စိမ္းျပာေျမ

ရြာအျပန္ အမွတ္တရေလးေတြ

2013-04-18T19:51:00.001-07:00

ေတာင္သမာန္ လက္ပံ

ေတာင္သမာန္အင္း

ေဗာဓိတစ္ေထာင္

ညီမေလးေသာ္တာသစ္မွဴး လက္ရာ @ ေရႊတိဂံု

ဦးပိန္တံတား

Photo by Siha Khwar Neee :) :) @ ဦးပိန္

Jazz Poetry ပဲြေတာ္က အျပန္ (ဓာတ္ပံု)

2012-09-08T21:28:00.000-07:00

ဆရာမ မခက္မာ ကဗ်ာရြတ္ေနစဥ္

ဆရာမ မခက္မာ အေမး၊ ဆရာၿငိမ္းသစ္ အေျဖ

ဂ်က္ဇ္ဂီတ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ

ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ (၂၅)

2012-08-23T17:04:00.001-07:00

အဆင္ေျပျခင္းသီအိုရီ

(၁)

ၾသဂတ္စ္လ ဆယ့္ကိုးရက္ေန႔က လက္ရွိလုပ္ေနသည့္ လုပ္ငန္းစလုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္တင္း တင္းျပည့္ သည့္ေန႔ျဖစ္သည္။ တစ္ႏွစ္သား လုပ္ငန္းတခုဆိုေပမယ့္ သည္အလုပ္က ကိုယ့္ဘ၀ရဲ့ ပထမဆံုးေသာ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ စီးပြားေရးလုပ္ၾကည့္ျခင္းဆိုလွ်င္လည္း မမွား။ အစေတာ့ အိမ္နား မွာရွိသည့္ ဘားကို သြားၿပီး တစ္ေယာက္တည္း အထိမ္းအမွတ္ပဲြေလး လုပ္မလားလို႔ စဥ္းစားျဖစ္ခဲ့ သည္။ ေနာက္ေတာ့ သည္လိုေန႔မ်ဳိးမွာ အနားမွာ ရင္ဖြင့္စရာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနသင့္ တယ္ဟု ေတြးမိၿပီး အေပၚထပ္က သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို အေဖာ္စပ္ျဖစ္သည့္။ သို႔ေသာ္ သေကာင့္ သားႏွစ္ေယာက္က အင္တင္တင္။ သူတို႔ နက္ဖန္ အလုပ္ဆင္းရမယ္ဟု အေၾကာင္းျပသည္။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးက ေန အဲသည္ဘားသြားမေနနဲ႔။ ဂ်က္စ္တင့္ဘားမွာပဲ အ၀ေသာက္ဟု ေျပာၿပီး ၀ိုင္သံုးပုလင္း ခ်ေပးသည္။ ၾကိဳက္တာ ေသာက္တဲ့။

သို႔ျဖင့္ ဘားမသြားျဖစ္ေတာ့ဘဲ သူတို႔နွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ သူတို႔အိမ္ေရွ႕ ၀ရံတာေလးမွာ ထိုင္ၿပီး ၀ိုင္ေသာက္ရင္း စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည့္အထဲမွာ ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္က အခက္အခဲ တခ်ဳိ႕ကို ေျပာျပျဖစ္သည္။ အဲသည္တုန္းက လုပ္ငန္းစ လည္ပတ္ခ်ိန္ဆိုေတာ့ အေၾကြးသံုးေသာင္း နီးပါးေလာက္ တင္ေနခ်ိန္။ ခ်က္စားဖို႔ ဆန္မရွိ။ စားစရာ၀ယ္ဖို႔လည္း ပိုက္ဆံကမရွိ။ အေၾကြးကဒ္ေတြ အားလံုးနီးပါးလည္း သံုးထား သည္မွာ ျပည္လုနီးနီး။ ကိုယ့္အျဖစ္ကို သိသြားသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သူတို႔ဆီ ဆန္လာယူဖို႔ ဖုန္းဆက္သည္။ သူတို႔ဆီသြားယူမယ္ဆိုလွ်င္လည္း ကားက အသြားတစ္နာရီ အျပန္တစ္နာရီေမာင္းရမွာ ဆိုေတာ့ ကုန္မယ့္ဆီဖိုးအတြက္ တြက္ၾကည့္ေတာ့ ကားထဲ ထည့္ဖို႔ ဆီဖိုးက အလံုအေလာက္က မရွိျပန္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ တေတြ သိသြားၿပီး အျပန္က်ရင္ ကားဆီဖိုး ပါ ေပးလိုက္ မယ္ဆိုသျဖင့္ သြားယူခဲ့ရသည္။ သူတို႔က အဲသည္တုန္းက အျပန္ဆီဆိုင္ ၀င္ၿပီး ဆီထည့္သြား ဆိုၿပီး ေဒၚလာႏွစ္ဆယ္ ေပးလိုက္သည္။ ေမ့မရတဲ့ ရက္စဲြတခ်ဳိ႕။ မေမ့သင့္သည့္ ေက်းဇူးေတြ။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သည္အလုပ္ကို စျဖစ္တုန္းက တခ်ဳိ႕အသိတခ်ဳိ႕က ကန္႔ကြက္ၾကသည္။ဘာမွ မျဖစ္စေလာက္ဘဲနဲ႔တဲ့။ သူမ်ားဆီမွာ လုပ္တာေလာက္ပဲ ရတဲ့ ဟာကိုတဲ့။ ကိုယ္က အဲသည္လိုမတြက္ခဲ့။ ဥပမာ.. သူမ်ားဆီမွာ လုပ္ရင္ ႏွစ္ရာ။ကိုယ့္ဘာသာလုပ္ရင္လည္း ႏွစ္ရာ။ ႏွစ္ရာခ်င္းတူေပမယ့္ ရသည့္ အျမတ္အစြန္းခ်င္းက မတူ။ သူမ်ားဆီလုပ္ရင္ သူမ်ားမ်က္ႏွာ၊ သူမ်ားစဲြထားသည့္ ပံုစံခြက္အခ်ိန္ဇယားထဲ ကိုယ္က လွဳပ္ရွားရုန္းကန္ရမည္။ ကိုယ့္ဘာသာဆိုရင္ေတာ့... ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္အခ်ိန္ကို ဇယားဆဲြ၊ လြတ္လပ္စြာ ရွင္သန္ႀကဳိးစားခြင့္ရမည္။ သူမ်ားဆီမွာ လုပ္ရင္ ျပႆနာတစံုတရာျဖစ္လာရင္ ကိုယ္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္။ ကိုယ့္အထက္က မန္ေနဂ်ာ သို႔မဟုတ္ ပိုင္ရွင္က ေျဖရွင္းသြားသည့္အတြက္ ကိုယ့္မွာ ဘာတာ၀န္ယူစရာမွ မရွိ။ ဘာတာ၀န္မွ မယူခဲ့ဘူးသူတစ္ေယာက္က ေရွ႕ဆက္ရမည့္ အနာဂတ္ခရီးမွာ သူ ဘယ္လို သူ႔ဘ၀သူ တာ၀န္ယူရဲေတာ့မလဲ။ မေသခ်ာ။

ကိုယ့္ဘာသာဆိုရင္ေတာ့ တာ၀န္ယူမႈရွိလာေတာ့မည္။ စားသံုးသူက တမ်ဳိး၊ မူရင္းကုမၼဏီက တစ္ဖံု၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔အစိုးရက ခ်မွတ္ထားေသာ ဥပေဒက တဘက္။ ျပႆနာျဖစ္လာရင္ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းရမည့္ သူက ကိုယ္။ တာ၀န္ယူမႈရွိသည္။ တာ၀န္ၾကီးသည္။ သို႔ေသာ္ လြတ္လပ္မႈက တာ၀န္ရွိမႈႏွင့္ တဲြကပ္ပါလာ သည္။ တန္ဖိုးျဖတ္မရသည့္ အေတြ႕အၾကံဳေတြ။ ကိုယ္က နတ္ျပည္မွာ ကၽြန္လုပ္ခ်င္သူမဟုတ္။ ငရဲျပည္ မွာ ဗိုလ္လုပ္ခ်င္တတ္သူ။

ႏွစ္ပတ္လည္သြားသည့္ လုပ္ငန္းတစ္ခုအတြက္ ျပီးခဲ့သည့္ တစ္နွစ္တာအတြင္း ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ သမွ်ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ျပန္လည္ဆန္းစစ္ေနမိသည္။ အေၾကာင္းအက်ဳိး ျပန္လည္ ဆက္ စပ္ေနျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ အက်ဳိးအျမတ္အေနျဖင့္ ျပန္တြက္ၾကည့္ရင္ေတာ့ လုပ္ငန္းႏွင့္ အေတြ႕ အၾကံဳသာ အဖတ္တင္သည္။ ေငြေၾကးအျမတ္အစြန္းအေနျဖင့္ အခုခ်ိန္ထိ ဘာမွ် မက္ေလာက္စရာ မရွိေသး။ တခါတေလ အဆင္မေျပမႈေလးေတြ႔ေတာ့ စိတ္ဓာတ္က က်ခ်င္ခ်င္။ အဲသည္လို ျဖစ္လာ ၿပီဆိုရင္ သည္အလုပ္ စမလုပ္ခင္တုန္းက ႀကိဳေတြးျဖစ္ခဲ့သည့္ အဆိုးဆံုးအေျခေနကိုလည္း ရင္ဆိုင္ရမွာပဲ ဟူေသာ အသိကို ျပန္လည္ေတြးေနရသည္။ စြံ႕စားမႈဆိုတာ စြံ႕မွ စားရတာကို ဆိုလိုတာကြဆိုေသာ အဆိုမိန္႔ေလးအတိုင္း စြံ႕စားမႈလုပ္ၾကည့္ျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အဆင္မေျပမႈေတြႏွင့္ အဆင္ေျပေျပ ေနထိုင္ေနရေလေလ ဘ၀ဆိုတာ အဆင္မေျပမႈေတြၾကားထဲ အဆင္ေျပေအာင္ ေနထိုင္ ရျခင္းတမ်ဳိးပါလားဟု စိတ္ထဲ သေဘာေပါက္လာေလေလ ျဖစ္လာသည္။

(၂)

ဟိုးလြန္ခဲ့သည့္ ငါးႏွစ္ေလာက္က အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ အဆင္ေျပၾကသူမ်ားဟူေသာ နာမည္ျဖင့္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးသည္။ အဲသည္ေဆာင္းပါးပါ၀င္သည့္ အေငြ႔ပ်ံစိတ္ကူးမ်ား စာအုပ္ စီစဥ္ခဲ့ျဖစ္စဥ္ကလည္း အေၾကြးရွစ္သိန္းေလာက္ တင္ခဲ့ဖူးသည္။ စာအုပ္က သိပ္အေရာင္း မသြက္ ခဲ့။ ေရာင္းရသမွ်ေငြေတြကလည္း ကိုယ့္ရဲ့ စီမံခန္႔ခဲြမႈ ညံ့ဖ်င္းျခင္းေၾကာင့္ မစုမိ။ အဆင္မေျပမႈေတြႏွင့္ ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားေနရခ်ိန္။ မႏၱေလးက သူငယ္ခ်င္းေတြက ဖုန္းဆက္ေမးသည္။ ေနသစ္မွဴး မင္းစာအုပ္ေတြ အဆင္ေျပလားတဲ့။ အဆင္မေျပပါဘူးကြာလို႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္အသံႏွင့္ ျပန္ေျဖလိုက္တိုင္း သူတို႔တေတြ က ရယ္စရာတ၀က္ ေစတနာတ၀က္ႏွင့္ အေျပာင္အပ်က္ ေျပာၾကစၿမဲ။ စိတ္ဓာတ္ မက်နဲ႔၊ ေနသစ္မွဴးေရး တဲ့ အဆင္ေျပၾကသူမ်ား ေဆာင္းပါးကို ျပန္ဖတ္လုိက္ကြာတဲ့။

အခုလည္း လုပ္ငန္းက သိပ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားစရာ နည္းေနေသးသည့္အခ်ိန္။ အဆင္မေျပမႈေလးေတြႏွင့္ ကစားေနရခ်ိန္။ သူတုိ႔ေျပာသလို ကိုယ္ေရးခဲ့သည့္ အဆင္ေျပၾကသူမ်ားကို ျပန္ဖတ္ရေတာ့မလိုလို။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တေလာက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္ေျပာင္းေတာ့ သူ႔ကို လိုက္ကူရင္း သူ႔ဆီကေန စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ငွားဖတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ စာအုပ္က ဆရာေဖျမင့္ရဲ့ ဘာေၾကာင့္ အခုထိ မခ်မ္းသာေသးတာလဲတဲ့။

စာအုပ္ဖတ္ရင္း စိတ္ဓာတ္က တက္လာလိုက္၊ ကိုယ့္လုပ္ငန္း အေၾကာင္းျပန္ေတြးမိျပန္ေတာ့ က်သြားလိုက္။ တက္လိုက္ က်လိုက္။ စိတ္က တက္လိုက္က် လိုက္ျဖစ္ေန လို႔ အဆင္ေျပမႈေတြကေကာ တက္လိုက္ က်လိုက္ျဖစ္ေနတာပဲလားမသိ။ ဆရာေဖျမင့္သာ သည္အေၾကာင္းသိရင္ ေမာင္ရင္ အဲဒါေၾကာင့္ မခ်မ္းသာေသးတာလို႔ မွတ္ခ်က္ျပဳေလမလား။ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အဲသည္စာအုပ္ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္မႈ စြမ္းရည္ရွိရမည္လို႔ ဆိုထားျခင္းေၾကာင့္ပင္။ ဆရာေဖျမင့္စာအုပ္ၿပီးေတာ့ ရယ္စရာစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ျဖစ္သည္။ စိတ္ထဲ ေပါ့ပါးလန္းဆန္း သြားေစခ်င္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္။ စာအုပ္ဖတ္ေနရင္းေတာ့ ျပံဳးမိသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္အခံက စိတ္ညစ္ေနသည့္ ဓာတ္အခံရွိေနေလေတာ့ ရယ္သည့္အျဖစ္သို႔ ေရာက္မသြားေသာ အျပံဳးျဖင့္သာ ျပီးဆံုးသြားသည္။ အဲသည္အျပံဳးဆိုတာေတာင္ ပီပီသသ ျပံဳးသည့္အျပံဳးမ်ဳိးမဟုတ္။ မခ်ိၿပံဳးေလးသာ။ ရယ္စရာဖတ္ၿပီး ရယ္ခ်င္တာေတာင္ မရယ္ႏိုင္ဘဲ မခ်ိျပံဳး ျပံဳးေနရသည္ထိ အေျခေနက ဆိုးေနၿပီလား။

(၃)

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တက္က်မ္းစာအုပ္ေတြကို ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ ၿပီးေတာ့ ဟာသသေဘာျဖင့္ ေရးဆဲြ ထားေသာ တက္က်မ္းရဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ က်က်မ္းကိုလည္း ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဖတ္ခဲ့တုန္းကေတာ့ အဟုတ္။ အားက်စရာ၊ အတုယူစရာ။ ၿပီးေတာ့ ဒုံရင္းက ဒံုရင္း။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း မေတာက္တေခါက္ တက္က်မ္းဆန္ဆန္ အခ်ဳိ႕ေရးခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ေတြ႕တဲ့အခါ အဲသည္တုန္းက ေတြးခဲ့ ေရးခဲ့သည့္ ၀ါက်ေတြက ဘယ္ေရာက္ကုန္မွန္းမသိၾကေတာ့။ အထက္မွာ ဆိုခဲ့သလို ျပန္ဖတ္ကြာလို႔ ေျပာတတ္ သတိေပးတတ္သည့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိေနေသးလို႔ သာ ေတာ္ေသးေတာ့သည္။ မဟုတ္ရင္ မလြယ္။

တခါတေလေတာ့ သီဟိုဠ္အရွင္ ေဒါက္တာ ေကသိရီ ဓမၼာနႏၵ ရဲ့ How to overcome your difficulties ကို ဖတ္ေနရသည္။ ပ်က္အစဥ္ ျပင္ခဏဆိုသလုိ ခဏခဏ ပ်က္၊ ခဏ ခဏျပင္ေနရေတာ့ စိတ္ဓာတ္ပိုင္း မွာ ျပင္ထားရသည့္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြက မနည္းလွေတာ့။ မၾကာခဏ ဖာေထးျပဳျပင္ေနရသည့္ သည္စိတ္မွာ မူလပကတိအရွိအတိုင္း မျမင္ရေတာ့သလို မူလအတိုင္း ရုပ္လံုးလည္း မေပၚေတာ့။ ေအးေလ ဘ၀ဆိုတာ သည္လိုပဲ ျဖတ္သန္းရဟန္တူပါရဲ့လို႔ပဲ ျပန္ေျဖသိမ့္ေနရသည္။

(၄)

သည္မနက္ အိပ္ယာထ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး အလုပ္မသြားခင္ မနက္စာစားရင္း အီးေမလ္းစစ္ၾကည့္ေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းဆီက အဆင္ေျပလားဟု အစခ်ီထားေသာ ေမလ္းတစ္ေဆာင္ ဖတ္ခြင့္ရသည္။ အဲသည္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ ကာလ အတန္ၾကာ ေနခဲ့ဖူးသည္။ သူမ်ားတံေတြးခြက္မွာ ပက္လက္ေမ်ာ မေလာက္ ဒုကၡေရာက္ေနစဥ္ သူႏွင့္ အခု ခ်င္းမိုင္မွာ အိမ္ေထာင္ရက္သားၾကေနသည့္ သူငယ္ခ်င္းက ကိုယ့္ကို လက္တဲြေဖးကူခဲ့ၾကဖူးသည္။ အဲသည္အခ်ိန္တုန္းက ကိုယ္တို႔တေတြ ညဘက္ညဘက္ဆို အဆိုေတာ္ ၀ိုင္၀ိုင္းရဲ့ ေျဖသိမ့္လိုက္သီခ်င္း အတူေအာ္ဟစ္ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဒဏ္ရာေတြကို သက္သာေစခဲ့ ၾကသည္။ တေလာက ခ်င္းမိုင္က သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေဖစ္ဘြခ္မွာ မွတ္ခ်က္ေလးထားေပးခဲ့သည္။ အရင္ တုန္းက အျဖဴထည္ဘ၀ေတြကို သတိရတယ္ဗ်ာတဲ့။

ၿပီးေတာ့ အလုပ္လက္မဲ့ဘ၀ျဖင့္ စာအုပ္အေၾကြးေတြ နင္းကန္တင္ေနတုန္းက ေျဖသိမ့္အားေပးခဲ့ၾက သူ။ ေျဖသိမ့္လိုက္သီခ်င္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို သက္သာေအာင္ ကုစားေပးခဲ့ၾက သူ။ အခု အဲသည္ထဲက တစ္ေယာက္က အဆင္ေျပလားတဲ့။ ေမးေနသည္။ ကိုယ္ ဘယ္လို ျပန္ေျဖရပါ့။

ကိုယ္ ဒုကၡေရာက္ခဲ့စဥ္တုန္းကလိုမ်ဳိး ငါးကန္ေဘာင္ ငါးစာေကြၽြးတဲ့ တံတားမွာ ထိုင္ၿပီး ေျဖသိမ့္လိုက္ သီခ်င္းကို ထပ္ဆိုၾကရေအာင္ကြာလို႔ သြယ္၀ိုက္ ေျပာလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား။

အဆင္ေျပတယ္သူငယ္ခ်င္းေရ၊ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပမႈေတြနဲ႔လို႔ပဲ တိုက္ရိုက္ေျပာခ်လိုက္ရင္ေကာ။ ေ၀ခဲြ မရ။

မႏၱေလးက သူငယ္ခ်င္းေတြသာ သည္အေၾကာင္းသိရင္ အဆင္ေျပၾကသူမ်ားကို ျပန္ဖတ္ကြာ လို႔ ျပန္ေျပာေနၾကဦးမလား။ မသိ။

ယံုၾကည္မႈနဲ႔ အခက္အခဲကို ေက်ာ္လႊာပါဆိုသည့္ အဆံုးမေလးကို ျပန္စဥ္စားရင္း ေလ်ာ့ရဲေနသည့္ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္မ်ားကို အေရာင္တင္လိုက္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္သည္။ ဒါေပသည့္ က်လိုက္ တင္လိုက္။ ဂ်ာေအးသူ႔အေမ ရိုက္သည့္ကိန္း။

ေလာေလာဆယ္ အဆင္မေျပမႈေလးေတြနဲ႔ အဆင္ေျပေနေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္လြတ္လပ္ေနသူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းရယ္ပါ။

ေနသစ္မွဴး

၀၈၊၂၂၊၂၀၁၂ ည ၁၁း၂၆ နာရီ

ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ (၂၄)

2012-08-13T19:47:00.000-07:00

ေရြးခ်ယ္ခြင့္

(၁)

အရင္တုန္းက စ ေရးျဖစ္ခဲ့မယ့္ အဆံုးမသတ္ျဖစ္ဘဲ သည္အတိုင္းသိမ္းထားမိသည့္ စာေတြကို ျပန္လည္ ဖတ္ေနမိသည္။ အဲသည္စာေတြထဲမွာ အခ်ဳိ႕က ေရးျဖစ္ခဲ့တုန္းက အခ်ိန္ကလို ခံစားမႈေတြက မလတ္ဆတ္ေတာ့။ မလတ္ဆတ္ေတာ့တဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ကလည္း စာမေရးတတ္။ တခါကေတာ့ အသိကဗ်ာဆရာတေယာက္က ကိုယ့္ကို ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ကဗ်ာလည္း မဟုတ္၊ ၀တၳဳလည္း မဟုတ္ ရသ စာေပလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ စာေရးဖို႔ ခံစားခ်က္လိုေသးသလားတဲ့။ ဟုတ္ အဲသည္တုန္းကေတာ့ သည္လို ပဲ ျပန္မေျပာနားမေထာင္ ေနျဖစ္ခဲ့သည္။ ကုိယ္က ပေရာ္ဖယ္ရွင္နယ္ စာေရးသူ မဟုတ္ေတာ့ ေရးခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ ေကာက္ေရးလို႔ မရ။ တကယ့္ကို အေၾကာင္းအရာတခုေပၚ စိတ္ခံစားမႈက ထိထိရွရွျဖစ္မွ သာ ေရးႏိုင္တဲ့ သာမာန္စိတ္ခံစားခ်က္ကို ေဖာ္ထုတ္တတ္သူ။

ထားပါေတာ့။ ေရးလက္စ ပစ္ထားလိုက္သည့္စာေတြထဲမွာ အခ်စ္ေၾကာင့္ ရလာတဲ့ဒုကၡကို ေက်နပ္စြာ လက္ခံသြားသူအခ်ဳိ႕၊ အခ်စ္ေၾကာင့္ မတန္တဆ ေပးဆပ္လိုက္သည့္ဘ၀ေတြအခ်ဳိ႕ အေၾကာင္း ေရးထား ဖူးသည့္ လက္စစာေလးေတြ ရွိသည္။ အဲသည္ထဲမွာ...........။

(၂)

အလုပ္မွာ ခဏနားစဥ္ ပ်င္းပ်င္းရွိတာႏွင့္ ေဖစ္ဘြခ္စာမ်က္ႏွာအခ်ဳိ႕ကို လွန္ေလွာတီးေခါက္ေနမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြ၊ ေဖစ္ဘြခ္မိတ္ေဆြအခ်င္းခ်င္း အျပန္လွန္ေရးသားထားၾကသည့္ မွတ္ခ်က္ေလးေတြ။ တခ်ဳိ႕မွတ္ခ်က္ေလးေတြက တကယ့္ကို ဗဟုသုတရေစသည္။ တခ်ဳိ႕မွတ္ ခ်က္ေလးတြက ျပံဳရယ္စရာ။ တခ်ဳိ႕ပိုစ္ေလးေတြ ပံုေလးေတြကလည္း သည္အတိုင္းပင္။ သို႔ေသာ္ တေနရာက သတင္းတခုကို ဖတ္မိေသာအခါ.. ျပံဳးလည္း မျပံဳးရက္၊ ျပံဳးလည္း မျပံဳးႏိုင္ေသာ သတင္းတခု က တက္လာသည္။ ေကာင္မေလးတေယာက္ သူ႔ကိုယ္သူ တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်ၿပီး သတ္ေသသည့္ အေၾကာင္း။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္။ မိေ၀းဘေ၀း ျပည္ပတႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လာလုပ္ေန သည့္ ေရႊျပည္ၾကီး သူေလး။ အသက္က ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အရြယ္ေကာင္း။ လွပသည့္ အနာဂတ္ေတြ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခြင့္ ရွိေနသူ။

တက္လာသည့္ သတင္းေတြကို ဆက္ဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ အဆင္မေျပေတာ့လို႔ သည္လိုလုပ္ လိုက္သတဲ့။ သူမေသခင္ သူ႔ရဲ့ ခ်စ္သူကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ မွာသြားသည့္ စာေလးေတာင္ ထားသြားသတဲ့။ သတင္းေတြ မွတ္ခ်က္ေတြကို ဖတ္လိုက္ရတိုင္း ဂရုဏာေဒါသနဲ႔ အျပစ္တင္ရေတာ့မလား။ အခ်စ္ၾကီးသူ တစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေပးရေတာ့မလား။ ရူးသြပ္စြာ မိုက္မဲတာလား၊ အခ်စ္ၾကီးသူ တစ္ေယာက္ရဲ့ သိပ္ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္း အသက္ေပးသက္ေသျပသြားတာလား။ အျခားနည္းျဖင့္ မည့္မွ်သူ႔ကို ခ်စ္သည့္အေၾကာင္းေကာ ျပလို႔မရဘူးလား စသျဖင့္ လားေပါင္းမ်ားစြာ။

သည္အေၾကာင္းၾကားသိရသည့္ တရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္မွာပဲ အြန္လိုင္းမွာ အသိမိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ၾက သည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ ေမးခဲ့ဖူးသည္။ နင္ကေရာ နင့္ေကာင္ေလးက နင့္ကို ပစ္သြားရင္ အခုသတင္းထဲကလိုပဲ ခုန္ခ်မွာလားဟု။ခ်က္ခ်င္းပင္ သူသာဆို "ခုန္မခ်ဘူး။ ခုန္ ကမွာ" တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူက ဆက္ေမးသည္။ ကိုသစ္ဆိုရင္ေကာ..တဲ့။

လမ်ား သိပ္မၾကာခင္က အြန္လိုင္းမွာ သတင္းတပုဒ္ဖတ္လိုက္ရျပန္သည္။ ရန္ကုန္မွာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ခ်စ္သူ ေကာင္မေလးကို မီးရႈိ႕သတ္ရန္ ၾကိဳးစားသည့္အေၾကာင္း။ အဲသည္သတင္း စဖတ္ဖတ္ခ်င္းတုန္းက မီးရႈိ႕ရန္ၾကိဳးစားသူကို စိတ္ထဲ ဘ၀မက်မိ။ ေယာက်္ားတန္မဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို သည္လုိလုပ္စရာေကာဟုသာ အားနည္းသူဘက္ေန ေတြးေနမိသည္။ ေနာက္ တပါတ္ေလာက္ေနေတာ့ သတင္းတပုဒ္တက္လာျပန္သည္။ သူတို႔က ကာလရွည္ၾကာ ခ်စ္ခဲ့ၾကသူေတြ တဲ့။ ေကာင္ေလးက အေ၀းမွာ ေငြရွာေနတုန္း ေကာင္မေလးက အျခား တစ္ေယာက္ႏွင့္ ရည္ငံေနသည့္ သတင္းက အေ၀းတေျမမွာ ခ်စ္သူနဲ႔နီးဖို႔ ၾကိဳးစားေနသည့္ သူ႔အတြက္ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ မႏိုင္ေတာ့ေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ရသည္တဲ့။ ဘယ္သူ႔အလြန္ျဖစ္မလဲ။ ေ၀ခဲြမရ။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလး ကလည္း မေသခင္ သူ႔ခ်စ္သူကို ခြင့္လႊတ္ ဖို႔အေၾကာင္း၊ သူလည္း သူ႔ခ်စ္သူကို ခြင့္လႊတ္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာသြားသည္ဟု ၾကားရေတာ့ အခ်စ္ၾကီးသူတို႔ရဲ့ ႏွလံုးသားကို တစံုတရာအတိုင္းတာထိ နားလည္တတ္ခဲ့ရသည္။ ဒါေပသည့္ အခါလြန္ အခ်စ္ေတြ၊ အခါလြန္ေနာင္တေတြ။

တေယာက္က အခ်စ္ၾကီးၿပီး အမွားအမွန္ မခဲြျခားႏိုင္သည္ထိ အမ်က္ၾကီးခဲ့ရသူ။ အမ်က္ရွခံရသူကလည္း သူ အသက္သက္ဆံုးခါနီးထိ လုပ္ရက္သည့္ခ်စ္သူအေပၚ နားလည္ခြင့္လႊတ္မႈျဖင့္ ခႊင္လႊတ္ျခင္းႏွင့္ ခ်စ္သြားတတ္ခဲ့သူ။ ေအာ္ ခ်စ္လည္း ခ်စ္ႏိုင္ၾကသူေတြ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ယူဆေကာင္း ယူဆၾကပါလိမ့္ မည္။ သူ႔အမွားႏွင့္ သူမို႔ ခြင့္လႊတ္တာဟု။ ကိုယ္ကေတာ့ အဲသလို မျမင္ပါ။ သူ႔မွာ အမွားရွိခဲ့သည္ ဆို ရင္ေတာင္ အသက္ႏွင့္ ရင္း ေပးဆပ္ရေလာက္သည့္အမွားတခု မဟုတ္ဟု ထင္ပါသည္။

(၃)

မေန႔ညဦးပိုင္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ တိုးတက္သြားသူေတြ၊ အခ်စ္ေၾကာင့္ပ်က္စီးသြားရသူေတြ အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ကိုယ္က သူငယ္ခ်င္းကို အခ်စ္ၾကီးၿပီး အမ်က္ၾကီးခဲ့ရသည့္ အထက္ က အေၾကာင္းေလးကို ေျပာျပျဖစ္သည္။ အဲသည္အျဖစ္ပ်က္ေလးဆံုးေတာ့ မထင္မွတ္ဘဲ ေမး ခြန္းတခု ထုတ္သည္။ ကိုေနသစ္သာ အဲသည္သူရဲ့ ေနရာမွာဆိုရင္ေကာတဲ့။ ကိုယ္တခါ မွ ၀င္မေတြးခဲ့ ဖူးသည့္ ေမးခြန္းတခု။ ၿပီးေတာ့ သူက ဆက္ေျပာသည္။ ကိုေနသစ္ ခမ်ားက စိတ္ပိုင္းဆိုင္ ရာခံစားမႈက အရမ္းၾကီးလြန္းတယ္။ အခု ခမ်ားသိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးသာ အျခားတေယာက္ နဲ႔ ရည္းစားထားတာေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳတာေတြ ျဖစ္သြားရင္ ခမ်ား သည္အတိုင္း ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ ဘူးတဲ့။ ၀ုန္းခနဲ႔ ျပိဳလဲသြားမွာတဲ့။ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ သူ႔အျမင္ကို ေျပာသြားေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို ေသေသ ခ်ာခ်ာျပန္လည္ ဆန္းသစ္ေနမိသည္။ သူေမးခဲ့သည့္ အဲသည္သူရဲ့ ေနရာမွာ ခမ်ားသာဆိုရင္ ဆိုေသာ ေမးခြန္းကိုပါ ျပန္စဥ္းစားေနမိျပန္သည္။

တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက အေျပာလြယ္သေလာက္ လုပ္ရခက္သည့္ ကိစၥေတြ။ အထူးသျဖင့္ လူေျပာသူေျပာ အမ်ားဆံုး အခ်စ္ဆိုသည့္ကိစၥ။ အခ်စ္ဆံုးတစ္ေယာက္ ရဖို႔ ခက္သလို အခ်စ္ရႈံးသူအျဖစ္ တည္ျငိမ္စြာ ရပ္တည္ရွင္သန္ဖို႔ ဆိုသည္မွာလည္း အခ်စ္ၾကီးသူတစ္ေယာက္အဖို႔ အလြန္ခက္ေသာ အရာျဖစ္သည္။ "အခ်စ္ဆိုတာ ရယူျခင္းမွ မဟုတ္ဘဲ မဏိစႏၵာ" သီခ်င္းဆိုၿပီး အဲသည္သီခ်င္းအတိုင္း ခံယူေနထိုင္ သည့္သူ အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ဳိးေပါ့ေလ။ကိုယ္တကယ္ ခ်စ္ရသူ တစ္ေယာက္ အေျပာႏွင့္။ ကိုယ္ႏွင့္ မိတ္ေဆြ၊ ေဆြမ်ဳိးအျဖစ္ သာရွိ သူတဦးႏွင့္ လမ္းခဲြရမည္ဆိုေသာ အခါ စိတ္ခံစားမႈက တမ်ုိးတဖံုေျပာင္းလဲ သြားရသည္ပဲမလား။

(၄)

အခ်စ္ရဲ့ ေနာက္ဆက္တဲြ ျပႆနာေတြ စဥ္းစားမိရင္း မစၥစၥပီေဒသကို ေရာက္ၿပီး လမ်ား သိပ္မၾကာခင္ ႀကံဳခဲ့ရသည့္ အျဖစ္ပ်က္ေလး တခုကို သတိရမိလိုက္သည္။ ကိုယ္က အဲသည္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ဆီမွ ေခတၱမွီခိုေနရခ်ိန္။ တခါေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ကေနဒါလိုလို တေနရာလိုလို ထြက္သြား သည္။ ကိုယ္တေယာက္တည္း သူ႔ေနရာမွာ က်န္ခဲ့ခ်ိန္။ တည။ ညဆယ္ႏွစ္နာရီေလာက္ ဖုန္း၀င္လာ သည္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နယူးေရာ့ခ္ ကုဒ္နံပါတ္နဲ႔ဆိုေတာ့ နယူးေရာ့ခ္မွာ ကိုယ္နဲ႔ ထဲထဲ၀င္၀င္သိသူ မရွိဘူးလို႔ စဥ္းစားၿပီး မကိုင္ဘဲ ထားလိုက္သည္။ ေနာက္တခါ ထပ္ေခၚျပန္သည္။ သည္နံပါတ္က။ သည္တခါေတာ့ ဖုန္းမွား၀င္တာ မျဖစ္ႏိုင္ဟု စဥ္းစားမိၿပီး ေကာက္ကိုင္ လိုက္ေတာ့ ေရႊျပည္ၾကီးသူ တစ္ေယာက္ရဲ့ အသံ။ သူက ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းအထင္နဲ႔ သူေျပာခ်င္တာေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ေျပာခ် လိုက္ၿပီး ခနေနေတာ့မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ရသည္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူေျပာသည့္ ရင္ဖြင့္ စကားေတြကို နားေထာင္ၿပီး အိပ္ခ်င္ၿပီ ဘာညာေျပာၿပီး ဖုန္းခ်ပစ္လို႔ ရေပမယ့္ ခ်မပစ္ရက္ေတာ့။ သူ ရင္ဖြင့္ေနသည့္ အေၾကာင္းရာေလးက ရင္နင့္စရာ ရင္နာစရာေကာင္းလြန္းလို႔ျဖစ္သည္။

သူက အေမရိကားကို ေ၇ာက္တာ သံုးႏွစ္ရွိၿပီတဲ့။ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ကေန လာျခင္းျဖစ္သည္။ သူ သည္ကို မလာခင္ သူ႔မွာ နယ္စပ္မွာ က်န္ခဲ့သည့္ ခ်စ္သူအမ်ဳိးသား ရွိခဲ့သည္။ သူ အခု ဖုန္းမဆက္ခင္ တရက္ႏွစ္ရက္ခန္႔ထိ အဆက္သြယ္မျပတ္ေသး။ သူ႔အမ်ဳိးသား အေမရိကားကို လာခြင့္ရသည့္ေန႔ကို သူက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသည္။ အေမရိကားကို သူေရာက္ကတည္းက တလမွ သူ႔ခ်စ္သူအမ်ဳးိသား ဆီ ေငြပို႔မပ်က္ခဲ့။ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ သူ႔ခ်စ္သူ ဒုကၡေရာက္ေနမွာစိုးသျဖင့္ သည္ကေန လစဥ္ ေထာက္ ပံ့ေနခဲ့ျခင္းဟု နားလည္ရသည္။

သူက သူ႔ခ်စ္သူ သည္လာခြင့္ရမည့္အခ်ိန္ကို သံုးႏွစ္သံုးမိုး ေစာင့္ေနသည့္ အေၾကာင္း ေျပာျပ သည္။ ေျပာျပရင္းလည္း ငိုလို႔။ ကိုယ္က နင့္ခ်စ္သူက ဘာေၾကာင့္ သည္ေလာက္ၾကီး ၾကာေအာင္ သည္ႏိုင္ငံလာခြင့္ ေစာင့္ေနရတာလဲေမးေတာ့။ သူ႔အနာကို စြေပးသလို ျဖစ္သြားသလာ မသိ။ တရႈိက္ရႈိက္ ငင္ငင္နဲ႔ ငိုေၾကြးေနသည္။ ေနာက္ေတာ္တန္ၾကာမွ သူ႔ကိုသူ ထိန္းၿပီး ရွင္းျပသည္။ သူ႔ခ်စ္သူက အဲသည္ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္မွာ မိန္းမရေနသည္မွာ ကေလးတေယာက္ေတာင္ ရေနၿပီတဲ့။ သူ႔ကို အဲသည္ အေၾကာင္း ဘာမွ မေျပာဘဲ သူ႔ပို႔ေပးသမွ် ေငြေတြကိုသာ လက္ခံၿပီး သူ႔ခ်စ္သူအမ်ဳိးသားက အျခားသူ႕ မိန္းမနဲ႔ ကေလးကို ေထာက္ပံ့ေနေၾကာင္း။ ဒီအေၾကာင္းကို မေန႔ကမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သည္ကိုေရာက္လာလို႔ ေရေရလည္လည္ သိရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္သက္သာရာ ရေအာင္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္းေခၚၿပီး ရင္ဖြင့္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း။ အခုေတာ့ ကိုယ္က သူငယ္ခ်င္းအစား ရင္ဖြင့္ခံသက္သက္ ျဖစ္သြားခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ သူမက ေနာက္ဆံုးသူ႔ကို သူ ေျဖသိမ့္ေတြးေတြး ၿပီး ေျပာသြားေသးသည္။သူ႔ကုသုိလ္ကံေပါ့တဲ့။ ကိုယ္သူမ်ားကို အဲလို လုပ္ခဲ့ဖူးလို႔လည္း သည္ဘ၀မွာ သည္ေလာက္ အခ်ိန္အၾကာၾကီး လိမ္ခံရတာေနမွာတဲ့။

အဲသည္ေနရာမွာသာ ကိုယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔လို ေတြးၿပီး ေျဖသိမ့္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ဟု ထင္သည္။ တခုခုေတာ့ တံု႕ျပန္မိျဖစ္ေလမလားဘဲ။ အခုေတာ့ သူ ေရြးခ်ယ္သြားသည့္လမ္းက သူ႔အတြက္ အသက္သာဆံုး ဒဏ္ရာ ကုနည္းတခုဟု ယူဆလို႔ ရသည္။

အဲသည္အမ်ဳိးသမီးအေၾကာင္း ၾကားရတုန္းက ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရဘူးသည္။ အျဖစ္ အပ်က္ၾကားခါစတုန္းက အဲသည္အမ်ိဳးသမီးရဲ့ အယံုလြယ္သည့္စိတ္ေၾကာင့္လား၊ ဒါမွမဟုတ္၊ တဘက္လူ ရဲ့ အယံုသြင္းတာ ေကာင္းလို႔လား၊လိမ္တာ ပိရိေသသပ္လို႔လားဟု ေတြးျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ တကယ္ဆို ကိုယ့္ဘာသာ ရည္စားအသစ္တေယာက္ ထားခ်င္သပဆိုရင္ေတာင္ လြတ္လပ္စြာ ကဲြလဲြခြင့္ လမ္းခဲြခြင့္အရ ပြင့္ပြင့္လင္း လင္းေျပာျပီး လမ္းခဲြခဲ့သင့္သည္။ ၿပီးေတာ့ လူတေယာက္ဆီက ေငြေတြ လိမ္ၿပီး လက္မခံသင့္ ဟု ေတြးျဖစ္ခဲ့သည္။

အထက္ကအျဖစ္ပ်က္ေလးေတြကို ေတြးမိတိုင္း ခ်စ္သူျခင္း နီးစပ္ၾကဖို႔ဆိုတာ အေနနီးစပ္မႈလည္း လိုတာပဲ ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ့မိသည္။ ဒါေပသည့္ ခ်စ္သူတိုင္းအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ သည္ေကာက္ခ်က္က မွန္လိမ့္ မည္ မထင္ပါ။ တခ်ဳိ႕က တကယ္ခ်စ္ၿပီး ကိုယ့္ခ်စ္သူ ကြယ္ရာမွာေတာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းေနတတ္ၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို နံေဘးမွာ ထားၿပီး အျခားတေယာက္ကို စိတ္ေရာက္ၿပီး ေငးေနတတ္သူေတြလည္း ရွိသည္။ ကိုယ္ဘယ္လိုသူလဲဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာ အသိဆံုးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

(၅)

ဆိုေတာ့။ ကိုသစ္သာဆိုရင္လို႔ ေမးခဲ့သည့္ သူငယ္ခ်င္းကိုေရာ၊ ကိုေနသစ္သာဆိုရင္လို႔ ေ၀ဖန္ခ်က္တ ၀က္၊ ေမးခြန္းတ၀က္ ထည့္ေျပာသြားသည္ သူငယ္ခ်င္းကိုေရာ ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ဦး မယ္ဆိုရင္ ခုန္လည္း မခ်ဘူး၊ ခုန္လည္း မကဘူးဟု ေျပာျဖစ္ေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္ အျခားနည္းတခုခုႏွင့္ တုံ႔ျပန္ျဖစ္လိမ့္ မလား။ မေသခ်ာ မေရရာ။ ေသခ်ာသည္က ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးအနည္းဆံုး နည္းလမ္းတခုျဖင့္ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းဖို႔ ၾကိဳးစားနိုင္ရန္ တခုသာ။ ဒါေပသည့္...

ေလာေလာဆယ္ ကိုယ္သတိရေနမိသည္က "ရင့္က်က္ေသာ ခ်စ္သူတို႔သည္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး လံုး၀ျပီးျပည့္စံုသူမ်ားအျဖစ္ မေမွ်ာ္လင့္တတ္ၾက။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး လက္ခံတတ္ဖို႔သာၾကိဳးစားၾက၏" ဆိုေသာ (ဆရာေမာင္သာမည၊ ရင့္က်က္မႈအတြက္ ကြင္းစက္မ်ားစာအုပ္မွ) ၀ါက်ေလးႏွစ္ေၾကာင္း။

ေနသစ္မွဴး

၀၈၊၁၅၊၂၀၁၂ ည ၁၁း၂၂ နာရီ

ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ (၂၃)

2012-08-10T20:33:00.003-07:00

ပဲြေတာ္ညက အျပန္

အလုပ္နဲ႔ အိမ္၊ အိမ္နဲ႔ အလုပ္။ ဘ၀ေတြက ပင္ပန္းလြန္းလွသည္။ တခါတေလေတာ့ အားလံုးကို စိတ္လြတ္ ကိုယ္လြတ္ ေမ့ထားၿပီး စိတ္ႏွင့္ကိုယ္ကို လန္းဆန္းသြားေအာင္ လုပ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ လြန္ခဲ့ သည့္ေလး လေလာက္တုန္းကေတာ့ လူကလည္း ေျခာက္လေလာက္ ေန႔စဥ္ရက္စက္အလုပ္လုပ္ရသည့္ ဒဏ္၊ စိတ္ ဖိစီးမႈ ဒဏ္ေတြ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိရာ ကမ္းေျခတေနရာသို႔ အားလပ္ရက္ယူၿပီး သြားျဖစ္ခဲ့သည္။ အခုလည္း အဲလို ကိုယ္မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေနရာလည္းျဖစ္၊ ကိုယ္သံုးႏိုင္ တဲ့ ေငြပမာဏ လည္းျဖစ္တဲ့ ေနရာလည္းျဖစ္တဲ့ တေနရာရာကို စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ သြားလိုက္ခ်င္သည္။ ဒါေပသည့္ ကိုယ္လုပ္ေနသည့္ အလုပ္ေနရာအတြက္ ကူညီေပးမည့္သူက မရွိ။ ရွိေစေတာ့။ မရႏိုင္သည့္ အေျခေနတခု အတြက္ ၀မ္းနည္းမေနခ်င္။

တေန႔ အလုပ္ကေန ပင္ပင္ပန္းပန္းျပန္အလာ အိမ္ေရွ႕ထိုင္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဟစ္ေဟာ့ပဲြေတာ္ ကို လိုက္မလားတဲ့။ ဘယ္သူေတြ ဆိုမွာလဲလို႔ ေမးေတာ့ ကိုယ္တို႔ျမိဳ႕သားေတြတဲ့။ သူတို႔က အခုနာမည္ ၾကီးေနၿပီ။ ကာလဖိုးနီးယားမွာ သြားေနၾကတယ္တဲ့။ သူတို႔ အိမ္ေတြကေတာ့ သည္မွာတဲ့။ သူတို႔ေျပာသံ ၾကားေတာ့ ဟစ္ေဟာ့ဆိုတာနဲ႔ သူတို႔ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြကိုသာ နားမလည္တာ။ ကိုယ္ေနထိုင္ေန တဲ့ ျမိဳ႕ကေလးရဲ့ သူရဲေကာင္းေတြလည္းျဖစ္၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ စိတ္ကို လန္းဆန္းသြားခ်င္တာ လည္း ျဖစ္ေနေတာ့ လိုက္မယ္၊ ဘယ္လို လက္မွတ္၀ယ္ရမလဲဟု ေမးလိုက္မိသည္။ သုို႔ျဖင္ တခါတည္း သူတို႔ႏွင့္ စကားေျပာရင္း ဖုန္းႏွင့္ လက္မွတ္၀ယ္ထားလိုက္သည္။

ဆိုေတာ့။ ျပီးခဲ့သည့္ စေနေန႔က အဲသည္ဟစ္ေဟာ့ပဲြေတာ္သုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အဆိုေတာ္ေတြက တေယာက္က အသက္ႏွစ္ဆယ္၊ တေယာက္က ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္။ တကယ့္ကို လူငယ္အရြယ္ေကာင္းေတြ။ ၿပီးေတာ့ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေနသူေတြ၊ မီလ်ံနာနဲ႔ ခ်ီေပးရတဲ့ ေစ်းၾကီးၾကီး စံေတာ္ အိမ္ေတြနဲ႔ ေနထိုင္ေနႏိုင္တဲ့သူေတြ။ အားက်စရာ၊ အားရစရာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲသည္ပဲြကို သြားဖို႔ ရက္အတန္ၾကာကတည္းက ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကသည့္။ တေယာက္ ကို ေဒၚလာႏွစ္ဆယ္စီ စုၿပီး ဘီယာက အစ အစားေသာက္အစံု လံုလံုေလာက္ေလာက္ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကသည္။ ကြင္းထဲေရာက္ရင္ ဘီယာေသာက္ခြင့္ မရဘူးဆိုသျဖင့္ အျပင္ ကတည္းက အ၀ေသာက္ခဲ့ၾကဖို႔ပါ တိုင္ပင္ ခဲ့ၾကသည္။ အိမ္ကေန ေန႔လည္ ၁ နာရီေလာက္ စထြက္ၿပီး ၁ နာရီခဲြေလာက္ ေရာက္သြားသည္။

ဟိုေရာက္ေတာ့ ကားရပ္သည့္ ဂိတ္ေတာင္ မဖြင့္ေသးေပ။ ကိုယ္ေတြ တင္ပဲလားဆိုေတာ့ မဟုတ္။ အားပါးပါး။ မ်ားလိုက္သည့္လူေတြ။ မ်ားလိုက္သည့္ကားေတြ။ တခ်ဳိ႕ဆို ေက်ာင္းကား အၾကီးစား ဘတ္စ္ ကားေတြနဲ႔ တေပ်ာ္တပါး။ ကိုယ္တို႔ အညာက ဇာတ္ပဲြေတြမွာ လွည္းတစ္စီးနဲ႔ လူမ်ားစြာ စုစီးလာၾကသလို။ ကားရပ္စရာ ေနရာရွာသည္ကိုက တဒုကၡ။ ေနာက္ေတာ့ လမ္းေဘးတေနရာမွာ ထိုးရပ္လိုက္ၾကၿပီး အသင့္ပါလာသည့္ ကုလားထိုင္ေတြ ခ်၊ ဘီယာေသာက္၊ စကားတေျပာေျပာ။ ဟိုဘက္အဖဲြ႔ကို လွမ္းေအာ္ လိုက္ႏွင့္ ေပ်ာ္စရာ။ ရြာက ဇာတ္ပဲြေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ သည္အခ်ိန္ ႏြားေတြ အစာေကၽြးေန မ လား။ ေတြးေတြးၿပီး ရြာက ဇာတ္ပဲြေလးကို လြမ္းလိုက္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာသည့္ စကားေနာက္ ေရာေယာင္ လိုက္လိုက္။

ကားရပ္နားရမည့္ ဂိတ္ ဖြင့္ခ်ိန္ေရာက္သည္ႏွင့္ ပစၥည္းေတြ ကားေပၚျပန္တင္။ ကားတန္းၾကီးရဲ့ အထဲ ကိုယ္ေတြရဲ့ စီးေတာ္ယာဥ္ႏွစ္စီးလည္း တိုး၀င္ တန္းစီ။ နာရီ၀က္ေလာက္ တန္းစီ၀င္ၿပီးမွာ ကိုယ္တို႔ စီးေတာ္ယာဥ္ေတြ အတြက္ ေနရာရေတာ့သည့္။ ကားရပ္ဖို႔ ေနရာရၿပီးတာနဲ႔ ပါလာတဲ့ ထိုင္ခံုေတြ စားပဲြေတြ အစားအေသာက္ေတြကို စနစ္တက်စီ ျပင္ဆင္ရျပန္သည္။ ကိုယ္လိုပဲ နံေဘးက အဖဲြ႕ေတြ ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ စားစရာ ေသာက္စရာေတြ ကိုယ္စီနဲ႔။ တခ်ဳိ႕လက္မွတ္မရွိေသးသူေတြအတြက္ လက္မွတ္ေရာင္းေနသူအခ်ဳိ႕လည္း ရွိရဲ့။ ေမွာင္ခိုေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္။ မလံု႔တလံုေကာင္မေလးေတြက Sale Ticket ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးကို ေပၚေပၚထင္ထင္ကိုင္ လမ္းေလွ်ာက္ေရာင္းလို႔။

သည္လိုနဲ႔ ကိုယ္တို႔တေတြ ဘီယာေသာက္ရင္း စားရင္းေသာက္ရင္း ဂိမ္းေတြ ကစားေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကစားၾကသည့္ ဂိမ္းေတြက Beer Pone Game နဲ႔ Corn Hole Game ။ စပ္မိတုန္း ကၽြန္ေတာ္ သည္ဂိမ္းေတြႏွင့္ စထိေတြ႕တုန္းက အေတြ႕ၾကံဳေလး သတိရမိလိုက္သည္။ အထူးသျဖင့္ Beer Pong ကစားနည္း။ သည္ကစားနည္းက ဘီယာသမားေလးေတြ အၾကိဳက္။ စာပဲြတခုရဲ့ ဟိုဘက္ထိပ္ သည္ဘက္ထိပ္မွာ ခြက္ကေလးေတြ တန္းစီထားရသည္။ ခြက္ေတြထဲမွာ ဘီယာ သို႔မဟုတ္ ေရထည့္ ထားရသည္။ ေလးေယာက္ကစားမယ္ဆိုရင္ တဘက္ ႏွစ္ေယာက္စီ။ ဟိုဘက္ထိပ္က လူက သည္ဘက္ ထိပ္က ခြက္ထဲကို ေဂၚလီလံုးေတြ ပစ္ထည့္ရသည္။ တကယ္လို႔ တဘက္လူက ပစ္ထည့္ လိုက္ ေဂၚလီလံုးက ကိုယ့္ေရွ႕ကခြက္ထဲ က်သြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွ် ျပန္မေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ တခါတည္း တၾကိဳက္တည္း ေသာက္ခ်လိုက္ေပေတာ့။ ခြက္ထဲက ဘီယာမဟုတ္ဘဲ ေရဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ကိုင္ထား သည့္ ဘီယာပုလင္း (ဘီယာဗူး)ကို တၾကိဳက္တည္း ေသာက္ပစ္ရသည္။

အစကေတာ့ ကိုယ္က ဘီယာပဲေသာက္ခ်င္တာဆိုေတာ့ အရႈံးခံသည္။ ဒါေပသည့္ သံုးေလးခါေလာက္ ဆက္တိုက္ ေမာ့ေသာက္ေနရေတာ့ လူက မခံႏိုင္ေတာ့။ အဲသည္အခါမွ ငါႏိုင္ေအာင္ ပစ္မွဆို ၿပီး ေဂၚလီ လံုးကို ၀င္ေအာင္ ပစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရေတာ့သည္။ အဲလို အရႈံးခံ ေသာက္ခ်င္တဲ့သတၱ၀ါ။

(ပဲြမစခင္ Beer Pong Game ကစားေနၾကစဥ္)

သည္လိုကားေတြ တန္းစီရပ္ထားၿပီး ကိုယ့္ကားရဲ့ နံေဘးမွာ ကစားေနၾက သည့္ ျမင္ကြင္းေလးကို ျမင္ရေတာ့ ကိုိယ္တို႔ ငယ္ငယ္က ရြာ ဇာတ္ပဲြေတြမွာ ပဲြမစခင္ လွည္းေဘးမွာ ေဆာ့ ၾကတာကို သတိရမိျပန္သည္။ လြမ္းလြန္လြန္းလို႔ေပါ့ အညာက ဇာတ္ပဲြေလးကို။ သည္လိုနဲ႔ စားလိုက္ ေသာက္လိုက္၊ ေဆာ့လိုက္ႏွင့္ ည ေျခာက္နာရီေတာင္ ထိုးခါနီးၿပီ။ အေပါ့အပါးသြားဖို႔ ယာယီ အိမ္သာေတြ ရွိတဲ့ဆီသြားလိုက္ေတာ့ လူေတြအမ်ားၾကီး။ ေယာက္်ားေလးသံုး မိန္းကေလးသံုး ခဲြမထား။ သည္ၾကားထဲ ကိုယ့္အလွည့္ေစာင့္ေနစဥ္ ေအးရွားသားကိုယ့္ကို တရုတ္က ဟိုလူနဲ႔ တူသလိုလို ဘာလို လိုေျပာျပီး ဓာတ္ပံုအတူရိုက္ပါရေစဆိုၿပီး သေကာင့္သား သေကာင့္သူေလးေတြေၾကာင့္ လြယ္ထားရသည့္ ဒုကၡက ဘယ္ေပ်ာက္လို႔ ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိေတာ့။ ေအးေလ သေကာင့္သားေလးေတြကလည္း ကိုယ့္လိုပဲ ေရႊရည္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ေသာက္ထားၾကဟန္တူပါရဲ့။ သည္ရုပ္ကိုမ်ား တရုတ္က နာမည္ၾကီး သရုပ္ေဆာင္ သိုင္းသမားနဲ႔ တူေအာင္ ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ကို ေသာက္ထားၾကပံုမ်ား။ ပဲြလာၾကည့္သည့္ ပရိသတ္ကို လိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားလံုးက အျဖဴေတြ အမဲေတြ။ ကိုယ္တို႔လို အ၀ါေရာင္ေတြမွ မပါ တာ။

ကိုယ္ေနရာကိုယ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က အထဲ၀င္ၾကရေအာင္ အခ်ိန္ဆယ္မိနစ္ရတယ္။ ဘီယာ အ၀ေသာက္ခဲ့ၾကဟု သတိေပးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေရသန္႔ဗူးခြံထဲ ဘီယာေျပာင္းထဲဖို႔ ျပင္လိုက္မိသည္။ ဂ်က္စတင္က ေန မင္း အဲလို မရဘူး။ ဂိတ္ေပါက္ေရာက္တာနဲ႔ အကုန္စစ္မွာ။ ေရသန္႔ဗူးကိုေတာင္ သူတို႔က ဖြင့္မွာဆိုသျဖင့္ ဘီယာထည့္ဖို႔ ျပင္ေနသည့္လက္က အလိုလို ကိုယ့္ပါးစပ္ထဲကို ေလာင္းခ်မိ ရက္သားျဖစ္သြားသည္။ အဲလိုကို ကိုယ္က ဘီယာ မၾကိဳက္တာ။

ဂိတ္အ၀င္သို႔ ခ်ီတက္ေနၾကစဥ္

အ၀င္ဂိတ္မွာ

လက္မွတ္စစ္တဲ့ ဂိတ္အ၀င္၀ကို ေရာက္ေတာ့ သူေျပာသလိုပဲ ပထမလံုျခံဳေရးအရ စစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုင္ထားသည့္ ေရသန္႔ဗူးကို ဖြင့္ၾကည့္ၿပီး အခြံကို လႊင့္ပစ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာေၾကာင့္ လႊင့္ပစ္တာလဲ ေရသန္႔ဗူးခြံကိုဆိုေတာ့ ငနဲက ျပန္မေျပာ။ ေဘာ္ဒါတေယာက္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ သူလည္း မသိဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ငါ့အထင္ အပိတ္ပါရင္ အျခားသူကို ထိခုိက္ေအာင္ ေရသန္႔ဗူးနဲ႔ လွမ္းပစ္တာေတြ ဘာေတြ လုပ္မွာစိုးလို႔ ေနမွာတဲ့။ ဂလိုလားလို႔ပဲ စိတ္မွာ မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္ရသည္။

အထဲေရာက္ေတာ့ ေရွ႕ေျပးအဆိုေတာ္ေပါက္စေတြက ဆိုေနၾကၿပီ။ လူလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး စံုေနၿပီ။ သည္ၾကားထဲ ကိုယ္က ယူလာသည့္ေရသန္႔ဗူးတစ္ဘူးလံုးေသာက္ပစ္ထားတာဆိုေတာ့ အေပ့ါပါးက သြားခ်င္လာၿပီ။ ျပႆနာ။သေကာင့္သား ေက်းဇူးရွင္ေတြကလည္း ေသာက္လို႔ ကလို႔ ေကာင္းခါ စ။ ေကာင္မေလးေတြကို အကူညီေတာင္းဖို႔ဆိုျပန္ေတာ့လည္း မသင့္ေတာ္ျပန္။ သို႔ျဖင့္ ကိုယ့္ဘာသာ သြားမည္လုပ္ခါမွ တေယာက္က ေန မင္းတစ္ေယာက္တည္းမသြားနဲ႔ဆိုၿပီး လိုက္လာသည္။ သူသာ လိုက္မပို႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ လူစုကဲြသြားၾကမွာ ေသခ်ာသေလာက္ရွိသည္။ သည္ေလာက္ကြင္း အက်ယ္ၾကီးမွာ သည္ေလာက္လူေတြအမ်ားၾကီးႏွင့္ မလြယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ေတြက ရိုးလ္နံပါတ္ေတြ ဘာေတြနဲ႔မဟုတ္။ ေျမျပင္မွာ မတ္တတ္ရပ္ၾကည့္ရသည့္ အတန္းကဆိုေတာ့ ပိုဆိုးသည္။

ဆိုေတာ့ အဲသည္က ျပန္အလာ ကိုယ္လည္း သူတို႔လုပ္သလို လိုက္လုပ္ၾကည့္သည္။ မရ။ ေျခေထာက္ေတြကသာ သီးခ်င္းရဲ့ စည္းခ်က္နဲ႔ အညီ လွဳပ္ေနတာ။ လက္က မလႈပ္။ သည္လိုပဲြ သည္လိုမ်ဳိး တခါမွ မေတြ႕ၾကံဳဖူးေတာ့ မသိစိတ္ထဲမွာ ရွက္ေနတာပဲလား။ မေျပာတတ္။ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး တာရာဆိုေသာ သူငယ္ခ်င္းမေလးက ေန သည္လို ကရတယ္လို႔ ကိုယ့္လက္ကို ကိုင္ေျမွာက္ လိုက္ေတာ့မွ ေအာ္ ငါက ကပဲြကိုေရာက္ေနတာပလားဆိုသည့္ အသိက ၀င္လာေတာ့သည္။ မၾကာလိုက္ပါ။ ကိုယ္နဲ႔ ပဲြေတာ္က စီးခ်က္ကိုက္သြားသည္။ လက္ေရာ ေျခေထာက္ပါ လႈပ္တတ္ လာၿပီး ႏႈတ္က ေအာ္တတ္လာသည္။ မြန္းက်ပ္မႈေတြ ေျပေလွ်ာ့သည္ထိ၊ အာေခါင္တခု လံုး ေျခာက္သြား သည္ထိ ေအာ္ျပစ္လိုက္သည္။ တခါတခါ ဆူညံေနသည့္ အသံေတြနဲ႔အတူ ညီမေလး ေသာ္တာ သစ္မွဴးေရ လို႔ပါ ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။ တကယ္ေကာ ညီမေလး အကို႔အသံကို ၾကားႏိုင္ပါသလား။ မသိ။ ေလာေလာ ဆယ္ ကိုယ္သိခ်င္သည္က မြန္းက်ပ္မႈေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ ေျပေလွ်ာ့သြားႏိုင္မလဲ။ သည္လို ေအာ္ လိုက္၊ ေခၚလိုက္ျခင္းအားျဖင့္။ သတိရမႈေတြနဲ႔ မြန္းက်ပ္လိုက္တာ ညီမေလးရယ္။

ညဦးပိုင္း ကိုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ေဒ့ဗ္က အၾကံအဖန္လုပ္ၿပီး ေရွ႕မွာ ထိုင္ခံုရေအာင္ လုပ္ခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တို႔တေတြကို လာေခၚသည္။ ကိုယ္တို႔ငါးေရာက္ ေရွ႕မွာ ခံုရေတာ့ ခံုေပၚမွာ အမ်ားနည္းတူမတ္တပ္ရပ္ ကၾကျပန္သည္။ ကိုယ္သိထားတာက ခုံဆိုတာ ထိုင္ဖို႔မဟုတ္လား။ ဘာေၾကာင့္ မ်ား ခံုေပၚမွာ အားလံုးလိုလို မတ္တတ္ရပ္ေနၾကပါလိမ့္။ ေတြးၿပီး ျပံဳးမိျပန္သည္။ ေအာ္ ခံု၊ ေနရာ။ ဂ်က္စတင္က ဟိုဘက္ထိပ္ကခံုမွာ။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ခ်စ္သူ တာရာ။ တာရာၿပီးေတာ့ ဘရန္ဒီ။ ဘရန္ဒီ့နံေဘး မွာ ကိုယ္။ ကိုယ့္နံေဘးမွာမွ ဘရန္ဒီ႕ခ်စ္သူ ေဒ့ဗ္။ ကိုယ္က သူမ်ား အတဲြၾကားမွာ။ ဒါႏွင့္ ေဒ့ဗ္ကို မင္း သည္ဘက္လာပါလားလို႔ ေနရာေျပာင္းေပးဖို႔ ေျပာေတာ့ သူက အဆင္ေျပတယ္။ မေျပာင္းဘူးဆိုလို႔ ဖယ္ မေပးျဖစ္ေတာ့။

ၾကာေတာ့လည္း မတ္တပ္ရပ္ ေအာ္ရ ကရတာက အဆင္မေျပ။ ထိုင္ခံုေနာက္ဖ်ားကို ေျခေထာက္ က ေရာက္သြားရင္ ထိုင္ခံုက လည္သြားၿပီး လူက ထိုင္ခ်လိုက္ရသည္လည္း ခဏခဏ။ဘရန္ဒီႏွင့္ဒ့ဗ္ခမ်ာ မၾကာခဏ ကၽြန္ေတာ္လက္ကို ဆဲြၿပီး ဖမ္းထိန္းေနရသည္။ တခါတခါ သူတို႔က ဟန္ခ်က္ပ်က္လိုက္။ ကိုယ္က ဆဲြဖမ္းထိန္းလိုက္ႏွင့္ ရယ္စရာေတာ့ အေကာင္းသား။ ဟိုဘက္ကအတဲြက စီးခ်က္ ညီ ေအာ္လို႔ ဟစ္လို႔ တေယာက္ကို တေယာက္ဖက္လို႔။ ကိုယ့္ေရွ႕တည့္တည့္က ေကာင္မေလးကေတာ့ အေဖာ္မပါေပ မယ့္ လံုး၀ ဟန္ခ်က္မပ်က္။ ကေနျမဲ၊ ေအာ္ေနျမဲ၊ ေပ်ာ္ေနျမဲ။

ကိုယ္ကေတာ့ မရေတာ့။ အာေခါင္ေတြ ေျခာက္လာၿပီ။ ေျခေထာက္ေတြ ေညာင္းလာၿပီ။ မရပ္ခ်င္ေတာ့။ မကခ်င္ေတာ့။ မေအာ္ခ်င္ေတာ့။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ အေတြးတခုက ေခါင္းထဲ၀င္လာသည္။ ဟုတ္သည္။ အဲသည္အခ်ိန္။ Mac Miller အလွည့္ၿပီးလို႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ Wiz Khalifa ေတာင္ စ ဆိုခါစ။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္အပါ၀င္ လူေတြ ဆိုေန ကေနၾကတာကို အသိသေဘာႏွင့္ သတိထားမိလုိက္ သည္။ ေနာင္ အႏွစ္တရာဆို သည္လူတြ အားလံုး ရွိၾကပါဦးမလား။ မေသခ်ာ။ ခုန က ေပ်ာ္ေန ေအာ္ေနသမွ် ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ။ မသိေတာ့။ သည္အေတြးမ်ဳိး ၀င္လာတယ္ ဆိုတာက ကိုယ္ပိုင္အသိဥာဏ္ေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ့မွတ္ခဲ့ဖူးသည့္ စာထဲမွာပါသည့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္ ေျခာက္ရာေက်ာ္ ပတ္၀န္းက်င္က အျဖစ္အပ်က္ တခုေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ ေတာင္ထိပ္ပဲြသဘင္သို႔ သြားၾကည့္ၾကသည္။ သူတို႔ တေတြက ပုဏၰားမ်ဳိးႏြယ္ေတြ။အသိပညာရွိသူေတြ။ သူတို႔တေတြ ေတာင္ထိပ္ပဲြသဘင္ ၾကည့္ၿပီး ေတြးခဲ့ၾကသတဲ့။ အခုကေနတဲ့သူေတြ၊ အခု ၾကည့္ေနတဲ့ သူေတြ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း တရာေလာက္ ဆို ရွိၾကပါဦးမလား။ အဲသည္မွာ သတိသံေ၀ဂရၿပီး တရားထူးရွာဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကသတဲ့။ ေနာင္ေတာ့ တေယာက္ေယာက္က အမွန္တရားတခုခု စ ရရင္ အျခားသူကို ျပန္မွ်ေ၀ေၾကးဆိုၿပီး တိုင္ပင္ခဲ့ၾကၿပီး တိုင္ပင္ခဲ့သလို အခ်င္းခ်င္း တေယာက္ကို တေယာက္ အမွန္တရားနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် ျပန္လည္ မွ်ေ၀ခဲ့ၾက သည္ဟူ၏။ ေနာင္ေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ဦးဟာ ဗုဒၶဘာသာသမိုင္းမွာ တကယ့္ၾကီးျမတ္သူေတြ အျဖစ္ ထင္းရွားခဲ့ ၾကသည္။

ဆိုေတာ့။ ကိုယ္လည္း ဘာေကာင္မွမဟုတ္ဘဲ တကယ့္ အာဇာနည္ပုဂၢိုလ္ေတြလို အေတြးမ်ဳိးေတြ ၀င္လာေတာ့ စိတ္က ေရွာ့ျဖစ္သြားသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္လည္ သတိေပးေနရ သည္။ ေဟ့ေကာင္ မင္း ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ဘူး။ လက္ရွိမွာပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန။ အတိတ္ကိုလည္း ျပန္မေတြးနဲ႔၊ အနာဂတ္ အေၾကာင္းလည္း ေတြးမပူနဲ႔လို႔။ မရ။ တခါတခါက် အမွန္တရားဆိုေပမယ့္ သိတိုင္းေကာင္းပါသလား။ ကၽြႏ္ေတာ္ မတ္တတ္ရပ္ ျပန္ကဖို႔ ျပန္ေအာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားမိသည္။ မရ။ အျခားသူေတြ ေပ်ာ္ေနတာကို ၾကည့္သည္။ ေရွ႕က ေကာင္မေလး ေအာ္ေန ေပ်ာ္ေနတာကို ၾကည့္သည္။ နံေဘးက စံုတြဲေတြကို ၾကည့္ သည္။ သူတို႔အေပ်ာ္ေတြ ကိုယ့္ဆီမ်ား ကူးစက္လာမလားလို႔။ မရ။ Wiz Khalifa ရဲ့ No Sleep, Roll up သီခ်င္းေတြ ဆိုသြားတာ ကိုယ္သတိမထားလိုက္မိေတာ့။ သည္လိုနဲ႔ တေယာက္တည္း ေခါင္းငို္က္စိုက္ခ်ၿပီး အေတြးခ်င္း လံုးေထြးပူးသတ္ေနသည့္ ဒဏ္ကို ခံေနလိုက္ရသည္။

ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ ဟိုဘက္ထိပ္က ဂ်က္စတင္က လွမ္းေအာ္သည္။ ေန ထေတာ့။ ငါတို႔ၿမိဳ႕ရဲ့ သီခ်င္းဆိုၿပီဆိုေတာ့မွ။ ဟုတ္ပါလား။ Black and Yellow သီခ်င္းေတာင္ဆိုၿပီး ပဲြသိမ္းေတာ့မွာပါလား။ သို႔ျဖင့္ မရရေအာင္ ၾကိတ္မိွတ္ထၿပီး Black and Yellow သီခ်င္းကို ထေအာ္လိုက္ျဖစ္သည္။ (သည္သီခ်င္းက ကိုယ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးက ေဘာလံုးအသင္းအတြက္ စပ္ဆိုထားသည္ သီခ်င္း။ ေဘာလံုး အသင္း အေရာင္က အနက္နဲ႔ အ၀ါေရာင္။)

ပဲြၿပီးလို႔ ျပန္လာေတာ့ လူစုမကဲြေအာင္ တေယာက္လက္ကို တေယာက္ဆဲြၿပီး လူအုပ္ၾကီးထဲက တိုးထြက္လိုက္ၾကသည္။ ကားနားေရာက္ေတာ့ ေဒ့ဗ္က ေမးသည္။ ေန မင္း ေပ်ာ္ရဲ့လား။ မင္းၾကည့္ရတာ အစပို္င္းေတာ့ ဟုတ္မလိုလိုနဲ႔။ ေနာက္ပိုင္းၾကေတာ့ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီး မတ္တတ္ေတာင္ မရပ္ေတာ့ဘူး ဟု ေျပာလာသည္။ ဂ်က္စ္တင္က သည္အတိုင္း။ ေဒ့ဗ္ေျပာသည့္စကားကို ေထာက္ခံရင္း ေမးျပန္ သည္။ ေပ်ာ္ရဲ့လားတဲ့။

ဘာျပန္ေျပာရပါ့။ ခုနက ကၽြန္ေတာ္ေတြးခဲ့သည့္အေတြးသာ ခ်ျပလိုက္လွ်င္ သူတို႔ လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေလသြားမွာေသခ်ာသည္။ ေပ်ာ္ေနတဲ့စိတ္ေတြ ေပ်ာက္သြားမွာ ေသခ်ာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ကို ေသေသခ်ာခ်ာ နာလည္ၾကရင္ေပါ့ေလ။ ဒါေပသည့္ ကၽြန္ေတာ္ မရွင္းျပခ်င္ေတာ့ ။ေပ်ာ္ပါတယ္။ ငါ့ကို သည္ပဲြမ်ဳိးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့အတြက္ မင္းတို႔အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါ တယ္လို႔ ေျပာၿပီး အိမ္အျပန္တလမ္းလံုး အိပ္ၿပီး လိုက္ခဲ့ျဖစ္သည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ည တစ္နာရီထိုးေနၿပီ။ အိပ္ခ်င္ေနေပမယ့္ အိပ္မရ။ အေပ်ာ္မ်ား၊ သံေ၀ဂတရားႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မအပ္စပ္မွန္း နားလည္လိုက္ေသာအခါမွ အိပ္ေမာၾကသြားေတာ့သည္။

ေအာ္ မိုက္တြင္းနက္ဦးမယ့္ လူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းမ်ား ေျပာပါတယ္ေလ။ ။

ေနသစ္မွဴး

၀၈၊၁၀၊၁၂ ည ၁၁း၂၇ နာရီ (ေသာၾကာေန႔)

ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ (၂၂)

2012-08-03T19:51:00.000-07:00

မၿပီးဆံုးႏိုင္တဲ့ နယ္ပယ္တခုအေၾကာင္း

၀ါဆို လျပည့္ညဦး

(၁)

အလုပ္ကအျပန္ ညဦးပိုင္းက သူငယ္ခ်င္းဂ်က္စတင္ႏွင့္ အိမ္ေရွ႕မွာ ထိုင္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ သည္ေန႔က သူ႔ေမြးေန႔။ ဘာလက္ေဆာင္ေပးရင္ ေကာင္းမလဲဟု စဥ္းစားမိေတာ့ တခါက သူ႔ခ်စ္သူေကာင္ မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ ဘီးတတ္အ၀တ္ေလွ်ာ္ပံုးကို ျမင္ေတာ့ သေဘာက်တယ္လို႔ ေျပာဖူးတာကို စဥ္းစားမိၿပီး သူတို ႔ႏွစ္ဦးအတြက္ ဘီးတတ္အ၀တ္ေလွ်ာ္ပံုးေလး ၀ယ္ေပးလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ေတြးၿပီး ဘီးတတ္ အ၀တ္ ေလွ်ာ္ပံုး ႏွစ္ခု ၀ယ္ေပးျဖစ္လိုက္သည္။ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္က အိမ္နဲ႔ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ဆိုေတာ့ ခရီးေဆာင္ အိပ္ၾကီးတခုလို မ စရာမလိုဘဲ လက္နဲ႔ ဆဲြသြားရံုဆိုေတာ့ အဲသည္ပံုးေလးေတြက သူတို႔အတြက္ အဆင္ေျပလွသည္။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ပံုးေပၚမွာ ခ်ိတ္ဆဲြထား သည့္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေမြးေန့ စာတမ္းပါ မိုးပ်ံပူေပါင္းေတြကို ေဆာ့ရင္း သူ႔ေကာင္မေလးျပန္ အလာ ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနျဖစ္ၾကသည္။ မေစာင့္လို႔ ကလည္း မျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဗိုက္က ဆာေနၿပီ။ စားစရာ မရွိ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ဆိုရင္ေတာ့ ရွိတဲ့ ကန္စြမ္းရြက္ ဒါမွမဟုတ္ မွ်စ္ေလး၊ ျမင္းခြါရြက္သုပ္ေလးနဲ႔ ညစာက ၿပီးသည္။ အခုေတာ့ သေကာင့္သား ေက်းဇူးရွင္က သူ႔ေကာင္မေလးကို ေစာင့္ၾကတာေပါ့ကြာ ဆိုသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာ္ၿပီး သိမ္းထားသည့္ ေျမပဲေၾကာ္ေလးနဲ႔ပဲ အဆာေျပ ေလြးေနရသည္။

(၂)

"ေန သည္လာၾကည့္။ သည္လာၾကည့္" လို႔ လွမ္းေအာ္ေခၚသျဖင့္ သူရွိတဲ့ ေနရာ သြားျပီး သူလက္ညွဳးိ ထိုးရာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လ ျပည့္၀န္းၾကီး။ " မင္း အရူးအမူးျဖစ္တဲ့ လ ျပည့္၀န္းေလ" လို႔ သူက ေျပာလိုက္ေသးသည္။ ဒါႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ဖုန္းကင္မရာေလးေတြကိုယ္စီျဖင့္ ဓာတ္ပံုရိုက္ယူ ၾကၿပီး အိမ္ေရွ႕က ထိုင္ခံု ျပန္ထိုင္ျဖစ္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စေျပာျဖစ္သည္။ " သည္ေန႔က ငါတုိ႔ႏိုင္ငံမွာ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္၊ မင္းက သည္ေန႔ ေမြးေန႔ရွင္ဆိုေတာ့ ငါတို႔ ယံုၾကည္မႈအရ မင္းက ကံေကာင္း တဲ့ေကာင္ပဲ" ဆိုေတာ့ သူက ထပ္ေမးသည္။ ဘယ္လို ေန႔ထူးေန႔ျမတ္လဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ငါက မင္းအျမင္ ကံေကာင္းသူလဲတဲ့။

သည္ေန႔က ငါတို႔ဆီမွာ ေန႔ထူးေနျမတ္ဆိုတာက ဘာသာေရး ရႈေထာင့္ က ေနထူးေန႔ျမတ္ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း။ ငါတို႔ဘုရားက သည္ေန႔မွာ ေမြးဖြားတယ္၊သည္ေန႔မွာ တရားရွာဖို႔ေတာထြက္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ျပီးေတာ့ တရားထူးရဘုရားျဖစ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့အေၾကာင္းစသျဖင့္ အဲသည္ေန႔(၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ )ႏွင့္ ဆိုင္သည့္ အေၾကာင္းေတြ ေျပာျျပျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ နက္ဖန္က စၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ လာမယ့္ သံုးလအတြင္း (၇)ရက္ထက္ ပိုလြန္ၿပီး လက္ရွိေနရာကေန ညအိပ္ညေန သြားလို႔ေနလို႔ မရတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့သည္။ သူက ထပ္ အတြန္႔တက္သည္။ ဘာေၾကာင့္ လဲတဲ့။ ထပ္ၿပီး ရဟန္းေတာ္ေတြ ဘာေၾကာင့္ ၀ါဆို၀ါကပ္ရတာလဲဆိုသည့္အေၾကာင္းကို ရွင္းျပရျပန္ သည္။ ေက်းဇူးရွင္ကေတာ့ ေခါင္းေလး တညိမ့္ညိမ့္နဲ႔။ လက္ခံတာလား၊ ေတြးေတာေနတာလားေတာ့ မသိေပ။

ေျပာရင္းေျပာရင္း အရွိန္ရလာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ထြက္ေလ၀င္ေလအေၾကာင္း ဆက္ေျပာမိသည္။ သိပ္လည္း အရမ္းမေျပာရဲ။ သူက ဘာသာေရး ဆဲြေဆာင္ေနတယ္ထင္သြားမွာလဲ စိုးရေသးသည္။ သို႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို ေမးလိုက္သည္။ " မင္းရဲ့ အသက္ရႈသံေတြကို မင္း ျပန္သတိထားမိလား" ဆိုေတာ့ ဟင့္အင္းတဲ့။ " မင္း သတိထားၾကည့္။ မင္းရဲ့ အသက္ရႈသံေတြကို မင္း အျမဲမျပတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားေနမိရင္ မင္းစိတ္ကို မင္း ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ၿပီး မင္း ပတ္၀န္းကိုလည္း မင္းထိန္းခ်ဳပ္လာႏိုင္လိမ့္မယ္" ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဆရာက အဲဒါဆို မင္းေရာ မင္းအသက္ရႈသံကို မင္း ျပန္သတိထားမိလားတဲ့။ ဘယ္ေလာက္ ၾကာ ၾကာထားျဖစ္လဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ငါလည္း ၾကာၾကာသတိမထားႏိုင္ဘူးကြ၊ ေလးငါး ဆယ္မိနစ္ပဲ ဆိုေတာ့ အဲဒါဆို မင္း ဘယ္လိုလုပ္ မင္းပတ္၀န္းက်င္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္မွာလဲလို႔ ရယ္ျပီး ေျပာသည္။

ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကို မင္းတို႔ဘုရားေက်ာင္းကို သြားျဖစ္လားဆိုေတာ့ တခါတေလမွတဲ့။ အဲသည္ညကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေတြ ဘာသာေရးအျမင္ေတြ ဖလွယ္ျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔ ဘုရားေက်ာင္းကို မင္းလိုက္ခ်င္ လားလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးေတာ့ ဗဟုသုတအျဖစ္ တေခါက္ေလာက္ေတာ့ ငါလိုက္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ သူက ေမးသည္။ အဲဒါဆို မင္းတို႔ဘာသာတရားအရ အျပစ္မရွိဘူးလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က အျပစ္မရွိ တဲ့အေၾကာင္း၊ ဗုဒၶဘာသာေတြ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘုရားရွင္ကိုေကာ၊ သူေဟာခဲတဲ့ တရားေတြကိုပါ ၾကည့္လိုက္ ရင္ စိတ္ကို ဖြင့္ထားဖို႔ အားေပးတဲ့အခ်က္ေတြ ရွိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပျဖစ္သည္။ ဟုတ္သည္။ ဗုဒၵရဲ့ ဓမၼဂုဏ္ရည္ေတြမွာ အစမ္းသပ္ခံႏိုင္သည့္ အခ်က္ေတြပါသလို၊ စမ္းသပ္ဖို႔လည္း ဆိုထားသည္မဟုတ္ လား။ အဲဒါေတြသည္ကပင္ စိတ္ကို ဖြင့္ထားဖို႔ အားေပးျခင္းဟု ကၽြန္ေတာ္က နားလည္ေနမိသည္။ စူးစမ္းရမည္၊ ေလ့လာရမည္၊ဆင္ျခင္ရမည္။သံုးသပ္ရမည္။ ၿပီးမွ ဘယ္ဟာ အမွား ဘယ္ဟာအမွန္ ဆံုးျဖတ္ရမည္ဟု တရာေတာ္ေတြမွာ ဆိုထားသည္မဟုတ္လား။

(၃)

ဘာသာတရားေတြ အေၾကာင္းေျပာရင္း အစြန္းေရာက္ဘာသာ၀င္ေတြအေၾကာင္း၊ ျပီးေတာ့ ၂၀၁၂မွာ ကမၻာပ်က္မည္ဆိုခဲ့သည့္ဇာတ္ကားေတြအေၾကာင္း ဆက္ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ သူကေတာ့ သူတို႔ႏိုင္ငံကို အၾကမ္းဖက္သမားအခ်ဳိ႕တိုက္ခိုက္ခံေနရသည့္ႏွစ္အေတာအတြင္း ၾကီးျပင္းခဲ့ရသူပီပီ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္ အခ်ိဳ႕ကို ေတာ္ေတာ္ေလး မုန္းေနပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေဒါက္ေကသိရီ ဓမၼာနႏၵ ရဲ့ "A happy married life" ဆိုတာ စာအုပ္ထဲက စကားလံုးအခ်ဳိ႕ကို ရြတ္ျပမိသည္။ လူဟာ ဘာသာတရား အတြက္မဟုတ္ဘဲ ဘာသာတရားကသာ လူေတြ အတြက္ ျဖစ္တယ္ဆိုသည့္ စကားေလး။တခ်ဳိ႕သူေတြက ဘာသာတရားကို ကိုးကြယ္ေနၾကတာမဟုတ္ဘဲ ကာကြယ္ေနၾကတာေတြ ေတြ႕ေနရသည္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ကာကြယ္တာမဟုတ္ဘဲ ကိုးကြယ္ေနၾကသည္။ ဘာသာတရားဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုးကြယ္ရမယ့္ အရာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကာကြယ္ရမယ့္အရာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ခုစလံုးပဲလား။ ကၽြန္ေတာ့္ စကားကို ၾကားေတာ့ သူက တခုခု ျပန္ေျပာဖို႔ ဟန္ျပင္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ေတြးၿပီး ျပံဳးေနမိသည္။ သူက သူေျပာခ်င္တာကို ဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာေၾကာင့္ မင္းျပံဳးေနတာလဲ ေမးေနတုန္းမွာ သူ႔ေကာင္မေလးက ေရာက္လာသျဖင့္ စကားျပတ္သြားခဲ့ၾကသည္။ ဆက္မေျပာျဖစ္ၾကေတာ့။ သူ႔ေကာင္မေလးက သူ႔အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပဲြကိစၥကို ရွင္းျပေနတာ၊သူမ ၀ယ္လာ တဲ့ ညစာေလးကို စားၾကတာႏွင့္ပဲ အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားခဲ့ၾကသည္။

အိပ္ယာထဲေရာက္ေတာ့ သူႏွင့္ေျပာျဖစ္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ျပံဳး ျဖစ္ခဲ့ တာလဲဆိုတာကို ေတြးေနျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ လ က အေမႏွင့္ ဖုန္းေျပာေတာ့ အေမက ေျပာသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဗုဒၶဘာသာဆိုတာေတာင္ ေမ့ေနပလားတဲ့။ အဲသလို အေျပာခံ ထိခဲ့သူက အျခားဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ကို ဘာသာေရးအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပေနတာမ်ား အေမသိသြား ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုျမင္ေလမလဲ။ သူေျပာတဲ့ စကားကို သူျပန္ရုပ္သိမ္းေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္။

ခုနက ျပန္ေျပာဖို႔ ဟန္ျပင္ျပီး ဆက္မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေကာ ဘာေတြ ေျပာခ်င္ေနမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ရြတ္ျပသည့္စကားကို ေထာက္ခံေဆြးေႏြးေလမလား၊ ကန္႔ကြက္ျငင္းခံုေလမလား။ မေ၀ခဲြ တတ္။ ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ အဆံုးမသတ္ႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းအရာတခု ကို ေျပာဆိုေနထိုင္ေနၾကျခင္းပဲ ျဖစ္ပါသည္။

ေနသစ္မွဴး

၀၈၊၀၃၊၁၂ ည ၁၀း၄၆ နာရီ

ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ (၂၁)

2012-07-31T21:39:00.002-07:00

ေကာ္ပီခါးခါး (သို႔မဟုတ္) ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ (၂၁)

(၁)

မေန႔ညက အျဖစ္အပ်က္ေလးတခုကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေတြးျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေမရိ ကားကို ေရာက္တာ သံုးႏွစ္နဲ႔ သံုးလရွိၿပီ။ မီးပ်က္တာ သံုးခါေတြ႕ဖူးခဲ့သည္။ မေန႔ညက မိုးသက္ေလျပင္းေၾကာင့္ မီးနာရီပိုင္းမွ် ပ်က္ခဲ့သည္။ ဆိုေတာ့.. မီးပ်က္ေတာ့ စားဖို႔ ခ်က္လို႔မရ။ ဒါႏွင့္ အေပၚထပ္က ကိုယ္ေရႊေက်းဇူးရွင္ေလးေတြႏွင့္ ဟမ္ဘာဂါ၀ယ္စားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုစဥ္.. မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္က သၾကၤန္ပဲြကိုလည္း မလာဘူး။ အခုလည္း ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္ရွိတာလည္း မလာေတာ့ဘူး မလားလို႔ အျပစ္တင္စကားတ၀က္၊ သတိေပးစကားတ၀က္ ေျပာသြားခဲ့သည္။ သူ ဖုန္းခ်သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဟိုးေကာင္းကင္ျပာျပာထဲမွာ တဦးတည္းမင္းမူေနသည့္ လ မင္းကို ေမာ့ၾကည့္ေတြးေနျဖစ္ သည္။

သူငယ္ခ်င္းက " ေန မင္း ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ"တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မေျပာျဖစ္ခဲ့။ သည္လိုပါပဲကြာဟု သာ အေျဖတိုတိုေလးပဲ ေျဖျဖစ္ခဲ့သည္။ မေျပာခ်င္ခဲ့ပဲ ျပန္မေျပာျဖစ္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းေတြက သည္လို။

(၂)

ျပီးခဲ့သည့္ သၾကၤန္မတိုင္ခင္ကာလတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ညစာ အတူစားျဖစ္ၿပီဆိုရင္ သူတို႔တေတြကို ရြာျပန္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း၊ သူတို႔က ဘာေၾကာင့္ျပန္ခ်င္တာလဲေမးရင္ ရြာမွာ ေရသၾကၤန္ပဲြရွိတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ အဲသည္တုန္းက ဘာေၾကာင့္ သၾကၤန္ပဲြက်င္းပၾကတာလဲ ဆိုသည့္ အေၾကာင္းေတြ၊ ၿပီးေတာ့ သၾကၤန္ပဲြရဲ့ အႏွစ္သာရေတြ ၊အလွအပေတြ၊ ျမန္မာ့ရိုးရာယာဥ္ေက်းမူေတြကို တခုတ္တရ ရွင္းျပျဖစ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္က မင္းတို႔ ငါတို႔ သၾကၤန္တြင္းမွာ ငါ ေရလာေလာင္းရင္ စိတ္မဆိုးေၾကးလို႔ေျပာေတာ့သူငယ္ခ်င္းတာရာကသူအလုပ္ ျပန္လာမွ ေလာင္းဟု ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ငါ မင္းတို႔ သၾကၤန္ပဲြ ကို ျမင္ခ်င္လိုက္တာဟု ေျပာသျဖင့္ ရုတ္တရက္ အင္တာနက္ကေန သၾကၤန္သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ ဖြင့္ျပေပးလိုက္သည္။

မၾကာပါ။ တစ္ေယာက္က ထေျပာသည္။ ဒါဘယ္သူ႔သီခ်င္းၾကီးပဲ။ မင္းတို႔ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွက္လိုက္တာ။ ကိုယ္ဂုဏ္ယူ၀ံ့ၾကြားစြာ ေျပာျပ ရွင္းျပရခဲ့သမွ် သည္စကားတခြန္းနဲ႔တင္ သဲထဲေရသြန္သလို ျဖစ္သြားခဲ့ရသည္။ ေနာက္ေတာ့ သၾကၤန္မင္းသားၾကီး ေဇာ္၀မ္းရဲ့ ရွာပံုေတာ္ မင္းသား ၾကီးကို ထပ္ဖြင့္ျပၿပီး အရွက္ေျပ ျပန္ရွင္းျပခဲ့ရသည္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က ဖုန္းျဖင့္ ဂူဂယ္လ္သို႔ ၀င္ကာ သၾကၤန္ သီခ်င္းေတြ ရွာျပီး ၾကည့္ေနစဥ္ " ေန မင္းေျပာေတာ့ မင္းတို႔ယဥ္ေက်းမႈဆို၊ အခု ငါျမင္ေန ရတာက ငါတို႔ဆီက လိုပါပဲ သိပ္မထူးပါဘဲလား" တဲ့။ ဒါနဲ႔ သူဖြင့္ၾကည့္ေနသည့္ သီခ်င္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေပါင္တိုတို စကတ္တို ၊ ေရစိုကိုယ္ကပ္ အက်ၤီေလးေတြႏွင့္။ ကၽြန္ေတာ္ သည္တခါေတာ့ ဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့။

တခါတုန္းကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အဲသည္တုန္းက သူတို႔က ညစာတာ၀န္ ယူ၊ ကၽြန္ေတာ္က ေစ်း၀ယ္ထြက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကားသံုးဆိုၿပီး သူသာသည္ ကိုယ္နာသည္ မျဖစ္ေအာင္ ခဲြတမ္းႏွင့္ တာ၀န္ယူၾကဖို႔ တိုင္ပင္ခဲ့ၾကသည္။ အဲသည္တုုန္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကားထဲ အသင့္ထည့္ထား သည့္ ေရႊျပည္ၾကီး အင္တာေနရွင္နယ္ ေကာ္ပီသီခ်င္းသံက ကားစက္ႏႈိးႏႈိးျပီးခ်င္း ေပၚထြက္လာေတာ့ သူတို႔က ခဏ နားေထာင္ၿပီး " ဟာ ဒါ ငါတို႔ဆီက ဘယ္အဆိုေတာ့ သီခ်င္းပဲ" ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မ်က္ႏွာပူပူႏွင့္ ေရဒီယုိကို ေျပာင္းဖြင့္လိုက္ရဖူးသည္။

တခါကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးသည့္ အသိမိတ္ေဆြအေမရိကန္တဦးက ေျပာျပဖူးသည္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္း အေမရိကန္တစ္ေယာက္ ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရင္း အားလက္ရက္ရလို႔ အေမရိကားကို ျပန္လာေသာအခါ ၾကားရေသာသီခ်င္းသံမ်ားကို မွတ္ခ်က္ျပဳဖူးသတဲ့။ ဒါ ျမန္မာ အဆိုေတာ္ေတြ ဆိုထားတဲ့သီခ်င္းေတြ၊ ဘာလို႔ သံစဥ္ေတြ တူေနရတာလဲ ဟူသ တတ္။ ေနာက္မွာ သည္က သီခ်င္းေတြကို ျမန္မာျပည္က ေကာ္ပီလုပ္ျပန္ဆိုမွန္း သူသိသြားရသည္ဟူ၏။ တခါက ခ်ာလီခ်က္ ပလင္ ႏွင့္ တူသူေတြထဲက အတူဆံုးသူတစ္ေယာက္ကို ဆုေပးဖို႔ ခ်ာလီေရြးပဲြ တခု ျပဳလုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ အဲသည္ပဲြမွာ ခ်ာလီခ်က္ပလင္ အစစ္ကိုယ္တိုင္ ၀င္ျပဳိင္သည္။ ဆုရသူ စာရင္းေၾကျငာေတာ့ ခ်ာလီခ်က္ ပလင္ အတုႏွစ္ေယာက္က ပထမဆုႏွင့္ ဒုတိယဆု၊ ခ်ာလီအစစ္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ တတိယဆုပဲ ရခဲ့သည္ဟု ဖတ္ခဲ့ရဖူးသည္။ အခုလည္း ကိုယ္တို႔ ေရႊျပည္ၾကီး ေကာ္ပီဂီတသမားအခ်ဳိ႕က မူလအဆိုရွင္ ထက္ ပိုမ်ားသာေနမလားဘဲ။ တကယ္လို႔ ျပိဳင္ပဲြက်င္းပၿပီး မူလအစစ္မွန္အဆိုရွင္ေတြက ခ်ာလီလို တတိယဆုပဲ ရၾကဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒုကၡ။

(၃)

အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ အတူ အျခားတေနရာကို သြားျဖစ္ၾကသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ့္ ကားကို သံုးေတာ့မည္ဆိုလ်င္ အရင္ဆံုး ကိုယ့္ကားစက္ထဲမွာ ဘာအေခြထည့္ထားသလဲဟု စဥ္းစားေနရ သည္က အလုပ္တခုလို ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေတာ့ အဆိုေတာ္ မာမာေအးတို႔ လို ေရွးသီခ်င္းေတြ အဆိုေတာ္ထူးအိမ္သင္ သို႔မဟုတ္ စိုင္းထီးဆိုင္တို႔လို ေခတ္သီခ်င္းေခြေတြ ထည့္ ထားျဖစ္အာင္ေတာ့ သတိထားေနမိသည္။ မဟုတ္ရင္ မ်က္ႏွာပူရလြန္းလို႔။

(၄)

ကၽြန္ေတာ့္ကို သၾကၤန္ပဲြမလာလို႔ အျပစ္တင္စကားဆိုသည့္ သူကိုေရာ၊ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ ဟု ေမးခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းကိုပါ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ............. သၾကၤန္ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ထိရွခဲ့ရမႈေတြ၊ ေကာပီခါးခါးေသာက္ၿပီး စိတ္ထဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ခံစားေနရတာေတြကို အထက္က အတိုင္း ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့မွာေတာ့ ေသခ်ာလြန္းလွသည္။ အဲသည္အခါ သူတို႔တေတြကေကာ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကို နားလည္လက္ခံေပးႏိုင္ၾကပါဦးမလား။ အခု သည္စာကို ဖတ္မိေနသည့္ မိတ္ေဆြက ေကာ္ပီခါးခါး တခြက္အတြက္ အရွက္ရေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ပါဦးမလား။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေရးေနသည့္ ေကာ္ပီခါးခါး စာတစ္မ်က္ႏွာႏွင့္ပင္ ညဥ့္နက္သည့္တိုင္ထိ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မေပ်ာ္ေသး။ ။

ေနသစ္မွဴး

(၀၇၊၃၁၊၂၀၁၂၊ ည ၁၂း ၃၃ နာရီ)

Photo by http://constitutionclub.org/author/gurusteve/

ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ (၂၀)

2012-07-21T20:03:00.001-07:00

အညိမ့္တစ္ခုရဲ့ အႏွစ္သာရ (သို႔မဟုတ္) ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ (၂၀)

(၁)

မေန႔ညေနက အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း ရင္ခံု ၾကည္ႏူးရေတာ့မလိုလို၊ ေက်းဇူးေတာ္အနႏၱ တင္ရမလိုလို။ ၿပီးေတာ့ လြမ္းခြင့္ေလး ေတြးခြင့္ေလး ေႏြးေထြးခြင့္ေလး ေပးတဲ့ သူတို႔တေတြကို သတိတရ ရွိေနရေတာ့မလိုလို။ အဲသည္လို လိုလိုေတြ မလိုလိုေတြ ေပးတတ္ၾကတဲ့ သူတို႔တေတြဆိုတာက ကိုယ့္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုလည္း ဟုတ္၊ ကိုယ့္အတြက္ အိမ္နီးနားခ်င္းေကာင္းဆိုလည္း ဟုတ္တဲ့ ဂ်က္စ္တင္နဲ႔ တာရာ ( Justin + Tiara) ဆိုတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရယ္ပါ။

(ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္ေလးေတြ တစ္ညသ၌ ဘီယာဘားမွာ)

တကယ္ဆို သူတို႔နဲ႔ ကိုယ္က လာမယ့္ ၾသဂတ္စ္လ ၁၆ ရက္ေန႔မွာမွ သိကၽြမ္းခင္မင္ခဲ့ၾကတာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ ရယ္။ ဒါေပသည့္ ကိုယ္တို႔တေတြက လ မ်ားမၾကာခင္မွာပဲ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ေတြလို။ တခါေတာ့ ကိုယ့္မိဘ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြကို သတိရတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ ဂ်က္စ္တင္က " ေန - မင္းက ငါ့ကို ညီလို သေဘာထား၊ တာရာ့ကို ညီမေလးလို သေဘာထားၿပီး ငါ့ အေမကို မင္းမိခင္လို သေဘာထားေပါ့ကြာ"တဲ့။ တကယ္လည္း သူ႔မိခင္ၾကီး သူ႔သားေတာ္ေမာင္ဆီ ေရာက္တိုင္း ကိုယ့္အခန္းေလးကို ဂရုတစိုက္ရွိတတ္ပါရဲ့။ သည္ၾကားထဲ ကိုယ့္ရဲ့ေသာ္တာသစ္မွဴး ဓာတ္ပံုေလးကိုေတာင္ ေတာင္းေတာာင္းၿပီး ၾကည့္တတ္ေသးရဲ့။

ရႈပ္ေပြညစ္ပတ္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ့အခန္းက်ဥ္းေလးဟာ တကယ့္ကို ျမင္ရသူအဖို႔ မသက္မသာ ျဖစ္စရာပဲ လားေတာ့ မသိဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ကိုယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အခန္းကို တလမွ တခါေလာက္ပဲ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ဆီ အလည္လာတဲ့ မိတ္ေဆြအေပါင္းသင္းေတြဆိုလည္း တခါ လာၿပီးတာနဲ႔ ေနာက္ ထပ္မလာျဖစ္ၾကေတာ့တာပဲ မ်ားေလရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္။ ထားပါေတာ့ေလ။ သည္လိုနဲ႔။ တေန႔ တာရာဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးက ေျပာလာသည္။ " ေန... မင္းအခန္းကို ငါရွင္းေပမယ္။ နက္ဖန္ ဂ်က္စတင့္အေမလာရင္ ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ရွင္းေပးမယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ နက္ဖန္ မင္း အလုပ္သြားရင္ မင္းအေရးၾကီး တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ သိမ္းဆည္းထား။ ျပီးရင္ မနက္မွာ ငါ့ကို မင္းအခန္းေသာ့ ေပးထားခဲ့"တဲ့။

စဥ္းစားျဖစ္ေသးသည္။ ေကာင္းပါ့မလား။ သူတို႔ဆီက အကူညီယူဖို႔။ ၿပီးေတာ့ သည္ႏိုင္ငံမွာက ေငြမရဘဲ ေတာ္ရံုနဲ႔ လုပ္ေပးတတ္ၾကတာမဟုတ္။ သူက ကိုယ္စဥ္းစားလြန္းမက စဥ္းစားေနပံုေထာက္ၿပီး ထပ္ေျပာေတာ့ ကိုယ္လည္း ေသာ့ကို ေပးထားျဖစ္ခဲ့သည္။ ကိုယ္အလုပ္က ျပန္လာေတာ့ သူတို႔သားအမိ သံုးေယာက္စလံုး ေခၽြးေတြ စို႔ၿပီး ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕မွာ အေမာေျဖေနၾကၿပီ။ ကိုယ္ကလည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ခ်ာတဲ့သူ။ သူတို႔တေတြ ေမာရင္ ေသာက္ဖို႔ ေရခဲ့ေသတၱာထဲမွာ ေရသန္႔ဗူးေလးေတာင္ ထည့္မထားျဖစ္ခဲ့။ ေတာ္ေတာ့္ကို အားတုံ႕အားနာျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကိုယ့္ကို ျမင္ေတာ့ ဂ်က္စ္တင့္မိခင္ၾကီးက " ေန.. မင္းအိပ္ယာခင္း လဲဖို႔ လိုေနၿပီ။ နက္ဖန္ သမီးၾကီး ဘရန္ဒီလာလိမ့္မယ္။ သူ႔ကို ငါမွာထားတယ္။ အိပ္ယာခင္း အသစ္လဲဖို႔။ ငါ့ဆီမွာ အသစ္ရွိတယ္" တဲ့။ ကိုယ္ ဘာဆက္ေျပာရမလဲ။ ေႏြးေထြးလုိက္တာ။ ၾကင္နာဂရုစိုက္လိုက္တာ။

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာသၾကၤန္ကာလ မတိုင္မီေလးဘဲ ကိုယ္ ကားတိုက္မႈျဖစ္ခဲ့သည္။ အဲသည္တုန္းက တိုက္တာက ကိုယ္ရယ္။ မွားတာက တစ္ဘက္က ေမာင္းလာတဲ့သူ။ ျဖစ္စတုန္းက ကိုယ္က အေတြ႕ၾကံဳက မရွိ။ စကားက ေရေရလည္လည္ မေျပာတတ္။ တစ္ဘက္သူက မင္းမွားတာ။ မင္းငါ့ကို တိုက္တာ။ မင္းအာမခံကုမၼဏီနဲ႔ မင္း ယာဥ္ေမာင္းလိုက္စင္ေပးဆိုၿပီး လုပ္သည္။ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္သြား သည္။ ရဲကား မလာခင္ အျပီးရွင္းထားမွ။ မဟုတ္ရင္... ။ ဒါႏွင့္ ပူထူၿပီး ကိုယ့္အသိသူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ဖုန္းေတြ စြတ္ေခၚသည္။ တစ္ေယာက္မွ မအားၾက။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ေဘာ္ဒါေတြ (ဂ်က္စ္တင္နဲ႔ တာရာ)ဆီေခၚလိုက္ေတာ့မွ သူတို႔က ဆယ္္မိနစ္အတြင္းေရာက္လာသည္။ ။ ျဖစ္စဥ္ကို သူတို႔ကို ေျပာျပ လိုက္ေတာ့ သူတို႔က "ေန မင္းမွားတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ သက္သက္မဲ့ ညစ္ေနတာ"လို႔ ေျပာျပီး ရဲကို ဖုန္းေခၚသည္။ သူတို႔ ေရာက္မလာခင္တုန္းက ကိုယ္က အမွား။ ကိုယ္က ေလ်ာ္ေပးရေတာ့မလို႔။ သူတို႔ ေရာက္လာၿပီး ရဲရဲ့မွတ္ခ်က္က ကိုယ္က အမွန္၊ တဘက္လူက အမွားျဖစ္သြားသည္။ အဲသလို ကိုယ့္ကို ကူညီခဲ့သူေတြ။

(၂)

သူတို႔တေတြ ကိုယ့္အခန္းေလးကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးၿပီး ေနာက္တစ္ရက္။ တာရာက ေမးသည္။ " ေန.. မင္း သည္ဖန္ခြက္ၾကီးထဲ ေရထည့္ၿပီး ဘာလုပ္တာလဲ" တဲ့။ သူ ေျပာသည့္ ဖန္ခြက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရခြက္။ တကယ္ေတာ့ သည္ဖန္ခြက္ၾကီးက တခါမွ မသံုးရေသးသည့္ ဘီယာေသာက္သည့္ ဖန္ခြက္။ သူတုိ႔ ကိုယ့္ေမြးေန႔တုန္းက လက္ေဆာင္ေပးခဲ့သည့္ခြက္ျဖစ္သည္။ အဲသည္တုန္းက ကိုယ္က သည္ခြက္က အၾကီးၾကီးဆိုေတာ့ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရခြက္အျဖစ္ အသံုးျပဳလိုက္ရင္ သူတို႔လည္း ကုသိုလ္ရ၊ ကိုယ္လည္း ကုသိုလ္ရဆိုၿပီး ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရခြက္အျဖစ္ စတင္ အသံုးျပဳလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။

အခုေတာ့ အဲသည္သူတို႔ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ၾကသည့္ ဖန္ခြက္ၾကီးအေၾကာင္းပဲ ေမးေနၾကျပန္ၿပီ။ဘယ္လိုေျဖရွင္းျပရပါ့။ ယံုၾကည္သက္၀င္မႈ မတူၾကသည့္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္အၾကား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၊ တစ္ဘက္ကို တစ္ဘက္ ျငိမ္းခ်မ္းေလးစားစြာ အတူေနထိုင္ၾကဖို႔ နာလည္မႈက ၉၉ ရာခိုင္ႏႈန္း မွ် အေရးၾကီးသည္။ သို႔ျဖင့္ ကိုယ္က ဗုဒၶဘာသာျဖစ္လာျခင္းရဲ့အေၾကာင္း ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တို႔ ကိုးကြယ္ၾကသည့္ ဗုဒၶဟူသည့္ မဟာလူသားအေၾကာင္း၊ ဗုဒၶကို ကိုယ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက မည္ကဲ့သို႔ ေလးစားကိုးကြယ္ယံုၾကည္ၾကသည့္အေၾကာင္း ရွင္းျပျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ခဏ ငါးမိနစ္ေလာက္ေစာင့္ဆိုၿပီး ကိုယ္က အြန္လိုု္င္းကေန တရားဓမၼအခ်ဳိ႕ကို ရွာေဖြၾကည့္လိုက္သည္။ သူတို႔တေတြကို ဘာေၾကာင့္ ေသာက္ေတာ္ေရခ်မ္းကပ္လွဴဒါန္းရတာလဲဆိုသည့္ အေျဖကို ကိုယ္လက္လွမ္းမီသေလာက္ ရွင္းျပျဖစ္သည္။

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ခမ်ာေတာ့ တကယ္သေဘာတူ လက္ခံၾကတာပဲလား၊ သံသယနဲ႔ ေခါင္းညိမ့္ သြားၾက တာပဲလား၊ မေျပာတတ္။ ေခါင္းေတြက တညိမ့္ညိမ့္။ အဲသည္လို ေခါင္းေတြ ညိမ့္ေနၾက တာေတြ႕ေတာ့ ကိုယ္က အမွတ္မထင္ တစံုတခုကို သတိရၿပီး ျပံဳးျဖစ္လိုက္သည္။ အဲသည္အျပဳံးကို မိိမိရရ ဖမ္းမိလိုက္ေသာ ဂ်က္စ္တင္က ဘာေၾကာင့္ ျပံဳးတာလဲတဲ့။ အစေတာ့ ကိုယ္က ျပန္ရွင္းျပေတာ့ မလို႔။ ဒါေပသည့္ သူ႔မိခင္ၾကီးက လွမ္းေခၚေနသျဖင့္ သူတို႔လည္း အခ်ိန္မရေတာ့။ ကိုယ္လည္း ဆက္ မရွင္းျပျျဖစ္ေတာ့။

(၃)

ရွင္ေတာ္ဘုရား ေျခာက္ႏွစ္တာ ပတ္လံုး ဒုကၠရစရိယာအက်င့္ က်င့္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ သဗၺညဳတ ဥာဏ္ေတာ္ရွင္ အျဖစ္ ျဖစ္ေတာ္မူခဲ့သည္။ ဘုရားအျဖစ္ေရာက္ေတာ္မူၿပီး မည္သူ႔ကို ပထမဆံုး တရားဦးေဟာရမလဲဟု ဆင္ျခင္သံုးသပ္ေတာ္မူေသာအခါ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးကို ျမင္ေတာ္မူၿပီး ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးရွိရာ ဥရုေ၀လေတာသို႔ ၾကြေတာ္မူခဲ့သည္။ အဲသည္တုန္းက လမ္းမွာ တကၠဒြန္းတစ္ဦးကို ေတြ႕ခဲ့သည္။ တကၠဒြန္းၾကီးက ရွင္ေတာ္ဘုရားကို ျမင္ၿပီး " ငါ့ရွင္ ငါ့ရွင္ရဲ့ ရုပ္ရည္အဆင္းရူပကေတြက တယ္ကို ၾကည္လင္တာပဲ၊ မင္း ဆရာ ဘယ္သူပါလိမ့္၊ သိပါရေစ" လို႔ ေမးျမန္းစူးစမ္းသည္။ ရွင္ေတာ္ဘုရားက " သူ႔မွာ ေလာကုတၱရာဆရာ မရွိတဲ့အေၾကာင္း ရွင္းျပၿပီး ငါ့နာမည္က ဇိနမည္တဲ့အေၾကာင္း ရွင္းျပေတာ္မူသည့္ အခါ အဲသည္တကၠဒြန္းက ဟုေပယ်ာ၀ုေသာ - ငါ့ရွင္ ဟုတ္ေပမွာပဲဆိုတဲ့ အေတြးေလး နဲ႔ ေခါင္းေလးညိမ့္ၿပီး ရွင္ေတာ္ဘုရားကို လမ္းခဲြသြားသည္ဟူသတတ္။

အခုလည္း ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္ေလးေတြက ကိုယ္တို႔ ဘာေၾကာင့္ ဗုဒၶကို ကိုးကြယ္ၾကတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ေသာက္ေတာ္ေရခ်မ္း ကပ္လွဴဒါန္းျဖစ္ၾကတာလဲဆိုသည့္ အေၾကာင္းေတြကို နားေထာင္ၿပီး ေခါင္းေတြ ညိမ့္ေနၾကသည္။ အဲသည္ သူတို႔ညိမ့္လိုက္သည္ ေခါင္းေတြက ခုနက တကၠဒြန္းၾကီး ညိမ့္ခဲ့သည့္ အညိမ့္မ်ဳိးနဲ႔ မတူႏိုင္ေပဘူးလား။ တကယ္လို႔ တူခဲ့မယ္ဆိုရင္ ... သူတို႔ ရႏိုင္သည့္ အက်ဳိးေက်းဇူးအခ်ိဳ႕ ေကာ မဆံုးရႈံးသြားႏိုင္ဘူးလား။ တကယ္လို႔ မတူခဲ့ဘူးဆိုရင္ သူတို႔ေလးေတြ စိတ္၀င္စားေနသည့္ ဘာသာတရားတခုအေၾကာင္း ဆက္ေျပာမျပသင့္ဘူးလား။

(၄)

တကယ္လို႔ ကိုယ္ျပံဳးျဖစ္ခဲ့သည့္ အျပံဳးတခုအေၾကာင္း ရွင္းျပျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ရွင္ေတာ္ဘုရားကို ဦးဆံုးေတြ႕ၿပီး ေတြ႕ရံုနဲ႔တင္ ျပီးဆံုးသြားခဲ့သည့္ တကၠဒြန္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ရွင္းျပျဖစ္ေပဦးမည္။ အဲသည္လို အျခားတဘက္ကေနလည္း သူတို႔ေလးေတြ ကိုယ္ရွင္းျပသည့္အေၾကာင္းကို နားလည္ မလည္၊ ကိုယ္တို႔ယံုၾကည္မႈေတြ သူတို႔သာဆို လက္ခံႏိုင္ မႏိုင္ဆိုတာေလးေတြကိုပါ သိခ်င္လွေသးသည္။

ကိုယ္စီ ျပန္လည္ ေျပာခြင့္ရၾက ဦးမယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ။

ေနသစ္မွဴး

(၀၇၊၂၁၊၂၀၁၂) ည ၁၀း၅၉ နာရီ

(သည္စာကို လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးလေလာက္ကတည္းက စ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ အဆံုးမသတ္ျဖစ္တာနဲ႔ ။ အခုမွပဲ အေခ်ာသတ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ)

ျပန္လည္ ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ (၁၉)

2012-07-19T20:42:00.003-07:00

ေယာနိေသာ မနသိကာရ (သို႔မဟုတ္) ျပန္လည္ေျပာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ (၁၉)

(၁)

ေန႔ခင္းက မိုးသက္ေလျပင္းေလး တိုက္ခတ္ၿပီး ခပ္ၾကာၾကာေလး မိုးရြာထားသည္မို႔ အခန္းထဲမွာ အေအးေပးစက္ ဖြင့္ထားစရာမလိုေတာ့။ အပူခ်ိန္ ေလွ်ာ့ၾကသြားသည္ကိုက ကိုယ့္အတြက္ ၀မ္းသာစရာပဲ မလား။ မဟုတ္ရင္.. အေအးေပးစက္ဖြင့္၊ မီတာခတက္၊ ပိုက္ဆံကုန္။ ၿပီးေတာ့ အေအးေပးစက္ ဖြင့္ထားခ်ိန္ဆို ကိုယ့္အခန္းက်ဥ္းေလးက တကယ့္ကို ဆူညံေနသည္။

အခုေတာ့ကိုယ့္အခန္းက်ဥ္းေလးကတိတ္ဆိတ္လို႔။တခ်က္တခ်က္ ေလယာဥ္အတက္ဆင္း ေလယာဥ္သံ ေလးေတြကလဲြလို႔ ဘာဆို ဘာမွမၾကားရ။ အျပင္မွာလည္း အပူခ်ိန္ေလ်ာ့ေနသည္ဆိုေတာ့ ေနာက္ေဘး ဘက္က ျမက္ခင္းျပင္္မွာ သြားထိုင္ၿပီး စာဖတ္ေနရင္ ေကာင္းမလား။ ဒါမွမဟုတ္.. ကြန္ပ်ဴတာ ေလးယူၿပီး အပ်င္းေျပ ျမက္ခင္းျပင္မွာပဲ ျမန္မာဗီြဒီယိုဆိုဒ္ေတြကေန ျမန္မာကားေလး ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလား။ တကယ္ဆို ကိုယ္က သည္ေန႔ည သင္တန္းသြားရမွာ။ ပ်င္းတာနဲ႔ မသြားရင္ေကာင္းမလားလုိ႔ ေတြးၿပီး အခန္းထဲ ၀င္ခါရွိေသး သင္းတန္းတာ၀န္ခံက သည္ေန႔ သင္တန္းနားတဲ့အေၾကာင္း ဖုန္း ဆက္ေျပာလိုက္ေတာ့ စူဠလိပ္ ေရထဲလႊတ္ လိုက္သလို ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ေက်းဇူးတင္စကား မႊန္ထူေနေအာင္ေျပာျဖစ္လိုက္သည္။ အခါတိုင္းဆို ညေနတိုင္းလိုလို သည္ျမက္ခင္းေလးက ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဆာ့ကစားေနၾက ေနရာ။ တခါတေလ Corn Hole Game ကစားတတ္သလို တခါတရံ Beer Pong Game လည္း ကစားတတ္သည္။ တခါတေလေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ဘီယာပုလင္းေလးေဘးခ်ၿပီး စီးကရက္ေလးဖြာရင္း အနားမွာ အစာရွာရင္း လာကစားေနတတ္သည့္ ယုန္ကေလးေတြကို ေငးၾကည့္ေနတတ္သည္။ (သည္လိုေနရတာကိုပဲ ကဗ်ာဆန္တယ္ အထင္နဲ႔ ေနေနလိုက္တာ ယမကာလုလင္ေလး ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာေတာ့သည္။)

ျမက္ခင္းေလးေပၚမွာထိုင္ၿပီး စာေလး ဖတ္မယ္ၾကံကာရွိေသး။ အရင္က ေသာက္ခဲ့ဘူးသည့္ ဘီယာနဲ႔ စီးကရက္ေလးကို သတိရေနမိသည္။ ဘီယာသြား၀ယ္ရင္ ေကာင္းမလား၊ ဒါမွမဟုတ္၊ သူငယ္ခ်င္း တာရာ(TIARA) ဆီက ေဆးလိပ္ေတာင္းေသာက္ရင္ ေကာင္းမလား။ စိတ္က ေ၀ခဲြမရ။ ကိုယ့္စိတ္ကို တည္ျငိမ္ေအာင္ ၾကိဳးစားထိန္းယူေနရသည္။ အရင္လို စိတ္မ်ဳိးႏွင့္ဆို အေတြးမဆံုးခင္ လူက အနားမွာရွိသည္ ဘီယားဘားကို ေရာက္ေနေလာက္ၿပီ။ အခုေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က မေသာက္ဘဲ ေနမည္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တာ၀န္ယူထားသည့္ကိစၥ။ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ေပးၿပီး ကိုယ္ဘာသာ ကိုယ္မလိုက္နာဘဲ ေဖာက္ဖ်က္မည္ ဆိုလ်င္လည္း မည္သူမွ်ေတာ့ မသိပါ။ ဒါေပမယ့္ လူမသိသူမသိ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈေတြကေတာ့.. ပ်က္ဆီးသြားရေပလိမ့္မည္။

(၂)

ကိုယ္ေဆးလိပ္ေတြ ဘီယာေတြ ေသာက္တာေတြ ရပ္နားေတာ့မည္လို႔ ေျပာေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တာရာက “ ေန မင္း ရပ္နားတာ ႏွစ္ပါတ္လား”တဲ့။ သူ႔ခ်စ္သူ ဂ်က္စ္တင္ကေတာ့ ဘာမွ်မေျပာ။ နံေဘးကေန ရယ္ေနရံုသာ။ အင္း သူေျပာမယ္ဆိုလည္း ေျပာစရာ။ ကိုယ္ အေမရိကားကို ေရာက္ကတည္းက ေရႊျပည္ၾကီးက ပါလာသည့္ အက်င့္ေလးေတြ ျဖတ္ပစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ကြမ္းစားတာ ျပတ္သြားသည္။ အလြယ္တကူကြမ္းရြက္ ၀ယ္မရတာေၾကာင့္လည္း ပါသည္။ ဒါေတာင္ တခါတေလ အိႏၵိယကုလားဆိုင္ ေရာက္ရင္ မ်က္လံုးက ကြမ္းရြက္နဲ႔ ကြမ္းသီး ရွာေနမိတတ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ အလ္ေအနဲ႔ ဆန္ဖရန္စစၥကိုကို အလည္ေရာက္ေတာ့မွ ေရႊသြားဆရာ၀န္ေတြရဲ့ ေဆးခန္းမွာ သြားေတြ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၿပီးေတာ့မွပဲ ကြမ္းကို လံုး၀ျပတ္သြားေတာ့ သည္။ ေဆးလိပ္ကိုေတာ့ ေရာက္ေလရာ အရပ္တိုင္း ျဖတ္ႏိုင္ဖို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။ တာရာေျပာသလိုမေသာက္ျဖစ္လည္း ႏွစ္ပါတ္၊ ျပန္ေသာက္ျဖစ္လည္း ႏွစ္ပါတ္လို႔ပဲ ေျပာရေတာ့မလိုဘဲ။ ျဖတ္လိုက္၊ နားလိုက္ ျပန္ေသာက္လိုက္( ျပတ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔မရ)။ သည္တခါေတာ့…။

သည္တခါေတာ့ ျပန္ေသာက္ခ်င္သည့္ စိတ္ကေလး ေပၚလာၿပီး စိတ္ဂနာမျငိမ္ျဖစ္လာသည့္အခါ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ဆယ္ႏွႏွစ္ကာလေလးတခုကို ျပန္ျပန္ ေတြးေနမိသည္။ အဲသည္တုန္းက ကိုယ္က အသက္ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္လားပဲ ရွိေသးတာ။ ခ်မ္းေအးလွတဲ့ ျပာသိုလႀကီးမွာ ကိုယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ မႏၱေလးမွာ စာေမးပဲြေျဖေရာက္ေနၾကတယ္။ အဲသည္တုန္းက စာေမးပဲြ ဒုတိယရက္မွာ ေမးတာ ခက္လြန္းလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မေျဖႏိုင္ၾက။ အဲသည္ထဲမွာ ကိုယ္အပါ၀င္ေပါ့ေလ။ ေနာက္တတိယရက္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စိတ္ညစ္လို႔ ဆိုျပီး သူကိုယ္တိုင္ေဆးလိပ္ဗူးေတြကို ကာတြန္လိုက္၀ယ္၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ေသာက္၊ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္း တြကိုလည္း လိုက္ေ၀ေပးပါေရာလား။ ကိုယ္လည္း တဗူးရလိုက္ေတာ့ ဘာရမလဲ။ ခပ္တည္တည္ ပဲ ေသာက္တတ္သလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ ယူေသာက္ျဖစ္ လိုက္ပါေရာ။

တကယ္ဆို ဇာတ္လမ္းက သည္မွ်နဲ႔ တခန္းရပ္ခဲ့ရင္ေတာ့ အေကာင္းသား။ အဲသည္တုန္းက မရပ္ျဖစ္ခဲ့။ စာေမးပဲြေျဖျပီးတာနဲ႔ ကိုယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတေတြ စုျပီး ျပင္ဦးလြင္ကို တက္ျဖစ္ၾကသည္။ ကိုယ္က တစ္လမ္းလံုး ေဆးလိပ္တစ္ဗူးထပ္၀ယ္ၿပီး ေသာက္တတ္သလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔။ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဟုတ္ထင္ၿပီး ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ေဆးလိပ္ကေလး လက္ၾကားညွပ္လို႔ေပါ့။ ကိုယ့္အမူအရာကို အျမင္ကဒ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေျပာပါေလေရာ။ပဲြေကာက္ေရတံခြန္နားမွာ ထင္ပါရဲ့။ ေဟ့ေကာင္ မင္း မေသာက္တတ္ဘဲနဲ႔ မေသာက္နဲ႔။ ေငြေတြ အလကားမီးရႈိ႕ေနတာတဲ့။ သူ႔စကားၾကား တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေဒါသထြက္သြားသည္။ သည္ေကာင္ ငါ့ကို ဖဲ့တာ။ ႏွိမ္တာဆိုၿပီး သူ႔ကို ျပန္ေျပာျဖစ္လိုက္သည္။ “ငါေသာက္တတ္ေအာင္ ေသာက္ျပမယ္။” သည္လိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္သြားၿပီး လံုး၀ျဖတ္မႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေဆးလိပ္စဲြသြားခဲ့သည္။

(၃)

ကိုယ္ က်င္လည္ခဲ့ဖူးသည့္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကိုယ္က်င့္သိကၡာပိုင္းေရာ စာေပပညာဘက္ပိုင္းပါ ထူးခၽြန္သည့္ သူတစ္ဦးကို ၾကံဳဆံုေလးစားခြင့္ရခဲ့ဖူးသည္။ အခါအခြင့္သင့္တိုင္း အခုေနာက္ပိုင္း ခင္မင္ရင္ႏွီးသည့္ မိတ္ေဆြမ်ားကို သည္အေၾကာင္း ေဖာက္သည္ျပန္ခ် ေျပာျပျဖစ္ခဲ့သည္။ တဆင့္စကားျဖင့္ သူ႔အေၾကာင္းကို ၾကားခဲ့ဖူးသည္။ အဲသည္တုန္းက သူက အသက္ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္အရြယ္။ သူတက္သည့္ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕က သူ႔ကို စၾက ေနာက္ၾကသည္။ သည္ေကာင္က ေပစုတ္စုတ္နဲ႔။ သူၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္မလိုလိုနဲ႔။ သူက အဲသည္လို အစခံရတိုင္း စိတ္ထဲနာက်ဥ္သြားသည္။ သို႔ျဖင့္ အဲသည္အခ်ိန္ကစၿပီး မခံခ်င္စိတ္ျဖင့္ စာၾကိဳးစားလိုက္တာ အတန္းတိုင္းမွာ အတန္းထဲမွာ ေက်ာင္းမွာ ေနာက္ဆံုး တႏိုင္ငံလံုးမွာပါ ပထမဆု ၊ နံပါတ္တစ္ဆိုသည့္ ေနရာကေန ေအာင္ေဂဇက္တိုင္းမွာ သူ မဆင္းေတာ့။ သူ႔ကို နာက်ဥ္ေအာင္ ေျပာဆိုခဲ့ၾကသူမ်ားကို ရန္တုံ႔မမူဘဲ ကိုယ့္အရည္အေသြးကို ထူးခၽြန္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပခဲ့သည္။

(၄)

ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား၊ ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားတြင္ ေယာနိေသာမနသိကာရ ဆိုေသာ စကားေလး ရွိသည္။ မန္မာမႈျပဳလွ်င္ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေအာင္ ႏွလံုးသြင္းျခင္း၊ သင့္ေတာ္မွန္ကန္ေအာင္ ေတြးေတာဆင္ျခင္ျခင္း (စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းရွိျခင္း)ဟု ဘာသာျပန္လွ်င္ ရမလားဘဲ။ အေၾကာင္းအရာတခု၊ အျပဳအမူတခု၊ အေတြ႕အၾကံဳတခု စသျဖင့္ တခုခုႏွင့္ ၾကံဳရတိုင္း ေကာင္းသည့္ဘက္က လက္ခံတတ္ဖို႔ အေရးၾကီးသည္။ ေကာင္းသည့္အေၾကာင္းအရာဘက္ ေကာင္းသည့္အမူအက်င့္ ဘက္၊ ေကာင္းသည့္ အိပ္မက္ဘက္ ဦးတည္သြားလ်င္ကား ျပႆနာမရွိ။ အဆိုးဘက္ ဦးတည္သြားၿပီ ဆိုလွ်င္ အဲသည္အမူအက်င့္က လူကို ေတာ္ေတာ္ေလး ဒုကၡေပးႏိုင္သည္။

ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္က ေနာက္ပါပရိသတ္ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ရဲ့ ကဲ့ရဲ႕မႈကို ခံရသည့္ မေထရ္တပါး ရွိခဲ့ဖူးသည္။ အဲသည္မေထရ္က သည္ပရိတ္သတ္ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ငါ့ကို ကဲ့ရဲ့တာဆိုေတာ့ သည္ပရိသတ္ ေၾကာင့္ပဲ ဘုရားရွင္ရဲ့ ခ်ီးမြမ္းမႈကို ငါ ျပန္ရေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္ဟု စိတ္ဆံုးျဖတ္ၿပီး ျပဳမူေနထိုင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ သူစိတ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ျပန္လည္ခ်ီးမြမ္းခဲ့ရသည္။ သိပၸံပညာရွင္ၾကီး အက္ဒီဆင္က လွ်ပ္စစ္မီးတီထြင္သည့္ အခါတုန္းက ေအာင္ျမင္မႈမရတဲ့ အၾကိမ္ေတြႀကံဳတိုင္း (စိတ္ဓာတ္က်မသြားဘဲ) ရွာေဖြေလ ေတြ႕ရွိေလဆိုသည့္ သေဘာထားျဖင့္ ေနာက္ဆံုး သည္ေန႔ေခတ္ လူသား ေတြအတြက္ အလင္းေရာင္ ဖန္တီးေပးႏိုင္ခဲ့သည္။

တေလာက ဂ်ာနယ္တေစာင္တြင္ IQ ႏွင့္ EQ အေၾကာင္းေရးထားတာ ဖတ္လိုက္ရသည္။ အရင္တုန္းက ေအာင္ျမင္မႈရဖို႔အတြင္ IQ ႏွင့္ အဓိက ေပတံတိုင္းသည္ဟု ဆိုသည္။ အခုေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ IQ ခ်င္း တူသည့္သူအခ်င္းခ်င္း ယွဥ္ျပိဳင္လာရမည္ဆိုလွ်င္ EQျမင့္သူက သာစျမဲဟု ဆိုထားသည္ မွာလည္း ေယာနိေသာမနသိကာရသာ အခရာဟု ဆိုသည္ႏွင့္ ဘာမွ် မျခား။

(၅)

ေဆးလိပ္မေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ေစတနာနဲ႔ ေျပာခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းသာ ကိုယ္ အခုလို ျဖစ္ေနတာကို ၾကားရင္ သူရယ္သြမ္း ေသြးေနမလား။ ဒါမွမဟုတ္။ ဂရုဏာေဒါသနဲ႔ ငါသတိေပးခဲ့ရဲ့သားနဲ႔။ စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္း ထားၿပီး ငါသတိေပးသလို မေသာက္ျဖစ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္လို႔မ်ား ေတြးၿပီး မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ေနမလား။

တကယ္လို႔သာ သည္အေၾကာင္းကို သူသိသြားလို႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့ဦးမယ္ဆိုရင္ “ သူငယ္ခ်င္းေရ… စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းနဲ႔ လက္မခံတတ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ ေနာင္တရမိေပမယ့္ ေယာနိေသာ (စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္းေလး)ေမြးျမဴတတ္ဖို႔ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာ သိသြားျပီးသူငယ္ခ်င္းေရ” ဟု ျပန္လည္ ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးသည္။

ဒါေပသည့္……… အခုေတာ့……………။ ။

ေနသစ္မွဴး

(၀၇၊၁၉၊၂၀၁၂) ည ၁၁း ၂၇ နာရီ

ခ်မ္းေျမ့တဲ့ဘ၀င္ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ဘ၀ (၁)

2010-06-22T17:52:00.000-07:00

ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ ေသာက

Wheresoever fear arises, it arises in the fool, not in the wise man. (Buddha)

လူမိုက္ေတြဆီပဲ ေၾကာက္စိတ္က မင္းမူခ်င္တိုင္း မင္းမူလို႔ရေပမယ့္ ပညာရွိသူေတြဆီမွာေတာ့ ေၾကာက္စိတ္က နည္းနည္းေလးမွ လႊမ္းမိုးလို႔ ရမယ္ မဟုတ္ဘူး၊။။

ေအာင္ျမင့္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်ရႈံးဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူတိုင္းကို တုတ္ေႏွာင္ထားတဲ့ အရာက ေၾကာက္စိတ္ပဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီေၾကာက္စိတ္ဆိုတာလည္း လူတိုင္း (သတၱ၀ါ)တိုင္း ေမြးရာပါဗီဇစိတ္ျဖစ္ၿပီး ပုထုဇဥ္ပီသတဲ့ အခ်င္းအရာ တစ္ခုလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ ေသာကဟာ အၿမဲတမ္းပူးတဲြေနတတ္သလို လူေတြကိုလည္း အၿမဲတမ္းပူးသတ္ေနျပန္ပါတယ္။ ေဒါက္တာ ေက သိရီ ကေတာ့ ေၾကာက္စိတ္အားႀကီးတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ ဟာ သက္ႀကီးရြယ္အိုတစ္ေယာက္လို မသန္မစြမ္းျဖစ္ သြားတတ္သလို၊ ေၾကာက္စိတ္ အားၾကီးေနတဲ့ လူၾကီးေတြအဖို႔ လည္း အသက္ရွင္သန္ရျခင္းဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို ရွည္လ်ားတဲ့အရာလို႔ ဆိုပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ မတည္ၿမဲမႈေတြ၊ ေရြ႕လ်ားေျပာင္းလဲလာမႈေတြနဲ႔ အၿမဲေရြ႕လ်ား သြားလာေနတဲ့ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္သာသာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္.. အဲဒီေျပာင္းလဲေနတဲ့ ပန္ခ်ီကားအရွင္ႀကီးကို လူသားေတြက တည္ၿမဲေန ေစခ်င္တယ္။ တည္ၿမဲေအာင္ ဆဲြကိုင္ထားခ်င္တယ္။

ကိုယ္က ေပ်ာ္စရာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေတြနဲ႔ ေတြ႔ေနရင္ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ျမန္လွေခ်လားလို႔ ထင္တတ္ေပမယ့္ ဒုကၡသုကၡေတြ ေသာကေတြနဲ႔ ေတြ႕ေနရရင္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲလွေခ်လားလို႔ အျပစ္တင္ၿငီးျငဴတတ္ၾကတာ လူတိုင္းရဲ့ သဘာ၀တစ္ခုပဲ မဟုတ္လား။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ဘ၀ရဲ့ အတက္အက်ေတြကို ကိုယ့္ရဲ့ စိတ္(အတၱ)ကသာ ႀကိဳးဆြဲခံထားရတဲ့ ရုပ္ေသးရုပ္လို ဘ၀ရဲ့အတက္အက်ေတြကို ဆဲြထားေနတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရွင္ေတာ္ဘုရားက မိန္႔ခဲ့တယ္။ “အခ်စ္ေၾကာင့္ ေသာကေတြ ေဘးဒုကၡေတြဆိုတာ ျဖစ္လာရတာတဲ့။ အဲဒီအခ်စ္ေတြ မရွိေတာ့ ရင္ ေသာကေတြ ေဘးဒုကၡေတြကေန လြတ္ေျမာက္မွာပဲ”တဲ့။ ဒီေနရာမွာ ဆိုတဲ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရမွာ ေမာင္ခ်စ္ ႏွမခ်စ္၊ သားခ်စ္၊ သမီးခ်စ္၊ လင္ခ်စ္မယားခ်စ္၊ စတဲ့ အခ်စ္မ်ဳိးစံု ပါ၀င္ပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆံုးအခ်စ္ကေတာ့ ကိ ုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ထိ အပါအ၀င္ေပါ့။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူငယ္ေတြဆိုရင္ ကိုယ့္ခ်စ္သူအထင္ႀကီးဖို႔ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားျပတတ္သလို၊ အဲဒီအခ်စ္ေၾကာင့္ပဲ အဲဒီအရြယ္မွာ မိုက္ရူးရဲစြာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္ပစ္တတ္ၾကျပန္တယ္။

ေဒါက္တာ ေက သိရီ ဆိုတာကေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ဟာ စိတ္အေျခအေန တစ္ခုထက္ ဘာမွ ပိုလြန္တဲ့ အရာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီစိတ္ကို အပ်က္ဘက္ကေန သံုးမယ္ဆိုရင္ ေၾကာက္စိတ္ပဲ ျဖစ္လာမွာ ျဖစ္ၿပီး အျပဳသေဘာနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့စရာေတြ၊ ႏိုးၾကြေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ တကယ့္ကို ခ်မ္းေျမ့စရာအနာဂတ္တစ္ခုကို ဖန္တီးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ဆိုတယ္။ ဒါဆိုရင္ လူေတြရဲ့ ဘ၀အတက္အက်ေတြကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ အရာက ပတ္၀န္းက်င္က မဟုတ္ဘဲ မိမိရဲ့ စိတ္အေျခေနထဲက ေၾကာက္စိတ္က အခရာပဲ ဆိုတာ ထင္ရွားေနၿပီပဲ။ ဗုဒၶစာေပမွာေတာ့ “စိတ္အလိုလိုက္ျခင္းဟာ ဆံုးရႈံးပ်က္စီးျခင္းရဲ့ အစ” လို႔ ဆိုသလို “ ေလာကႀကီးကို စိတ္ကသာ ဦးေဆာင္ေနတယ္”လို႔ ဆိုပါတယ္။

တစ္ခါက ၿဗိတိသွ်ခႏၶာေဗဒပညာရွင္တစ္ဦးကို သူ႔တပည့္ကေမးတယ္။ “ ဆရာ ေၾကာက္စိတ္ေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ” တဲ့။ ဆရာက ျပန္ေျဖလိုက္တာေလးက “Try doing something for someone.” တဲ့။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ေၾကာက္စိတ္ကို ဘယ္လိုေျဖရမယ္ဆိုတာ သိဖို႔လည္း အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ေၾကာက္စိတ္၀င္လြန္းအားၾကီးရင္ ဘ၀ေတြ က်ရႈံးသြားတတ္သလို ေသာကေတြ လည္း ပိုလာတတ္ပါတယ္။ ေသာကေတြ ပိုလာၿပီဆိုရင္ ေသာကေၾကာင့္ ျဖစ္တတ္တဲ့ ေရာဂါေတြ ၀င္လာပါလိမ့္မယ္။ ဆိုေတာ့ ...ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ ေၾကာက္စိတ္ကို ျပန္ရင္ဆိုင္ရဲဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ့ ေၾကာက္စိတ္ကို ကိုယ္ျပန္ ရင္မဆိုင္ရဲေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္ေနၿပီဆိုရင္ေတာ့..။ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီလူ ဘယ္လိုမွ တိုးတက္ႀကီးပြားမဟုတ္ေတာ့သလို ဘယ္ေသာအခါမွလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

ဟုတ္ၿပီ။ ကိုယ္တို႔ ဘာေတြကို ေၾကာက္ေနတာလဲ။

ေသရမွာကို ေၾကာက္တာလား။

ေနရမွာကို ေၾကာက္ေနတာလား။

ဒါဆိုရင္ေတာ့ “ ေသရမွာလည္း မေၾကာက္နဲ႔၊ ေနရမွာလည္း မေၾကာက္နဲ႔။ ေၾကာက္စိတ္၀င္မွာသာ ေၾကာက္” ဆိုတဲ့ အဆံုးအမေလးကို သတိရလိုက္ပါ။

ကိုယ္ကေတာ့ လ်ပ္စီးလက္တာျမင္ရင္ မိုးၾကိဳးပစ္ခံရမွာကို ေၾကာက္တယ္။ ဟိုး ကမ္းမျမင္တဲ့ ေရျပင္မွာ ေလွနဲ႔ကူးေနတုန္း လႈိင္းႀကီးေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ ေရနစ္ေသမွာကို ေၾကာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီလို ျဖစ္လာတဲ့အေျခအေနတိုင္းမွာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဗုဒၶ အဆံုးမေလးကို သတိရျဖစ္ပါတယ္။ “ ေကာင္းကင္ကို ျပန္တက္ လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပင္လယ္သမုဒၵရာကို ကူးခတ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေတာင္ေခါင္းေတြထဲ ၀င္ပုန္းေနလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္စီလာေနတဲ့ ေသမင္းလက္ကေန ေျပမလြတ္ႏိုင္ဘူး”ဆိုတဲ့ အဆံုးအမေလးကို ေခါင္းေအးေအးထားၿပီး ေတြးလိုက္တယ္။ ဒါဆိုရင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေၾကာက္စိတ္ကို ျပန္ရင္ဆိုင္ရဲလိုက္သလို ႀကံဳေတြ႕လာမယ့္ေဘးေတြ ကိုလည္း ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့ဖူးတယ္။

ကိုယ္ခ်စ္ရသူနဲ႔ ေ၀းကြာရမွာကို ေၾကာက္တဲ့ စိတ္၊
တစ္စံုတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို မလိုတမာ ညစ္ပတ္သြားမွာကို ေၾကာက္တဲ့စိတ္၊
အလုပ္ရွင္နဲ႔ အဆင္မေျပလို႔ အလုပ္ထုတ္ခံရမွာ ေၾကာက္တဲ့စိတ္၊
...စတဲ့ ဘယ္လိုေၾကာက္စိတ္မ်ဳိးကိုမဆို ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားႏိုင္မွ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘ၀၊ ခ်မ္းေျမ့တဲ့ဘ၀င္ကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္မွာ အေသခ်ာပါပဲမိတ္ေဆြ။

Ref: Fear and Worry by Dr. K. Sri. Dhammananda

ျဖတ္သြားျဖတ္လာ စကားလံုးမ်ား

2010-06-11T18:48:00.000-07:00

မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္လြယ္ၿပီး၊ ေတြ႕ဆုံဖို႔ကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲပါသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္သိသည္က မိန္းမမ်ားသည္ အခ်စ္ထက္ သူတို႔ဘ၀လံုၿခံဳစိတ္ခ်မႈကိုပဲ အားကိုးယံုၾကည္ၾက သည္ထင္ပါသည္။ ဆရာဆန္းလြင္ကေတာ့ ခံစားလြယ္တဲ့ နွလံုးသားႏုႏုက အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ ဥေဏွာက္ကို မလႊမ္းမိုးေစသင့္ဘူးမဟုတ္လားဆိုၿပီး ခ်စ္သူ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ေကာင္မေလးကို စြန္႔ခဲ့ၿပီး သူရွာေနသည့္ ဘာသာတရားကို ေတြ႕ဖို႔ စေတးပစ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ဆိုလ်င္ မိန္းမေတြကေကာ...။ သိပ္ခ်စ္ပါလ်က္နဲ႔ ဘ၀လံုၿခံဳမႈ အတြက္ဆိုသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုနွင့္ ခ်စ္သူေကာင္ေလးေတြကို ထားခဲ့ၾကတာပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္ေရေရလည္လည္ နားမလည္ႏိုင္ေသးပါ။

(၁)

အဲသည္ေန႔က သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕ကေလးတစ္ၿမိဳ႕က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေတြ႕ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သူမက ဂ်င္ေဘာင္းဘီအတိုေလးႏွင့္ျဖစ္ၿပီး အနီေရာင္အက်ၤီလက္တိုေလးနွင့္ျဖစ္သည္။ ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္လာသည္ဟုပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေယဘုယ်သတ္မွတ္ထားမိသည္။ သို႔ေသာ္...သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ကုသိုလ္ယူျဖစ္ၾကတာပဲ ေျပာခြင့္ရမလား။ အကုသိုလ္ကို ႏွစ္ကိုယ္တူမွ်ယူၾကတာလို႔ပဲ ေျပာမလား။ ေက်ာင္းမွာ ရဟန္းသံဃာမ်ားကို ႏွိပ္စက္ေနသည့္ အေကာင္ပေလာင္မ်ား ႏွိမ္ႏွင္းေရး ကုသိုလ္ယူေနျဖစ္ၾကသည္။ သို႔မဟုတ္ အကုသို္လ္ယူေနၾကသည္။ေကာင္မေလးေရ... မင္းနဲ႔ အတူယူခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေတြ (အကုသိုလ္ ေတြ)ေၾကာင့္ပဲ လား..ကိုယ္တို႔ေတြ ေ၀းေနၾကတာ..။

သည္လိုႏွင့္ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ အလြမ္းႏြမ္းႏြမ္းေတြကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ဆရာမင္းလူကေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ရတာ ခပ္ည့ံညံ့ေဘာလံုးအသင္းကို အားေပးရသလိုပဲဟု ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခပ္ည့ံညံံ့ ေဘာလံုးအသင္းတစ္သင္းကို အားေပးမိေနၿပီလား၊။ ဟိုသီခ်င္းထဲကလို အခ်စ္နဲ႔ ဘ၀ဟ တကယ္ေတာ့ တျခားစီလို႔ပဲ အေၾကာင္းျပမလား။ ကၽြန္မ ရွင့္ကို ခ်စ္မိတာေတာ့ အေသခ်ာပဲဆိုတာ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္...ဆိုသည့္ ၀ါက်ေတြ ႏႈတ္တိုက္ရြတ္ျပသြားေလမလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္..ထားပစ္ခဲ့သူတစ္ေယာက္ အတြက္ က်န္ရစ္ရမည့္သူအေပၚ စကားလံုးေတြႏွင့္ လမ္းခဲြစကားေျပာဖို႔ ရွားမည္မထင္။ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလးကေတာ့..ေျပာခဲ့သည္။ ကိုကိုရယ္တဲ့ အမ်ားၾကီးေမွ်ာ္လင့္မထားပါနဲ႔တဲ့။ သူမစကားအတိုင္း သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေမွ်ာ္လင့္ရဲေအာင္ စကားလံုးေတြႏွင့္ ထိုးစစ္ဆင္တိုက္ခိုက္သြားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ က်ရႈံးခဲ့ပါသလား။ ခ်န္ထားခံရမႈကို က်ရႈံးသည္ဟု အဓိပၸါယ္ဖြင့္ခဲ့လွ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိသိႀကီးႏွင့္ က်ရႈံးခဲ့ရပါသည္။ သို႔ေသာ္... ထိုက်ရႈံးမႈသည္ တန္ဖိုးျဖတ္မရေသာ ခံစားမႈမ်ားကို အေျခခံသည္ဟု ယံုၾကည္ေနမိျပန္သည္။

(၂)

ေရျပင္ေပၚမွ ျဖတ္တိုက္လာေသာ ေတာင္သမာန္ေလညွင္းသည္ ေမာင္ေဖငယ္၏ အလြမ္းေတြကိုပါ ေဆာင္ယူလာသလား မေျပာတတ္။ ညီမေလးရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္.. ေနာက္ အျခားသံုးေလးေယာက္ရယ္ စတုတၳေျမာက္ဇရပ္တြင္ နားေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ညီမေလးကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရြတ္ျပသည္။ ေမာင္ေဖငယ္လို ႏွလံုးသားဆိုသည့္ ကဗ်ာလား။ ေတာင္သမာန္ ကဗ်ာလား ။ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္မမွတ္မိေတာ့။ ဆရာေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း) ၏ ဦးေတာင္တင္ ေတာင္သမာန္အင္းမွာပဲ ခင္ခင္ရယ္ ႏွင္းျဖစ္ပါေတာ့ ဆိုေသာ ကဗ်ာအဆံုးပိုဒ္ေလးလည္း ဆံုးေရာ ညီမေလးကိုကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ညီမေလးက ဟိုးမနီးမေ၀း ရိုးတံၿပိဳင္းၿပိဳင္း သစ္အုိပင္ႀကီးကို ေငးလို႔။ တကယ္ပဲ ဒိုင္းခင္းခင္ဟာ ႏွင္းျဖစ္ခဲ့ပါသသလား။ အခု ကၽြန္ေတာ္ရြတ္ျပေသာကဗ်ာေလးကို နားေထာင္ခဲ့ေသာ ညီမေလးကေကာ.. ႏွင္းကို ခ်စ္တတ္ခဲ့ပါသလား။ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။အခုေတာ့ ညီမေလးဟာ အညာေႏြကိုေတာ့ ခ်စ္တတ္ေနၿပီထင္ပါသည္။

(၃)
ေတာင္ေတြ ေကာက္တိုင္း တိမ္ေတြ ေျဖာင့္ေပးဖို႔ လိုအပ္ပါသလား ။အဲဒီညက လ သည္ မိုက္မဲစြာ လင္းထိန္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ တိမ္အုပ္တစ္အုပ္က သူ႔ရဲ့ မိုက္မဲမႈကို ဖံုးအုပ္ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားေနသည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္က စတင္ဆိုေသာ ရည္းစားစကားတြင္ ေမာင္ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရကို ၾကားတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ရြံေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖံုးကို မက္ေဆ့ရိုက္ၿပီးေတာ့ ေသာ္လည္ေကာင္း၊ အင္တာနက္မွ တစ္ဆင့္ေသာ္လည္း အလားတူ နာမ္စားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္မခံစားႏိုင္သည္မွာ လ အတန္ပင္ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဘ၀ဆိုသည္မွာ ဦးေဏွာက္အားကိုးနဲ႔ခ်ည္း ရွင္သန္ေနထိုင္လို႔ မျဖစ္မွန္း သိသကဲ့သို႔ ႏွလံုးသည္းပြတ္ကိုခ်ည္း ခံစားေနထိုင္ဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္သည္ကို သေဘာေပါက္လာတတ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဘ၀ကိုေသာ္လည္းေကာင္း အခ်စ္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ႏွင့္ တြက္ခ်က္ ေနထိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားသူမ်ားကို ရြံတတ္လာခဲ့သည္။

(နိဂံုး)
သည္စကားလံုးမ်ားသည္ အျခားတစ္စံုတစ္ရာနွင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ထိခိုက္ေစလိုေသာ ေ၀ါဟာရမ်ား မပါပါ။ ဆရာမဂ်ဴး၏ တိမ္နဲ႔ခ်ည္တဲ့ႀကိဳး၊ ၾကယ္စင္တံတား ကမ္းပါးႏွင္းျဖဴ၊ ဆရာမင္းလူ၏ လြမ္းရေအာင္ စေသာ ေလာေလာဆယ္ ဖတ္မိခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားကို ဆင့္ပြားခံစားၿပီး အထက္ပါ စကားလံုးမ်ားကို ေရးသားျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ တိုက္ဆိုင္မႈရွိကခြင့္လႊတ္ပါဟု မေျပာလိုပါ။ တိုက္ဆိုင္မႈရွိက ရိုက္လိုက္ပါဟုသာ ေျပာခ်င္ပါသည္။။။။။။ အားလံုး ရႊင္းျပဳံးခ်မ္းသာစိမ့္ေသာငွာ ဤစာကို မွ်ေ၀ရေလေကာင္းတည္.း........။ (ပုဂံေခတ္သတ္ပံုမ်ားမဟုတ္ပါ)

ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ နိဗၺာန္ဘံု

2010-05-29T18:00:00.000-07:00

(၁)

အခုတေလာ အဆိုးေလာကဓံေလးေတြ ေတြ႕ၾကံဳေနရသည္မို႔ စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ဖတ္ျဖစ္ေနသည္။ အခါတိုင္း အဆိုးေလးေတြ ႀကံဳလာၿပီဆိုလ်င္ ကိုယ္ခင္မင္ရင္းႏွီးသံေယာဇဥ္ရွိရသူေတြကို ဖံုးဆက္ၿပီး ရင္ဖြင့္စၿမဲ။ အခုေတာ့ အေျခအေနက သည္လို မဟုတ္ေတာ့။ သို႔ျဖင့္ ကိုယ္၀ါသနာပါသည့္ စာအုပ္ေတြဆီကပဲ စိတ္ခြန္အားယူေနမိသည္။ ေလာေလာဆယ္ ဖတ္ျဖစ္သည့္စာအုပ္ေလးက ေဒါက္တာ ေက သိရီ ဓမၼာနႏၵ၏ How To Overcome Your Difficulties. ဆိုေသာ စာအုပ္ကေလးျဖစ္သည္။ သည္တစ္ေခါက္ သည္စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ျခင္းမွာ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ျဖစ္သည္။ ကိုယ္က အဂၤလိပ္စာေတာ္သူမဟုတ္ေပမင့္ ကိုယ့္အတြက္ အဂၤလိပ္စာလည္း အေထာက္အကူရ၊ စိတ္ခြန္အားလည္းျဖစ္ေအာင္ဆိုၿပီး ဖတ္ေနမိျခင္း ျဖစ္သည္။ စိတ္ခြန္အားျဖစ္ေအာင္ စာအုပ္ကေလးကို ႀကိဳးစားဖတ္ပါမွ စာတစ္ေၾကာင္းကို ဖတ္မိၿပီး ေပ်ာက္ဆံုး သြားေသာ နိဗၺာန္ဘံုကေလးတစ္ခု၊ အိပ္မက္ေလးတစ္ခုေၾကာင့္ စိတ္ေတြ ေနာက္က်ိသြားခဲ့ရသည္။ ဖတ္မိသည့္ စာေၾကာင္းကေလးက.. ''Marriage is a bicycle made for two." တဲ့။ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ နိဗၺာန္ဘံု( အိပ္မက္)ကေလး တစ္ခုက ေတာ့ ဤသို႔............။

(၂)

အဲသည္ေန႔က ေတာင္ေပၚတြင္ ေနနည္းနည္းပူသည္။ သုိ႔ေပမင့္ ေအးစက္ေသာ ေလအေတြ႕ေၾကာင့္ ေနထိုင္ရတာ သိပ္မဆိုးဟု ခံစားလို႔ရသည္။ ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ေလးကို သူေရာက္ေနသည္မွ ရက္ပိုင္းမွ်သာ ရွိေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕သည္ သူႏွင့္မစိမ္း။ တစ္ခ်ိန္က ေရထြက္ဦးလမ္းသည္လည္းေကာင္း၊ ၿမိဳ႕မေစ်းသည္လည္းေကာင္း၊ မိန္းလီလက္ဘက္ရည္ဆိုင္သည္လည္းေကာင္း၊ ညေစ်းတန္းသည္လည္းေကာင္း၊ ေနာင္အင္းေလးေဆးခန္းသည္လည္းေကာင္း၊ ဖက္ထုပ္ဆိုင္သည္လည္းေကာင္း သူႏွင့္ တရင္းတႏွီးရွိလြန္းခဲ့ သည္။ ေတာင္ႀကီးဇာတိမဟုတ္ေပမင့္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕သည္ သူ႔ဘ၀အစိတ္အပိုင္းတြင္း အပိုင္းႀကီးတစ္ပိုင္းအျဖစ္ ထင္းရွားရွိေနလွသည္။ ေတာင္ၾကီးကို ခ်စ္လို႔ ေတာင္ႀကီးသူကို ခ်စ္တာလား။ ေတာင္ႀကီးသူကို ခ်စ္မိလို႔ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို ခ်စ္တတ္လာတာလားဆိုတာေတာ့ သူ ေသေသခ်ာခ်ာ မခဲြျခားတတ္။ ေသခ်ာသည္က ေတာင္ႀကီးသူသည္လည္းေကာင္း ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕သည္လည္းေကာင္း သူ႔ဘ၀အတြင္ အေသအခ်ာ အေရးပါခဲ့သည္။

အဲသည္ေန႔က သူမႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္သား ေတြ႕ဆံုဖို႔ အခ်စ္ရြာလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ကို ခ်ိန္းလိုက္ၾကသည္။ သူမက စက္ဘီးေလးစီးၿပီး ေရာက္လာသည္။ သူကေတာ့ ဆိုင္ထဲ ေရာက္ႏွင့္ေနသည္မို႔ သူမ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ၿငိမ့္ၿငိမ့္ကေလး ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ကိုကို ေရာက္ေနတာ ၾကာၿပီလား ဆိုေသာ ႏႈတ္ဆက္သံေလးနွင့္ အတူ သူမရဲ့ ပါးခ်ဳိင့္ၿပံဳးေလးက ရင္ကို ေႏြးထိရွေစလိုက္သည္။ မေတြ႕ရတာ ႀကာလို႔လားေတာ့ သူမ အနည္းငယ္၀လာတာပဲဟု ဘာသာပင္ေတြးေနမိလိုက္သည္။ ႏႈတ္ကေတာ့ ထုတ္မေျပာျဖစ္။ မိန္းကေလးအမ်ားစု ၀လို႔လွလို႔ဟု ေျပာလ်င္ တစ္၀က္ပဲ ေပ်ာ္တတ္ၾကသည္။ လွလို႔ဆိုတာေလးကို လက္ခံေပမယ့္ ၀လို႔ဆိုတာၾကီးကိုေတာ့ ျငင္းပယ္ခ်င္တတ္ၾကသည္ဟု ၾကားဖူးသည္။ ထားေတာ့။ သူမႏွင့္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္မက္ေတြကို ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကသည္။ သူမက ေတာင္ၾကီးတြင္ မေနခ်င္ဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္ၾကီးကိုေရာ ေတာင္ႀကီးသူမကိုေရာ မခဲြႏိုင္သူ။ ေနာက္ဆံုး ညွိမရေသးသည့္အဆံုး တျခား ေပ်ာ္စရာအေၾကာင္းေတြကိုပဲ ေျပာေနျဖစ္သည္။

ေဟး...ေနသစ္.။ အသံလာရာလွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေဘာ္ဒါေတြေရာ ေဘာ္ေၾကာ့ေတြပါ ဆိုင္ထဲ၀င္လာသည္။ သူတို႔ကလည္း ကိုယ္တို႔စားပဲြေလးမွာ လာထိုင္ေတာ့ သူမမ်က္ႏွာေလးမွာ ရွက္ေသြးျဖာေနသည္။ ၾကာေတာ့ သူမက ျပန္ေတာ့မည္ဟု စကားစသည္။ သူငယ္ခ်င္းက ဘာနဲ႔ျပန္မွာလဲလို႔ေမးေတာ့ စက္ဘီးနဲ႔ဟု ေျဖသံၾကားရသည္။ မၾကာပါ။ လဘက္ရည္ဆိုင္က ဖြင့္လိုက္သည့္သီခ်င္းက ဘီးကေလးကိုစီးဟူေသာ စိုင္းထီးဆိုင္၏ သီခ်င္း။ ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ မေမာဘူးဆိုသည့္ စားသားေလး ကိုယ္တို႔ကေလးဘ၀ကတည္းက ေအာ္ခဲ့သည့္စာသား။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႔လက္ထဲကိုင္ထား သည့္စာအုပ္ေလးကို ဆတ္ကနဲ ဖြင့္လိုက္ရင္း စာေၾကာင္းေလးတစ္ေၾကာင္း ရြတ္ျပသည္။Marriage is a bicycle made for two.တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူက ဆက္ေျပာသည္။ အတည္လိုလို ေျပာင္သလိုလုိ ေနာက္သလိုလို။

" အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ စက္ဘီးတစ္စီးလိုတဲ့ကြ။ ကိုယ္က အဲဒီစကားေလးကို ျဖန္႔ထြက္ေတြးၾကည့္တယ္။ ဟုတ္ၿပီ။ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးဟာ စက္ဘီးလို႔ေခၚတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္အျဖစ္နဲ႔ ဘ၀ခရီးကို စတင္ၾကၿပီဆိုပါစို႔တဲ့။ ေရွ႕ဘီးက ေယာက္်ာေလးဆိုရင္ ေနာက္ဘီးက မိန္းကေလးေပါ့ကြာ။ စက္ဘီးတစ္ဘီးဆီမွာ ရွိတဲ့ စမုတ္တံတို႔ဟာ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးကိုယ္စီက်င့္ရမယ့္ လင္က်င့္၀တ္ မယားက်င့္၀တ္ေတြေပါ့။ ဘီးႏွစ္ဘီးကို ဆက္စပ္ထားသလိုမ်ဳိး ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ ခ်ိန္းႀကိဳးဟာ အိမ္ေထာင္းေရးမွာ အဓိက လိုအပ္တဲ့ နားလည္မႈဆိုတဲ့ ခ်ိန္းႀကိဳးေလးရဲ့ အမွတ္သေကၤတပဲကြ။ တကယ္လို႔သာ ကိုယ္တည္ေဆာက္လိုက္တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးဟာလည္း စက္ဘီးေကာင္းတစ္စီးလို ေကာင္းမြန္မယ္ဆိုရင္ အခု ကိုထီးသီခ်င္းထဲကလို ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ မေမာဘူးျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့ မင္းတို႔ ႏွစ္ေယာက္လညး္ ကိုယ္စီးေတာ့မယ့္ စက္ဘီး ေကာင္းမေကာင္း မစီးၾကခင္ ေသခ်ာစစ္ေဆးၾကဦး။"

သူငယ္ခ်င္းစကားဆံုးေတာ့ သူမခမ်ာ မ်က္ႏွာကို ဘယ္ထားရမွန္းမသိေအာင္ ရွက္သြားပံုရသည္။ တစ္ခါတည္း ျပန္ေတာ့မယ္ဟု ေျပာကာ အေျပးကေလး ဆိုင္ထဲမွ ထြက္ခြါသြားသည္။ ဒါေတာင္ သူငယ္ခ်င္းက မေလွ်ာ့ေသး။ ေဟး နင္စီးတဲ့ဘီး ေသခ်ာစစ္ဦးေနာ္တဲ့။

(၃)

တစ္ခါတုန္းက ျဖစ္ရပ္အခ်ိဳ႕သည္ အခုေတာ့ အိပ္မက္ေတြအျဖစ္ အေငြ႔ပ်ံပ်က္စီးသြားကုန္ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း တိုက္ဆိုင္မႈေလးေတြ ရွိလာျပန္ေတာ့ ျပန္သတိရေနျဖစ္သည္။ သူမ သတင္းသဲ့သဲ့ အခ်ိဳ႕ကို ၾကားမိေသာ္လည္း သူ အေ၀းကေနပဲ အဆင္ေျပပါေစဟု ဆုေတာင္းေပးေနတတ္ခဲ့သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ စကားေျပာဖို႔ ဖံုးေခၚသည့္အခါ ျပန္မေျဖေတာ့လည္း ေအာ္ သူ အဆင္ေျပေနေတာ့ ကိုယ္မလိုအပ္ေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္ဟု ေျဖသိမ့္တတ္လာခဲ့သည္။ အခုေတာ့ အခ်စ္ရြာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွ စ တင္မက္ခဲ့ေသာ နိဗၺာန္ဘံုကေလးသည္ ကာလတစ္ခု၏တိုက္စားမႈ၊ ေဒသတစ္ခု၏ ေ၀းကြာမႈ၊တို႔ေၾကာင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္ဟု ခံစားရမိသည့္အခါတိုင္း ဘီးကေလးကိုစီး...ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို တင္ၿပီး ကိုယ္သြားရတာေလ အင္မတန္ေပ်ာ္..စသည့္ ဘီးကေလးကို စီး သီခ်င္းကို အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ ညဥ္းေနမိပါေတာ့သည္။

ကိုယ္စီ ေပ်ာက္ဆံုးဘူးေသာ နိဗၺာန္ဘံုေလးမ်ား ျပန္လည္ ေတြ႕ရွိၾကပါေစ။

(ဆရာစိုင္းခမ္းလိတ္၏ မူပိုင္စာသားမ်ားကို သိသိႀကီးႏွင့္ ကူးယူသံုးစဲြထားေၾကာင္း ၀န္ခံအပ္ပါသည္။)

မိုးသက္ေလျပင္းေၾကာင့္ စာၾကည့္တိုက္အေဆာက္အဦ အနည္းငယ္ပ်က္စီးသြား

2010-05-25T17:58:00.000-07:00

ေမလ (၇)ရက္ခန္႔က တိုက္ခတ္သြားေသာ မိုးသက္ ေလျပင္းေၾကာင့္ ဘ၀ဘဏ္စာၾကည့္တိုက္ႏွင့္ စာဖတ္ အသင္း အေဆာက္အဦ အနည္းငယ္ပ်က္စီးသြားပါသည္။ ထို႔ျပင္ စီမံကိန္းအရ ေငြသာတြင္း (တြင္းထဲ)ေက်းရြာ လူထု ေျပာင္းေရြ႕ေနထိုင္ရန္ ေဆာက္လုပ္ေပးထားသည့္ ရြာသစ္မွ အိမ္မ်ား အားလံုးနီးပါးခန္႔ (သံုးလံုးသာက်န္) လည္း ၿပိဳလဲပ်က္စီးသြားရာ အသစ္ျပန္လည္ေဆာက္လုပ္ရန္ ျပင္ဆင္ေနၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအသစ္ ေဆာက္ရမည့္ အိမ္မ်ားအတြက္ စိီမံကိန္းမွ အနည္းငယ္သာ တာ၀န္ယူေၾကာင္း သိရပါသည္။

သူတို႔ဆီက နာမည္ကိစၥ

2010-05-21T18:53:00.001-07:00

နာမည္တဲ့။ နွစ္လံုးတည္း။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ႏွစ္လံုးထဲရွိတဲ့ နာမည္ေၾကာင့္ပဲ ကိုယ္အခုတေလာ စိတ္ရႈပ္စရာေတြခ်ည္း ႀကံဳေနရတယ္။ ကိုယ္တို႔ ေရႊျပည္ႀကီးမွာေတာ့ နာမည္ဟာ သိပ္ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ မဟုတ္ပါဘူ။ ခ်စ္စရာ ၀ကစ္ကစ္ကေလးတစ္ေယာက္ကို ၀တုတ္လို႔ ေခၚရင္ ၀တုတ္ေလးဟာ နာမည္ရင္းျဖစ္သြားတတ္သလို႔ ငရုတ္သီးမႈန္႔ေရာင္းလို႔ ဘုတ္ဆံုမလို႔ အေျပာင္အပ်က္ေခၚရင္း ဘုတ္ဆံုမလို႔ တြင္သြားတာေတြ ရွိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်ဳိးရိုးနာမည္ဆိုတာလည္း မရွိသေလာက္ပါဘဲ။ ဦးတို႔ ေဒၚတို႔ ေမာင္တို႔ မတို႔ဟာ နာမည္အရင္းေတြထဲ ထည့္ေရးလို႔ ရပါသလား။ မစၥတာဆိုတဲ့နာမည္ မစၥစ္ဆိုတဲ့ နာမည္ေတြကေကာ ကိုယ္တို႔တေတြသံုးတဲ့ ဦးတို႔ ေမာင္တို႔နဲ႔ ထပ္တူပဲ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ကိုယ္က အဲဒီနာမည္ဆိုတာေလးေၾကာင့္ ဟိုေျပးရ ဒီေျပးရနဲ႔ ။

ဒီလိုပါ...

ကိုယ္လက္ရွိေနတဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္က ျပည္နယ္ေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ေျပာင္းရင္း အလုပ္ေတြ လုပ္ရတယ္။ ဆိုေတာ့ PR ကဒ္မွာပါတဲ့ နာမည္မွာက First Name နဲ႔ Last Name က တစ္မ်ဳိး၊ Social Security နဲ႔ ID မွာ ပါတဲ့ နာမည္ကတစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနတာကိုး။ တစ္မ်ဳိးဆိုလို႔ လံုးလံုး လဲြေခ်ာ္ေနတယ္ရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရွ႕ေနာက္ေလး ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတာပါ။ ဥပမာ- ေနသစ္မွဴးဆိုရင္ ေန,သစ္မွဴးလို႔ ျဖစ္ေနသလိုပဲလို႔ ေျပာ ရမလိုပဲ။ ဒါေတာင္ First Name က ဘာ၊ Last Name က ဘာလို႔ မၾကည့္ပဲ ဖတ္ရင္ ေနသစ္မွဴးလို႔ပဲ အတည့္ဖတ္လို႔ရတဲ့နာမည္။ ဒါေတာင္ သူတို႔က မရဘူး။ တိက်မွ စည္းကမ္းတက်ရွိမွ ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔တေတြက စက္မႈတိုင္းျပည္ဆိုေတာ့ စက္ကိုပဲ အားကိုးရင္း ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ေတြ ပုတ္သုိးေနေအာင္ ထုတ္မသံုးဘဲ ထားတာကလား။ ဒါေၾကာင့္ ေရာက္တဲ့ ျပည္နယ္တိုင္း ဒရိုင္ဘာလိုင္စင္ေျဖဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ မရဘူး။ အခု လက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ ျပည္နယ္က ေတာင္ေပၚျပည္နယ္။ ၿမိဳ႕ကေလးက သံမဏိထြက္တဲ့ ၿမိဳ႕ကေလး။ ပညာေရးၿမိဳ႕ဆိုလည္း ဟုတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ၿမိဳ႕ကေလးက အေအးပတ္ေတာ့မယ့္ အတိုင္း အေႏြးဓာတ္ေတြ သိပ္လိုအပ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ၿမိဳ႕ကေလးဟာ ႏွင္းခဲေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးဟာ ေၾကေၾကကဲြကဲြ အိပ္ငိုက္ေနတတ္တယ္။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါက်ျပန္ေတာ့ မိုက္ခရိုေဆာ့သူေဌးႀကီး ဘီးဂိတ္က လာေရာက္ေဟာေျပာေလ့ရွိတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္... ၿမိဳ႕ကေလးကေတာ့ ကိုယ့္အေပၚသိပ္ရက္စက္တာပဲ။ ၿမိဳ႕ကေလးက ကိုယ့္ရဲ့ နာမည္ေရွ႕ေနာက္ေျပာင္းျပန္ေလး ျဖစ္ေနတာကို ခြင့္မလႊတ္ခဲ့ဘူး။

ပထမတစ္ႀကိမ္ လိုင္စင္ရံုးသြားတယ္။ လက္မခံဘူး။ နာမည္ကိစၥ IRS ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ Social Security ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားပါတဲ့။ ဒီေန႔ေတာ့ ပ်င္းတာနဲ႔ ကိုယ္လည္း ေရွာ႔ပင္၀ယ္ဖို႔ ေရွာ္ပင္ထြက္တယ္ပဲ ေျပာရမလား။ K Mart ကိုသြားတယ္။ ေကမတ္ေရာက္ေတာ့ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ဒရိုင္ဘာလိုင္စင္ ရံုးကို ျမင္တာနဲ႔ အနာဆြခံရသလို ခံစားရတယ္။ ဒီေတာ့ ေပါက္တဲ့ နဖူး မထူးဘူးဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ၀င္ေျဖလိုက္တယ္။ တစ္ခါတည္း အမွားမရွိေအာင္သြားတယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမယ့္.......ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ မသံုးခ်င္ေပမယ့္ မၾကာမၾကာ သံုးေနရတဲ့ ေ၀ါဟာရေလးက ဒါေပမယ့္ဆိုတာေလးပါ။ ေျဖၿပီးလို႔ ေအာင္တယ္လို႔ ေကာင္တာလူႀကီးက ေျပာတာနဲ႔ အတူ နာမည္ကိစၥေျပာလာျပန္ပါတယ္။ သူတို႔ လိုင္စင္ထုတ္ေပးလို႔ မရပါဘူးတဲ့။ ျပႆနာ။ သူတို႔က Social Security ရံုးကို သြားၿပီး နာမည္ျပင္ေပးပါတဲ့။ ဒါဆို သူတို႔ လိုင္စင္ေပးပါ့မယ္တဲ့။

သူတို႔ေျပာသလို သြားျပန္မယ္ဆိုေတာ့ နာမည္ေျပာင္းဖို႔ အခ်ိန္က တစ္လေလာက္ ေစာင့္ရမယ္ဆိုပဲ။ ဆိုေတာ့ သခၤန္းစာရလိုက္တာကို ကိုယ္တို႔နဲ႔ မတူတဲ့ နာမည္ကိစၥဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အေရးပါလွပါလားဆိုတဲ့ အသိပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္မႈမွာ အိပ္မက္ေတြမွာ နာမည္ဆိုတာေလးကို ႏွစ္လံုးထဲဆိုၿပီး မေထမဲ့ျမင္ မျပဳသင့္သလို စည္းကမ္းတက် လုပ္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္ဆိုတဲ့ အသိေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ေနသစ္ခမ်ာ မခံစားႏိုင္တဲ့ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိေနရေတာ့တယ္။

(ကိုယ္စိတ္ကူးအိပ္မက္ေလးထဲက နာမည္ေလးေတြကေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ Family Name က သစ္မွဴး ပါ။ ကိုယ့္အတြက္ ေနဆိုတာ First Name ဆိုရင္ ညီမေလးရဲ့ First Nameက ေသာ္တာေပါ့။ ကိုယ္တို႔ သားသမီးေတြအတြက္ေတာ့ ကိုယ္မဆံုးျဖတ္ရေသးဘူး။ ဒူေ၀ ေ၀ ေေ၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀းးးးးးးး D)

လက္ဖဲြ႕

2010-05-14T20:29:00.001-07:00

ႏွစ္ေယာက္တစ္အိပ္မက္ေလွတစ္စီးနဲ႔

ခရီးပင္လယ္ျပင္ကို စတင္။

သူက သူမကို လက္ဖဲြ႕

သူမက သူ႔ကို လက္ဖဲြ႕

အျခမ္းႏွစ္ျခမ္းရဲ႔ ေပါင္းစည္းခန္းဟာ သိပ္ကို ကဗ်ာဆန္ဆန္။

အိပ္မက္ေလွကေလးမွာ

နားလည္မႈဘီးကေလးတစ္စီးလိုမယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ ေခ်ာ့တတ္ဖို႔ ေလနုေအးကေလး လိုမယ္။

တစ္ခါတစ္ေလအားေပးဖို႔ ၾကင္နာမႈေတြ လိုမယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္အပန္းေျဖဖို႔ ဂစ္တာေလး တစ္လက္လိုမယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ ခရီးသြားဖို႔ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ဖို႔လိုမယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္စီးေနတဲ့ ဘီးကေလးကို ထိန္းဖို႔ ဘာသာတရားေတြ လိုမယ္။

တစ္ခါတေလ ၾကည္ႏူးၾကဖို႔ ဘီးကေလးကို စီး သီခ်င္းဆိုတတ္ဖို႔လိုမယ္။

အိပ္မက္ေလွနဲ႔ ခရီးထြက္သူမ်ားခမ်ား….

ေက်းဇူးျပဳ၍ ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖဲြ႕ကို ဖြင့္ေဖာက္မဖတ္ၾကပါနဲ႔။

ခမ်ားတို႔ ေလွေအာက္က ေရေလးေတြ ေနာက္ကုန္ေတာ့မယ္။

(မီးေလး (ခ) မေကသီေအာင္က အြန္လိုင္းကေန ဆီဒိုးနားမွာ က်င္းပမယ့္ သူမရဲ့ မဂၤလာပဲြဖိတ္စာေလး ပို႔လိုက္ပါတယ္။ ဒီကလည္း လက္ဖြဲ႕ထက္ ခရီးစရိတ္က ပိုမ်ားႀကီးေနမလားလို႔ ေတြးပူမိတာနဲ႔ ဒီကဗ်ာေလးကို လက္ဖဲြ႕လိုက္တာပါ။

ေဒါက္တာ၀င္းထြန္း+ မေကသီေအာင္ (ခ) မီးေလးတို႔ ဇနီးေမာင္နွံ ရာသက္ပန္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မး္ေျမ့စြာ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ၁၅ ရက္ေန႔ ညေန (၆)နာရီမွ မဂၤလာအခ်ိန္စမွာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖြဲ႕ အခ်ိန္မွီေရာက္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါေၾကာင္း :D )

Photo bye Naythit at U Kyaw Lin + Thiri's House

ကိုယ္မေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းမ်ား

2010-05-05T18:57:00.001-07:00

နိစၥဓူ၀ ေျပးလႊားေနတဲ့ ျပကၡဒိန္ေတြအေၾကာင္း
ကိုယ္ မေျပာခ်င္။

ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ တူးထားတဲ့ လက္ယက္တြင္းေလး ေအးတဲ့အေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

သမင္လည္ျပန္အၾကည့္ေတြ ေခတ္မမီေတာ့ဘူးလို႔
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

နံရိုးတစ္ေခ်ာင္း အက္သြားရံုနဲ႔
ဘ၀ေတြက ေသဆံုးသြားၿပီလား။
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

ညီမေလးေပးထားတဲ့ ဆင္ၿမီးကြင္း လက္စြပ္ေလးအေၾကာင္း
ကိုယ္ မေျပာခ်င္။

ညီမေလးဆင္ေပးထားတဲ့ ဦးဂ်မ္းပုဆိုးေလးအေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

အဆက္ေဟာင္းမေလးရဲ့ သစၥာတရားေတြအေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

အဲဒီအဆက္ေဟာင္းမေလးရဲ့ ညွင္းသဲြ႕သဲြ႕စကားလံုးေတြအေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

ကိုယ္တို႔ရြာမွာ က်င္းပမယ္ဆိုတဲ့ မဲျပာပုဆိုး ေရြးပဲအေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

ဒုကၡေရာက္လို႔ ရွင္ႀကီးကိုးမွ က်ားထက္ဆိုးေနသူေတြအေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

ဂလိုဘယ္လိုက္ဇ္ရြာၾကီးမွာ အဂၤလိပ္စာမတတ္လို႔ ရြားသားမျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

စကားလံုးေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ေနတဲ့ ေရႊအိပ္မက္ေတြအေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

သိတိုင္း မေျပာ၊ ေရာက္တိုင္း မသြား၊ ျမင္တိုင္း မၾကည့္နဲ႔ ဆိုတဲ့ အေမ့မွာတမ္းစကားေတြအေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

အားအားရားရား စကားလံုးေတြ ေထြးထုတ္ေနတဲ့ သူေတြအေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္၀ွက္ထားတဲ့ မိုးသားေတြအေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

အၿမဲတမ္းသတိရေနတဲ့ အကို႔ရဲ့ ညီမေလးဆိုတဲ့ စာကေလးတစ္ေစာင္အေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

ကမၻာၾကီး ျပားတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း
ကိုယ္မေျပာခ်င္။

ဘာေၾကာင့္ မေျပာခ်င္တာလဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြကိုလည္း
ဘယ္သူ႔မွ ကိုယ္မေျပာခ်င္။

တစ္ႏွစ္စာ အလြမ္းမ်ား

2010-04-22T16:16:00.000-07:00

2.အရင္ကဇာတ္လမ္းေလး.mp3

(၁)

တကယ္ဆိုေမ့ပစ္လိုက္ နာက်င္ျခင္းေတြ ေမ့ထားလိုက္၊ အေမွ်ာ္လင့္ဆံုးကေလးေရ....

ဟန္ထြန္းရဲ့ သီခ်င္းသံေလးက သူ႔ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုးကို ဆဲြျဖစ္ညွစ္လိုက္သလို ခံစားလိုက္ရသည္။ အရင္တုန္းကဆို အားအားရွိတိုင္း သည္သီခ်င္းသံေလးကို အၿမဲနားေထာင္ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ အလုပ္က ဇိမ္ေျပနေျပထိုင္လုပ္ရသည့္ အလုပ္မဟုတ္ေတာ့ ကိုယ္လည္း တစ္ေန႔တစ္ေခါက္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ရက္သံုးရက္မွ တစ္ခါသာ နားေထာင္ျဖစ္သည္။ သည္ေနေတာ့.... ဟုတ္သည္၊ သည္ေန႔။ ဧၿပီ (၂၄)ရက္ေန႔ရဲ့ မိုးဖဲြဖဲြညေလးတစ္ခုတြင္ သည္သီခ်င္းကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဆီမွ လက္ခံခဲ့ရသည္။ ၿပီးေတာ့ သည္ေန႔သည္ ကိုေရႊအေမရိကားသို႔ သြားရမည့္ေန႔ျဖစ္သည္။ ဆိုေတာ့ အရင္ဇာတ္လမ္းသီခ်င္းေလးက သူ႔ ကို အရင္ကဇာတ္လမ္းေတြကို ေမ့ခိုင္းေနသည္။ သူ သည္တစ္ႏွစ္တာလံုးလံုး ေမ့ထားႏိုင္ခဲ့ၿပီလား။ ေမ့ရက္ခဲ့ၿပီလား။ ေမ့ဖို႔ေရာ ႀကိဳးစားမိခဲ့ၿပီလား။ သည္ေန႔ညမွာပင္ အဲဒီအရင္ကဇာတ္လမ္းေလးႏွင့္ အလြမ္းေတြ၊ သခၤန္းစာေတြကို ဥေဏွာက္ႏွင့္ေရာ ႏွလံုးသားႏွင့္ပါ ႏုတ္ထုတ္ေနမိသည္။

(က)

"ေသာ္တာသစ္မွဴးဆိုတဲ့ ဇာတ္ေကာင္က ဘ၀မွာေတာ္ေတာ္ကိုအေရးပါခဲ့မယ္ထင္တယ္..... ေျပာျပခ်င္တဲ့ဆႏၵ ရွိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္...ေျပာျပခ်င္တဲ့ဆႏၵရွိတဲ့အခ်ိန္ေပါ့.......ခဏေနက သီခ်င္းပို႔ေပး လိုက္တယ္...နားေထာင္ၿပီးသားလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့...ေနရာသစ္ကိုသြြားရမွာဆိုေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး ေပ်ာ္ေနမယ္ထင္ပါတယ္...... လမ္းခရီးအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ပါေစ"

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္အခန္းက်ဥ္းေလးထဲ၀င္ ကိုယ့္ရဲ့ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ ကြန္ပ်ဴတာေလးဖြင့္။ အီးေမလ္းစစ္ ၿပီးေတာ့ အရင္ကဇာတ္လမ္းသီခ်င္းေလးဖြင့္။ သီခ်င္းကေတာ့ ေမ့ပစ္ခိုင္းေနသည္။ သီခ်င္းလက္ေဆာင္ေပးေသာ ေကာင္မေလးကလည္း ေမ့ပစ္ခိုင္းေနသည္။ ကိုယ္ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။ ေမ့ပစ္ေစခ်င္ေနၾကမွ ကိုယ့္မွာက ေမ့မရ။ သီခ်င္းကိုလည္း မေမ့။ အရင္က ဇာတ္လမ္းကိုလည္း မေမ့။ အရင္ကဇာတ္လမ္းသီခ်င္းေလးကို ေပးနားေထာင္ၿပီး ေမ့ခိုင္းေသာ ေကာင္မေလးကိုလည္း မေမ့။ မေမ့... မေမ့........။

(ခ)

ခ်န္ဂီေလဆိပ္ကေနထြက္ေတာ့ ည နွစ္နာရီခဲြ။ ဆယ္ႏွစ္နာရီေလာက္ကတည္းက ေလဆိပ္ထဲ ေရာက္ႏွင့္ေတာ့ အရင္ကဇာတ္လမ္းေလးကို နားေထာင္ျဖစ္သည္။ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ အိပ္မရ။ ခရီးစဥ္က တစ္ေနကုန္ ေလယာဥ္စီးရမည့္ ခရီးစဥ္။ ကိုယ့္နံေဘးခံုက ခရီးသြားေဖာ္ေတြက သီဟိုဠ္ကၽြန္းသူ သီဟိုဠ္ကၽြန္းသားေတြ။ သူတို႔ေျပာသည့္ အဂၤလိပ္စကားကို ကိုယ္ကနားမလည္။ သို႔ျဖင့္ စကားဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့။ ပထမ ဂိမ္းကစားၿပီး ေမ့ဖို႔ ႀကိဳးစားသည္။ ၾကာေတာ့ ၿငီးေငြ႔လာသည္။ ဂိမ္းကို ပိတ္ပစ္လိုက္သည္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္သည္။ ရုပ္ရွင္ကလည္း ပိုက္ဆံေပးမွ အျပည့္ရမွာဆိုေတာ့ ၾကာၾကာ မၾကည့္လိုက္ရ။ သို႔ျဖင့္ ကိုယ့္လြယ္အိပ္ေလးထဲက မာမိုရီစတစ္ေလးကို ထုတ္ၿပီး စတစ္ေလးကို ေလယာဥ္ထိုင္ခံုႏွင့္ ဆက္သြယ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ စတစ္ေလးထဲက သီခ်င္းနားေထာင္မိသည္။

မနက္ကိုးနာရီခဲြေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေမာ္စကိုမွာ တစ္ေထာက္နားသည္။ တစ္နာရိမွ် ၾကာမည္ထင္သည္။ ေလဆိပ္ထဲ ဟိုေငးဒီေငးျဖင့္ ေဒါက္တာဇီဗားဂိုးကို သတိရသည္။ ေဗာ္ဒကာအရက္ကို လြမ္းသည္။ ေအဗရာမိုဘစ္ႏွင့္ အာရွာဗင္ကို ေတြ႕ခ်င္သည္။ ေအာက္တိုဘာေတာ္လွန္ေရးကို တမ္းတမိသည္။ ေမ့မရပါဘဲလား ေကာင္မေလးေရ..။ ကိုယ့္အတြက္ ေမ့စရာေတြ မ်ားသလိုပဲ အမွတ္တရေတြကလည္း ဟိုတစ သည္တစ္စ ပြစာက်ဲလို႔။

(ဂ)

ညေန ေလးနာရီခဲြေလာက္ေရာက္ေတာ့ တကၠဆပ္ျပည္နယ္က ဟူစတန္ေလဆိပ္ကို ေရာက္သည္။ တစ္ခါတုန္းက ရြာျပန္ႏြားေက်ာင္းဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့သည္။ အခုေတာ့ မစၥစၥပီျမစ္နံေဘး ႏြားေက်ာင္းဖို႔အတြက္ ျဖစ္လာသည္။ ခုတ္ရာ တစ္လဲြ ရွရာတစ္ျခား။ ဒါ လူ႔ဘ၀ပဲ ျဖစ္လိမ့္မည္ထင္သည္။ တကၠဆပ္ျပည္နယ္ေရာက္ေတာ့ တစ္ခါတုန္းက တကၠဆပ္ျပည္နယ္က လယ္သမားေတြကို သတိရသည္။ ကိုယ္သိပ္တန္ဖိုးထားမိေသာ တကၠဆပ္သားတစ္ဦးရဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိသည္။ “ ဒဏ္ရာမ်ားကို မေမ့သလို ဒဏ္ရာေပးသူမ်ားကိုလည္း လံုး၀ေမ့လိမ့္မည္မဟုတ္”ဆိုေသာ စကား။ ေျပာသူက ေဂ်ာ့ဒဗလ်ဴ ဘုတ္ရွ္။ 9/11 အေရးခင္းၿပီးေတာ့ မိန္႔ခြန္းေျပာသည့္စကား။ ကိုယ္သိပ္ၾကိဳက္သည့္ ဒႆန။ ေမ့လို႔မရတာလည္း မေျပာနဲ႔။ ကိုယ္တန္ဖိုးထားသည့္စကားကိုက အမွတ္သည္းေျခႀကိီးသည့္စကား။ ေမ့ဖို႔ ႀကိဳးစားပါလို႔ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ ေကာင္မေလးေရ...။

တကၠဆပ္ျပည္နယ္ ေအာ္စတင္ၿမိဳ႕ကေန ေမရီလန္းျပည္နယ္ကို အလည္ေရာက္သြားသည္။ ၀ါရွင္တန္ဒီစီကို ႏွစ္နာရီေလာက္ပဲ ကားေမာင္းရသည္ဆိုသျဖင့္ ဒိီစီကို ဆက္သြားျဖစ္သည္။ အိမ္ျဖဴေတာ္၊ ကြန္ကရက္အေဆာင္အဦး၊ လင္ကြန္းျပတိုက္.. ဘာညာ စံုႏိုင္သမွ် စံုေအာင္ေလွ်ာက္သြားျဖစ္သည္။ ကိုယ္တို႔ေရာက္တာ နည္းနည္းေနာက္က်ေတာ့ ခ်ယ္ရီေတြ ေ၀ေနတာ မျမင့္ခဲ့ရ။ ျပင္းရွရွ ေက်ာက္တိုင္ႏွင့္ ပန္းၿခံေတြသာ ထိရွခံစားခဲ့ရသည္။ ၾကည့္စမ္း။ တစ္ကမၻာလံုးက ေစာင့္ၾကည့္ေနရေသာ အိမ္ျဖဴေတာ္။ တကမၻာလံုးက ေလးစားၾကည္ညိဳၾကေသာ သမၼတႀကီးလင္ကြန္း။ ကိုယ္မေမ့။ ေကာ္လင္းပါ၀ဲလ္ကို မေမ့။ ဗီယက္နမ္စစ္ပဲြကို မေမ့။ လပ္ဇပ္ကားႏွင့္ သံလြင္ပင္ကို မေမ့။ 9/11 တုန္းက ဘင္လာဒင္တို႔ ပစ္မွတ္မ်ားကို မေမ့။ ေဂ်ာ့္ဒလ်ဴဘုတ္ရွ္ရဲ့ သမိုင္း၀င္စကားကို မေမ့။ သမၼတႀကီးလင္ကြန္း အိမ္ျဖဴေတာ္ကို လာသည့္ ေဘာ္လ္တီမိုးက ရထားဘူတာရံုေလးကို မေမ့။ မေမ့ႏိုင္ေသးဘူး ေကာင္မေလးေရ...။

အဲသည္ကေန ကိုယ္ေနရမယ့္ ေမပယ္ရြက္ေၾကြေတာကို ခရီးဆက္သည္။ ေမပယ္ၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္ေရာက္ျခင္း Welcome to United State ဆိုေသာ Homeland Security က ပို႔သည့္ စာေလးက ေႏြးေထြစြာ ႀကိဳႏွင့္ေနသည္။ တစ္လေလာက္ေရာက္ေတာ့ ဂရင္းကဒ္ေရာက္လာသည္။ စာတိုက္က။ ဂရင္းကဒ္အလာကို ေစာင့္ေနရသည့္ ကာလေလးမွာ ေနတိုင္းၾကည့္ေနသည့္ စာပို႔ကားေလးကို မေမ့။ ၿခံေနာက္တြင္ ညဘက္ညဘက္ေရာက္လာတတ္သည့္ ယုံကေလးမ်ားကို မေမ့။ အေအးဓာတ္ေလးထဲမွာ အေႏြးဓာတ္ရေအာင္ ေဆးလိပ္ေသာက္ခဲ့ရသည္မ်ားကို မေမ့။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဦးစီးခဲ့ရေသာ ရွင္ျပဳရဟန္းခံပဲြကို မေမ့။ စာၾကည့္တိုက္ေလးကို မေမ့။ ထမင္းရွင္ ဟင္းရွင္မ်ားကို မေမ့။ ညဥ့္သန္းေခါင္ေက်ာ္ကိုယ္က လ ကိုၾကည့္ စကားေျပာရင္ ေနကို ေငး စကားေျပာေနသည္ဆိုေသာ ေသာ္တာကိုလည္း မေမ့။ ေက်ာင္းတက္ေဖာ္ အီသီယိုးပီးယားက မြတ္စလင္မေလးကို မေမ့။ ေရွးေဟာင္း အေမရိကန္လယ္သမားမ်ားရဲ့ သစ္လံုးအိမ္ကို မေမ့။ ကမၻာ့အႀကီးဆံုး ေရကန္ႀကီးကိုလည္း မေမ့။ ကိုယ္စကၤာပူျပန္မယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းနည္းစကား ဆိုသူမ်ားကိုလည္း မေမ့။ မေမ့စရာေတြက အမ်ားသား ေကာင္မေလးေရ........။

(ဃ)

ေအာက္တိုဘာေရာက္ေတာ့ ကာလဖိုးနီးယားကို အလည္ေရာက္သည္။ ေလာ္စ္အိန္ဂ်လိစ္ အင္တာေနရွင္ နယ္ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ဟိုတယ္ကာလဖိုးနီးယားသီခ်င္းကို သတိရမိသည္။ ေဟာလိ၀ုဒ္ေတာင္တန္းကို သတိရသည္။ ယူနီဗာဆယ္စတူဒီယိုကို သတိရသည္။ စၾကာ၀ဠာအေၾကာင္း ေလ့လာခဲ့ရသည့္ ဂတ္တီစင္တာကို သတိရသည္။ တစ္သက္တြင္ တစ္ခါသာစီးဖူးေသာ BMW ကားစီးခ်ိန္ကာလေလးကို သတိရသည္။ ကမၻာေက်ာ္ ေဒၚလာငါးဆယ့္ငါးသန္းေက်ာ္တန္ ပန္ခ်ီကားေတြကို သတိရသည္။ ၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမိေ၀ မုန္႔လိုက္ေကၽြးတာကို သတိရသည္။ သတိအရဆံုးက အပ်က္မဘ၀ကေန ရုန္းထြက္ၿပီး နာမည္ေက်ာ္အဆိုေတာ္မေလးဘ၀ကို တက္လွမ္းခဲ့သည့္ အဆိုေတာ္မေလးကို သတိရမိျခင္းျဖစ္သည္။

အဲသည္ကေန ဆန္ဖရန္စစၥကို ခရီးဆက္ျဖစ္သည္။ တစ္ခါက ဆန္ဖရန္စစၥကိုဆိုေသာ ေမဆြိသီခ်င္းေလးကို ေမ့မရ။ မိုးထဲေရထဲ ဂိုးဒင္းဂိတ္တံတား ေျပးလႊားခဲ့သည္ကို ေမ့မရ။ ရိုက္ထားသည့္ဓာတ္ပံုမ်ား မွားဖ်က္မိခဲ့သည္ကိုလည္း ေမ့မရ။ မားသားထရီး ဖားသားထရီးကိုလည္းေမ့မရ။ ေဘးဧရိယာက တံတားႀကီးမ်ားကိုလည္း တအံ့တၾသေမ့မရ။ ကမၻာေျမဆဲြအားကို ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနေသာ ေနရာေလးကိုလည္း ေမ့မရ။ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္ေပးေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကိုလည္း ေမ့မရ။ ဆန္ဒီေရးဂိုးက ေလယဥ္တင္စစ္သေဘၤာႀကီးကိုလည္း ေမ့မရ။ ဆန္ဖရန္ကေန အေမ့ကို တရားခ်တဲ့ ကာလေလးကိုလည္း ေမ့မရ။ ေကာင္မေလးေရ.. ကိုယ့္ကို ေမ့လိုက္ပါလို႔ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ ။ ကိုယ့္ရင္မွာ ေမ့မရတာေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ကိုယ့္မွာ သတိရဖို႔ေတာင္ အခ်ိန္လုေနရတယ္ေလ။

(င)

ဘ၀တစ္ခုကို ေျပာင္းလဲေတာ့မည္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြရွိရာ ပင္ဆယ္ေဗးနီးယားဆိုတဲ့ ျပည္နယ္ေလးဆီ ေျခဦးတည္လိုက္တယ္။ ဘ၀တစ္ခုကို နိဂံုးသတ္လိုက္တဲ့ ႏို၀င္ဘာ (၂၁)ရက္ညေလးက ည (၇)နာရီ မိနစ္ေလးဆယ္ကို ေမ့မရ။ အဲသည္ကေန ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္က မိုင္ယာမီကမ္းေျခအလွကိုလည္း ေမ့မရ။ ကန္တကီျပည္နယ္က သမၼတႀကီးလင္ကြန္း ေမြးဇာတိ ယာသမားအိမ္ေလးကိုလည္း ေမ့မရ။ ကိုမိုးထက္ေအာင္ႏွင့္ အရက္ဆိုင္သြားရသည္ကိုလည္း ေမ့မရ။ ကိုေရႊသူေဌးရဲ့ ေကာင္းကြက္ဆိုးကြက္မ်ားကိုလည္း ေမ့မရ။

ကန္တကီ၊ တန္နက္စီ၊ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ၊ ေျမာက္ကာရိုလိုင္းနား၊ ေတာင္ကာရိုလိုင္းနား၊ ဗာဂ်ီးနီးယားႏွစ္ျပည္နယ္ႏွင့္ ေမရီလန္းျပည္နယ္တို႔ကို ႏွစ္ညအိပ္ သံုးရက္ခရီး ကားႏွင့္ ပတ္ခဲ့ရသည့္ ကာလေလးကိုလည္း ေမ့မရ။ အခုေတာ့ ေမ့မရမႈမ်ားႏွင့္ အသားက်ေနသည့္ ကိုယ္က ေမ့လိုက္ပါဆိုသည့္ ဟန္ထြန္းသီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ေနမိၿပီ။

(၂)

“ေဟ့ ေနသစ္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

ဒူဘိုင္းက သူငယ္ခ်င္းက အြန္လိုင္းကေန ေမးေနသည္။ ေကာင္းမေလးကို လြမ္းေနတာကိုယ့္လူေရဆိုေတာ့ ေမ့ပစ္လိုက္တဲ့။ လာျပန္ၿပီ။ သည္ေမ့ပစ္လိုက္ဆိုၾကီး။ ကိုယ္ကေတာ့ မေမ့ဘူးကြာဆိုေတာ့ သူက တစ္ဘက္သတ္ အခ်စ္သာ ၾကားဖူးတာ၊ တစ္ဘက္သတ္သစၥာဆိုတာကို အခုမွၾကားဖူးတာတဲ့။ သူေျပာသြားသည့္စကားေလးက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသည္။ တစ္ဘက္သတ္သစၥာဆိုပါလား။ ေတာ္ေတာ္လတ္ဆတ္သည့္အေတြးပဲ ဟု ေကာက္ခ်က္ဆဲြလိုက္မိသည္။ သစၥာတရားဆိုသည္မွာ ဆိုထားမွ၊ ဘုရားေရွ႕တိုင္တည္အဓိဌာန္ထားမွ သစၥာမည္သည္မဟုတ္ပါ။ ကိုယ့္ေစာင့္ထိန္းမႈသည္သာ သစၥာျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ေနမိသည္။ သို႔ဆိုလ်င္ သူငယ္ခ်င္းေျပာသလို ကိုယ့္ဘာသာ ေစာင့္ထိန္းၿပီး က်န္တဲ့တစ္ေယာက္က မေစာင့္ထိန္းရင္ေကာ..။ တစ္ဘက္သတ္ခ်စ္၊ တစ္ဘက္သတ္သစၥာမ်ား ျဖစ္ေနမလား။

ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ ၂၀၀၉ ခု ဧၿပီလတုန္းက ေကာင္မေလးက ကိုယ့္ရဲ့ အရင္ကဇာတ္လမ္းေတြကို ေမ့ပစ္ဖို႔ သီခ်င္းေလးႏွင့္ သတိေပးေနသည္ဟု ကိုယ္ခံစားရမိခဲ့သည္။ အခု နားဆင္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ကို သူနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့တာေတြ ေမ့ခိုင္းေနသည္ဟု ခံစားနားလည္ေနမိသည္။ Time will heal our wounds.ဟူေသာ အဆိုေလးက ေလာေလာဆယ္ သူ႔ကို မထိရွေသး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမ ေနာက္ဆံုးေျပာသြားသည့္ အတိတ္ကို ျပန္တူးဆြမေနနဲ႔ ဆိုေသာ စကားေလးကေတာ့ သူ႔ရင္ထဲတြင္ ယေန႔ထိ မေမ့ႏိုင္ေသးေပ။

(ကိုယ့္ကို အ၀ါေရာင္တိမ္တိုက္ေတြအေၾကာင္း သင္ေပးသြားတဲ့ ေကာင္မေလးကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးစကားဆိုပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ တစ္ႏွစ္စာအလြမ္းေတြကို ကူနားလည္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်ငး္ေတြနဲ႔ ကိုေရႊအေမရိကားခရီးစဥ္အတြက္ ကူညီေပးသူေတြရဲ့ ေက်းဇူးကိုလည္း ေမ့မရပါေၾကာင္းလည္း ေျပာပါရေစ လား။)

Type the rest of your post here.

ႏိုင္ဂရာေရတံခြန္ပံုရိပ္မ်ား

2010-04-15T19:05:00.001-07:00

ႏိုင္ဂရာေရတံခြန္

အေမရိကန္+ ကေနဒါ နယ္စပ္တံတား

ႏိုင္ဂရာေရတံခြန္အလွ (Panorama ရိုက္ခ်က္)

ကေနဒါဘက္ျခမ္းက မီးျပတိုက္

တေလာက ႏိုင္ဂရာေဖာကို ေရာက္ေတာ့ ပံုေလးေတြ ရိုက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ပံုက လဲြရင္ေပါ့ဗ်ာ။ ဖံုးကင္မရာနဲ႔ ရိုက္ထားတာဆိုေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့လို႔ သည္းခံၾကည့္ေပးေတာ္မူပါဗ်ာ။ :D

အိမ္အျပန္

2010-04-03T00:01:00.000-07:00

(နိဂုံး)

တစ္ရက္လံုးလံုး စီးနင္းလိုက္ပါခဲ့ရေသာ ဒဏ္ေၾကာင့္ လူတစ္ကိုယ္လံုးလည္း ပင္ပန္းႏြမ္ခ်ည့္ေနသည္။ ေလယဥ္ေပၚတြင္ ပါေသာ ဂိမ္းမ်ားလည္း ကစားရသည္မွာ ၿငီးေငြ႔လာသည္။ မာမိုရီစတစ္ထဲ ထည့္ထားေသာ အဆိုေတာ္စိုးထီးဆိုင္ရဲ့ သိပ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ႏဲြ႕တယ္ရယ္ဆိုေသာ သီခ်င္းေလးခမ်ာလည္း ဖြင့္နားေထာင္ရလြန္းလို႔ ေတာ္ေတာ့္ကို ၿငီးေငြ႔ဖြယ္လို ျဖစ္လာသည္။ သို႔ျဖင့္ တိုင္ေပကေန ဘန္ေကာက္သို႔ အသြား တစ္လမ္းလံုး ျပန္အိပ္ၾကည့္ေသာ္လည္း အိပ္မေပ်ာ္။ အသင့္ေဆာင္ထားေသာ စာအုပ္ကေလးသာ ကုန္သြားသည္။ မ်က္လံုးက စင္းေတာင္ စင္းမသြား။ ထားေတာ့။ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ပင္ပန္းမႈေတြက အိမ္ျပန္စိတ္ကေလးတစ္ခု ထဲနွင့္ သူ႔ ေပ်ာ္၀င္ေနပံုရသည္။ ဘန္ေကာက္ကေန ရြာဦးက ေလဆိပ္ကို ဆက္စီးေတာ့မည္ဆိုေတာ့ သူ ဘယ္လိုမွ ေနမထိထိုင္မသာခံစားေနရမႈကို မခ်ဳိးႏိုင္ခဲ့ေခ်။

(၁)
“အကို ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့မယ္ဗ်။ ”

ဘန္ေကာက္ကေန လိုက္ပါလာေသာ နံေဘးခုံက မိတ္ေဆြက အသိေပးေတာ့မွ ျပတင္း၀ကို ေငးၾကည့္ျဖစ္သည္။ ၁၉ရာစုႏွစ္က အတိုင္း၊ ကိုယ္တို႔ႏိုင္ငံက ထိန္းသိမ္းထားသည္မွာ အံ့ဖြယ္သရဲဆန္လြန္းလွသည္။ ၾကည့္ပါဦး။ သူ ဆန္ဖရန္စစၥကိုေလဆိပ္ကေန ေလယဥ္တက္ေတာ့ ၾကည့္လိုက္ရသည့္ ျမင္ကြင္းေတြ၊ တိုင္ေပ၊ ဘန္ေကာက္က ၾကည့္ခဲ့ရသည့္ ျမင္ကြင္းေတြႏွင့္ လားလားမွ်မတူေအာင္ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြကို ထိမ္းသိမ္းတတ္ေသာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ဂုဏ္ယူရမလိုလုိပင္ စိတ္ထဲ ျဖစ္ေနမိသည္။ ဆန္ဖရန္၊ တိုင္ေပ၊ ဘန္ေကာက္မွာေတာ့ တိုက္ျမင့္ျမင့္ႀကီးေတြ ၀ံ့ၾကြားေနတာကို ျမင္ခဲ့ရသေလာက္ ကိုယ္တို႔ရြာဦးက ေလဆိပ္မွာေတာ့ တဲပုပ္ေလးေတြပဲ ျမင္ေနရသည္။ အထင္းသားျမင္ရတာဆိုလို႔ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ၾကီးသာ ရွိသည္။

နံေဘးက ခရီးေဖာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ေလဆိပ္ကေတာ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္က စထြက္ခဲ့တုန္းက အတိုင္းပဲ ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူးဗ်တဲ့။ သူက ဘာေတြ ေျပာင္းလဲေစခ်င္တာပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္မစပ္စုမိ။ ေျပာင္းလဲျခင္းဆိုသည္မွာ မေျပာင္းလဲသည့္ အရာတစ္ခုတဲ့။ တကယ္သာ အဲဒီသဘာ၀ မွန္ကန္ပါက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာင္းလဲေနၾကရမည္မွာ ေသခ်ာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာႏွင့္ ပတ္သက္လ်င္ အဲဒီသဘာ၀အမွန္တရားက လ်စ္လ်ဴရႈထားဟန္ရွိသည္။ ဘာမွ မေျပာင္းလဲ။ အဲ ...ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့...။ ေျပာင္းလဲသြားတာ ေသခ်ာပါသည္။ ၂၀၀၉၊ခု၊ ဧၿပီလ (၄)ရက္ ေန႔တြင္ စကၤာပူအဲယားလိုင္းျဖင့္ ျပည္ပသို႔ ထြက္ခဲ့သည့္ေန႔က စတြက္လ်င္ ၂၀၁၀၊ ဧၿပီလ (၄)ရက္ေန႔အတြင္း အေျပာင္းအလဲေတြ သိပ္မ်ားခဲ့သည္။ ေျပာင္းလဲလြန္းအားၾကီးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မည္သူကမွ် ရုတ္တရက္မွတ္မိႏိုင္ၾကမည္မထင္ေပ။

ျပည္ပသို႔ စထြက္လာစဥ္က ေခါင္းကို ေျပာင္ေအာင္တုံးထားသည့္ ကတံုးေကႏွင့္။ အခုေတာ့ ဆံပင္ရွည္ရွည္၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြ ပသိုင္းေမႊးေတြႏွင့္ လမ္းသရဲဆန္ဆန္ဟု ေျပာလိုက ေျပာႏိုင္ေလာက္သည္။ ဒါက ပထမ အေျပာင္းအလဲြ၊ ေနာက္တစ္ခုက သည္တစ္ႏွစ္တာက ကာလအတြက္ သခၤန္းစာေတြ မ်ားစြာရခဲ့သည္။ အသဲလည္း ကဲြခဲ့ရသည္။ (ဆရာစံဇာဏီဘိုကေတာ့ ကန္ရာသီဖြားမ်ားသည္ အသဲကဲြသူမ်ားမဟုတ္၊ အသဲနာသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ေဟာထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆရာရယ္ အသဲလည္း ကဲြ၊ အသဲလည္း နာပါတယ္ဆရာရယ္။ ေသခ်ာတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အသဲနာလြန္းလို႔ စကၤာပူကေန မျပန္ဘဲ တိုင္ေပကေနပဲ ျပန္တာသာ ၾကည့္ပါေတာ့ဆရာ။) ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ခဲ့ရေသာ အေျပာင္းအလဲမ်ားကိုသာ ေရးျပေနလ်င္ တစ္ေထာင္တစ္ညပံုျပင္က အရႈံးေပးရလိမ့္မည္ထင္သည္။ သည္အတိုင္းပဲ သည္နားမွာပဲ ထားပါရေစေတာ့။

(၂)

သူ ရုတ္တရက္ အေရးေပၚကိစၥျဖင့္ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္လာသည္။ ဘယ္သူမွ် မသိ။ ျမန္မာကေန မျပန္ေတာ့ဘဲ ရြာမွာပင္ အျပီးအပုိင္ နြားေက်ာင္းေတာ့မည္ဆိုသည္မွာလည္း ဘယ္သူမွ်မသိ။ အေမကေကာ အရင္လို မ်က္ရည္၀ဲေနဦးမွာလား။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သမီးရည္းစားစကား မေျပာပါဘဲ နားလည္မႈေတြ၊ သစၥာသိမွဳေတြန႔ဲ ရွင္သန္ေနတဲ့ ညီမေလးေသာ္တာသစ္မွဴးကေကာ “ရြာမွာ အျပီးႏြားေက်ာင္းေတာ့မွာလား အကို”လို႔ ေမးေနဦးမွာလား။ ဘာမွ် မေသခ်ာ။ မေသခ်ာမႈေတြနဲ႔ ေသခ်ာခဲ့တဲ့ သူ႔အဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဆိုတာ သူႏွင့္ ဘာမွ် မဆိုင္သလို ခံစားခဲ့ရသည္မွာ ၾကာၿပီ။ ေရးေဖာ္ေရးဖက္၊ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကေကာ “ငါတို႔ေတြ ေလထန္ကုန္း ခ်ီတက္ၾကစို႔”လို႔ ေခၚေနၾကဦးမွာလား မေျပာတတ္၊။ လြယ္အိပ္ကေလးတစ္လံုးနဲ႔ လွည္းတန္း ေျမနီကုန္းတစ္၀ိုက္က လဘက္ရည္ဆိုင္ေလးေတြကေကာ အရင္လို ဖန္ခ်ဳိတစ္ခြက္နဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ထပ္ေပးေနၾကဦးမလား။ မေရရာ။ အိမ္အျပန္ခရီးက မေသခ်ာ မေရရာမႈေတြနဲ႔ မေႏြးေထြးလိုက္တာ အေမရာ။

အရင္က စားေနက် ေျမနီကုန္းသိန္းေဇာ္ကြမ္းယာဆိုင္ေလးေကာ ရွိမွ ရွိေသးရဲ့လား။ သည္ေကာင္က အေလာင္းစား၀ါသနာပါသူမို႔ သူ႔အတြက္ တခုတ္တရ သတိရမိျခင္းျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တက္ေနက် ဆရာႀကီးဦးျမႀကိဳင္ရဲ့ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းကေကာ အရင္လို စည္ကားေသးရဲ့လား။ ေနရာေျပာင္းသြား ပီျဖစ္ေတာ့ ကိုယ္ထိုင္ေနက် ဦးရွည္ႀကီးလကၻက္ရည္ဆိုင္ကေလးေကာ လိုက္ေျပာင္းေသးရဲ့လား။ ကန္းစြန္းရြက္ ေၾကာ္နဲ႔ ဆြမ္းေတာ္တင္ခဲ့ရတဲ့ လ ေတြကလည္း ရွည္းလ်ားေခ်ရဲ့ ကိုရန္ေနာင္ေရ။ ၿပီးေတာ့ နယ္သစ္ဦးမွာ သူမ်ားေတြ အတဲြေလးကိုယ္စီထိုင္ေနတာ ျမင္ေတာ့ ကိုယ္လည္း ထိုင္ခ်င္တာေပါ့ကြာ။ ဖက္တီးက သြားကို ျဖီးလို႔ သူ႔နားမွာ ေကာင္မေလးေတြ ၀ိုင္းေနရင္။ အခုေတာ့ ဖက္တီးေရာ ကိုမင္းသိန္းပါ စကၤာပူမွာ ကြမ္းယာေလးေတြ ျမဳပ္လို႔။ ကုိယ့္ရဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးဖတ္စာ စာအုပ္ေလးလုပ္တုန္းက စစ္တမ္းေတြ ၀ိုင္းတြက္ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ (မ်ဳိးမ်ဳိးေမာ္။ ပန္းအိ။ ထမင္း။ ေဇာ္လင္းေထြး၊ ေမသူ။ ေဇာ္ႀကီးတို႔ေကာ အိမ္ေထာင္ေရး စာအုပ္ေလးဖတ္ၿပီး အိမ္ေထာင္ေတြ က်ကုန္ၾကၿပီးလား မသိ။)

(၃)

“အကို ပစၥည္းေတြ ခ်ဖို႔ ျပင္ေတာ့ေလ။ ခမ်ားကလည္း ရြာနဲ႔ ခဲြေနတာ ၾကာလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္တို႔အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ရြာေလဆိပ္ႀကီးကိုက ခမ္းနားေနလို႔လား။ ဒီေလာက္ ေငးေနတာ။”

ဟုတ္ပါရဲ့။ ေလယဥ္က ရပ္ေတာင္ေနၿပီ။ ကိုယ္က အေတြးေတြ မရပ္ႏိုင္ေသး။ ရွိစုမဲ့စု ထည့္လာတဲ့အိပ္ကေလးကို ဆဲြခ်ၿပီး ေလဆိပ္အေဆာက္အဦထဲ ၀င္ဖို႔ ေစာင့္ေနၾကသည္။ မၾကာဘူး။ စက္ေလွကားေလးစီးၿပီး ေအာက္ကိုေရာက္သြားသည္။ ျမန္မာပါတ္စ္ပို႔ဆိုတဲ့ ေနရာေလးမွာ ၀င္တန္းလိုက္ၿပီးေတာ့ ေလယဥ္၀မ္းဗိုက္ ထဲက ပစၥည္းေတြအလာကို ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ကိုယ့္အိပ္ထြက္လာပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္အိပ္ေလးကို ဆဲြ ၿပီး လာၾကိဳသူေတြကို ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ ညီမေလးလဲ ပါမလာပါလား။ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္..........

“အကို႔ အိပ္ကေလး ခဏေလာက္ စစ္ၾကည့္ခ်င္လို႔”

“ ဟာ ရပါတယ္ ။စစ္ပါ၊ ဥပေဒနဲ႔ မလြတ္တာမပါပါဘူးဗ်၊”

“ ဒီ Appleလက္ေတာ့က သယ္ခြင့္မရွိဘူး။ အခြန္ေဆာင္ရမယ္ဗ်။”

“ ဟာ အကိုကလည္း ဒါ ကၽြန္ေတာ္သံုးေနၾက အေဟာင္းလက္ေတာ့ေလးပါ။ အသစ္မွမဟုတ္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ကိုယ္ေရသံုးပစၥည္ေလဗ်ာ”

“ မရဘူးဗ်။ မေဆာင္ရင္ေတ့ာ ဗို္လ္မႈဳးနဲ႔ ေပးေတြ႕လိုက္ရံုပဲေလ”

သည္လူေငြညစ္ေနမွန္းသိသည္။ ကိုယ့္အိမ္ကို ျပန္တာေတာင္ မလြတ္လပ္၊ မေႏြးေထြး။ ရန္သူ သရဲသဘက္တစ္ေယာက္လို အစစ္ခံရ၊ အေမႊခံရ။ ဖြတ္ဖြတ္ေက်ေနေသာ ကိုယ့္ အိပ္ကေလးကို ျပန္စီထည့္ရင္း စိတ္က တစ္ခါတည္း ေလယာဥ္ေပၚတက္ ျပည္ပျပန္ထြက္လိုက္ခ်င္သည္။

“ အကို ညီမက ဒီမွာေလ”

အသံရာလွမး္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညီမေလး ေသာ္တာသစ္မွဴး။ ခုနက ပါမလာဘူးထင္ေနတာ။ အခုေတာ့ ၾကည့္စမ္းပါဦး။ ကိုယ့္ညီမေလးက လွလို႔။ နည္းနည္းေလးေတာ့ ပိန္သြားသလိုပဲ။ အေမ့ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမက မ်က္ရည္ေတြ ရႊဲလို႔။ အေဖကေတာ့ သူ႔ပံုစံအတိုင္း ေအးတိေအးစက္။ ပစၥည္းေတြကို ၀ိုင္းသယ္ေနတဲ့အခ်ိန္ အေဖနဲ႔ အေမမသိေအာင္ ညီမေလးလက္ကို အသာေလး လွမ္းဆဲြလိုက္တာ။ ေႏြးေႏြးနုႏု အထိေတြ႕ေလးကို ရုတ္တရက္ခံစားလိုက္ရသည္။ ကိုယ္တို႔ ခံစားခ်က္ေတြကလည္း ေႏြးေနတုန္းပဲ မဟုတ္လား ညီမေလးရယ္။

(နိဒါန္း)

“မဆံုႏိုင္ခင္မွာ မ်က္ရည္လဲ က်ရမယ္၊ အခ်စ္စစ္ရဲ့ သေဘာ မေျဖာင့္ျဖဴးဘူးကြယ္။ ဒီလိုခ်ိန္မွာ အားငယ္တိုင္း အရႈံးမေပးနဲ႔............”

အဆိုေတာ္ ဆိုင္းထီးစိုင္ရဲ့ သိပ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ႏဲြ႕တင္ရယ္ဆိုေသာ ဖံုး Ring-toneသံေလးက လူကို ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေပးလိုက္သည္။

“ဟဲလို ေျပာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေနသစ္ပါ”

“ဟဲ့ ေနသစ္၊ ငါ ႏြယ္ေလ။ အခု ငါ ေလဆိပ္ေရာက္ေနပီ။ အဲဒါနင့္ကို လွမ္းဖံုးဆက္ ႏႈတ္ဆက္တာ။ နင့္မိဘေတြအတြက္ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ေဆးေတြ ငါေသခ်ာေပးလိုက္ပါ့မယ္။ နင္ကလည္း တစ္ခါတစ္ေလ အိပ္ေရးပ်က္တာမ်ား။ အခု နင္တို႔ဆီမွာ မနက္ (၅)နာရီေလာက္ရွိပီေပါ့။ ဒီမွာက မနက္ေစာေစာ သံုးနာရီဆိုေတာ့။ ကဲကဲ ေသနာ ျပန္အိပ္။ ငါ ဗမာျပည္က ျပန္လာမွ ထပ္ႏွိပ္စက္ေတာ့မယ္၊ ဒါပဲ။”

ကာလဖုိးနီးယားက သူငယ္ခ်င္း ဖံုးခ်သြားေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေသခ်ာ ဆန္းစစ္ေနမိသည္။ ခုနက ကိုယ္တ ကယ္ ရြာျပန္ေရာက္တာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါဆို အိပ္မက္ေပါ့။ ေၾသာ္........အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ကိုယ့္ရြာ ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ျပန္ခြင့္မရွိတဲ့ ဘ၀ပါပဲလားေလ.....။

(ေရႊျပည္ႀကီးနွင့္ ခဲြခဲ့ရသည့္ ကာလတစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ)

ညီမေလးလက္ေရး

2010-03-31T19:27:00.000-07:00

စကားလံုးေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားတဲ့ၿမိဳ႕ကေလး
အဖိုးတန္တံဆိပ္ေခါင္းတစ္ခု ရင္ဘတ္မွာ ထိုးလို႔။

ညီမေလးရဲ့ စာထဲမွာ....

အကိုက လ ကိုၾကည့္စကားေျပာရင္
ညီမက ေနကို ေငးၿပီး စကားေျပာမယ့္အေၾကာင္း၊

အကိုက ေကာင္ကင္ကို မွီေနခ်ိန္မွာ
ညီမက ၾကယ္ကေလးေတြကို ခူးဆြတ္မယ့္အေၾကာင္း၊

အကိုက ေန၀င္ခ်ိန္ကို ရစ္မူးေနခ်ိန္မွာ
ညီမက ဆည္းဆာနဲ႔ ေရခ်ိဳးမယ့္အေၾကာင္း၊

အကိုက လ တစ္ျခမ္းပဲ့ေလးကို လြမ္းရင္
ညီမက ေနတစ္ျခမ္းပဲ့ကို သတိရေနမယ့္အေၾကာင္း၊

အကိုက ၾကယ္ေၾကြေကာက္ေနခ်ိန္မွာ
ညီမက ခေရေတြ ေကာက္ေနမယ့္အေၾကာင္း၊

အကိုက ႏွင္းေတြၾကား ကစားေနခ်ိန္မွာ
ညီမ ေနျခည္ႏုႏုမွာ ေဆာ့ေနမယ့္အေၾကာင္း၊

အကိုက ကဗ်ာေတြ ေရးေနခ်ိန္မွာ
ညီမက အကို႔စာေတြ ဖတ္ေနမယ့္အေၾကာင္း၊

အကိုက မိသားစုကို ေမတၱာပို႔ေနခ်ိန္မွာ
ညီမက မိသားစုထမင္း၀ိုင္း ျပင္ေနမယ့္အေၾကာင္း၊

အကိုက ကြန္ပ်ဴတာကိုင္ေနခ်ိန္မွာ
ညီမ ဂဏန္းေပါင္းစက္ကိုင္ေနမယ့္အေၾကာင္း၊

အကိုေရ...
အေ၀းမွာ ေနရတာ ေပ်ာ္ရဲ့လား၊
ညညမွာ ထ ထ ငိုေနတုန္းပဲလား၊
ခ်စ္ေသာ သုႆာန္အေဟာင္းမေလးေရလို႔ ေအာ္ေခၚေနတုန္းပဲလား၊
ရန္ကုန္မွာ လိုင္းကားစီးရသလိုပဲ လြမ္းပါတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တုန္းပဲလား၊
မၾကားရေတာ့တဲ့ အကို႔ညာဘက္နားကေလးလိုပဲ တမ္းတတုန္းပဲလား၊
အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြမွာ ေကာ္ဖီ ထ ေသာက္တုန္းပဲလား၊
....................................................................လား၊
..........................................................လား၊

တကယ္ဆို
ယံုၾကည္ရာျမစ္တစ္ဆင္းနဲ႔ စီးဆင္းေနရသူဆိုတာ ကိုယ္ပါ။
အကို႔ရဲ့ ညီမေလး

ဘယ္လိုေျဖရပါ့ (တစ္မ်က္ႏွာ ၀တၱဳတို)

2010-03-24T17:17:00.000-07:00

(၁)

အဲဒီေန႔က မိုးေတြ သည္းသည္းမဲမဲရြာေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖဲြ႕စီးလာတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြလည္း အားလံုးရြ႕ံေတြ ေပက်န္လို႔။ ဆိုင္ကယ္ကို ထိန္းေမာင္းရင္း ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လမ္းတစ္၀က္မွာ ဇရပ္တစ္ခုေတြ႕တာနဲ႔ ဇရပ္ထဲ ၀င္ၿပီး မိုးခိုျဖစ္ၾကေရာ။

“မိုးကလည္း စဲမွာ မဟုတ္ဘူးနဲ႔တူတယ္ဟ၊ ဘယ္ႏွယ္လုပ္ၾကမလဲ”

“မိုးမစဲေတာ့ ငါတို႔တေတြ ဒီဇရပ္တဲေလးမွာပဲ စခန္းခ်တာေပါ့ကြာ”

“ေဟး ငါေတာ့ စခန္းမခ်ႏိုင္ဘူးကြ၊ အခုမွ အသစ္စက္စက္ ဇနီးက်ပ္ခၽြတ္ေလးကို စိတ္မခ်ဘူး”

မဂၤလာေဆာင္ထားတာမွ မၾကာလွေသးတဲ့ နီပုက ၀င္ေျပာတာပါ။

“ အံမာ မင္းကမ်ား ဇနီးအသစ္က်ပ္ခၽြတ္ေတြ ဘာေတြ ေျပာ ၾကြားမေနနဲ႔ ေဟ့ေကာင္။ မင္းတစ္ေယာက္တည္း အိမ္ေထာင္သည္ မဟုတ္ဘူး။ ငါတို႔တေတြလည္း အိမ္ေထာင္သည္ေတြပါကြ။ ညားခါစ မဟုတ္တာ တစ္ခုတည္း။ အဲ...ကိုႀကီးျမင့္ေဇာ္ကေတာ့ ခၽြင္းခ်က္ေပါ့ကြာ။ သူက လူပ်ဳိႀကီးဆိုေတာ့...”

(၂)

ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခု အျခားရြာက မဂၤလာေဆာင္က ျပန္လာၾကတာ။ သတို႔သမီးေရာ သတို႔သားေရာ ပညာေတြ ေငြေတြ ဘာေတြ ညာေတြ အစံုအျပည့္။ ေနနဲ႔လ ေရႊနဲ႔ျမ ေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔ မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္စာမွာလည္း သူတို႔နာမည္ေတြေနာက္မွာ ကြင္းစကြင္းပိတ္ေတြနဲ႔ ဘာေတြလည္းေတာ့ မသိဘူး။ အံမယ္ ေခတၱ ဘာပူဆိုလားပါလိုက္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူတို႔ မိဘေတြနဲ႔ ခင္လို႔ ဖိတ္ခံရတာေပါ့။ သူတို႔က ႏိုင္ငံျခားသြားေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔က စိမ္းတယ္ေလ။ သူတို႔နာမည္နဲ႔ သူတို႔ရုပ္ေရေလး သိတယ္ဆိုရံုေလး သိတာေပါ့။ ဒါေတာင္ သူတို႔ မိဘေတြက ၾကြားလြန္းလို႔ သိတာ။ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးေရးကလည္း ေကာင္းမွေကာင္းပဲဗ်။ ၀က္သားဆီျပန္နဲ႔ ရြာလံုးကၽြတ္ေကၽြးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရပ္ေ၀းဧည့္သည္ေတြဆိုလည္း တခုတ္တရ ဟင္းေတြနဲ႔ေလ။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔က ႏိုင္ခံျခားမွာ မဂၤလာေဆာင္ပီးသား ဆိုလား။ အခုဟာက ရြာမွာ ျပန္လာေဆာင္ျဖစ္တယ္ဆိုတာက မိဘေတြ ဆႏၵနဲ႔ေပါ့။ မိဘေတြက ေတာသူေဌးေတြဆိုေတာ့ သူတို႔သားသမီးေတြကို တကယ့္ ႏိုင္ငံျခားဆိုတာႀကီးထိ ပို႔ေပး ပညာသင္ခိုင္း၊ အလုပ္လုပ္ခိုင္းတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔စားရမယ့္ သူေတြအဖို႔ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ စီးေနတဲ့ လိုင္စင္မဲ့ဆိုင္ကယ္ဆီဖိုးေလးေတာင္ မနည္းရွာေနရတာ။ ေအးေလ ေရွးကုသိုလ္ကိုး။ သူမ်ားေတြ ခ်မ္းသာတာၾကည့္ၿပီး မုဒိတာ ပြားေနရံုေပါ့ဗ်ာ။

(၃)

“ေဟး မိုးကလည္း တိတ္ကို မတိတ္ႏိုင္ဘူးကြာ။ မဂၤလာေဆာင္က မီးခိုးတိတ္ေကၽြးတာကိုမ်ား အားက်ၿပီး မိုးမတိတ္ရြာခ်ေနတာ ထင္ပါရဲ့ကြာ။”
“ ဟုတ္တယ္ကြ။ မဂၤလာေဆာင္ကေတာ့ ငါတို႔နယ္မွာေတာ့ အႀကီးက်ယ္ဆံုးမဂၤလာေဆာင္ ျဖစ္တယ္ထင္ပါရဲ့။ ငါ့တုန္းကေတာ့ မဂၤလာပရိတ္ရြတ္တာေတာင္ အုန္းပဲြငွက္ေပ်ာ္ပဲြကို ဘႀကီးဘုန္းႀကီး စြန္႔ထားတာေလးနဲ႔ ျပန္ကန္ေတာ့လိုက္ရတယ္။ ဘ၀ေတြမ်ား ကြာပါ့။”

“ဒါနဲ႔ ကိုႀကီး ျမင့္ေဇာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခုအဖဲြ႕ထားမွာ ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ထဲ လူပ်ဳိႀကီးျဖစ္ေနတာေနာ္။ ဘယ္လိုလဲ မိန္းမမယူေတာ့ဘူးလား။ သူမ်ားေတြ မဂၤလာေဆာင္တာ အားမက်ဘူးလားဗ်။ ကိုႀကီးျမင့္ေဇာ္ မဂၤလာေဆာင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကူပါ့မယ္ဗ်။ အားမငယ္ပါနဲ႔”

“ဟုတ္တယ္ ကိုႀကီးျမင့္ေဇာ္၊ ဘာေၾကာင့္မိန္းမမယူေသးတာလဲ၊ ေျပာစမ္းပါဦးဗ်ာ။ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရြာသြားခ်င္းပဲေလ။”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႔ ကိုႀကီးျမင့္ေဇာ္ကို ၀ိုင္းစေနၾကတာ။ ကိုႀကီးျမင့္ေဇာ္ခမ်ာေတာ့ မ်က္ႏွာႀကီးထူးအမ္းနီျမန္လာၾၿပီး မဂၤလာေဆာင္က ဧည့္ခံလိုက္တဲ့ Red Ruby ေဆးလိပ္ေလးကို တစ္ခ်က္ မီးညွိလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မိန္းမမယူျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေလးေလးနဲ႔ ေတြးေတြးၿပီး ေျပာခ်လိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ဖဲြ႕လံုး မိုးနဲ႔ အတူ ေရာ မငိုလိုက္ရံုတမယ္ပဲဗ်ာ။ ဘာတဲ့။ သူက....

“မင္းတို႔ႏွယ္ကြာ။ အခု မဂၤလာေဆာင္ပဲၾကည့္ေလကြာ။ သတို႔သား သတို႔သမီးေတြရဲ့ နာမည္ေနာက္မွာ ကြင္းစကြင္းပိတ္ဘဲြ႕ေတြ၊ အလုပ္ေတြ၊ ေခတၱ..ဘာ...ပူေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ သတို႔သားဘက္ေရာ သတို႔သမီးဘက္ကေရာ ေနနဲ႔လ ေရႊနဲ႔ျမလို ပဲြလယ္တင့္လို႔။ ေကာင္မေလးကဆို ေျပာတာ မၾကားဘူးလား။ ကၽြန္မအမ်ဳိးသား ကိုကေလ ဘယ္လိုေတာ္တာ၊ ဟိုမွာ ဘာလုပ္ရတာနဲ႔ ရႊန္းရႊန္းကို ေ၀လို႔ ေျပာေနလိုက္တာ။ ၿပီးေတာ့ သူ႔မိဘေတြဆိုလည္းၾကည့္။ ကၽြန္မသမက္ကေလးက ဘယ္လိုနဲ႔။ ”

“ အား အဲဒါ ကိုႀကီးျမင့္ေဇာ္နဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔တုန္းဗ်ာ။ ခမ်ားကေတာ့ လုပ္ၿပီ။ ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြး ေတြးၿပီး”

“သိပ္ဆိုင္တာေပါ့ကြာ။ တကယ္လို႔ကြာ ငါက မိန္းမယူၿပီဆိုပါေတာ့။ ငါယူလိုက္တဲ့ ေကာင္မေလးကေကာ၊ ငါ့ရဲ့ေယာကၡမေတြကေကာ ခုနက မဂၤလာမ႑ပ္ထဲမွာ ေျပာေနသလို လူေတာသူေတာထဲမွာ ေျပာႏိုင္ၾက မယ္ထင္လား။ ေျပာႏိုင္ဖို႔ ေနေနသာသာ ေျပာေတာင္ ေျပာရဲပါ့မလား မသိဘူးကြာ”

“ ဟာ ကိုႀကီးျမင့္ေဇာ္ကလည္း၊ ဘာစကားမို႔လဲဗ်”

“ကၽြန္မအမ်ဳိးသားကေလ ဘုန္းႀကီးလူထြက္၊ ကၽြန္မသမက္ကေလ လူပ်ံေတာ္၊ဘုန္ႀကီးလူထြက္ လူေတာ္ေလးရွင့္လို႔.......ေလ...ကြာ”။

(ဒီအိုင္ဒီယာေလးကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ မဂၤလာေဆာင္ကအျပန္ ရလို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ ေရးၾကည့္လိုက္တာပါ။ တိုက္ဆိုင္မႈရွိလ်င္ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူၾကပါခမ်ား။ မခြင့္လႊတ္ႏိုင္လ်င္လည္း ဆဲဆိုေတာ္မူႏိုင္ၾကပါသည္ခမ်ား :) )

Photo by http://americanretirementsolutions.wdfiles.com/local--files/start/Worry.png

Type the rest of your post here.

ပစ္မွတ္

2010-03-19T03:08:00.000-07:00

“May I help you? Please...........”

“I don't know what I want.”

ကိုေရႊေတာသားႀကီး ေမာင္ေနသစ္ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ မၾကာမၾကာ ၾကားရတဲ့စကားေလးေတြပါ။ တခ်ဳိ႕ သူတို႔ မားကက္ထဲ ဘာလာလုပ္တယ္ဆိုတာ သိတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေရေရရာရာ မရွိဘူး။ ထင္သေလာက္ေျပာရရင္ အခ်ိန္ေတြကို ေစ်း၀ယ္ရင္း သံုးျဖဳန္းတယ္ပဲ ေျပာရမလား။ အဲလိုလူေတြက်ေတာ့ ေမာင္ေနသစ္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေကာင္တာေရွ႕ေရာက္လာရင္ ဟိုဟာ ၀ယ္ႏိုးႏိုး ဒါေလး ယူႏိုးႏိုး ကိုင္ၾကည့္ေနတာနဲ႔ ဆယ္မိနစ္မက ရွိတယ္။ ကိုယ္ကလည္း အခစား၀န္ထမ္းဆိုေတာ့ ဘာကူညီရမလဲ ေမးရေတာ့တာေပါ့။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဘာမွမဆိုင္တဲ့စကားေတြ ေျပာတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းေမးတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကိုယ္တို႔ႏိုင္ငံအေၾကာင္းေမးတယ္။ ခပ္ေတာ့ ခပ္ရွားရွားပါ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို သိတဲ့သူက။ ထိုင္းနဲ႔နီးတယ္ေျပာမွပဲ ေအာ္ ဟုတ္လား။ ငါသိျပီလို႔ ထပ္ရႊီးတတ္တယ္။ တေခါက္ကေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း ကိုေရႊငမဲတစ္ေယာက္က ဘာေမးသလိဆိုေတာ့ “ငါတို႔ Black People ေတြအတြက္ သီးသန္႔လုပ္ထားတာ ရွိလား”တဲ့။ အဲဒါက ျပႆနာ။ သူတို႔ကိုသူတို႔ေတာင္ အသားအေရာင္ ခဲြျခားေနမွေတာ့ ဘယ္အဆင္ေျပေတာ့မလဲ။ ေမာင္ေနသစ္လည္း ခပ္တည္တည္ပဲ ျပန္ရႊီးလိုက္တာေပါ့။ ငါတို႔ဆီမွာ လူမ်ဳိးဘာသာမေရြး အားေပးလို႔ရတယ္ဆိုတဲ့သေဘာမ်ဳိးေပါ့။ ထားပါ။ ကိုေရႊေတာသားႀကီး ေမာင္ေနသစ္က ဒီမက္ေဆ့ကို ေပးခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေပးခ်င္တာက. I don't know what I want. ဆိုတဲ့ စကားေလးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေတြးစေလးကိုပါ။

ခဏခဏၾကားရဖန္မ်ားလာေတာ့ အဲဒီစကားေလးကို ေမာင္ေနသစ္ ထပ္ခါတလည္းလည္း ေရရြတ္၊ အျပန္ျပန္ ထပ္စဥ္းစားေနမိတယ္။ ေမာင္ေနသစ္ ကိုေရႊအေမရိကားလာတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲ၊ ကိုယ္တို႔ လူ႔ျပည္မွာ ဘာေၾကာင့္ အသက္ရွင္ေနခ်င္ၾကတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ေငြကုန္၊ အခ်ိန္ကုန္ခံ ပညာသင္ခ်င္ရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ဒီေနရာကို ေရာက္လာေနၾကတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ၾကတာလဲ။ ...............လဲ၊ ...........................လဲ။
အေျဖက ခုနက ကိုေရႊအမဲလို I don't know what I want. ဆိုရင္ေတာ့ ေသၿပီပဲ။

ကဲ...ခ်စ္ေသာ စာဖတ္သူ..
မိတ္ေဆြ အခုလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြ၊ သင္ေနတဲ့ ပညာေတြ၊ ဘာညာသာရကာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဘယ္ႏွခါ ျပန္ေမးၾကည့္ဖူးလဲ။ မေမးျဖစ္ေသးဘူးဆိုရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေမးၾကည့္လိုက္ဦးဗ်ာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို...။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျပန္ေမးၾကည့္တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုရွိတယ္။ “မင္း ဘာေၾကာင့္ ဒီေကာင္မေလးကို ခ်စ္မိတာလဲ”လို႔။ အေျဖကေတာ့ I don't know what I want တဲ့။ ေသေရာ...။

Type the rest of your post here.

မိမိႏွင့္ မသက္ဆိုင္ေသာ သူ

2010-03-15T18:56:00.000-07:00

အခုတေလာ ရြာကို ဖံုးဆက္ရမွာ လန္႔ေနမိသည္။ တစ္ခါဆက္လ်င္ အေရးကိစၥတစ္ခု ၾကားရစၿမဲ။ အခုတစ္ပါတ္ၾကားရသည့္ သတင္းမ်ား လူေသသည့္ သတင္းခ်ည္းျဖစ္ေနသည္။ တစ္ခုက ေမြးစားမိခင္ပဲ ေျပာရမလား။ သူ႔ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ဂရုတစိုက္ရွိခဲ့သူ။ ကိုယ့္အိမ္က ငါးက်ပ္မုန္႔ဖိုးေပးရင္ သူက တစ္ဆယ္ေပးတတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ စိတ္ညစ္ေနၿပီဆို မိခင္လိုတစ္မ်ဳိး၊ အေဒၚလိုတသြယ္ ေဖးမကူညီ ဆံုးမတတ္ခဲ့သူ။ မထင္မွတ္ဘဲ ရုတ္တရက္ ဆံုးသြားတာတဲ့။ အလုပ္ပိတ္တဲ့ရက္မွာ ၾကားလိုက္ရတာမို႔ ဘီယာဗူးတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ ၀မ္းနည္းမႈေတြကို သြန္ထုပ္ပစ္ခဲ့လိုက္မိသည္။

ေပါင္းသင္းခဲ့သည့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ္ငိုတာ တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးလို႔တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ၾသသြားသလို ေတာ္ေတာ္ေလး ကိုယ္ခ်င္းစာသြားၿပီး အေမနဲ႔ ပတ္သက္သည့္ သီခ်င္းေတြ ပို႔ေပးသည္။ ညေရာက္ေတာ့ ညီမေလးဆီ ဖံုးေခၚသည္။ ညီမေလးအသံက အရင္လို မလန္းဆန္း၊ မတက္ၾကြ။ အေၾကာင္းစံုေမးၾကည့္ေတာ့ ညီေတာ္ေမာင္ ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ တင္ေခၚလာေသာ လူတစ္ေယာက္ ဆိုင္ကယ္ေပၚက ျပဳတ္က် ေသဆံုးသြားသည္ဟု ေျပာျပသည္။ သို႔ျဖင့္ ေမတၱာျဖင့္ လိုက္ပို႔ေပးရေသာ ညီေတာ္ေမာင္က ကြယ္လြန္သြားသူရဲ့ မိသားစုကို ေလွ်ာ္ေၾကးေတြ မနည္းမေနာ ေပးရသည္ဟူ၏။ ၿပီးေတာ့ ကြယ္လြန္သြားေသာ ေမြးစားအေမအတြက္ ရည္စူးၿပီး ကုသိုလ္လုပ္ေပးဖို႔နဲ႔ အဲဒီလိုလုပ္ရင္ အကိုလည္း တာ၀န္ေက်သလို ခံစားရ တာေပါ့ဟု အႀကံေပးခဲ့ေသးသည္။

အဲသည္ည။ လံုး၀အိပ္မရေတာ့။ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ေမြးစားအေမ၊ ၿပီးေတာ့ ေမတၱာေစတနာနဲ႔ ကူညီေပးရာက ေငြေတြ ေလွ်ာ္လိုက္ရသည့္ ညီေတာ္ေမာင္။ ၾကားရသည့္သတင္းေတြက ေတာ္ေတာ္ တုန္လွဳပ္ေစခဲ့သည္။ တုန္လွဳပ္ေစသကဲ့သို႔ တစ္ေယာက္ထဲ ငိုလိုက္၊ ေမာ့လိုက္၊ မူးလိုက္။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ ေပါ့ေစဖို႔ ကိုယ္သံေယာဇဥ္ ရွိသူတစ္ဦးထံ ဖံုးဆက္ ရင္ဖြင့္သည္။ သူမက ဘာမွမျဖစ္သလို။ ၿပီးေတာ့ လူမႈေရးအရေတာင္ အားေပးစကား ေျပာမသြား။ ကသုတ္ကရက္ ေျပာ၊ ကသုတ္ကရက္ဖံုးခ်သြားသည္။ သူမကလည္း ကိုယ့္ကို ကသုတ္ကရက္ခ်စ္ၿပီး ကသုတ္ကရက္ပဲ ေမ့ပစ္လိုက္ဟန္တူပါရဲ့။ ေနာက္ရက္ ေရာက္ေတာ့ အြန္လိုင္းမွာေရာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာျပျဖစ္သည္။ နားေထာင္ေနသည့္ သူအခ်ဳိ႕ထဲက တစ္ေယာက္က ေအာ္ ဟုတ္လား..တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ခပ္ေနာ့္ေနာ့္ စကားလံုးနဲ႔ ခပ္လိုက္ေသးသည္။ အစေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ထဲ နာက်ဥ္သြားသည္။ အလိုလိုမွ စိတ္ေျဖေနသည့္ထဲ စကားလံုးေတြ ထိုးစိုက္ခံလိုက္ရေသာ ရင္ဘတ္တြင္ ပို၍ ခံစားရသြားသည္။ ေအးေလ.. ကိုယ္သံေယာဇဥ္ရွိသူကေတာင္ လူမႈေရးအရေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္(အားနာပါးနာေတာင္) အားေပးစကား မေျပာမွေတာ့ က်န္တာေတြ အျပစ္မတင္ရက္ေတာ့။ အျပစ္ မျမင္ခဲ့ေတာ့။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

လူတိုင္း ကိုယ့္နံေဘး၀န္းက်င္မွာ ေသဆံုးသြားတာေတြ ျမင္ဖူးၾကပါသည္။ ႀကံဳဖူးၾကပါသည္။ မည္သူေတြ က်န္ရစ္သူမိသားစုနွင့္ ထပ္တူထပ္မွ် ၀မ္းနည္းေပးၾကပါသလဲ။ အားေပးစကားေျပာၾကပါသလဲ။ သတင္းစာထဲ တြင္ ထပ္တူထပ္မွ် ၀မ္းနည္းပါေၾကာင္း စကားမ်ားဆိုသည္မွာ ဖတ္ေကာင္းရံု ထည့္ၾကဟန္ တူပါသည္။ မည္သို႔ ပင္ျဖစ္ေစ ဘ၀ဆိုသည္မွာ ေမြးျခင္းနဲ႔ ေသျခင္းအၾကား ခပ္ပါးပါးေလး ဆဲြထားသည္ အခ်ိန္ကာလ မ်ဥ္းေၾကာင္း ေလးသားထားျခင္းဟု ယူဆမိပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ တိုက္ရိုက္သက္ဆိုင္ေသာ သူ ကြယ္လြန္သည္ မဟုတ္ပါက မည္သူမွ် ထပ္တူထပ္မွ် ၀မ္းနည္းေနၾကမည္ မဟုတ္ေပ။ ေအာ္ဟုတ္လား.. ေလာက္ျဖစ္သာ ၿပီးဆံုး သြားတတ္သလို၊ ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲဗ်ာ လို႔ ေျပာၿပီး နႈတ္ဆက္သြားၾက မည္ထင္ပါသည္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ သတိေပးေနရသည္။ ကုိယ္ႏွင့္ တိုက္ရိုက္မသက္ဆိုင္ရင္ေတာင္... ထပ္တူထပ္မွ် ၀မ္းမနည္းႏိုင္ရင္ေတာင္ အားေပးစကားေလးေတာ့ ေျပာတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားထားဦးမွ...။ ။

“ ေအာ္.......... မိမိႏွင့္ မသက္ဆိုင္သူေတြပါလား”
“ေအာ္........... ကိုယ္နဲ႔ မသက္ဆိုင္သူေတြပါလား”
“ေအာ္........... အျခားသူနဲ႔သာ သက္ဆိုင္သူေတြပါလား”

Type the rest of your post here.

...............................................................

2010-03-13T08:13:00.000-08:00

ေကာင္းကင္တစ္ခုစာ လႊတ္တင္လိုက္ပီလား၊
အေ၀းမွာ ၿပန္၀ဲေနတဲ့ ငွက္ကေလး
တစ္ကိုယ္ေရ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ၿပီပဲ ဆိုပါေတာ့ အေမ၊
ငွက္ကေလး ျပန္ခ်ိန္ဆို ေမေမ မ်က္ရည္ေတြ စီးဆင္းလို႔၊
ငွက္ကေလး ျပန္ရင္ ရွိစုမဲ့စု အိပ္ကပ္ထဲက ေငြေတြ ထုတ္ေရလို႔၊
ငွက္ကေလးဟာ ငွက္ကေလးသာသာပဲ အေမရယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အေမနဲ႔ ျပန္မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့တဲ့ နယ္ကၽြံငွက္ကေလးတစ္ေကာင္..
သံသရာကြင္းျပင္တစ္ခုလံုးစာ ႏႈတ္ဆက္သြားတာလား၊
ကံမကုန္ရင္ ျပန္ဆံုၾကမွာေပါ့လို႔ ငွက္ကေလးရဲ့ ႏႈတ္ဆက္သံ
တကယ္လက္ေတြ႕ျပလိုက္ပီလား အေမ၊

အေမက ငွက္ကေလးရဲ့ လက္ကို ကိုင္ၿပီး ငို၊
ငွက္ကေလးက အေမ့ရဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္ရင္း ငို၊
အေမေရ...
သားကို အမ်ားႀကီး စိတ္မခ်ခဲ့ပါနဲ႔၊
ငွက္ကေလးဟာ ေယာနသံဇင္ေယာ္မွ မဟုတ္တာ။

(လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပါတ္က ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ဒုတိယေကာင္းကင္ႀကီးရဲ့ ေက်းဇူးေတြကို ေအာက္ေမ့လ်က္)

ကၽြန္ေတာ္ အေမရိကားခရီးစဥ္မစခင္မွာ အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္နႈတ္ဆက္သြားေတာ့ ။ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ အေ၀းႀကီးသြားေနခ်င္ရတာလဲတဲ့။ ၿပီးေတာ့ အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္က အေမ ကံမကုန္ရင္ ျပန္ဆံုၾကမယ္ေနာ္လို႔ ဖြဖြေလး ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက အေမက မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲလို႔။ ကၽြန္ေတာ္ဆန္ဖရန္စစၥကို ဂိုးလ္ဒင္းဂိတ္တံတားကို ညဘက္ႀကီး အလည္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီတံတားႀကီးထိပ္ကေန ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ေမေမနဲ႔ ေနာက္ဆံုး စကားေျပာခြင့္ရခဲ့တယ္။ အေမက “ အဲဒီမွာ ေပ်ာ္ရဲ့လား”တဲ့။ ေမေမ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။
(ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာကို နာမည္မေပးလိုက္တာက အေမ့ရဲ့ ေက်းဇူးေတြကို ေဘာင္ခတ္ရာ ေရာက္မွာစိုးလို႔ပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္နာမည္တပ္ ခံစားၾကပါေတာ့ဗ်ာ)

Type the rest of your post here.

ႏွလံုးသားႏုႏုေလးနဲ႔ ရင့္က်က္တဲ့ခ်စ္သူမ်ားအေၾကာင္း

2010-03-08T17:12:00.001-08:00

(၁)

(၂)

(၃)

အခုတေလာ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆင္ေျခေပးရမလား၊ တစ္ခုခု ဒါမွမဟုတ္ တစ္စံုတစ္ရာေၾကာင့္လို႔ ဆင္လက္ေပးရမလား။ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။ စာေရးခ်င္စိတ္မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး တည္ျငိမ္ေအာင္ ႀကိဳးစားယူေနရတယ္။ စာေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စာဖတ္ရင္ လူတစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ ျပႆနာတစ္ခုနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရရင္ေတာ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းတည္ျငိမ္သြားတတ္တာနဲ႔ စာေတြပဲ ဖတ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ၾကည္ေအးရဲ့ ၀တၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္၊ ကိုယ္ေရးၿပီး ကိုယ္ျပန္ေမ့ေမ့ေနတဲ့ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္အိပ္ယာနံေဘးမွာ အဆင္သင့္ရွိေနတဲ့ မေဟသီမဂၢဇင္းေတြ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆရာေမာင္သာမညရဲ့ ရင့္က်က္မႈအတြက္ ကြင္းဆက္မ်ားဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံကေန တခုတရ ေဆာင္လာတဲ့ စာအုပ္ေလးေပါ့။ အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္ဖတ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရင့္က်က္ပီလား ျပန္ေမးေမးေနရတဲ့ စာအုပ္ေလးေလ။

ရင့္က်က္ေသာ ခ်စ္သူတို႔သည္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး လံုး၀

ျပီးျပည့္စံုသူမ်ားအျဖစ္ မေမွ်ာ္လင့္တတ္ၾက။ တစ္ဦးကို တစ္ဦး

လက္ခံတတ္ဖို႔သာ ၾကိဳးစားၾက၏။

ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာအုပ္ကို စာဖတ္၀ါသနာပါတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ညႊန္းဖူးသလိုပဲ အခ်စ္ေၾကာင့္ တစ္ခုခုျဖစ္ေနတဲ့ သူေတြကိုလည္း အခ်စ္၌ ရင့္က်က့္ျခင္းဆိုတဲ့ အပိုင္းေလးကို စကန္ဖတ္ၿပီး ဖတ္ေစခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ အခ်စ္ေၾကာင့္ တစ္ခုခုျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ေနသစ္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ဖတ္ဖို႔ ညႊန္းလိုက္မိပါတယ္။ တကယ္လည္း ျပန္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခ်စ္မွာ မရင့္က်က္ေသးတဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ မခို႔တရို႕ စိတ္ထားေတြကို လည္း ရွက္ေနမိပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ မိတ္ေဆြလည္း ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကေလးေတြ ေလးငါးေယာက္ ပိုင္ဆိုင္ထားသည့္တိုင္ စာအုပ္ထဲက သံုးသပ္ထားတဲ့အခ်က္လက္ေတြနဲ႔ မကိုက္ညီေသးဘူး ဆိုရင္ ရင့္က်က္တဲ့ ခ်စ္သူမျဖစ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။

ရင့္က်က္သူမ်ားသည္ နိမ့္နိမ့္ပစ္မွတ္ကို ခ်ိန္ၿပီး ထိေအာင္

ပစ္ခတ္ျခင္းမ်ဳိးထက္ ျမင့္ျမင့္ပစ္မွတ္ကို မွန္းၿပီး လဲြေခ်ာ္ျခင္းမ်ဳိးကို ပို၍

သေဘာက်သူမ်ား ျဖစ္ပါ၏။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...
မိတ္ေဆြလည္း အခ်စ္နဲ႔ မကင္းေသးသူဆိုရင္ ကိုယ့္အခ်စ္ဟာ တကယ္ရင့္က်က္ေနၿပီလားဆိုတာ ခ်ိန္ၾကည့္ဖို႔ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ အခ်စ္မွာ ရင့္က်က္သူေတြ ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ။

Type the rest of your post here.