میرزاده خانم

"ما اگه امکانات داشتیم تو دنیا اول می‌شدیم"

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Tue, 24 Jan 2012 02:42:00 +0000

In the closed society of mid-20th century China, Luan and Yao had only photographs from which to learn their moves. They had a terrible experience at the 1980 World Championships in Dortmund, West Germany; Yao has said he remembers people in the audience laughing at their inferior skating.

Since then Yao has almost single-handedly turned China into a pair skating world power. In 2004 Yao came full circle—at the 2004 World Championships in Dortmund, where 24 years prior he and his partner had finished last, Yao's pair teams placed 2nd, 3rd, and 5th.

بیست سال طول کشیده که به اینجا برسند. بدون هیچ تجربه و پیشینه تاریخی.

تاریخ ورزش باستانی ما اینجوری خلاصه می‌شه:

سومین دوره از رقابت‌های جام جهانی ورزش زورخانه‌ای‌ با قهرمانی جمهوری آذربایجان به پایان رسید. ایران که خود مبتکر این رشته ورزشی است (حداقل سابقه هفتصد ساله به شکل امروزی) و مدیریت فدراسیون جهانی ورزش‌های زورخانه ای را برعهده دارد، در جایگاه دوم قرار گرفت. جمهوری آذربایجان ۱۱۴ حرکت شرین کاری داشت در حالی که ایران فقط ۸۸ شیرین‌کاری انجام داد.

لیاقت آقاجان... لیاقت....

حکایت شیشکی بستن دله به صیاد حاذق

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Sun, 22 Jan 2012 22:17:00 +0000

حوالی منزل دله‌ای پیدا آمده‌ که خواب و خوراک از ما و خانم مهربان پیر همسایه ربوده ‌است. علی‌الخصوص پویه دویدنهای نیمه‌شبش بر سقف مانع استراحت اهالی منزل است. از آنطرف بیم آن می‌رود که موجب خسارت و آتش شود، چرا که دله‌ها "کابلهای الغطریسیته" را می‌جوند که خطر دارد. بعد گشن‌گیری و ازدیاد اولاد هم که دیگر خلاصی از دستشان ممکن نیست.

خانم پیر مهربان همسایه دامیاری را خبر کرده‌است که شر دله را از سر ما کم کند. شش ماه پیش دامیار تله‌ای در حیاط گسترده‌است و خانم پیر مهربان همسایه را گفته تا روزانه سه تخم‌مرغ حوالی و داخل تله مهیا کند تا دله‌ی دزد به دام افتد. شش ماه است که دله ما خاگ اورغانیک تازه ابتیاع شده از بازار روز را تناول می‌کند و شیشکی‌ای می‌بندد و می‌رود. در این میان چند باری تله زنگار گرفته‌ و فلز آن اکسیده شده‌است و نیاز به تعمیر و رسیدگی پیدا کرده‌است، اما دله را به دام نینداخته‌است.

از آن طرف خانم پیر مهربان همسایه هر روز به دامیار تلفن می‌کند که "پس چه شد؟ قرار نبود امروز بیایی؟" و دامیار می‌گوید "امروز رفتم در محله بالا و سه چهار دله را در ضرب به دام انداختم و فردا می‌آیم"...

همین حکایت ادامه داشت تا امشب که از خانم مهربان پیر مهربان همسایه احوال دامیار را پرسیدیم، گفت "بعد بدر می‌آید". گفتیم "چه دخلی به بدر دارد آخر؟"، گفت "شبهای بدر، هنگامه نخجیر و شکار است و دامیار به دنبال آهو و گور و شیر و پلنگ راهی جنگل می‌شود".

خانم پیر مهربان همسایه حتی ذره‌ای شائبه لاف زنی صیاد را ندارد. نمی‌پرسد "اینکه شش ماه است از به دام انداختم دله ما عاجز است، چطور گوشه و کنار شهر روزی چهار دله می‌گیرد و در شبهای بدر، گاو کوهی و حیوانات درنده شکار می‌کند". تا امثال خانم پیر مهربان همسایه ما باشند، نان دامیار شارلاتان لاف زن هم در روغن است!

Nation: Iranian Style

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Sat, 17 Dec 2011 23:37:00 +0000

ما بعنوان یک "ملت" هیچ تعریفی برای هویتمان نداریم. پرچم یکی از نشانه‌های هویت یک ملت است. اما در ایران یک عده معتقد به پرچم رسمی جمهوری اسلامی ایران هستند، یک عده هنوز پایبند پرچم و نشان شیر و خورشید هستند. همانها هم گاهی شیر نشسته روی پرچم دارند، گاهی شیر ایستاده. یک عده نمی‌خواهند وابسته به دولت یا اپوزیسیون باشند و تمام نشانها را از روی پرچم برداشته‌اند. عده‌ای هم به خط لاتین روی پرچم "ایران" نوشته‌اند. سرود ملی‌مان هم کم و بیش سرنوشت پرچممان را دارد.

از آن طرف عده‌ای از ما Farsi حرف می‌زنیم، دسته‌ای Parsi و تعدادی Persian صحبت می‌کنیم. به تازگی زبانهای Western Farsi و Western Parsi و Western Persian هم به کلکسیونمان اضافه شده‌است. البته بعضی هموطنانمان هم به زبان Farsi vs Persian تکلم می‌کنند. به عبارتی در یک محفل بین‌المللی، یک واژه مشخص برای زبانمان نداریم.

ما ملت استانداردی نیستیم. به تعداد وبلاگ نویسان و گزارشگران و نویسندگان و ویراستارانمان رسم‌الخط فارسی داریم. فاصله داریم، نیم‌فاصله داریم، سرهم می‌نویسیم، جدا می‌نویسیم. کلاً هر کدام ساز خودمان را می‌زنیم و توجیه خودمان را داریم.

"همه با یک نام و نشان، به تفاوت هر رنگ و زبان"؟

-زرشک!

A New Product of Mirzadeh-Khanom Confectionery

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Tue, 06 Dec 2011 22:02:00 +0000

یک طواف مرقد سلطان‌علی موسی‌الرضا....هفت هزار و هفتصد و هفتاد حج اکبر است

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Sun, 20 Nov 2011 23:24:00 +0000

قدیمها روضه‌خونی بود که می‌رفت رو منبر و از معجزات فلان امامزاده می‌گفت. از کوری که شفا پیدا کرده و شلی که با چوب زیر بغل رفته ضریح رو بوسیده و یورتمه‌کنان و بدون کمک چوب اومده بیرون. البته قبلش پامنبری کلی از مصائب معصوم خونده‌‌بود و مردم رو پر کرده‌بود. شور دامن خلق‌الله رو می‌گرفت و صلوات می‌فرستادند. شوق پابوسی بی‌تابشون می‌کرد. جماعت کرور کرور راهی سفر زیارتی می‌شدند. یکی رویای صادقه می‌دید که آقا به خوابش اومده و ردای سبزش رو به چشم این کشیده. بیدار می‌شد و می‌دید اتاق غرق نوره و دیگه اثری از آب مروارید نیست. اون یکی از مرحوم خانم بزرگ، جده پدری می‌گفت که بچه‌اش نمی‌شده و به سفارش سید دعانویس چهل روز وقت گرگ و میش سحری هشتی رو آب و جارو می‌کرده و گلاب می‌پاشیده تا روز چهلم که آقا اومده و دستی به سر خانم بزرگ کشیده و نه ماه و نه روز بعد، همین آقا جون رو به دنیا آورده...

دیگه محشر کبری می‌شد. نقل و حدیث دهن به دهن می‌گشت. بر شکاکش لعنت! دیگه کسی مگه به شباهت آقاجون و نونوای محل فکر می‌کرد؟ یا اصلاً از اون آدم اولی می‌پرسید که "مسلمون، آخه تو آب مرواریدت کجا بود"؟

حالا اما قضیه فرق کرده. این جماعت بی‌تاب "آپگرید" شدند. نقل و حدیث دهن به دهن نمی‌چرخه. مردم به هم ایمیل می‌زنند. از سیب لبنانی که درمان قطعی سرطان پروستاته برای هم می‌نویسند. معجزات انرژی درمانی و عرفان حلقه رو برای هم می‌شمارند. برای همدیگه تعریف می‌کنند که ریشه کلمه "بشقاب" پیش‌قابه و کلمه فارسیه. کلمه لاتین آنفولانزا رو عربی می‌کنند و کلمه فارسی رو ترکی و کلمه ترکی رو روسی. هیچکدوم هم یه زحمتی به خودش نمی‌ده که لای یه لغتنامه رو باز کنه که ببینه درستش چیه. همینطور فله‌ای این شر و ورا رو برای هم شر و ری-‌شر و فوروارد می‌کنند و زیرش هیجان و تعجب خودشون رو اعلام می‌کنند. فی‌الواقع خر همان خر است، جُل دیگر است!

من "هی" آنچه شرط بلاغ است با تو می‌گویم

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Wed, 09 Nov 2011 17:25:00 +0000

بی‌بی‌سی فارسی مجموعه عکسی دارد با عنوان «بزرگترین نمایشگاه آثار لئوناردو داوینچی درنشنال گالری بریتانیا» و صد البته اشتباهات ترجمه طاق و جفتش.

در توضیح یکی از عکسها نوشته‌شده‌است:

"بانویی با پوست خز" که تصویری است از چچلیا گالرانی.....

ما که هر چه مداقه کردیم، چیزی جز قاقم زنده ندیدیم. نام تابلو را به انگلیسی جستجو کردیم. محض اطمینان آلمانی و فنلاندیش را هم خواندیم. حتی دادیم گوگل برایمان ایتالیایی‌اش را به انگلیسی ترجمه کرد. همه نوشته‌بودند Lady with an Ermine که چیزی می‌شود شبیه "بانویی با قاقم".

مورد دوم آنکه از زمان شاه‌شهید موزه آرمیتاژ سن‌پطرزبورگ در ایران همان "آرمیتاژ" نامیده شده‌است. استفاده از "هرمیتج" به جای آرمیتاژ فقط می‌تواند یکی از دو دلیل زیر را داشته باشد:

آنگلوفیل بودن ژورنالیست هنرشناس یا هنرناشناسی ژورنالیست بی‌هنر!

پی‌نوشت: از خوانندگان عزیز چه پنهان، احساس "ملت همیشه در صحنه" بودن به من دست داده‌است!

فارسی در بی بی سی هم می تواند شکر باشد

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Mon, 07 Nov 2011 22:36:00 +0000

بی‌بی‌سی فارسی رسانه‌ای است پرمخاطب و به تبع آن تاثیرگذار. محصولات این رسانه طیف وسیعی از موضوعات را اعم از اخبار روز، فیلمهای مستند، برنامه‌های ورزشی، و دوبله سریالهای پرطرفدار دربرمی‌گیرد. نوپایی بسیاری از بخشهای این رسانه و دسترسی محدود تهیه کنندگان آن به نیروهای کارآزموده در کشورهای فارسی‌زبان، می تواند سببی باشد برای نادیده گرفتن برخی نارسایی‌های مشهود درمحصولات تولیدی این کمپانی. با این حال، انتظار رعایت مبانی آیین نگارش زبان فارسی چیزی است در حد برآوردن کمترین‌ها. نوشته زیر نیم‌نگاهی است ازمنظر زبانشناختی بر برخی از کاستی‌های مشهود این خبرگزاری در ماه‌های اخیر. موارد مختلف را با آوردن مثالهایی چند از متنهای مندرج در بی‌بی‌سی و بررسی کوتاه آنها ارائه کرده‌ایم. متنهای برگرفته از بی‌بی‌سی با حروف خمیده مشخص شده‌اند. همه نیش‌ها نه از ره کینه، که از ره مهرند و طنز.

خلط نقل قول مستقیم و غیر مستقیم ؛ حذف افعال کمکی بدون داشتن قرینه

مثال:

در حالی که محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران گفته که دولت نقشی در تخلف بانکی نداشته، پرویز فتاح، وزیر پیشین نیرو و رئیس بنیاد تعاون سپاه گفته «نمی دانم چرا دولتمردان سختشان است که از مردم عذرخواهی داشته باشند و اظهار ندامت کنند».

ظاهراً منظور گزارشگر چیزی بوده‌است شبیه عبارت زیر :

در حالی که محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهور ایران [،] گفته [است] که دولت نقشی در تخلف بانکی [ندارد]، پرویز فتاح، وزیر پیشین نیرو و رئیس بنیاد تعاون سپاه [،] گفته [است] .......

- در جمله اول تطابق یا تبدیل زمانی هنگام انتقال از "نقل قول مستقیم" به "نقل قول غیر مستقیم" رعایت نشده است، یعنی تبدیل "نداشته" به "ندارد".

- دستکم جای یکی از افعال کمکی "است" درعبارت بالا خالی است، بگذریم که جایگزینی "گفته است" دوم با ترکیبی خوشایندتر ذوق زیادی هم نمی طلبید.

- نقطه گذاری‌ها خوب پرداخته نشده‌اند و حتی یکدست هم نیستند (یعنی از یک قاعده مشخص پیروی نمی‌کنند).

پاراگراف دوم همین خبر با ایرادی مشابه:

به گزارش تلویزیون دولتی ایران، آقای احمدی نژاد منتقدان خود را شکست خورده توصیف کرده و گفته[است] که «دولت پاک است و حتی یک ریال سوء استفاده هم نمی توانند علیه دولت اثبات کنند.»

سهوها یا بی ذوقی های املایی

مثال: «نیکی کریمی داور جشنواره پرتغال طلایی ترکیه شد».

هر چند نوشتن اسم میوه‌ای که از مرکبات است به شکل نامتداول "پرتغال" (که بیشتر برای نامیدن کشوری در اروپا بکار میرود) غلط نیست، ولی انتخاب چنین املایی (اصلاً اگر انتخابی در کار بوده‌باشد) کنار نام کشوری دیگر( ترکیه در بالا) بیشتر به یک شوخی قلمی بی‌مزه می‌ماند.

از دیگر مواردی که به کرات می‌توان در متون مختلف بی‌بی‌سی مشاهده کرد، به کارگیری پسوندهای "گزار" (آن کس که کاری انجام دهد، مثلاً در "نماز گزار") و "گذار" (آن کس که چیزی را "در جایی" میگذارد، مثلاً در "سرمایه گذار") به جای یکدیگر است؛ به قول معروف هر گردی گردو نیست (و هر گردویی هم الزاماً گرد نیست).

ویرایش و نمونه خوانی پیش از انتشار

گاهی با خواندن بعضی نوشته‌ها، بسی در عجب می‌شوی. حیف است اگرخواننده از چشیدن حلاوت چنین نمونه‌هایی ازبلاغت محروم بماند:

تیتر: «یازده سال زندان برای راج راجه رانام میلیارد آمریکایی».

این حکم بلندترین زمان محکومیت به حبس برای مرتکبان چنین جرمی در آمریکاست.

بعد می خوانیم:

آقای راج رانام که سریلانکایی تبار است در ارتباط با سوء استفاده از اطلاعات محرمانه بانکی محکوم شناخته شد.

در سطر اول می‌خوانیم که این حکم "بلندترین" زمان محکومیت برای مرتکبان "چنین جرمی" است، بدون آنکه بدانیم جرم چیست و البته کمی پایین‌تر قرین رحمت نویسنده می‌شویم و با کمی وصله- پینه می فهمیم حکایت چه بوده است. نمیدانم این صرفاً شلختگی در تنظیم خبر است یاً بی‌بی‌سی قصد مزاح داشته که خبر را سرو‌ته تحویل خواننده دهد. علاوه بر این، صفت "بلند" برای توصیف زمان کمی نامأنوس است و "طولانی" برای رساندن معنای مورد نظر بهتر بر تن جمله بالا می نشیند. ("بلند" به ندرت به معنای "طولانی" به کار می‌رود. رجوع کنید به "فرهنگ سخن ، دکتر حسن انوری". هفتمین معنای "بلند" ، "طولانی" است). بگذریم از این که در فارسی یا شخص "محکوم می شود" یا "مجرم شناخته می شود" و "محکوم شناخته شدن" چیزیست در زمره شترگاوپلنگ!

نمونه‌ای دیگر:

در صفحه «گزارش لحظه به لحظه نبرد طرابلس» می‌خوانیم:

« مقام های آمریکایی به خبرگزاری رویترز گفته اند که هنوز هیچ اطلاعاتی درباره اینکه هدف موشک اسکادی که بنابه گزارش ها از سیرت شلیک شده چه بوده وجود ندارد».

دو تا ویرگول ناقابل درعبارت بالا حداقل می‌توانست خواننده را تا حدودی از تنگی نفس و احیاناً خفگی نجات دهد.

در همان صفحه شهر سرت هفده‌بار "سرت" نوشته ‌شده‌ است، چهاربار "سیرت". اولاً که یک بام و دو هوا نمی شود. ثانیاً در این مورد خاص نیازی به دانستن قواعد ترانویسی (ترانسکریپشن) نیست که مثلاً از یک زبان اروپایی (احتمالاً انگلیسی) تبدیل الفبایی صورت بگیرد به فارسی. اصل نام در عربی "سرت" است و به فارسی هم باید همانطور نوشته شود. بدک نیست اگر دوستان در بی‌بی‌سی گهگاه همتی کنند و املا یا تلفظ صحیح بعضی لغات را از همکارانشان در بخشهای دیگر بی‌بی‌سی (مثلاً در بخش ترکی یا عربی) جویا شوند. مثالی دیگر ازهمین دست می‌دهم:

«ژنرال ایسیک کسنار، یک سال پیش به سمت رئیس ستاد نیروهای مسلح ترکیه منصوب شد.»

ژنرال "ایسیک کسنار" درواقع همان ژنرال "ایشیک کوشان‌اَر" است. طبعاً همه با الفبای تمامی زبانهای دیگر آشنا نیستند و در انتقال متنی یا مفهومی از زبانی به زبان دیگر نمی‌توان به کل مبری از خطا بود. اما چنین خطاهایی در مورد اسم یکی از بالاترین مقامات لشکری کشور همسایه و کشوری که چندین میلیون ایرانی زبان‌اش را کم و بیش می‌فهمند، کمتر پذیرفتنی‌ است، آنهم در شرایطی که بی‌بی‌سی فارسی در ترکیه خبرنگاری دارد که اصولاً در چنین مواردی باید مورد مشاوره قرار گیرد (با این فرض منطقی که خبرنگار مذکور حداقل مقدمات زبان ترکی را می‌داند). جالب اینکه در این مورد، بعد از وقوف به اشتباه در متن خبر و نهایتاً اصلاح آن، توضیح زیر عکس به همان روایت قدیم باقی می‌ماند – و همچنان باقیست.

اما مورد رقت انگیزتری هم بود و آن اینکه گویا در بی‌بی‌سی برخی از ژورنالیستهای "بنگاه خبر پراکنی" نمی‌دانستند (ومن البته امیدوارم که دیگر همگی اشان دانسته باشند) که رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه است و نه رئیس‌جمهور. در خبری به تاریخ ١٧ شهریور ١٣٩٠ چهار بار قید شده‌بود که «رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه.....». این خبر بعد ازحدود دوازده، سیزده ساعت تصحیح شد. راستش من هنوزهم هیچ توضیح دیگری جز احتمالاً بینوایی گزارشگر و بطالت ویراستار(اگر اصلاً بوده باشد) برای توجیه چنین سهوهایی ندارم.

‌ این را هم داشته باشید تا برویم سر چند مورد دیگر. به قول یکی از مجریان قدیم بی‌بی‌سی، در خبرها (بی‌بی‌سی) آمده بود که:

« قایق تفریحی روسی در دریای ولگا غرق شد.»

این در حالی است که حتی در متن منشاء خبر هم، در سایت مادربه زبان انگلیسی، نوشته ‌شده‌است "رود ولگا". اینجا دیگر باید خیلی ستارالعیوب باشید که نه به انگلیسی-دانی گزارشگر شک کنید نه به معلومات جغرافیایی‌اش.

اطلاعات عمومی و زباندانی بعضی دوستان "خبر پراکن" پیشکش‌تان. چیزهایی هم داریم که می شود "حس زبان" یا "عرف کلام" نامیدشان. برای روشن شدن بیشتر مطلب چند پاراگراف درخشان دیگر را با هم مروری بکنیم:

« آقای پل با این که چهار دهه در کنگره آمریکا خدمت کرده تاکنون از امضای اسناد دریافت حقوق بازنشستگی پس از اتمام دوره نمایندگی خودداری کرده و به خاطر مخالفت از دریافت حق بیمه دولتی از بیماران کم درآمد، از بیماران کم درآمد حق درمان بسیار ناچیزی دریافت می کند».

پرتقال فروش پیدا نشد؟ نه؟ خوب، دوباره بخوان. سه باره بخوان، کسی از خواندن نمرده‌. خواننده بیچاره چندبار باید متن بالا را بخواند تا بفهمد منظور نویسنده چیست؟ فعل کمکی "است" در جمله اول به کدام قرینه حذف شده‌است؟ آیا "مخالفت از چیزی" می‌کنند یا " با چیزی مخالفت می‌کنند"؟ آیا کمترین تناسبی بین اجزای عبارت بالا وجود دارد؟ آخر مگر نویسنده با زبان فارسی پدر کشتگی دارد که اینطور آن را مثله کرده‌است؟ نمی‌دانم اینجا باید به حال کشته (فارسی مظلوم، خواننده مفلوک) گریست یا بر حال نویسنده زنده.

« در پی انفجار انتحاری در غرب کابل دست کم سه غیرنظامی و یک مامور پلیس کشته‌شده‌اند. طالبان مسئولیت این حادثه را به دوش گرفته‌است».

جانا، مسئولیت عملیات تروریستی را "برعهده می‌گیرند" نه به "دوش". "به دوش گرفتن" همراه با فداکاری و زحمت است و بار معنایی‌اش هم مثبت. تداعی معنایی جمله بالا به خواننده فارسی‌دان این است که طالبان زحمت این عملیات تروریستی را کشید (ظاهراً به این خاطر که کس یا گروه دیگری قبول زحمت نکرده‌است)، یا این که جوری بر طالبان رفته و علیرغم میل باطنی "بار امانتی بر دوش کشیده‌است".

در اخبار ١١ آبان‌ماه ١٣٩٠، راوی شیرین سخن چنین درمی‌فشاند :

«.... به زبان معترضان مزه نخواهد کرد».

تا جایی که در متون خوانده یا در افواه شنیده‌ایم، آن علف بوده که به دهان ( و نه به زبان) بزی (و نه معترض سیاسی) مزه می‌کرده‌است. ظاهراً اینجا نویسنده توسن قلم را کمی زیادی تازانده و از چیزی شبیه "باب میل معترضان نخواهد بود"، یا "به مذاق معترضان خوش نخواهد آمد" اندکی فراتر جهیده و بر ترکیب بدیع فوق فرود آمده. والله اعلم....

« مرگ دلخراش یک خروس ماده و دو توله‌اش»

درست خوانده اید. خیلی باید خوش خیال باشید که فکر کنید اشتباه تایپی بوده؛ فقط یک نگاه بیندازید به صفحه کلید فارسی‌تان. بین "ر" و "و" و "س" هرکدام چند کلید فاصله است. می پرسید چه بوده؟ من هم نمی دانم که یکی چطور توانسته‌است دو واژه نامتجانس "خروس" و "ماده" را کنار هم بگذارد و متوجه لنگی کار هم نشود. البته این خبر هم بعد از چند ساعت تصحیح شد، هرچند در این فاصله ظریفان به اندازه کافی فرصت داشتند که حکایتها از مادگی خروس بسازند.

« بی پولی، دلیل لغو سفر قایقرانان ملی‌پوشان ایرانی»

هر آینه شما به "گلوبالیزیشن زبانی" هم اعتقاد داشته باشید و بدانید که در بعضی زبانها صفت هم مثل موصوف می‌تواند (یا می‌باید) جمع بسته شود، صفت و موصوف فارسی را هم جمع می‌بندید. ما هیچ وقت چیزی از کسی کم نداشته‌ایم!

« هیلاری کلینتون وزیر خارجه ایران»

"وزیر خارجه ایران" می‌تواند تعبیر درستی هم داشته باشد هرگاه دولت خودمان را "عروسک آمریکایی‌ها" بدانیم و با یک نقب دایی جان ناپلئونی نتیجه بگیریم که چون خانم کلینتون وزیر امور خارجه آمریکاست پس می تواند "درواقع" وزیر خارجه ما هم به حساب بیاید.

و اگر دیدید که

« مربی غافلگیر شده بارسلونا هم برگشت و او را حل داد»

هیچ حرص نخورید که ای کاش این مربی غافلگیر نمی‌شد و کسی را "هل" نمی‌داد.

تقریباً روزی نیست که در بی‌بی‌سی فارسی به ایرادهایی مشابه آنچه در بالا آمد برنخوریم. گاهی این اشتباهات در فواصل زمانی متغیراصلاح می‌شوند و گاهی با کمال سماجت در گوشه‌ای آرام می گیرند تا تاریخ مصرفشان بگذرد و از گردونه خارج شوند.

سهو و خطاهای بی‌بی‌سی فارسی فراوان است. شرح و بسط تک تک آنها مثنوی هفتاد من کاغذ می‌شود. گاهی ترجمه‌ها چنان بی‌معنا هستند که خواننده مجبور است از روی جمله فارسی، اصل انگلیسی خبر را شبیه‌سازی کند تا بفهمد متن چه می‌گوید. بی‌بی‌سی فارسی تقریباً هیچگاه در سرعت "زدن خبر" ، انتخاب آن و بیطرفی مثال‌زدنی نبوده‌است و شاید چنین انتظاراتی از آن فرای واقع‌بینی باشد. در عوض، گزافه نیست اگر بگوییم در نگارش فارسی، ترجمه متون، دقت در امانت و بهبود بسیاری موارد فنی دیگر می تواند بسیار بهتر باشد، و این همه، بدون آنکه به تریج قبای کسی بر بخورد. یکی از بهترین الگوها برای بخش فارسی درهمسایگی خودش است: "بی‌بی‌سی ورلد". اولین قدم، می‌تواند بازخوانی هر متنی باشد قبل از انتشار، آن هم توسط فردی غیر ازخود نویسنده!

شایسته سالاری

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Wed, 02 Nov 2011 20:47:00 +0000

قبلاً که گودر داشتیم و مشخص بود که کی لایک زده‌است و کی نه، تا پست هوا می‌شد ده تا لایک اولش می‌خورد که همه همین دوست و آشنا و رفیق بودند. الان اما دیگه معلوم نیست کی لایک زده‌است. رفاقتها دیگه جایی ندارند. معیار، شایستگی نگارنده است.

Environmental disaster

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Wed, 02 Nov 2011 13:37:00 +0000

آخرالزمان شده. شما بگو محشر کبری. گیج و منگیم همگی. ظهر وسط کوچه یک پرنده نشسته‌بود. تکون نمی‌خورد. نوکش باز بود و نفس‌نفس می‌زد. رفتم نشستم کنارش. اصلاً انگار نه انگار. یک ربعی تماشاش کردم، سنگ جم می‌خورد، این پرنده نه. بدوبدو اومدم شازده رو صدا کردم که بیا ببینیم این چشه. بهم گفت این سومیه امروز. دوتا پرنده با فاصله زمانی کوتاه صاف اومدند تو پنجره و خوردند به شیشه و غش کردند. حتی شازده فکر کرده‌بوده که یکی‌شون مرده. کم‌کم به خودشون اومدند. حدود یک ساعت طول کشیده تا تونستند بپرند. بعد هم گفت که احساس می‌کنه هوا آلوده‌است. شازده شامه تیزی داره.

یواش یواش سر من به دوران افتاد. خواب آلود شدم. ولو افتاده‌بودم که سنجاب رو دیدم روی درخت. بی‌حرکت نشسته‌بود. بیست دقیقه جم نمی‌خورد. پنجره رو باز کردیم. سر و صدا کردیم. اصلاً انگار نه انگار. یک پرنده هم بی‌حرکت کنارش بود. بالاخره یک تکونی خورد و رفت بالا. ده دقیقه بعدش از اون بالا تالاپی افتاد روی زمین. کشان‌کشان خودش رو کشوند کناری. بعد دیدم که یک فاخته داره وسط خیابون کج‌کج راه می‌ره. پنداری مست باشه. حالا هم سنجاب دومی اومده روی درخت. فقط دمش تکون می‌خوره. اینم گیجه. به نظر سوخت یکی از موتورخونه‌ها کامل نمی‌سوزه و هوا مسمومه.

یواش‌یواش داره خوابم می‌بره. من نباید بخوابم. من بیدار می‌مونم. من نباید بخوابم. نباید بخوااااا... نبااااا....

گفتگوی تمدنها به سبک میرزاده‌خانم

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Fri, 14 Oct 2011 21:10:00 +0000

٢٢ مهر ١٣٩٠

برفک بی‌بی‌سی را درآوردیم

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Tue, 04 Oct 2011 21:18:00 +0000

قدیمها که فقط دوتا کانال یک و دو را داشتیم که از یک ساعتی به بعد هم سرود جمهوری اسلامی می‌زدند و برفک و برنامه تمام، زیاد پیش می‌آمد که زن‌عمو بگوید "دیشب برفک تلویزیون را درآوردیم و خوابیدیم". حالا شده‌است حکایت ما! برفک بی‌بی‌سی را درآورده‌ایم. طبق لیست ارائه‌شده در ویکی‌پدیا، دیگر هیچ سریال پلیسی انگلیسی و یا Costume Drama نمانده‌است که ندیده‌باشیم.

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Thu, 01 Sep 2011 12:35:00 +0000

من الان جداً این سوال برام مطرح است که بشری که لباسهای زنانه خال‌خالی و دامنهای پفی و کفشهای پاشنه‌بلند دهه پنجاه و مد دهه شصت و رنگهای دهه هفتاد میلادی را دیده‌است، چطور فکر می‌کند که این چیزهایی که الان می‌پوشد قشنگ است؟

Stereotypes, extended

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Fri, 26 Aug 2011 22:22:00 +0000

در کنار کلمانی مثل "قضاوت" و "جاج" و "تعمیم" که مثل نقل و نبات افتاده‌است در دهان مردم، یکی از کلماتی که من به تازگی به آن حساسیت پیدا کرده‌ام، "جنسیت" یا "جنسیتی" است. اما الان مجبورم، می‌فهمید؟ مجبورم که خودم استفاده کنم. آن هم نگاه جنسیتی گارسونها به غذاست. همیشه شنیتسل و استیک را می‌گذارند جلوی شازده و غذای گیاهی را تعارف من می‌کنند. راکی را به شازده می‌دهند و آبجو را به من. بستنی و خامه نصیب شازده می‌شود و قهوه تلخ و چایی نصیب بنده. استثنا هم ندارد.

صمیمیت اصن‌یه‌وضی

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Wed, 24 Aug 2011 14:03:00 +0000

با توجه به دو مطلبی که اخیرا خواندیم در باب "ممیزی کلمات" و "قیچی کردن" در وزارت ارشاد، الگویی تهیه کردیم مطابق خواسته برادران محترم در وزارت ارشاد که انشالله مورد استفاده نویسندگان و مترجمان محترم قرار بگیرد تا ما هم قدمی در جهت پاکسازی عفت عمومی این مرز و بوم برداشته باشیم.

تکلیف توتون‌آخوت: نمایشنامه‌ای ناموسی- اخلاقی- میهنی- تربیتی، در دو پرده، بر اساس بیت زیر بنویسید.

مردم از شوق هم‌آغوشی آن سرو دریغ..... کان نهال چمن حسن به بر دیر آمد

نمایشنامه.... در دو پرده به قلم توتون‌آخوت

(پرده بالا می‌رود. سالن پذیرایی نمایان می‌شود. مهمانان روی مبلهای استیل طلایی و آبی با دسته‌هایی به شکل شیر شرزه نشسته‌اند. ترتیب نشستن محرم و نامحرم در میان مهمامان رعایت شده‌است. با این وجود حاج مصطفوی و عمه ملوک ششدانگ حواسشان به اختلاط جمعیت است. در میان سالن چند جوان با آهنگ "همه جان و تنم، وطنم وطنم وطنم وطنم" مشغول ورزش هستند. یکی از جوانان کمی شیطنت می‌کند و مقداری حرکات موزون اضافه می‌کند که کارگردان روی صحنه می‌آید و گوش او را گرفته و کشان کشان از صحنه خارج می‌کند. کارمند ارشاد، دوباره روی صندلی ردیف اول، میان تماشاچیان آرام می‌نشیند. راضیه در گیلاسهای پایه‌دار دوغ آبعلی و شیر تعارف مهمانان می‌کند. علیرضا، شوهر او، با چشم راضیه را دنبال می‌کند.)

امیرهوشنگ: عموجان، حال شما خوب است؟

حاج‌ مصطفوی: الحمدلله پسرم. نفسی می‌آید و می‌رود. ما هم شکر خدا می‌گوییم.

امیرهوشنگ: الحمدلله. دخترعمو حال شما خوب است؟

حاج‌ مصطفوی: بله. حال ایشان هم خوب است.

امیرهوشنگ: الحمدلله.

عمه ملوک: امیرهوشنگ ، پسرم، از این شیر بخور. برای سلامتی خوب است. ما به جوانان سالم و غیور برای دفاع از میهن نیاز داریم.

امیرهوشنگ: چشم عمه جان. هرچه شما بفرمایید. احترام به بزرگتر از واجبات است.

(کارمند ارشاد، بلند دست می‌زند)

(راضیه روی مبل می‌نشیند. علیرضا می‌خواهد کنارش بنشیند که خاله طاهره شیرجه می‌رود روی مبل و کنار راضیه جا می‌گیرد. علیرضا با لبخند دور می شود و جایی بین حاج‌ مصطفوی و آقای سمیعی پیدا می‌کند.)

خاله طاهره: راضیه جان، صمیمیت زیاد در جمع خوبیت ندارد. ما از آن خانواده‌ها نیستیم.

(راضیه با سر تایید می‌کند.)

(پرده با صدای تشویق کارمند ارشاد پایین می‌آید.)

پرده دوم:

(پرده بالا می‌رود. مهمانان رفته‌اند. راضیه مشغول جمع و جور و نظافت است. علیرضا با پیژامه و زیرپیراهن وارد صحنه می‌شود. کارگردان بدو بدو دنبالش می‌اید و یک گرمکن ورزشی دستش می‌دهد که روی زیرپیراهن بپوشد. کارمند ارشاد دست می‌زند)

علیرضا: مهمانی خیلی موفقی بود. بحثهای خیلی خوبی کردیم و به نتایج اخلاقی زیادی رسیدیم.

راضیه: بسیار خوشحالم.

علیرضا: اینها را فردا جمع می‌کنی. امشب خیلی دلم هوای...

(سرفه کارمند ارشاد)

علیرضا: بستنی کرده‌است. داریم؟

راضیه: در یخچال است. (و به اتاق خواب اشاره می‌کند)

علیرضا: پس من رفتم. تو هم بیا که من مردم از شوق...

(سرفه کارمند ارشاد)

علیرضا: ...من مردم از شوق صمیمیت. چند وقتی هست که با هم صمیمی نبودیم.

راضیه: اینها را جمع کنم می‌آیم.

(علیرضا می‌رود. راضیه با چشم او را تعقیب می‌کند. می‌خواهد دنبالش برود که کارمند ارشاد سرفه می‌کند. راضیه در صحنه مشغول نظافت می‌شود. جمع می‌کند. جابجا می‌کند. گردگیری می‌کند. بعد هم روی مبل می‌نشیند و به دستانش زل می‌زند. بعد از یک ساعت صدای خرخر علیرضا بلند می‌شود. راضیه به کارمند ارشاد نگاه می‌کند. با تایید وی، به سمت اتاق خواب می‌رود. پرده آرام پایین می‌آید. کارمند ارشاد به تنهایی و با هیجان دست می‌زند.)

برای دوست

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Fri, 12 Aug 2011 23:31:00 +0000

در راستای شعر جواد طوسی برای مسعود کیمیایی، ما هم شعر زیر را تقدیم می‌کنیم به روله نیاز:

تو ای لربچه تک سوار خسته
که تفنگ برنو برازنده دستهای توست

صدای سم مادیان می‌آید

من

به این فکرم که مردان خسته می‌آیند

آیا،

تو هم با آنانی؟

چه خوئه همه بیان و تونم واشو

می‌اندیشم

که ای کاش با آنها باشی

اما

آهو نزده باشی

چرا که

«تفنگ حیفه که آهو بکشی آهو قشنگه

تفنگ حیفه بکشی کوک کوهی رنگارنگه

تفنگ بزه وه او دزد فراری»

یعنی

می‌خواهم بگویم

ماشه را با عقل بچکان

...لربچه!

مرداد 90، هامبورگ

زبان دلتنگی

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Tue, 02 Aug 2011 17:12:00 +0000

امروز متوجه شدم که وقتی دلم برای ایران تنگ می‌شود، فارسی فکر می‌کنم. آهنگهای فارسی گوش می‌کنم. به تهران فکر می‌کنم. وقتی دلم برای خانواده‌ام تنگ می‌شود، ترکی فکر می‌کنم. موزیک ترکی گوش می‌کنم و به ترکی اشک می‌ریزم. خیلی دلم تنگ آن مرد عزیز است. تمام آهنگهای ترکی دنیا هم آرامم نمی‌کند.

Zum Geburtstag viel Glück

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Sat, 30 Jul 2011 16:20:00 +0000

امروز تولد خانم مهربان پیر همسایه است. از صبح همه اهل محل برایش گل می‌آورند. خودش البته صبح خانه نبود. حتماً رفته‌بود سر خاک شوهرش. خانم مهربان پیر همسایه، همیشه به هر بهانه‌ای می‌رود قبرستان. خودش می‌گوید که شش تا قبر دارد که از آنها نگهداری کند. نگهداری به معنای هزینه است، بعلاوه اینکه هر هفته باید سر بزند و تمیز کند و گل ببرد و گل عوض کند. باد و بوران و برف و سرما هم نمی‌شناسد. به هر مناسبتی هم می‌رود آنجا.

بله می‌گفتم. ما در را به روی همسایه‌ها باز می‌کردیم، می‌آمدند داخل و می‌رفتند طبقه بالا در خانه خانم مهربان پیر همسایه را باز می‌کردند و گل را می‌گذشتند روی میز و می‌رفتند. البته تمام مدت هم با ما چاق‌سلامتی می‌کردند. راستش ما همسایه‌ها را خیلی نمی‌شناسیم. یعنی سعی نکردیم بشناسیم و کار بدی کردیم. الان اسم دو سه نفرشان را بیشتر نمی‌دانیم. مثلاً در آن خانه روبرویی یک خانواده شامل پدر و مادر و دختر و داماد و پسرها و عروسها و نوه‌ها زندگی می‌کنند که ما فقط اسم یکی از دامادها را بلدیم. پسر خود خانم مهربان پیر همسایه هم همین نزدیکی‌هاست. از خانه مادرش یک شلنگ بیاندازد، رسیده‌است در خانه خودش.

یا مثلاً خانم پیر هشتاد ساله خانه بغل؛ از حیاط ما، حیاط او کاملاً دیده‌می‌شود. همیشه زانو می‌زند و علف وجین می‌کند. بچه‌های مستاجرش را بزرگ کرده‌است. چون مستاجرش مادر تنهایی بود که باید کار می‌کرد. بچه‌ها به اون مادربزرگ می‌گویند. همین پسر خانم مهربان پیر همسایه هم به صاحبخانه خودشان مامان‌بزرگ و بابابزرگ می‌گفت. ما الان در خانه همان صاحبخانه زندگی می‌کنیم که فوت کرده‌اند. حتی ما هم مامان‌بزرگ و بابابزرگ می‌گوییم.

یا همین برادر خانم مهربان پیر همسایه را بگویم. کمرش درد می‌کند و نمی‌تواند کار کند. برای همین درآمدش بالا نیست. قبلاً‌هم خانه نداشته‌است. اما خانم مهربان پیر همسایه از سهم ارث مادری گذشته‌است تا برادرش بتواند خانه بخرد و راحتتر زندگی کند. خانم مهربان پیر همسایه اینطوری به آرامش رسیده‌است.

بله می‌گفتم، امروز تولد خانم مهربان پیر همسایه است. پستچی محل که برای ما بسته آورد، یک شاخه گل و یک کارت هم برای خانم مهربان پیر همسایه آورده‌بود. پستچی می‌دانست که تولدش است. احتمالاً کسبه محل هم می‌دانند. بعد هم احتمالاً خانم مهربان پیر همسایه برای کسبه محل شیرینی می‌برد. قبلاً دیده‌ام که این کار را بکنند.

درضمن توی خیابان دوتا خانوم مسن، به من گفتند که سلام و تبریکشان را به خانم پیر مهربان همسایه برسانم. خانم نانوا هم گفت عصر خودش برای خانم مهربان پیر همسایه گل می‌آورد.

خیلی دلم می‌خواهد یک نفر جرأت کند و به من بگوید که این غربی‌ها عاطفه‌ ندارند.

"حیاط" وحش

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Thu, 28 Jul 2011 23:40:00 +0000

در حال شستن ظرفها، یک لحظه سر بلند کردم و توی حیاط را نگاه کردم. یک فاخته، خوش و خرم داشت برای خودش می‌چرید. یک راسو از زیر بوته بیرون پرید. خرخره پرنده را گرفت. فاخته دوتا بال بال زد و بی‌حرکت ماند. راسوی دوم از زیر بوته آمد و دوتایی شکار را کشیدند و بردند. کل ماجرا بیست ثانیه هم طول نکشید. همچین حیاطی داریم ما!

کار از محکم‌کاری عیب نمی‌کند

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Mon, 25 Jul 2011 23:41:00 +0000

در خبرها آمده‌است که:

مسافر متروی شهرری كه بر اثر ازدحام جمعیت به چاله مترو سقوط كرده بود از مرگ حتمی نجات پیدا كرد.

به گزارش فارس، مسافر مترو با تیزهوشی پس از سقوط به چاله حركت قطار مترو از مرگ حتمی نجات یافت.

دختر 30 ساله‌ای كه مسافر مترو بود بر اثر ازدحام جمعیت در ایستگاه متروی شهرری به داخل چاله حركت قطار مترو افتاد كه خوشبختانه با سرعت عمل وی از این حادثه نجات یافت.

جانشین پلیس مترو در ارتباط با این حادثه در گفت‌وگو با خبرنگاران عنوان كرد: دختر دانشجوی 30 ساله كه بر اثر ازدحام جمعیت به داخل چاله حركت قطار مترو سقوط كرده بود با سرعت عمل و اعتماد به نفس در بین دو ریل قطار به حالت خوابیده قرار گرفت و با وجود اینكه قطار از روی ریل رد شد آسیبی به وی نرسید و از مرگ حتمی نجات یافت.

رسول جمشیدی گفت: پس از عبور قطار، برق ایستگاه قطع و با تلاش ماموران مترو این دختر دانشجو از چاله حركت قطار مترو خارج شد.

این دختر دانشجو توسط اورژانس ایستگاه معاینه و پس از آن در حالی كه وضعیت رضایت بخشی داشت برای اطمینان بیشتر به بیمارستان هفت تیر منتقل شد.

از آن جایی که ممکن است هنوز نکات مبهمی در خبر بالا باشد که خوانندگان عزیز متوجه نشده‌باشند، از توتون‌آخوت عزیز خواهش کردیم که خبر را تحلیل و تفسیر کند. توتون‌آخوت درمیزگردی با حضور میرزاده‌خانم و شازده و تنی چند از خوانندگان فرمود: مسافر متروی شهر ری بر اثر ازدحام جمعیت به چاله مترو سقوط کرد که با هوشیاری از مرگ حتمی نجات یافت.

حال اگر باز هم سوالی دارید، با روابط عمومی میرزاده خانم تماس بگیرید تا برایتان روشن کنیم که مسافر متروی شهر ری بر اثر ازدحام جمعیت به چاله مترو سقوط کرد که با هوشیاری از مرگ حتمی نجات یافت.

باتشکر از غزل خانم که توجه ما را به این خبر جلب کردند.

سیزده درجه ابری، زده عصب سیاتیک بدجوری

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Sun, 24 Jul 2011 17:28:00 +0000

خلقمان تنگ است. بیشتر از یک ماه است که از کمردرد و پادرد چهارچنگولی مانده‌ایم. نای تفرج نداریم و حال و حوصله بهکذا. آب و هوا هم که یاری نمی‌کند کمی خلقمان سر جایش بیاید. دوم برج اسد است و ما با کیسه آب گرم زیر پتو خزیده‌ایم و گودر و وبلاغ می‌خوانیم. بسیار مکدریم از اوضاع خودمان. پنداری ما همان میرزاده‌خانم شاد و شنگولی نیستیم که در ازمنه نه چندان ماضی، میانه مجلس با "امشو شوشه لیپک لی‌لی‌لونه" یا همچی چیزی، شلنگ تخته می‌انداختیم و جمعی را متحیر می‌کردیم که ماشالله چه نفسی دارد این میرزاده خانم! فی‌الحال که عارضه دپرسیون مستولی گشته‌است و از روزگار غدار و فلک کج‌مدار گلایه می‌کنیم که صبح تا شام باران بر سرمان می‌بارد و تیلیک تیلیک می‌لرزیم. نه هوای پیک نیک کنار آب است و نه هوای بستنی‌خوران در شهر.

الغرض، فعلاً حالمان خوش نیست. انشالله اولین اشعه آفتاب را که دیدیم، با دایره دنبک اینجا می‌آییم و این اتفاق فرخنده را جشن می‌گیریم. بلکه دلمان کمی باز شود.

درضمن

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Sun, 26 Jun 2011 18:06:00 +0000

آن سر طیف را گفتیم، اما از این سر طیف هم غافل نشویم که به همان نسبت، قابلیتهای فحاشی به زبان ترکی بی‌پایان است. حیف که شرم حضور مانع می‌شود در این مورد هم برایتان مثال بیاوریم! همینقدر بگوییم که مثلی هست در زبانهای اروپایی، بعنوان مثال انگلیسی، که:

To swear like a Turk

تحبیب در کلام

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Sat, 25 Jun 2011 22:30:00 +0000

دارم یک متنی می‌خوانم به ترکی استامبولی. پر از قربان‌صدقه است. خیلی شیرین و قشنگ روی کلام نشسته‌است. با جمله یکیست. مردم یک در میان به هم جانم و عزیزم و اصلانم و برگ گلم و اینها می‌گویند. بچه‌های چهارده پانزده‌ساله در رفاقت به هم "کس‌کش" نمی‌گویند. فحش خواهر مادر نمی‌دهند که ثابت کنند چقدر رفیقند. ما هم در دعوا به هم فحش می‌دهیم، هم وقتی خیلی رفیقیم. دقیقاً هم همانها را می‌گوییم. آنها در رفاقت به هم اصلان و شیرزاد و پسرم می‌گویند. دخترها در مدرسه خیلی طبیعی به همکلاسی‌شان "خوش‌تیپ" می‌گویند و پسرها به دخترها "دخترم". یا خواهر و برادر کلی لفظ تحبیب برای هم دارند. ما این فرهنگ را نداریم.

حالا سوای همه اینها، یک جای داستان بچه‌ها در کلاس آواز می‌خوانند، مدیر که شخصیت منفی داستان است، می‌آید و با عصبانیت می‌گوید "مگه اینجا تئاتره؟". نمی‌گوید "باغ‌وحش"، نمی‌گوید "طویله"، چیزهایی که به گوش ما خیلی آشناست!

من هی می‌خوانم و می‌نویسم و قربان صدقه این زبان می‌روم. اینکه چقدر رویش کار شده‌است و چقدر فارسی روزمره ما عقب است.

ترکی استامبولی زبان شیرینی است. خیلی وقت است که من شیفته لطافت این زبانم. در بقالی ترک، کارگر به صاحب کار "آقا" نمی‌گوید. "عموجان" می‌گوید. مشتری بسته به سنش خواهربزرگتر و برادربزرگتر و خاله و عمو است. بچه در اتوبوس جایش را به "خاله" می‌دهد. الفاظی که بچه بزرگتر برای بچه کوچکتر به کار می‌برد، همه نشانه حمایت دارد. این کلمات در اتوبوس و مترو و پارک و فروشگاه مدام به گوشتان می‌خورد.

هر دفعه سعی می‌کنم این جمله‌ها را به فارسی برگردانم، خیلی لوس می‌شوند. اصلاً انگار زبان، محبت را پس می‌زند. حالا از سعدی و حافظ مثال نیاورید که چطور قربان صدقه معشوق می‌رفتند، آن هم آنقدر شاعرانه. من درباره زبان فارسی روزمره حرف می‌زنم. در فرهنگ ما جاافتاده نیست که پدر در سه‌خط جمله، پنج بار لفظ تحبیب برای دختر و پسرش به کار ببرد. ولی این روی زبان ترکی نشسته‌است. جزئی از کلام است. حالا شما خوب فکر کنید ببینید همین "عزیزم" فارسی چقدر نامانوس است! جزئی از جمله نیست، چون بخشی از فرهنگ عامه نیست. بیشتر یک ژست است تا اینکه واقعی باشد. انگار آن را به زور تپانده‌ایم آن وسط. "محبوبم، چایی می‌خوری؟"، "تا این وقت شب کجا مونده‌بودی عزیزم؟"، "آشغالها رو گذاشتی دم در جانم؟"...

یا مثلاً ترکها به سرباز جوان صفر "محمت‌جیک" می‌گویند. انگار در فارسی بگوییم "ممد کوچولو". ما می‌گوییم "آش‌خور". آنها تحبیبش می‌کنند، ما تحقیرش می‌کنیم.

یا اینکه اصوات شگفتی و تحسین و تحذیر و افسوس خیلی دارند که زبان را نرم می‌کند. اوووه، یااا، هییییی، هی... . ما نداریم. یعنی باز در فارسی امروزه جا نیفتاده‌است. "وه" و "آوخ" و "عجبا" مال ادبیات قدیم است. نمی‌نشیند روی زبان.

یا مثلاً فرض کنید شما در فارسی بخواهید از کون کسی تعریف کنید. بله، برای همه بالاخره پیش می‌آید که بخواهند از کون کسی تعریف کنند. حالا اگر کلمه تحبیب برایش پیدا کردید! کلمه‌ای که همه کم و بیش بشناسند. وگرنه ممکن است خانواده‌ها برای خودشان کلمات غیراستاندارد داشته‌باشند. اما من کلمه‌ای می‌خواهم که در فرهنگ جا افتاده‌باشد. باسن و سرین و نشیمنگاه که به کار ما نمی‌آید. کون هم بار معنایی دیگر دارد. صرفاً تحبیب نیست. یعنی ما اصلاً همچین کلمه‌ای نداریم. کون بار جنسی هم دارد. کلمه‌ای است که از توی آن فحش هم درمی‌آید. حالا برای بقیه اعضای بدن کلمه می‌شناسید؟ کلماتی که لاتین نباشند، مورد استفاده پزشکان نباشند، در فرهنگ عامه مجبور نباشید به قرینه عفت کلام حذفشان کنید، صرفاً کلماتی باشند که تداعی‌کننده خود عضو باشند، بدون اینکه بار معنایی خاصی داشته‌باشند.

یا مثلاً همین عرق سگی خودمان. چقدر بی‌ذوقی می‌خواهد جداً؟ ماست و خیار درست کردیم و سبزی خوردن و پنیر لیقوان و گردو و برانی و زیتون کنارش گذاشته‌ایم که در جوار رفقا "عرق سگی" بخوریم. ترکها به جایش "شیر اصلان" می‌خورند. در راکی آب می‌ریزند که رنگش بلافاصله تغییر می‌کند و سفید می‌شود و آن را به "شیر اصلان" تشبیه کرده‌اند. خب یعنی ذوق بیشتری به خرج داده‌اند دیگر!

خشونت و تحقیر در زبان فارسی خیلی عادیست. اسامی مستعارمان خالی از هرگونه لطف و ذوقی است. یک زبان فاخر شعر و ادب هزارساله داریم که خیلی هم به آن افتخار می‌کنیم، اما به درد زندگی روزمره‌مان نمی‌خورد. جای خالی الفاظ تحبیب در زندگی روزمره‌مان بدجوری به چشم می‌خورد.

پی‌نوشت: وقتی زبان فارسی می‌گوییم، منظورمان زبان فارسی استاندارد است که همه مردم کم و بیش با آن آشنا هستند. لهجه‌های محلی حکایتشان فرق می‌کند.

متن اعترافات یک فریب خورده سابق جریان پیچیده انحرافی

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Mon, 23 May 2011 21:06:00 +0000

من لام. میم. ملقب به میم.خ. یکی از اعضای فعال جریان انحرافی بودم. بنده اعتراف می‌کنم که از کودکی تفکراتی باطل، الحادی، نادرست و گمراه‌ کننده داشتم، اما به دلیل صغر سن مجال بال و پر دادن به این تفکرات را پیدا نکرده‌بودم. در سال 1996 برای اولین بار با جریان انحرافی در یکی از آبمیوه‌فروشی‌های معروف تهران آشنایی پیدا کردم. یک جریان انحرافی خودش را به من نشان داد و در حین نوشیدن معجون با من راجع به فتنه و انحراف حرف زد. از آنجایی که بنده آمادگی کامل و گرایش به سوی فتنه داشتم، سریع جذب جریان انحرافی شده و بعنوان بازوی فعال انحراف در دانشگاه محل تحصیل شروع به خدمت کردم. البته خدمت به زعم خود! چرا که نمی‌دانستم فی‌الواقع این خدمت من خیانت به مردم پاک ایران و نظام مقدس است که همینجا از همه عذر می‌خواهم و حلالیت می‌طلبم.

سال 1997 شبی به باغی دعوت شدیم که در آن نشست سالیانه جریان انحرافی برقرار بود. برخلاف سالهای گذشته که فقط انس در این نشست شرکت می‌کرد، این بار موجوداتی دوپا دیدیم که سم داشتند و پنجاه سانتی‌متر بالاتر از سطح زمین درهوا حرکت می‌کردند. طبعاً خوف کرده‌بودیم، اما از آنجایی که به جریان انحرافی ایمان داشتیم، ترس خود را پنهان کردیم. بعد از نواختن سرود سازمانی جریان انحرافی با ترجیع‌بند "انحراف، انحراف، راهت ادامه دارد" در جریان تغییرات چارت سازمانی جریان انحرافی قرار گرفتیم. جریان انحرافی با جریان زعفر جنی پیمان مودت و همکاری بسته‌بود و بنده به عنوان نماینده جریان انحرافی شروع به همکاری با جنها کردم. دفتر کار بنده هم از ساختمان بسیار شیکی در جردن به حمامی در حاشیه شهر منتقل شد. در معماری ساختمان یاد شده آگاهانه نمادهای فراماسونری مانند هرم و چشم جهان‌بین به کار رفته بود و نوک آن ابلیسکی بود. این ساختمان سیزده طبقه بود و پلاک آن هم 33 بود که همه، اعداد معناداری در فرقه ضاله فراماسونری هستند. طبعاً بنده از این انتقال در ابتدا راضی نبودم و عدم رضایت خود را اعلام کردم. مرا به حضور زعفر جنی بردند. زعفر جنی که نماینده شیطان روی زمین است و قدرت شیطانی زیادی دارد، طلسمی روی بنده اجرا کرد که آن حمام نمور به نظر بنده از باغهای بهشتی هم زیباتر آمد و خزینه‌های پرلجن بدبو، درنظرم شیرکاکائو شد و آن جنهای سم‌دار مخوف را به چشم غلمانهای ایتالیایی می‌دیدم.

جزئیات طلسم یاد شده را جهت ثبت در پرونده عرض می‌کنم. زعفر جنی درحالیکه خمیری از زهر عقرب درشت سیاه و تخم سگ و تار آراگوگ و گرد سم هیپوگریف و موی اژدر دریای شمال و تف جادوگر بی‌ناموس سرزمین غرب و خون اژدهای چیانگ لین چونگ درست می‌کرد تا از آن جوهری بگیرد و روی بدن بنده وردهایی بنویسد، می‌خواند:

من اگر صاحب هیکلی عجیبم
سی چهل "قرنه" فقط به فکر جیبم
کمی عوام‌فریبم
منم آن کسی، که با من بسی، مرد و زن انیس است
خونه‌ام تو شهر نیس است
حقیر دعانویس است

ابیات یاد شده از آن جهت اهمیت دارد که متوجه ذات آزمند این موجود شیطانی شوید. بعد در همان جلسه با جنی موسوم ه. کاف آشنا شدم که به مصلحت رئیس دادگاه جزئیات و نوع رابطه بنده و نامبرده در جلسه غیرعلنی مطرح خواهد شد. بعد از دستگیری اینجانب، نام این جن هم به کرات کنار اسم بنده دیده‌می‌شود که به خاطر ماهیت رابطه بنده و نامبرده است.

یکی از ماموریتهای بنده فریب و استخدام فردی موسوم به شازده بود که اطلاعات جامعی از رمالی کوانتومی داشت. این آخرین تکنیک رمالی است که در دنیا فقط آمریکا و یک کشور دیگر به علم آن دسترسی پیدا کرده‌اند. این رمالی پیشرفته که بر اصول برهم‌نهی (superposition) و درهم‌تنیدگی (entanglement) فیزیک کوانتومی استوار است، به شخص رمال امکان می‌دهد تا در آن واحد قادر به رمالی تعداد بی‌شماری از افراد باشد. در انواع دیگر رمالی، افراد باید دانه‌ دانه رمالی شوند.

زعفر جنی همچنین به بنده ماموریت داد که با جریانات انحرافی خارج از کشور رابطه برقرار کنم و با جذب اطمینان ایشان، آنها را به بهانه کنفرانسها و سمپوزیوم و کنگره‌های دهن‌پرکن به داخل کشور کشانده و پیشنهاد پست و مقام بدهم تا از این طریق به کابینه نفوذ کرده و اختاپوس‌وار مملکت را ببلعیم. نصف بیشتر مملکت را بلعیده بودیم که با هشیاری به موقع سربازان گمنام پرده از روی چهره انحرافی ما کنار رفت و البته چشم خود ما به ماهیت فاسد جریان انحرافی باز شد. با توجه به آنکه من تحت تاثیر طلسم و جادوی شیطان و جن بودم که امروزه البته جریان ضاله عرفان کیهانی به آنها بیوارگانیک می‌گویند تا ازاین طریق از "جریان عوام" برائت جویند و باسواد به نظر بیایند، از محضر دادگاه و ملت پاک و هوشیار و همیشه در صحنه ایران تقاضای بخشش دارم. باشد که دست جن و انس منحرف از دامانش دور شود.

Akita Inu

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Thu, 19 May 2011 19:58:00 +0000

رفته‌بودیم قدم بزنیم. یک سگ دیدیم. دوست داشتنی، خوشگل، قوی‌هیکل، قیافه نجیب. به شازده نگاه ملیحی انداختیم که یعنی ما از اینها می‌خواهیم. ایشان هم با نگاه ملیحتری پاسخ ما را دادند که یعنی تو جون بخواه! البته خودشان هم شیفته سگ شده‌بودند، وگرنه نگاه "برو بابا"یشان را به ما می‌انداختند.

در راه خانه خیال‌پردازی کردیم که سگ باید همینجوری باشد. درشت. قابل احترام. در عین حال مهربان و نجیب. اصلاً انگار گمشده‌مان را پیدا کرده‌بودیم. گفتیم بگردیم و یکی پیدا کنیم و بیاوریم و خوشبخت شویم. صاحبش گفته‌بود که نژاد ژاپنی است. داشتیم برایش اسم ژاپنی انتخاب می‌کردیم. فکر کرده‌بودیم که قدرت و نجابت و مروت به ژاپنی چی می‌شود! اسمش را یکی از اینها می‌گذاریم.

اما خلاف اینها را نوشته‌بودند. سگ خیلی قوی‌ای است و می‌تواند بسیار خطرناک باشد. علاقه زیادی به خوردن حیوانات کوچکتر از خودش دارد. گربه‌ها و سگهای همسایه امان ندارند. حتی به بچه‌های کوچک هم رحم نمی‌کند. نباید با بچه تنها گذاشتش. دوست ندارد حیوانی را بالاتر از خودش ببیند. یعنی مثلاً گربه روی مبل بنشیند و این روی زمین! خیلی مغرور است. نباید چیزی به تریج قبایش بربخورد. اهل شوخی هم نیست. در گذشته در شکار خرس و حیوانات درشت از این سگ استفاده می‌شده‌است. در حضور شما با مهمان کاری ندارد، اما در غیاب شما، مهمان را می‌درد. علاقه دارد که اکثر اوقات چیزی زیر دندانش داشته‌باشد. حالا می‌تواند موش باشد، یا مچ دست شما در حالیکه به طرف گنجه خوراکی راهنماییتان می‌کند. باید همیشه سرگرم باشد، چون زود افسرده می‌شود. خلاصه اینکه سگ بسیار سختی است و به درد تجربه اول سگداری نمی‌خورد.

تقصیر ما نیست! اگر بدانید چه روح لطیفی داریم ما! اما خب، نقطه ضعفمان حیوانات درنده مثل شیر و ببر و پلنگ و گریزلی و خرس قطبی است. ببینید، سگ هم که انتخاب می‌کنیم اینجوری از آب درمی‌آید.

Eurovision

noreply@blogger.com (میرزاده خانم) — Sat, 14 May 2011 22:45:00 +0000

همچی بفهمی نفهمی ما بردیم!