخت.

آن لحظه باد ِ ناسوده
بر درب نیمه باز کافۀ شوکا
فائق آمده
و آویز
رقصان
-درپیشگاهش-
نغمه ای سحرانگیز ساز کرده بود
نگاهها که به سوی در اغفال شد,
باد آمد و دل ِ لرزان شمع را با خود برد.

-نافقوس مرگ نبود
همسرایی ِ فرشتگان بود به تقدیس عشق ما

-من در آن ظلمت دستان تو را گم کردم.
جای شمع خالی بود.

-همه رفته بودند.
چشم تیزِ شمع
و نگاه هیزِ غریبه ها

-تو بی مقدمه گفتی:"دوستت دارم"

-من همه دهان شدم
فریاد کشیدم:"دوستت دارم"

-این قرار ما نبود
که تو آن الهه ای بودی -دامن کشان- سر از قصه ها برآورده
و من چون جنگجویان
باید جان می فشاندم هزار باره
تا تو شاید گوشۀ چشمی کنی بر من
تو برای من بتی بودی که بشکستی
"دوستت دارم " فغان ِ هر شب من بود
نه آغاز سخن از تو

صدا از گوشه ای برخاست: بگو حرف دلت را
صندلی می گفت
و آن آویز با رقصی خیال انگیز
و مرد و زن , که جمله همصدا بودند
و دیوار و در و پرده
همه فریاد ها می گفت:بگو حرف دلت را
بگو حرف دلت را
بگو
بگو...

دخترک خاموش ماند
بعد از سه سال و سیصد و اندی
نیک می دانست :لغت آغاز ِ مشکل هاست

تابلو

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Sat, 24 May 2008 08:46:10 PDT

نقش ِ چوب,
نقاشی ِ درخت.
برگی که در مسیر هذلولی خود بی حرکت مانده.
انگشتی که بر آب برکه فرو می چکد.
دایره ای رسم نمی شود.
شاید کمی فرو رفتگی در آبی ِ زبر.
نگاهی که پرشتاب می گذرد
و تخم های شکسته را در زیر بوته تمشک نمی بیند.
انگار که لحظه ای پیش رفته باشند.

سایه های من

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Thu, 15 May 2008 10:07:39 PDT

سایه ای به ابهت دنیا
که روز رنگ می بازد
تا بدان شبیه شود

چراغها می آیند
جایی برای جفت پشه های عاشق
که وفایشان لحظه ایست
با هر قدم من
به دیگری دل می بازند
در آن تودهء سیّال

تو کجایی!؟
اکنون را نمی گویم
همیشه را می گویم
که نیستی تا ببینی چگونه در این توهم تو در تو
فقط با سایه ام جفت می شوم
و شب هنگام
که می آید و تمام سیاهی شب
سایه ام می شود

جایی برای باد

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Wed, 14 May 2008 02:53:43 PDT

چقدر وارونه ای زندگی!
که اینان بر تن پاره پارهء من قلاب می زنند
تا دیوارها را بر آن بیاویزند
که فلانی,
-تویی که از ترک فاصله می خواندی-
این دیوارها را بردار
و بر دوش بکش.

ای جلادان نامیرای من,
من سالها پیش به پای همین دیوارها جوانه زدم.
این جدایی فاصله نیست.
سهم باد است
که بیاید و
از میان ما گذر کند
می بینید؟
ما همه چیز را برای خود نمی خواهیم!!

خونخواهی

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Fri, 25 Apr 2008 00:28:24 PDT

"من .. خون .. خواهم ریخت"

به عیش.. یا به کیش.

به نام کسانی که نمی شناسند مرا

و یا فراموش خواهند کرد

اسم ِ تک سیلابی زود از یاد می رود

"من .. خون .. خواهم داد"

به کسانی که تشنه اش هستند.

به پای اسمهایی پر طمطراق,

مام وطن .. رضای خدای,

یا همین ناموس که همیشه بر باد می رود

"من .. خون .. می خواهم"

این حرف ظالمانه ای نیست

که پسرکی رنجور می گفت

با چشمانی گود رفته و بی سو

اما من

- خون ها را –

یا ریخته بودم

یا داده بودم

بوم بوم...اعتماد

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Fri, 25 Apr 2008 00:26:57 PDT

اين روز نامه نگاری ها به شب تبله می کنند زخم های سر به مهر.

نامه های باکره قديسه می مانند چون تو را شوری نيست جز شايد کمی طعم گس ِ خرمالوهای ِ نرسيده به دستانم.

بر طبل نوشتم اعتماد ولی دام دام صدايش هيچ مرغی را اسير نکرد.
طبال گناهش چيست؟ که تو نشانی را به پای کبوتری بی نشان سنجاق کردی.

هر روز گاری را پر از نامه می کنم , پر ز خرمالوهای نا بالغ
اما..شب خاليست بر کنج آن لبان هميشه خاموشت که نقطه نمی گذارد بر فرارم از قرار

نفس

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Fri, 25 Apr 2008 00:25:35 PDT

خدعه می زنم به خویش

تا نگرید آن دلی که در جفای عشق تو مثال دختران به مویه و بسان مردمان به موی نقره فام خود نشان انس و الفتش حدیث کوچه بود و نقل صحبتش حریف آن شبان دیرپا

بی فریب و لودگی

زندگی چو مست بی کفایتی که از قضای روزگار بد مرام ما به تیغ تیز و دشنه گشته آشنا نه با زبان خواهش و دعا بلکه عربده کشان طلب کند بیا بیا

به فصل سخت ترس

من به روی خوش ز صورت زمین کشم بُرون تمام ریشه های هرز این گیا

آن کجاوه های رو به سوی کوی دلبرم کجا و من کجا؟

تا بهار دیگر و امید دیگری رسد ز راه

برجهد ز دیده اشک و از تمام پیکرم نفیر آه

فاصله

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Fri, 25 Apr 2008 00:22:43 PDT

فاصله یعنی سیب
اگر تو تعارف کنی و من نخورم
حتی اگر به جرمش از بهشت آزاد شوم

فاصله یعنی اشک
اگر تو بروی و بیاید
حتی اگر بدانم که رفتنت ابدیست

فاصله یعنی زمان
اگر من محاسبش باشم
حتی اگر برای تو کشته شود

فاصله یعنی "تو"
اگر تو مرا "تو" خطاب کنی
حتی اگر در دل برایت "من" باشم

ادغام

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Fri, 25 Apr 2008 00:21:36 PDT

تو مرا مادری
با آغوشی گرم و محبتی بسیار
پیوسته در یافتنت
آن زمان که در جستجوی خویشتنم

تو مرا سرزمینی
با بوی خاکی دامنگیر
که رشد را تداعی می کنی
و ریشه را

تو مرا عشقی
شورانگیز..پر معنی
با لبانی تشنه از گفتن
بی نیاز از شنیدن

تو همان منی
وقتی که خویشتن را
بسیار دوست تر می دارم

نو شدن

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Fri, 25 Apr 2008 00:17:50 PDT

وارونه می دود
شبها بیدار است
به خورشید چشم می دوزد
و از ستاره نگاه می دزدد

نمی نویسد
آنچه را که باید
تسلیم می شود
آنچه را که نشاید

هنوز هم اشکهایش
بر دلش می چکند
و او خوب می داند
نمکزار گلی را بر نمی تابد

فریاد می زند :نیست
ولی هست
می پرسد:هست؟
جوابی نمی آید
خیلی چیزها به کار نمی آید

نعل وارونه می زند
زندگی را به جلو می رود
خستگی را به در می کند
از پنجره می آید

صدای دوره گرد پیر در کوچه می پیچد
که سنّت می فروشد
به تمسخر می گوید:نو شو پیرمرد..خسته ام از بوی خاک
نمی داند که نو شدن همان نابودیست
برای پیرمرد ها..برای دوره گرد ها
حالا دیگر دستفروش آرام است
اما هنوز چیزی عوض نشده
اشکهایش بر دل می چکند
راه دل باید بست

راه دل می بندد
می میرد

دو راهی

mehrdadpishrowamin@gmail.com (مهرداد امین) — Fri, 25 Apr 2008 00:06:12 PDT

بر دو راهی سه راهنما بود.

یکی به سوی دشتی پر گل,

با زنبورهای درشت شیر ده.

از آن ِ پسرکان ِ تپلی که عسل می پرستند و خداوندگارشان شیرین است.

بر دو راهی سه نشان بود.

یکی به سوی کوهستانی سپید پیشانی,

با بزهایی پشمالو و بد اخلاق.

از آن ِ دخترکان ِ سردی که از بوی عرق تن بزها مست می شوند و خدایشان وحشیست.

بر دو راهی سه جهت بود.

یکی به سوی خودم.

از آن ِ من بود که خدایی ندارم.

و من به سوی خود بازگشتم.