தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புடன் அரசாங்கம் நடத்தி வந்த பேச்சுக்கள் முடங்கிப் போயுள்ள நிலையில், தெரிவுக்குழுவுக்குள் கூட்டமைப்பை இழுப்பதற்கான அரசதரப்பு நகர்வுகளும் தோல்வியில் முடிந்துள்ளன.

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு தெரிவுக்குழுவுக்குள் வந்தால் தான் இனிமேல் அவர்களுடன் பேச்சுக்களை நடத்த முடியும் என்று அரசாங்கம் கூறியுள்ள நிலையில் அடுத்த கட்டப்பேச்சுகள் எப்போது என்று யாருமே கேள்வி கேட்பதும் இல்லை. பதில் கொடுப்பதும் இல்லை.

இந்தக் கட்டத்தில் கடந்த வாரம் ஐதேகவும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புடன் பேச்சுக்களை நடத்தியிருக்கிறது.

இதன்போது கூட்டமைப்பு அங்கம் வகிக்காத தெரிவுக்குழுவில் தாம் அங்கம் வகிக்கப் போவதில்லை என்று ஐதேக கூறியுள்ளது. அதுமட்டுமன்றி நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவின் அறிக்கை தொடர்பாக நாடாளுமன்றத்தில் ரணில் விக்கிரமசிங்க வெளியிட்ட கருத்தும் அரசாங்கத்துக்கு வெறுப்பைக் கொடுத்துள்ளது.

இதன் காரணமாக அரசு மீதான நெருக்கடிகள் மேலும் வலுவடைந்த சூழலில் தான் அமெரிக்க இராஜதந்திரிகள் அடுத்தடுத்து வந்து அரசாங்கத் தரப்புக்கு எரிச்சலூட்டியுள்ளனர்.

போர் முடிவுக்கு வந்த பின்னர் இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணும் பொறுப்பு அரசாங்கத்தின் மீது இயல்பாகவே சுமத்தப்பட்டது. ஆனால், அரசாங்கமோ பிடிகொடுக்காமல் நழுவி, அந்தப் பொறுப்பை தனது தலையில் இருந்து இறக்கி விட்டு அடுத்தவரைச் சுமக்க வைக்க முயற்சிகளை மேற்கொண்டது.

அதற்காகவே தெரிவுக் குழுவையும் அமைப்பதற்கு நடவடிக்கை எடுத்தது.ஆனால், இப்போது அரசியல் பேச்சுக்களும் இல்லை, தெரிவுக்குழுவும் இல்லை.  ஐதேகவும் கூட்டமைப்பும் பங்கேற்காத ஒரு தெரிவுக்குழுவை அரசாங்கத்தால் அமைக்க முடியாது.

அப்படி அமைத்தால்கூட அது அரசதரப்புக் குழுவாகவே இருக்கும்.  அந்தக் குழுவின் ஊடாக இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண்பதும் ஒன்று தான் அரசாங்கமே தீர்வை அறிவிப்பதும் ஒன்று தான்.

இதில் எந்தத் தரப்பின் ஊடாக அரசியல்தீர்வு முன்வைக்கப்பட்டாலும் அது அரதரப்புக்கு சிக்கலானதொன்றாகவே அமையும்.

இனப்பிரச்சினைக்கு அரசியல்தீர்வு காண்பதற்கு மாகாணங்களுக்கு பொலிஸ் காணி அதிகாரங்களை வழங்குவதற்கு அரசாங்கம் மறுத்து வருவதற்கு  காரணம் அரசியல் நோக்கம் தான்.

தமிழர்களுக்கு நியாயமான அதிகாரங்களைப் பகிர்ந்து கொடுத்தால் அவர்கள் பிரிந்து போய் விடுவார்கள் என்று கூறுவதெல்லாம் வெட்டியான நியாயங்களே தவிர உண்மையானவை அல்ல.

இதற்காகவே போரின் முடிவில் அழிந்து போனதாக அறிவித்த புலிகள் இயக்கத்தை அரசாங்கமே மீண்டும் உயிர்ப்பித்துள்ளது.

இலங்கையில் பிரிவினைவாதம் இனித் தோன்றாது என்று அடித்துக் கூறிய அரசாங்கம்,  இப்போது பிரிவினைவாதிகள் நாட்டைப் பிரிக்க முனைவதாக பிரசாரம் செய்கிறது.

நடைமுறையில் இப்போது பிரிவினை கோரிப் போராடும் நிலையில் தமிழர்கள் இல்லை என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மை. ஆனாலும் அரசாங்கம் அதிகாரப்பகிர்வை நிராகரிப்பதற்காக பிரிவினைவாதத்தை உயிர்ப்பிக்க முனைகிறது.

பொலிஸ் அதிகாரங்களை மாகாணங்களுக்கு வழங்கினால் மாலைதீவில் ஏற்பட்ட நிலை தான் இங்கும் ஏற்படும் என்று எச்சரித்துள்ளார் சட்டத்தரணி கோமின் தயாசிறி. மாலைதீவில் ஏற்பட்ட பிரச்சினைக்கும் பொலிஸ் அதிகாரங்களை மாகாணங்களுக்குப் பகிர்வதற்கும் துளியளவும் தொடர்பில்லை.

அதிகாரங்களைப் பகிர்ந்து கொடுப்பது ஆயுதக்கிளர்ச்சிக்கு வழிவிடும் என்ற கருத்தை சிங்களத் தேசியவாதிகள் இப்போது தீவிரமாக பிரசாரம் செய்யத் தொடங்கியுள்ளனர். ஆனால் அதிகாரங்களை பகிர்ந்து கொடுக்க மறுப்பதே அத்தகைய பிரச்சினைக்கு வழிகோலும் என்பதை அரசாங்கம் உணரவில்லை.

இனப்பிரச்சினைக்கு அரசியல்தீர்வு காண்பதற்கான அரிய சந்தர்ப்பத்தை அரசாங்கம் தொலைத்து விட்டது- தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. நாடாளுமன்றத்தில் இதுபோன்ற பெரும்பான்மை பலத்துடனும் அதிகாரபலத்துடனும் முன் எவரும் ஆட்சியில் இருக்கவும் இல்லை. இன்னொரு முறை ஆட்சிக்கு வரமுடியும் என்று எதிர்பார்க்கவும் முடியாது.

ஆனால் இந்தப் பெரும்பான்மை பலத்தை கொண்டு இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பதற்கான நடவடிக்கையில் அரசாங்கம் இறங்கவில்லை.  அரசியல் நலன்கள் பாதிக்கப்பட்டு விடலாம் என்ற அச்சமே இதற்குக் காரணம்.

உள்நாட்டில் அரசியல் நலனை முன்னிறுத்தி அரசாங்கம் செயற்படத் தொடங்கியதன் விளைவாக – சர்வதேச சமூகத்தின் ஆதரவை இழக்கும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.
அதன் விளைவு தான் அமெரிக்கா இப்போது இலங்கைக்கு எதிராக எடுத்துள்ள முடிவு.

இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானம் ஒன்றை ஜெனீவாவில் கொண்டு வரும் முயற்சிக்கு அமெரிக்கா ஆதரவு தெரிவித்துள்ளது.  அதைவிடஇ தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புடனான அரசியல் பேச்சுக்கள் விடயத்தில் அரசாங்கம் கொண்டுள்ள நிலைப்பாட்டைக் கூட ஆதரிக்கும் நிலையில் அமெரிக்கா இப்போது இல்லை என்பது தெளிவாகியுள்ளது.

தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புடன் நடத்தப்படும் பேச்சுக்களின் மூலம் எட்டப்படும் இணக்கப்பாடு தெரிவுக்குழுவுக்கான விவாதப் அமைய வேண்டும் என்று அமெரிக்கா கூறியுள்ளது.

இது தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புடனான பேச்சுக்கள் குறித்து அரசாங்கம் கொண்டுள்ள நிலைப்பாட்டுக்கு முற்றிலும் எதிர்மாறானது.

முன்னர் அரசாங்கத்தின் பக்கம் நின்ற அமெரிக்கா இப்போது தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பக்கம் மாறி நிற்கிறது. இப்போதெல்லாம் கொழும்பு வரும் அமெரிக்காவின் உயர்மட்ட இராஜதந்திரிகள்இ முதலில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பைத் தான் சந்திக்கிறார்கள்.

அதன் பின்னர் தான் அரசதரப்புடன் பேசுகிறார்கள். இதுவும் கூட அரசாங்கத்துக்கு வெறுப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். அங்கீகரிக்கப்பட்ட அரசதரப்புடன் முதலில் பேசாமல் கூட்டமைப்புடன் பேசுவது இராஜதந்திர வழிமுறைகளுக்கு முரணானது என்றும் இலங்கை அரசு கருதுகிறது. முன்னரெல்லாம் இப்படியான நிலை இருந்ததில்லை. சமீபத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் தான் இவை.

இதற்குக் காரணம் போர் முடிந்த 33 மாதங்களில் அரசாங்கத்தினால் செய்ய முடியாமல் போன விடயங்கள் தான். போர் நடந்த காலத்தில் சர்வதேச சமூகத்தின் ஆதரவையும் நம்பிக்கையையும் பெற்றிருந்த அரசாங்கம், போர் முடிந்த பின்னர் அவற்றைத் தக்க வைப்பதில் தோல்வி கண்டு விட்டது.

போரில் கிடைத்த வெற்றியைக் கொண்டும், அதையடுத்து தேர்தல்களில் கிடைத்த மாபெரும் வெற்றிகளைக் கொண்டும் அரசாங்கம் போட்ட கணக்கு தப்பாகி விட்டது.

இலங்கையில் நீடித்த அமைதியை உருவாக்க விரும்பும் சர்வதேச சமூகம் அதை அரசாங்கத்தின் மூலம் செய்யவே விரும்புகிறது. ஆனால், அரசாங்கமோ அதற்குப் பிடிகொடுக்காமல் நழுவப் பார்க்கிறது.  இதன் விளைவாகத் தான் சர்வதேச அரங்கில் – ஜெனிவா கூட்டத்தொடரில் கண்டனத் தீர்மானம் ஒன்றுக்கு முகம் கொடுக்கின்ற நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

இப்போது கூட, சர்வதேச அழுத்தங்களில் இருந்து தப்பிக்க அரசுக்கு வழிகள் உள்ளன.  ஆனால் அந்த வழிகளை தெரிவு செய்வதானால், அரசியல் நலன்களைத் துறந்து விட்டுத்தான் பயணிக்க வேண்டும். அதனைச் செய்ய அரசாங்கம் இன்னமும் தயாராகவில்லை. இதேநிலை தொடருமானால் ரொபர்ட் ஓ பிளேக் எச்சரித்துள்ளது போன்று, சர்வதேசம் தலையிடும் நிலை ஏற்படலாம்.

Thanks – Tamilmirror.lk

ஜெனீவாவில் இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானம் ஒன்றைக் கொண்டு வரவேண்டியது தவிர்க்க முடியாத விடயம் என்று அமெரிக்கா உணர்ந்துள்ளது.  போர் முடிவுக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட மூன்று ஆண்டுகளாகப் போகின்ற நிலையில் தான், அமெரிக்கா இந்த முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது.

கடந்தமாத இறுதியில் அமெரிக்க இராஜாங்கச் செயலர் ஹிலாரி கிளின்டன், இலங்கையின் வெளிவிவகார அமைச்சர் பேராசிரியர் ஜி.எல்.பீரிஸுக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றில், ஜெனிவா கூட்டத்தொடரில் இலங்கைக்கு எதிராக கொண்டு வரப்படும் தீர்மானத்தை ஆதரிக்க அமெரிக்கா முடிவு செய்துள்ளதாக கூறியிருந்தார்.

இதற்கு முன்னதாக அமெரிக்க இராஜாங்கத் திணைக்களத்தைச் சேர்ந்த அதிகாரிகள் பலரும் பல்வேறு விதமான எச்சரிக்கைகளை கொடுத்திருந்தனர்.   அவையெல்லாம் ஏதோ ஒரு செய்தியாளர் சந்திப்பில் வெளியிடப்பட்டவை அல்லது அறிக்கையாக வெளியிடப்பட்டவை தான். அவற்றை முற்றிலும் அதிகாரபூர்வமான எச்சரிக்கையாகக் கருத முடியாது.

இப்போது ஹிலாரி கிளின்டன் அனுப்பியுள்ள கடிதம்  முறைப்படியாக எச்சரிக்கை செய்யும் வகையிலானது. எழுத்துமூலமாக கொடுக்கப்பட்டுள்ள முன்னறிவித்தல் இது.

ஜெனீவாவில் இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானத்துக்கு அமெரிக்கா ஆதரவு வழங்கப் போகிறது என்ற தகவல் பரிமாறப்பட்டுள்ளதற்கு தனியே எச்சரிக்கும் நோக்கம் மட்டும் காரணமல்ல.

அதற்கும் அப்பால் இலங்கைக்கு மேலும் சந்தர்ப்பம் அளிக்கும் வாய்ப்பையும் அமெரிக்கா நிராகரிக்கவில்லை என்பதையும் குறிப்பிட்டேயாக வேண்டும். அதனால் தான் வெளிவிவகார அமைச்சர் ஜி.எல்.பீரிஸை வோஷிங்டனுக்கு விளக்கமளிக்க வருமாறு கேட்டுள்ளார் ஹிலாரி கிளின்டன்.

ஜெனீவாவில் இலங்கைக்கு எதிரான பிரேரணையைக் கொண்டு வரத் தயாராகியுள்ள அமெரிக்கா, அதனைச் சத்தமின்றி செய்து விட்டுப் போயிருக்கலாம். அதாவது, ஈரானைப் போன்று, ஈராக்கைப் போன்று லிபியாவைப் போன்று இலங்கையைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்று அமெரிக்கா கருதியிருந்தால், அப்படித் தான் செய்திருக்கும்.

ஆனால் இலங்கையைத் தண்டிக்கும் நோக்கத்தை மட்டும் அமெரிக்கா கொண்டிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அதற்கும் அப்பால் அமெரிக்காவிடம் இன்னொரு திட்டம் உள்ளது. ஹிலாரியின் கடிதம் கிடைத்த பின்னர், கடந்தவாரம் நடந்த அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் இந்த விவகாரம் குறித்தே அதிகம் விவாதிக்கப்பட்டதாக தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.

ஏற்கனவே பல பொது மேடைகளில் அவர், மேற்குலகம் தனது ஆட்சியைக் கவிழ்க்கச் சதி செய்வதாகக் கூறியிருந்தார். எவ்வாறாயினும் அமெரிக்காவின் இப்போதைய நகர்வுகளை அரசாங்கம் ஆட்சிக் கவிழ்ப்புக்கான முயற்சியாகவே கருதுகிறது போலுள்ளது. அதற்கான வாய்ப்புகளை முற்றிலுமாக நிராகரிக்க முடியாது போனாலும் அமெரிக்காவின் இப்போதைய இலக்கு அதுவாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.

அமெரிக்காவைப் பொறுத்தவரையில் இலங்கையில் நிலையான அமைதியை உருவாக்க வேண்டியது அவசியம் என்று கருதுகிறது. அப்படிச் செய்யாது போனால் அது தெற்காசியாவில் இந்தியா, சீனா, அமெரிக்கா என்ற பல்வேறு நாடுகளும் தொடர்புபட்ட ஒரு சிக்கலைத் தோற்றுவித்து விடும்.

சீனாவின் பிடியில் இருந்து இலங்கையை விடுவிக்க முடியாது. மீண்டும் போர் ஒன்று இலங்கையில் எந்த வடிவத்திலும் உருவாவதை அமெரிக்கா அனுமதிக்கப் போவதில்லை. ஏனென்றால், அது சீனாவின் நலன்களை வலுப்படுத்தி விடும்.

இப்படிப்பட்ட நிலையில், இலங்கையில் நிலையான அமைதியை உருவாக்குவதற்காக சில அரசியல் நகர்வுகள் அவசியம் எனக் கருதுகிறது அமெரிக்கா.

போர் முடிவுக்கு வருவதற்கு சில நாட்கள் முன்னதாக  கிட்டத்தட்ட புலிகளின் அழிவு உறுதி செய்யப்பட்டு விட்ட நிலையில், அதுபற்றி அமெரிக்கா என்ன கருத்தை முன்வைக்க வேண்டும் என்ற ஆலோசனை ஒன்றை வாஷிங்டனுக்கு முன்வைத்திருந்தார் அப்போதைய தூதுவர் றொபேட் ஓ பிளேக்.

அதில் அவர், நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகள், பொறுப்புக்கூறுதல், மற்றும் உறுதியான அதிகாரப்பகிர்வுடன் கூடிய அரசியல் தீர்வு போன்றவற்றை வலியுறுத்த வேண்டும் எனத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இந்த விடயங்களை இலங்கை அரசிடம் இருந்து எதிர்பார்ப்பதாக போர் முடிந்தவுடன் அமெரிக்கா வெளியிட்ட அறிக்கையில் கூறப்பட்டிருந்தது.

இதையே தான் பெரும்பாலான நாடுகளும் கூறின. ஆனால் அவை எதுவும் அரசாங்கத்தின்ன் காதுகளுக்கு எட்டவேயில்லை. அப்படி எட்டியிருந்தால் இந்த மூன்று ஆண்டுகளிலும் அரசாங்கம் சர்வதேசத்தின் ஆதரவைப் பெற்றிருக்க முடியும்.

போர் முடிவுக்கு வந்தபோது உலகமே இலங்கையைப் பார்த்து வியந்தது. இது எப்படிச் சாத்தியமானது என்று அறியும் ஆவல் பிறந்தது. ஆனால் இப்போது அந்த வியப்பு தொலைக்கப்பட்டு விட்டது.

இப்போதும் அமெரிக்கா, பொறுப்புக்கூறும் விடயத்தில் அடுத்து என்ன செய்யப்போகிறீர்கள், வடக்கு மாகாணசபைக்கு எப்போது தேர்தல் நடத்தப்போகிறீர்கள், நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்தும் வகையிலான அரசியல்தீர்வை எப்போது கொண்டு வரப் போகிறீர்கள் என்று தான் வெளிவிவகார அமைச்சர் ஜி.எல்.பீரிஸை அழைத்து  கேட்கப் போகிறது.  இந்தக் கேள்விகளுக்கு வெளிவிவகார அமைச்சர் பீரிஸ் எந்த வகையில் பதில் சொல்லப் போகிறார் என்பது தெரியவில்லை.

ஆனால் ஒன்று. இனிமேலும் வாக்குறுதிகளின் மீது நம்பிக்கை வைத்து செயற்படும் நிலையில் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் இருக்காது என்பது தெளிவு.

ஏற்கனவே சர்வதேச சமூகத்துக்கு கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளை  அரசாங்கம் நம்பகமான முறையில் நிறைவேற்றவில்லை என விமர்சிக்கப்ட்டுள்ளது .  இதனால் தான் அமெரிக்கா நேரடியாகவே களத்தில் இறங்கத் தீர்மானித்து விட்டது. அந்த முடிவை எடுத்த பின்னர் தான் ஹிலாரி கிளின்ரன் ஒரு முன்னறிவித்தலை கொடுத்தார்.

இந்த முன்னறிவித்தலைக் கண்டு இலங்கை அரசாங்கம்  பதறிப்போகும் என்பதும் பேசுவதற்காக ஓடி வரும் என்பதும் எதிர்பார்த்த விடயம் தான். அதன்படியே நடக்கப் போவதாகவும் தகவல்கள் வெளியாகின்றன.

ஜெனிவாவில் இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானத்தை கொண்டு வந்து அமெரிக்கா என்ன செய்யப் போகிறது?  கண்டனத் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி அதன் மீது தடைகள் விதிக்கப் போகிறதா அல்லது பொறுப்புக் கூறுவதற்கான சர்வதேசப் பொறிமுறை ஒன்றை உருவாக்கப் போகிறதா அல்லது போர்க்குற்ற நீதிமன்றத்தின் முன் நிறுத்தப் போகிறதா ?
இவையெல்லாம் பொதுவாக உலகில் கையாளப்படும் வழிமுறைகள் தான்.

ஒருமுறை பிளேக், நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவின் அறிக்கையின் மூலம் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உரிய வகையில் பதிலளிக்கப்படாது போனால், சர்வதேச போர்க்குற்ற நீதிமன்றத்துக்கு இலங்கை இழுத்து வரப்படும் என்று வெளிப்படையாகவே எச்சரித்திருந்தார்.

ஆனால் அமெரிக்காவின் இறுதியான நோக்கமும், இலக்கும் இலங்கையைத் தண்டனைக் களத்துக்குள் கொண்டு செல்வதாகவே இருக்கும் என்று கருத முடியாது. அதற்குக் காரணம் நெதர்லாந்து வானொலிக்கு ஐ.நா மனிதஉரிமைகள் பேரவைக்கான அமெரிக்க பிரதிநிதிகள் குழுவின் பேச்சாளர் டேவிட் கென்னடி அளித்துள்ள செவ்வி.

இந்தச் செவ்வியில் அவர், நல்லிணக்கம் மனிதஉரிமைகள் போன்றவற்றை உறுதிப்படுத்துவதற்கான ஒரு கருவியாக இந்தத் தீர்மானம் பயன்படும் எனக் கருதுவதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

ஆக, இந்தத் தீர்மானத்தை ஒரு கருவியாகப் பாவித்து இலங்கை அரசை பணிய வைத்து சில காரியங்களை நிறைவேற்ற அமெரிக்கா முனைகிறது.

பொறுப்புக்கூறுதல், மனிதஉரிமைகளை உறுதி செய்தல், அதிகாரப்பகிர்வு, அரசியல்தீர்வு என்பனவே அந்த இலக்குகள்.  அதற்கான கருவியாகவே போர்க்குற்ற விவகாரங்களை அமெரிக்கா கையில் எடுக்கப் பார்க்கிறது.

நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவின் அறிக்கையில் பொறுப்புக்கூறுதல் தொடர்பான உறுதியான திட்டங்களை அமெரிக்கா எதிர்பார்த்தது. ஆனால் அந்த எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றும் வகையில் அறிக்கை அமையவில்லை. அதனை அமெரிக்கா எப்போதோ கூறியும் விட்டது.   இந்தநிலையில் தான் அமெரிக்கா ஜெனிவாவில் ஒரு தீர்மானத்தைக் கொண்டு வரும் முடிவுக்கு வந்துள்ளது..

இப்போதும் கூட அரசாங்கம் இந்த இலக்குகளை எட்டுவதற்கு உறுதியான நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு முழு உத்தரவாதம் அளிக்குமேயானால், ஜெனீவாவில் இலங்கை மீதான பிடி தளரக் கூடும்.  இல்லையேல் ஜெனீவாவில் மட்டுமன்றி அதற்கு அப்பாலும் அமெரிக்காவின் பிடி இறுக்கமடையவும்கூடும்.

Thanks- Tamirror.lk

மேலாக உள்ள ஒரு லட்சம் வெளிநாட்டு தொழிலாளர்களில் பெரும்பாலானோர் வங்காள தேசத்தை சேர்ந்தவர்கள். முன்பு இலங்கையை சேர்ந்த அலுவலர்களும் பெருகிய வண்ணம் இருந்தனர். சுமார் முப்பதாயிரம் பேர் இந்தியர்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் கேரளா மற்றும் தமிழ்நாட்டை சேர்ந்தவர்கள். அவர்கள், அங்குள்ள ஹோட்டல்களிலும் அலுவலகங்களிலும் சிறப்பாக பணியாற்றுபவர்கள். அல்லது, அந்த நாட்டில் உள்ள பள்ளிக்கூடங்களில் ஆங்கில ஆசிரியர்களாகவும் அரசு மருத்துவ மனைகளில் டாக்டர்கள். தாதிகள் மற்றும் தொழில்நுட்பவியலாளர்களாகவும் பணியாற்றுபவர்கள். ஆந்திரா போன்ற மாநிலங்களில் இருந்து செல்வோர் கட்டிட பணிகளில் இருப்பவர்கள். அங்கு வருடம் முழுவதும் வேலை, மாதத்தின் முதலாம் திகதி நிச்சய சம்பளம் என்ற காரணங்களுக்காக தங்களது குடும்பத்தவரை பிரிந்து சென்று வாழ்பவர்கள்.

இவர்களில் மருத்துவ ஊழியர்கள், நட்சத்திர ஹோட்டல் ஊழியர்கள் தவிர பெரும்பாலானோர் தங்களது ஊர்களில் உள்ள மோசடி நிறுவனங்களால் வேலையில் சேர்ந்து, வெளியே சொல்லாமல் வேதனையை அனுபவிப்பவர்கள். அண்மைக் காலங்களில், கட்டிடத் துறையிலும் சிறிய ஹோட்டல்களில் உள்ள கடின வேலைகளிலும் பீஹார், மேற்கு வங்காளம் மற்றும் சிக்கிம் போன்ற மாநிலங்களில் இருந்தும் தொழிலாளர்கள் வேலைக்கு அமர்த்தப்படுகிறார்கள். காரணம், மாலைதீவின் அதிகபட்சமான ‘பிளஸ்-டூ’-விற்கு சமமாக படித்தவர்கள், அரசு அலுவலகங்களிலும் தனியார் நிறுவனங்களிலும் உத்தியோகத்தர்களாக பணியாற்றுவதையே கௌரவமாக கருதுகிறார்கள்.

இவர்களை வைத்து பார்க்கும் போது, இந்தியாவின் வடமாநிலத்தவர்களும் வங்கதேசத்தவரும் கடின உழைப்பிற்கு தயங்காதவர்கள். மேலும், தென்னிந்தியர்களைப் போல் விடுமுறையில் செல்ல விழையாதவர்கள். காரணம், அடிக்கடி விடுமுறையில் வீட்டிற்கு சென்றால் சம்பளம் முழுவதும் அதற்கு தான் சரியாக இருக்கும். அப்புறம், அக்காவிற்கு எங்கே கல்யாணம் செய்து வைப்பது, அப்பாவிற்கு எப்போது வைத்தியம் பார்ப்பது – அல்லது, மோசடி ஏஜன்டிற்கு கொடுப்பதற்காக வாங்கிய ‘மீற்றர் வட்டி’ கடனை யார் அடைப்பது?

எது எப்படியோ, மாலைதீவில் தற்போது பணிசெய்யும் இந்தியர்கள் எந்த பிரச்சினைகளிலும் மாட்டிக் கொள்ளாமல், இந்திய அரசியலை மட்டும் இந்திய தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகளில் பார்த்துக் கொண்டு, அந்த நாட்டு அரசியலிலோ வேறு பிரச்சினைகளிலோ மாட்டிக் கொள்ளாமல் நல்ல பிள்ளைகளாகவே இருக்கிறார்கள். என்ன, சில சமயங்களில் அவர்கள் அங்குள்ள ரௌடிகளிடம் மாட்டிக் கொண்டாலோ, இந்திய பெண் ஊழியர்கள்; தங்களது வீடுகளில் அதீதமாக தங்க நகைகள் வைத்திருப்பார்கள் என்ற எண்ணத்தில் கொள்ளையடிக்கப் பட்டாலோ, அவர்களுக்கு என்று அதிகமான பொலிஸ் உதவியை எதிர்பார்க்க முடியாது. என்றாலும், இஸ்லாம் மட்டுமே அரசியல் சட்டத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அந்த நாட்டில், இந்திய பெண்கள் பூவோடும் பொட்டோடும் அனைத்து தீவுகளிலுமே காணப்படுவது வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஓன்று.

அதிரடி ஆட்சி மாற்றம்
இந்த மாதம் ஏழாம் திகதி, ஜனாதிபதி முஹமத் நஷீத் தீடீரென்று பதவி விலகினார். அன்று மாலையே, துணை ஜனாதிபதி முஹமத் வாஹீத் ஹாசன் ஜனாதிபதியாக பதவி ஏற்றார். ஜனநாயக முறைப்படி முதல் முறையாக கடந்த 2008ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தேர்தலில் ஜனாதிபதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நஷீத்தின் ஐந்தாண்டு கால பதவி 2013ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் முடிவடைகிறது. அமெரிக்க ஜனாதிபதி முறையை பின்பற்றும் மாலைதீவில், புதிய ஜனாதிபதி வாஹீத் அடுத்த வருடம் நவம்பர் மாதம் மட்டுமே பதவியை தொடர முடியும்.

ஆனால், பதவி விலகிய மறுநாளே, தன்னை இராணுவம் கட்டாயப்படுத்தியதால் மட்டுமே தான் பதவி விலகியதாகவும் அதனால் புதிய ஜனாதிபதி வாஹீத்  உடனடி ராஜினாமா செய்து, அதிபர் பதவிக்கு தேர்தல் நடத்த வேண்டும் என்றும் நஷீத் அறிவித்தார். இதனைத் தொடர்ந்து அவரது ஆதரவாளர்கள் போராட்டத்தில் குதித்தனர். ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களுக்கும் பொலிஸ் மற்றும் இராணுவத்தினருக்கும் இடையே ஏற்பட்ட மோதல்களில் நாடு முழுவதும் பலருக்கு காயம் ஏற்பட்டது. பொலிஸ் நிலையங்களும் நீதிமன்றங்களும் தனியார் வாகனங்களும் தீக்கிரையாயின. என்றாலும், அன்று மாலையே நிலைமை கட்டுக்குள் வந்தது. ஆனால் ஜனாதிபதி தேர்தலை உடனடியாக நடத்தாவிட்டால் மீண்டும் போராட்டத்தில் குதிக்கப்போவதாக நஷீத் அறிவித்தது புதிய அதிபருக்கு தலைவலியாக அமைந்தது.

இதற்கு காரணம் என்ன? அதிபர் நஷீத் – தான் பதவி விலகிய தினத்தன்று காலை அந்த கோரிக்கையை வலியுறுத்தி, எதிர்க்கட்சிகள் தலைநகர் மாலேயில் போராட்டம் நடத்தினர். அதில் சில பொலிஸாரும் கலந்து கொண்டனர். இராணுவ வீரர்களும் அந்த போராட்டத்தில் பங்கு பெற்றதாக நஷீத் தலைமையிலான மாலைதீவு ஜனநாயக கட்சி பின்னர் கூறியது. அந்த போராட்டத்தை ஒடுக்குமாறு இராணுவத் தலைமையகத்திற்கு சென்ற ஜனாதிபதி நஷீத் கோரியதாகவும் அதற்கு இராணுவத் தலைமை செவிசாய்க்கவில்லை என்றும் தெரிகிறது.

இதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று, தற்போது இரண்டாக பிரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ள இராணுவமும் பொலிஸும் கடந்த 2004ஆம் ஆண்டு வரை ஒன்றாகவே செயல்பட்டு வந்தன. எனவே, தற்போது பொலிஸில் உள்ள பழைய வீரர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கச்சொன்னால் உண்மையிலேயே இராணுவப் புரட்சி ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று தலைமை தயங்கியது. இதுபோன்றே கடந்த இரண்டு ஆண்டு காலங்களில் பொலிஸ் கையாள வேண்டிய சட்டம், ஒழுங்கு நடவடிக்கைகளுக்கு ஜனாதிபதி நஷீத் – இராணுவத்தினரை பணித்ததற்கு இரு தரப்பினுள்ளும் எதிர்ப்பு இருந்தது. இதில் குறிப்பாக 2010ஆம் ஆண்டு, நாட்டின் உச்ச நீதிமன்றத்தை மூடி வைக்குமாறு ஜனாதிபதி நஷீத் இராணுவத்திற்கு உத்தரவிட்டதும், கடந்த ஜனவரி மாதம் ஒரு நீதிபதியை இராணுவத்தினரை வைத்து கைது செய்ததும் அடங்கும்.

எதிர்ப்பு அலை ஏன்?
கடந்த 2008ஆம் ஆண்டு ஜனநாயக முறைப்படி ஜனாதிபதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நஷீத், தனக்கு முன்னர் முப்பது ஆண்டு காலம் ஆட்சி செய்து வந்திருந்த ஜனாதிபதி அப்துல் கயூமை ஒரு எதேச்சாதிகாரியாகவே சர்வதேச சமூகத்திற்கு சித்திரித்திருந்தார். அதில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. என்றாலும் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாகவே ஒஸாமா பின்லேடனையும் சர்வதேச அரங்கில் சீனாவின் அதீத வளர்ச்சியையும் கண்டு பயந்து வந்த ஐரோப்பிய நாடுகளும் அமெரிக்காவும் அந்த பிரசாரமாயையில் மயங்கினர். எங்கே மாலைதீவில் சீனாவோ, அல்லது இஸ்லாமிய தீவிரவாதமோ தலைதூக்கிவிடுமோ என்ற பயத்தை அவர்களில் சிலரே நஷீத் தலைமை மூலம் பரப்பி வந்தனர்.

இதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது மாலைதீவை முன்னர் ஆட்சி செய்து வந்த இங்கிலாந்து. கயூமிற்கு எதிராக நஷீதின் கட்சியை வெளிப்படையாகவே ஆதரித்ததில் தொடங்கி, அவர்களுக்கு அரசியல் வகுப்பு நடத்தியதும் தாராளமாக பண உதவி செய்து வந்ததும் இங்கிலாந்து நாட்டின் கன்சர்வேட்டிவ் கட்சி தான். அவரது 2008ஆம் ஆண்டு தேர்தல் வியூகம் அமைத்துக் கொடுத்ததும் ஓர் இங்கிலாந்து நாட்டவர் தான். நஷீத் பதவியில் அமர்ந்த பின்னரும் கூட, உலக அளவில் அவருக்கு புகழ் தேடித் தந்த சுற்றுச் சூழல் பிரச்சினைகள் குறித்து இன்றும் அவரது ஆலோசகராக இருந்து வருபவர் கூட ஓர் இங்கிலாந்து நாட்டவர் தான்.

இங்கே தான் பிரச்சினையின் தொடக்கமே. உலக அளவில் தனது புகழை பரப்புவதிலும், ஜனநாயகம், இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் ஆகிய இரட்டை குழல் துப்பாக்கியால் சர்வதேச சமூகத்தை தனது வசம் ஆக்கிக்கொள்வதிலும் மட்டுமே ஜனாதிபதி நஷீத் ஆர்வமாக இருந்தார். உள்நாட்டு பிரச்சினைகளான விலைவாசி உயர்வு, வேலைவாய்பு ஆகிய விடயங்களில், தான் உயர்கல்வி கற்ற இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகளின் அறிவுரைப்படி, சர்வதேச நிதி நாணயத்தின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு மட்டுமே செவிசாய்த்தார். அதனால் அரசு வேலை வாய்ப்புகள் குறைந்தன. அந்நிய செலவாணி சந்தையில், உள்நாட்டு நாணயமான ரூஃபியா-வின் மதிப்பும் குறைக்கப்பட்டது. உப்பில் இருந்து கற்பூரம் வரை இந்தியா மற்றும் இலங்கையில் இருந்து இறக்குமதி செய்ய வேண்டியுள்ள நாட்டில், இது மக்கள் மீது மேலும் ஒரு சுமையானது.

போதாததற்கு, தன்னை பெரிய ஜனநாயகவாதியாக உலகளவில் சித்திரித்துக் கொண்ட ஜனாதிபதி நஷீத், உள்நாட்டில் ஜனநாயக மரபுகளை குழிதோண்டி புதைப்பதாக அவரது தீவிர ஆதரவாளர்களே எண்ணத் தொடங்கினர். இதுபோன்றே சர்வதேச சமூகத்தின் முன் தன்னை இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதத்திற்கு எதிராக காட்டிக் கொண்டவர் உள்நாட்டில் இருக்கும் ஒரே மதவாத கட்சியான ‘அதாலத் கட்சியோடு’ அண்மைகாலம் வரை கூட்டணியாகவே இருந்தார். அது கூட அந்த கட்சி தான் அவரை விட்டு பிரிந்தது. இஸ்லாமிய முறைகளுக்கு எதிராகவும் நாட்டில் நடைமுறையில் இருக்கும் சட்டத்தை மாற்றியும் மக்கள் வசிக்கும் தீவுகளில் அரசு மதுபான விற்பனைக்கு அனுமதி கொடுப்பதற்கு முடிவு எடுத்தது உட்பட்ட காரணங்களுக்காகவே அதாலத் கட்சி – அரசை புறக்கணிக்க முடிவு செய்தது.

அதே சமயம், பிற இஸ்லாமிய நாடுகளில் இருந்து விலகி, அமெரிக்கா கேட்டுக்கொண்டதற்கு இணங்க இஸ்ரேலோடு உறவு வைத்துக்கொள்ள முடிவு செய்ததையும் நாட்டு மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. முன்னதாக, ஒஸாமா பின்லேடனை தேடுகிறோம் என்ற சாக்கில் அமெரிக்கா கைது செய்து கியூபா நாட்டில் ‘குவதநாமோ பே’ என்ற இடத்தில் சிறை வைத்திருந்த தீவிரவாதிகளில் ஒருவரை தனது நாட்டில் ஏற்றுக்கொள்ள ஜனாதிபதி நஷீத் முடிவு செய்ததையும் பொதுமக்களும் எதிர்க்கட்சிகளும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவ்வாறு நடந்தால் இஸ்லாமிய தீவிரவாதத்திற்கு சிவப்பு கம்பளம் விரித்து மாலைதீவில் வரவேற்பு கொடுப்பதற்கு சமமாகும் என்றே அவர்கள் கூறினர்.

ஆனால், அவர்களையே அடிப்படைவாதிகளின் ஆதரவாளர்களான நஷீத் சித்திரித்ததையும் மக்கள் ரசிக்கவில்லை. அதாவது, அடிப்படைவாதத்தை எதிர்க்கும் மாலைதீவின் ஒரே தலைவராக தன்னை சர்வதேச சமூகத்தின் முன் சித்திரித்துக் கொள்வதற்காக நாட்டில் அடிப்படைவாதம் தலைதூக்குவதற்கு அவரே காரணமாகி விடுவாரோ என்ற கவலை அந்த நாட்டுத் அறிவுஜீவிகள் பலருக்கும் தோன்றியது. அதேசமயம் தங்களது தனிப்பட்ட அரசியல் நிரலின் காரணமாக தனியாவர்த்தனம் பாடிவந்த எதிர்க்கட்சி தலைவர்கள், மதத்தை காப்பாற்ற என்று சில அடிப்படைவாத சக்திகள் கடந்த டிசெம்பர் 23ஆம் திகதி தலைநகரில் நடத்திய போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டதன் மூலம் தங்களது நஷீத் எதிர்ப்பு கொள்கைகளுக்கு ஒரு முழுவடிவம் கொடுத்தார்கள் என்பதே உண்மை.

அதில் இருந்து மக்களை திசை திருப்புவதற்காகத் தான், ஜனாதிபதி நஷீத் தனது வழக்கமான பாணியில், நாட்டின் குற்றவியல் தலைமை நீதிபதி அப்துல்லா முஹமதை கைது செய்யுமாறு இராணுவத்திற்கு உத்தரவிட்டார். நீதிபதி முஹமது மீது பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகள் நஷீத் – ஜனாதிபதி ஆவதற்கு முன்னரே உள்ளன. என்றாலும் அவரது உத்தரவை மக்கள் ரசிக்கவில்லை என்றான பிறகு இராணுவமும் இதுபோன்ற தவறான போக்கை இனிமேல் ஆதரிக்கப்போவதில்லை என்று முடிவு செய்ததாகவே தெரிகிறது.

கடந்த 2010ஆம் ஆண்டு ஓர் அரசியல் பிரச்சினையை காரணம் காட்டி தனது மொத்த அமைச்சரவையையும் ஜனாதிபதி நஷீத் அதிரடியாக கூண்டோடு இராஜினாமா செய்ய வைத்தார். ஆனால், அவர் எதிர்பார்த்தபடி அப்போதைய துணை ஜனாதிபதி வாஹீத் இராஜினாமா செய்யாததால் நஷீதின் திட்டம் தவிடுபொடியாகியது. அதற்கு பின்னர் தற்போது தோன்றிய பிரச்சினையில் அதிரடியாக அவர் ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்று இருந்தால், அதற்கு அவரே பதவியை இராஜினாமா செய்வதை தவிர வேறுவழி இல்லை. வேறு ஒன்றும் இல்லை என்றாலும், அவரது இராஜினாமா, அவர் எதிர்பார்த்தது போல் சர்வதேச சமூகத்தின் கவனத்தை மாலைதீவின் அரசியல் பிரச்சினை மீது திருப்பிவிட்டது. ஆனால், அதில் அவர் குளிர்காயலாம் என்ற நஷீதின் எண்ணம் முற்றிலுமாக வெற்றிவெறவில்லை.

என்ன செய்தது இந்தியா?
மாலைதீவில் ஆட்சிமாற்றம் என்ற செய்தி வெளிவந்த நிமிடம் தொடங்கி, அங்கு அரங்கேறிவந்த அரசியல் பிரச்சினைகள் குறித்து இந்திய அரசுக்கு எதுவுமே தெரியாதது போலவும், அவ்வாறு தெரிந்திருந்தால் தவறான முடிவுகளை எடுத்துவிட்டது போலவும் இந்தியாவில் உள்ள ஆங்கில தொலைக்காட்சிகள் செய்தி மற்றும் விமர்சனங்கள் வெளியிட தொடங்கின. அதேபோன்று அந்த நாட்டில் இந்தியாவிற்கும் இந்திய மக்களுக்கும் உள்ள மரியாதை குறித்து அறியாமலே அவர்களது பாதுகாப்பு குறித்து அனாவசியமாக கவலை தெரிவித்தனர். அந்த செய்தியாளர்கள் பலருக்கும் மாலத்தீவு எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியுமா என்பதே சந்தேகம். அவர்களது விமர்சகர்களுக்கு ‘இன்டெர்நெட்’ செய்தி தவிர்த்து மாலத்தீவு குறித்து எதுவுமே தெரியாது. என்றாலும், அவர்களது தவறான யூகங்கள் அங்குள்ள இந்திய மக்களுக்கு பிரச்சினையாக ஆகிவிடக்கூடாது.

இந்தியாவின் கடல்வழி பாதுகாப்பு விடயத்தில் மாலைதீவு முக்கியமானதாகும். காதும் காதும் வைத்தாற்போல், இந்த இரு நாடுகளும் இலங்கையுமாக சேர்ந்து கடல்சார் பாதுகாப்பு குறித்து கடந்த ஓராண்டாக பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தி வருகின்றன. இது பாதுகாப்பு விடயங்களில் இலங்கையும் மாலைதீவும் ஏதோ சீனாவிற்கு அடிமை சாசனம் எழுதிக்கொடுத்து விட்டதாக தோன்றியுள்ள எண்ணத்திற்கு பதிலடி. இதேபோன்று இன்று நேற்று என்று அல்ல, பல ஆண்டுகாலமாக மாலைதீவின் உள்நாட்டு அரசியல் நிலைமைகள் குறித்து அங்குள்ள இந்திய தூதரகம் நன்றாகவே அறிந்து வைத்திருந்தது. அதனை உடனுக்குடனாக மத்திய அரசுக்கும் தெரியப்படுத்தி அவசியமான முடிவுகளை அவசியமான சமயங்களில் நடைமுறைப்படுத்தி வந்ததுண்டு.

அப்படித்தான், துணை ஜனாதிபதி வாஹீத் ஜனாதிபதியாக பதவியேற்றதும் இந்திய அரசும் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கும் அவருக்கு பாராட்டு தெரிவித்ததும். எப்போது நஷீத் இராஜினாமா செய்துவிட்டாரோ, அதைத்தொடர்ந்து எப்போது வாஹீத் பதவி ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டாரோ, புதிய அரசை முறைப்படி ஏற்றுக்கொள்ளாமல், இந்தியா தொழிலாளர்களின் பாதுகாப்பு குறித்தோ, இந்தியாவின் பாதுகாப்பு கவலைகள் குறித்தோ, அல்லது அங்கு தோன்றியுள்ள அரசியல் பிரச்சினையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதிலோ இந்திய அரசு எந்த முயற்சியும் எடுக்க முடியாது. அதே சமயம், மாலே நகரில் ஜனாதிபதி மாளிகையில் இருந்து கூப்பிடு தூரத்தில் உள்ள இந்திய தூதரகத்திற்கு தெரியாமல் அந்த நாட்டில் எதுவும் நடக்க வாய்ப்பில்லை.

அதனால் தான், அவசியமில்லாத உள்நாட்டு விவகாரங்களில், அவசியத்திற்கும் மேலாக தலையிடுவதில்லை என்பதில் இந்திய அரசு கடைசிவரை கவனமாக இருந்தது. இதனை அந்த நாட்டு கட்சி தலைமைகளுக்கும் மிக தெளிவாகவே பல்வேறு காலகட்டங்களில் தெரிவித்து வந்தும் உள்ளது. அதே சமயம், கடந்த 2010ஆம் ஆண்டு அரங்கேறிய அரசியல் குழப்பங்களை தீர்த்து வைத்தது என்னவோ இந்தியா. ஆனால் அது குறித்து தடாலடியாக செய்தி வெளியிடவில்லை.

இன்னும் சொல்லப்போனால், இப்போது போன்றே அப்போதும் மாலைதீவிற்கு விரைந்த அமெரிக்க உயர் அதிகாரி ரொபேர்ட் பிளேக்-கிற்கு அந்த புகழை இந்தியா எடுத்துக்கொள்ளட்டும் போ என்ற விதத்தில் விட்டுக்கொடுத்தது. ஆனால், அமெரிக்காவிற்கும் சரி, சம்பந்தப்பட்ட மாலைதீவு அரசியல்வாதிகளுக்கும் சரி, உண்மை நன்றாகவே தெரியும். ஆக, அப்போதும் சரி, இப்போதும் சரி, வென்றது இந்திய சாணக்கியமே! அது குறித்து அறியாமல் பேசுபவர்களுக்கு எல்லாம் இந்திய அரசு முன்னாலும் சரி, பின்னாலும் சரி, பதில் அளித்துக்கொண்டு இருக்கும் பாரம்பரியம் இல்லை.

Thanks – Tamilmirror.lk

எஸ்.எதிர்மன்னசிங்கம் எழுதிய இந்நூல் வெளியீட்டு விழாவில், ஆலயத் தலைவர் மு.வரதராசா, வரவேற்புரை நிகழ்த்தினார். வாழ்த்துப்பாவினை கவிக்கோ வெல்வையூர் கோபால் வாசித்தார்.

முதல் பிரதியினை பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சீ.யோகேஸ்வரனுக்கு நூலாசிரியர் வழங்கி வைத்தார். ஏற்புரையின் போது நூலாசிரியர், ஆலயங்களின் வரலாறுகளை நூலுருவாக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் இந்த நூலை தான் எழுதியதாகத் தெரிவித்தார்.

இந்நிகழ்வில், சிறப்புரையினை சரவணபவன் சர்மா வழங்கினார். இந்து நூல் வெளியீட்டுவிழாவில், ஆலய பிரதம குரு பிரம்மஸ்ரீP தி.திருஞானசம்பந்தன், உள்ளிட்ட பலரும் கலந்து கொண்டனர்.

கடந்த வருடம் நவம்பரில் வெளியிடத்திட்டமிட்ட இந்த நூல், அன்றைய தினம் பாதுகாப்புத் தரப்பினரால் தடுக்கப்பட்டமையால், இன்றைய தினம் வெளியிட்டு வைக்கப்படுகின்றமை குறிப்பிடத்தக்கது.

கடந்த 10 நாட்களாக சுகவீனமுற்ற நிலையில் வவுனியா பொது வைத்தியசாலையின் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் சிகிச்சை பெற்று வந்த இவர், இன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலை 12.30 மணியளவில் சிகிச்சை பலனின்றி உயிரிழந்துள்ளார்.

தம்பு விவேகராசா கடந்த 30 வருடங்களுக்கு மேலாக ஊடகத்துறையில் சேவையாற்றி வருவதோடு வன்னி ஊடகவியலாளர் சங்கத்தின் செயலாளராகவும் செயற்பட்டு வந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது.

கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீஸ்வரர் ஆலயத்தின் மஹோற்சவத்தையொட்டி கடந்த மூன்று தினங்களாக சாந்தி கர்ம கிரியைகள் இடம்பெற்றுவந்தன. நேற்று காலை மூலமூர்த்திக்கு அபிஷேக பூசையுடன் விசேட பூசை இடம்பெற்றது.

அதனைத் தொடர்ந்து கொடியேற்றத்துக்கான கொடிச்சீலை ஆலயத்தினை சூழ வலம்வந்து கொடிச்சீலைக்கு விசேட பூசைகள் இடம்பெற்றன.

அதனைத் தொடர்ந்து தேவ மேளம் முழங்க மணியோசைகளின் மத்தியில் பக்தர்களின் ஆரோகரா ஓசையுடன் கொடியேற்றம் செய்யப்பட்டு மஹோற்சவம் ஆரம்பமானது.

இதனையடுத்து கம்பத்துக்கு விசேட அபிஷேகம் இடம்பெற்றதுடன் பூசைகள் இடம்பெற்று சுவாமி உள்வீதி வலம்வரும் நிகழ்வு இடம்பெற்றது. கிழக்கின் தேரோடும் கோயில் என்னும் பெருமையினையும் கொண்ட ஆலயத்தின் தேரோட்டம் 18ஆம் திகதி இடம்பெறவுள்ளதாக ஆலய பரிபாலன சபையினர் தெரிவித்தனர்.