بن بست خاك و آرزو

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 30 May 2013 08:57:00 +0000

ـ حالا كه نگاه مي‌كنم مي‌بينم تو از من خيلي فاصله داري. گرچه نمي‌دانم تو مقصري يا من. هر چه نباشد اين را خوب مي‌دانم كه از تو دل‌خورم. براي رسيدن به‌تو هر كاري كرده‌ام. براي ديدن تو هر جايي را گشته‌ام. همه چيزها را ديده‌ام. هميشه حتا در تاريك‌ترين‌گوشه‌هاي قلب‌ام اين يقين را داشته‌ام كه تو را بالاخره جايي سر راه‌ام به‌زنده‌‌گي خواهم ديد.

ـ اين جست و جويي‌كه مي‌گويي ‌كاري نيست كه انجام دادن‌اش دست خود ما باشد. ما آن را انجام مي‌دهيم چون براي انجام ندادن آن ازخودمان اختياري نداريم. اگر قرار است زنده‌‌گي كنيم بايد زنده‌گي كنيم و مي‌كنيم.

ـ براي همين است كه من هميشه تو را جست و جو مي‌كنم.

ـ وقتي به‌دنيا آمدم نمي‌دانستم بزرگ مي‌شوم. نمي‌دانستم جوان مي‌شوم. نمي‌دانستم به‌موازات جست و جو براي يافتن تو پير مي‌شوم. نمي‌دانستم تمام راه‌هايي ‌كه مي‌روم، همه‌ي كارهايي‌كه مي‌كنم براي آن است‌ كه از تو دور شوم به‌مرگ نزديك‌تر شوم. من درد كشيدم و به‌تو كه‌ گم شده بودي نگاه ‌كردم. حسرت خوردم و به‌تو‌ كه ديده نمي‌شدي نگاه ‌كردم. فرصت‌هام يكي بعد از ديگري ته كشيد و به‌تو ‌كه نبودي نگاه كردم. در سرماي روزهاي تنهايي، درتنهايي، تنهايي خودم را به‌تنهايي بغل‌ كردم و به‌تو ‌كه نگاه‌ام نمي‌كردي نگاه كردم. اصلاً هم برايم مهم نبود كه نتيجه‌اش چه مي‌شود. هميشه مي‌خواستم پيش از آن‌كه از پا بيفتم تو را ببينم. و حالا كه دارم تو را مي‌بينم حس مي‌كنم ديگر خيلي خسته‌ام. با اين همه نمي‌توانم ميل ِرو در رو ‌شدن با تو را پنهان كنم. چون تو اين‌جايي و من مي‌توانم باور كنم كه جست و جوي من براي ديدن تو بي‌فايده نبوده است.

ـ حالا بايد چه كنيم؟

ـ حالا نوبت توست، تو بايد بگويي چه‌ كنيم.

ـ من بايد چه كنم؟

ـ دست‌هاي مرا بگير. اين تنها كاري است ‌كه بايد انجام دهيم، شايد دل‌تنگي‌هاي ما همان‌طور كه با رفتن تو شروع شد با آمدن‌ات تمام شود.

ـ نمي‌توانم.

ـ چرا؟

ـ با اين‌كه جان‌ام مالامال از خواهش به‌توست اما نمي‌توانم. چيزهايي هست كه نمي‌گذارند. آن‌ها چيزهايي هستند كه اختيارشان دست ما نيست. ما آن‌ها را نمي‌خواهيم اما آن‌ها هستند. خودشان خود به‌خود هستند و به‌ما تحميل مي‌شوند. ما آن‌ها را تحمل مي‌كنيم، حتا وقتي كه درك‌شان نمي‌كنيم.

ـ و تو مي‌داني ‌كه اين آغاز سرگرداني دوباره‌ي ما‌ست؟ اگر همين حالا كه در برابر هم ايستاده‌ايم دست‌هاي هم‌ديگر را نگيريم بي‌هيچ ترديدي هم‌ديگر را دوباره گم مي‌كنيم.

ـ دوباره هم‌ديگر را گم مي‌كنيم؟

ـ من اين‌جور خيال مي‌كنم، چون از تو دور مي‌شوم. چون تو دور از من تنها مي‌ماني. آن‌وقت مرا گم مي‌كني و مجبور مي‌شوي جست و جو را از سر بگيري. اگر دست‌هاي مرا ‌كه همين حالا به‌سوي تو دراز شده‌اند نگيري من از دست مي‌روم در حالي كه تو هم چيزي به‌دست نمي‌آوري. من از دست مي‌روم و تو راه‌ات را ادامه مي‌دهي. آن وقت روزي دوباره سر راه‌ات به‌زنده‌گي از برابرم مي‌گذري. از برابر هم مي‌گذريم. تو سرگرداني مي‌كشي و من به‌تو نگاه مي‌كنم. تو پير مي‌شوي و من آن را نگاه مي‌كنم. جايي در اين جهان هست كه تو دست‌هات را دراز مي‌كني. آن وقت من خودم را پس مي‌كشم. تشنه‌ي آغوش تو هستم اما آن چيزها كه تو مي‌گويي امروز مانع از رسيدن ما به‌هم هستند آن روز هم نمي‌گذارند ما به‌هم نزديك شويم. تو مثل خورشيد‌ گرمي، اما من به‌ظلمت خو كرده‌ام‌. آن روز تو از دل‌تنگي حرف مي‌زني و من آه مي‌كشم. تنها كاري‌ كه از دست‌ام بر مي‌آيد همين است. و وقتي تو در رنگ‌هاي غمناك غروب دوباره گم شوي من نبودن‌ات را مثل هميشه حس مي‌كنم.

ـ تقدير ما اين است؟

ـ نه، اين تقديري است كه ما براي هم مي‌سازيم.

ـ پس دست‌ام را بگير. نبايد از هم دور شويم.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 27 Mar 2013 19:55:00 +0000

بانوي من!

پيش از پايان سال

مهم‌ترين بانوي تاريخ‌ام، تو بودي

و اكنون، پس از شروع اين سال، مهم‌تريني

تو زني هستي كه با ساعت‌ها و روزها مقايسه‌اش نمي‌كنم

تو زني هستي ، بر بافته از ميوه‌هاي شعر

از طلاي روياها

زني كه از ميليون‌ها سال پيش

در من وطن داشته‌اي.

.........

بانوي من!

اي بافته از حرير و ابر

باران ياقوت، نهرهاي نهاوند

بيشه‌زار مرمر

كه چون ماهيان در آب‌هاي قلب شنا مي‌كني

و در چشم‌ها

چون فوج پرنده‌گان مي‌نشيني.

چيزي در من دگرگون نشده است

در عاطفه‌ام، در احساس‌ام، در ايمان‌ام

من همچنان به‌تو پايبندم.

...........

بانوي من!

مثل پرنده‌گان در عيدها نگران نشو

در من چيزي تغيير نمي‌كند

رودِ عشق از جاري شدن باز نمي‌ماند

قلب از طپش باز نمي‌ايستد

و پر و بال شعر از پرواز نمي‌ماند

وقتي عشقي چنين بزرگ باشد

و محبوبه‌ چنين ماه

اين عشق به‌پشته‌ي كاهي تبديل نمي‌شود

تا طمعه‌ي آتش شود.

«نزار قباني»

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 15 Jan 2013 14:48:00 +0000

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 14 Jan 2013 08:52:00 +0000

تو اين هواي سرد

سرد و خلوت و سياه، بدون حتا يك قطره‌ بارون

هلك هلك‌كنون

پا شدي رفتي تجريش كه چه‌كار كني؟ عوض‌اش كني؟

اصلا با خودت آوري‌اش؟

نگاه مي‌كني. آوردي‌اش. حالا مي‌خواي چكار كني؟ مي‌شه عوض‌اش كرد؟

خب، چرا مي‌خواي عوض‌اش كني؟ چون خانومه گفته هفت‌اش بزرگه، ششو مي‌خوام.

آقاهه مي‌گه متاسفه. اين‌ها‌ شش ندارند، هفت دارند تا نه.

مي‌‌گي يه‌بار ديگه نگاه كنه. اما به‌جاش به‌تو نگاه مي‌كنه.

نگاه‌اش تاريكه، مثل هوا، مثل تيغه‌‌ي تيز چاقو،

مثل يه‌جاده‌ي طولاني و تيره، تو شب.

اما تو كم نمي‌ياري، از روي قبا سوخته‌گي به‌اش زُل مي‌زني.

آقاهه مي‌ره نگاه مي‌كنه. همه‌ي‌ شماره‌ها رو مي‌ياره، اما دريغ از يك عدد شش.

مي‌گه خب، عوض‌اش كنيد، چرا عوض‌اش نمي‌كنيد؟

با چي؟ خب با يه‌چيز ديگه. مثلا با يه چيز ديگه مثل اين.

نه، همينو مي‌خوام.

چرا فقط همينو مي‌خواين؟

چون اين خانوم فقط همينو مي‌خواد.

حلقه تو دست‌ته، هي مي‌كني‌اش تو انگشت كوچكه‌ات، هي درش مي‌ياري.

خب، حالا چي؟ مي‌خواي عوض‌اش كني؟

اما اين‌جا كه حلقه‌ي ديگه‌يي نيست.

و تو فقط همينو مي خواي. پس مي‌خواي چكار كني؟

مي‌گه به‌اش چسب‌ بزنم؟ به‌اش نگاه مي‌كني: يعني درست مي‌شه؟

فكر مي‌كني اين همه راه رو هلك‌هلك‌كنون، شاد و خندون

اومدي كاري كني تا كسي رو خوش‌حال كني كه هميشه ناراحت‌اش كرده‌اي

اما نمي‌توني. نمي‌دوني؟

حلقه‌ تو دست‌ته. داري باهاش ور مي‌ري. حالا ميخواي چكار كني؟

به‌اش مي‌گي:‌ اين‌تنها راهه‌شه؟ از روي دل‌سوزي به‌ات نگاه مي‌كنه، كه يعني آره.

مي‌گي بكن. بعد خودت مي‌ري از شيشه به‌بيرون، به‌خيابون نگاه مي‌كني. خيابون تاريكه،

سرده، همه عجله دارند. درخت‌ها بو مي‌كشند، گل‌ها خوابيدند. ماه نيست. ستاره نيست.

كوله‌ات رو دوشته. مثل هميشه. و تنهايي؛ مثل هميشه با يه كوله رو دوش‌ات. مثل يك غريبه.

حالا مي‌خواي چكار كني؟ دنبال‌اش مي‌گردي؟ ولي اون كه ديگه تو اين‌خيابونا نيست.

حتا بيدار هم نيست.

حالا حتا شب و روزتون هم با هم فرق داره.

ديگه شايد هيچ‌وقت نبيني‌اش، هيچ‌وقت، اينو كه مي‌دوني؟ نمي‌دوني؟

و مي‌دوني دنيا همين‌جوري تموم مي‌شه؟ صاف و ساده، بدون اين‌كه حتا بتوني به‌اش فكر كني؟

پس نگران چي هستي؟ خيابون شلوغه. چند سال پيش بود؟ نمي‌دوني.

شايد چيزي بيش‌تر از يك سال، اما براي تو خيلي از اين بيش‌تره.

مي‌خواي بري كجا؟‌ بري پيش‌اش؟ اما اون كه ديگه اين‌جا نيست. خودتو گول مي‌زني؟

حالا، اين‌جا، درست همين حالا، پايان دنياست. حواس‌ات كجاست؟

آه، ببخشيد. متاسف‌ام. به‌اش نگاه مي‌كني. حالا ديگه چسب‌ هم داره.

اگه چسب‌شو نخواست چي؟ صدات از يه‌جاي دور مي‌آد، يه‌جاي دور و تاريك.

به‌ات نگاه مي‌كنه: اگه بذاريدش توي آب ِ جوش چسب‌اش وا مي‌شه.

رنگ‌اش نمي‌ره؟‌ نه، آقا. نمي‌ره. نگران نباشيد.

مي‌زني بيرون. هلك هلك‌كنون راه‌تو در پيش مي‌گيري.

اين‌همه سرما يه‌دفعه از كجا پيداش شده؟ حالا مگه ماشين پيدا مي‌شه؟

پول‌ات تو دست‌‌ته. ماشين نيست. حالا مي‌خواي چكار كني؟ پياده بري؟ تا خونه پياده بري؟ اما تو ديگه جوني نداري.

پس بايد چكار كني؟ هوا سرده. گيجي. تن‌ات داره مي‌لرزه. ديگه اون‌قدرها جوون نيستي.

خسته‌اي. لباس كافي تن‌ات نيست. راه زياده. دوست داري بري خونه؟ نه؟

پس كجا مي‌خواي بري؟

تو خونه كسي نيست؟ كسي به‌انتظار تو نيست؟ پس برو يه جاي ديگه.

مثلا برو چيزي بخور.

اما كجا؟ خب، برو همون‌جايي كه باهاش آش‌شله‌قلمكار خوردي. همون‌جايي كه

باهاش فست‌فود خوردي. چرا سگ‌لرز مي‌زني؟ سردته؟

خب، اول مي‌رفتي خونه ماشين‌تو بر مي‌داشتي بعد مي‌اومدي.

تو كه مي‌دونستي بدون ماشين، شب، تو اين سرما، اين‌جا، اين‌قدر دور، كار برات سخت مي‌شه.

برو تو. حالا برو تو. ديگه فكرشو نكن.

مي‌ري تو. اما هنوز تو نرفتي اشك به‌ات اجازه نمي‌ده حرف بزني.

بغض راه گلوت رو مي‌گيره. دست‌ات رو براي آقايي كه داره مشتاقانه به‌ات نگاه مي‌كنه

تكون مي‌دي، بر مي‌گردي، هلك هلك‌كنون، نه‌شاد نه‌خندون،

مي‌ري سر خط وامي‌ستي. بالاخره يه‌جوري مي‌رسي خونه. تو خيابون كه نمي‌موني.

ديگه بسه. با فكر كردن چيزي درست نمي‌شه. اون خوابه، به‌خودت مي‌گي خدا كنه خوب بخوابه. چقدر پول مي‌خواي كه بري پيش‌اش؟ نمي‌دوني.

اگه پول‌اش جور شه و بري، نمي‌ترسي به‌ات بگه چرا اومدي اين‌جا؟

به‌ات بگه اگه بخواي اين‌جا بموني اون بايد از اين‌جا بره؟ بعد چكار مي‌كني، ها؟

اون‌وقت مي‌خواي چكار كني؟ حالا كه رفته، خوب بذار بره، بذار به‌زنده‌گي‌اش برسه.

سگه‌شو داره، كارشو داره، خونه‌شو داره، كس و كارشو داره، آزادي‌شو داره، درس‌شو

خونده، تو تموم اين‌سال‌ها به‌قدر كافي براي اين‌روزهاش تلاش كرده، اما تو چي؟

تو تموم سال‌هايي كه تو داشتي رويا مي‌بافتي، اون داشت طناب كلفت زنده‌گي‌شو مي‌بافت.

حالا چي؟ نه آينده‌يي داري، نه‌كاري داري، نه‌كسي رو داري، نه درس خوندي، نه چيز خاصي بلدي

و نه كسي از بود و نبودت خبر داره.

حالا چي؟ مي‌خواي چكار كني؟

خودت‌ هم نمي‌دوني.

هيچ وقت نمي‌دونستي و هيچ‌وقت هم نخواهي دونست. تو حتا از شب و روزت هم خبر نداري. ولي مي‌دوني كه بايد بگذاري زنده‌گي‌شو بكنه، نمي‌دوني؟ مي‌دوني. مي‌دوني كه نمي‌توني خوش‌بخت‌اش كني.

نمي‌توني خوش‌بخت‌اش كني؟ نه؟ خب باشه، اما مي‌توني خوش‌حال‌اش كني، نمي‌توني؟

پس كي تو رو خوش‌حال مي‌كنه؟ نمي‌دوني! اصلا تو از خوش‌حالي چي مي‌دوني؟‌ هيچ‌چي؟

خب، پس مي‌خواي چكار كني؟ اين يكي رو كه ديگه ابدا نمي‌دوني.

پس به‌اش فكر كن، باشه؟‌ باشه. بايد به‌اش فكر كني، مي‌دوني؟ آره! بايد به‌اش فكر كنم. اينو مي‌دونم.

پس به‌اش فكر مي‌كني؟ آره. گفتي به‌اش فكر مي‌كني؟ حتما. حالا برو يه‌چيزي پيدا كن بخور. بعد به‌اش فكر مي‌كني. ميل‌ات به‌غذا نمي‌ره، نه؟‌ نه‌چندان! پس يه‌سيگار آتش كن. تو هميشه به‌اش فكر مي‌كني، نه؟ چرا فقط به‌ام نگاه مي‌كني، زبون نداري؟ منظورمو مي‌فهمي؟ حالا فقط سرتو تكون مي‌دي كه يعني مي‌فهمي.

آره، مي‌فهمي.

اون تنها كسي‌يه كه هميشه به‌اش فكر مي‌كني، اين‌طور نيست؟ چرا، هست. پس قرار بود به‌چي فكر كني؟ نمي‌دوني. چاره‌يي نيست. بايد دست از سر خودت بر داري. دست كم حالا، همين حالا. باشه؟ باشه.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 05 Dec 2012 13:02:00 +0000

وقتي چشم‌هام را باز كردم هنوز باز‌تاب صداي تركيدن رعد تو آسمان تاريك پشت پنجره تو سرم بود. نفس‌ام بالا نمي‌آمد. پشت پنجره باران يك‌‌ريز مي‌باريد و صداي شرشرِ آب تو ناودان خيلي خوب شنيده مي‌شد. با صداي هق‌هق از خواب بيدار شده بودم. هنوز هم داشتم گريه مي‌كردم. داشتم گريه مي‌كردم؟‌ نه!‌ فقط داشتم اشك مي‌ريختم و اتاق تاريك بود. سرم را برگرداندم و رو به‌پنجره خوابيدم. متكاي زير سرم خيس بود و باد و باران پشت پنجره زير گوش هم نجوا مي‌كردند. مي‌خواستم توي نور رعدي كه دوباره مي‌تركيد به‌متكاي خالي كنارم نگاه مي‌كنم. چشم‌هام باز باز بود و فقط همين را مي‌خواستم.

مي‌خواستم به‌متكاي خالي كنارم نگاه كنم. فقط همين را مي‌خواستم.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 01 Aug 2012 14:44:00 +0000

فرداي آن‌روز، وقتي كه لبه‌ي تخت‌خواب نشسته بود و دست‌ها را زير چانه‌اش گذاشته بود در خواب و بيداري به‌چيزي فكر مي‌كرد كه مي‌دانست مايه‌ي همه‌ي غصه‌ها‌يي است كه در دل‌اش تلنبار شده است: محكوم به‌مرگ بودن!

به‌خودش گفت: «چرا دوباره دارم به‌اين موضوع فكر مي‌كنم؟» ـ و هر‌چه سعي كرد دليل‌اش را پيدا نكرد. يكي دو روز گذشته برايش روزهاي خوبي بود. نگاه مسخره‌ي مرگ را با خيره‌گي بي‌كم و كاست نگاهي پر غرور پاسخ گفته بود و خوش بود.

چشم‌هاش را بست، اما نتوانست تهديد جدي انگشت اشاره‌ي مرگ را كه به‌سوي او نشانه رفته بود از ذهن‌اش پاك كند.

به‌خودش گفت: «حالا وقت فكر كردن به‌اين حرف‌ها نيست.»

بلند شد و به‌طرف آينه رفت. به‌ياد روزي افتاد كه آن واقعه‌ي دردناك و نامنتظره‌يي كه سعي كرده بود از آن فرار كند، و تلاشي سرسام‌آور را به‌جان خريده بود ‌كه اتفاق افتادن‌اش را نبيند، شكل قطعي اجتناب‌ناپذيرش را نشان داده بود: تنهايي!

فكر كرد: «تو هم يك قرباني ديگر!» اما فكرش دوامي نداشت. داشت توي آينه به‌خودش نگاه مي‌كرد. به‌ياد آورد كه هميشه مثل يك قرباني زنده‌گي كرده است و دست‌اش را به‌علامت انكار جلو صورت‌اش تكان داد. سرش را پايين انداخته بود و ديگر به‌آينه نگاه نمي‌كرد اما هنوز در چنگ فكري بود كه اسيرش كرده بود. به‌خودش گفت:‌« بايد از خودت خجالت بكشي.»‌ و هم‌زمان فكر كرد: «تف به‌اين زنده‌گي!»

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 11 Jun 2012 08:46:00 +0000

احساس كرد كسي او را صدا مي‌كند.

سعي كرد بيدار شود. اما دالان‌ تو در توي ذهن‌اش ميان خواب و بيداري باقي ماند. روي تخت‌اش دراز كشيده بود و مي‌خواست دوباره بشنود. كسي او را صدا نمي‌كرد. فقط صداي پرنده‌ها را مي‌شنيد.

فكر كرد توي دنياي ديگري است. آفتاب بيرون نيامده بود اما نسيم خنك صبح از پنجره‌ي نيمه‌باز تو مي‌آمد. وقتي از روز بود كه جير جير زنجره‌‌ها قطع مي‌شود، پرنده‌ها بوي روشنايي را حس مي‌كنند و باغچه‌ي كوچك خانه از سر و صداي آن‌ها پر مي‌شود.

بعد صداي زني را شنيد كه شنگ و شيون مي‌كرد. صدا ضعيف بود، انگار از راه دور و درازي مي‌آمد. زن از تنهايي‌اش مي‌ناليد و در ميان چيزهايي كه مي‌گفت نام كسي را مي‌برد كه ترك‌اش كرده بود.

چيز بيش‌تري نشنيد.

انگار شب دامن بلندش را روي زمين مي‌كشيد. گويي كسي روي سقف بالاي سرش قدم مي‌زد. صداي زن دل‌خراش بود اما كلمات‌اش مفهوم روشني نداشت. فكر كرد كسي مرده است چون زن ناله مي‌كرد و سر و صدايي راه انداخته بود كه خواب را از چشم‌ام مي‌گرفت. فكر كرد: «انگار دل‌اش شكسته است!» ـ و سعي كرد خودش را توي رخت‌خواب‌ پنهان كند. از خودش پرسيد: «از چه مي‌ترسم؟» ـ و ديگر به‌چيزي فكر نكرد. بلند شد و لبه‌ي تخت‌اش نشست. جز صداي سكوت كه مثل صداي آب صاف بود صداي ديگري نبود. گويي باد بود كه صداي ناله‌ي زن را با خود آورده بود.

سراسر روز گذشته ساعت تيك‌تاك كرده بود اما جز صداي سكوت صدايي نشنيده بود. زمان مثل قير به‌دست و پاش چسبيده بود. چيزي نمي‌گذشت؛ چيزي پيش نمي‌آمد؛ چيزي از دست نمي‌رفت؛ چيزي حس نمي‌كرد؛ انگار چيزها فقط جا به‌جا مي‌شدند و ابديت از راه مي‌رسيد.

تيك‌تاك نسيم ملايمي بود كه فقط نور را كم و زياد مي‌كرد.

بعد ساعت از تيك‌تاك دست برداشت اما زمان همان‌جور كه هميشه فكر مي‌كرد ساكن بود. درست مثل سكوت، مثل وقفه‌ي كوتاه ميان صداها، مثل مكث ميان كلمات، مثل حرف‌هاي نگفته‌ي ترديد‌آميز ميان آدم‌ها. به‌عقربه‌هاي مرده‌ي ساعت نگاه كرد كه انگار به‌صفحه‌ي فلزي مات پرچ شده بود. تاريكي از راه رسيده بود و ناخواسته به‌خواب رفته بود.

وقتي بيدار شد تنها چيزي كه شنيد صداي نفس‌هاي خودش بود. فكر كرد: «كسي كه مرده خودت هستي. جنازه تويي.»

باد داشت شاخه‌هاي درخت‌ خرمالوي توي حياط را تكان مي‌داد. قطره‌هاي كوچك شبنم روي خاك مي‌ريخت و ساعت دوباره تيك‌تاك مي‌كرد.

فقط روز جاي شب را گرفته بود.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 20 Nov 2011 05:03:00 +0000

يك‌نفس، بي‌تخفيف و اجتناب‌ناپذيرند؛ چنان صادقانه و چندان بي‌مهابا كه گويي راه‌شان را از ازل مي‌شناخته‌اند: اشك‌هايم را مي‌گويم و از حضور رسواكننده‌شان ناخشنود نيستم. شايد اصلا براي همين است كه تا اين حد دوست‌شان دارم. تو گويي از سنگ يقين ساخته شده‌اند، رفت و آمدِ مخلِ هيچ ترديدي را بر‌نمي‌تابند. ساكنان جاودانه‌ي خانه‌ي بي‌رونق‌ چشم‌هاي من‌اند. آن‌ها، اشك‌هاي پس از ميلاد كه نه، حتا ناله‌هاي پيش از مرگ‌ همنيستند، گيرم كه به‌آرامي، ناخشنودانه و بي‌صدا مي‌بارند. من حرف نمي‌زنم، من سكوت كرده‌ام، آن‌ها حرف‌هاي ناگفته‌ي مرا بر زباني كه نيست مي‌رانند. من نگاه نمي‌كنم، من كور شده‌ام چون‌كه تو را در چشم‌اندازي پست يا بلند نمي‌بينم. تو در آن‌سوي هيچ‌ها گم شده‌اي و من تو را جست و جو نمي‌كنم. چون‌كه چشم‌هاي من خيس اشك‌اند و حرف‌هاي من در سكوت به‌فريادي بدل شده‌اند كه چشم‌هايم آ‌ن‌ها را مثل سيل مي‌بارند. جايي در جهان نيست كه ياس و درمانده‌گي را بشود در نهان‌گاه آن مخفي كرد، آره، مي‌خواستم همين را بگويم. پس براي همين است كه من با چشم‌هايم در كاسه‌ي تنگ دست‌هايم مي‌بارم. ــ در آن برهوتِ تنگ‌ِ بي‌رونقي كه وسعت‌اش حتا آن‌قدر نيست كه بشود صورت را در آن پنهان كرد و همه‌ي هنرش ـ اگر اصلا هنري داشته است ـ در آن بوده كه روزگاري نه‌چندان دور گرماي نوازش را در روشنايي عشق به‌تو ارزاني بدارد. من حرف نمي‌زنم، چرا كه اشك‌هاي من، خود همه‌ي حرف‌هاست، همه‌ي ناگفته‌ها، همه‌ي آن‌چه بايد گفته شود و نمي‌شود.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 12 Oct 2011 13:17:00 +0000

در كلماتي كه مي‌خوانم هيچ محبتي نيست، در لحن گوينده اين كلمات هيچ صميميتي احساس نمي‌شود؛ كسي كه از تو عذر خواهي مي‌كند در واقع در كار آن است كه عذرت را بخواهد. او در برج عاج خود‌خواهي‌اش نشسته است. حريف ديرينه در انتظار فرصتي است كه خار بدانديشي‌اش را تا ژرفاي جان‌ات فرو نشاند و در اين راه هيچ ترديدي به‌خود راه نمي‌دهد. ـ آه اگر اين تب لعنتي مجال مي‌داد مي‌توانستم به‌قدر كفايت به‌آن‌چه در حال وقوع است فكر كنم و راست و درست‌اش را نه به‌معيار زر، كه به‌معيار عشق بسنجم. با اين‌همه مي‌دانم اگر رويايي بود ـ كه بود ـ همان بود كه مي‌خواستم‌اش: با رنج‌اش، با وحشت‌اش، با درد و دريغ‌اش، با كابوس‌هاي‌اش، با ناراستي‌اش، با ضعف‌اش، و آن كيفيت عجيب دست نايافتني بودن‌اش. اگر امروز چهار‌شنبه است ـ كه هست ـ حتما بيستم مهرماه است و معناي‌اش صريح‌اش اين‌است كه چهار روز از زماني كه من در تب مي‌سوزم، گذشته است. بازگشتي در كار نيست، گيرم كه چشم‌اندازي هم براي پيش‌رفت به‌چشم نمي‌رسد. ـ و اين تب لعنتي سمجي كه عقل‌ام را ناكارآمد مي‌كند مرا از همه‌ي چيزها بي‌نياز مي‌كند. كاش خدا شانه‌يي داشت كه مي‌توانستم دست‌ام را دور آن حلقه كنم و زير گوش‌اش چيزهايي را به نجوا بگويم كه هرگز فرصت فرياد زدن‌اش را نيافته‌ام، كاش خدا آغوشي داشت كه مي‌توانستم در آن گريه ساز كنم و لباس آهاري‌اش را با اشك‌هاي خاطره‌ام لك كنم، كاش خدا دستي داشت كه مي‌توانستم پنجه در پنجه‌اش فرو كنم، دست‌ام را به‌دست‌اش بدهم، با او و در كنارش راه بروم و همه‌ي ناراستي‌ها را با انگشت نشانه به‌او يادآوري كنم، كاش اگر خدا دستي داشت، يك جاي خالي ناچيز هم براي دست من داشت تا تقدير چنين نباشد كه هر دستي را كه مي‌فشارم دست شيطان باشد. شگفتا كه در اين فضاي ملعنت‌بار هنوز هم مي‌توانم روي پاهاي خودم راه بروم، بي‌نياز به‌خدا و شيطان: دستي بر در و دستي بر ديوار و سنگيناي پاهايي كه بر زمين كشيده مي‌شوند. تا تلاش دست‌ها بي‌ثمر نماند از هيچ كوششي دريغ نخواهم ورزيد. اما حقيقت‌اش اين است كه دل‌ام مي‌خواهد بخواب‌ام؛ صرفا خواب!‌ يك خواب ابدي، عميق و بدون احساس رنج يا دل‌شوره، بدون احساس بازگشت دوباره به‌جهاني كه دوست‌اش نمي‌دارم و در زير آسمان و بر زمين‌اش عمري‌ است كه سرگرداني مي‌كشم. نسيمي كه بر گونه‌ام مي‌وزد، تاثير جان‌بخش بوسه‌ي لب‌سوز آفتاب را بر جسم فرسود‌ه‌ام دو‌‌چندان مي‌كند و مرزهاي حمق و وقاحت را در ذهن‌ام روشنايي تازه‌يي مي‌بخشد. چهار شب گذشته را مطلقا نخوابيده‌ام و تازه ديشب بود كه متوجه شدم اين تب نفرت‌انگيز از يك استعداد ذاتي نهفته سود مي‌برد:‌ فقط شب‌ها به‌اوج خود مي‌رسد. مي‌گويم« فقط تب، آن هم شب‌ها، تا سپيده‌ي هر صبح تن‌ام مثل يك كوره مي‌سوزد.» مي دانم تن‌ام دوست نداشته است تب كند كه تب كرده است. مي‌پرسد« درد هم داريد؟» روي صندلي، رو به‌روي‌اش نشسته‌ بودم و مثل يك دشمن تسليم شده با چشم‌هاي آزرده و نگران به‌او نگاه مي‌كردم. مي‌گويم « نه. ابدا.» بلند شد ايستاد و سايه‌ي عظيم غول‌آسايش ديوار بغل دست‌اش را‌پوشاند. توي گوش‌ام را با دستگاهي كه در دست داشت مي‌كاويد. با اين‌كار خودش را مشغول نشان مي‌داد. «واقعا هيچ دردي نداريد؟» داشت كنار گوش‌ام حرف مي‌زد. صداي نفس‌هاش را مي‌شنيدم و از صداي قلب‌اش خبري نبود. دل‌ام مي‌خواست بخوابم. اين صندلي و اين آدم با آن روپوش سفيدش حال‌ام را به‌هم مي‌زد. مي‌گويم « بيست دقيقه منتظرتان نشستم كه تشريف بياوريد.» چرا؟ براي اين كه از من بپرسد درد هم دارم يا نه؟ «نه، هيچ دردي ندارم.» مي‌گويد: «خب، پس دردش امشب شروع مي‌شود.» سرش را با دستگاه‌اش از توي گوش‌ام بيرون مي‌آورد. احساس آدمي را دارم كه با چشم‌هاي ناباورش شاهد اين واقعه‌ي عجيب است كه هيولايي عظيم‌الجثه به‌آرامي از گوش‌اش خارج مي‌شود تا با او صحبت كند.«باورم نمي‌شود. گوش‌هايتان حسابي چرك كرده‌اند. رنگ مخاط توي گوش به‌طور معمول...» مي‌گردد دنبال چيزي كه رنگ مورد نظرش را داشته باشد. «اين رنگي‌اند.» يك صورتي كم‌رنگ روي يك جعبه‌ي دستمال كاغذي را نشان‌ام مي‌دهد. « اما توي گوش‌هاي شما اين رنگي‌ است.» رنگ قرمز تندي كه مثل يك نوار در ارتفاع پيرهن‌ام تكرار شده است را نشان‌ام مي‌دهد. «و عجيب است كه درد نداريد.» فكر مي‌كنم چرا گفت چرك، چرا نگفت عفونت. پرسيدم «سينه‌ام چي؟» گفت« نه، آن‌جا چرك نكرده است. گلويت كمي ملتهب شده كه با همين آنتي‌بوتيك رفع و رجوع‌اش مي‌كنيم.» بلند شدم از دفترش زدم بيرون؛ آن‌جا كه آفتاب با صميميتي ديرينه با درخت و نسيم و آدميزاد به‌گرمي در سخن بود. «رفع و رجوع‌اش مي‌كنيم، نه؟» نه، بازگشتي در كار نيست. آن كه دست‌ام را مي‌فشارد شيطان است و من دلم مي‌خواهد فقط و فقط بخوابم، حتا اگر اين خواب مرا براي هميشه از دنياي بيدار زنده‌گان جدا كند. نه‌سال و بيست و شش روز از بيست و پنجم شهريورماه سال هشتاد و يك مي گذرد و ما هميشه رفع و رجوع‌اش كرده‌ايم. ـ آه اگر اين تب لعنتي مجال مي‌داد... اين تب لعنتي سمجي كه عقل‌ام را ناكارآمد مي‌كند و آن شعله‌ي گرم تنور نامريي‌اش، مرا از همه‌ي چيزها بي‌نياز مي‌كند.

سفر براي ديدار گل حسرت

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 24 Sep 2011 19:30:00 +0000

تالوم، يكم مهرماه نود

اين صخره‌ها با لبه‌هاي باثبات و جلوه‌يي استوار از دير‌پايي و هميشه‌گي بودن به‌آميزه‌يي الهام‌آميز از بستر و تابوت ماننده‌اند.

در ابتداي صبحي كه از دور‌دست‌هاي نوميدي مايه‌ور بود در هجاي نامفهوم موجي‌هايي بي‌ثبات كه از رويا و وهم سرشار بود، سوار بر زورق حيرت‌انگيز دره‌ها در درياي شگفت‌انگيز طبيعت بكر تا دور دست‌هاي دور رانديم و باز آمديم در حالي‌كه با حسرت به‌اين گل چشم دوخته بوديم:

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 19 Sep 2011 05:55:00 +0000

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 10 Sep 2011 15:39:00 +0000

ببين چه‌طور احساسات‌مان بي‌معنا مي‌شوند،
ببين چه‌طور تغيير كيفيت مي‌دهند به‌شكل كلمه‌هاي بي‌هوده‌ در مي‌آيند
ببين چه‌طور از دست‌مان مي‌گريزند پخش و پلا مي‌شوند مي‌روند توي اين فضايي كه نه صدايي دارد نه رنگ و رويي نه شكل و قيافه‌يي،
ببين چه‌طور در سكوت تمام مي‌شويم،
نيست مي‌شويم،
گم‌و‌گور مي‌شويم
به‌خاطره بدل مي‌شويم،
كه انگار هيچ‌وقت نبوده‌ايم.
ببين چه‌طور همديگر را تهي مي‌كنيم،
‌از همه‌چيز... همه‌چيز... همه‌چيز...
ببين چه‌طور بعدش هميشه مي‌نشينيم و مي‌گوييم:
ـ آه! اي كاش اين‌ها را زودتر گفته بوديم...

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 15 Aug 2011 08:28:00 +0000

داره صدا مي‌كنه. صدا چيزيه مثل سكوت، وقتي اون هست اين نيست. گاهي باهم قاطي‌اند گاهي كاملا از هم جدا هستند. مثل وقتي كه نشستي روي يك سنگ و داري به‌يك دشت با يك چشم‌انداز دور نگاه مي‌كني. تيك تاك تيك تاك. نمي‌دونم صداشو از تو سينه‌ام مي‌شنوم يا از روبرو، از روي ديوار نحس سياه دود زده‌يي كه تا حد ممكن تميز شده اما حال آدمو به‌هم مي‌زنه. اين‌طور وقت‌ها صداش از هميشه بلندتره، تو اين حول و حوش ضربه‌هاش طنين بيشتري هم داره. حتا بيشتر از شش روز پيش كه بود اما حالا نيست. كم كم داره نزديك مي‌شه. هيچ‌وقت نفهميدم زمان نزديك مي‌شه يا دور مي‌شه. انگار دور و بر آدم فقط مي‌چرخه، مثل هوا، مثل نور، مثل تاريكي مثل نگاه وقتي چشم‌ها بازند تا پيش از اين‌كه بسته بشند. مي‌رم نگاه مي‌كنم كه مطمئن شم لاي در بازه. بعد مي‌يام مي‌شينم روي صندلي پشت ميز. تقويم روزانه‌ام را باز مي‌كنم و شروع مي‌كنم به‌خواندن چيزهاي در هم برهمي كه نوشته‌ام:‌ خريد چاي، تعويض خاك گلدان‌ها، تلفن كردن به‌نظافت‌چي، پرداخت قبض‌هاي گفت«خانم، شما برادر داريد؟» تلفن، گاز، برق، آب. مي‌گم: «چطور؟» خيابون از آفتاب پر شده. پوست‌ام بنا مي‌كنه به‌سوختن. گفت« اگه داشته باشيد كه مطمئن‌ام داريد خيلي بايد شبيه خودتون باشه.» دست و پاشو گم كرده، مثل يك كيسه‌ي پر از شرمه؛ سرخ ، سياه، سر تا پا خجالت، عصبي، ناآروم. مي‌گم«خب؟» دست‌ام رو مي‌اندازم تو بند كيف‌ام كه انداخته‌ام رو دوش‌ام. گفت« منظورم وقتيه كه مي‌خنديد.» لب‌هام از تعجب باز مونده اما نمي‌خندم. من اوني نبودم كه اون مي‌ديد. من اوني بودم كه اون نمي‌ديد. مي‌گم«شايد.» چند تا سكه تو دستشه. اون‌ها رو جا به‌جا مي‌كنه. گفت«همين.» راه مي‌افتم كه برم اما يهو دلم هري مي‌ريزه پايين. سرم رو بالا مي‌آرم نگاه مي‌كنم. دكتر از لاي در داره نگاه‌ام مي‌كنه. پس اومده. بالاخره پيداش شد. يك چشم‌اش رو گذاشته لاي درز در داره به‌ام نگاه مي‌كنه. يك چشم ديگه‌اش لابد بسته است. خودشه، مثل هميشه. آره آره آره. چشم‌شو از لاي درز بر مي‌داره، درو كمي باز مي‌كنه و با چهار تا انگشت‌اش به‌ام اشاره مي‌كنه: بيا بيا بيا! پا مي‌شم آروم مي‌رم طرف‌اش. اون شصت سالشه، من فقط بيست و هشت سال دارم. اون مثل رودخونه است من مثل ماهي‌ام. اون آرومه، من دوست دارم شنا كنم، اون نجوا مي‌كنه من فقط لب‌هامو باز و بسته مي‌كنم. اون جاريه من فقط مي‌لغزم. ـ از اون‌جا تا اون‌جا و از اون‌جا تا اون‌جا. لب‌هامو از لاي درز مي‌آرم بيرون و بي‌صدا، بدون كلمه، بدون هيچ‌چي مي‌گم«اوه». بعد اون لب‌هاشو آروم مي‌ذاره روي لب‌هام. اوني كه من دلم مي‌خواد همينه. از اين‌جا به‌بعد ديگه نه زمان هست نه صدا و نه سكوت. همه‌ چيز محو مي‌شه تا من فقط من باشم و اون. اولش چيزي حس نمي‌كنم اما بعدش كه اون شروع مي‌كنه به‌مكيدن مي‌فهم‌ام كه فقط يك حس‌ام: بزرگ، عميق، گسترده و بي‌مرز. تيك تاك تيك تاك. گفت« تو مثل برادرت هستي.» بعد با دوشاخه‌ي انگشت اشاره و سبابه‌اش به‌چشم‌هام اشاره كرد. احساس مي‌كنم دارم از يك مايع گرم و لزج و جوشان پر مي‌شم. جريان تند گرم اجتناب‌ناپذيري از نوك پاهام شروع مي‌شه و به‌آرومي به‌ساق پاهام مي‌رسه. چشم‌هاش پيره اما نگاه‌اش يك برق خاص دور از دست‌رس عجيبي داره: ناسيراب، منتطر، تب‌دار، كنجكاو. انگار او هم پر شده، داره پر مي‌شه، چون كه به‌آرومي چشم‌هاشو مي‌بنده و به‌طرز لاعلاجي به‌مكيدن ادامه مي‌ده. وقتي مي‌گند زنده‌گي كوتاه‌ست منظورشون همينه: يك لحظه، يك آن، يك هيچ توي هيچ بدون هيچ. گفت «كجايي؟» داشت داد مي‌زد. توي اتاق‌اش بود. فكر كنم دكتر صدا رو شنيد اما به‌روش نياورد. همين‌جور به‌مكيدن ادامه داد: كند، كش‌دار، ابدي، آروم. گفت« چرا جواب نمي‌دي؟» دوباره برگشته بودم به‌جايي كه زمان بود و صدا و سكوت جاشون رو با هم عوض مي‌كردند. گفت« مگه صداي منو نمي‌شنوي؟» ناخواسته مي‌شنيدم و ناخودآگاه تلخي‌اش رو حس مي‌كردم. اون ول كرد من نكردم. لب‌هامون از هم جدا شد و من از مارپيچ يك روياي هيچ بيرون اومدم با سر افتادم تو دست‌انداز هيچ يك روياي ديگه كه اون هم هيچ بود. مي‌گم«‌منظورت چيه؟» نگاه‌اش رو مي‌دزده. حالا برق آفتاب روي كاكل‌اش افتاده، مثل يك لكه، سبك، جوري كه رنگ موهاي جلو سرش رو تغيير داده. يك‌جور قهوه‌يي سياه، يا سياه، يا قهوه‌يي سوخته، نمي‌دونم، درست يادم نيست اما در هر حال نرم و درخشان. گفت« مي‌شه كه اين شماره رو بگيري؟» دست‌اش رو جلو مي‌آره. يك كاغذ سفيد كوچك تو دستشه كه مثل نوك درخت‌ وقتي كه يك نسيم لاجون ناپيدا روش مي‌دوه بفهمي نفهمي مي‌لرزه. سرمو مي‌آرم تو مي‌گم «اومدم.» دكتر داره نگاه‌ام مي‌كنه. لب‌هاش هنوز پر از حسرته، پر از خواهش اما يك‌جور آرامش بعد از لذت روش موج مي‌زنه و چشم‌هاش مثل يك خاطره‌ي فراموش شده به‌لب‌هام دوخته شده. گفت« اومدي؟» دكتر تو دست‌اش دوتا كتاب داره. قدش بلنده. كت نيم‌داري تنشه. هاشورهاي سفيد يك‌نواختي توي سياهي موهاش دويده. كمي خميده است. چشم‌هاشو مي‌ذاره رو هم راه مي‌افته مي‌ره. گفت« كجايي پس؟» در رو آروم مي‌بندم راه مي‌افتم. مي‌گم« دارم مي‌يام.» مي‌رم تو اتاق‌اش. پشت ميزش زير نور رنگ‌پريده‌ي چراغ مطالعه خم شده تو تاريكي داره چيز مي‌خونه. خيلي جوانه. يك گوشت تر و تازه است. اما فقط يك تكه گوشته. ـ نه‌كم‌تر نه بيشتر. چشم‌پزشكي خونده. مي‌گم«چه كارم داريد دكتر؟» سرشو بالا نمي‌آره. گفت« هيچ‌چي.» دست‌هام رو توي هم قفل كرده‌ام جلوم آويزن كرده‌ام. مي‌گم«هيچ‌چي؟» بازم سرشو بلند نمي‌كنه. گفت« كي بود؟» با مداد زير چيزي خط كشيد. مي‌گم«منشي همسايه.» از پشت عينك نگاه‌ام مي‌كنه. «چه‌كار داشت؟» لب‌هام هنوز با رويايي كه تو ذهنمه كش مي‌ياد. مي‌گم«هيچ‌چي.» موهامو مي‌كنم زير رو سري‌ام. گفت«در رو چرا بستي، مگه نمي‌بيني هوا دم داره؟» سوال هم مثل جوابه، اين اونه اونم اينه اما هيچ‌كدوم ديگري نيست. راه مي‌افتم از اتاق مي‌يام بيرون. مي‌گم«بازش مي‌كنم دوباره.» سرم رو از لاي در بيرون مي‌يارم. دكتر داره از كنار ديوار از توي راهرو تنگ و طولاني مثل يك سايه‌ي لرزان دور مي‌شه. به‌اش نگاه مي‌كنم. گفت« اگه بتوني زنگ بزني...» كاغذ رو از دست‌اش مي‌گيرم. مي‌دونم چند دقيقه بعد دورش مي‌اندازم. مي‌گم« كه چي بشه؟» وقتي مي‌گند زنده‌گي همينه منظورشون اينه كه هيچ‌چي نيست. گفت« شايد زنگ زدي.» فكر مي‌كنم مي‌تونستم شبيه برادرم باشم، اگه برادري داشتم. مي‌گم« من فرصتي براي يك دوستي تازه ندارم.» دكتر همين‌جور آروم مي‌ره مي‌رسه به‌تاريكي ته راهرو كه پر از سايه‌ي تاريكه. بعدش ديگه ديده نمي‌شه. فقط صداي پاش شنيده مي‌شه كه معلوم نيست داره مي‌ره يا داره مي‌ياد. از لاي در مي‌زنم بيرون مي‌دوم دنبالش. زمين زير پاهام مي‌دوه اما من تو هوا هستم. هيچ‌چي حس نمي‌كنم. لب‌هام جلوتر از خودم مي‌دوند. مثل يك سايه مي‌رم توي سايه‌ي تاريك ته راهرو پله‌ها رو دوتا يكي مي‌كنم از در مي‌زنم بيرون مي‌رسم به‌روشنايي پر سر و صداي خيابون كه پر از ماشين و آدم‌هاي گيج و حواس‌پرتي است كه من توشون هيچ‌چي به‌حساب نمي‌يام. دكتر نيست. فردا هفتمين روزه كه ديگه هيچ‌وقت نيست. مي‌تونم بگم بوده. نمي‌تونم بگم نيست. فقط مي‌تونم بگم بوده. اگه بگم نيست يعني يه هنوز هست يعني مي‌تونه يهو باشه در حالي كه مي‌دونم نيست. ولي بوده، فقط اينو مي‌تونم بگم. مزه‌ي شور اشك رو روي لب‌هام حس مي‌كنم و جريان مهار نشدني اونو درك مي‌كنم. خودمو جمع مي‌كنم مي‌شنيم زمين تكيه مي‌دم به‌چهارچوب در كه از گرماي هوا داغه و به‌قدر كافي محكم. اگه تا فردا زنده باشم مي‌تونم بازم گريه كنم. مي‌تونم بگم هستم، اگه بتونم باشم، همون‌جور كه اون بوده، تا وقتي كه باشم.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 30 May 2011 08:47:00 +0000

به‌اش مي‌گم:«هستي؟» يك‌صدايي از گلوش در مي‌آره كه يعني هست. الا اين‌كه نباشه. اين بعد از اون‌وقتيه كه مدت‌هاست چيزي نگفته و بعد از اون‌وقتي هم هست كه يك سكوت كشدار و تاريك براي يك مدت طولاني بين‌مون اتفاق افتاده ‌كه من نمي‌دونم داره توش چي مي‌گذره. به‌اش مي‌گم: ‌«مياي؟» مي‌گه: «آخه، بارني...» مي‌دونستم همين رو مي‌گه. دل‌اش پيش سگ كوچكه‌شه، پيش من نيست. حق هم داره. من مي‌گم اگه مشيت خدا اين بود كه آدم خودشو اسير يك سگ ناقابل كنه اون‌وقت با هر آدمي يك سگ به‌دنيا مي‌آورد. منظورم اينه كه بند ناف‌شون رو به‌هم سفت و محكم گره مي‌زد. اما شأن آدم اجله. اگه خدا همچين چيزي رو نخواسته پس چرا آدم خودش با خودش اين‌كار رو مي‌كنه كه آدم زورش مي‌ياد وقتي اين رو مي‌بينه كه حال‌اش به‌هم مي‌خوره از اين چيزي كه مي‌بينه.

سر در نمي‌آرم. مي‌گم: «گفته بودي يك كاريش مي‌كني.» مي‌گه: «آره، اما خسته هم هستم. خيلي. تو اينو نمي‌فهمي.» توي چند روز اخير اين هزارمين باره كه اينو مي‌گه. ديگه داره باورم مي‌شه كه نمي‌فهم‌ام. شايد هم راست مي‌گه. اما احتمالا راست نمي‌گه. نمي‌دونم. ممكنه درست بگه. زنده‌گي همينه. بعضي‌ها مي‌گند بي‌رحمه، خيلي‌ها مي‌گند همينه كه هست. اين‌طوريه كه همه‌چيز به‌آخر مي‌رسه. زنده‌گي به‌هيچ‌ كس رحم نمي‌كنه. حتا به‌دل كوچك و مهربان تو كه با دل يك سگ محكم گره خورده. اون‌جور كه انگار از يك پدر مادريد. كسي به‌دنيا نمي‌آد كه براي هميشه باقي بمونه. آدم به‌دنيا مي‌آد، گرفتار مي‌شه، رنج مي‌بره، پير مي‌شه، خسته مي‌شه آخرش هم هيچ‌چي. براي همه همينه. اين‌همه سيل، اين‌همه طوفان، اين‌همه جنگ، اين‌همه دربه‌دري، اين‌همه بدبختي، و توش يك كمي‌ هم فرصت، يك كمي هم يك‌چيز ديگه كه آدم حتا فرصت نمي‌كنه ازش حرفي به‌ميان بياره، بس كه كوتاهه، بس كه ناچيزه. بعد تو اين‌ها همه رو ناديده مي‌گيري. مي‌گم: «آخرش چي؟ مي‌ياي يا نه؟» باد مي‌اندازه تو گلوش مي‌گه: «هووووووووم!» مي‌گم: «اين كه نشد حرف.» مي‌گه: «ول‌ام كن. نمي‌دونم. باور كن نمي‌دونم. گردن‌بندم گم شده. خيلي دوست‌اش داشتم. كلي با هم حرف زده بوديم. حالا اون بدون خبر گذاشته رفته. حتا بدون خدا حافظي. باور كن نمي‌دونم.» اين‌جوريه كه دنيا به‌آخر مي‌رسه.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 15 May 2011 04:23:00 +0000

مهم‌ترين غرض انساني ارتباط است. گاهي مي‌روم پرده را كنار مي‌زنم مي‌ايستم پشت همان پنجره‌يي كه رو به‌حياط كوچك خانه باز مي‌شود و با حسرت تمام سرم را به‌شيشه‌ تكيه مي‌دهم و در سكوت تاريكي كه پناه‌ام مي‌دهد به‌صداي پاي خاطره‌ي دور شونده‌ي سوزاني كه مي‌رود اما ترك‌ام نمي‌كند گوش مي‌دهم. به‌كسي نياز ندارم. آن‌ها كه خوش‌بخت‌تر نيازمند‌ترند و من مي‌دانم كه كسي از كسي خبر ندارد. آن‌ها كه فكر مي‌كنند خوش‌بخت‌ترند هر روز از هم خبر مي‌گيرند خبر مي‌دهند تا خوش‌بختي‌شان را به‌رخ هم بكشند. خوش‌بختي را در تباهي جست و كردن كار و كردار من نيست. انسان بي‌وقفه دست‌خوش دشواري اندوهي است كه از هيچ گناهي زاده نمي‌شود. من به‌دروغ بزرگي كه نا‌م‌ پر طمطراق‌اش خوش‌بختي است نيازي حس نمي‌كنم. كافي است شيشه خنك باشد تا آن‌قدر آن‌جا با همان خاطره سر مي‌كنم تا خواب مرا در خود غرق كند. آرزوها دود مي‌شوند و به‌هوا مي‌روند؛ شايد به‌همان شكلي در مي‌آيند كه از اول بوده‌اند. وقتي خاطره‌ها در خواب كسي را تعقيب‌ نمي‌كنند در بيداري درست در ابتداي صبحي كه بي‌خورشيد آغاز مي‌شود با او بيدار مي‌شوند و تا ابديت كش مي‌آيند. من پيش نمي‌روم، فرو مي‌روم. شانه‌هام ديگر تكيه‌گاه سري، گونه‌ي پراشكي يا صداي پر آهي نيست. شانه‌هام ديگر از آن من نيست و من، ديگر از آن خودم نيستم. انسان زاده‌ي اندوه خودش است، و مرگ همان اندوهي است كه او را روانه مي‌كند: از خانه‌يي به‌خانه‌ي ديگر تا اين‌كه ديگر جايي نباشد.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 09 May 2011 06:33:00 +0000

آن‌جا را دوست داشتم

جايي كه خانه‌ي ما بود

و من آن‌جا را دوست داشتم.

هيچ‌كس اين‌حقيقت را به‌ياد نخواهد آورد

كه تو پاي‌ات را آن‌جا گذاشته بودي

كه من آن‌جا

ساعت‌ها با تو حرف زده بودم

كه من آن‌جا

ساعت‌ها در سكوت با تو حرف زده بودم

حتا وقتي‌كه نبودي.

هيچ‌كس اين‌حقيقت را نمي‌داند

كه من براي سال‌ها و سال‌ها

در هر لحظه تو را ديده‌ام

كه آن‌جا روي مبل نشسته‌ بودي

پاي‌ات را روي پاي‌ات انداخته‌ بودي

و به‌من نگاه مي‌كردي.

كسي اين‌حقيقت را نمي‌داند كه ما

خواهش‌هاي مكرر عشق‌مان را

به‌گونه‌هاي مختلفي با هم در ميان گذاشته‌ايم؛

در سكوت و در تنهايي

با چشم‌ها و با لب‌ها

حتا با لرزش نا‌چيز لب‌خندي در نگاه

و من به‌اين‌ها دل‌خوش بودم.

به‌جايي‌كه خانه‌ي ما بود

و من آن‌جا با تو زيسته بودم

حتا وقتي‌كه تو نبودي.

از ميان خاطرات: خوب و بد

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 03 May 2011 08:46:00 +0000

مستي‌ي اجتناب‌ناپذير رويا

يك حلقه، يك حلقه‌ي نقره‌يي رنگ، و نگين‌هاي درخشاني دورتا دور آن، روي يك انگشت ساده، يك انگشت ظريف و زيبا و نگاهي كه اين‌همه را در خود قاب گرفته است. آن نگاه، از خلال پلك‌هايي تنگ شده به آن حلقه‌ي نقره‌يي رنگ خيره مانده است؛ چشم‌هاي عبوسي كه نگاه را شكل مي‌دهد آرام آرام به‌روز به‌شب و به‌ساعت‌هاي رفته باز مي‌گردانند. چشم‌هاي عبوس از خود مي‌پرسند: اين خيال نيست، خيال عشقي ناممكن كه قرار است تو را از پا درآورد؟

نور زرد محو شونده، در پايان يك سفر هوايي‌ِ طولاني. ـ و تصويرهايي كه در هم فرو مي‌روند؛ ابروار به‌هم مي‌پيچند، از هم گسيخته مي‌شوند و به‌شكل واقعيتي درمي‌آيند كه تو را تسليم خود مي‌كنند: خوابي چنان شيرين كه مي‌خواهي تا واپسين روز جهان ادامه يابد.

آن‌ها كه عشق را از نان سفره‌شان واجب‌تر دانسته‌اند به‌ناگزير هم‌ديگر را مي‌بينند، رو در روي هم مي‌نشينند و بي‌هيچ گفت‌وگويي زيباترين ترانه‌ي عاشقانه‌شان را با لب‌ها و دندان‌هاشان در عمق جان‌ هم پي مي‌گيرند. و چه چيز مي‌تواند غبار سنگين و خفقان‌آور غفلت‌ها و سوءتفاهم‌ها را از چهره‌ي آزرده‌ي رابطه‌يي‌ پايدار برگيرد، جز لب‌هاي مرطوب و گرمي كه جخ همين دم از هم‌آغوشي‌ي شبنم‌ها و گل‌ها باز مي‌گردد و تو را به‌بوسه‌يي آرام، كشدار و عاشقانه فرا مي‌خواند كه به‌سايه‌دستي آرام‌بخش مي‌ماند در شب هول. ـ در پايان روزها و ماه‌هاي طولاني و سردي كه جانور درون‌ات،‌ بي‌تاب از دوري و جدايي‌ي ناخواسته، برانگيخته از خشمي پنهان كه او را آشكارا از خود بي‌خود كرده است با هر تكان درد به‌هراس مي افتد، چه چيز جز اين مي‌تواند تو را به‌آرامش برساند؟

بي‌شك اين بهترين روز خداست.

به‌رغم اين‌كه هوايي نيست و ريه‌ها در تلاشي كم‌نظير شگفت‌انگيزين تقلاي‌شان را به‌نمايش مي‌گذارند تا ناچيزترين ذره‌هاي هوا را از فضايي كه در آن فرود خواهي آمد بدزدند و در خود بيانبارند اما پاها در مستي‌ي اجتناب‌ناپذير رويايي كه شكلي ناباورانه به‌خود گرفته است در رفتن ترديد نمي‌كنند.

خوابي يا بيدار؟ نمي‌داني!

روي تختي تاشو، زير ملحفه‌يي آبي‌رنگ، در خانه‌يي امن، زير نور زرد محو شونده‌يي كه از سقف مي‌تابد، اينك مردي و زني، يكي سال‌خورده و نازيبا، ديگري جوان و برومند، مالامال از نياز و حسرت، غرق در رويا، و ساعت‌ها و ساعت‌ها و ساعت‌ها كه يكي از پس ديگري سپري خواهند شد.ـ تا اين‌كه سپري شوند. بي‌آن‌كه كمبود آن نيرو و تواني كه دائما در كار است و دائما كاهش مي‌يابد ذره‌يي حس شود لب‌ها و دست‌ها تلاشي‌ شگفت‌انگيز مي‌كنند. در واپسين ساعت شبي كه اين همه زيبايي را در خود نهان مي‌كند و در اولين لحظه‌هايي كه سپيده‌‌ي عجول بي‌خبر از نيازهاي تن و جان‌ات پا به‌حياط سرخوش صبح ‌مي‌گذارد، خيس و خسته از عرق، تو و دلداده‌‌ات پشت به‌هم خوابيده‌ايد. درنگ نكن! او را از كمر در آغوش بگير، تا سفري آرام و رام به‌خوابي خوش، در بستري كه در آن مردي و زني خفته باشند، يكي تلخ يكي شيرين، يكي در پايان راه يكي در آغاز و نور را پشت پنجره ببين كه باقي مانده‌ي گرماي روز رفته را در نفس‌هاي به‌شماره افتاده‌اش تجربه‌يي مكرر مي‌كند. از خوابي كه به‌بيهوشي‌ي عميق شباهت بيشتري دارد تا به‌استراحت ناگزير بعد از خسته‌گي برخيز كه معشوقه‌ات هم‌چنان پشت به‌توست و دست‌ها را روي سينه چليپا كرده خوابيده است. دست‌ات را به‌نرمي و حسرت روي موهاي بلندش بكش و گونه‌هاي او را عاشقانه نوازش ‌كن! نوك لرزان انگشت‌هات را به‌گرمي روي كرك‌هاي نرم و نازك پوست شاداب‌اش به‌بازي وادار كه مي‌داني وقتي به‌سوي خود بازگرداني‌اش از اشكي پر اشتياق خيس شده است.

صداش كن!

مي‌شنود.

صداش مي‌كني، بر مي‌گردد.

و مثل پرنده‌يي كوچك در آغوش‌ات جا باز مي‌كند.

صدات مي‌كند.

ـ چيه؟

دوباره صدات مي‌كند.

ـ خب بگو، چي شده؟

ـ اگر زنده مانديم، دوباره هم‌ديگر را مي‌بينيم؟

ـ يعني چي اگر زنده مانديم؟

ـ تو كه مي‌خواهي يك سال ديگر بميري.

ـ خب!

ـ من هم كه معلوم نيست سرنوشت‌ام بعد از اين عمل لعنتي چه مي‌شود.

ـ خب!

ـ پس ممكن است سال ديگر اين موقع هيچ كدام زنده نباشيم.

ـ هستيم.

ـ شايد نباشيم.

ـ مرگ تصميم‌اش را در مورد من عوض كرده.

ـ اما در مورد من عوض نكرده.

ـ چرند نگو!

ـ اگر تو نخواهي نمي‌روم.

ـ تا هر وقت ديگر كه زنده باشيم هم‌ديگر را مي‌بينيم.

ـ تو مطمئني؟

ـ نه.

ـ خب؟

ـ اما اين كاري است كه مي‌خواهم بكنم.

نور زرد محو شونده روي سقف و نور سرد آفتابي كه برنيامده پشت پنجره.

چاق شده است. چاق، اما نه زشت، نه پير، نه شكسته. وآن كبودي‌ي گل‌رنگ دور چشم‌ها. ـ و چشم‌ها!‌ خدايا! آن نگين آبي‌ي عتيقي كه در حلقه‌ي تنگ مژه‌هاي طلايي‌اش گير افتاده است چه محشري در جان‌ات به‌راه مي‌اندازد وقتي كه از فاصله‌يي تنگ به‌آن مي‌نگري. و چه خوش‌بختي‌ي سامان يافته‌يي دارد وقتي كه با تو به‌حرف در مي‌آيد، از امروز به‌فردا: آميزه‌ي عجيب و چشم‌گيري كه از ساده‌گي‌ي كودكانه‌ آغاز مي‌شود و تا سرزمين‌هاي دور و دراز آرزوهاي بلند‌پروازانه‌اش ادامه مي‌يابد.

ـ صبحانه چي مي‌خوري؟

ـ هر چه تو بخواهي.

چاي در فنجان‌هاي سفالي، يك تكه پنير كنار نان، و عطر تخم مرغ منتشر بر سفيدي‌ي بشقاب و سايه‌ي بلند او بر سرت. واي! سايه‌ي بلند او در كنارت، كه تو را با بازتاب‌هاي زيبايي كمال‌يافته‌يي كه چشم‌ات را خيره مي كند براي هميشه از پا مي‌اندازد. زرده‌ي كامل را با نوك چنگال سوراخ ‌كن، بجنب! و خط‌هاي زرد رنگ را ببين كه روي سفيده‌ي بسته شده مي‌دود. بوي او را مي‌دهي؟ خدايا! همه‌ي خانه بوي او را مي‌دهد. دست‌هاي‌ات بوي او را مي‌دهد. پيرهن‌ات بوي او را مي‌دهد و چاي كه داغ است بوي او را مي‌دهد و نان گرم بوي او را مي‌دهد. اشك‌هات را پنهان كن و از خودت هزار بار در دل‌ات بپرس: اين بوي خوب دست‌هاي اوست يا بوي هوش‌رباي تن‌اش؟ بوي عطر مست كننده‌ي سينه‌هاي پر شوق‌ اوست يا بوي لب‌ها و طعم شيرين دندان‌هاي سفيد و محكم‌اش؟ و صبحانه تمام نشده در آغوش او باش تا هوا چنان در ميان لب‌هاتان به‌حسرت دزديده ‌شود كه گويي به‌ورطه‌يي هولناك افتاده‌ايد. ـ و باز ساعت‌ها و ساعت‌ها و ساعت‌ها. يكي از پس ديگري. و كوره‌ي گرم تن‌ها‌تان كه سرماي كولرهاي گازي را به‌جرياني بي‌هوده تبديل مي‌كند. زيباترين روز خدا‌ را تجربه كن و آن‌را به‌خاطر بسپار كه آدم هيچ‌گاه از زنده‌گي خسته نمي‌شود، اگر ‌ به‌جريان سريع و اجتناب‌ناپذير مرگ از پيش تسليم نشده باشد. روزي كه آدم هيچ‌گاه زنده‌گي را نمي‌خواهد مگر آن‌كه همان باشد كه مي‌خواهد.

و جريان اشك‌ها كه تمامي ندارد.

در پايان روز خوب خدا، نشسته در انتظار يك سفر طولاني‌ي ديگر، از آن‌جا كه هستي به‌آن‌جا كه از آن آمده‌اي، در سالن انتظار فرودگاه. گاهي جريان بوسيدن مثل پشنگه‌ي آبي‌است كه به پوست صورت پاشيده‌ مي‌شود و گاهي جريان سيال و نيرومند دريايي است كه سيل‌وار تو را در بر مي‌گيرد و در خود مي‌گوارد. تو را در خود گوارده است، حس نمي‌كني؟

از ميان خاطرات دور و نزديك

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 19 Apr 2011 04:52:00 +0000

انگار من تب دارم....

دلم مي‌خواهد خانه‌يي داشته باشم كوچك. حالا اين كه مي گويم كوچك نه خيال كني خيلي كوچك ها.. يعني 3 تا اتاق داشته باشد و يك آشپزخانه‌يي نقلي كه به اندازه چند تا وسيله‌ي مدرن جا داشته باشد مثل يك ماشين ظرفشويي و ماكروويو و فر و از اين چاي سازهاي جينگول و ...
بعد يك جايي هم توي خانه باشد به اسم رختشورخانه كه در داشته باشد و بشود درش را ببندي و اين زهرا خانوم كه مي آيد فقط درش را باز كند و برود آن تو و ترتيب ِ‌همه چيز را بدهد و باز درش را ببند و من هيچ چيز اضافه ي ديگري نبينم و .....خوب تو كه مي داني حالم از ديدن ماشين لباسشويي بد مي شود. آخر نه اينكه هميشه يك صف طولاني ِ رنگارنگ براي شستن و اتو كشيدن و جمع كردن جلوش هست،نه اينكه هيچ كس -نه زهرا خانوم نه مژگان خانوومي كه هي پشت چشم نازك مي كرد و چشم و ابرو بالا مي انداخت و نه بقيه ي خانووووم هايي كه الان اسمشان يادم نيست – هميشه از زير اين كار در مي رفتند و وقتي هم كه به قول خوشان تمامش مي كردند مي شد حكايت چشم چشم دو ابرو و دوباره كاري و همه اش مي ماند براي من ،‌حالا حساس شده ام. اسم لباس و لباس شويي و اتو و ماشينش كه مي آيد .....لعنتي ....لعنتي ...مي بيني . اسمش هم نحس است. ماشين لباسشويي ِ لعنتي ....

تازه داشتم مي گفتم دلم چه مي خواست ...اصلن از آشپزخانه بدم مي آيد. بو مي دهد. بوي ِ خستگي . بوي تنهايي، بوي ِ كار ، چه مي دانم هزار جور بوي ِ مزخرف ...
مي داني ...اصلن گور ِ‌باباي ِ زنانگي و كدبانو گري و همه ي اينها...من از آشپزخانه بدم مي آيد . بيشترش به خاطر اينكه من را از همه ي دنيام – كه تو باشي – جدا مي كند. آدم كه نبايد همه ي وقتش را توي آش پز خانه (!‌)‌بشورد و بپزد و بروبد و بسابد ...

من توي آشپزخانه فقط دلم چيزهاي مدرن و تمام تمام تمام اتوماتيك مي خواهد. جوري كه يك دكمه بزني و خلاص، و يك ميز ِ دو نفره ي عشقولانه و يك گلدان ِ شيشه يي كه هر روز براش گل ِ‌تازه بخرم يا بخري و يك كتابخانه ي چوبي ِ عجيب غريب كه مستطيل و مربع نباشد و طرحش مثلا قوري باشد يا يك چيز عجيب غريب ِ اينطوري تا همه ي كتابهاي آشپزي و مربوط به خوردن را بچپانم آن تو ...
قول مي دهم كتاب مستطاب اشپزي ام را بگذارم طبقه ي بالاي بالا .....بعدش كتاب هاي رنگارنگ شيريني پزي ِ‌اين خانومه كه الان اسمش يادم نيست و .......

خوب آشپزخانه بس است !‌مي رسم به اتاق ها . يك اتاق مال ِ‌ من و كارهام . يك اتاق مال ِ تو و دنيات. آن يكي هم براي وقتهايي كه فرصت ِ‌تحمل ِ خودمان را داريم يا وقتهايي كه مي خواهيم جنگ كنيم ..يا چه مي دانم براي وقتهايي كه مهمان مي آيد !‌آنهم سرزده .

من توي اتاقم يك ميز مي گذارم،‌يك تخت ، يك عالمه چراغ جورواجور – مي داني كه تاريكي را دوست ندارم – و يك دانه از اين چيزهايي كه پهن مي كنند كف اتاق و نمي دانم اسمش چيست ولي آبي است و آن خانوم فروشنده آن شب مي گفت 35 هزار تومان مي شود و من هي دل دل كردم و بعد ديدم 35 هزار تومان خيلي پول است براي اين چيزي كه حتي اسمش را هم نمي دانم .

بعد آن گوشه ي ديگر اتاقم هم يك گلدان شيشه يي دراز مي گذارم با بامبوهاي پيچ پيچي. ميزم را مي گذارم كنار پنجره – اتاق من لابد يك پنجره دارد ديگر – و تمام ديوارهاي اتاقم را دلم مي خواهد چوب بكوبند و كتابخانه كنند و كتاب بچينند. هيچ تابلويي نمي خواهم . هيچ آينه يي نمي خوام. هيچ چيز جز كتاب هام و تخت و ميز و صندلي ام نمي خواهم و از آن چيزهاي آبي كه نمي دانم اسمش چيست و يك كمد ديواري بزرگ – يعني عميق شايد -كه خودم توش جا بشوم و هر وقت دلم مي گيرد بروم توي كمدم بنشينم و زانوهام را بغل كنم و سرم را بگذارم روي دستهايي كه دور زانوهام حلقه كرده ام و غصه بخورم .

اينكه مي گويم كتاب هام نه خيال كني خيلي روشنفكرم و كتاب مي خوانم هاااااا ...نه ....كتاب هام با من حرف مي زنندو من تنهام ...و وقتي تنهام دلم مي خواهد به جاي در و ديوار ِ اتاقي كه مي تواند آدم رو قورت بدهد كتاب هام به من نگاه كنند و با من حرف بزنند.

براي اتاق تو و آن يكي اتاق هيچ نظري ندارم. براي نشيمن اما دلم مي خواهد يك تلويزيون ِ گنده داشته باشم و چند تا از اين مبل هاي ِ‌نرم كه آدم توش فرو مي رود و يك عالمه بالش اضافه زرد و نارنجي و قرمز و آبي و ... با يك ميز گرد گوشه ي نشيمن كه روش فنجان باشد و بشقاب و از اين ظرف هاي ِ سفالي ِ شكل چيني يا شايد هم چيني ِ شكل سفالي . دلم مي خواهد كف نشيمن، لا به لاي مبل ها يك گبه بيندازم كه بوي گوسفند بدهد و يك دانه از اين ساعت هاي دراز كه قد خودم است به ديوار بكوبم .

پذيرايي هم خيلي مهم نيست چه باشد ! مهماني ها با تو . مهمانهاي من آنقدر خودماني اند كه توي نشيمن و اتاقم مي شود از پسشان برآمد .

حالا همين

خوابم مي آيد و دلم مي خواهد بروم بميرم شايد اين سردرد لعنتي و مزخرف تمام شود .

پ. ن :
مثل ديوانه ها دارم كار مي كنم. براي كارهاي تزم به كمك نياز دارم. يك نفري نمي رسم.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 19 Feb 2011 09:45:00 +0000

بيست و پنجم بهمن‌ماه

نمي‌خواهم به‌اعماق فكر كنم، به‌همان ميزان كه دوست ندارم در سطح متوقف شوم. ميل دارم غوطه‌ور باشم؛ گاهي به‌كف بروم و در روي آن بغلطم و گاهي هم به‌سطح بازگردم و در روي آن شناور باشم: بازي ‌ساده‌ي رويا و واقعيت. دل‌ام مي‌خواهد معمولي‌ باشم، ساده، سبك، و معمولي. اما در روزي كه هيچ‌چيز معمولي نيست طبعا هيچ آرزويي هم قرار نيست برآورده شود، حتا معمولي بودن. از پشت شيشه‌ي دودي، در كوچه‌يي كه انتهايش با يك كوچه‌ي فرعي ديگر به‌خيابان فرعي ديگري باز مي‌شود، در ساعت چهار بعدازظهر با دست‌هايي كه تا مچ در جيب‌ها فرو شده‌اند و از لاي پلك‌هايي كه خسته‌گي قرون و اعصار را با كم‌ترين نيرويي كه براي‌شان مانده تحمل مي‌كنند، با ترس و دلهره‌يي مبهم به‌آفتاب رو خاموشي نگاه مي‌كنم. چه چيزي مي‌بينم؟ سيل! يك سيل عظيم و بنيان كن كه نه‌صدايي دارد و نه شتابي از خود نشان مي‌دهد. اين يك واقعه‌ي طبيعي نيست. نيروي محركه‌اش چنان كه از پيش مي‌داني يك عنصر طبيعي نظير آب نيست. اين يك سيل تاريخي است كه جريان ناآرام اما پنهان‌اش را از زير زمين‌هاي نمور و تاريك گذشته طي كرده و به‌اكنون پيوسته است. آن‌چه در آن هست و آن‌چه آن‌را بوجود آورده و در آن هم غوطه‌ور است انسان است. چشم‌هايم ناباورانه نگاه مي‌كنند. گويي زمين از جايي دهان باز كرده است و از چشمه‌يي عظيم فواره‌هاي انسان مي‌جوشد. در را باز مي‌كنم و به‌انتهاي كوچه نگاه مي‌كنم. كوچه از سياهي آدم‌ها موج مي‌زند. انتهاي اين سيل عظيم به‌چشم نمي‌آيد. چه اتفاقي افتاده است؟ درست زماني كه تو در انزواي محض چهار ديوارت گير افتاده‌اي، هراس سيلي كه از برابر چشم‌هايت در گذر است تو را به‌سختي تكان مي‌دهد. تا به‌خود بيايي سطح و عمق يكي مي‌شود:‌ تو به‌واقعيت برگشته‌اي، به‌جايي كه از جنبه‌ي طبيعي و از لحاظ اجتماعي به‌آن تعلق گسست‌ناپذيري داري. تاريخ از پنهان‌گاه‌اش بيرون آمده است و با چهره‌يي بي‌نقاب به‌طبيعي‌ترين و واقعي‌ترين شكل‌اش در برابر تو به‌جريان افتاده است. با همه‌ي سبكي خيال‌گونه‌ي جسم و جان‌ات در آن‌ غوطه مي‌خوري. غرق نمي‌شوي، غوطه‌ور مي‌شوي. چرا كه هنوز هم صداها را مي‌شنوي، چشم‌هايي كه هراس و اميد مثل سايه‌هايي توامان در آن جا به‌جا مي‌شوند را مي‌بيني. عزم و اراده را تشخيص مي‌دهي و حادثه‌يي را كه اخطار مي‌شود به‌عريان‌ترين شكل‌اش احساس مي‌كني. حالا نعره‌يي تو را به‌خود مي‌آورد. سيل وارونه مي‌شود. به‌جاي سر ريز شدن به‌بستر طبيعي‌اش به‌سد مي‌خورد. مغلوب مانعي مي‌شود كه در برابرش قدم علم كرده است. آن‌وقت نيروي مهار ناپذير آن سر بالا مي‌رود. تمام چشم‌انداز غرق دود مي‌شود. اجزا انساني سيل به‌سرفه مي‌افتد. فرياد بازتاب ترس نيست، نعره‌ي نفرت است و آن‌كه در زير دست و پاهاي خرد كننده‌ي شش نفر ـ درست شش نفر ـ به‌زوزه‌يي انساني در برابر لطمه‌ي مرگ و پايان حيات‌اش مقاومت مي‌كند زني است كه در جريان به‌هم فشرده‌ي سيل جا مانده و مثل قطره‌يي بر روي آهني تفته جز و ولز مي‌كند و بخار مي‌شود. سيل براي بردن قطره‌اش باز مي‌گردد و مانع در هم شكسته مي‌شود و تو تا بخواهي به‌خودت بيايي مي‌بيني كه در جريان آن غرق شده‌يي. صدايي كه در انزوا خشكيده است به‌يك صداي عموميت يافته پيوسته است. تو اولين نفري هستي كه خودت را بر روي آن قطره‌ي جدا افتاده افكنده‌يي. تو نيز به‌تاريخي كه نيروهاي بازدارنده در برابرش به سبعيت محض در حال مقاومت است تفي از سر نفرت پرت مي‌كني تا به‌خاطر داشته باشي كه نمي‌تواني جدا از آن‌چه كه در جريان است به‌زنده‌گي ادامه بدهي ـ گيرم كه تو نه به‌خشونت اعتقاد داشته باشي و نه به‌پاسخي از سر يك واكنش اجتناب‌ناپذير به خشونتي كه حد و مرز نمي‌شناسد.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 08 Feb 2011 08:27:00 +0000

باد سردي كه مي‌وزد پوست خيس‌‌ام را مي‌لرزاند. سرم را به‌شيشه مي‌چسبانم و از لاي درز در شيشه‌يي به‌خيابان نگاه مي‌كنم. گونه‌هام سردي تباه‌كننده‌ي هوا را به‌خود جذب مي‌كند و چشم‌هام در پشت پرده‌يي از اشك به‌دور دست‌ها خيره مي‌شوند: به‌آن‌جا كه آفتاب رنگ‌پريده‌ي يك صبح روشن زمستاني ديوارهاي كهنه‌ي يكي از ساختمان‌هاي سر كوچه را با رنگ زرد چرك‌تابي روشن كرده است. آن‌طرف‌تر اتوبوس‌هاي بي‌آر‌تي قطار قطار پشت چراغ قرمز ايستاده‌اند. مردمي كه دستي در جيب و دستي به‌گوشي تلفن‌شان دارند، سر به‌زير از پياده‌روي شلوغ بي‌اعتنا و عجول از لا به‌لاي هم مي‌گذرند. من فكر مي‌كنم رابطه‌ها نشانه‌ي زنده‌گي‌اند؛ نشانه‌ي خواستن‌اند؛ نشانه‌ي خواهش‌هاي كاهش‌ناپذير انسان براي زنده‌ بودن‌اند و رابطه‌يي كه به‌يك گفت‌و‌گوي ابدي صرف بدل مي‌شود، ياد‌آورد خاطره‌ي واپسين خواهش‌هاي عشق فرسوده‌يي است كه ديگر كسي نگران زنده بودن‌اش نيست. انساني كه به‌حال خود رها مي‌شود، موجود زنده‌يي است كه به‌كام مرگ رانده شده است. نه باد و نه باران، نه آفتاب و نه انسان، هيچ‌يك دل‌مشغول يك موجود رها شده در گام مرگ نخواهند بود و در اين ميان نتيجه هميشه يك‌سان است: ترانه‌هاي عاشقانه به‌سرود غم‌انگيزي بدل مي‌شوند كه در پاسداشت يك مرده‌ي بي‌تدفين، به‌ارزان‌ترين بها سروده مي‌شوند.

غرور، نشانه‌ي اشتباه‌ناپذير نداشتن ظرفيت عشق است.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 15 Jan 2011 14:10:00 +0000

گل‌هايي كه تو را بوسيده‌اند

و خيابان‌هايي كه در طول اين ساليان دراز

صداي گام‌هاي اميد انگيز تو را شنيده‌اند

سگي كه برايت دم مي‌جنباند

بالشي از رويا

كه تو بر آن خفته‌اي

و اين عشق محنت‌انگيز

كه سرنوشت زشت و نامقدري جز مرگ ندارد.

آه،

در سپيده‌دمي اين‌‌چنين

برآنم كه دوباره برخيزم

ََ به‌زهدان مادرانه‌يي كه تو را پرورده است

و به‌آن ساعت سعدي كه جهان

با تولد تو آغازيدن گرفته است

سلامي دوباره كنم.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 09 Jan 2011 07:37:00 +0000

وای،

چه بارانی می‌بارد این‌جا

بر این صخره‌های بلند!

پیچان

در گودنای گلوی به‌حیرت گشوده‌ی دره‌یی

که هم‌چون فریادی بی‌صدا

در سکوت باز مانده است.

وای،

چه بارانی می‌بارد این‌جا

در فاصله‌ی سرد میان کوه‌های خواب‌آلود

که سرهای سنگی‌شان را خاموش

در کلاه بی‌رنگ مه

فرو کرده‌اند

و هم‌چون غروری بی‌قدر شده

مرگ‌شان را به‌نوميدي انتظار می‌کشند.

وای،

چه بارانی می‌بارد این‌جا

بر این صخره‌های سنگ

که رود‌های کوچکی به‌مهر

از هر شکاف‌اش غلطان

به‌جانب دشت روان‌اند

و مرا از امید رسیدن به‌تو

سرشار می‌کنند.

و خدا خواب بود انگار! (سفر به‌انزلي، قسمت دوم)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 02 Jan 2011 14:40:00 +0000

جخ انگار اول راه بود كه از آن ته و توهاي دل‌ام صداي تِق‌تِق گشودن درزهاي چيزي را شنيدم. انگار صداي جلو عقب شدن چرخ‌هاي ارابه‌ي خاطره‌ها بود همراه با هجوم سنگين و گاه و بي‌گاهِ هق ِاشك توي خزه‌هاي چسبناك دل‌تنگي ديوانه‌واري كه آغوش‌ام را سخت در هم مي‌فشرد. سعي داشتم با فكر كردن به‌چيزهاي ديگر جلو لرزه‌هاي زود هنگامي را در شانه‌هام حس مي‌كردم بگيرم آن‌ها را پس بزنم و وقارم از دست‌ام رفته‌ام را باز يابم.

تيرهاي چراغ‌برق همان‌طور كه هم‌ديگر را مي‌پاييدند با فاصله‌هايي دور از هم، نور زِپِرتي‌شان را با افاده مي‌ريختند توي راه، رو تن سرد درخت‌ها. شاخه‌هاي چسبيده به‌هم كه سر و سينه‌ي لخت وعورشان را از پرچين‌هاي دوسوي راه كشيده بودند بيرون، حسرت‌زده خودشان را انداخته بودند تو بغل هم اما به‌هم نرسيده بودند. چون به‌فاصله‌ي اندكي دور از هم متوقف شده بودند. شايد هم رسيده بودند و حالا كه مرا مي‌ديدند ازشرم يا نمي‌دانم چي، خودشان را از هم دور نگه مي‌داشتند. زير لب با حسرت گفتم : « تا صبح وقت خواهند داشت .» و به ته كوچه كه ديار نبود نگاه كردم.

روي جاده لكه‌هاي روشن نوري كه از ميان شاخه‌هاي متراكم عبور مي‌كرد زمين نمناك را خال‌خال سفيد كرده بود. لكه‌ها رو پاشان بند نبودند. گاه بازيگوشانه مي‌دويدند از جايي به‌جايي مي‌گريختند و دوباره بر مي‌گشتند سر جاشان آرام مي‌گرفتند. اين‌طور وقت‌ها مي‌فهميدي آن بالا بالا‌ها نسيمي چيزي وزيده و كاكل درخت‌ها را تكان داده است.

و آن وقت، هقِ گريه.

اي امان!

تو بودي و صداي روي هم غلطيدن سنگ‌هاي لق شده‌ي شانه‌ها در شقيقه‌ها همراه با درد ِتاريك وتلخِ لطمه‌يي در اعماق نگاه؛ ياد آورِ روز‌هايي دور؛ روزهاي آب چِكوي عرق از بند بندِ نازك‌ِ استخوان؛ روزهاي بي‌خسته‌گي دويدن؛ روز‌هاي سياهِ بيگاري و بيگاري و بيگاري؛ روز‌هاي نان خالي سِق زدن؛ روزهاي ازخفت به‌خود لرزيدن؛ بي‌گناه پايمال شدن؛ روز‌هاي دلهره، ترس، سكوت، تهديد، تحقير؛ روزهاي با ترديد زير سايبان‌هاي خُنَك ديگري لميدن؛ روزهاي پاسار شدن زير تيغ ِتيز آفتاب تا بستر ِسرد ِشب سگ جان زدن؛ روزهاي تنگ كلاغ پر از كار برگشتن و از كنار ِحصار‌هاي بلند خانه‌هاي گرم، خرد و خراب و خسته، بي‌اميد به‌كسي يا چيزي گذشتن؛ روزهاي تركه‌تقلاي عبث؛ روزهاي پوك، تهي، پوك؛ روزهاي بي‌سرپناهي؛ روزهاي نجواهاي بريده‌بريده با خود داشتن، زير لب لُنديدن؛ روز‌هاي ره‌توشه برداشتن از بوسه‌هاي كوچك، بوسه‌هاي غافلگيرانه‌ي مادر برگونه‌هاي جوان مُرده‌ي بي‌خون؛ روزهاي آفتاب‌نزده از خانه بيرون پريدن با خنده‌يي تلخ در گوشه‌ي لب‌ها؛ روزهاي بي‌اميد نگاه كردن به‌رويا‌هاي درخشان صدفي‌شكل در دور دست‌ها؛ روز‌هاي يك دو سه تا هزار شمردن انگشت‌ها، براي يك روز ولِنگاري؛ روزهاي رفتنا سرخوش بودن برگشتنا هراسان از رويارويي با نگاه دور دختركي ايستاده بر بلندايِ بامي مشرف به‌راه، و از خجالت آب شدن به‌خاطر ِ نداشتن پاپوش‌هاي درست و حسابي؛ روزهاي رميدن؛ روزهاي چرخيدن بي‌امان در چاله‌هاي شرم، غصه، ناتواني، خشم؛ روزهاي سگ‌دو زدن براي رسيدن به‌شب‌هاي تار؛ شب‌ها‌ي تازيانه خورده، بي‌زار، هم‌راه عوعوي سگ‌هاي گرسنه تا صبح از پهلويي به‌پهلويي واغلطيدن؛ شب‌هاي سكوت، سگ‌لرز زدن؛ شب‌هاي هميشه‌گي پرسه‌پرسه زدن خواب با هرم نفس‌هايي گرم دورِ حدقه‌‌ي خشك چشم‌ها به‌اميد از نفس افتادن نگاه به‌اميد شل شدن پلك‌هاي جان‌سختي كه مثل پرنده‌گانِ زخم‌خورده بال بال مي‌زدند و فرو نمي‌افتادند؛ شب‌هاي دل‌تنگي‌ها، زاري‌ها زاري‌ها زاري‌ها؛ شب‌هاي لرزه‌هاي خفيف هراس از فردا در گوشه‌هاي تنگ و تاريك جان؛ شب‌هاي سر كردن با روياي طوفان‌هاي بزرگ، عقده‌ها و انتقام‌ها در انديشه در نگاه؛ و دوباره صداي شكستن ِآوارِ هق در گلو، از تلخي ِفرو ريختن بي‌گاه غربت ِسنگين ِشب‌ها و روزهايي كه مثل جامه‌يي هزار تكه به‌هم دوخته شدند با تو آمدند ادامه يافتند و براي رسيدن به‌هيچ به‌پوچ از هيچ تقلايي دريغ نكردند. و حالا تنها مانده. سرگردان ِگورستانِ سرد ِخاطره‌ها، با كوله‌باري هزاران ساله، خفته بر قوزك ِ شانه‌ها.

و دوباره هقِ گريه.

و آبْ‌شرِ اشكي شور در تنگ‌ناي گلو كه خفه مي‌شود اما هم‌چنان تقلا مي‌كند تا صداي نفرت‌انگيز والذّاريات حسرت‌ها را از ميانِ كاسه‌ي دست‌ها‌ي مچاله‌شده‌يي كه راه را بر اشك‌ها بسته‌اند شنيده نشود.

و آن‌سو‌ترك صداي سر خوش موج‌ها.

آبي، سفيد، خاكستري، سياه.

ـ هيس!

ـ چته؟

ـ هيس، يك دقيقه صبر كن. انگار يكي دارد مي آيد اين طرف.

ـ كي؟

ـ چه مي دانم، هيس!

به‌آرامي به‌خود مي‌آيم.

دانه‌دانه اشك‌هاي ولنگار را با انگشت‌هايي لرزان از روي گونه‌ها مي‌چينم. يك‌سره دل مي‌دهم به‌صداي تاپ و توپ هراسان قلب‌ها در پشت پرده‌ي نازك سينه در آن‌سوي درخت‌ها. صدايي كه قاطي ِصداي نفس‌هاي رميده و مضطرب مي‌شود آدم را به‌خنده مي‌اندازد. بوي عطر ِخوش زن هم مي‌آيد؛ همراه بوي تند عرق تن مرد. بوي تازه‌ي بوسه‌هايي گرم فضا را پر مي‌كند. وقتي از كنارشان رد مي‌شوم پرهيْب‌شان را در تاريكي حس مي‌كنم. لب‌خند مي‌زنم و قدم‌هام را تند‌تر برمي‌دارم.

ـ گفتم يك دقيقه دندان روي جگر بگذار، خارخِسك.

ـ دِ اَدا نده شاپرك‌ام. مي‌بيني كه آن مردك گورش را گم كرد رفت. جان به‌سرم نكن.

ـ پس آرام باش، قول مي‌دهي؟

ـ قول مي دهم.

از دورها صداي هم‌سرايي مي‌آيد:

«... ديگه شب مرواري دوزون نمي‌شه

آسمون مثل قديم شب‌ها چراغون نمي‌شه.

غصه‌ي كوچيك سردي مثِ اشك ـ

جاي هر ستاره سو‌سو مي‌زنه.

سر ِ هر شاخه‌ي خشك

از سحر تا دل شب جغده كه هو‌هو مي‌زنه.

دلا از غصه سياس

آخه پس خونه‌ي خورشيد كجاس؟

قفله ؟ وازش مي‌كنيم!

قهره؟ نازش مي‌كنيم!

مي‌كِشيم منتِ شو

مي‌خريم همتِ شو!

مگه زوره؟ به‌خدا هيچ كي به‌تاريكيِ شب تن نمي‌ده

موش كورم كه مي‌گن دشمنِ نوره به‌تيغِ تاريكي گردن نمي‌ده!...»

و اين هم ساحل ...

با تني پوشيده از ماسه‌هاي نرم؛ ماسه‌هاي خشك، خاكي رنگ. مثل موج چين و واچين خورده. جا به‌جا تپه چاله. فرو رفته برآمده، بر اثر فشار پاها فشار تن‌ها. آن‌طرف‌تر صخره‌هاي بلند؛ هيولايي در تاريكي، قوز كرده و خفته. آن دورترك صداي آب: هُلف و هُلف. دريا با دهاني كف كرده، گرم گفت وگو با ساحل. غرق ِتمنا. ساحل اما آرام: بزخو كرده، و دريا مثل جانوري بزرگ روي گرده‌ي كبودش غلطان. موج خيز بر‌مي‌داشت مي‌غلطيد مي‌آمد و روي تن خسته‌ي ساحل چنگ‌اش را توي تن ماسه‌‌يي‌اش فرو مي‌كرد و پس مي‌زد اما دور نمي‌شد؛ هنوز نرفته انگار پشيمان شده باشد بر مي‌گشت. موج‌ها مثل اَجل مُعلق، بلند و كوتاه، كوچك و بزرگ، شاد و سرخوش جست و خيز‌كنان از روي شانه‌هاي هم مي‌پريدند و پيش مي‌آمدند.

دريا شادمان بود، ساحل اش پر از اندوه.

آن طرف‌تر دختر‌ها و پسر‌هايي كه سرگل روزهاي جواني‌شان را مي‌گذراندند دور آتش نشسته بودند واسه هم چيز مي‌گفتند چيز مي‌خواندند و گاهي با صداي بلند شعري را هم‌سرايي مي‌كردند. گاه صداي قهقهه‌شان بسترنازآلود سكوت و شب را آشفته مي‌كرد و صداي لاي‌لاي يك‌نواخت موج توي خنده‌شان گم مي‌شد. بعد دوباره سكوت. واجسته از تازيانه‌ي صدا. و ته مانده‌ي خنده‌هاي ريز دختر‌ها، هاي هاي خنده‌ي پسرها و پچپچه‌هاي معنا‌دار، در پناه زبانه‌هاي گرم شعله‌يي كه جرقه‌هاي پراكنده‌اش آن‌ها را مي‌رماند و سايه‌هايي كه از زور خنده خم و راست مي‌شدند. آن طرف‌تر دو تا تخته‌سنگ. يكي كوچك‌تر ديگري بزرگ‌تر. جان مي‌داد براي نشستن براي نگاه كردن به‌دريا به‌موج‌ها.

يواشكي از كنارشان گذشتم. صدايي كه نرمي و نازكي‌اش خيال‌گونه بود گفت:

ـ كجا مي رويد، آقا.

ـ جايي همين دورو برها.

ـ كجا از اين جا بهتر، آقا.

ـ راست اش هيچ‌جا. براي يك مهمان ناخوانده جا داريد؟

ـ هميشه جا به‌اندازه‌ي يك نفر هست، آقا. آتش كه ارث باباي كسي نيست.

به‌دريا نگاه كردم. در دوردست‌ها پرده‌يي از مه، سبُك سبُك، رو موج فرو مي‌ريخت. گفتم:« جاي‌ام را نگه داريد. برگشتنا با هم حرف‌ها خواهيم زد.» آن كه آتش‌پاره بود گفت: « بي‌زحمت هيزم‌تان را هم بياوريد.»

گفتم : ـ از دريا؟

و ته‌مانده‌ي حرف‌ام در شليك خنده‌ها گم شد.

برگشتم با مهرباني نگاه‌اش كردم. پوست كشيده‌ي چهره‌ي جوان‌اش در انعكاس سر‌خوشانه‌ي رقص شعله‌هاي نارنجي‌رنگ نور در تاريكي، خاموش روشن مي‌شد. وقتي سايه‌ي خنده آرام آرام از گونه‌هاش پريد و چهره‌اش به‌ساده‌گي در‌آمد انگورك چشم‌هاي خندان‌اش را ديدم كه در شكاف پلك‌ها مي‌دويد. نگاه‌اش از معصوميتي آشكار لبريز بود. انگار پهناي كار دست‌اش آمده بود. چون با انگشت ظريف چرتكه‌اش ساحل را نشان داد و گفت: « نه، از دريا نه آقا، از ساحل. از همان راه كه سلانه سلانه مي‌آمديد.

رفتم جلو. خم شدم. پنجه‌ي دست‌ام را باز كردم گرفتم طرف آتش. آشكارا مي‌كوشيدم لحن‌ام را عوض كنم. با حالتي كم و بيش تودار، آهسته گفتم:

ـ ديگر نمي‌توانم برگردم آن‌جا، گل ِگندم.

حيرت‌زده پرسيد: ـ چرا ؟

زير لب گفتم: ـ هوم!

و در حالي كه با گام‌هاي بي‌تعادل به‌طرف دريا مي ‌رفتم دست‌ام را به‌نشانه‌ي انكار، تكان تكان دادم:

ـ يك بار دل‌ام را آن‌جا باخته‌ام، جان‌ام. بعدازظهردل چموش‌ام را آن‌طرف‌ها جا گذاشته‌ام. يك‌بار بس نيست؟

ـ اشتباه تان همين جا‌است . اين جمع را كه مي‌بينيد جمع دل‌‌باخته ها‌است، آقا.

و باقي همه خنده‌ بود و هم‌سرايي صداهاي پسرها:

« ... دختراي ننه دريا! دِلِ‌مون سرد و سياس

چش اميدمون اول به‌خدا بعد به‌شماس.

ازتون پوستِ پيازي نمي‌خوايم

خودِتون بسِ مونين، بقچه جاهازي نمي‌خوايم.

چادرِ يزدي و پاچين نداريم

زيرِ پامون حصيره، قاليچه و قارچين نداريم.

بذارين بركتِ جادوي شما

دهِ ويرونه رو آباد كنه

شبنم موي شما

جيگر تشنه‌مونو شاد كنه

شادي از بوي شما مَس شه همين‌جا بمونه

غم بره گريه‌كنون، خونه‌ي غم جا بمونه... »

تو اين هير و وير، مه با حوصله از راه آسمان آمده بود پايين افتاده بود رو آب، با دامنِ بلند دمباله‌دارِ سفيدش. مثل عروسي كه رخت زفاف تن كرده به‌خانه‌ي بخت برود، همچين با حوصله رو موج و دريا مي‌خراميد كه گفتي شب براش جاودانه است. آن‌سو‌تر، در امتداد ساحل‌، مه با سفيدي بي‌رنگ و روش از بريده‌گي ِميانِ سنگ‌‌ها و صخره‌ها عبور مي‌كرد و همه‌جا را وا مي‌سُكيد. آن‌سوترك هم، نور چراغ‌هاي ساحلي توي مه فرو رفته بود و درخت‌‌‌هاـ گفتي سايه‌هاي تيره‌ي خيال ـ به‌سفيدي آهاري مه لك مي‌انداختند. كنار ساحل ريزه‌ماهي‌هاي مرده يكي اين‌بر يكي آن‌بر پخش و پلا بودند. با پوست نقره‌يي درخشان‌شان روي ماسه‌ها افتاده بودند زير دست وپا. راه كه مي‌رفتم سعي مي‌كردم پا روشان نگذارم. دريا دل‌تنگي مرا در گام‌هاي ساده و آرام‌ام مي‌شنيد و مرا به‌سوي خود مي‌خواند.

و خدا خواب بود انگار! (سفر به‌انزلي، قسمت اول)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 18 Dec 2010 16:33:00 +0000

ميخ‌كوب شده بودم.

مثل آدمي از ياد رفته واايستاده بودم پشت پنجره كوچكه داشتم اين‌ور و آن‌ور پرچين را نگاه مي‌كردم. گُل‌هاي زرد كوچولويي كه باغچه را پر كرده بودند چنان واسه آدم عشوه مي‌آمدند همچين ناز مي‌فروختند كه بيا وتماشا كن؛ انگار نوبرش را آورده بودند. اما من چه عُنُق بودم‌! هيچ محل‌شان نمي‌گذاشتم. غرق افكار تاريك خودم بودم و دم‌دماي غروب بود. دم‌دماي غروب هم هوا آن‌قدر دلگير مي‌شود كه آدم را دِق‌مرگ مي‌كند. هوا خودش يك‌جورهايي قمبرك زده بود. لامصب مثل يك‌تكه چرم چِِغر بود. جُم نمي‌خورد. آن دور دورها ابرهاي سياه و هراس‌آور رديف به‌رديف صف كشيده بودند. همچين بي‌فكر و خيال رو بال‌هاي بلند باد لم داده بودند و مي‌لغزيدند و مي‌رفتند و مي‌آمدند كه آدم ناخواسته فكر مي‌كرد حالا چي قراراست با خودشان بياورند.

همين‌جور يك‌بَري لم داده بودم به‌قاب پنجره، آدم‌ها و ماشين‌ها را كه با سرو صدا مي‌گذشتند نگاه مي‌كردم.

دختر‌ها و پسرهاي بي‌گِل ونمك، يكي از يكي بدتر، هرّه‌كرّه‌كنان از خيابان رد مي‌شدند. دَرِ گوش هم چيز‌هايي وز وز مي‌كردند و بعد قاه‌قاه مي‌خنديدند. آن‌طور كه گاهي من هم بدون آن‌كه بفهم‌ام چرا، پُقي مي‌زدم زير خنده. از آن دورترك يك آقاهه مي‌آمد كه هيكل پَت و پهن و قيافه‌ي بر‌ما‌مگوزيدش آدم را به دل‌شوره مي‌انداخت. پوست صورت‌اش چنان لَك وپَك داشت كه انگار يك‌شب تا صبح پشه‌ها ترتيب‌اش را چنان داده بودند كه خوش‌قياقه‌گي براي هميشه از چهره‌اش رخت بر‌بسته بود. تو دست‌اش هم قلاده‌ي يك سگ بود، كه خدايي‌اش خيلي خوشگل بود. با پاهاي بلند و كمر چال‌افتاده، با گوش‌هاي بَلْ‌بَله‌اش. پشت سرش چهار تا دختر بودند. هر چهار‌تاشان به‌لعنت خدا نمي‌ارزيدند. اما پشت سرآن‌ها يك دختره مي‌آمد عينهو آهوبره. با اندامي كشيده و پاهايي خوش‌تراش، با چشم‌هايي درشت ومشكي و صورتي: آـ درست مثل ماه. گفتم مثل ماه اما انگار بايد مي‌گفتم مثل ماه شب چارده‌. چون قلب‌ آدم رضا نمي‌دهد از خوشگلي‌اش كم و كسر بگويد. همچين مي‌خراميد كه اگر آدم تو نخ‌اش مي‌رفت لقوه مي‌گرفت. از آن‌ بر خيابان سه تا پسر مي‌گذشتند يكي از يكي بد قيافه‌تر. و چون از سگه مي‌ترسيدند راه‌شان را كج كردند انداختند اين‌بر خيابان كه از كنار پرچين‌هاي سايه‌دار مي‌گذشت و فضاي بيش‌تري داشت. از كنار هم كه گذشتند دختره يك‌هو واايستاد برگشت و با صداي بلند گفت:

ـ درش را مي گذاري يا برايت بگذارم؟

آن يكي هم نه‌گذاشت نه‌برداشت با صداي مسخره‌يي كه انگار از شرم يا از ترس مي‌لرزيد گفت:

ـ جون آبجي درش را گذاشته‌اند سفت سفت است‌، پلمپ‌اش فابريك است.

دختره كوتاه نيامد. گفت: ـ خوب پس اشتباه پلمپ‌اش كرده‌اند. چون حرف كه مي‌زني انگار صداش سر و ته شنيده مي‌شود. شايد هم قوه‌ي ماسكه‌ات ايراد برداشته. به‌جاي حرف زدن تركمان مي‌زني. مانده‌ام با اين اشتباهي كه شده از كدام سر لقمه را مي‌لمباني، عَنْ...تَر...

پسره كه رنگ از روش پريده بود زير لب چيزي گفت و بعد يك‌هو ديدم دختره نه‌گذاشت نه‌برداشت رفت طرف‌شان صاف زد زير گوش پسره. خدايي‌اش صداي ضربه آن قدر واضح بود كه اول‌اش كمي ترسيدم. يعني يك‌هو دست‌هام را گذاشتم رو گونه‌هام. آن دوتاي ديگر ماست‌ها را كيسه كرده بودند پَس پَسَكي مي‌رفتند. ديدم كه پسره با غيظ و نفرت نگاه اش كرد. و بعد ليچار بود كه از دو سر بافته شد. هر كسي هر چي داشت بار آن يكي كرد و اگر هم كم وكسري چيزي پيش مي‌آمد از مال ديگران مايه مي‌گذاشت. دختره با نگاهي شرزه، آن‌قدر خوش بَر و رو بود كه من مادر مرده از ترس چشم‌هام را درويش كردم نكند دل‌ام را پاك از دست بدهم. پسره، لاغروي گردن درازي بود كه آدم رغبت نمي‌كرد به‌اش بچسد تا چه رسد به اين كه نگاه‌اش كند. اين را البته دختره گفته بود. بلا به‌دور مثل مارچسونه‌اي بود براي خودش. اما شراره‌ي نگاه‌اش آن‌قدر غيظ و غضب داشت كه گفتي دير بجمبي دختره را در آتش نگاه‌اش پاك سوزانده است. بعد كه ديگران هم آمدند براي پادرمياني، هر كدام از آن‌ها رفتند سوي خودشان. اين‌طور بود كه عطاي پنجره را در آن عصر دل‌پذير به‌لقاي‌اش بخشيدم رفتم لباس‌هام را پوشيدم گفتم يك توك پا خبر مرگ‌ام مي‌روم كنار ساحل قدم مي‌زنم. خودم خوب مي‌دانستم كه آن‌دختره‌ي خدا خوب كرده رويم تاثير انكار ناپذيري گذاشته بود. پاك دل‌ام را برده بود.

از روز حتا به‌قدر ِيك پشت ناخن چُسكي نور باقي نمانده بود. شب با شهوت سيري ناپذيرش پنهان نشسته بود. سر فرصت ته و توي روز را مِلچ و مِلچ خورده بود. حالا كه ديگر همه چيز در اختيارخودش بود دست و پاش را دراز كرده بود افتاده بود رو زمين خدا. آن‌ُقدر سياه بود كه چشم انداز نگاه آدم را مي‌بريد مي‌كرد به‌اندازه‌ي يك‌قاب‌دستمال دل‌گير وسياه .

كُت‌ام را انداختم گِل ِ شانه‌‌ام زدم به‌كوچه.

كوچه پر بود از تنهايي...

تن/ هايي ...

تن/ ها / يي.

توي كوچه نرمه بادي مي آمد كه آدم را كرخت مي كرد . نسيمي خنك بود كه مي وزيد . انگار وقتي درهاي جهان باز و بسته مي شد دامن تاريك شب تكان مي خورد. سكوت چين بر‌مي‌داشت و مثل آدمي كه به خوابي خوش رفته باشد آشفته مي شد و جاش را به صدا مي داد و دوباره پاورچين پاورچين بر‌مي‌گشت، مثل تخته سنگي عبوس راه را بر صداها مي بست. آن وقت‌ها خنكاي سرگردان ساحل پر مي شد از ذوق، پر مي‌شد پر مي شد از شوق پر مي‌شد از هزار جور بوي عطر. بعد مي‌دويد مي‌آمد بالا با سرزنده‌گي توصيف‌ناپذيري مي‌رفت تو سر و گوش آدم. تمام تن آدم را وامي سُكيد.

از همان سَرْبَند كه دختره را ديدم ازهمان وقت كه با زيبايي دست نيافتني اندام‌هاش لرزان لرزان از كنار پرچين مي‌گذشت و گرماي نفس‌هاش با آغوش من آن قدر فاصله داشت كه مي‌توانستم حتا بوي تن‌اش را حس كنم انگار تتمه‌ي ناچيز عقل‌ام را يك‌سره از دست دادم. پاك خُل و چِل شدم. گفت‌وگوي زبان ِويران‌گر اندام‌هاش با دل من همچين بود كه گفتي هزار مرغ ترانه‌خوان در چال گود‌افتاده‌ي مغزم، سر هيچ و پوچ قيل وقالي راه انداخته بودند كه حتم دارم عالم و آدم پيش از آن نظيرش را به‌ياد نداشت. رفته رفته يادم آمد لب‌خندش را هم از پشت قاب دل‌گير پنجره براي يك لحظه‌ي كوتاه ديده بودم. لب‌خندي كه مثل گزليكي حرام كننده تا دسته در جان‌ام فرو رفته بود. لب‌خندي كه مثل لب‌خند خدا بود، در پايان روزي كه آدم از درد و رنج تلخ تنهايي و دور افتاده‌گي به‌ته خط رسيده است.

و آن‌وقت تنگ كلاغ پر بود.

چشم‌هاي من ماه را مي‌خواست و خسته و گيج دمبال‌اش دو دو مي‌زد و ماه نبود. هنوز بَر و روش را آن‌طور كه بايد و شايد نشان نداده بود، جون‌كه ابر‌هاي سياه دوره‌اش كرده بودند برده بودن‌اش آن پس و پشت‌‌ها كه مثلا به‌كَس كَسان‌اش نمي‌دهيم و اين‌قبيل حرف‌ها. هوا بفهمي‌نفهمي سرد بود. نفس را كه بيرون مي‌دادي بخار مي‌شد تو روي آدم وامي‌ايستاد، پوست را يك‌جورهايي تحريك مي‌كرد. آدم پيش خودش فكر مي‌كرد اگر اين آسمان كوفتي از سر دل‌سوزي و اين مدل حرف‌ها يك نرمه باراني چيزي مي‌زد تنگ‌اش، چه مي ‌شد اين هوا!

و باران نبود.

خدا خواب بود؛ نه‌آسمان‌غرمبه‌يي نه‌برقي نه‌سري نه‌صدايي. نصفي زمستان بود نصفي نبود.

و خدا خواب بود انگار.

دل‌ام را زدم به‌دريا از كنار راهي كه از ميان پرچين‌هاي كوتاه مي‌گذشت راه افتادم.

يك كاندانس

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 05 Dec 2010 09:36:00 +0000

صبح بي باران يعني باد، صبح بي‌باد يعني هيچ‌چي؛ جلو پات فقط يك عالمه برگ مي‌بيني با يك رديف درخت، بدون حتا يك سايه. من بدون تو يعني افق بي‌روشنايي، تو بدون من يعني اين‌ هم از اين، زنده‌گي غرق در گرفتاري و درد فقط يك معنا داره: همينه كه هست. راه، گام برداشتن از ته يك تاريكي به ‌‌ته يك تاريكي ديگه است، رسيدن يعني يك دردسر تازه كه صاف سر يك دوراهي تاريك قرار گرفته. حالا تو اين صبح بي‌باد و بي‌باران كه هيچ‌چي از جاش تكون نمي‌خورد من رفته بودم پشت درخت لم داده بودم به‌اون باباي قهوه‌يي رنگ خيس داشتم بر و بر نگاه‌اش مي‌كردم، نه با چشم‌هام، با همه‌ي حواس‌ام. مي‌گم من گناه كردم، يك گناه نابخشودني مي‌گه نه اين‌جور نيست مي‌گم وقتي من مي‌گم گناه كرده‌ام مي‌فهم‌ام دارم چي مي‌گم. من گناه كرده‌ام اينو مي‌فهم‌ام كه مي‌گم. مي‌گه تو نمي‌فهمي تو اشتباه مي‌كني مي‌گم من گناه رو حس مي‌كنم اون‌قدر هم بزرگه كه نمي‌تونم چشم‌هام رو روش ببندم كه فكر كنم نبوده كه فكر كنم نيست مي‌گه تو هميشه اشتباه مي‌كني مي‌گم من مي‌دونم گناه‌كارم مي‌گه تو خيالاتي شدي داري پرت و پلا مي‌گي مي‌گم همون‌جور كه مي‌فهم‌ام بخشايشي در كار نيست همين‌جورِ كه مي‌گم، همون‌جور هم كه گفتم. اون وقت بود كه بوش رو حس كردم و اون وقت هم بود كه داشتم با همه‌ي حواس‌ام به‌اش نگاه‌ مي‌كردم. صبح سردي بود. وقتي همه‌جا خيسه معني‌اش اينه كه بارون ‌اومده، قبل از اين‌كه تو فكرشو بكني و بعد از اين هم كه تو فكرشو كردي. وقتي تو خيس نمي‌شي، يعني بارون بوده. اين يك كادانسه، اما ملودي ادامه داره. به‌اش مي‌گم: «آخه اون سه‌روزآخر،» مي‌گه: «اين‌قدر كشش نده.» مي‌گم: « اگه اون سه‌روز آخرين سه‌روز زنده‌گي ما باشه اون‌وقت مي‌تونم بگم كه زنده‌گي من هيچ‌چي كم و كسري نداشته.» دور بود. خيلي دور بود. همون وقت كه من باش حرف مي‌زدم. دست‌هام نمي‌تونست حس‌اش كنه اما چشم‌هام حس‌اش مي‌كرد. فكر مي‌كردم مي‌خواد بارون بگيره اما اين بعد از اون بود كه گونه‌هام خيس شده بود و بعد از اون هم بود كه بارون اومده بود. صداش رو كه شنيدنم همين حس رو داشتم فهميدم كه گناه كرده‌ام به‌اش گفتم كه گناه كرده‌ام اما اون گفت نه، هيچ‌گناهي اتفاق نمي‌افته فقط چيزي جا به‌جا مي‌شه به‌اش گفتم حتا اگه منو ببخشي اين گناهي نيست كه بشه به‌همين آسوني بخشيده بشه. آسمون صاف بود، تميز و مات هم بود. هيچ‌‌چي توش نبود، حتا يك پرنده، حتا يك تكه ابر كوچك، حتا سفيد. اما وقتي گونه‌ام خشك بود و وقتي هم كه از سرما يخ زده بود اون وقت يهو مثل يك جونور وحشي از جاش پريد. من ديدم‌اش. با چشم‌هام كه چشم‌هام مي‌ديدش‌ كه داره بارون مي‌گيره. اما زمين از قبلنا خيس بود. درخت‌ها هم خيس بودند. يك‌جور قهوه‌يي رنگ خيس بدون آب. مثل وقتي‌كه آدم با يك لا لباس زير بارون راه بره، فرق‌اش اينه كه آدم هيچ‌وقت قهوه‌يي رنگ نمي‌شه اما خيلي خيس مي‌شه، پر از آب. درخت اين‌جور نيست. يك‌جور قهوه‌يي رنگ خيس مي‌شه، البته بعد از بارون. حالا ديگه بايد از جايي كه رفته برگشته باشه. وقتي مي‌رفت بارون بود. بارون او رو برد. گفتم من گناه كرده‌ام اما بارون اونو برد. من ديدم‌اش. بعد هم ديدم كه او باهاش رفت. سرد و ساكت و آروم. اما حالا كه برگشته حتم بارون رو جا گذاشته، چون‌كه گفتم، بارون او رو برد اما او بدون بارون برگشته. خدا بارون رو جوري ساخته كه با آدم همه‌جا مي‌ياد اما آدم رو جوري نساخته كه با بارون همه‌جا بره، الا خودش بخواد؛ اگه بخواد. اون وقت‌ هم كه با بارون رفت باهاش بر نمي‌گرده. جاش مي‌ذاره. مي‌گم من گناه كرده‌ام مي‌دونم چي دارم مي‌گم اما اون نمي‌دونه چي مي‌خواهم بگم. حالا برگشته، حتم دارم. اما من نمي‌بينم‌اش. مي‌دونم با منه، اما من نمي‌بينم‌اش. مثل درخت كه همه ‌جا با آدم هست، با بارون هم هست، با باد هم هست حتا اون‌وقت كه از جاش جم نمي‌خوره. چون‌كه درخت دنبال آدم راه نمي‌افته بره، دنبال باد هم، دنبال بارون هم. خدا آدم و باد و بارون رو جوري ساخته كه راه بيفتند برند اما درخت رو جوري ساخته كه تا عمر داره سر جاش واايسته از جاش جم هم نخوره. چون‌كه اگه مي‌خواست از جاش جم بخوره خب چه فايده داشت كه خدا اونو تو زمين فرو كنه كه اين‌جور تا آخر عمرش يك‌جا واايسته؟ خدا اگه مي‌خواست درخت راه بره حتم دارم كه اون رو شبيه آدم مي‌ساخت، يا شبيه ابر، يا شبيه باد. واسه همينه كه درخت هيچ‌وقت سرگردون نمي‌شه.

به‌اش مي‌گم: «ديگه كارم تمومه.» نشسته رو صندلي دست‌اش رو گذاشته رو دوتا پاش هي زانوهاشو مي‌ماله. هي سر جاش نشسته تكون مي‌خوره هي جلو عقب مي‌ره هي زانوهاش رو مي‌ماله.

مي‌گه: «تو اين‌جور نبودي. تو اين‌جور نيستي.» داره گريه مي‌كنه. اشك‌هاش همين‌طور بي‌صدا راه مي‌افتند از گونه‌هاش مي‌ريزند پايين.

مي‌گم: «آدمه ديگه. يك چيزي است مثل يك خط، گاهي يك جايي اين خط تموم مي‌شه. يا قطع مي‌شه يا چه مي‌دونم چه كوفتي‌اش مي‌شه. درست مثل يك خط.» چارقد آبي سرشه. صاف نشسته رو صندلي داره زانوهاشو مي‌ماله. مي‌گه: «مي‌شه يك‌خط بالاتر رفت، يا يك‌خط پايين‌تر.» مي‌گه:« مي‌شد از يك نقطه‌ي ديگه شروع كرد.» همين‌جور يك بند تكون مي‌خوره، يك‌بند حرف مي‌زنه. مي‌خواد دلداريم بده.« مگه خط چيه جز نقطه‌يي كه مي‌گيري مي‌كشي‌اش تا آخر، تا جايي كه مي‌تونه تا جايي كه جون داره كش بياد.» انگشت‌هاي شست‌اش هي بالا پايين مي‌پرند. انگار مي‌خوان پرواز كنند.

به‌ديوار تكيه داده‌ام پاهام رو از رو به‌رو به‌هم گرده زده‌ام دست‌هامو گذاشته‌ام پشت‌ام. سيخ مثل يك درخت خشك واايستاده‌ام نگاه‌اش مي‌كنم. مي‌گم:‌«سرگردوني تا كي آخه؟» ديگه خسته‌ شده‌ام. مي‌خوام بگم ديگه كار از كار گذشته، اما سرم رو مي‌آرم بالا فقط بر و بر به‌اش نگاه مي‌كنم.

مي‌گه: «خدا آدم رو همه‌جور امتحان مي‌كنه. اين امتحان الاهيه. تو نمي‌خواي قبول‌اش كني كه نمي‌كني. چرا به‌خواست خداي باريتعالي گردن نمي‌ذاري؟ اون ذات مقدس جز خير بنده‌هاش كه چيزي نمي‌خواد.»

دارم جاي دوري رو نگاه مي‌كنم. به‌اش مي‌گم: «من گناه كرده‌ام.» دارم به‌يك نقطه‌ي دور تو يك‌ جاي دور نگاه مي‌كنم.

مي‌گه: «مي‌بيني‌اش. دوباره مي‌بيني‌اش.» دست‌هاشو تو هم كرده انگشت‌هاي شست‌اش مثل پرنده‌هايي كه به‌دام افتاده‌اند هي مي‌پرند بالا.

داشتم مي‌ديدم‌اش. رفته‌ بودم پشت درخت وايستاده‌ بودم از پشت درخت سرك كشيده‌ بودم داشتم نگاه‌‌اش مي‌كردم، با چشم‌هام. داشتم از پشت يك پرده‌ي خيس صاف كه نه موجي داشت نه چيزي به‌اش نگاه مي‌كردم. شاخه‌ها دست‌ام رو گرفتند خودشون رو كشيدند پايين تا چشم‌هام. اون‌وقت به‌شون نگاه كردم اون وقت‌ام هي اونا ‌رفتند. هي هر چي بيش‌تر به‌شون نگاه مي‌كردم اون‌ها هم بيش‌تر مي‌رفتند. هي مي‌رفتند و مي‌رفتند و مي‌رفتند اما دور نمي‌شدند. انگار حركت‌شون تو خودشون بود، مثل جاده كه حركت‌اش تو خودشه. انگار مي‌خواستند فرار كنند اما نمي‌تونستند جايي برند. بعد باد مي‌ياد، خيلي تند، اون‌جور كه شاخه‌ها رو تكون مي‌ده. باد تو گوش‌هام يه‌جور خاصي مي‌پيچه، مثل قرقره تو چرخ خياطي. هوهو نمي‌كنه چون‌كه صداش ملايم و نرمه. گوش‌هام باد رو مي‌بينند كه روشن و صاف و روان‌اند. من هم همين‌جور نگاه مي‌كنم به‌پشت شاخه‌ها از پشت درخت كه اون قدر كه چشم‌هام همه‌اش رو نمي‌بينند. سرم رو مي‌چرخونم به‌چپ بعد به‌راست و اون هم همين‌جور مي‌ره و مي‌ره بدون اين‌كه دور بشه بعد يك نقطه‌ي سياه پيدا مي‌شه نرم و آروم حركت مي‌كنه. از بالا به‌پايين بعد دوباره مي ره بالا اون وقت دوباره مي ياد پايين. مثل نقطه‌ي سياه روي خط‌ نامريي كه صدايي رو نشون مي‌ده، اما اين صدايي ازش در نمي‌ياد. اول يك نقطه‌ي سياهه بعد ديگه نقطه نيست، حالا يك خط سياهه كه هي بالا پايين مي ره. وقتي دور مي‌شه باد دنباله‌ي خط‌اش رو پاك مي‌كنه.

مي‌گه: «‌دلم مي‌خواست پرنده بودم.» داره شونه به‌شونه‌ام راه مي‌ره. اين قبل از اينه كه بذاره بره، قبل از بارون. من از بغل نگاه‌اش مي‌كنم. مي‌گه: «اي‌خدا ، آخه چرا من يك پرنده نيستم؟» داره چيز به‌هم مي‌بافه. فكر مي‌كنم خيالاتي شده، من اين‌جور خيال مي‌كنم اما او واايستاده داره نگاه مي‌كنه.

مي‌گم: « آدم يا پرنده چه فرقي مي‌كنه، آخر كار دوتاشون يكي‌است.» راه مي‌افته تند تند مي‌ره تا از من فاصله بگيره. تقريبا مثل يك آهو راه مي‌ره اما كردارش مثل يك الاغه. من اين‌جور خيال مي‌كنم اما اين‌جور نمي‌گم. دست‌هاشو كرده تو جيب‌اش. لابد به‌اش برخورده.

مي‌گم: «تو حالاش هم يك پرنده‌يي.» واميسته تا به‌اش برسم. جوري نگاه‌ام مي‌كنه كه انگار دارم دروغ وحشتناكي مي‌گم. مي‌گم: «چرا فكر مي‌كني دارم دروغ مي‌گم؟»

مي‌گه: «تو اولين باره داري راست مي‌گي.» دست‌شو مي‌گيرم با خودم راه‌اش مي‌اندازم‌. مي‌گم شايد خيالات بي‌پر و پايه‌اش از كله‌اش بيرون بره.

مي‌گه: «اگه اين‌جوره كه تو مي‌گي پس چرا نمي‌تونم پرواز كنم، كه هر پرنده‌يي مي‌تونه اما من نمي‌تونم.» دست‌ام رو مي‌گيره با دست خودش مي‌كنه تو جيب كاپشن‌اش.

مي‌گم:« راست گفتم، تو چيزي از يك پرنده كم نداري.» دست‌هاش كوچك و نرم و مهربونه.

مي‌گه: «لابد تو مي‌دوني.» لحن‌اش يك‌جوريه كه مي‌فهم‌ام بايد حرف رو درز بگيرم.

دست‌هام رو از روي شاخه‌ها بر ‌داشتم تا كوه‌ها بتونند برند پشت شاخه‌ها و برگ‌ها و بعد همين‌طور هي برند. فكر مي‌كنم بذار هر چي مي‌خواند برند برند. با اون كله‌هاي سنگي‌شون بذار هر چي مي‌خواند سكوت كنند، بذار دور بشند دور بشند دور بشند؛ تا جايي كه دوست دارند دور بشند. من كه مي‌دونم جايي نمي‌تونند برند. بعد به‌درخت تكيه دادم و به‌دره نگاه كردم كه هنوز خواب بود؛ پر از سكوت تنبل و پر از مه كه نه اين حركت مي‌كرد نه اون. به‌اش مي‌گم: «نه سال يك عمره، نه؟» داره جلوم راه مي‌ره. اما جاي دوري نمي‌ره. چهار قدم مي‌ره چهار قدم ديگه بر مي‌گرده. مي‌گه: «آره. هنوز بايد ادامه بديم.» هميشه فكر نكرده حرف مي‌زنه. مي‌گم:‌«آدم كه عمر نوح نداره، داره؟» مي‌خوام به‌خودش بياد ببينه كه من دارم از دست مي‌رم. چهار قدم‌شو نرفته واميسته نگاه‌ام مي‌كنه. حرف نمي‌زنه. انگار مي‌خواد با نگاه‌اش بگه اين هم از اين، اما نمي‌گه. دوباره راه مي افته مي‌ره. مي‌گه: «شايد داشته باشيم، تو مي‌دوني؟» فكر نكرده حرف مي‌زنه. موهاش تو نور آفتاب برق مي‌زنه، عينهو طلا. ولي نسنجيده حرف مي‌زنه. مي‌گم: «من تموم عمرتو رو نقاشي كردم، خودت مي‌دوني، اما هيچ‌وقت نقاش‌ات به‌حساب نيومدم، خودت بهتر مي‌دوني.» مي‌ره انگشت‌هاشو مي‌كنه لاي فنس‌هاي لب دره. رو به‌دره واميسته. از پشت مه به‌دره كه خوابه نگاه مي‌كنه بعد بر مي‌گرده پشت‌اش رو مي‌كنه به‌فنس‌ها رو به‌من واميسته. خدا فنس‌ها رو جوري ساخته كه پرنده از لاشون رد نمي‌شه فقط باد رد مي‌شه. مي‌گه: «چشم‌هاتو ببند تا ده بشمار. مي‌خوام يك‌چيزي نشون‌ات بدم.» به‌اش نگاه مي‌كنم. مي‌گه: «چرا مات‌ات برده؟» به‌اش نگاه مي‌كنم. مي‌گه: «چرا معطلي؟» اون وقت من چشم‌هام رو بستم و تا هيچي نشمرده‌ام. بعد خيلي زود باز كردم. بعد هيچي نبود. فقط دره بود. ـ اون‌ور فنس‌ها، غرق توي سكوت تنبل، زير پرده‌ي شيري‌رنگ مه، پريده‌رنگ‌تر از قبل اما هنوز خواب: هنوز مثل يك پرده‌ي صاف و بزرگ و كامل، تميز و مرتب؛ پر از دار و درخت.

درخت يك پرنده‌ي درازه بي‌قواره است كه رو پاهاش محكم واايستاده بال‌هاش رو باز كرده به‌هيچ قيمتي هم حاضر نيست از جاش جم بخوره. باد مثل ماهي‌‌ست؛ تو حوض بي‌سر و ته هوا كه با دهن باز نفس مي‌كشه نفس مي‌كشه نفس مي‌كشه و بارون عين اشك آدم‌ مرده‌يي است كه دل‌‌اش براي زنده‌گي تنگ شده اما راهي واسه رسيدن به‌اش پيدا نمي‌كنه. روز مثل يك پرده‌ي نامريي هر صبح خدا از روي زمين بالا كشيده مي‌شه تا خدا بتونه با چشم‌هاي خودش نگاه كنه ببينه و باور كنه كه همه‌چيز همون جوري پيش مي‌ره كه خودش اونو ساخته پرداخته كرده. وقتي دوباره پرده بيفته شب با تمام ستاره‌هاش دور تا دور زمين رو چراغوني مي‌كنه كه زنده‌گي راه‌شو روي زمين گم نكنه. راهي كه به‌سوي رستگاري آدم مي‌ره و از دالان تنگ رنج و محنت مي‌گذره، اون‌جا كه انسان تنها عابر محكوم اين راهه. و رستگاري هيچ‌وقت سر و كله‌اش تو اين راه ديده نشده.