hülyaca ❤

derdi dünya olanın dünya kadar derdi olur

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Thu, 02 Sep 2010 00:45:00 PDT

Hayatla ilgili konularda konuşurken, yaşam tarzı olarak "ben bir spiritüelim" dediğim zaman, genelde "Allah'a inanmıyor musun" şeklinde dini inancımı sorgulayan sorularla karşılaşıyorum. Kendimce bilgime ve kişisel deneyimlerime ait örnekleride katarak anlatıyorum, spiritüel olmanın ne demek olduğunu. Çoğu dostla hemfikir olsakda sonunda, dirençli vakalarda çıkmıyor değil bu konuda.

Spiritüel kelimesi ingilizce ruh anlamına gelen spirit kelimesinden türemiş. Ancak, spiritüel'in açılımını "ruhçuluk" olarak yapmak bana göre oldukça sığ bir yaklaşımdır, eksiktir ayrıca. Hatta spiritüel kelimesini kullanmamak için maneviyat, tinsellik, ruhsallık gibi sözcükleri kullananlarda var. Ben bu kelimelerin "spiritüalite" sözcüğünün anlatmakta olduğu içeriği tam anlamı ile karşılamadığına inandığım için orjinalini kullanmayı tercih ediyorum. Spiritüalitenin kapsadığı alan ruhla ilgili olmanın yanı sıra (herhangi bir inanç sisteminden bağımsız olarak) özellikle bilinç hali ile ilgilidir.

Spiritüalite denildiğinde anlaşılması gereken değişimle gelen kişisel gelişimdir ve insanın iyi bir insan olması yönünde iç ve dış yolculuğudur. Spiritüalitenin konusu, kişiyi geliştiren yaratılıştan olan spiritüel kaynakların farkına varılması, tekrar keşfedilmesi ve kullanılmasıdır. Spiritüalite gündelik hayat içindir ve kişilerin gündelik hayatlarını daha anlamlı bir şekilde yaşamalarını sağlar.

Spiritüalite sözcüğü kişinin bireysel yaşantısının gerçekliğine aktarabileceği ve yaşatabileceği evrensel prensipleri algılatır. Spiritüalite, özellikle, hiç bir kültür ve sınırla kısıtlı olmayan, herkes tarafından anlaşılabilen ve her yerde ve her zaman deneyimlenebilen bir bilinç halidir.

Spiritüalite "yaşamayı bilmektir!" Bunu bilmek mutluluğu getirir. Gerçek spiritüalite bir tapınma sistemi ve bir ritüeller dizisi değil, önce kendimize sonra başkalarına yönelik olumlu bir bakış açısıdır ki, bu da hayatı bir uğraştan ziyade bir zevk haline getirir. Mutluluğu elde etmenin bir yolu olarak, kişisel değerlerimizi ve davranışlarımızı incelemeden, yalnız kendi dışımızda olanlarla ilgilenmek ve en iyisinin sadece "ümidi içinde olma halinin" insan bilincinin en büyük hastalığı olduğunu düşünüyorum. Sadece en iyiyi ümit etmekle mutluluk bulunmaz. İyilik halini yaratmak bizim sorumluluğumuzdadır. Dış etkenler katkıda bulunabilir, yol(ilham) gösterebilir fakat sonuçta hayat biz onunla ne yaparsak odur!

Derinliklerimizdeki benliğimizin keşfi, bize anlayış yetisini getirir. Bu anlayışla da biz -varsa- buhranlarımızdan arınır, yaşamak istediğimiz hayatı yaratabiliriz.

Bana göre hayat, sadece yaşamı sürdürmek ve bir takım engelleri aşmaktan öte olmalıdır. Sevgi, neşe ve coşkuyu deneyimlemektir, gelişerek değişmektir, paylaşmaktır, yeni ufuklar açmaktır yada açılanı farkedebilmektir hayatta olmak. Yunus Emre'nin "derdi dünya olanın, dünya kadar derdi olur" sözünü her daim akılda tutmaktır.

İşte bende mümkün olduğunca spiritüel bir yaşam tarzıyla hayata devam etmeyi seçenlerdenim. Zihnimde Osho, yüreğimde Mevlana C.Rumi' nin o muazzam öğretileri var. Bu şekilde belki yaşamın sırrını çözemeyebilirim ama keyfini çıkartmaya devam edeceğim muhakkak hatta hayatta yaşanması muhtemel tüm iniş çıkışlara rağmen.

Charlie Haden & Pat Metheny' nin videodaki bu parçasını çok seviyorum.
ismi Spiritual. Bana sessizliği ve huzuru çağrıştırıyor.
Usul usul ilerleyen yumuşacık melodisi var. Spiritüel yaşam gibi.

Sevgiyle, sonsuz aşk'la kalalım hepimiz.

yaşamaya değil de hayatta kalmaya mı koşullandık biz?

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

ben hiç birbirine benzeyen iki an görmedim

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Thu, 26 Aug 2010 07:10:00 PDT

Yaşamayı rutin bir iş olarak gören ve her "n'aber" denildiğinde
"n'olsun işte yat kalk aynı şeyler" diyen insanlara şaşırıyorum.
Nasıl her yeni gün, bir önceki eski günün tekrarı olabilir?
insan yaşamından nasıl sıkılabilir ki?

Sıkıntı hassas olmamaktan kaynaklanır. Kişi hassas biri olmadığı
için etrafında olup biten belli belirsiz değişiklikleri göremez.
Bu yüzden her şey tekrar ediyor gibi görünür. "Güneş her sabah
doğuyor, aynı güneş; insan nasıl sıkılmadan kalabilir?" diye düşünür.
iyi de o aynı güneş değil ki! O sürekli değişiyor. Asla aynı değildir!

Ama onun aynı olduğunu düşündüğü için sabahları bakmaz çoğu kişi.
Gökyüzüne, bulutlara bakmaz. Bulutlarda her gün yenidir. Yeni renklere
bürünürler. Her gün güneşin doğuşunu kutlarlar :) Sabahları kuşlar,
ağaçlar ve tüm var'oluş yenidir, tazedir. insanlar da öyle.

Fakat bazı kişiler donuktur, hassas biri değildir. Mesala on yıldır
aynı adamla/kadınla yaşadığını düşünür. O'na bakmayı bırakır. O'na
uzun yıllar bakmaz, o'na dokunmaz doğru düzgün, kokusunu unutur belki!
O zaman bu sıkıcı, o zaman o her zaman aynı kadın/adam demektir!
Oysa sıkıcı olan kadın/adam yada hayat değil, sadece o'na bakanın gözlerinde fazlaca toz birikmiş olmasıdır sorun! Gözlerde ne kadar çok toz birikirse hayat o kadar sıkıcı olur. Hayat çok resmi bir hale gelir yani boştur! Kişi bir şeyleri yapmayı sürdürür ama yavaş yavaş tüm hareketleri robot gibi mekanikleşir.
Evet, o zaman hayat can sıkıntısıdır.

Resmi tören gibi sürdürdükleri hayatlarına devam eder böyle insanlar.
Bazıları da bir şeyler yaparlar ama neyi neden yaptıklarını anlamazlar.
Eve gittiklerinde eşlerini öperler ama alışkanlıktır bu çoğu zaman,
coşku yoktur içinde. Donuk bir olay. Hani eve girerken ayakabılarını
çıkartmak gibi adettendir! Ve tabi ki böyle yaşayan insanların kendisini
yorgun hissetmesi ve canlarının sıkılma hali normaldir...

Gökyüzüne hiç bakmayan milyonlarca insan var. Eğer bir gece aniden
tüm yıldızlar ortadan kaybolsa bunun farkına bile varmazlar!
Fark etmeleri bir kaç gün sürebilir. Gazetelerde ya da sosyal ağlarda
"tüm yıldızlar ortadan kayboldu" haberi çıkarsa şayet,
kafalarını kaldırıp gökyüzüne bakarlar. Ne acı!

Elbette böyle neşeden, coşkudan, sevgiden uzak, sürprizlerden korkarak
yaşanan bir hayat sıkıcıdır. Hatta kimyasal bir süreçtir sadece!
Oysa birilerini beklemeden bazen çiçek almak gerek kendimize
ya da kendimizin en sevdiği tatlıyı ısmarlamak yine kendimize...
Veya ağaçların altında çimenlere uzanıp, dudaklarımızın arasında
bir çimen yaprağı ile gökyüzünü seyretmek, ağaçların,
açık havanın ve gökkubbenin tadını çıkarmak,
"kendi kıyımızda" yüzmek
ne muhteşem bir duygudur yapabilene.

Hayat bir mucizedir. inanmak gerek mucizelere,
bugüne kadar hiç gerçekleşmemiş olsa bile!

Tıpkı John Burroughs' un bu şiirindeki gibi;

Huzur içinde ellerimi kavuşturuyor
ve bekliyorum,
Rüzgara,
gel-git'e
ya da
denize aldırmıyorum ;
Artık zamana
ya da
kadere isyan etmiyorum,
Bana ait olan,
bana gelecek çünkü.

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

senin dansa dönüşmeni istiyorum

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Wed, 25 Aug 2010 07:00:00 PDT

Nena'nın bu videosunu izleyince bende orada olmalıydım diye geçirdim içimden... Dans etmek harika bir duygu çünkü, hele öylesi bir kalabalıkta ve coşku içinde olması insanın ruhunu şarj eder, zamanın ve mekanın dışına çıkartır kişiyi!

Dans bir deneyimdir, bedenimizi, zihnimizi ve ruhumuzu dengede tutan bir deneyimdir. Dans en ritmik olaylardan biridir. Gerçekten dans ediyorsak, böylesine bir birliği yaratan başka bir aktivite olmadığını görürüz. Oturuyorsak, bedenimizi kullanmayıp sadece aklımızı kullanırız. Sanki hayatımız tehlikedeymiş gibi koşuyorsak sadece bedenimizi kullanıp aklımızı kullanmayız. Eğer dans ediyorsak, ne oturur ne de hayatımız için koşarız.

Dans bir harekettir, keyif veren bir hareket.
Beden hareket eder, zihin akar.
Ve bunların hepsi bir arada aktığında birbirlerine karışır,
psikomatik hale geliriz.
Belirli bir simya oluşmaya başlar.
Enerji açığa çıkar, çılgınlaşır
ve oluşan enerji keyfe döner,
Keyif de sevgiye...

Nefis!

Ben senin dansa dönüşmeni istiyorum;
senin erişilmemiş olan yüksekliklere kadar çıkabilmeni istiyorum.
Osho

Ve Matt Harding...

Aşağıdaki videoda dünyanın her yerinde dans eden Matt'in görüntüleri de bana göre çok özenilesi. Dans evrensel bir dildir! mesajını sanki iliklerine kadar işliyor insanın. Yaklaşan 1 Eylül Dünya Barış Günü'nü de (yada 21 Eylül) hatırlatıyor ayrıca.

video link

Şarkı: Praan

Birde dünyanın sevgiyle birleşmesini temsil eden sema dansı var.
Bu dansta, ellerden biri gökyüzüne diğeri ise yere doğru dönüktür.
Bir eliyle dansçı sevgiyi alır ve diğeriyle tüm dünyaya dağıtır.
Kendi ekseni yani kalbi etrafında sağdan sola döner ve
böylece tüm insanlığı sevgiyle sarar.
Bu dans yüce bir birleşim için kendini aşmaktır.
❤
ben uçarım gökler uçar!
enfes!

Sevgiyle, sağlıcakla, aşk'la ve dansla kalalım hepimiz.

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

içimize doğru yola çıkmalı, yol/da olmalıyız

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Fri, 13 Aug 2010 10:45:00 PDT

Zihnimiz ve kalbimiz binbir parçaya bölündü,
her tarafa yetişmeye çalışıyoruz.
Yorgunuz, asabiyiz ve gerginiz.
Hayatın gürültüsünden birbirimizi göremiyoruz!
Bağırıyor ama sesimizi duyuramıyoruz, gürültü var,
bağıranların sesini duyamıyoruz.
Bakmalı, görmeli ve seyretmeliyiz, seyrimizi not etmeliyiz.
Vakit daraldı çünkü! ve sözler birikti.
Vakit daraldı ve söylenecek sözlerin çoğu henüz söylenmedi.
Durup dinlemeliyiz,
durup dinlenmeliyiz,
durup düşünmeliyiz
ama
durmalıyız önce!
Durmalı, durulmalı, durulanmalıyız!
ve iç'imize doğru yolculuğa çıkmalıyız, yola çıkmalı,
yolda olmalı ve yol almalıyız.
Yolu bulmalı, yol olmalıyız!
Ne demişti şair;
"En uzun yoldur insanın iç'i."

Ö. Tuğrul İnançer' in bu şiiriyle başlıyor kuantum fiziği ile tasavvuf arasındaki bağı anlatan videodaki sunum. Artık bilimadamları da bilim ve ruhsallık arasında bir bağ/köprü olduğunu kabul ediyorlar. içinde yaşadığımız evren mükemmel bir düzende işlemektedir. insan aklı evrenin işleyişini idrak edemez. işleyişindeki mükemmeliği idrak edemediği evrenin neden var olduğuna ise insan aklı ve bilim hiçbir mantıklı açıklama getiremez...

video link: iç'imize doğru yola çıkmalıyız!

"Herşeye sahip olduk, herşeyi çözdük, peki sonra ne olacak,
daha sonra ne yapacağız" diye soruyor,
"Ne zaman ben'den bir'e geçeceğiz" diye isyan ediyor
JZ Knight konuşmasında.

Herhalde Knight'ın karşısında Osho olsaydı, o'na biz insanların
"hayatı ve birbirimizi sevme dersine" ihtiyacımız olduğunu söyler
ve şöyle devam ederdi konuşmasına sevgi dersiyle ilgili;

Sevginin ilk dersi onu talep etmemektir. Verici ol.
İnsanlar ise bunun tam aksini yaparlar.
Hatta verdiklerinde bile çoğunlukla bunun arkasında,
aşkın geri döneceğine, dönmesi gerekliliğine dair bir düşünce vardır.
Bu bir ticarettir. Onlar paylaşmıyorlar, onlar özgürce paylaşamıyorlar.
Ancak koşullu olarak paylaşabiliyorlar.
Gözlerinin bir ucuyla hep onun geri gelip gelmediğine bakıyorlar.
Zavallı insanlar...
Sevginin en doğal işlevini bilmiyorlar.
Sen sadece akıtırsın, o geri döner!
Osho

Kuantum (fiziği) ve tasavvuf

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

ve düşündüm ki bu yaymaya değer bir fikirdi

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Sun, 08 Aug 2010 09:00:00 PDT

ve o an anladım ki hayatımın koreografı ben değildim!

Dr.Jill Bolte Taylor'un eline pek az beyin araştırmacısına nasip olacak bir araştırma fırsatı geçti: Büyük bir inme geçirdi ve beyninin hareket, konuşma, farkındalık gibi beyin işlevlerinin birer birer iptal oluşunu izledi.
Şaşırtıcı bir öykü.

... Peki biz kimiz?
El becerilerimiz ve iki bilişsel zekamız var. Ve anbean, bu dünyada kim olmak, nasıl bir insan olmak istediğimizi seçebilme gücümüz var! Tam burada, şimdi, sağ yarımküremin bilincine geçebilirim, "bizim" olduğumuz yere. Ben evrenin yaşam gücü, kudretiyim. Ben, diğer herşey ile bir ve tek olan ve cismimi oluşturan 50 trilyon güzel moleküler dehanın yaşam gücü ve kudretiyim. Ya da, sol yarımküremin bilincine geçmeyi seçebilirim. "Tek başına" bir birey olduğum, bir cisim olduğum duruma. Akıştan ayrı, sizlerden ayrı.
Ben Dr.Jill B.Taylor, entellektüel, nöroanatomist.
Bunlar benim içimdeki "biz"ler.
Siz hangisini seçerdiniz? Ve ne zaman?
inanıyorum ki, sağ yarımkürenizin o içsel huzur devrelerini çalıştırmayı ne kadar çok seçersek, dış dünyaya da o kadar çok huzur ve barış yansıtacağız ve gezegenimiz çok daha huzurlu bir yer olacak.
Ve düşündüm ki bu yaymaya değer bir fikirdi!

"View subtitles" seçeneğini Turkish yapabilirsiniz,
Türkçe alt yazı isterseniz.

video link

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

yaşamaya değil de hayatta kalmaya mı koşullandık biz?

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Wed, 04 Aug 2010 00:20:00 PDT

Soru : Yaşam nedir?

Osho: Yaşıyorsun ve bana yaşamın ne olduğunu soruyorsun.
Sen canlı mısın, ölü müsün? Bir mezarlıkta olsaydık,
insanlar mezarlarından çıkarak yaşamın ne olduğunu sorsalardı,
soru anlamlıydı. Ama sen hala mezarın dışındasın,
hayattasın ama yaşamının kaynağını hiç merak etmemişsin
.
.
.
diyerek devam ediyor Osho'nun konuşması.

video link: yaşam nedir?

❤

Meditasyon hakkında;
Meditasyon sadece sessiz bir zihin durumu demektir.
Sessiz bir zihin durumuyla herşeyi yapabilirsiniz.
Ve yaptığınız herşey daha zarif olacaktır,
daha yaratıcı olacaktır, daha iyi çiçekler,
daha iyi meyveler getirecektir.
Yaşamınız her boyutta daha zengin olacaktır.
Ben yaşamın tüm boyutlarında zenginlikten yanayım.
Para tek başına zenginlik değildir!

OSHO / Meditasyon / video link

sen mükemmelsin, kendine izin ver!

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

sokak boş deniz düz rüzgar es sesler sus

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Sat, 31 Jul 2010 09:30:00 PDT

Açgözlülük, kızgınlık, ego, bağımlılık ve kontrolsüz şehvet duygusuyla
hayatımızdan barış ve mutluluğu uzaklaştırıyoruz.
Bunun için dünyamızda bu kadar çok üzüntü var ve bizler
yani içimizden bu duygulara esir olanlar, huzuru bulamıyor/uz!

Huzurlu olmak, beklentilerden özgürleşip hiç kimseden
bir şey istememektir. insiyatifi ele alıp cömert olmaktır, yol açmaktır.
Her durumda hoşnut olmanın sırrı budur bana göre.
Arzuları tamamen yok etmeden baş ve son noktalarını törpüleyip,
iç dinginliği sağlayabilmektir huzur... Sessizliktir...

Sokak boş
Deniz düz
Rüzgar es
Sesler sus!

Tanrı*; "bana tüm arzularınızı söyleyin onları yerine getireceğim" der.
Ancak biz insanlar bunu yapmayız. Kendimize döner ve başka birisinin
gelip, arzularımızı yerine getirmesini bekleriz. Beklentiler arzunun
bir başka türüdür. Arzular huzurun yok olmasına neden olur.
"Sahip olmanın" bize güven hissettireceğini düşünürüz.
Ancak gerçek şudur ki; ne kadar çok şeye sahipsek, kaybetme
korkusu da o kadar artar! Ve bu şekilde huzurdan uzaklaşırız.
* Tanrı, ilah demektir.
Benim ilahım yani taptığım, inandığım Allah-u Teala'dır.

Kontrol edilemeyen arzular tüm çatışmaların nedenidir.
Bir şeyi ister ve onu alamazsak / kaybedersek hayal kırıklığı yaşar,
kafamızı ona takar, hatta dünyayla ilişiğimizi kesebiliriz.
Arzulardan özgür olmayı öğrenmek, huzurlu olmayı öğrenmektir.

Huzuru içinde bulunduğumuz şartlar nedeniyle değil,
ne olması gerektiğine dair düşüncemizle, gerçekte ne olduğu
arasında zihnimizde yarattığımız mücadele nedeniyle kaybederiz.
Oysa mücadele etmek yerine "olanı" kabul edebilsek...
Kabul ediyor olmak pasif olmak demek değildir, gerçekliğin
tamamen farkında olmak ve çalışmaya oradan başlamaktır.

Övülmeyi veya tanınmayı yada onaylanmayı beklemek ruhsal
az gelişmişliğin işaretleridir. Zaman içerisinde bu bizi tüketebilir.
Bizler yaşamlarımızda birçok kez aldanmışızdır.
Yanlış olan birçok şeyin alışverişi sonucu duygularımız zedelenmiştir.
Bazı insanların hissetmeyi tamamen terkedip
dünyayı reddetmelerinin sebebi budur!

Ancak bir "ruh" Tanrı'dan birşeyler almaya başladığında kalp açılır.
Öyle ise Tanrı'nın sevgisini alalım ve saf duygulara sahip olalım.
Saf duyguların ne olduğunu deneyimleyelim.
Birbirimize güvenelim ve kendimize inancımız olsun.
Kendimizi sevmeyi öğrenelim.
Duygularımızda saflık olsun, o zaman sevgiyi deneyimleyebiliriz.
Tanrı'dan alalım ve başkalarına verelim.
Başkaları için çok güçlü iyi dileklerimiz ve iyi duygularımız olursa
bu duygular onlara ulaşır.
iyi duygularımızın gücü ve aracılığıyla birbirimize yardımcı olabiliriz.

Benim kalbimin derinliklerinde yalnız şu tek duygu var:
Benim Tanrı'dan aldığım bu kadar çok şey kadar,
Tanrı'nın bütün çocukları da Baba'larından aynısını alsınlar ❤

Sevgiyle, aşk'la, daima...

dünyayı güzellik kurtaracak!

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

sessizlik boşlukları

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Thu, 29 Jul 2010 09:05:00 PDT

Osho'dan

"Birini kendine yakın hissettiğinde, yakınlık doğduğunda,
söylediğin her kelime önem kazanır. O zaman kelimelerle
kolayca oynayamazsın çünkü her şeyin bir önemi vardır.
O yüzden, sessizlik boşlukları olur.
insan başlangıçta kendini garip hisseder çünkü sessizliğe alışık değildir.
Bir şeyler söylenmesi gerektiğini düşünürsün, diğeri ne düşünür yoksa?
Birine yakınlaştığında, sevginin herhangi bir türü doğduğunda,
sessizlik gelir ve söylenecek bir şey kalmaz.

Aslında gerçekte de söylenecek bir şey yoktur. Hiçbir şey yoktur.
Bir yabancıyla, söylenecek çok şey vardır; dostlarınla, söylenecek
hiçbir şey yoktur. Ve sessizlik ağır gelir, çünkü buna alışık değilsindir.
Sessizliğin müziğini tanımıyorsun. Sadece tek bir iletişim yolu biliyorsun,
o da sözel, zihin kanalıyla. Kalple iletişim kurmak, sessizlikte,
kalpten kalbe iletişim kurmak nedir, bilmiyorsun.
Sadece orada bulunarak, varlığın kanalıyla iletişim kurmayı bilmiyorsun.

Büyüyorsun ve eski iletişim yöntemlerin yetmiyor.
Sözel olmayan, yeni iletişim yöntemleri geliştirmen gerekiyor.
insan olgunlaştıkça, sözel olmayan iletişime daha çok ihtiyaç duyar.
Dile ihtiyaç duyuyoruz, çünkü iletişim kurmayı bilmiyoruz.
Bunu bildiğimiz zaman, yavaş yavaş, dile ihtiyacımız kalmaz.
Dil, son derece ilkel bir ortam.
Gerçek iletişim ortamı, sessizliktir.
O yüzden, yanlış bir fikre kapılma, yoksa büyümeni durdurursun.
Dilin kaybolmaya başlaması bir eksiklik değildir; bu yanlış bir fikirdir.
Yeni bir şey var olmaya başladı ve eski kalıp bunu içine almaya yetmiyor.
Sen büyüyorsun, elbiselerin kısa gelmeye başlıyor!
Bir şey eksilmiyor; sana her gün yeni bir şey ekleniyor.
Daha çok meditasyon yaptıkça, daha çok seversin ve daha çok ilişki kurarsın.

Ve sonunda bir an gelir ki, o an sadece sessizlik işe yarar.
O yüzden, bundan sonra biriyle birlikteyken ve sözcüklerle
iletişim kurmadığınızda ve sen de kendini garip hissettiğinde, mutlu ol.
Sessiz kal ve o sessizliğin iletişim kurmasına izin ver.
Sevgi ilişkisinde olmadığın insanlarla ilişki kurmak için, dil gereklidir.
Sevgi ilişkisinde olduğun insanlarla birlikteyken, dilsizlik gereklidir.

insan yeniden bir çocuk gibi masumlaşmalı, sessizleşmelidir.
Hareketler olur yine; bazen gülümser, el ele tutuşursun,
bazen sessizce göz göze kalırsın; hiçbir şey yapmadan, sadece var olarak.
Varlıklar buluşur, birleşir ve sadece ikinizin bildiği bir şey gerçekleşir.
Sadece bunu yaşayan ikiniz bilirsiniz; başka kimse farkına varmaz,
öyle bir derinlikte olur her şey.
Bu sessizliğin tadına var; hisset ve tadını çıkar.
Kısa zamanda anlayacaksın ki onun kendi iletişimi var;
daha büyük,
daha yüksek,
daha derin ve
daha içten.
Ve bu iletişim kutsaldır, saftır."

Osho

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

rabbena hep bana

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Fri, 16 Jul 2010 12:45:00 PDT

Adamla kadın, birlikte aynı evde yaşıyorlar. Kadın, kendi başına bir şeyler
yapıp para kazanmaya çalışıyor. Adam aynı şekilde hergün işine gidiyor.
Evin aylık masrafı belli. Ev kirası, aidat, market masrafı, kişisel rutin ihtiyaçlar... Aralarında anlaşmışlar, ev kirasını adam, diğer masrafları kadın ödüyor. Hemen hemen her ay ortalama aynı rakamlarda ödeme yapıyorlar, çünkü her ayın her günü neredeyse bir önceki ayın o günüyle eşdeğer benzerlikte yaşanıyor... Adam akşamları eve geliyor, biraz televizyona bakıp sonrada uyuyuveriyor. Yorgun mu, sıkıntısı mı var, depresif bir dönemde mi, kaçtığı sorunlar mı var, o yüzden mi erkenden uyuyor belli değil çünkü konuşmuyor. Kadınsa "ben de çok çalışıyorum, para kazanıyorum birde evin birsürü angaryasıyla uğraşıyorum, o benimle ilgilensin" modunda / inadında. Bu yüzden defalarca tartışmışlar, hatta evleri bile ayırmışlar ama hani doktorların sürekli aynı endikasyonda aynı ilacı reçete etmelerinin açıklaması! olan "el alışkanlığı" hikayesi gibi dönüp dolaşıp ilişkiyi(!) devam ettiriyorlar.

Sizce aşkı meşki barındırmayan, aynı evde tek kişilik ayrı boyutlarda yaşanan bu ilişki ne kadar sürer? Bence daha iyi! bir alternatif bulana, kendini güvenceye alana kadar... Ne kadar acımasızca, bencilce değil mi! Sadece sevgililer, evliler değil, anneler babalar da çoğu kez, bu bencilliğe kendilerini fazlasıyla kaptırıyorlar. Tek kişilik dünya kuranların, sevgi bağlantısını sürdürmeleri mümkün olamıyor. Giderek yalnızlaşıyor bireyler. Salt yalnız kalmamak adına, daha azına razı olunuyor sevmeden! Bazen de evdeki baskılardan kaçmak adına! Özellikle kadınlar, baba baskısından kurtulayım derken, koca baskısına razı oluyorlar. Birbirlerini seven değil, birbirlerine katlanan ailelerle kaygılı, sorunlu, mutsuz, kendisini bulamamış, bencil, özgüvensiz bireyler yetişiyor. Farklı kültürlerden gelen insanlar, aynı yatağa girerek anlaşabileceklerini düşünüyorlar yada nikahta keramet! olduğunu. Oysa bedenler doysa da o an için, ruhlar aç kalıyor. Aç kalan ruhta birsüre sonra içinde bulunduğu bedenin kanını emmeye başlıyor! Bununla birlikte huzursuzluklar, tartışmalar, aldatmalar da başlamış oluyor, sonuç ayrılık yada boşanma çoğu zaman... Bu durumda biten ilişki yada evlilik mi yoksa kişinin kendisi mi olduğu ise tartışılır. Çünkü bencilliğin dip noktalarında dolaşarak, paylaşmayarak, sevgi duygusunu yitirerek ve en kötüsü kendini bundan asla sorumlu hissetmeyerek yaşamak, aslında bu bitişi hazırlamıştır. İlişki zehirlenmiştir. Bu şekilde yaşayan bir insanın ilişkisi kadar kendi hayata bakış açısını da yargılaması gerekli düşüncesindeyim.

Bireysel olmakla, bireyci olmanın ve bencilliğin karıştığı bir ortamda, eski tarz kadın-erkek rolleriyle yeni ilişkiler kurmak ve sürdürmek zor iş. Hem önümüzde örnek modeller yok hem de baştan çıkarmanın* tadı ve çıkarılmanın tadı bilinmiyor. Meze söylemeden yemeğe geçiyor çoğu kişi veya zaten kimse sofrasına oturmuyor aşkın... Kaç-göç 'ü oyun olarak düşünüp oynamak ne kadar zevklidir oysa. Galiba ne baştaki soruyu anlamaya, ne kimseyi dinlemeye, ne kimseyle aşk oyunu oynamaya vakit var. Biri olmuyorsa geç öbürüne! Zoru kim seviyor artık? Hangi giden gittiği yeri, hangi gelen geldiği yeri karalamıyor? Kim karşılıksız, masumca "şunu biliyorum ki; sende tanrıyı görüyorum!" diyor birlikte olduğu insana? Kim "ben senin herşeyin olacağım" açgözlülüğünden vazgeçerek yaşıyor ilişkisini?

Varsa yoksa kendimizle ilgileniyoruz.

Bunu yaptıkça da yalnızlığa batıyoruz, yalnızlıkla boğuluyoruz...
*kastım; şehvet değil heyecandır.

“Sevgi yalnız bir insana bağlılık değildir. Bir tutumdur. Kişinin yalnız bir sevgi nesnesine değil, bütünüyle dünyaya bağlılığını gösteren bir kişilik yapısıdır. Kişi yalnız bir tek kimseyi seviyor, başka her şeye karşı ilgisiz kalıyorsa sevgisi sevgi değil, genişletilmiş bencilliktir.”
Karl Max

"Yalnız açığa çıkan ışığı görebiliyorsan, yalnız söylenen sesi duyabiliyorsan; ne görebiliyorsun ne de duyabiliyorsun."
Halil Cibran

"ben sen senin herşeyin olacağım" açgözlülüğü

nisan2010 ist/iklal/anbul
telaş!

iletişim, katkı ve yorumlarınız
mail: hulya@hulyakonar.com

kendine sadık kal!

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Fri, 25 Jun 2010 08:45:00 PDT

osho'dan

Yeni insanlığın sanatı, kalbinin sesini, bilinçle, dikkatle ve her şeyinle
dinleme sırrından oluşacaktır. Seni nereye götürürse onu takip et.
Evet, bazen seni tehlikelere götürecek… Ama unutma, seni olgunlaştırmak
için o tehlikeler gereklidir. Bazen seni yanlış yola sokacaktır.
Ama yine unutma, o yanlış yollar, büyümenin bir parçası olacak.
Birçok kere düşecek, tekrar kalkacaksın. Çünkü insan böyle güç toplar.
Düşüp tekrar kalkarak. İnsan böyle bir bütün olur.
Ama dışardan dayatılmış kuralları takip etme.

Dayatılmış hiçbir kural doğru olamaz. Çünkü kurallar, sana hükmetmek
isteyen insanlar tarafından icat edilmiştir. Evet, bu dünyada,
aydınlanmış büyük insanlar da yaşadı; bir Buda, bir İsa, bir Krishna,
bir Muhammet. Onlar dünyaya kural koymadı. Sadece sevgilerini verdi.
Ama bir süre sonra müritleri bir araya gelip, davranış kuralları
oluşturmaya başladı. Usta gittikten sonra, ışık söndükten sonra,
hepsi karanlıkta kalıyor ve takip etmek için, el yordamıyla bazı kurallar
koyuyorlar. Çünkü görmelerine olanak sağlayan ışık artık yok.
O yüzden artık kurallara bel bağlamak zorundalar.

Kendine, iç sesine saygı duy ve onun izinden git. Ve unutma,
ben sana her zaman doğru yola gideceğin garantisi vermiyorum.
Birçok kere seni yanlış yola yönlendirecek çünkü doğru kapıya gelmek için,
insanın önce birçok yanlış kapıyı çalması gerekir. Hayat böyle.

Eğer birden doğru kapıya rastlarsan, onun doğru olduğunu anlayamazsın.
O yüzden unutma, son tahlilde hiçbir çaba boşuna değildir:
Her çaba, senin gelişmenin doruk noktasına ulaşmana katkı yapar.
Kararsız olma. Yanlış yola sapman endişe yaratmasın.
Sorunlardan biri bu: İnsanlara asla yanlış bir şey yapmamaları öğretiliyor,
onlar da yanlış yapmaktan o kadar korkmaya başlıyorlar ki,
hiçbir şey yapmıyorlar. Hareket edemiyorlar. Yanlış bir şey olabilir.
O zaman bir kayaya dönüşüyorlar, hareket kabiliyetlerini yitiriyorlar.
Mümkün olduğunca çok sayıda hata yap ama bir şeyi unutma:
Aynı hatayı tekrarlama. O zaman gelişirsin.

Yoldan sapabilmek özgürlüğünün bir parçasıdır.
Sana söylenmiş olan her şeyi unut: “Bu doğru ve bu yanlış!”
Hayat o kadar kesin değil. Bugün doğru olan bir şey, yarın yanlış olabilir;
şu an yanlış olan bir şey, bir sonraki an doğru olabilir.

Hayat o kadar kolay istiflenemez, onu bu kadar kolay etiketleyemezsin:
“Bu doğru ve bu yanlış.” Hayat her şişenin etiketli olduğu ve
neyin ne olduğunu bildiğin bir eczane dükkanı değil.
Hayat bir gizemdir: Bir an, bir şey uygundur ve o yüzden doğrudur;
bir sonraki an, köprünün altından o kadar çok su akmıştır ki,
artık uymaz olur ve yanlıştır. Benim doğruluk tanımım ne mi?
Varoluşla ahenk içinde olan doğrudur ve varoluşla ahenk içinde olmayan
yanlıştır. Her an tetikte olman gerekir, çünkü kararın o an verilmesi gerekir.
Neyin doğru, neyin yanlış olduğu hakkında önceden hazırlanmış yanıtlara
güvenemezsin. Sadece aptal insanlar önceden hazırlanmış cevaplara güvenir,
çünkü o zaman zeki olmalarına gerek yoktur. Neyin doğru, neyin yanlış
olduğunu zaten bilirsin. Listeyi ezberlersin; liste o kadar uzun değil.
On Emir: Bu çok basit! Neyin doğru neyin yanlış olduğunu biliyorsun
ama hayat sürekli değişiyor.

Eğer Musa tekrar dünyaya gelse aynı On Emir’i vereceğini sanmıyorum;
veremez. Aradan geçen üç bin yıldan sonra, aynı şeyleri nasıl
söyleyebilir? Yeni bir şeyler icat etmek zorunda. Benim anlayışıma göre,
ne zaman bu tip emirler verilse, insanlara zorluk çıkartıyor,
çünkü verildikleri zaman bile geçmişte kalmış oluyorlar.

Hayat çok hızlı ilerler; dinamiktir, durağan değil. O bir havuz değil;
Ganj gibi sürekli akan bir nehirdir. İki anı asla birbiri ile aynı değildir.
O yüzden bu anda doğru olan bir şey, bir sonraki anda doğru olmayabilir.
O zaman ne yapmalı? Yapılacak tek şey, insanlara bu değişen hayata
nasıl tepki vereceklerine, ancak kendilerinin karar vereceğini hatırlatmaktır.

Hayat böyledir. Onun için hazırlık yapamazsın. Onu hazır bir şekilde
bekleyemezsin: Güzelliği bu; anlamı bu. Seni her zaman şaşırtıyor
ve sürprizlerle geliyor. Eğer gözlerin varsa, her anın sürprizle dolu olduğunu
ve hiçbir önceden hazırlanmış yanıtın uygulanabilir olmadığını görürsün.

Sadece tek bir ihanet vardır ve bu da kişininin kendi hayatına ihanetidir.

Başka ihanet yoktur. Sürekli dır dır eden, seni sahiplenmeye çalışan
karın ya da seni sevmeyen kocanla yaşamaya devam ediyorsan,
kendi fırsatlarını yok ediyorsun demektir. Talmud’da Tanrı’nın öldükten
sonra şöyle söyleyeceği yazılıdır:
"Sana mutlu olman için birçok fırsat sundum.
Neden onları yakalayamadın?”

Sana işlediğin günahları değil,
mutluluk için kaçırdığın fırsatları soracaktır.

Bunlardan sorumlu olacaksın. Bu gerçekten çok güzel:
Sadece mutluluk için önüne konulan ama senin kaçırdığın
fırsatlardan sorumlu olacaksın.

Kendine sadık kal.
İhtiyacın olan tek inanç budur ve her şey çok güzel olacaktır.

*OSHO'nun birden fazla makalesinden derlendi.

❤

davul ve doğa seslerinin mükemmel birleşimi...
meditasyon...
ritm, ahenk, neşe ve huzur...

Prem Das & Murugi
Meditation Nature Drums Sounds

video link ❤

Osho'nun Sufizm ve Zen hakkındaki yorumları / facebook /

Niçin hayatı bir probleme dönüştürüyorsun?

Bu senin kendi oyunun, kendin saklanıyorsun!

Dokunulmamış gökyüzüne erişebilmek.

sevgiden daha yüksek bir din yoktur!

Sevgiyle, huzurla kalalım hepimiz.

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

domuzun burnuna sopayla vurabilir misin?

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Fri, 18 Jun 2010 22:18:00 PDT

Madrid'de bir otelin duvarında bir levhada şöyle yazıyor:
Şarkı söylemek yasaktır.
Rio De Janerio havaalanının duvarında bir levhada şöyle diyor:
Bagaj arabalarıyla oynamak yasaktır.
Yani,
hala şarkı söyleyen insanlar var, hala oyun oynayan insanlar da...

Bu cümleler, Eduardo Galeono'nun "Yürüyen kelimeler" adlı kitabından.

'Her şey ve hiçbir şey olmanın' arasında gidip gelen, yazarın kıvrak zekasıyla

işlenmiş baş döndürücü, düşündürücü hikayelerin olduğu bir kitap bu.

Kitabı okursanız özellikle 'baş melek' karakterine dikkat etmenizi

öneririm. Dünyaya bir görev için gönderilen başmelek, dünyevi zevklere

öyle dalıyor ki, melek olduğunu unutuyor! Hayatın zevklerinden

vazgeçemediği için hırslarıyla egolarının tuzağına düşen, zaaflarına

yenilen ve sonra da çıkmaza giren, istemediği hayatı yaşayan, yaşamı

keyifli hale getirmek için değil de mevcut memnuniyetsizliklere

kendince mantıklı açıklamalar bulmaya çalışan pek çoğumuzun

hayatından kesitler sunuyor.

Vazgeçmek, ilk duyulduğunda kulağa hoş gelmeyen kelimelerdendir ve

içinde önyargı besler. Tibet'li bir bilge vazgeçmeyi şuna benzetir;

"Birisine 'vazgeçmekten' söz etmek, bir domuzun burnuna
sopayı indirmekten farksızdır. Bundan hiç hoşlanmaz!"

Çünkü, 'vazgeçmek' günlük yaşamın küçük zevklerinden yoksun olmanın,

şunu yada bunu yapmamanın, oraya veya şuraya gitmemenin diğer adıdır.

Kısaca, zevk alma özgürlüğünü kısıtlayan bir dizi buyruk ve yasaklamadır.

Çoğumuz için birşeylerden vazgeçmek bu anlama geldiği için, hayatımızda

kullanmadığımız eşyalardan hatta bazen hiç bir işimize, olumlu duygumuza

yaramayan insanlardan bile vazgeçemiyoruz ya...

Hayatımız sonu gelmez bir sürü etkinlikle dolu. Çalışma başta geliyor elbette.

Normal şartlarda, çalıştıkça maaş/para kazanırız. Kazandığımız paranın

miktarı arttıkça, bizimde hayatımızda vazgeçilmezlerin oranı artmaya başlar!

Yenilemenin, almanın, değiştirmenin, gelmenin, gitmenin hesaplarını

yapar dururuz!

Belirli bir kazanç düzeyine geldiğimizde, sahip olduğumuz şeyleri durmaksızın

çoğaltmamız gerekir mi? Dinlenme fırsatı bulup kendimize vakit ayırdığımızda

n'apıyoruz peki? Dinleniyor muyuz gerçekten yoksa avizeleri değiştirmekle,

beyaz pencere panjurlarını bu sene moda diye kahverengiye çevirmekle mi

uğraşıyoruz ya da paramızın son kuruşuna kadar alışveriş yapmanın

telaşında mıyız? Yoksa hazır dinlenmek için oturmuşken, hiç gerekmediği

halde 2 yıl oldu yeter düşüncesiyle arabamızı neyle değiştirsek iyi olur

diye web sitelerini, dergileri mi karıştırıyoruz? Daha çok eşyaya, daha çok

giysiye, zevkle döşenmiş bir eve, daha incelikle düzenlenmiş bir mutfağa

sahip olmak bize zevk verir elbette, ama ne pahasına hiç düşünüyor muyuz?

Zamanımızı, enerjimizi yitirmek, dikkatimizi dağıtmak pahasına

olmasın sakın?

işte bu noktada 'vazgeçebilmeyi' bilmek devreye girebilirse,

bunların getirdikleri ile götürdüklerini tartabiliriz, yaşamımızda

değiştirebileceğimiz birçok şey olduğunun farkına varırız;

daha iyi, gereksiz şeylerden daha fazla arınmış bir yaşama kavuşmak için

üzerimizden atacağımız daha birçok şey olduğunun farkına varırız.

Sonuçta vazgeçmek, hoş olan her şeye 'hayır' demek, kendimizi çilekli dondurmadan ya da dağda yaptığımız yürüyüşten sonra güzel bir yemek ziyafeti çekmekten yoksun kılmak anlamına gelmez. Vazgeçmek, yaşamımızdaki bazı öğeler hakkında kendimize 'yapmak beni mutlu kılacak mı' diye sormaktır. Özgün bir mutluluk, yaşamın hayhuyları arasında sürüp gidebilmelidir. Bir şeyi arzu etmeyi kendimize yasaklayacağımıza, daha fazla arzu edilir olanı bulup kucaklamalıyız. Vazgeçmek, alışkanlık sonucu zevk olarak kabul etttiğimiz şeyleri inceleme, onların bize gerçekten huzur verip vermediğini doğrulama cüretine ve akıllığına sahip olmaktır. Vazgeçen kişi, iyi olan her şeyi kötü kabul eden bir mazoşist değildir. Hem böyle bir budalalığı kim yapar? Vazgeçen kişi, kendi içine bakmaya zaman ayırıp yaşamının bazı yanlarının onlara asılıp kalmaya değmediğini gözlemleyendir.

Kendine ve hayatına karşı dürüst olabilendir.

Vazgeçememek, kişiyi 'kararsızlığa' sürükleyebilir ki pek çoğumuzun yaşantımızda mutlu olamamamızın altında bu yatar. Kararsızlık, bir engeldir! Bir işi bitirmemizi engelleyebilir. Olabilecek şeylerin senaryosuyla kafamız karışmış, kararsızlık içinde bocalarken, sonunda eyleme geçmeye karar veririz ama o anda kendimizi kuşku içinde buluruz: 'Bunu yapacağıma şunu yapsaydım daha iyi olmaz mıydı?' Bizi kahreden kaygı ve bekleyiş çoğu kez, bilgece düşünmekten ve mantıklı bir kuşkudan değil, felç edici bir duraksamadan ve kafamızın içinde sıkıntıyla evirip çevirdiğimiz düşüncelerden kaynaklanır ki bu, kendini önemli görme duygusuna sıkı sıkı bağlıdır! Sürekli kendimizi düşündüğümüz için, her zaman ümit ile korku arasında iki arada bir derede kalırız... Alain Badiou ' nun dediği gibi;

"uykumuzu kaçıran, bizi hiçbir karara götürmeyen boş çözümlerden kaynaklanan ve aklımıza her gelişinde bizi çayırın üzerinde bırakılan balık gibi yerimizden sıçratan bu sıkıntı" bize sadece acı verir!

Meditasyon yapanlar, buda öğretileriyle ilgilenen dostlar da bilirler; vazgeçmek, özgür olmak demektir aslında. Hindistan başta olmak üzere pekçok ülkede sadece 'vazgeçmeyi' öğrenmenin yollarını gösteren kamplar var. Kolay birşey olmadığı muhakkak ancak vazgeçemediğimiz, bizi esir alan o bağımlılık/kararsızlık durumu yerini derin bir doymuşluğa bıraktığı zaman kuşlar gibi özgür olduğumuzu hissediyoruz...

Sonra, uçup gidiyoruz olduğumuz yerden daha enfes yerlere,

'kaçmadan' Ayten Mutlu' nun dizelerindeki gibi güzel güzel gidiyoruz,

nefis bir hayat yaşamak için gidiyoruz...

"...Oraya gidelim, elma kokularına, ne varsa yitirilmiş

Çağırsın bizi aşk, adımızı güzelliğe sora sora gidelim..."

devamı ♥

Daha sonra, Eduardo'nun dediği gibi,
gittiğimiz yerdeki otelde/evde şarkılar söylüyoruz,
bagaj arabalarının üzerine çıkıp oyunlar oynuyoruz :)

Sevgiyle, aşk'la, sağlıcakla ve özgür kalalım hepimiz.

iletişim, katkı ve yorumlarınız için

e-mail: hulya@hulyakonar.com

i am opening my third eye to the unseen vision, translating

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Sat, 12 Jun 2010 09:00:00 PDT

olumlama / afirmasyon : bir şey gerçekten olmuş, gerçekleşmiş gibi hedefimizi tanımlayan pozitif deklarasyonlardır.

video link : http://bit.ly/b0Tr5t

í αm infinite.
í αm the channel.
í αm expanding.
í αm psychedelic.
í αm vibration.
í αm timeless.
í αm unity.
í αm activating.
í αm resanant.
í αm galastic.
í αm radiant.
í αm defined.
í αm electric.
í αm lunar.
í αm magnetic.
í αm planetary.
í αm balanced.
í αm organized.
í αm connected.
í αm inspired.
í αm in harmony.
í αm in-tegrity.
í αm perfect.
í αm manifestation.
í αm dissolving.
í αm releasing.
í αm liberated.
í αm dedicated.
í αm universalized and divine, transcending mantra.
í αm being.
í αm communicating.
í αm spirit.
í αm breathing.
í αm cosmic.
í αm essence.
í αm power.
í αm action.
í αm dreaming.
í αm abundance.
í αm intuition.
í αm god.
í αm extreme.
í αm internal and external.
í αm flowering.
í αm the clocking.
í αm aware.
í αm lifeforce.
í αm surviving.
í αm spiraling.
í αm arc.
í αm accomplishing.
í αm healing.
í αm beauty.
í αm elegance.
í αm pure.
í αm flowing.
í αm love.
í αm chakras.
í αm co-inciding.
í αm playing.
í αm magic.
í αm elusive.
í αm free will.
í αm wise.
í αm exploring.
í αm space and time.
í αm waking life.
í αm vivid.
í αm enchanting.
í αm timelessness and complete, infinite design.
í αm alien.
í αm human.
í αm receptive.
í αm vision.
í αm energy.
í αm mindful.
í αm questioning.
í αm answering.
í αm intelligent.
í αm fearless.
í αm evolving.
í αm opening my third eye to the unseen vision, translating.
í αm synchranicity.
í αm reflecting.
í αm endlessness.
í αm order and chaos.
í αm the tao.
í αm crystalized.
í αm self-generation.
í αm affirming.
í αm enligtened.
í αm blind.
í αm the tone.
í αm the color.
í αm electronic.
í αm lunar and salar, opposite and polar.
í αm language.
í αm radial.
í αm particles of plasma.
í αm endurance.
í αm cosmic.
í αm releasing.
í αm liberating.
í αm perfect.
í αm pulsing.
í αm realizing.
í αm the one because the one are all.
í αm form.
í αm the infinite, nothing that becomes the everything.
í αm symbolic.
í αm relative.
í αm the divine spirit that harmonizes with laws.
í αm projecting.
í αm controlled experience.
í αm desire.
í αm being.

í αm we, we are you!

ॐ ωє ☆яє ☝ ☾☮ΠѕⒸϊ☯υѕиєϟϟ
☻/
/▌
/ \

ps:
excellent, thanks for this video -->psychedelic cosmos

a reason a season or a lifetime which one?

sen istedikten sonra karga da sana uğur getirir!

iletişim, katkı ve yorumlarınız için

e-mail: hulya@hulyakonar.com

gerçek internet evrendir siz ne derseniz deyin!

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Sun, 06 Jun 2010 02:08:00 PDT

Twitter'da tanıştılar, karşılıklı "reply"lardan sonra "@xyz DM "

twitleri ile özel mesajlaşmalara başladılar, bunu MSN sohbetleri izledi,

birbirlerine fotoğraflarını yolladılar. Sonra e-postalar, cep telefonundan

SMS'ler, her şey ışık hızıyla ilerliyordu. Yazışmaların ardından telefon

görüşmeleri sayesinde sesin duyulması ile hasret duyguları yoğunlaştı.

Ve bir gün adam dayanamayıp uçağa atladığı gibi Londra'ya gitti.

Kız orada bir barda çalışıyordu. Adam içeriye girdi, bir bira söyledi.

Telefonunu çıkarıp kıza mesaj attı. Kız mesaj sesini duyar duymaz,

telefona sarıldı. Okudu, yüzü aydınlandı, adama baktı. Bir an birbirlerini

süzdüler. Adam ayağa kalktı. Kızla filmlerdeki gibi sarmaş dolaş olacaklarını

düşünürken, kız telefonunu ona doğru kaldırdı. Parmaklarını büyük

bir hızla kullanarak, "hi! what a surprise. how r u?" diye yazdı

kısaltmalı olarak, birde gülücük çizdi, iki nokta üst üste, tire ve

parantezden oluşan :-) Kızın mesai bitimine yakın, adam baya sarhoş

olmuştu. Metroyla kızın evine gittiler. Evde bir süre sohbet! ettikten sonra,

adam yorgun olduğu için oturduğu koltukta uyuyakaldı.
Kız dvd'ye film taktı. Film, insansı robotların yaşadığı çağda geçen bir

aşk öyküsüydü. Aşık olan iki robot, aşk nedeniyle gösterdikleri tuhaf

ve tutarsız davranışları sebebiyle, yaşadıkları toplumun kurallarını

ve düzenini bozuyor, tehlikeye atıyor ve sonunda çareyi "kaçmakta" buluyorlardı.

Acaba uzaydan her hareketleri izlenen iki robot, kaçabilecekler miydi?

Kurtuluşları tümüyle gidecekleri ilkel bir kavmin elinde miydi?
Adam, kısa süre sonra filmin sesine uyandı, ne izlediğini sordu kıza,

kız konuyu 3-5 cümleyle özetledi. Adam, teknoloji ne hale getirmiş aşkı,

diye düşündü kendi yaşadıklarına bakmadan! Sonra cep telefonuna uzanıp

e-postalarını kontrol etmeye başladı... Facebook'dan gelen arkadaş olma

isteklerini onayladı, belki de hiç ziyaret etmeyeceği fan sayfalarına

ayıp olmasın diye üye oldu, MSN mesajlarına baktı. Twitter mention'larına

göz attı, bir kaç tanesini reply' ladı. Tabi twitini yazarken dahi anlamındaki

de' yi ve bağlaç görevi gören ki'yi ayrı yazmaya özen gösterdi :)

Devamını bende bilmiyorum bu hikayenin. Öte yandan başka bildiğim bir şey var ki o da teknolojinin aşkları ve arkadaşlıkları "kolaylaştırma" adı altında "kısalttığıdır." Teknoloji çağındayız, bende yakından takip ediyorum teknolojik gelişmeleri, çoğu paylaşım ağında bende varım, şu an sizinle buluşmamı sağlayan bloğumu yazıyorum, özellikle işimle ilgili başka web sitelerinde yazıyorum, görüşlerimi paylaşıyorum, soruyorum, araştırıyorum, öğreniyorum, bazen saatlerce online oluyorum, arasam bulamayacağım derecede kıymetli düşünceleri, bilgileri, fikirleri olan insanlarla/artık arkadaşım dediğim/ tanışmama vesile olan bazı ağ'ları minnetle anıyorum ancak teknolojinin yaşantımı yönetmesine izin vermiyorum.

internet + gsm + e-posta + e-book benim elim ayağım diyebilirim ama

hayatım diyemem. Bana göre teknoloji insanların hayatını kolaylaştırmak

için var. Kolaylaşsın, üstümüzden yük gitsin ki birbirimize daha fazla vakit

ayırabilelim. Sinemaya gidebilelim, bir yerlerde oturup bir şeyler içerken

sohbet edebilelim, birbirimizin gözünün içine bakarak konuşabilelim,

o an'ı canlı canlı yaşayabilelim, dokunabilelim birbirimize ve sevgimize

diye yani biz bunları yapmaya zaman bulabilelim diye var teknoloji!

En iyi armağan, ilgidir. ‘x şarkıyı duyduğum, dinlediğim zaman seni anımsadım,’ cümlesinin sihrini kullanın. Karşınızdakine güven verin. Abartıya kaçmadan yeteneklerini övün. İnsanlar, sevmekten çok sevilmekten hoşlanırlar. Sevginizi hissettirin. Doğal olun. Rol kesmeyin. televizyonda gördüğünüz sıradan kişilerin konuşmalarına öykünmeyin. Dikkatinizi karşınızdakinin üstünde toplar ve gözlem yaparsanız, kısa sürede ona karşı nasıl davranmanız gerektiğini zaten anlarsınız. Bazen insanlar sizden öneri ve çözüm beklemek için değil, sadece rahatlamak için dertlerini anlatırlar. Bunu da unutmayın. Anlayış, sabır ve paylaşım, sizin dost olmanızı, dostluk kazanmanızı sağlar. Ben zaten bunları biliyorum ve yapıyorum diyorsanız, ne mutlu size! Ne mutlu sizinle dost olana!

dediği, sevginin, muhabettin*, dostluğun gücüne inandığı için sevdiğim

yazar/reklamcı Oğuzhan Akay'ın bir başka sözünde bahsettiği gibi

her yeni buluş bir yabancılaştırma efekti gibi geliyor insanlığa.
iyi ki şiirler var, iyi ki şairler hafifletiyor, insancıllaştırıyor teknolojiyi.
*muhabbet; karşılıklı sevgi demektir. arapça hubb'dan gelir.

gibi düşünenlerdenim.

iyi ki şiirler var, iyi ki şairler ve konuşmasını dinlemeye, yazdığını okumaya

doyamadığım yazarlar var. Psikolojiye olan aşkımı mesleğime/işime

dönüştürdükten sonra, edebiyat ve felsefeye olan merakımı da

aşk'a dönüştürdüm... Yüreğimde Mevlana'nın sevgi anlayışı ile,

Osho'nun gösterdiği yoldan gitmeye gayret ediyorum,

"en iyisi sessizliktir.

sonraki en iyiler ise şarkı söylemek, şiir ve aşktır."

Öneririm. insana huzur ve keyif veriyor bu 4' lü.

paylaşım ağlarını ve onları "yoğun tutkuyla" kullananları eleştirmiyorum,

bu tercih meselesidir, saygı duyarım. Sadece hem iş hem de genel

hayatımda bu tutku yüzünden sevgiden uzaklaşmış, gerçek hayattan,

sokaklardan vazgeçmiş insanlar görüyorum. Ya da starbucks'da gece vakti

aynı masada oturan kadınla erkeğin her ikisinin de bilgisayarlarını

açmış şekilde oturup birbirleriyle hiç konuşmadıklarına fakat

ekrana bakarak güldüklerine şahit oluyorum. Bu yazıyı yazarken

aklımdan geçen sadece "onlar" aslında, sevgiyi "sosyal sevgi"

olarak düşünen insanlar, arkadaşlar, dostlar...

Gariptir insanoğlu;
yürümez,
sevmez,
mektup yazmaz,
ağlamaz ve duâ etmez...
Sonra da mutlu olamıyorum der!

Ali Çolak

içimin içi

Asıl tarayıcı yüreğimiz, asıl arama motoru yollar,

gerçek internet evrendir. Sevgili' nin adresi sinemadır,

kafedir, evidir, dost meclisidir ve böyle olunca da

sunucusu daima çevrimiçidir! ben bunu bilir

bunu söylerim. siz ne derseniz deyiniz!

Sevgimle, sağlıcakla ve aşk'la kalın.

bir gün, belki hayatta, işte tam böyle...

Not: DVD de ki 2 robota ne olduğunu bilmiyoruz.

Düzene yenik düşüp, robot olarak yaşamaya devam mı ettiler yoksa

tümüyle insallaşmayı tercih edip planladıkları o ilkel kavimlerin yaşadığı

yere kaçabildiler mi hiç bir bilgim yok ama haber alırsam yazarım...

iletişim, katkı ve yorumlarınız için

e-mail: hulya@hulyakonar.com

içim ısınıyor yeniden

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Wed, 26 May 2010 09:08:00 PDT

Yıldız Kenter, konservatuarda tiyatro eğitimi almak için

sınava girdiğim dönemde benim sınav hocamdı. üst dönemdekilerin

dediği gibi, gerçekten zor bir hocaydı giriş sınavları için.

sınavdan sonra, uzunca bir süre kabul edilmemin keyfini bile

yaşayamamıştım, sınav anında içime işleyen gerginlikten dolayı.

kendisini o vesileyle tanımıştım, hayran olmuştum asil duruşuna.

birde ses tonuna vurulmuştum. konuşuyor mu şiir mi okuyor

anlaşılmıyordu, göz teması maksimumda nefis bir ses tonu ile

sabaha kadar konuşsa, inanın bana insan dinler o'nu!

güzel sesli güzel gözlü kadındır o...

Birde o'nun hayata sıkı sıkı tutunuşunu, yaşanmış iyi kötü

herşeyi arkasında ustaca bırakabilmiş olmasını severim.

En azından anlattıkları, yazdıkları hep bu yöndedir.

Aşağıdaki yazısı da "yaşamaya geldik bu dünyaya"

diyen, umut dolu samimi ve sıcacık yazılarından birisidir.

Okuyunca, sizin de içinizi ısıtması dileğimle...

"insanın ortak kaderi doğum, ölüm ve o aradaki zaman,

yaşam...

Doğmak, ölmek isteğe bağlı değil...

Ölmek, belki bazen.
Bize düşen, yaşamak.

Koşullar ne olursa olsun yaşamak...
Ayakta kalmak...

Haydi sıyırttın, sıyırttın, hayatta kalabildin zar zor...
Uzun yaşamak, bir ayrıcalık.

iyi, güzel...
Ama ayakta kalmak, kalabilmek. Ceza!

Müthiş bir ceza!

ilkokuldaydım, birinci sınıfta.

Hiç unutmadığım bir cezaya çarptırıldım.

Karatahtanın önünde, sırtım sınıfa, yüzüm karatahtaya dönük,

ders bitimine kadar kıpırdamadan ayakta durmak...

Utanıyorum, midem bulanıyor.

Ölmek istiyorum.

Herkesten nefret ediyorum, herkes ölsün istiyorum.

Sonra bir ara cebimdeki kabarıklığı hissediyorum:

kabak çekirdeklerim!

Bir kuruşluk kabak çekirdeği almıştım, bir tane bile yemedim.

Mahmut'la

(Benden bir buçuk yaş büyük ağabeyim; üçüncü sınıfa gidiyor)

eve giderken yiyecektik.

Evimiz taa tepede, Abidin Paşa Köşkü'nün orada.

Bahardı... Bademler açmış, tepeye giden toprak yol bomboş.
Ev yok pek. Apartman hele hiç yok.

Göz alabildiğine tarla.

Papatyalar, gelincikler.

Haydi be sen de!..

Ne diye ölecekmişim...

Mati'ciğimle güzelim dağ yolunda çekirdek yiyerek,

konuşa gülüşe eve gitmek varken!

Şimdi dönüp geriye baktığımda, hep çekirdek misali

umutlar peşinde ayakta kalabildiğimi görüyorum.

Öleceğimi bile bile bir çekirdek uğruna bu kadar çaba, çırpınma!

Değer mi?
Birşey yap.

Met'i anımsıyorum, Sevgili Aziz Nesin'i...

içim ısınıyor yeniden.

Kalk hadi diyorum, durma koş, birşeyler yap.

Yaşa...

Dur diyorlar bir yandan da, koşma...

Yeter, dinlen artık. Koşma...

Öl artık!

Ama çekirdeklerim bitmedi ki daha..."

Yıldız Kenter

söylenmemiş sevgilerde
*yıldız kenter'in sesi / yorumu ile.

*kelebekler vadisi civarı / fethiye / ağustos 2009

iletişim, katkı ve yorumlarınız için

e-mail: hulya@hulyakonar.com

Uluslararası Rumi Mevlevi Derneği ve aşk!

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Sun, 23 May 2010 13:16:00 PDT

Selam Can'lar,

13.04.2010 tarihinde ilk duyurusunu Facebook üzerinden yaptığımız

Uluslararası Rumi Mevlevi Derneği'ne ait web sitesinin (TR / EN)

ve sosyal paylaşım ağlarında bulunan (facebook, twitter vb.)

(sadece 1 tanesinde 65.000 üye olan) resmi fan sayfalarının

yeniden yapılandırma ve organizasyon çalışmalarına

"gönüllü" olarak katkıda bulunmak için

başvuru yapan çok sayıda gönül dostumuz oldu.

Derneğin, "kurumsal ilişkiler danışmanı" olarak,

bu amaçla gelen özgeçmişleri inceler ve gruplarken,

bazıları beni gerçekten çok etkiledi. ilk etapta özellikle

ingilizce dil bilgisi olan, web tasarımı ve internet kullanım

becerilerinin yüksek olduğu arkadaşlarımızı

bu yeniden yapılanma projesine dahil edecek olmamıza rağmen,

bazı can'lar teknik işlerden anlamadıklarını ama yine de onun haricinde

ellerinden ne gelirse yapabileceklerini belirtmişler.

Gülümsedim okurken, mutlu oldum, bu nasıl bir yürektir,

bu nasıl bir Rumi aşkıdır dedim içimden.

Nasıl bir aşk'dı ya sahiden bu, karşılık beklemeden,

elinden geleni "gönüllü" sıfatıyla yapmak isteyecek,

çorbada benim de tuzum olsun diyecek kadar...
Hatta yurtdışından destek vermek isteyen dostlar da var,

akademisyen hocalarımız da var projeye dahil olan.

(tahminen) iş yoğunluklarının fazla olmasına rağmen, projeye
vakit ayırmaları da büyük bir işbirliği, dostluk örneği.

aşk işte!

Bu süreçte hocam/başkan Sufi Kelamcı Atilla Baran' la

organizasyonu şekillendirebilmek için hemen hemen her gün

en az 2,5 - 3 saat telefonda konuştuk. Genelde hocam aradı,

o'na yazdı fatura (:

Şimdi projeyi hayata geçirmemize, planladığımız görev dağılımlarını

arkadaşlarımıza sunmamıza çok az kaldı. Bazı bilgilere / görüşlere

ihtiyacımız vardı, o bilgileri almak için hazırladığımız sorular

üzerinde son kez Atilla Baran' la teyitleştikten sonra,

az önce e-postayı gönderdim dostlara.

gelecek cevaplardaki bilgilerle son rütuşları yapıp

işe başlayacağız bu hafta.

Hemen arkasından, çıkarmayı planladığımız tasavvuf ve

hayat konulu e-dergi hazırlıklarımız başlayacak.

Zaten taslak "kafada" hazır!

Hadi bakalım hayırlısı...

Tabi bu arada benden şanslısı yok konu itibari ile.

aşk'la yatıp, aşk'la kalkıyorum! aşk oldu bana!

ne mutlu bana...

Eğer sizde Uluslararası Rumi Mevleği Derneği'nin gerçekleştireceği

bundan sonraki projelerde, organizasyonlarda, çeşitli çalışmalarda

yer almak, "gönüllü olarak" katkıda bulunmak isterseniz,

birlikten kuvvet doğar unutmayalım,

sizi tanımamızı sağlayacak özgeçmişinizi

(isterseniz hazır formu da gönderebilirim)

rumican@rumimevlevi.com

ya da derneğin amacıyla örtüşen konularda görüşlerinizi,

önerilerinizi, sorularınızı paylaşmak isterseniz ilgili e-mailinizi

koordinasyon@rumimevlevi.com

adresine gönderebilirsiniz.

Aşk ile kalın,
Hayra karşı olun.

Bizdeki bu aşk, nasıl bir aşk Allah'ım?
Ne de eşsiz, ne de öz, ne de güzel Allah'ım!
D.Kebir 3

rumimevlevi.com / tr /en

mevlana celalettin rumi facebook fan sayfası

rumi & shams facebook fan page / ingilizce

iletişim, katkı ve yorumlarınız için

e-mail: hulya@hulyakonar.com

psikolojik terör

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Mon, 10 May 2010 23:03:00 PDT

Hepimiz çocukluğumuzda psikolojk şiddetin hedefi olmuşuzdur.

Belki bizden büyük bir erkek çocuğu her öğlen yemeğimizi çalmıştır

ya da bir kız kıyafetimizle dalga geçip bizi ağlatmıştır. Hele bizim tahtada

anlattığımız dersi beğenmeyenler, şiir okurken unuttuğumuz mısra için katıla katıla gülenler olmuştur ki çocuk bile olsak içimiz fena acımıştır!
Böyle durumlarda ya öğretmenimize ya da annemize koşarak gidip onu şikayet edip cezalandırılmasını sağlamışızdır. Genelde böyle olur çocukluk dönemindeki zorbalıkların/psikolojik şiddetin sonu yada çözümü.

İşyerinde ise durum bu kadar basit değildir. Annemizi arayıp şikayet

etmemiz, onunda yöneticimizi araması, yöneticimizin de bu davranışlara

engel olması güzel olurdu elbette ama iş hayatında böyle olmuyor

ne yazık ki... iş dünyasında, yöneticiniz bir zorbanın

(psikolojik şiddet uygulayan) hakkından kendinizin gelmesini bekliyor.

Çünkü, bir kez bir zorbanın hedefi olduysanız, büyük ihtimalle

bu durum tekrarlanacaktır! Yöneticinizde sizi bir kez kurtarması halinde,

tekrar tekrar kurtarmak zorunda kalacağını bilir!

Ayrıca patron yada yöneticiniz, liderlik roleri verilen kişilerin

kendi ayakları üzerinde durabilmesi gerektiğininde farkındadır.

Eğer zorbalıklara teslim olursanız, üstlerinize göre bu, güven sorunları

yaşadığınızın, çatışma ve anlaşmazlıkları çözme konusunda gönüllü
olmadığınızın göstergesidir. Oysa bir lider bunlarla etkin bir biçimde

uğraşabilmeli ve sonucu kendi istediği gibi şekillendirebilmelidir.

Peki işyerinde zorbalar yani psikolojik taciz yapanlar kimlerdir?

ABD* işyeri anketi'ne göre zorbalığın cinsiyet ve sektörel ayrımı yok.

Zorbalar, özel yaşamlarında süt dökmüş kedi gibi mülayim olabilirler,

ancak işyerinde saldırgandırlar.

*ABD işyeri anketi 2002 işyerinde zorbalığa karşı kampanya

"Zorbalık, her 6 çalışandan birini etkileyen gizli bir salgıdır." diyor

Gary Namie. "Çalışanların %80 i buna tanık olur ama hiçbirşey yapmaz.

Bu durum kirli bir sır olarak kalır."

Namie, hedefteki kişilerin güçlü bir eşitlik, adalet ve bütünlük

duygusuna sahip olduğunu, neyin doğru yada yanlış olduğuna ilişkin

sağlam bir inanç geliştirdiklerini söylüyor. Zorbalar ise tam tersi

bir tablo çiziyor, onlar tavuskuşları gibi kabararak dolaşsalar da aslında

birçok açıdan yetersizler. Hedefteki kişinin zeka, yaratıcılık ve

güveninden içten içe çekiniyorlar. Tehdit olarak algıladıkları şeyle

başedebilmek için, ortalığa hedefteki kişi hakkında söylentiler
ve iftiralar yayıyor, onun işini sabote etmeye çalışıyorlar.

Namie'nin de anlattığı gibi yaşanan bu zorbalıklar iş dünyasında

"mobbing" adı ile anılmaktadır. Bir ülkenin en değerli sermayesi olan

insan kaynaklarına zarar veren ve bunun sonucunda da birey, kurum

ve toplum düzeyinde hem sosyal, hem psikolojik hem de ekonomik açıdan

kayıplara neden olan mobbing kavramının Dr. Leymann tarafından

yapılan tanımı şöyledir:

“Mobbing*, duygusal bir saldırıdır. Bir veya
birkaç kişi tarafından diğer bir kişiye yönelik
olarak düşmanca ve ahlak dışı yöntemlerle
sistematik ve kasıtlı bir biçimde uygulanan psikolojik bir
terördür.(1976)”

*İngilizce bir terim olan “mobbing”in, yuvalarını korumak için

saldırganın etrafında uçan kuşların davranışlarını betimlemek

amacıyla 19. yüzyılda ilk kez biyologlar tarafından kullanıldığı

bilinmektedir.

Mobbing uygulayan zorbaların ortak özellikleri ise;

Yıldıran kişilerin kendilerini olduğundan üstün göstermek isteyen,

iki yüzlü, onursuz ve sahtekar tavırlarla, farklılıklara ve başkalarının

yaşamlarına önem vermeyen eylem biçimlerinden anlaşılabilecekleri

ileri sürülüyor.
Bunların kişilik özellikleri bir kaç grupta toplanabilir:

Kötü kişilikli olmak: Bu kişiler genellikle kendi itibarlarını yükseltmek için
kötü niyetli ve hileli eylemlere başvurur. Aşırı denetleyici, korkak ve sinirli
bir yapıya sahiptirler. Korku ve güvensizliklerini bir başkasına çamur atarak
yenmeye çalışırlar. Kendi hasta kişiliklerini saklamak amacıyla diğerlerinin
manevi gelişimini önleyecek şekilde güç kullanma eğilimindedirler.
Bu nedenle “günah keçisi” ararlar.

Ayrıcalıklı hak sahibi olduğuna inanmak: İşyeri sahipleri, örgüt

hiyerarşisinde çalıştıkları için kendilerinin güç uygulama ayrıcalığına

sahip olduğunu düşünüyor. Sözde lider olan bu kişiler,

gerçekte lider sayılamazlar.

Narsist kişilikli olma: Narsist kişiler her zaman özel işlem görme

beklentisi ile kendilerini hukuk ve ahlak ilkelerinin üzerinde görürler.

Hiyerarşik kademelerde hızla yükselmek için her yöntemi kullanabilirler.

Bekledikleri hayranlığı ve taktiri kendilerine göstermeyen bireylere karşı

acımasız olabilirler. Yıldırma sürecinde başa çıkılması en zor olan kişiler

narsistlerdir.

Kişinin alabileceği önlemler / çözüm önerileri

Herşeyden önce kişi, yaşadıklarının mobbing tanımına uyup

uymadığından emin olmalı. Çünkü gerek özel hayatımızdaki

iniş çıkışlardan, gerekse iş hayatımızın yoruculuğundan olsa gerek

bazen duygularımızı tanımlarken yanılgıya düşebiliyoruz.
Yalnış anlayabiliyoruz karşımızdakini. Her tartışma yaşadığımız

iş arkadaşımız yada projemizi reddeden yöneticimiz bize

mobbing uyguluyor anlamına gelmemeli.
Bu ayrımın farkına vardıktan, özeleştiriyi yaptıktan sonra yaşanılan

durumun mobbing olduğuna emin olduysa kişi,

işe kurban rolünü kabullenmemek ile başlamalıdır.

Kişinin kendisine güvenmesi ve bu sorunun üstesinden gelebileceğine

inanması gerekiyor. Tereddüte düştüğü an, güç kaybedebilir.

"Eğer yapamayacağınızı düşünüyorsanız, haklısınız, yapamazsınız."
Henry Ford

Duyguları ve yaşadıklarını saklayıp bastırmak yerine,

yönetimi durumdan haberdar etmek gereklidir. Genelde bu durumu

üstlerle konuşmak sonuç odaklı olmayabiliyor ancak kişinin elinde

veri olması açısından oldukça önemli bir adımdır. Mobbing uyguladığı

düşünülen kişi ve sebeb olduğu durum hakkında veri toplamak,

olayların arka planını araştırıp, bağlantıları düşünmek ve ilgili
herşeyi not etmek gerekir. Üstlerle bu konuda yapılacak

görüşmelerin mümkün olduğunca yazılı şekilde bulunması da ileride

olması ihtimal yasal durumda mağdur için çok önemli delildir.

Sözüne güvendiğiniz, durumunuza şahitlik yapan iş arkadaşlarınızdan

bile yazılı durum değerlendirmesi almak çok önemlidir.

Gary Knight' ın iş Kuralı:
1- Sözü senet olan insanlarla iş yapın.
2- Sonra yine de yazılı bir sözleşme yapın.

Ayrıca, mümkün olduğunca o kişiden uzak durmak, onun saldırılarına
cevap vermemek de çözüm olabilir.

Çözüm önerisi olarak pekçok şey yazılabilir aslında ancak en sağlıklısı,

taraflar ve durum incelendikten sonra kişiye özel çözümler üretmektir.

Çalışılan firmanın iş kültürünü bilmek bile soruna farklı

açıdan yaklaşılmasını sağlayabilir.

Eğer kişi durumla kendisi baş edemiyorsa profesyonel yardım önemlidir.
İş psikolojisi ile uğraşanlar, empatik iletişim yöntemleri ve
stres yönetimi ile kişiye yardımcı olabilirler.

Ece Temelkuran'ın bir makalesinde yazdığı gibi;

"Tanıklarla ispatlayabildiğiniz sürece işte, artık gözle görünmez

bir şey olmayacak insanın insana yaptığı psikolojik eziyet.

İnsanlık ilerliyor bir bakıma. İki kişilik ilişkilerde de bir

hukuk kuruluyor. Aşkta değil belki şimdilik ama işte hiç değilse,

adaletsizliğin çaresine bakılabiliyor..."

Mobbingsiz, terörsüz ve aşk'la kalın,

sevgimle birde.

iletişim, katkı ve yorumlarınız için

e-mail: hulya@hulyakonar.com

hayat kısa kuşlar uçuyor

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Tue, 04 May 2010 03:30:00 PDT

Eskiden her 6 Mayıs' da babamın doğum gününü kutlardık.

Bu sene itibariyle 3 mart tarihinde ölüm yıldönümünü

kutlamaya başladık... Benim, babama düşkünlüğüm başkaydı,

herkes babasını sever de ben başka severdim.

Hatta abartıp onun ölmeyeceğini sanırdım, hani hep başkalarının

babası ölürmüş gibi. Ancak bir sabah kızkardeşimin

telefondaki çığlıklarıyla öyle olmadığını öğrendim...

Ve anladım ki ölüm bize hem çok uzak hem çok yakınmış.

Uzaktır çünkü hep daha sonra geleceğini düşünürüz.

Yakındır çünkü bizi her an vurabilir! Ölüm kaçınılmaz olsa da

saati öngörülemez. Kapıyı çaldığında, beklemesi için onu hiçbir

incelik kandıramaz, geri itmeye hiçbir güç yetmez, satın almaya

hiçbir zenginlik yetmez, hiçbir güzellik onu ayartamaz.

Denize koşan çağlayan gibi,
Tepenin ardında kaybolan güneş ve ay gibi,
Kaçıp giden günler ve geceler, saatler, anlar gibi,
insan yaşamı gözyaşına bakmadan akar gider.
Padamasambhava'nın kitabından alıntı

Yaşamın özünü damıtmayı bilen kişi için ölüm en son düşüş değil,

iyi yaşanmış bir yaşamın dinginlik içinde bitirilişidir.

Güzel bir ölüm, güzel bir yaşamın sonudur.
"Ölümü görkemli yapan, yaşama mutluluğudur." der Victor Hugo.

Yaşama sırtını dönmeden, her zevkten ve sevinçten kendini yoksun

koymadan ölüme karşı durmak için ne yapmalı?

Etty Hillesum bu konu hakkında, bir makalesinde

insan, ölüm kafasından silerek yaşamını dolu dolu yaşayamaz,
ama ölümü yaşamının odağına yerleştirerek kendini çoğaltır,
yaşamını zenginleştirir.

der.

Gerçekten, ölümü düşünme biçimimiz, yaşamımızın niteliğini

büyük ölçüde değiştirir. Kimileri dehşete düşer, başkaları onu

yok saymayı yeğler, daha başkaları geçen her anı daha iyi değerlendirmek

ve yaşamaya değer olan şeyi kavramak için onu hayranlıkla izler.
Bu onların dikkatini kamçılar ve zamanlarını boş şeylerle geçirmelerini

engelleyen bir uyarı olur. Ölüme karşı durma zorunluluğu karşısında

hepimiz eşitiz ama herbirimiz kendimizi ona farklı şekilde hazırlarız.

Tibetli bilge Gampora 11.yy da şöyle demiş;

ilk başta ölüm korkusundan, tuzaktan kaçan ceylan gibi kaçmalıyız. Yolun yarısında ise, tarlasını özenle işlemiş köylü gibi, pişmanlık duyacağımız hiçbir şey olmamalı. Sonunda büyük bir işi başarmış kişiler gibi, mutlu olmalıyız.

Çok sevdim Gampora' nın yaklaşımını. Gerçekten de ölümün içimize

saldığı korkudan yararlanmayı bilmek, onu yok saymaktan daha iyidir.

Söz konusu olan, devamlı ölüm korkusuyla yaşamak değil, yaşamın

kırılganlığının bilincinde olmak, böylelikle yaşamımızın geriye kalan
bölümünde zamana hakettiği değeri vermeyi savsaklamamaktır.

Ölüm çoğu zaman bizi hiç uyarmadan vurur! Sağlığımız kusursuz

olabilir, görkemli bir manzara karşısında dostlarla birlikte yenen

bir akşam yemeğinde aslında artık son anlarımızı yaşamakta olabiliriz.
Yakınlarımızı orada bırakırız, konuşmalar biter,

yemeklerin yarısı tabakta kalır...

Böyle işte dostlar, aslında aldığımız nefesi verebileceğimizin bile

garantisi yokken biz hayatımızı ebediymiş gibi düşünüp çoğu zaman

"yaşamayı" atlayarak günlerimizi geçiriyoruz.
Ya geçmişle boğuşuyoruz ya gelecek endişesi içinde boğuluyoruz.
Geçmişte bizi üzen bazı olaylar meydana gelmiş olabilir.

Aslında olan tek şey, bizim gerçekleşmesini istediğimiz bir şeyin

gerçekleşmemiş olması. Hayat bizim planladığımız şekilde gitmiyor bazen.

istediğimiz şeyler olmayınca hayata küsüyoruz, lanet okuyoruz.

Dünyada iki tür deli olduğunu anımsa;
öleceğini bilmeyenler ile yaşadığını unutanlar.
Patrick Declerk

Elbette yaşanılan olumsuzluğa belli bir süre üzülmek doğru bir tepkidir,

ben bu durumdan kurtulmayı seçmeyenlerden bahsediyorum.

Oysa dışarıda bizler için yaratılmış harikulade bir hayat var.

Hayatı keşfetmek için kanatlarımızı açıp uçmak gerekiyor.

Bunun içinde dürtüleri takip etmek işe yarayabilir.

Kuşlar nasıl uçacaklarını düşünmezler, kanatlarını açar ve uçarlar.
Bir dürtüleri vardır onların ve bu dürtülerini takip ederler.

iyi de onlar kuş diyenler olabilir, e daha iyi ya onlar kuşken

bunu yapabiliyor bizim bir de beynimiz/aklımız var ekstradan :)

Sürekli olasılık hesabı yapmaktan mutluluğu esirgiyoruz kendimizden.

Çok fazla düşünüyoruz, “niye yapmalı ya da yapmamalı” diye.

Detaycı analizle, ileri-geri kararsız hareketlerle kendimizi
prangaya vurur gibiyiz. Aşkda mutlu olmayı arıyoruz aşkı aramak

yerine. Nasıl mutlu olurum diye hesap yaparken aşkı kaçırıyoruz çoğu zaman.

Aşk ve sevgi düzenlemelere tabi tutulamaz, çünkü bu şekilde o, sevgi olmaz.

Zaten böyle prangalı düşüncelerle de kanatlanıp uçmak mümkün olamaz.

Hayal dünyasında yaşamak değil kastım ama hayal kurmayı da

bilmek lazım uçabilmek için.

"domates'in üstünde dörtnala koşan bir atı hayal edemeyen kişi, geri zekalıdır"

diyen Breton' a hak verenlerdenim.

Temkinli davranmak elbette iyidir, bende temkinliyimdir ancak

yarışmaya katılmadan galibiyeti garantilemeye çalışmam.

Neticeyi bilmek zorunda değiliz. Hayatımızın her alanında,

konu ne olursa olsun, korkulardan sıyrılmak,

alkışlanmama taktir görmeme endişesini rafa kaldırıp, egolardan,

mutsuz olma yada yenilme endişesinden kurtulup,

kanatları açıp uçmak gerekiyor bu muazzam gökyüzünde.

Yoksa, başkaları sıranın en önüne geçip bizim yerimize uçabilir...

Hayat kısa,
Kuşlar uçuyor.
Cemal Süreya

Sevgimle, hoşça ve aşk' la kalınız.

iletişim, katkı ve yorumlarınız için

e-mail: hulya@hulyakonar.com

vipassana

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Mon, 26 Apr 2010 02:15:00 PDT

Düşüncesiz farkındalık konumu anlamına gelen meditasyon

yapmayı çok sevdiğimden daha önce bahsetmiştim.

Her ne kadar özü aynı olsa da çeşitli meditasyon teknikleri var.
Bunlardan biride Vipassana Meditasyonu.

"Olanı olduğu gibi görmek" anlamına gelen Vipassana,

Hindistan’ın en eski meditasyon tekniklerinden biridir.

Bu sekter* teknik, zihinsel kirliliklerin tamamen yok edilmesini
ve bunun sonucunda da eksiksiz özgürlüğün en yüksek mutluluğunu

amaçlamaktadır. Bu tekniğin amacı, yalnızca hastalıkları tedavi etmek

değil, insanın mutsuzluğunun, ıstırabının asıl tedavisini gerçekleştirmektir.
*tarikat olmayan

Vipassana, kendi kendini gözlemle gelen bir kişisel dönüşüm yoludur.
Beden ile zihin arasındaki derin bağlantı üzerinde odaklanır.
Bu bağlantı, bedenin yaşamını şekillendiren ve zihnin yaşamına da
sürekli bağlı olan ve onu koşullayan bedensel hisler üzerine disiplinli
bir şekilde dikkatin yoğunlaştırılması ile doğrudan deneyimlenebilir.

Vipassana Meditasyonu'nu öğretmek için tüm dünyada ücretsiz kurslar
açılıyor. 2 dönem önce Türkiye' de ki kursa bende katılmıştım.
On gün boyunca her türlü! dünyevi zevkten ayrı, kendinizle başbaşa
kalarak yaşayacağınız bir disiplin programı. Hatta evli çift olarak

bile gelseniz orada birbirinizi tanımıyor durumundasınız ki zaten

birlikte kalmak gibi seçeneğiniz de yok. Belirli saatlerde çay içip

elma yiyorsunuz. kitap müzik dans sigara alkol arkadaşlık sohbet

makyaj yoga gym gibi aktiviteler yasak. Hatta 10 günlük kıyafetlerinizi

yanınızda götürmelisiniz çamaşır yıkamak gibi bir durum sözkonusu değil.

En geç saat 21.30 da oda ışığınız kapanmış olmalı ayrıca (:

Orada sessizlik var sadece, içe dönüş var, gönüllü geldiyseniz yani ne ile
karşılaşacağınızı biliyorsanız keyif alacağınız için, huzur var.

Ben merakımdan gitmiştim itiraf ediyorum. Sıkılsam bile on gün

nedir ki hemen geçer, hem ben sigara içmiyorum alkol kullanmıyorum

vejeteryan sayılırım ot sebze meyve vs verirlerse yerim, oh mis gibi

kafa dinler meditasyon yaparım dedim ama on gün bitmek bilmedi bana.

Belki ihtiyacımın olmadığı yada zihinen on gün orada olmaya uygun

olmadığım bir anda gittiğim için kurs bende

amacına ulaşmadı. Öte yandan çok şey öğrendim meditasyon teknikleri

ve insanın "içine" ait özellikler hakkında.

Yeni insanlar tanıdım. Hocamız şahaneydi.

Vipassana Meditasyon kursu, Türkiye' de en son Şubat 2010'da yapıldı.
Yaz döneminde de yeni bir kurs açılabilir. Web sitesinde henüz

yeni kurs tarihi açıklanmamış ancak bilgilenmek, ilgilenmek

isterseniz, kurs detaylarını da içeren

aşağıdaki web sayfalarını inceleyebilir, gelişmeleri takip edebilirsiniz.

Meditasyon ile ilgili bana soru soran çok arkadaşım var, onlara

önce tüm detayları ile incelemek kaydıyla öneririm vipassanayı.

Vipassana Meditasyonu nedir?

Kurs Kuralları Hakkında

Bazı ustalar meditasyonu bir kuşun gelip geçişine benzetir, onun sadece
kanat çırpışını duyarsınız. Fakat o kuşu yakalamak isteyenler, onun nereye
gittiğini, ne zaman gelip gittiğini görmek isteyenler onu aranır,
oturup bekler ve geleceği anı bir nöbet gibi kollarlar.

İşte bu nöbet bana göre "meditasyon" durumudur. Meditasyon gözleri
kapayıp oturmak demek değil, bunu herkes yapabilir, saatlerce,

hatta ömür boyu, ama neyin gelip gittiğini bilmez kişi.

Meditasyon neyin geldiğine bakmak, üstelik yalnızca bakmak değil,

duyuları keskinleştirek, bedeni ve zihni titreşimlere açarak ona

hazırlanmak demektir; böylece kuşun titreşimlerini duyar ve onun

geldiğini anlarız. Hissedebiliriz. İlginçtir. Zevki farklıdır.

Meditasyon yapmanızı öneririm, ben alışkanlık haline getirdim.
Öyle ki kimse anlamıyor yaptığımı. Bazen deniz otobüsünde denize
bakarak yapıyorum. Sessizce, gözlerimi kapatıyorum bazen ama yine

görüyorum o an denizde olduğumu. Öyle güzel ki, hatta bazen

yetmiyor o anı yaşamak. Zevkli. Tarifsiz iç huzur yaşayabiliyorum,

mükemmelliğe, ışığa, hayata, sevgiye, hayatımdaki güzel insanların

ruhlarına dokunabiliyorum o an ve şükrediyorum benimle oldukları için...

Sevgimle, aşk'la ve sağlıcakla kalın.

iletişim, katkı ve yorumlarınız için

e-mail: hulya@hulyakonar.com

dokunulmamış gökyüzüne erişebilmek

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Sun, 18 Apr 2010 23:07:00 PDT

"ben yalnız değilim tekbaşımayım" başlıklı Osho'nun

yazısının devamını da aşağıda okuyabilirsiniz.

Tekbaşınalığa aşk, ilişki, sevgi kavramlarını da ekleyen

Osho'nun bu yazısını okurken aklınızdan "detaylarını bildiğiniz"

"devam eden" iniş çıkışlı ilişkileri geçirmenizi öneririm.

İlişkileri olupda kendilerini "berbat" hissedenlerden yada

"ne onunla ne onsuz oluyor" modunda olanlardan veya

sonu gelmez çatışma, pazarlık dolu olanlardan bahsediyorum.

Yazıdaki pekçok noktanın o ilişkilerdeki kaotik duruma

neden olan noktayla çakıştığını farkedeceğinizi tahmin ediyorum.

"Tek başınalık, yalnızlık değildir. Tek başınalık kendinin

tam olduğunu hissetmek anlamına gelir.

Hiç kimseye ihtiyaç yoktur, sen yeterlisin.

Ve bu aşkın içinde gerçekleşir.

Aşıklar tek başına olurlar.

Aşkın aracılığıyla sen içsel bütünlüğüne dokunursun.

Aşk seni bütün hale sokar. Aşıklar birbirlerini paylaşırlar

fakat bu onların ihtiyacı değildir. Bu onların taşan enerjisidir.

Yalnız hisseden iki kişi bir anlaşma yapabilir, bir araya gelebilir.

Onlar aşık değildirler, unutma. Onlar yalnız olarak kalırlar ama

şimdi diğerinin varlığı yüzünden yalnızlığı hissetmezler, hepsi bu.

Onlar bir şekilde kendilerini kandırıyorlar.

Onların aşkı kendilerini kandırmak için bir yalandır:

'Ben yalnız değilim, başka birisi daha var.'

İki yalnız insan buluştuğu için, onların yalnızlıkları ikiye katlanır

hatta kat be kat artar. Normalde olan budur.

Sen tek başınayken yalnız hissedersin ve ilişkideyken de

kendini berbat hissedersin. Bu her gün gerçekleşen bir gözlemdir.

İnsanlar bir ilişkide değilken yalnız hissederler ve ilişki kuracakları

birisini ararlar. Birisiyle ilişki halindeyken ise mutsuzluk başlar;

o zaman tek başına olmanın daha iyi olduğunu hissederler:

Bu kadarı çok fazladır.

Ne olur? İki yalnız insan buluşur:

Bunun anlamı iki sıkıcı, üzüntülü, mutsuz insan bir araya gelir

ve mutsuzluk katlanır. Nasıl iki çirkinlik güzellik haline gelsin?

Nasıl olur da iki yalnızlık bir araya gelerek bir tamamlanmışlık hissi,

bütünlük sağlayabilir? Mümkün değildir.

Onlar birbirlerini sömürür, bir şekilde onlar birbirleriyle ilişkide

olarak kendilerini kandırırlar ama bu kandırmaca fazla ilerleyemez.

Balayı bittiğinde evlilik de bitmiştir. O sadece geçici bir yanılsamadır.

Gerçek aşk yalnızlıkla savaşma çabası değildir.

Gerçek aşk yalnızlığı tek başınalığa dönüştürmektir,

diğerine yardımcı olmaktır:

Eğer bir insanı seversen o kişinin tek başına olmasına yardım edersin.

Onu doldurmaya çalışmazsın. Onu bir şekilde varlığınla tamamlamaya

çalışmazsın. Diğerinin tek başına olmasına, sana ihtiyaç duymayacağı

kadar onun kendi varlığıyla dolmasına yardımcı olursun.

Bir insan bütünüyle özgür olduğunda, o zaman, bu özgürlük sayesinde

paylaşım mümkün olabilir. O zaman o, çok fazlasını verir ama

bu ihtiyaçtan değildir; o çok fazlasını verir ama bir pazarlık olarak değildir.

O çok fazlasını verir çünkü onda çok fazlası vardır.

O verir çünkü o vermekten hoşlanır.

Aşıklar tek başınadır ve gerçek aşık asla senin tek başınalığını yok etmez.

O her zaman senin bireyselliğine karşı, tek başınalığına karşı

tam bir saygı duyacaktır. O kutsaldır. O buna burnunu sokmaz,

o bu alanı ihlal etmeye çalışmaz.

Ancak normalde aşıklar, sözde aşıklar, diğerinin bağımsızlığından,

tek başınalığından son derece korkarlar. Onlar çok korkarlar

çünkü onlar şayet diğeri bağımsız olursa kendilerine ihtiyaç olmayacağını,

o zaman kendilerinin ıskartaya çıkartılacağını düşünürler.

Bu yüzden kadın, erkek arkadaşı yahut kocasının bağımlı kalacağı

şekilde her şeyi ayarlamaya çalışıp durur. O her zaman kadına

ihtiyaç duymalıdır, böylelikle kendisi değerli olarak kalır.

Ve erkek de her şekilde aynı şeyi yapmaya çalışır,

bu sayede o da değerli kalabilir. Sonuç pazarlıktır, aşk değil

ve sonu gelmez çatışma, mücadele vardır. Mücadele herkesin

özgürlüğe ihtiyacı olması temeline dayanır.

Aşk özgürlüğe izin verir; sadece izin vermekle kalmaz

özgürlüğü güçlendirir. Ve özgürlüğü yok eden hiçbir şey aşk olamaz.

O başka bir şey olmalıdır. Aşk ve özgürlük bir aradadırlar,

onlar aynı kuşun iki kanadıdır. Ne zaman senin aşkın özgürlüğünün

karşısında olursa, o zaman sen aşk adına başka bir şey yapıyorsundur.

Kriterin şu olsun: Kriter özgürlüktür; aşk sana özgürlük verir,

seni özgürleştirir, seni serbest bırakır. Ve sen bir kez bütünüyle

kendin olduğunda, sana yardım etmiş olan kimseye minnet duyarsın.

Minnet duymak neredeyse dini bir şeydir. Sen diğer insanda

ilahi bir şey hissedersin. O adam seni özgür kılmıştır,

o kadın seni özgür kılmıştır ve aşk bir sahiplenmeye dönüşmemiştir.

Aşk bozulduğunda o sahiplenmeye, kıskançlığa, iktidar mücadelesine,

politikaya, hükmetmeye, maniplasyona -bin bir tane,

hepsi çirkin şeye- dönüşür.

Aşk yükseklere, dokunulmamış gökyüzüne eriştiğinde o özgürlüktür,

tam özgürlüktür. Şayet sen aşıksan, benim bahsettiğim aşk ise,

senin aşkının ta kendisi kaşındakinin bütünleşmesine yardım eder.

Senin aşkının ta kendisi karşındaki için birleştirici bir kuvvet olur.

Senin aşkında, karşındaki kişi bir bütün olarak,

kendine özgü ve birey olarak bir araya gelir

çünkü senin aşkın özgürlük verir."

Osho'nun Aşk isimli kitabından.

Osho, insanların gittikçe duyarsızlaştığını, hassasiyetlerini

yitirdiklerini, bunun altında da kendi kalpleri ve duyguları

hakkında hiçbirşey bilmemelerinin yattığını,
bu yüzden duyarlı olmayı başaramadıklarını ve
bu durumun hayatlarını nasıl

etkileyebileceğini de
aşağıda yer alan videodaki konuşmasında anlatıyor.

video linki: neden bu kadar duyarlı oldum? (osho).

Osho'nun düşüncelerini paylaştığım diğer yazılar;

Mesele aynı tapınağın ayrı sütunu olabilmek- H.Cibran

Niçin hayatı bir probleme dönüştürüyorsun?

hayatın kendi başına bir anlamı yok

bu senin kendi oyunun kendin saklanıyorsun

Not:

Şuan detaylarını veremesem de, konu çok farklı olsa da

içerik olarak Mevlevi Kültürü ve Tasavvufdan da

beslenen, 2 ayrı projeye başladım. Uzun süredir hayalini

kurduğum bu güzelliğin sunuma hazır olması herşey yolunda

giderse en erken Ocak 2011 olabilir diye düşünüyorum.(plan)

Şu sıralar çok okuyor, "keyifle" çok çalışıyorum.

Özellikle geceleri.

Bana "içinizden" şans dilermisiniz? iyi geleceğine eminim ♡

Sevgimle, sağlıcakla ve aşk'la kalın.

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

çiçekli şiirler yazmak istiyorum bayım!

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Sun, 11 Apr 2010 00:34:00 PDT

Hayat daha bitmemiş, sen mi biteceksin?

Gönlün ne kadar şık sen ondan haber ver...
şöyle atıp koyu grileri-siyahları sabahtan,
sarı bir kaşkol atabiliyor musun boynuna, ondan haber ver...
koyma bir kenara yüreğini, aç kapılarını,
gelene geçene yol verme girsin diye içeri ama
gömme başını toprağa bir çift güzel göz uğruna.
Bilirim yine yeşerecek bir çiçek bulursun bir dalda,
ama aklını kaybedecek bir aşk varsa avuçlarında,
bırak aksın yollarına.
yağ geç, yık geç, kimse inanmazsa inanmasın.
sen inan yüreğine,
hem ona geçmezse kime geçer sözün?
büyü büyü... bak ellerin ayakların kocaman.
aklın da maaşallah yerinde,
e ne diye tutarsın yüreğini uçmasın diye.
akıllı ol, yüreğin gelir peşinden,
boşver yaşı başı,
takılmışsın yüzündeki gözündeki çizgilere.
o çizgilerin yüreğine neler kazıdığını düşün,
atmak mı istiyorsun kendini bir dereye soğuk bir
kış günü, öl gitsin...
parayı pulu savurup,
bir balıkçı köyünde balık tutmak mıdır isteğin,
savrul gitsin...
Boş ver be yaşı başı, kim tutar seni kim,
kendi yüreğinden başka kim?
Aklını al da öyle git,
ister bir duvara, ister bir odaya, ister kıra
bayıra vur da git.
Dert etme ellerini, onlar da gelir seninle
bırakmadıkça birine.
O biri de gelir gerçekten istediğin oysa,
seveceksen ve öleceksen uğruna...
yaşa be, yaşa da öyle git, gireceksen toprağa...
yaş 70' e gelse bile,

hayat daha bitmemiş sen mi biteceksin?
çekeceksen bile bayrağı,

yaşadım ulan! dibine kadar diyemiyecek misin?

Kimbilir Can Yücel'in bu şiirde yazdığı gibi
belki hayat bize bir şeye başlama çağrısı yapıyordur,

içsel veya dışsal bir arayış yada mevcut bir şeyin onarılmaya

veya yenilenmeye olan ihtiyacının farkedilmesi gibi.

Hayat bizden şu anda harekete geçmemizi

ve kendimizi ele almamızı, kendimize güvenimizi tazelememizi

istiyor olabilir, çizdiğimiz sınırların dışına çıkmamız gerekebilir.

Belki de sınırlayıcı inanca dönüşmüş düşünce kalıplarımızı

yıkmamızı ve "mükemmel" olma sevdamızdan vazgeçmemizi,

daha esnek olmamızı istiyor olabilir hayat.

Şu sıralar kiminle konuşsam bir mükemmel olma telaşında.

Hissediyorum söylenmese de!

"Mükemmeliyetçilikten" vazgeçmemiz bizi mutlu olmaya

bir adım daha yaklaştırabilir diye düşünüyorum.

Çünkü "mükemmel" kelimesi kulağa hoş gelip egomuzu sıvazlasa da,

aslında pekçok arsızca duyguyu da yanında getirir.

Huzursuzluk, telaş, panik, korku, stres, ego, kapris,

narsizm, mazoşizm, kıskançlık, onay bekleme gibi...

"Mükemmelim" cümlesi soru cümlesidir, meydan okumadır

aslında çoğu kişi için. Farkında bile değildir söleyen ama

"ee sen nasılsın bu konuda?" sorusunu gizlice barındırır içinde.

Tıpkı çoğu kişi için "seni seviyorum" cümlesinin soru olarak

kullanılması gibi. Sevdiğimizi söyler ve bekleriz,

"ya sen ya sen beni seviyor musun?" diye bakarız

karşı tarafın gözlerinin içine ve o an kurgulamalar,

senaryo yazmalar başlar! Hatta hızımızı alamayıp

"peki sen beni sevmiyor musun?" diye sorarız!

Çünkü cevap vermiyorsa, sevdiğini söylemiyorsa

kesin sevmiyor demektir ya! Sevse susmazdı çünkü...

Peki başka konularda insan sustuğu, cevap vermediği

zaman ilgili konuyu onayladığı şeklinde yorumluyoruz da

"seni seviyorum" dediğimizde karşı taraf susunca bunu

niye "a bak seviyor" diye düşünemiyoruz!

Bu nasıl yaman çelişkidir kendi içimizde yaşadığımız...

Geçen akşam bir kız arkadaşımın eşi iş seyahatine gideceği

için onu havalimanına bıraktık birlikte. Vedalaşırken

arkadaşım eşine "orada yaramazlık yapmazsın,

beni aldatmazsın dimi, bak hissederim ona göre" dedi,

sonra ikiside güldüler. Bende ikisine güldüm!

"Görüyormusun nasıl mükemmel bir ilişkimiz var,

herşeyi konuşabiliyoruz, herşeyi aştık biz" dedi bana.

Doğru dedim içimden, saygıyı bile aşmışsınız!

İçimdekini sonra uzun uzun konuştuk onunla.

Bazı soruları sormamak gerekir bana göre,

hele cevabından asla emin olamayacağımız

bir düşüncenin sorusunu!

Ben mükemmelliyetçi değilim. Mükemmelliyetçilik Osho'nun

deyimiyle tüm nevrozların sebebidir ve bu fikirden uzaklaşmadıkça

asla akıllı olamayız! Mükemmelliyetçilikde, olması gereken

kurallar+kalıplar ile olmaması gerekenler vardır.

Bu şekilde yaşamak bana göre çok sıkıcıdır,

çoğu zaman kurallara uymak tercihimdir

ancak bu bir kalıp içerisindeyse beni gerer, eğer uymuyorsam

kendimi suçlu yada günahkar gibi hissederim. Bu düşünce de

mevcut ortamda huzursuz yada başarısız olmamı sağlayabilir.

O yüzden sevmem mükemmel olmayı, yaptığım işi en iyi

şekilde yapmak için uğraşırım, kendimi sürekli geliştirmek

için uğraşırım ancak bu mükemmel olmak için değildir.

Arada ince bir çizgi var!

Tıpkı zeki insanla bilge insan arasında olduğu gibi.

Çoğu zaman "zeki insan" söylemini kulanırım, birlikte

vakit geçirmeyi sevdiğim insanları tanımlarken.

Ancak benim kullandığım "zeki" kelimesinin iq ile yada

mükemmel insan olmak ile ilgisi yok.

Beni kimsenin zekası ilgilendirmiyor. Kimseyle oturup

havuz problemi çözecek halim yok bu saatten sonra(:

Yada bilgi yarışmasına katılacak halim!

Benim bahsettiğim zekilik aslında bilgelik gibi birşey.

Bilgi sahibi olmakla bilge olmak çok farklı şeyler.

Biraz zihinsel çabayla, az biraz çalışmayla bilgi sahibi olabiliriz

bu kolaydır. Hafıza denilen bir sistemimiz var, artık onun şifreleri de

çözüldü desem yeridir. Öyle teknikler var ki biraz gayretle

ciltlerce ansiklopedik bilgiyi hafızamıza doldurabiliriz.

Ama bilgelik doldurulabilecek öyle birşey değildir çünkü o

zihn aracılığıyla oluşmaz. O kalp ve sevgi aracılığıyla doğar,

mantık aracılığıyla değil.

Kalp, sevgi ve güvene açık olduğunda, bütüne teslim olduğunda

içimizde yeni tarzda bir anlayış doğar. Hayatta ne olduğumuzu,

kim olduğumuz ve bütün varoluşun baştan beri neden burada

olduğuyla ilgili çok müthiş bir anlayış bir netlik oluşur.

Tüm sırlar açığa çıkar ama bu sevgi aracılığıyla olur,

mantıkla değil, kalp aracılığıyla olur, akılla değil!

Ve bir kez kalple gelen "bilgeliğin" ne olduğunu anladığımızda

işte o zaman zihnimizde birikmiş bilgileri, bilgeliğin hizmetine sunabiliriz.

Fakat bunun için önce kalp yoluyla gelen bilgeliği

anlayabiliyor olmamız gerekir!

Osho "bilgi haberdar eder, bilgelikse değişimi getirir." der.

İdris Şah,

"İnsanın işi öğrenmektir. Deve insandan güçlüdür;
fil daha büyük, aslan daha yiğit.
İnsanın işi ise öğrenmektir bu alemde."

der. Yani bilgi öğrenmek, haberdar olmak için gereklidir/sadece.

O yüzden çok şey/bilgi biliyor olmak bana göre çok

önemli değil. Önemli olan bildiklerimizle ne yaptığımızdır!

Tıpkı çok paramız olup da onunla ne yaptığımızın

önemli olması gibi. Zengin! insanlara bakıyorum,

çoğu çok mutsuzlar. Çok büyük evlerin sadece 1 odasında

kedileri yada köpekleriyle birlikte yaşıyor bayan olanlar.

Elbet bunun bir sebebi vardır ki bu irdelendiğinde genelde altından

"can yanması" çıkıyor. Kapatmayı tercih ediyorlar kendilerini,

diğer insanlara ve sevgiye. Sanıyorlar ki bir hayvanı sevmekle

bir insanı sevmek/sevilmek aynı şey. Değil ki oysa!

Erkek olanlarınsa bedenleri belki her anlamda çok yoğun

ve doygundur ama ruhları aç, mutsuz, çelişkiler

ve soru işaretleriyle dolu. Tüm alem sığmışda,

bir kendileri sığamamışlar o yüreklerine!

Ah ne acı!

"Yolundaydı her şey ben bile yolundaydım
ama kıyıya vardığımda
kendimi unuttuğumu anladım
karşı kıyıda..."
İ.Tenekeci

Aşk yok, sevgi yok dolayısıyla mutluluk,

sonuçta da iç huzur yok.

Sürekli kendileriyle konuştukları için sessizlik yok.

En iyi şey içteki sessizliktir. Ondan sonraki en iyi şeyse

sevgidir, kokudur, ruhu aydınlatmaktır, sevgilinin rengine boyanmaktır,

istanbul'dur(ben h'istanbul derim hep), denize ulaşmaktır,

hem denizi hem sevgiyi içine çekmektir,

okunacak kitapları okumaktır, şiir yazmaktır, dans etmektir,

iyilik yapmaktır karşılıksızca, dinlemektir, geriye güzel şeyler

bırakabilmek için projeler yapmak bunları hayata geçirebilmek

için gerekirse gece gündüz keyifle çalışmaktır, anlayıştır,

hoşgörüdür, birbirine benzeyen iki insan olmak değil de

birbirini dengeleyebilen tamamlayabilen iki insan olabilmektir,

dilinin ucunda ne varsa ona inanmaktır, fotoğraf çekmektir,

biraz göçebe olmaktır, geleceği planlarken bu an'ı da

heyecanla yaşayabilmektir,

"Hızla giden bir taksiyi durdurup şoföre saat sormak...
Benim hayatım böyle bir şey olmalı."
İ.Tenekeci

sevgiyle çoğalmaktır, nefes almaktır, düştüğünde çocuk gibi

"acımadı ki" diyebilmektir yaygara koparmak yerine,

özlemekle usanmanın arasındaki dengeyi kurabilmektir,

o' nun ipiyle kuyuya inebilmektir-güvenmektir-,

"benimle tamamlanacak bir şeye benziyorsun" diye içinden düşünmektir,

bazen susmaları dinlemektir, rüyanın değil uyanıklığın

tabirliğini yapabilmektir, gece batsa da sabah doğabilmektir,

dillerde öykü olabilmektir,

"Bir öykümüz olsa, duyan öyküsü sansa.
Öykümüz böylece dallanıp budaklansa."
Özdemir Asaf

ve tıpkı içindeki Tanrı ruhunu keşfeden insan gibi

huzuru, dinginliği, sessizliği yakalayabilmektir,

bedenimizin etrafını saran kabukları kırıp içindeki

ruha ulaşmak , "herşeye rağmen yaşamak güzel"

diyebilmektir...

Anlatacak hikayelerim bitmedi henüz
Anlaşacak dostlarım tükenmedi,
Yorgunluk kırgınlık hepsi gelir geçer
Her şeye rağmen yaşamak güzel.

Sevgimle, çiçekli şiirler yazarak ve aşk' la kalın ♡

“Saçların karayken yaşa sevdayı!”
Akira Kurosawa

"i say never be perfect, i say never be complete."
tyler durden

"çiçekli şiirler yazmak istiyorum bayım!"

sana doğru çekiliyorum!

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

saklanıp beklemek bir ağacın arkasında

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Fri, 09 Apr 2010 01:55:00 PDT

Bir kuşun resmini yapmak için

Önce bir kafes resmi yaparsın
Kapısı açık bir kafes
Sonra kuş için
Bir şey çizersin içine
Sevimli bir şey
Yalın bir şey
Güzel bir şey
Yararlı bir şey
Sonra götürür bir ağaca
Asarsın bu resmi
Bir bahçede
Bir koruda
Ya da bir ormanda
Saklanır beklersin ağacın arkasında
Ses çıkarmaz
Kımıldamazsın
Kuş bazen çabuk gelir
Ama uzun yıllar bekleyebilir de
Karar vermezden önce
Yılmayacaksın
Bekleyeceksin
Yıllarca bekleyeceksin gerekirse
Resmin başarısıyla hiç ilişiği yoktur çünkü
Kuşun çabuk ya da yavaş gelmesinin
Geleceği olup da geldi mi kuş
Çıt çıkarmak yok
Kafese girmesini beklersin
Girdi mi kafese fırçanla
Usulcacık kapısını kaparsın
Sonra kuşun bir tüyüne dokunayım demeden
Bütün kafes tellerini teker teker silersin
Yerine bir ağaç resmi yaparsın
Dallarının en güzeline kondurursun kuşu
Tabii ne yapraklarının yeşilini unutacaksın
Ne yellerin serinliğini
Ne de yaz sıcağındaki böcek seslerini
Otlar arasında
Sonra beklersin ötsün diye kuş
Ötmezse kötü
Resim kötü demektir
Öterse iyi olduğunun resmidir
İmzanı atabilirsin artık
Bir tüy koparırsın usulca
Kuşun kanadından
Ve yazarsın adını resmin bir köşesine…

Jacques Prévert

Çeviren: Sabahattin Eyüboğlu

Sevgimle, sevimli bir "kuş"la ve aşk' la kalın ♡

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

ey aşk, ey insana kanatlar veren şey!

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Fri, 02 Apr 2010 10:39:00 PDT

28.03.2010 tarihinde, Sufi Mevlevi Entelektüeller Akademisi

3. Koordinasyon Toplantısı'nın "Rumi'de Aşk Şeriatı"

konulu bölümünde sunduğum bildirinin(sunumun) metnini,

Rumi Mevlevi Derneği* kendi web sitesinde yayınlamış.

İlgileri, beğenileri ve hem çalışmalarımda bana destek oldukları

hemde çalışmalarına destek olmam için benide aralarına aldıkları

için, bu vesileyle başta Sn.Atilla Baran olmak üzere

kendilerine teşekkür ediyorum.

“Ey aşk, sen şad ol!

'Aşk, kainatın yaratılış sebebi, varlığın mayası, hayatın aslı-özü.

Hem gönül dünyasının şahı, hem şiirin-edebiyatın başta gelen teması.

Aşk, son derece anlamlı olmakla beraber bir o kadar da

izaha muhtaç bir kavramdır. Bu sebeble pek çok kişi,

pek çok söz söyleyegelmiştir aşka dair. Aşkı hem zirvelerde yaşamış,

hem de çokça ve güzelce dile getirmiş bir kimsedir.

Mevlana Celaleddin Rumi'dir o. O, aşk ehlidir.

Onunla o kadar hemhal olmuştur ki kendisinin

Hz.Peygamber için söylediği 'aşk peygamberi' sözü,

birtakım kişilerce kendisi için söylenmiştir. Tabii ki bir mecazdır,

benzetmedir bu. Her hali, her sözü aşk rengine boyanmış birisi için

anlaşılabilir bir şeydir yapılan. Yoksa yeri de, konumu da bellidir onun.

Mevlana'nın aşk üzerine söyledikleri büyük bir çeşitlilik gösterir.

Bu sözlerin temel bir ekseni, rotası vardır. Bunu dikkate almak ve

bu sözleri doğru bir zemine oturtmak gerekir. '

diyor İbrahim Erşahin 'Mevlana da aşkın 1001 anlamı' isimli

kitabının giriş yazısından bir bölümde...

Mevlana, iyi yetişmiş bir ilim, irfan ve aşk adamıdır.

Babasından ve yakın çevresinden ilk bilgileri aldıktan sonra,

Burhaneddin Muhakkik'in yönlendirmesiyle kitabı ilimlerde ilerledi

ve Halep'e, Şam'a gidip tahsilini tamamladı. Ayrıca onun gözetiminde

rizayet ve manevi eğitim gördü. Şems Tebriz-i ile bilgiden aşka atladı,

ilimden hale yükseldi, aşkın kanatlarıyla uçmanın kitap bilgisinden

daha güçlü olduğunu fark etti ve bunu derinlemesine yaşadı.

Mevlana ummanından beni en çok 3 başlık etkiler.
İlahi aşk, hoşgörü ve herkesi kucaklayan insan sevgisi.

Bu 3 başlığı biraz açarsam ilk sırada aşk var.

İnsanın en önemli meselesi Allah'la olan ilgisini ve gönül bağını

devam ettirebilmektir. Bedenimiz maddi, ruhumuz ilahi menşe'lidir.

İkisi arasında daima bir çekişme vardır ki bu da daha sonra

bahsedeceğim benim profesyonel iş hayatımın konusudur.

İki dünyada mutluluğumuz onlar arasında denge kurabilmeye bağlıdır.

Bu denge daha çok maneviyat aleyhine bozulur, dünyevi ve

maddi endişeler hırslarımızla birleşip bize Allah'ı unutturabilir.

Din öncelikli olarak bizim Allah'la ilişkilerimizi düzenler.

Din içinde tasavvuf Hak Taala ile ilişki kurmanın yolarını

daha sistemli bir hale sokmuştur.

Tasavvufta insanı Allah'a ulaştıran çeşitli usuller üzerinde durulur.

Bunlardan biride AŞK' tır. Aşk, sevginin ileri derecesidir.

Prof.Dr.Mehmet Demirci'nin 'Mevlana ve Mevlevi Kültürü'

isimli kitabında bahsettiği gibi; Aşk, sarmaşık anlamına gelen

'ışk' ın az farkla söyleniş şeklidir. Sarmaşık sarıldığı yere

nasıl sımsıkı tutunursa, aşk da girdiği kalbi öyle istila eder.

Hz.Mevlana'nın deyişiyle ;

'Aşk öyle bir alevdir ki, bir parladı mı maşuktan başka herşeyi yakar.'

Yani sadece maşuk kalır. Gerçek maşuk(sevilen) Allah'dır.

Tasavvuf kültüründe şu ifade yaygındır:

'Sen çıkarsan aradan, kalır seni yaradan'.
Senin aradan çıkman demek, kötü huylarını yok edip

yerine iyilerini koyman demektir.

Kısaca kibirini, egonu, gururunu yani nefsini

kontrol altına alman demektir.

Bunu da en kısa yoldan AŞK gerçekleştirir.

Hz.Mevlana ; 'Sevgiyle ölü dirilir, sevgiyle padişahlar kul olur' der.
Ve sorar: 'Aşıklık nedir?'

Cevap verir: 'Benim gibi ol da bil!'

Allah'ı seven Allah'ın yaratıklarını da sevecektir.

Bu sevgi ve ilgi evrensel boyuta ulaşır.

Mevlana'nın evrenselliği, tam ihtiyacımız olan

güzel bir ölçü verir:

'Tıpkı bir pergel gibi; bir ayağım şeriatte
(yani dinde,yani yerli ve milli değerlerde)
sabit olduğu halde, öteki ayağımla bütün kainatı dolaşırım.'

Evet kendimizi, kendi değerlerimizi iyice tanımadan,

bir ayağımızı sıkıca onlara basmadan, kendimiz olmadan evrensel olunmaz.

Milli olmadan evrensel olunmaz. Kendimize has özelliğimiz olmazsa

kimse bize itibar etmez. 'Kendimiz olma' yı sağlayacak

değerlerimizin başında da bana göre Mevlana gelir.

AŞK' dan sonra önemli 2 konu ise hoşgörü ve sevgiydi.

Sevgi ve hoşgörü sahibi kimse, aslında kendi iç huzuruna ve

mutluluğuna yardım etmiş olur. Mevlana bu durumu,

Fihi Ma Fih' de evinin etrafına fesleğenler ve güller dikerek

sevimli bir çevrede yaşayan bir insanın haline benzetir ve

ilave eder:

'Bütün insanları sev ki, daima çiçekler ve güller içinde bulunasın.
Eğer hepsini düşman bilirsen, düşmanların hayali gözünün önüne gelir ve sanki gece gündüz dikenlerin ve yılanların arasında geziyormuş gibi olursun.'

İnsan mutluluğu yaradılışındaki eksilerle artılar, hayvanlıkla insanlık,

şeytanla melek, bedenle ruh, madde ile mana arasında iyi bir denge

kurabilmesine bağlıdır. Böyle bir dengenin tabii sonuçları olarak

sevgi ve hoşgörü gibi olgunluk hasletleri de ortaya çıkacaktır.

Söz konusu bu denge birtakım şaşmaz değerleri ve sağlam inançları

benimsemek ve toplum fertleri içinde yaygınlaştırmakla mümkündür.

Ben, NLP Master Terapisti ve Yaşam Koçuyum.

Uzmanlık alanım Yönetici ve kurumsal iş koçluğu.

Aşkın Terapi isimli kitabın yazarı Dr.Faik Özdengül'ün de

belirttiği gibi yaşam koçluğu dünyada uzun zamandır,

Türkiye'de ise yeni ancak hızla gelişmekte olan bir profesyonellik alanıdır.

Bir insanın gelişmesine, yeni beceri, yetkinlik ve davranış kazanmasına,

kendisi için koyduğu hedeflere ulaşmasına veya sorununu çözmesine

destek olma, yaşamında iyiye yönelik değişiklik yapma,

tam potansiyelini eyleme geçirmek isteyen ve bunun için çalışmaya,

risk almaya hazır herkesin birlikte yola çıktığı(çalıştığı) kişidir koç.

Türkçeye Sinir Dili Programlaması olarak çevrilebilen NLP ise,

beynimizi / zihnimizi anlama ve onu en etkin biçimde

kullanma yollarını öğreten muazzam işleyen çok etkili bir sistemdir,

disiplindir.

NLP: Neuro-Linguistic Programming

NLP ve koçluğu birlikte kullandığım için birden fazla

konuda danışan modeliyle karşılaşıyorum. Özellikle son zamanlarda

hayatın anlamının sorgulandığı varoluş krizlerine rastlamaktayım.

Böyle insanlar kaderin sillesini yediğini düşünüp nefes almaya

devam etselerde herşeyini yitirmiş insan

olarak hayatla bağlarını kesiyorlar. İşte ben bu danışanlarıma

uygulayabileceğim ekstra çözümler, hangi tür terapi yardımcı

ve faydalı olabilir, bu durumda ne yapılabilir diye araştırırken

Mevlana'nın bilgeliği ile yani Mesnevi' si ve Fihi Ma Fih'i ile tanıştım.

Zamanla tanışmam samimiyete dönüştü ve

ben okudukça okumaya başladım.

Ve gördüm ki; asıl yaşam koçu O' ymuş.

'Bu rebabın sesi neler söylüyor, bilirmisin?
Arkamdan gel de yolu öğren.'

diyen Hz. Mevlana, bizi şüphe sınırlarından daha öteye,
ümit kapısına yönlendirmekte ve bize bu konuda liderlik etmektedir.

O bize tamamen somut bir şekilde bu kapıların yollarını göstermektedir

ki bunlar da İslami erdemler olan, güven, ümit , dayanıklılık

ve sabır içinde yaşayabilmektir.
Bu yolun sonunda da tekrar 'selamete erişme' vardır.

Hz. Mevlana, bize acıları aşarak kendi içimizde

üst basamaklara ulaşmamız için yardımcı olmaktadır.

Yine O, bizim derin acıları geliştirip,

iyiye dönüştürmemize yardımcı olmaktadır;

çünkü O, bu yolu bizden önce geçip, tecrübe etmiştir.

Değerli dostu (hocası) Şems’i kaybetmek, Onun için ne kadar sonsuz

bir acı olmalıydı. Yalnızca bir kez de değil;

O bu korkunç kaybı iki kez yaşadı!

Terapistlere yada psikologlara, kendilerinden umut bekleyen

ve yardım isteyen çoğu acı içinde yaşayan insanlar gelmekte.

Hz. Mevlana bize -uygun bir şekilde kullanıldığı takdirde-

acının olgunlaşmaya ve gelişmeye yol açabileceğini göstermektedir.

Bunun anlamı; kendini korumaya çalışmamak,

aksine bu derdi şuurlu bir şekilde kabullenmektir

(çünkü acı da, dertde Allah’tandır).

Eğer, böyle kabullenmezsek, gelişmeyi engelleyen tuzaklardan birine

(kendi kendine acıma) kolayca düşebiliriz …

Öyle ki: 'Neden özellikle ben?' diye kendi kendine acımak;

'o öyle kötü birisi olmasaydı, bunların hiçbiri başına gelmezdi...'

diyerek başkalarına kızmak yada

Asop’un hikayesindeki tilkinin rasyonelleştirilmesi

'Tilki asmanın tepesinde çok güzel üzümler görür, onlara ulaşmak için zıplar durur. Başaramayacağını anlayınca, arkasını döner ve der ki: onlar zaten ekşiydi'

ve böylece taviz vermiş olur. Yani kendisi için güzel ve

erişilmesi güç olan bir hususta , kendi kendini aldatır,

ruhunu kandırır gibi tuzaklar hep karşımıza çıkar.

Bu 'tuzaklar' tamamen beşer'dir ve caziptir;

çünkü bunlar acıyı gerçekten geçici olarak azaltmaktadır.

Ancak!.. Bunlar aynı zamanda oluşabilecek gelişme imkanını da

engellemektedir. Hz. Mevlana, Şems için duyduğu acılarda

bu imkanlardan hiçbirini kullanmadı; bu tuzaklardan hiçbirine düşmedi.

Böylece onun dönüşümü (transformasyon) gerçekleşti.

'Hamdım, piştim, yandım' ile de fena ve beka’ya ulaştı.

O bu yolu bizden önce geçtiği için, eserlerinde bizlerin

onun izini nasıl takip edeceğimiz hususunda

çok sayıda talimatlar ve işaretler bırakmıştır.

Örneğin, 'Acı çekmek' başlı başına ilahi bir lütuftur.

İnsanların durumu iyi olunca, Yaratıcıyı unutmakta,

acı ve ıstıraplı zamanlarında ise hatırlamaktadırlar...
Acı ve dert geldiğinde, unutkanlığın örtüsü yırtılır ve acı çeken,

Allah’ı tanır ve şikayet ederek yalvarır:

'Ey Rabb’im! Ey Merhametlim...'

Sonra iyileşir; ve o zaman tekrar unutkanlık örtüsü örtülür

ve bu sefer şöyle der: 'Nerede Tanrı? Ben onu bulamıyorum.
Ben onu göremiyorum. Onu nerede arayayım?'

'Nasıl oluyor da sen, acı çektiğin zaman, O’nu görüp bulabiliyorsun da, şimdi onu göremiyorsun? İşte, bu açıdan baktığın için, Allah’ı anasın, O’nu hatırlayasın diye, sana acı gönderilir.'
(Fihi Ma Fih, 58, s.342)

'Dert yemek, bir boşalma ve rahatlamadır.
Rahatlamadan sonra sevinç ortaya çıkar.
Bu, dert tanımayan bir sevinç, dikeni olmayan bir gül,
baş ağrısı yapmayan bir şaraptır.'
(Fihi Ma Fih, 27, s. 200)

'insanları yönlendiren ve yöneten ağrıdır, acıdır.
Şayet bir eserde acı yoksa, hırs yoksa, özlem dolu aşk yoksa,
onun için o kişi çaba sarf etmez.
Acı olmaksızın o iş, onun için ulaşılamaz olur.'
(Fihi Ma Fih, 5, s.75)

Aslında 'insan' nedir? sorusunun cevabı var birde ilgimi çeken.

Batı psikolojisinin atası olan Freud, daha çok olumsuz,

boyun eğmiş (teslimiyetçi) bir insan modeli ortaya koymaktadır.

Hz. Mevlana’da ise bunun tam tersi vardır.

O, insanın içinde olan ve özel koşullar altında harekete geçebilen

her türlü imkanlara işaret etmektedir(yani nefsin eğitilmesiyle).

O, bize Kur’an’ın 91/8-11 suresinin önemini şöyle göstermektedir:

'... ruhta ve onun tekamülünde O, neyin haklı, neyin haksız olduğu
konusunda ona anlam verdi. Gerçekten, kim ki onu temizler ve
halis (ihlaslı) kılar, o başarılı olur; ve kim ki fesada düşer, o mahvolur.'

Melek kanatları ve eşek kuyruğu ile ilgili şahane benzetmesi

bu söylenenleri mizahi bir şekilde açıklar.

'İnsan öyle bir yaratıktır ki melek kanatlarından meydana gelmiş;
ama ona aynı zaman da eşek kuyruğu bağlanmıştır.
Kanatlar yukarı doğru çeker, kuyruk ise aşağı doğru.
Zavallı insan bunların arasında parçalanıp kalmıştır.'
(Fihi Ma Fih, 18, s. 150)

Dr. Michaela Mihriban ZELSEL, 'Hz.Mevlana'nın Güncelliği'

başlıklı makalesinde şöyle der:

'Hz. Mevlana, sadece sözleriyle değil, aynı zamanda
davranışlarıyla da şifaya nasıl ulaşabileceğimizi öğretmiştir.
Örneğin; sema, çile veya halvet ile. Yeni yapılan 'beyinfizyolojik'
araştırmaları göstermektedir ki, sema esnasında kendi ekseninde
dönmeye bağlı olarak, başın hafif sağa eğiminde 'kinetik trans'
hali meydana gelmektedir. Bu hareket, beyindeki eski ve
şartlanmış kalıpların 'silinmesi' ve yeni edinilen bilgilerin alınabilmesi
için mükemmel bir zemin oluşturmaktadır (Winkelmann, 1990).
Ayrıca; bu bilinç hali 'Ultradianzyklen' diye adlandırılan ve
stres sebebiyle devre dışı bırakılan bio-ritimleri
(Biorhytmen) de yeniden düzenlemektedir.'

G.Ü. Gazi Eğ.Fak.Öğr.Üyesi Doç. Dr. İbrahim Arslanoğlu

bir makalesinde Mevlana’ya göre insanın mutluluğu,

gösterişten uzak, sade bir hayat yaşamak ve diğer insanlara

dost olmakla mümkündür demiştir.

Mevlana'nın bu konudaki düşünceleri şöyledir;

Mevlana, dostlarına dönerek

'Şöhretimizin arttığı ve insanların bizim ziyaretimize
geldiği günden beri dünya afetinden rahat edemiyorum.
Nitekim Mustafa Hazretleri ne güzel buyurmuştur:
“Şöhret afettir, rahat şöhretsizliktedir'.
(Eflaki I:415-416)

dedi.

'Cennette olmak istersen, herkese dost ol,
hiç kimsenin kinini yüreğinde tutma.'
(Eflaki II:392)

Mevlana cenneti sadece öteki dünyada aramaz ve

bu dünyada da cenneti yaşamanın yolunu şu şekilde açıklar:

'Çünkü bir adamı dostlukla anarsan daima sevinç içinde olursun.
İşte o sevinç Cennetin ta kendisidir. Eğer bir kimseyi
düşmanlıkla anarsan daima üzüntü içinde olursun.
İşte bu gam da Cehennemin ta kendisidir.'
(Eflaki II:393)

Güven ve ümit Hz. Mevlana’nın zaman üstü mürşitliğini

gösteren ve içimizdeki kanatları tekrar açan düsturlardır.

'Aynen, bir kuş gibi; nasıl ki o göğe (cennete) uçmak ister,
her ne kadar göğe ulaşamazsa da, ancak dünyadan uzaklaşmaya
her an devam etmektedir ve diğer kuşlardan daha yükseğe uçmaktadır.'

der (Fihi Ma Fih, 44, s.284)'de

ve (Gazel, VII, 425, 426) de şöyle devam eder

ümitli olmak hakkındaki düşüncelerini yazmaya;

'...ümidi kesmeyin
Dost seni sürer, kovarsa ümitsizlenme!
Bugün kovsa bile çağırmaz mı sanırsın seni?
Yüzüne kapıyı kapasa bile gitme, ayağını dire;
sabredersen seni tutar da baş köşeye getirir O.
Bütün yollarını, bütün geçitleri kapatsa bile,
kimsenin bilmediği gizli bir yol açar sana.'

Ey aşk, Sen şâd ol ...

Z.Hülya Konar

Yazı başlığı: Ey aşk, sen şad ol!

Tarih: 28.03.2010

Yer: Rumi Mevleği Derneği Külliyesi İstanbul

Rumi Mevlevi Derneği "

Kaynaklar:
1-Hz.Mevlana Celaleddin Rumi Mesnevi.
2-Hz.Mevlana Celaleddin Rumi Fihi Ma Fih.
3-Prof.Dr.Mehmet Demirci.

“Mevlana ve Mevlevi Kültürü” isimli kitabı. 2008
4-İbrahim Erşahin.

“Mevlana'da Alkın 1001 anlamı” isimli kitabı. 2008
5-Dr. Michaela Mihriban ZELSEL.

“Hz. Mevlana'nın Güncelliği” isimli makalesi.
6-Doç. Dr. İbrahim Arslanoğlu.

“Mevlana'nın Aşk ve İnsan Felsefesi” isimli makalesi.
6-Dr.Faik Özdengül.

“Rumi ve Aşkın Terapi” isimli kitabı. 2008

*Açıklama:

Rumi Mevlevi Derneği, akademik ve entelektüel boyutta çalıştığı için

Toplantılarda sunulan bildirilerin ve diğer paylaşılan bilgilerin
hepsinin dipnotlu yani bir kaynağa dayanıyor olması gerekiyor.

bu yüzden google'da yazılan bilgilere güvenmek yerine

ilgilendiğiniz konuyla ilgili gerekirse onlarca kitap, dergi, tez

ve makale okumanız hatta hangi bilginin nerede, hangi eserde

ve o eserin hangi bölümünde olabileceğini biliyor olmanız gerekiyor.

bu da zamanla oluyor. yeter ki başlayın !

sevgimle, hoş ve aşk' la kalın ♡

anlaşılmazmış gibi görünen anlaşılan şeyler

biranda aydınlık içinde dünya

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

a reason a season or a lifetime which one?

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Mon, 29 Mar 2010 11:16:00 PDT

hayatınıza dahil olan insanlar ya bir sebep için,
ya bir dönemde yanınızda olmak için yada bir ömür içindir...

A Reason a Season or a Lifetime

People come into your life for a reason, a season
or a lifetime. When you figure out which one it is,
you will know what to do for each person.

When someone is in your life for a REASON . . .
it is usually to meet a need you have expressed.
They have come to assist you through a difficulty,
to provide you with guidance and support,
to aid you physically, emotionally or spiritually.
They may seem like a godsend and they are!
They are there for the reason you need them to be.

Then, without any wrong doing on your part or at an
inconvenient time, this person will say or do something
to bring the relationship to an end.

Sometimes they die.
Sometimes they walk away.
Sometimes they act up and force you to take a stand.

What we must realise is that our need has been met,
our desire fulfilled, their work is done.
The prayer you sent up has been answered.
And now it is time to move on.

When people come into your life for a SEASON . . .
Because your turn has come to share, grow, or learn.
They bring you an experience of peace, or make you laugh.
They may teach you something you have never done.
They usually give you an unbelievable amount of joy.
Believe it! It is real!
But, only for a season.

LiFETiME relationships teach you lifetime lessons;
things you must build upon in order to have a solid emotional
foundation. Your job is to accept the lesson, love the
person, and put what you have learned to use in all
other relationships and areas of your life.

it is said that;

love is blind but friendship is clairvoyant.

Author Unknown

video link: for a reason, a season or a lifetime.

"Be a fountain, not a drain."
Rex Hudler

"Treat a person as he is and he will remain as he is.
Treat him as he could be, and he will become what he should be."
Jimmy Johnson

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

ben bilmem beyim bilir!

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Tue, 23 Mar 2010 14:58:00 PDT

facebook'da,

"bilirsiniz kadınlar bazen bir erkeğin omzuna sığınmak ister.
ama ne yazık ki 'başı dolu' kadınlar,

erkeğin omzuna ağır gelir..."

Murathan Mungan - Yüksek Topuklar

22.03.2010

başlığının altına yazılan yorumlardan bazılarını paylaşmak istiyorum.
yazılan tüm yorumlar birşey düşünülerek yazılmıştı elbette ,
hepsi çok anlamlı ancak bazılarında gerçekten duygu kadar
üşenilmeden uzun uzun yazılmış bilgi ve fikir paylaşımı da vardı.

özellikle onları aktarıyorum.

...

Canan Çelik: ah o şartlandırma.

Seda Sümer: ego budur...

Kerem Hakkan: Başı dolu kadına toplantım var diyorsan

gerçekten toplantının olması gerekir:)

Cihan Gün: en iyisi no woman no cry :)

Hülya Zeynep Konar: cihan o da bir çözüm elbette, önemli olan"mutlu"olmak.

ben bugün bir davada şahittim(istemeyerekde olsa) ve orada gördüklerim
duyduklarım beni çok etkiledi, çok üzdü. kadının bazen gerçekten
adı yok sayılıyor ve bu yüzyılda bu sözde bilinçli toplumda 3D gözlüklerle
film izlediğimiz şu teknoloji+bilim çağında böylesine kadını ezmeye
çalışmak ne acı...o yüzden yazdım yukarıdaki sözü, ilişkilerini iktidar savaşına
döndürenler, belki erkek olmanın toplumsal gücü ile savaşı kazanabilirler
ama totalde mutlu olurlar mı bilemem! paylaşmak, birlikte olmanın
keyfini sürmek varken böyle saçma sapan ego davalarıyla
hayatlarını törpüleyenler ne kadarda eminler yarına çıkacaklarından!

Zarife Demirhan: bu malesef erkeklerin suçu değil.
Çünkü kadınlar hep dayanacak bir omuz ararlar. Çok şartmış gibi.
ne kadar herşeyi yaparım deselerde bu sığınma yoluyla aslında
işin kolyını seçer ve sorunlarını başkasına yüklemeye çalışırlar.
Bu da erekeğin işine geliyor kendini lider hissedip egosunu tatmin eder.
Evliliklerde ise aslında o işi kadından daha iyi yapamadığını ve
kadının onu kullandığını hissettiğinde bu egosunu tatmin edecek
başka dolu bir kafa bulur ve bu döngü hep böyle devam eder.
Yani aslında herkes birbirini kullanmaktan sıkıldığında ilişki bitiyor.

Hülya Zeynep Konar: zarife zaten suçlu aramak "zeki" kelimesini
tartışmak kadar anlamsız. kime göre neye göre sorularının cevabı
değişkendir malum. ben zaten erkeklere değil bayanlara bunların
olmasına izin verdikleri için kızıyorum. erkek yukarıdaki sözdeki gibi
düşünen bir mantelitede olsa bile bunu hissedip önlemini o yada bu şekilde
almayıp ilişkinin bitmesini paşa paşa bekleyip sonra ağlıyorsa
ne diyim ben şimdi bu bayana (: o yüzden böyle savaşlar yaşamamak için
kişinin önce kendini ve beklentilerini çok iyi bilmesi lazım.
sonuçta hem kendimizi hem karşımızdakini yıpratabiliyoruz.

bu da çok üzücü.

Zarife Demirhan: insanın yaptığı her hareket ve eylem kendi bencilliği içindir. Hatta bırak eşleri insanların en karşılıksız ve en özverili davranışları çocuklarına karşıdır. ama bunda bile bencillik vardır işte benim çocuğum şöyle başarılı, böyle işler yapıyor herkezin gözdesi, iyi bir avukat, doktor, iş adamı gibi onur duydukları durumlar; ne der anne ve baba benim için değil çocuğum için istiyorum. Yalan tamamen kendi egosunu tatmin için bu kadar çaba gösterir. Yani insanlar bencildirler ve kendilerine hep acırlar...

Zeynep Alan Sevil Güven: Ne hoş, yıllar geçmiş, insanlar üniversiteyi

ilkokul seviyesine indirgemiş, ikişer tane bitiryorlar ve

sistemleri anlamamakta inatla ısrar ediyorlar. Bayılıyorum.
Egomuz, büyümeyen korkak çocuk yanımız. Olgunluk,

büyümesine rağmen neşeli kalmayı seçen içimizdeki cesur çocuk...
Eminim her ikisi de bütün bu tartışmalardan çok eğleniyordur.

Evrensel sistemi bilmem ama dünyada kutupluluk var ve hala varlığını sürdürüyor. Bu yasaya göre Yang yani eril olan ve daha çok erkekte bulunan enerji aktif, hareketli ve öncüldür. Yin yani dişil olan ve kadında daha çok bulunan enerji pasif, durağan ve artçıldır. Erkek ilk adımı atar ve kadın onu izler. Aptal olduğu için değil, destekleyen enerjiye sahip olan taraf olduğu için. Doğası budur yani...

Gökyüzü yangdir, güneşle kavurur, yağmur kar, dolu yağdırır, serinletir, yeryüzü yindir, o güneşten enerji emer, yağmurdan bereket, kardan örtü ve dinlenme gücü, doludan güç yaratıp güneşten emdiği enerjiyle birlikte beslenmeyi sağlar.

Biri olmadan diğeri daima yıkım sebebidir.
Susuz toprak verimsizlik, topraksız su ise sel sebebidir.
Ne biri ne öteki üstün değildir ancak çalışmaları ardışıktır.

Önce yağmur yağar sonra toprak karnını açar, içine emer ve içinde dönüştürür.

Bu açıdan bakınca kadın erkek enerjisine, erkek öncül olmalı.
İlk adımı atmalı, kadın onun adımını izlemeli.

Körü körüne o dedi diye yapmaktan değil, ilk adımın enerjisine destek vermek ve dönüştürerek herkesin yararına bir hale getirmekten söz ediyorum.

Kadın erkekten daha bilgili, daha zengin, daha ünlü olabilir ancak bu hali ilişkiye taşımamalıdır. Parası varsa adamı ezecek bir hediye almamalıdır mesela. Adama daima adamın karşılığını verebileceği kadar almalı ve bunu da yumuşaklık ve destek arzusuyla yerine getirmelidir. Bende para var diyerek adamın bütçesinin üstünde bir ev seçmek yerine, adamın ödeyebildiği yerde oturmayı yeğlemelidir, Adamın bimediği konularda uzman da olsa, adam sormadıkça konuşmamalı, adama "seni cahil" mesajı vermemelidir.

Aksi halde ilişki yürümez.

Kadın erkeği izler, adamın yarattığı kısa, sert ve güçlü eril enerjiyi destekleyerek uzun, yumuşak ve sağlam hale dönüştürürse ilişki hiç bitmez, gelişerek ve sevgiyi arttırarak yola devam eder :)

Elif Güler Özcan: Hülya erkekler erkek doğarak 1-0 önde başlıyorlar hayata... Hala bu zihniyet varken senin dengeden anlayışdan bahsetmen devede kulak gibi kalmış. Hayatın gerçekleri senin dediğin gibi değil:(

Kenan Koç: Eşimle 16 senelik bir değil sayısız mutlulukları yaşıyoruz... Eşimle evlendiğimde eşim ilkokul mezunuydu... Bazen bana benimle neden evlendin diye sorardı:) İnanın o günleri anımsadım ve yine mutlu oldum:) Bir gün eşime "sen benim kızımsın, seni okutacağım" dedim
ve birlikte büyük bir çaba içerisinde bu işe gönül verdik... Ve eşim yıllar sonra Uludağ üniversitesi güzel sanatlar bölümü mezunu... Yani eşime bu konuda destek olmasaydım, evliliğim belkide hiç olmayacak sorunlara götürebilirdi... Sorunları görebilmek ve mutluluk adına, sevgi adına olumsuzlukları olumlu yüzle dönüştürebilmektir... Elif arkadaşımızın dediği gibi "erkekler erkek doğarak 1-0 önde başlıyorlar hayata" bunu binlerce kez sayfamda dile getirmişimdir... Ama bu duruma imkan veren durumda; bayanlarımızın kendilerindeki güven duygusunun eksikliğinden ve aile içi aldığı eksik imkanlarda diyebilirim... Bakın bu ortam da sayısız bayanlar duygu ve düşünlerini anlatabiliyor... Ya görünmeyen taraf? Yine söylemek istiyorum çok şanslısınız ve bu şansınızı iyi bir şekilde kullanınız bu hayatta derim... Çünkü sizlerin yaşında olup marketten ekmek almak için bile dışarıya çıkamayan bayanlara şahit oldum ben... Yani sonuç da herkes kendi fikrini söylüyorsa benim hayatımda başı boş da olsa dolu da olsa bence hiç kimse kimseye ağır gelmez... Bir konuda anlaşalım; hiç kimse hiç kimsenin adına yorum yapmasın... Erkekler deyip söz başlamayalım... Ben yada benim tanıdığım diyebiliyorsanız ne mutlu size... Çünkü bunca olumsuzluklar hayatımda yokken üzerime bir dağ gibi yıkmanızı istemem... Aksi taktirde erkek olduğum için utanmaya başlayacağım :) Son olarak eşim şimdi benden güçlü ve ilişkimizde gayet güzel gidiyor meleklerimizle... Tabiki eskisi gibi değiliz? neden derseniz şimdi her ikimizde kendi zevklerimizden çok kızlarımızı hayata hazırlama konusunda bir sınavın içinde olduğumuzun
bilincini yaşıyoruz... Her bir mutlulukları için hem çalışıyor hemde kızlarımızın eğitim sosyal ve kültürel anlamda başarılarının yanında olmaya çaba harcıyoruz... Siz istemedikten sonra kimse kimseye ağır gelmez benim kanımca...

Yasemin Küçük: bu erkekleri de bu hale getiren bizler değil miyiz :)

İlknur Kaya: kadın olmak yeterince zor... ama akıllı kadın olmak çok daha zor...

Nihat Ülker: saçını lilaya boyatmış kız baya bildiğimiz lila renk (:
sosyal statüsünü gelirini aklını fikrini hiç bilmiyorum ama onunla tanışmak isterdim mesela... başka bir hanım beşiktaş puan kaybetti diye ağladı yanımda oda pek tanımıyorum ama etkiledi beni çekicilik etkileşim statüyle akılla olmamalı kadın başının ağırlığını hissettirmek için koymaz heralde bir omuza ihtiyaç duyduğu için bir kadının başı ağır gelen erkek erkeğim demesin zaten (: çokta derin değil aslında mevzu denge tarifi güzeldi.

Zeynep Alan Sevil Güven: Kafası dolu OL'mak ille de akıllı OL'mak değildir. Kafası dolu OL'mak gereksiz düşünceler yüzünden başka ve daha gerekli düşüncelere yeri kalmamak da olabilir. Bu kadar ağırlıkla kadın zaten adamın her hangi bir şeyini düşünecek durumda olamayacağından adama ağır gelmesi doğaldır :) Siz kadın olsanız kafası hep dolu olup sizi dinleyemeyecek kadar kafasının içinde yaşayan adam ister miydiniz?

Ülkü Girneli: Sevil hanım çok güzel yazmışssınız sizin yazdığınız gibi bu düşünceyi savunan bir erkek kendini kadının yerine koyup düşünsün bakalım neler çıkıyor ortaya! Tabi bunu yapacak kadar cesaretleri varsa. Nede olsa kadını yok saymak kolay olan. Erkekler akıllı kadınların aklını kıskanır belki ya da sırf pasifize etmek için küçümserler. Çünkü her alanda güçlü kalmak ister erkekler ama akıllı ve zeki kadınlara aşık olurlar. BİRDE BÖYLE ÇELİŞKİLİ BİR DURUM VAR. Hülyanın dediklerine katılıyorum insanın önce kendini tanıması lazım sonra denge lazım denge. Kadın olsun erkek olsun bu böyle.

Zeynep Alan Sevil Güven: Arkadaşlar, konu kadın erkek eşitsizliğine gelecek diye endişem olmadığından kolayca içimdekileri paylaşabilirim.

Denge nedir sorunuyla başlayalım. Denge de kutupluluk dünyası yasaları gereği iki taraflı çalışır. Birincisi eksiğimin tamamlanarak dengelenmem ve ikincisi de içimle dışımın dengelenmesi. Eksiğim yang ise onu erkekten alacağım, yin ise dişiden tamamlanacağım. Bu kadarını herkes biliyor artık hamt OL'sun. Ancak içimle dışımın dengelenmesi deyince...

İlk olarak içimde ne var? Sorusu akla geliyor. Hülya'da bundan söz etti sanırım.
İnsanın içinde ne olduğunu görebilmesi hem çok kolaydır hem çok zor (ah! şu kutupluluk yasası). Kolaydır çünkü zihnen istediğini düşündüğü şey de içinden gelir ve yüzeydekiler zihin tarafından kolayca bulunabilir. Zordur çünkü asıl dersler de içeride gizlidir ve zihin o derinliklere dalamadığından orada bir şey yokmuş gibi davranıp sizi de daha derinde bir şey olmadığına inandıırır.

Şimdi soralım binbir kadına "nasıl erkek istersin?" diye, alınacak yanıtları alt alta yazalım, ilk üçte kendine has sıralamasıyla, seven, dürüst, destekleyen/saygıduyan isteklerini buluruz.

Karşısnıza tam da istediğiniz çıkar sizin nihai düşünceniz ve buna bağlı titreşiminiz böyle olunca.

Seven: Sizin öğrendiğniz sevgi nasıl bir sevgiyse öyle sevendir sizin için.
Babanız annenize, dedeniz ninenize yumuşak ve sıcak idiyse sizin için sevgi böyle anlam taşır, sert, kaba ve hoyreat idiyse, sizin için sevgi böyle bir şeydir. Öyle ya! siz küçükken evlilikler sevgi üzerine kurulur sanıyordunuz. Sert, kaba ve hoyrat tavır da sevginin göstergesi olmalı bu durumda, onlar hala evli olduklarına göre...

Dürüst: Çevrenzi pembe yalan mübahtır diyen bir topluluksa, bu kadarına siz de evet diyebileceğinizi öğrenmişsinizdir, az da olsa yalan söylese bile o dürüsttür size göre...

Destekleyen/saygıduyan: Çevrenizde desteklemek para vermekse para verip gerisine karışmayan bir destekleyen imajınız var demektir, saygı duymak "ne yaptığına karışmamak" ise etrafınızdaki çoğunluğun anlayışına göre size de böylesi denk gelir nihai olarak.

Şimdi bakalım ne var elimizde. Sevmek adına hoyrat davranan, dürüstlük adına arada sırada pembe yalanlara başvuran ve para verip ne yaptığınıza karışmayan bir erkek.

Kim seçti? Siz.

Ne zaman seçtiniz?
Daha çocukken, kişiliğiniz ve bilinçaltı programlarınız oluşurken.
Şimdi memnun musunuz? Hayır.
Neden? Benim istediğim bu değildi...

Hayır ne istedinizse o geldi ki siz içinizi tam olarak görebilin.
Ona teşekkür edin, kendi içinizi gösterdi, gördünüz.
Beğenmedinizse içiniz değiştirin. Dışarıdaki ancak o zaman değişir :)

Can Ali Demirhan: Kerem olayı özetlemiş. -Başı dolu kadına toplantım var diyorsan
gerçekten toplantının olması gerekir:) - Herşeye aklı eren kadını idare etmek zordur. erkek uğraşmak istemez açıklama yapmak dırdır dinlemek istemez. Ben tam tersine dünyadan bir haber kadını sokmam hayatıma ARTIK hatta mümkünse beni çekip çevirsin isterim. Yeni boşanmış bir adam olarak akıllı erkek akıllı kadınla birlikte olmalı diyorum. Konuşabilmek çok önemli. Sex gezmek tozmak herkesle yaparsın olmadı parasını basar yine yaparsın fakat aynı dili konuşabileceğin aynı yöne bakacağın kadını parayla satın alamazsın. Böyle bir kadını bulunca hayatınıda bulmuş olursun. Hülya Zeynep'in demeye çalıştığı Sevil Zeynep'in yazdıklarına tam destek veriyorum. Helal olsun. Ben koluma taktığım kadının yaptıklarıyla gurur duymak isterim.

Filiz Akınç Bicim: ERKEgiN OMZU SADECE öRF VE ADETLERimizLE SINIRLI. SAYGI OLSUN DiYE BUNU YAPIYORUZ. biRAZ şIMArTMAK BELK.i YOKSA KADIN KADAR GÜÇLÜ EĞER iSTERSE VARLIK YOK...

Ali Mert Üstün: Filiz sihirli cümle bu---EĞER İSTERSE---
Kadınlar önce kendilerini doğru düzgün ifade etmeyi öğrensinler. Sonra erkeklerin aklını eleştirsinler. Zaten kendini aşmış olanlar hayran kalınanlar güneş gibi parıldıyorlar. Benden zeki degilsen karım olabilirsin inancını yıkmak için erkekleri eleştirmeyin kendinize dönüp bakın.

Özlem Bayrmeri: Sadece başı dolu adam başı dolu kadını anlar
sadece başı dolu kadın başı dolu adamı anlar.

Figen Coşkun: bu söz iki taraf içinde geçerli kadınlarda başı dolu!!erkekleri istemiyor kadınlarda dizginler ellerinde olsun istiyorlar.

Hülya Zeynep Konar: yazılarını, paylaşımlarını ilgiyle takip ettiğim Sevil hanımın bahsettiği YİN YANG felsefesi bana göre de ilişkilerin temelinde yatan şeydir. sürekli "denge şart" dememin sebebi de budur, yin yang-ın özünde uyum, denge ve tamamlayıcılık vardır. lao tzu "tek başına bir yin doğamaz ve tek başına bir yang büyüyemez" demiş. daha önceki yazılarımda da bahsetmiştim, ben eşitlikten değil "dengeden" yanayım. ikili ilişkilerde birisi A işini çok iyi yapıyorsa diğeri B işini çok iyi yapıyor olmalı, mutlaka birisi diğerinden birşeyi daha iyi yapıyor olmalı. işte böyle olursa o ilişkide uyum ve denge olabilir. uyum ahengi getirir peşi sıra, ahenkde keyfi, keyifde mutluluğu. tüm bunlar olduktan sonra rahat batmadığı sürece(: o ilişkinin sekteye uğrama ihtimali zayıftır. ben pekçok kişiye göre çok bilmiş bilmiş(: konuşuyorum ya sanıyorlar ki ben feminist duyguları ağır basan bu konularda kadının bir adım önde olması gerektiğini savunan birisiyim. aslında tam tersi. dengeden yanayım ve yin yang-ın da öngördüğü gibi güç ve enerjiyi sembolize eden yang-ın baskın olması gerektiğine inanırım yani erkeğin. enerjiyi başlatan erkektir, kadın onu izler izlemelidir.

eğer iki tarafta sahip oldukları gücün farkına varıp ilişkiye ve kendilerine + duygularına + çenelerine sahip çıkarlarsa aralarındaki çekim gücü ve enerji katlanarak büyür. tabi tüm bunların olabilmesi için kişilerin bireysel özelliklerinin farkında olmaları ve eşlerinden ne beklediklerini+ona ne verebileceklerini biliyor olmaları gerekiyor. biz genelde kolayı tercih edip kendimizi ifade etmek yerine karşı tarafı inceleyip onun açıklarını hatalarını bulup eleştirmeyi yeğliyoruz. birde bunu egodan geçtim "önyargılarımızla" yapıyoruz. kesin öyledir kesin böyledir gibi. doğru olanın illa bizim aklımızdan geçen olduğuna nasılda emin oluyoruz bazen. oysa çoğu zaman kazın ayağı öyle olmuyor tabi. üstteki yorumlarımda bahsettiğim iktidar savaşlarının, zeka yarışlarının, ego çarpışmalarının altında da aslında önyargılarımız ve bizim "zannetmelerimiz" yatıyor. biz zannettiğimiz o şeye o kadar çok inanıyoruz ki aksi olma ihtimalini aklımıza bile getirmiyoruz. işte "başı dolu" kadının yaşadığı en büyük sıkıntı bu olabilir. karşı tarafın ön yargısı.

eğer erkek egolarından sıyrılmamışsa, özgüveni tam değilse böyle bir kadını kendi önyargılarıyla tanıyıp değerlendirmeyi tercih ediyor, bu da pekçok soru işaretine yada anlam kaymalarına sebep olabiliyor. ben hayatım boyunca hiç sigara ve alkol kullanmadım, bunu marifet olduğu için söylemiyorum, içmediğim halde asla rahatsız olmam ve hiçbir zaman uyumsuzluk yapmamışımdır, heryere giderim ama özümde ben içki içmem sigara içmem... fakat beni tanımayan birisi benim sosyal ortamıma, dış görünüşüme, iletişimde olduğum insanlara bakarak benim içki ve sigara içmiyor olmama inanmaz "ya nasıl olur" der(: niye? çünkü onun önyargısıdır bu, kitabın kapağına bakıp kitap hakkında yorum yapmaktır bu... bana göre çok saçma ve vakit kaybettiren birşey bu tarz durumlar, oyunlar, yarışlar vs.. aşkı oyun haline getirirsek, o zaman birsüre sonra her oyunda olduğu gibi yenen ve yenilen aramaya başlayabiliriz ki bunun "elm sokağında kabus"dan bir farkı yoktur!
eğer birşeyi yarıştıracaksak bu zekamız değil duygularımız olmalı, çünkü kimin kimden zeki olduğunu asla bilemeyiz.

ben kendimi çok iyi tanıdığım için hayatımın her parçasında yeri olan+olacak insanların en azından bir konuda hep benden daha tecrübeli ve bana birşeyler katacak insanlar olmasına dikkat ediyorum. eğer böyle olursa ben o kişiye saygı duyarım, o da bana birşey kattığı için bundan haz alır, bana kattığı ile yaptıklarımdan gurur duyar, gurur duyduğu içinde beni destekler, bu destek işbirliğini getirir, bu da sevgiyi pekiştirir... hayat artık kolay değil, eskiden "ten uyumu" önemliymiş ilişkilerde ama bana göre artık önemli olması gereken ten değil "ruh" uyumu. gün içerisinde zaten birsürü işle ve kişiyle uğraşıyoruz, angarya işler ve duygularda cabası. insan evine gidince huzur istiyor, en azından ben öyle istiyorum, fikir ayrılığından doğan tartışmalar hariç, kavga gürültü bağrış çağrışı ne kafam ne ruhum kaldırır. o yüzden yukarıda yazdığım sözdeki gibi hareket eden insanlar beni çok şaşırtıyor ve kasıyorlar, onların kadınlara bu tarz önyargılarla yaklaşmalarını garipsiyorum. ben zekamı çarpıştıracağım bir eş, dost, arkadaş istemem, ha illa zeka gündemdeyse de o varsın benden zeki olsun benim işime gelir, ben başı değil ruhu ve gönlü dolu olmasını isterim eşimin/dostumun/arkadaşımın... gerisi la fonten'den masaldır zaten (:

sevgimle ♡

"büyükler neden büyüktür bilir misiniz?
biz dizlerimizin üzerine çökmüşüz de ondan... artık kalkalım..."
shakespeare

Zeynep Alan Sevil Güven: Ağzına, zihnine ve kalemine sağlık Hülya Zeynep'im :)
Bir de unutmamalı ki asıl konu zeka değil onunla ne yaptığımızdır. Zeka Allah Vergisi olduğundan pek çok insanda aynı miktarda zeka olabilir ve bu bir üstünlük değil şans unsurudur.

-Bence yoktur ama- ille de üstünlük diye bir şey olacaksa ortada bu o zekaya eklenen değerdir. Kişi zekasını deneyimleri ile birleştirip bilgeliğe dönüştürürse bu bir üstünlük sayılabilir. Yok "ben zaten çok zekiyim, başka şeye gereksinmem yok" demekteyse ben buna saf ego der geçerim, o tür insanlarında başları bilgi değil dertle dolu olur genellikle...

Ağırlık, Bilgiden değil dertten ise ne kadın ister o başı omzunda ne de erkek taşır kadınınkini...

Özer Özdemir : Hülya söylediklerinin tamamına katılıyorum.inanıyorum ki bizim gibi düşünen çok insan vardır hayatta. sizin dediğiniz gibi dengeden kasıt 'itidal' yani orta yol tercih edilmelidir herzaman. önyargı heryerde ve her insanda vardır. bunu en aza indirmek yine zeka ile ilgili, hayat tecrübesiyle ilgili. çok şeylerle ilgili. uzun lafın kısası inançla ilgili. hepsi bu. başka kültürlerin felsefi anlayışlarını alacağız tabiki. ama en başta bizlere örnek olabilecek o kadar zengin bir medeniyetimiz varki. bunları anlamak yaşamak gerek. cahiliye araplarında kız çocuklarını diri diri toprağa gömen, insan bile görmeyen zihniyet hala yaşamıyormu? üstelik bunu din adına haklı göstermeye çalışan bulanık beyinler hala yokmu içimizde? Oysa; bir devri kapatıp insanların değerli olduğunu söyleyen, kız çocukların diri diri gömülmesini yasaklayan bizim dinimiz bizim peygamberimiz bizim kitabımız değilmi? kadına verilen değer zikredilmemişmi? 'Cennet anaların ayakları altındadır 'diye. bunlar kıyas noktalarımız olmalı. gerisi la fontenden masal...

Zeynep Alan Sevil Güven: Kulun yapacaklarından, yapabileceklerinden endişe duymamak saflıktan değil saflaşmış imandandır. Saflaşmış imana ve imansızlığa % 100 EVET, saflaşmış imana ve imansızlığa izinliyim ve ben saf imanda OL'mayı seçiyorum :)

"her siyahın bir beyazı
gecelerin gündüzü de vardır..."
bülent ortaçgil

"aşk bir dengesizlik işi
dengeye dönüşendir sevgi"
bülent ortaçgil

"Başımı dayayacağım omuzlara mayın döşemişler!"
k.iskender

Zeynep Sevil Güven

bağışlamak dediğin zor iştir! - z.sevil güven

yüksek topuklar - murathan mungan

düalite

yazılan tüm yorumlar - facebook bağlantısı

kadın ayrılmayacak erkekten, erkek bir olacak kadınla

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
e-mail: hulya@hulyakonar.com

ben yalnız değilim, tek başımayım!

hulya@hulyakonar.com (hülya konar) — Sat, 20 Mar 2010 18:08:00 PDT

Osho' dan, genelde aynı duygu durumu olduğu

sanılan yalnızlık ve tek başınalık halleri

arasındaki farkı anlatan derin bir yazı...

"Yaşamlarımızda 'önemli' bir başkası olmadığında kendimizi
ya yalnız hissederiz ya da yalnızlığın getirdiği özgürlüğün tadını çıkarırız.

Derinden hissettiğimiz gerçekler konusunda başkalarından
destek alamadığımız zamanlar,

kendimizi ya yalnız ve acı dolu hissederiz
ya da vizyonumuzun, ailemizin, dostlarımızın veya
iş arkadaşlarımızın onayına olan insani gereksinimimizin
üstesinden gelecek kadar güçlü olmamıza seviniriz.

Yaşama bakış şeklimiz yolumuzu belirler.

Yalnızlık kelimesi bile insanın içinde bir üzüntü yaratmaya yeter.
Bu sadece yanlış bir çağrışım, yanlış bir yorumdur.
Buna yalnızlık yerine tek başınalık demek daha doğrudur.

İnsanlar yalnız olduklarında üzülmeleri gerektiğini düşünürler.
Bu doğru değildir...

İnsanlarla olmanın getirdiği mutluluk son derece yüzeyselken,
kendi başına olduğunda beliren mutluluk ise muazzam bir
derinliğe sahiptir. Tek başınalık üzüntü getirmez.

Tek başınalığın en derinlerine bir kez olsun inmişsen,

artık her türlü ilişki sana yüzeysel gelecektir.

Tek başına olduğunuz zaman yapayalnız değilsiniz.

Yalnızlık ile tek başınalık arasında büyük bir fark vardır.

Yalnız olduğunuz zaman bir başkasını düşünmektesinizdir,

bir başkasını özlemektesinizdir.

Yalnızlık olumsuz bir durumdur.

Diğeri -dostunuz, kocanız, karınız, anneniz, sevgiliniz - yanınızda olsa
daha iyi olacağınızı hissediyorsunuzdur.

Diğeri yanınızda olsa çok iyi olacaktır ama değildir.

Kişinin er ya da geç yalnızlıkla karşı karşıya gelmesi gerekir.

Bir kez onunla yüzleştiğinde, yalnızlık renk değiştirir,

nitelik değiştirir. Tek başınalığa dönüşür.

Yalnızlık diğerinin yokluğudur.

Tek başınalık, yanınızda kendinizin olmasıdır.

Tek başınalık çok olumludur.

Bir varlıktır, bol bir varlıktır.

Varlıkla o kadar dolusunuzdur ki , varlığınızla tüm evreni

doldurabilirsiniz ve başkalarının varlığına ihtiyaç kalmaz.

Yalıtılmışlık içinde üzüntü ve sefaleti barındırırken,

kendi başınalık gerçek mutluluğa dair bir enginliğe sahiptir."

Sevgimle, sağlıcakla ve hoş kalın.

Yalnız kalmaktan daha kötü
Şeyler de vardır hayatta,
Ama genellikle
Bir ömür alır bunun
Farkına varmak,
O zaman da
Çok geçtir,
Ve çok geçten
Daha kötü
Bir şey yoktur
Hayatta.

Charles Bukowski

Osho'dan: "niçin hayatı bir probleme dönüştürüyorsun?"

"I don't wanna be lonely, I just wanna be alone."
Daniel Johns

“The worst feeling is not being lonely.
Its being forgotten by someone you could never forget.”

“People are lonely because there is something missing in their lives.
People with wealth try to compensate by accumulating things,
but it’s not lack of things that makes people lonely.”
Daniel Gottlieb

iletişim, katkı ve yorumlarınız için
hulya@hulyakonar.com