Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ - GoD is a GirL

The universe and you

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Wed, 16 Nov 2011 12:03:00 +0000

Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι. Μη με κοιτάζεις έτσι, όχι όλοι οι άνθρωποι, δεν θα μπορούσα να τους γνωρίζω όλους άλλωστε, ακόμα και αν είχα αυτή τη δυνατότητα όμως, να τους γνωρίσω όλους, δεν θα μπορούσα να τους τσουβαλιάσω. Ο καθένας θα ανήκε σίγουρα σε μια διαφορετική κατηγορία. Κάποιοι, ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλά του ενός χεριού, σπάνιοι, μοναδικοί με τον δικό τους τρόπο. Καθαροί. Ίσως και άξιοι να αποτελούν από μόνοι τους μια κατηγορία. Ναι, είμαι δύσκολη, επιλεκτική και εκνευριστικά σχολαστική, ακόμα και όταν πρόκειται για τις ανθρώπινες σχέσεις. Διαπροσωπικές; Ναι όπως σε βολεύει.
Βαρέθηκες;
Έλα τώρα, αφού με ξέρεις, ήρθα για να άδειασω το κεφάλι μου..
Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι το θέμα μου. Ένας τέτοιος άνθρωπός ήταν πάντα το θέμα μου! Και χωρίς θέμα, εσύ που με έχεις διαβάσει ξέρεις, δεν θα ήμουν εδώ. Έχω ανάγκη από τέτοιους ανθρώπους. Διαφορετικούς, καθαρούς, ισάξιους του προτύπου που έπλασα ως παιδί και έχω ακόμα στο μυαλό μου.
Ανθρώπους, όχι άνδρες ή γυναίκες. Ανθρώπους, που έχουν κάτι να σου πουν και συνήθως έχεις πολλά να συζητήσεις μαζί τους. Που μπαίνουν συνήθως στην ζωή σου από σπόντα, λάθος φάλτσο στην στέκα σου, κατά τύχη.

Έξυπνοι, με ήθος, ανοιχτόμυαλοι, με αίσθηση του χιούμορ, ειλικρινείς, συνήθως με ένα κάποιο παρελθόν, που τους εμπλούτισε με εμπειρία, γνώσεις. Που με το καλησπέρα τους, ξέρεις, το νιώθεις, είναι γνήσιοι. Παράξενοι ίσως, ιδιόρρυθμοι. Με χαρακτήρα και προσωπικότητά. Συναισθηματικό δείκτη. (iq) Και τέλος, να μη σε ζαλίζω, αληθινοί.
Σε ευχαριστώ,ο κόσμος μου τώρα που υπάρχεις και όχι μόνο μου, είναι πολύ πιο όμορφο μέρος.

Say something james

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Sat, 07 Mar 2009 11:37:00 +0000

Γνωριζόμαστε, συμπαθιόμαστε, ερωτευόμαστε και ξεχνιόμαστε. Περνάμε ώρες, μέρες, εβδομάδες, μήνες για να γνωριστούμε, να αγαπηθούμε και τελικά να ξεχαστούμε. Είμαστε τραγικοί οι άνθρωποι.. Κάνουμε τόσο κόπο και τόση προσπάθεια, για να καταλήξουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε. Μόνοι. Και ξανά προς την δόξα τραβά. Σπάμε τα μούτρα μας και υποσχόμαστε στον εαυτό μας, ότι δεν θα ξανασυμβεί. Δεν θα αφεθούμε ξανά στα ίδια λάθη. Γιατί αυτή την φορά, θα γνωρίσουμε κάποιον-α, που θα μας ταιριάζει περισσότερο, θα μας ακούει περισσότερο, θα μας αγαπήσει περισσότερο, θα υποχωρεί περισσότερο. Και όταν αυτό πραγματικά συμβαίνει, δεν το παίρνουμε χαμπάρι. Δεν κατανοούμε πόσο τυχεροί είμαστε, που αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε, που νιώσαμε τόσο σπουδαία συναισθήματα και βιώσαμε ευτυχισμένες στιγμές. Δεν σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε, πριν φωνάξουμε, πριν πληγώσουμε. Γιατί έχουμε δίκιο. Και όλες οι στιγμές που ζήσαμε με τον άλλον δεν πιάνουν μια, μπροστά στο δίκαιο μας. Δεν υποχωρούμε. Έχουμε δίκαιο. Ο άλλος πρέπει να ζητήσει συγνώμη, ο άλλος να υποχωρήσει. Εμείς, είπαμε, έχουμε δίκαιο. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες...

Ιστορίες αγανακτισμένης Ιφιγένειας - Πάρτα νούμερο τρία

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Sun, 16 Mar 2008 11:49:00 +0000

Όμορφη πόλη η Θεσσαλονίκη. Ωραίος ο φραπές. Υπέροχος ο δήθεν λευκός πύργος. Άπιαστες οι μπουγάτσες. Καταπληκτική η παραλία για περπάτημα. Μεγαλειώδες το λεωφορείο ως μοναδικό μέσο συγκοινωνίας. Για να πας από Μαρτίου στο κέντρο, δηλαδή Τσιμισκή, πρέπει να έχεις στην πλάτη σου τουλάχιστον 6 χρόνια προϋπηρεσίας στην ενόργανη και την άρση βαρών. Τα λεωφορεία είναι σαρδελοκούτια.Τις προάλλες κουβάλαγα δυο γιαγιάδες και είχα έναν παππού παραμάσχαλα. Για να βγω έκανα ένα απλό σπαγγάτο και τρία φλικ-φλακ. Μελισσανίδης έχω γίνει. Πάντως δεν μπορείς να πεις, το ηλεκτρονικό παπάρι που σου υπενθυμίζει τις στάσεις το έχουμε! Βέέέβαια! Και αιρκοντίσιον έχουμε! Και καινούργια λεωφορεία έχουμε. Τρία. Α! Έχουμε και νομάρχη - Ζορό! Σε 6 χρόνια από τώρα, το 2014 που σε άλλες πόλεις θα διακτινίζονται και θα πετάνε, στην φτωχομάνα θα έχουμε μετρό! Ε, τι σε λέω για.. Μέχρι τότε δεν ανησυχούμε γιατί έχουμε αυτοκίνητα! Είμαστε η πρώτη πόλη σε ρύπανση.Επίσης σε παραγωγή μαλακίας, αναισθησίας και ανεργίας τα πάμε εξίσου καλά!Για αυτό σε λέω, Θεσσαλονίκη, πόλη να ζεις!

Σκυλί που γαυγίζει, δεν δαγκώνει..

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Sun, 17 Feb 2008 10:57:00 +0000

Πέταξες μια πέτρα στο παράθυρο μου και σου είπα σταμάτα.
Πέταξες δεύτερη μεγαλύτερη, σου είπα θα το σπάσεις.
Πέταξες τρίτη, με την ίδια δύναμη, αλλά περισσότερη κακία.
Είπες : "Έλα! Πέτα μου κι εσύ! Θα νικήσω!"
Απάντησα πως άλλο το δικό μου παράθυρο και άλλο το δικό σου.Δεν υπάρχουν νικητές και χαμένοι. Μη τα συγκρίνεις. Κανένα δεν είναι καλύτερο από το άλλο, είναι απλά διαφορετικά και έτσι θα είναι πάντα.
Συνέχισες να πετάς πέτρες, μέχρι που το έσπασες.

Εγώ απλά κοιτούσα το δικό σου.
Ίσως έπρεπε να σου ρίξω.
Δεν είμαι κακιά, δεν θα γίνω ποτέ.
Θα ξαναφτιάξω το παράθυρο μου χωρίς εσένα, δεν σου αξίζει να κοιτάς μέσα μου.

Πότε θα πεθάνει ο θάνατος;

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Mon, 21 Jan 2008 16:38:00 +0000

Ο θάνατος δεν είναι κακό τυπάκι.. Σαν το θεό φαντάσου τον, αλλά μελαχρινό.. Πιο ροκ κατάσταση... Τον συνάντησα κάποτε. Γύρω στα δέκα μου χρόνια πρέπει να ήταν.
Μου χαμογέλασε στραβά σαν τον Μπρους Γουίλης και μου είπε: "Ιφιγένεια. Ωραίο όνομα. Ξέρεις για ποιόν έχω έρθει έτσι; Μη μου κρατήσεις κακία, την δουλειά μου κάνω".
Δεν του κράτησα κακία- απλά μου λείπετε. Έχω αρχίσει να ξεχνάω τα πρόσωπα σας. Μια μέρα, θα πετάξουμε ξανά μαζί τον χαρταετό μας.

Ιστορίες εκδιδόμενης Ιφιγένειας - Πάρτα νούμερο ένα

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Fri, 21 Dec 2007 16:17:00 +0000

Αυτό ήταν... έπιασα πάτο... πούλησα τον εαυτό μου για λίγη δόξα και λίγο χρήμα... Έγινα attention whore. Φτύσε με...
Αξίζω όσο το περιτύλιγμα μιας τσίχλας... είμαι ένα μηδενικό... ΟΚ! Το χιούμορ μου έχει μια μεγάλη κουταλιά της σούπας υπερβολή.

Μια υπέροχη εκδοτική προσπάθεια, από τις εκδόσεις Σόκολη - Κουλεδάκη με καπετάνιο τον Art bomber βρίσκεται ήδη στα βιβλιοπωλεία. Με 13 ευρουδάκια αγοράζεις 25 ιστορίες γραμμένες από bloggers.
Όλες υπέροχες εκτός από μια άσχετη, κάποιας Ιφιγένειας που συνιστώ να αποφύγεις στην σελίδα 104... υγ Μέρος των εσόδων θα διατεθεί για φιλανθρωπικούς σκοπούς στο ίδρυμα «Αναπηρία Τώρα».

Σβήνω τα 100 ποστάκια και θυμάμαι παρέα με τον θείο Όσκαρ..

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Thu, 13 Dec 2007 12:12:00 +0000

θέλω να ευχαριστήσω την μητέρα μου που έκανε σεξ με τον πατέρα μου και καισαρική.
Το θεό που τελικά δεν με λένε Δημητράκη όπως όλοι περιμένανε.
Το κορμί μου που αντέχει το junk food.
To σεξ που με οδηγεί σε ατελείωτους οργασμούς.
Εσένα που (απορίας άξιο) με διαβάζεις..
Τον ήλιο που βγαίνει καθημερινά και την νύχτα που ακολουθεί πάντα..
Την κουβέρτα μου και τον κατασκευαστή της.
Την οικογένεια μου που με αντέχει..
Το χρόνο που είναι καλός δάσκαλος.
Τον πατέρα μου που είναι πάντα εκεί..
Τους ανόητους-ανεγκέφαλους-κομπλεξικούς-παρά τρίχα ανθρώπους που μου δείχνουν τι πρέπει να αποφεύγω. Το DNA μου.
Τα παιδικά μου χρόνια που διαρκούν ακόμα..
Την απλότητα παντού. Την αλήθεια. Το σεβασμό. Την ευγένεια.
Την μουσική κάθε λογής και κάθε διάθεσης.
Το φραπόγαλο που με ξυπνάει..
Τα υγρά, ζεστά, τρυφερά φιλιά που διαρκούν ώρες.
Την ζωή μου που συνεχίζεται..

Το μεζεδάκι.

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Tue, 27 Nov 2007 19:27:00 +0000

Είσαι μονογαμικός; Ή θα κάνουμε σχέση και θα με πεθάνεις στο κέρατο; Αν με κάνεις ελάφι, θα μου το πεις, ή θα το μάθω περνώντας από την καμάρα; Εντάξει βρε αδερφέ άνθρωποι είμαστε, σε καταλαβαίνω..

Την είδες, σου έτρεξαν τα σάλια, και είπες να τσιμπήσεις... Αλλά αν είναι να μαγειρεύεις με όλους τους άλλους εκτός από μένα, τι την θέλεις την σχέση;
Κάνε μια ανακοίνωση σε φίλους και γνωστούς ότι σε ενδιαφέρει μόνο το σεξ και ειδικά με διαφορετικούς συντρόφους, να σωθούμε κ εμείς τα καημένα, ρομαντικά, μονογαμικά, ανθρωπάκια...
Γιατί οι πολυγαμικοί δεν μας το λένε ρε παιδιά; Κοίταξε να δεις καμάρι μου, να κάνουμε σχέση αλλά εγώ δεν μπορώ να είμαι μόνο μαζί σου... θέλω να “βλέπω” κοινώς πηδάω κι άλλες. Κοίτα να βρεις το μεζεδάκι σου, για να μην χρειάζεσαι άλλες "συνταγές".

Σαββατοκύριακο..

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Fri, 23 Nov 2007 18:34:00 +0000

Κάπου εκεί έξω, σε αυτή την τεράστια πόλη είσαι κι εσύ. Κοιτάζοντας από το μπαλκόνι, σε βλέπω, να απλώνεις τα ρούχα σου, να κάθεσαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο βλέποντας τηλεόραση, να πλένεις τα πιάτα. Ίσως έχεις και παιδιά. Σκύλο. Μπορεί να είσαι αυτός που πριν λίγο βγήκε για τσιγάρο. Η κοπέλα που είδα να κάθεται στο p.c της πίσω από τις χρωματιστές κουρτίνες. Αυτός που με έσπρωξε για να προλάβει το τρένο από την Ομόνοια. Όποιος κι αν είσαι, καλό σαββατοκύριακο.

The Break Up

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Mon, 29 Oct 2007 12:43:00 +0000

Οπτική γωνία, μεγάλη πουτάνα.

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Thu, 25 Oct 2007 22:18:00 +0000

Οπτική γωνία... μεγάλη πουτάνα... εσένα σου δείχνει το βρακί της και εμένα με έχει στην απ’εξω... πως να δούμε τα ίδια πράγματα;

Αυτά που για σένα είναι σοβαρά και σημαντικά, για μένα σκόνη στα συρτάρια... ξεχασμένο πιρούνι στο νεροχύτη... γέλας... μου την δίνουν τα περίπλοκα... ή όσα φαντάζεσαι ότι είναι έτσι... για μένα όλα είναι απλά... κάθε πρόβλημα έχει μια λύση αρκεί να είναι πραγματικό πρόβλημα... κάνεις μαλακία; Ζητάς συγνώμη. Κάνεις το σωστό; Το υπερασπίζεσαι... αναλαμβάνεις τις ευθύνες των πράξεων σου ρε παιδί μου... δεν κρύβεσαι σαν πιτσιρικάς που έσπασε το βάζο της γιαγιάς... μην κλαψουρίζεις...

μη γκρινιάζεις... σταμάτα να αναλύεις ξανά και ξανά πράγματα που σε κοιτούν στα μάτια... το λακωνιζειν εστί φιλοσοφείν... να είσαι σαφής περιεκτικός... όχι παρλαπίπας... να μιλάς δυνατά... να κοιτάς τους άλλους στα μάτια... να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου... να είσαι καλό δέντρο... με καλούς καρπούς... να είσαι πράξεις, όχι λόγια... οι πράξεις σου να είναι δίκαιες, μετρημένες, σωστές... άρα οι καρποί σου καλοί... να είσαι ταπεινός, όχι υπερόπτης και φαφλατάς...

να σέβεσαι τους γύρω σου... οτιδήποτε ζωντανό... να πιστεύεις, να πολεμάς, να πιάσεις την ζωή από το μαλλί και να την πας εκεί που θέλεις εσύ... να έχεις στόχους... άποψη, ιδέες, δύναμη, θέληση... δεν είσαι καλύτερος η χειρότερος από κανέναν, όσα πτυχία κ αν κουβαλάει ο τοίχος σου, όσο γεμάτη η άδεια είναι η τσέπη σου... να αγαπάς, να εκφράζεσαι, να συγχωρείς, να ερωτεύεσαι, να ζεις.

Να κάνεις λάθη, πολλά λάθη... μάθε από αυτά. Ζήσε, κάνε πράγματα, μάθε... η ζωή δεν περιμένει, φεύγει όπως έρχεται, ξυπνάς ένα πρωί και είσαι τριάντα, σαράντα, πενήντα. Ο χρόνος περνάει. Ζήσε...

Trip to the past

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Sat, 06 Oct 2007 14:55:00 +0000

Eπιβιβάζομαι στο λεωφορείο μνήμη και κατηφορίζουμε την οδό αναμνήσεις. Δεξιά μας οι έρωτες, απέναντι οι φιλίες. Λίγο παρακάτω τα μαθητικά χρόνια. Ξέρω πως μόλις στρίψουμε στην εφηβεία, θα σε δω να στέκεσαι αγέρωχος και να με κοιτάζεις. Στο επόμενο στενό, η κουζίνα του πατρικού μου σπιτιού. Είμαι καθισμένη στο πάτωμα, με το γέρικο σκυλάκι που μόλις έφυγε από την ζωή αγκαλιά μου και κλαίω δυνατά. Λίγα τετράγωνα παραπέρα, η πρώτη μου δουλειά και το πρώτο μου φιλί. Δεξιά η αδερφή μου, σιγοτραγουδάει στα σκοτεινά για να κοιμηθώ. Προσπαθώ να θυμηθώ το πρόσωπο σου και το λεωφορείο φρενάρει απότομα, ο δρόμος τελειώνει, η ξενάγηση σταματά...

504 χλμ. Βόρεια της Αθήνας

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Mon, 13 Aug 2007 15:58:00 +0000

Άνθρωποι, ρυάκια ανθρώπων κατρακυλάνε την Ερμού. Κάποιος παίζει σαξόφωνο, λίγο πιο πάνω, κάποιος πεινάει, κάποιος βιάζεται. Τους χαζεύω.Ζωή, μικρή, μεγάλη, δίκαιη η άδικη, μοναχική. Είμαστε τόσο πολλοί πια. Μπαίνω κατά λάθος στην φωτογραφία κάποιου που στάθηκε μπροστά μου, τόσο κατά λάθος όσο μπαίνουν στην ζωή σου οι άνθρωποι. Δεν ξέρω πως νιώθω, τουρίστας. Πόσες φορές έχεις βρεθεί τουρίστας σε μια κατάσταση, ένα συναίσθημα? Δεν ξέρεις τίποτα γι'αυτο, όλα είναι πρωτόγνωρα, το μαθαίνεις βήμα-βήμα.Θα μου πεις σιγά τα αυγά. Πήγες στην Αθήνα και κάτι έκανες. Για πολλοστή φορά βρίσκομαι εδώ. Δεν αλλάζει και πολύ το σκηνικό σε σχέση με θεσσαλονίκη, όσον αφορά το κέντρο της πόλης έστω.Ο κόσμος είναι περισσότερος και βιάζεται.Το σουβλάκι λέγεται καλαμάκι και τα ταξί είναι κίτρινα.Παραλία δεν βλέπω αλλά έχει πολλές.Μετρό,ηλεκτρικό και τραμ δεν έχουμε στο χωριό μου, μόνο λεωφορείο ακόμα.Δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουνε θέμα και τι κόμπλεξ τραβάνε μερικοί. Το Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός, γίνεται ΠΑΟΚ - Άρης και η ακρόπολη λευκός πύργος. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήρα το μετρό και έψαχνα την εξοδο κανένα δεκάλεπτο. Βγαίνοντας από το σταθμό, είδα τόσο κόσμο που είχα να δω από παρέλαση στην Θεσσαλονίκη. Αρχικά δεν με συμπάθησε η πρωτεύουσα, συνέχεια ψαχνόμουν και χανόμουν. Μέχρι που έγινε πιο φιλική αλλά συνέχισε να είναι τεράστια. Από το 1 άντε 2 λεωφορεία την ημέρα βρέθηκα να τρέχω πανικόβλητη με όλα τα μέσα συγκοινωνίας. Όλα είναι μια συνήθεια. Καλά είναι κι εδώ σκέφτηκα. Δεν άντεξα πολύ τους Αθηναϊκούς ρυθμούς. Μου έλειπε το χαλλλαρά της Θεσσαλονίκης, κουράστηκα. Γύρισα σπίτι μου.Home is where the heart is. Η δική μου αποζητούσε τις βόλτες στην παραλία, το πάρκο με τα κόκκινα παγκάκια δίπλα στο σπίτι μου, τις μικρές αποστάσεις, τα τρίγωνα, το τσουρέκι του Τερκενλή, την μπουγάτσα μετά το ξενύχτι στην Ανάληψη. Το περπάτημα καθημερινά και την λεωφόρο Νίκης. Ωραία η Αθήνα δεν λέω, για μένα δεν είναι.

Ο 10λογος της παραξενιάς..

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Tue, 22 May 2007 23:36:00 +0000

1) Τα δικά μας πράγματα λέγονται έτσι για κάποιο λόγο. Να μην τα πειράζουν οι άλλοι.
2)Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά. Η άλλη μισή είναι η καθαριότητα.
3)Το να είσαι control freak είναι κακό. Οταν απλά θέλεις τα πράγματα να γίνονται με τον δικό σου τρόπο δεν είναι.
4) Οι μαλακές ντομάτες δεν τρώγονται.
5) Η αγένεια κάθε μορφής διώκεται ποινικά.

6) Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν. Το φαφλατάζειν εστί μαλακιστείν.

7) Κάλιο 5 και καρτέρι, παρά 1 και στο χέρι.
8) Κανείς δεν αγγίζει το πιάτο μας την ώρα του φαγητού, εκτός αν θέλει να δει το matrix σε plate version.
9) Οταν κάποιος λέει ναί, εννοεί ναί. Οταν λέει όχι, εννοεί όχι.
10) Μιλά καλύτερα όποιος μιλάει με πράξεις.

ότι βλέπεις, παίρνεις...

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Thu, 10 May 2007 00:12:00 +0000

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να πω ψέμματα. θες η συνείδηση; οι τύψεις; η τιμιότητα; Η μαμά μου που με γαλούχησε lie-free; Το "ναι ρε φίλε, αυτή είμαι" που με διακατέχει;

Έκανα κάποτε μια φιλότιμη προσπάθεια αλλά δεν απέδωσε καρπούς. Κοίταζα το πάτωμα και το σκάλιζα με το παπούτσι μου.. Γελοίο θέαμα μια κακιά ψεύτρα.. Αποφάσισα να μη το ξανακάνω ποτέ.

Άσε που έχω μνήμη χρυσόψαρου και θα το ξέχναγα.. Εντάξει, είναι εύκολο να λές την αλήθεια.. Δεν θα πείς: είσαι χοντρός... Θα πείς: Λίγα κιλάκια παραπάνω τα έχεις. Το περίεργο είναι ότι βλέπεις πολύ κόσμο να κοιτάζει πάτωμα, το ταβάνι, το θεό... Το σίγουρο είναι πως με μένα...
What you see is what you get...

Μιλάτε γιατί χανόμαστε...

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Wed, 09 May 2007 23:59:00 +0000

4 μπουκάλια ξύδι θα πιώ να ηρεμήσω.. Όχι! Μάλλον ηρεμιστικά θα πάρω.. Για ελέφαντες.. Εσύ που με διαβάζεις, εσύ ναι, θέλεις να μου εξηγήσεις, γιατί στην ευχή, οι άνθρωποι, ή έστω μερικοί από αυτούς, δεν εκφράζονται;
Γιατί δεν μιλάνε;
Γιατί δεν εξηγούν τι θέλουν;
Γιατί πιστεύουν ότι έχω μαντικές ικανότητες;
Και για να μη σε κουράζω, ΓΙΑΤΙ τσατίζονται που δεν καταλαβαίνεις τι έχουν;

Για παράδειγμα:
Αν πάω εγώ στο περίπτερο της γειτονιάς μου, κοιτάξω λάγνα τον περιπτερά και δεν βγάλω λέξη, θα καταλάβει ότι έχω καύλες και θέλω προφυλακτικά;

Αν σταθώ βουβή και ανέκφραστη μπροστά σου, με βλέμμα "καίω κάρβουνο" θα καταλαβεις ότι χρειάζομαι οδοντίατρο; Γιατί δεν εκφράζονται; Άσε που έχουν την απαίτηση να καταλάβεις από μόνη σου... Μιλάτε γιατί χανόμαστε...

Γιατί μ΄αγαπάς;

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Wed, 02 May 2007 19:40:00 +0000

Σ'αγαπάω γιατί είσαι εσύ.
Γιατί δοκιμάζεις τον καφέ για να σιγουρευτείς ότι πέτυχε.
Γιατί πετάς τα πράγματα σου παντού και γίνομαι υστερική.
Γιατί τα κάνεις όλα εκνευριστικά αργά.
Γιατί με τσαντίζεις με απίστευτη συχνότητα.
Γιατί είσαι μικρό κι εγώ κεφαλαίο.
Γιατί με συμπληρώνεις.
Γιατί είσαι το καλό μου μισό.
Γιατί πάντα μου σκεπάζεις την πλάτη λέγοντας μου: Μην ακουμπάς στον τοίχο...
Γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Γιατί πάντα μαλώνουμε για τους ίδιους λόγους.
Γιατί μου δείχνεις τα λάθη μου.
Γιατί για σένα έμαθα να υποχωρώ.
Γιατί πιστεύεις ότι θα γεράσουμε μαζί.
Γιατί τίποτα δεν είναι κλισέ πάνω σου.
Γιατί πριν σε γνωρίσω έτσι σε είχα επινοήσει.
Γιατί το κρεβάτι μαζί σου είναι και κουζίνα και πάτωμα και τοίχος και, και, και...
Γιατί τα ελαττώματα σου με κάνουν να σ'αγαπώ ξανά απ'την αρχή...

ΑΝ...

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Wed, 02 May 2007 19:08:00 +0000

Αν με αφήσεις, μπορώ να έρθω κι εγώ;
Αν με πληγώσεις, μπορώ να ζητήσω συγνώμη;
Αν θυμώσεις μπορώ να παραμείνω ήρεμη;
Αν κλάψεις, μπορώ να κλάψω κι εγώ;
Αν τρως, μπορώ να χορτάσω;
Αν αρρωστήσεις, μπορώ να ξενυχτίσω δίπλα σου;
Αν θέλεις μόνο να ζητάς, μπορώ μόνο να δίνω;
Αν πίνεις, μπορώ να ξεδιψάω;

Αφού υπάρχεις... Μπορώ να υπάρχω για σένα;

Η απουσία κάνει την παρουσία πολύτιμη..

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Sat, 28 Apr 2007 21:49:00 +0000

Συνήθισα την απουσία του. Ο καιρός πέρναγε τόσο γρήγορα, σαν σκιά στον τοίχο. Οι άνθρωποι που αγάπησαν από μακριά ξέρουν. Έτσι έμαθα κι εγώ. Ο χρόνος μαζί σου έγινε πολύτιμος. Ήταν λίγος. Μικρός. Σαν βόλτα στο λούνα πάρκ. Το πολύ μια εβδομάδα στην καλύτερη περίπτωση. Μετά σιωπή. Άδειο κρεβάτι. Μοναχικές οι βόλτες. Μισός καφές στην κούπα μου.

Σε κάποια συνάντηση μου με το φιλαράκο μου το Βούδα του υποσχέθηκα ότι θα προσπαθήσω να εξαφανίσω τις επιθυμίες μου. Σύμφωνα με εκείνον όσο επιθυμείς, τόσο πληγώνεσαι. Θα έπαυα να επιθυμώ! Εσένα. Θα άρπαζα αποφασιστικά το σφουγγάρι και θα έσβηνα τον μαυροπίνακα του μυαλού μου.

Ό,τι έζησα μαζί σου, σκόνη από κιμωλία. Αν η ευτυχία είναι η σύμπτωση πραγματικότητας & επιθυμιών τότε ήμουν δυστυχής. Αν οι στιγμές είναι η ευτυχία, ήμουν δυστυχισμένη. Είχα πολύ λίγες μαζί σου. Έντονες σαν κόλαση αλλά λίγες. Δύσκολες σαν τριγωνομετρία αλλά λίγες. Γλυκές σαν σοκολάτα, άλλα λίγες. Η φωνή της μητέρας μου, ικανή να σταματήσει και τρένο σκότωσε την ησυχία μου. Θα στα πω άλλη φορά. Έτσι κι αλλιώς είσαι πάντα εδώ.

Μέσα μου.

Αφού δεν με αντέχεις...

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Sat, 21 Apr 2007 15:33:00 +0000

Αφού δεν με αντέχεις τι με θές;
Αφού δέν σε παίρνει ρε αδερφέ.
Γύρνα στα κυβικά σου.
Είμαι αεράκι και θές να με εμφιαλώσεις...
Θάλασσα που προσπαθείς να χωρέσεις στο ποτήρι σου...
Αγρίμι που πολεμάς να εξημερώσεις..
Ολα όσα λάτρευες πάνω μου, τώρα τα λιθοβολείς...
Τα ντύνεις με λέξεις όπως «παράλογο», «ανόητο».
Ότι ερωτεύτηκες κι απέκτησες,
τώρα θέλεις να το αλλάξεις...
να το καταπιέσεις, να το ελέγχεις...
Δέν είμαι το στρατιωτάκι σου,
το ξύλινο σου αλογάκι,
η ζβούρα σου...
Δεν είμαι σου... Μου ανήκω...
Σου επιτρέπω να με αγαπάς, χωρίς να με πνίγεις...
Να με έχεις παντού και πάντα,
επειδή θέλω να είμαι εκεί...
Να σ’αγαπώ επειδή θέλω όχι επειδή πρέπει...

Το ψέμα

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Tue, 20 Feb 2007 12:17:00 +0000

Σβήσε μου το φως. Σβήσε μου τις μνήμες. Σβήσε το παρελθόν μας. Διέγραψε με. Δεν υπήρξα ποτέ. Δεν με γνώρισες. Δεν σ’αγαπησα. Η αναπνοή μου δεν άγγιξε ποτέ το σώμα σου. Μη μου ξαναμιλήσεις. Δεν μου λείπεις. Δεν είσαι τίποτα για μένα. Δεν σου ανήκω. Ποτέ δεν ήμουν δική σου. Τα παιδιά που θα κάνω δεν θα σε κοιτάξουν ποτέ στα μάτια. Κάποιος άλλος με αγκαλιάζει. Δεν σε χρειάζομαι. Δεν θέλω να είμαστε φίλοι. Ούτε να σε βλέπω. Τίποτα δεν σε θυμίζει. Ποτέ δεν σε σκέφτομαι. Είμαι ευτυχισμένη μακριά σου. Έπαιξα μαζί σου. Δεν ένιωθα τίποτα. Υποκρινόμουν κάθε λεπτό. Δεν τα λέω για να σε πληγώσω, είναι η αλήθεια. Είμαι ανώτερος άνθρωπος εγώ. Δεν έχω εγωισμό...

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Tue, 20 Feb 2007 12:11:00 +0000

Ξύπνησα στις 8, με την τσίμπλα στο μάτι και το άγχος στην τσέπη της πυτζάμας μου, πέταξα βιαστικά την λογική μου στην τουαλέτα, έκαψα ένα τοστ, άφησα τις ανάγκες μου παρέα με την ελευθερία μου στο πρώτο συρτάρι του γραφείου και ξεκίνησα. Προορισμός μου ο έρωτας, στόχος μου η αγκαλιά σου, συνοδοιπόρος μου το mp3 player. Ο σταθμός παλιόφιλος, το τρένο ιεροτελεστία, ένα τσιγάρο μετά το σεξ, ένα τρένο πριν. Τα ραντεβού μας επεισόδια της ίδιας σειράς με ανασκόπηση του προηγούμενου. Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι εμείς. Σκηνοθέτης ο χρόνος. Σεναριογράφος ο έρωτας. Δουλεύω σκληρά για να πάρω το Oscar πρώτου γυναικείου ρόλου. Σκηνή πρώτη: μαλώνουμε για ένα σωρό μπούρδες, ποιος είπε τι, πως σκέφτηκε, αν με γουστάρει, πότε θα γυρίσω σπίτι. Σκηνή δεύτερη: δεν επικοινωνούμε καθόλου, μιλάμε ελάχιστα, ο θυμός στρογγυλοκάθεται στον εγκέφαλο μου, τα συναισθήματα παγώνουν. Μέρες και νύχτες τρέχουν σε αγώνα ταχύτητας με νικητή τον εγωισμό. Η συγγνώμη, κολλητή της υποχώρησης έχει πάει διακοπές με την αγάπη μας. Κατακαλόκαιρο και έχω παγώσει. Πνίγομαι στην έρημο. Η δασκάλα του νηπιαγωγείου «σχέσεις» με βάζει τιμωρία στον πίνακα. Δεν έμαθα το μάθημα μου 17 μήνες τώρα. Πρέπει να κάνω φροντιστήριο. Όταν αγαπάμε υποχωρούμε Ιφιγένεια! Μου φωνάζει κουνώντας το χέρι της. Συγχωρούμε και ξεχνάμε! Είμαστε ανιδιοτελείς! Αλτρουιστές! Πες το κι εσύ! Δεν ξέρω τι τέλος θα έχει η ταινία μας. Ευελπιστώ happy end. Ευελπιστώ…

The naked truth.

noreply@blogger.com (Στιγμή μου) — Thu, 25 Jan 2007 13:01:00 +0000

Το τζιν μου ξάπλωσε στο πάτωμα, τα παπούτσια μου κάνουν ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι και το μυαλό μου παραθερίζει. Αν γινόμουν γραφιάς, η αποτυχία θα ήταν κολλητή μου.
Δακτυλοδεικτούμενη και γιουχαϊσμένη θα καθόμουν μαζί της σε κάποιο παραλιακό καφέ – ζαχαροπλαστείο της λεωφόρου νίκης, να συζητάμε τα χάλια μου.
Ίσως αν έγραφα ένα παραμύθι, να τα πήγαινα καλύτερα αν με πήγαιναν και αυτά.. Όμως όλα έχουν ειπωθεί, γραφτεί, σχολιαστεί, αναλυτικότατα.
Τι απομένει;
Εγώ! Κανείς δεν ξέρει τίποτα για μένα και ίσως είναι καλύτερα έτσι. Από κάποια διεστραμμένη διαφορετική οπτική γωνία, κολακευτική και συμφέρουσα, ήμουν στα πρόθυρα της γένεσης ενός καινούργιου είδους μυθιστορήματος. Η απόλυτη, γυμνή αλήθεια, είναι πως φοβάμαι την δύναμη που με ωθεί να εξωτερικεύσω όλα όσα βιώνω και νιώθω κατά καιρούς. Τι θα συμβεί αν γράψω κάτι προσβλητικό, ασύντακτο, τελείως λάθος από κάθε άποψη;
Το μορφωτικό μου επίπεδο δεν περιλαμβάνει master,PhD, και μεγαλοπρεπείς τίτλους. Ένα απολυτήριο λυκείου κ ένα παρά τρίχα πτυχίο σε κάποιο τμήμα της νομικής Κομοτηνής, σε συνδυασμό με μπόλικη θέληση και μια κουταλιά του γλυκού ψώνιο.
Έτσι κ αλλιώς τα έχω κάνει όλα!
Yπήρξα ταμίας, υπεύθυνη καταστήματος, γραμματέας, ρεσεψιονίστ, λαντζιέρα, ασφαλίστρια, τηλεφωνήτρια, πωλήτρια, play list editor σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, you name it, I’ve done it! Και σας ρωτώ πολυαγαπημένοι blogάκιδες.
Αν δεν αξίζω εγώ μια θέση σε γραφειάκι του δημοσίου με το μάξιμουμ των αποδοχών κ το μίνιμουμ των υποχρεώσεων, τότε ποιος. Μήπως να έγραφα την ιστορία της ζωής μου αλά Χώσκολος; Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο όλοι-ες εμείς οι άνεργοι-ες που έχουμε τραβήξει τα πάθη του Χριστού, (και του Πέτρου Ίμβριου) να ξεκουράσουμε τα κορμάκια μας επιτέλους, κάνοντας κάτι που μας αξίζει βρε αδερφέ!
Ένα σενάριο; Ο μπάρμπα-καλιατης δηλαδή έχει περισσότερο μυαλό από μένα; Ταλέντο, η φαντασία; Να σου γράψω εγώ ιστορίες, να αγωνιάς μέχρι θανάτου! Δεν έχω τίποτα προσωπικό με τον άνθρωπο, αντιθέτως τον θαυμάζω. ουφ! Τα είπα και νιώθω ήδη κάπως καλύτερα… αν έχετε κάποια αξιόλογη ιδέα, κανένα απόφθεγμα ζωής, βοηθήστε το κοριτσάκι με τα σπίρτα να αγοράσει επιτέλους αναπτήρα.