یادداشتگــاه

دیوار مهربانی و یک سابقه اجتماعی خوب

2015-12-26T04:13:00.000-08:00

پدیده ها و تغییرات سیاسی همانند تغییرات محیط زیستی یا حتی پیشرفت تکنولوژی و ظهور پدیده هایی مانند اینترنت, موبایل و اینک گوشیهای هوشنمد فرهنگ و رفتار اجتماعی جدیدی را به جامعه معرفی و یا حتی تحمیل میکنند. درست مشخص نیست که رویکردهایی مانند عدم اعتماد, فساد اداری و مالی, عدم امانتداری و سوء استفاده از دیگری, بخصوص از اموال عمومی تا چه حد بعد از انقلاب 57 در سطح اجتماعی شدت یافت. اما میتوان گفت که مشاهده این رفتارها نه تنها جزء لاینفک تحولات بعد از انقلاب 57 بوده بلکه سیر تصاعدی را نیز در سه دهه اخیر داشته است. اخباری چون اختلاس فلان مامور دولتی و گریختن او به خارج از کشور و یا حتی اختلاس این افراد بدون گریختن و مصون ماندن آنها از پیگردهای قانونی تنها نمونه های کوچکی از ادعای فوق الذکر است. این رویکرد متاسفانه تنها به طبقه زمامداران ختم نشده و گوئی که نگرش اینکه «مملکت بی صاحب است» و «اگر من نبرم دیگری میبرد» بین اقشار مختلف جامعه رسوخ کرده است. شاید صادقترین مثال بر این مدعا ویدیوی پخش شده از صدا و سیمایی است که پیرزن ساده دلی را به نمایش میکشد که در قبال خرمای تعارفی گوینده صدا و سیما میگوید «مال دولت است باید چاپید, قاپید».

در خطرناک بودن نگرش فوق الذکر, بخصوص اگر در سطح اجتماعی و بنا بر هر دلیل منطقی که رواج پیدا کند, جای هیچ شک و تردیدی نیست. رویکردهای شخص محورانه و تمرکز به «من» تا بعدهای وسیعتری مانند خانواده, همسایه, همشهری و در کل جامعه همواره رویکردهای اجتماعی را تضعیف کرده اند. حال چه برسد به اینکه این تمرکز به «من» بشکل «چاپیدن» و «قاپیدن» هم باشد. لذا فراگیر شدن این رویکرد یک محصول فاجعه آمیز اجتماعی است که عواقب خوشی برای هیچ جامعه ای ندارد.

طرح اخیر موسوم به «دیوار مهربانی» اما از جنس دیگری است. رویکردی متضاد با هرآنچه که در دو پاراگراف بالا از فرهنگ چاپیدن و قاپیدن گفته شد است. مسرت بخش تر از این طرح استقبالی است که بشکلی جمعی و اجتماعی از آن صورت گرفته شده است. این طرح در ایران به افرادی که لباسهایی دارند و محتاج آنها نیستند پیشنهاد میدهد که آن لباسها را بر دیواری در خیابان شهر که موسوم به دیوار مهربانی است بیاویزند تا آنان که به این لباسها احتیاج دارند آنها را ببرند. ایده اینکه «من» چیزی را که در ملاء عام است و به آن نیاز ندارم را نبرم, بلکه اگر اضافه دارم در آنجا بگذارم, و ایده اینکه شخصی که نیازمند به آنچیزی که در ملاء عام است آنرا بردارد یک ایده بسیار قشنگ, ضروری و مفیدی است. از آن قشنگتر استقبال مردمی از این طرح است. در خورد و کلان بافت فرهنگی جامعه ایران نمونه این رویکردها بسیار است. تمرین این رویکردها در سطح اجتماعی و علنی اما مساله دیگری است که باید به فال نیک گرفت.

خاورمیانه و پناهندگان سوری

2015-09-12T06:14:00.001-07:00

این پست را به درخواست اسدالله علیمحمدی نازنین مینویسم که یکبار دیگر دغدغه های بجای انسان دوستانه اش سبب خیری شده تا افرادی مثل من درباره موضوع مهمی مانند مصیبت پناهندگان سوری اظهار نظر کنند. من نیز به نوبه خود در این واکنش بیشتر خلاصه ای از مجموعه دیدگاههائیکه میتوان بوسیله آنها به بحران کنونی پناهندگان سوری نگاه کرد را در اینجا ذکر کرده و جمعبندی خود را مینویسم.

بحران همه جانبه اخیر سوریه را میتوان از دیدگاه رژیم بشار اسد دید. اینکه تا زمانیکه بشار اسد مسئول کنترل سوریه و تمامیت ارضی آن بود سوریه به این شکل بر زمین نیافتاده و شهروندان آن مجبور به تحمل این همه مذلت نبودند. اینکه اقتصاد سوریه از اواسط دهه 60 میلادی تا سال 2007 بشکلی منسجم سالیانه رشدی بیش از 2 درصد داشته و جمعیت فقیر سوریه (بیشتر در مناطق شهر نشین) به تدریج کوچکتر شده بود. اینکه سوریه ولو اینکه دارای رژیمی مستبد و غیر ایده ئال بوده اما ضمام امر آن بدست سوری ها بود. از این منظر, برخی کشورهای منطقه از جمله عربستان, ترکیه, قطر و همپیمانان بین المللیشان که برای سرنگونی بشار اسد و کاهش نفوذ ایران در این کشور حتی تا مرزهای سوزاندن موجودیت سوریه نیز پیش رفتند, مورد ملامت قرار میگیرند. من در این زمینه بیشتر با ایده حمید دباشی موافقم که چرا ایران که یکی از طرفهای درگیر در سوریه است کمکی برای پذیرش پناهندگان سوری ارائه نداده است. این واقعیت که حتی یک خانواده آسیب دیده سوری نیز بعنوان پناهنده از سوی ایران مورد حمایت قرار نگرفته است برای ایرانیانی که هرچه باشند به مصیبت سوری ها دچار نیستند شرم آور است.

بحران کنونی را نیز میتوان از منظر ترکیه, عربستان و قطر دید. اینکه بشار اسد با کنار نرفتن از جایگاه قدرت مسئول بحران کنونی سوریه و رنج و مشقت شهروندان این کشور است. اینکه, بقول مجری سوری الاصل کانال الجزیره فیصل القاسم, دیکتاتوری علیرغم نابودی بیش از نیمی از جمعیت کشور خود کنار نرفته است تا کنون بی سابقه بوده است. عربستان و قطر اخیرا در معدود واکنشهای خود به بحران پناهندگان سوری کمپینی براه انداخته اند که از پناهندگان سوری میخواهد تا مهاجرت نکنند.

این بحران, از منظری دیگر, میتواند نتیجه سیاستهای کشورهای غربی در سوریه و یا کلا خاورمیانه باشد. اینکه یک ائتلاف بین المللی (به رهبری آمریکا) در یک کشور عضو سازمان ملل به شیوه بمباران تا اطلاع ثانوی مشغول بمباران شود و در این راستا نه حکومت سوریه و نه اپوزیسیون آنرا به رسمیت بشناسد بخودی خود در مناسبات بین الملل بی سابقه بوده است. استراتژی «نه اسد را میخواهیم و نه جهادگرایان» منجر به تضعیف و از بین رفتن داعش, آنگونه که باراک اوباما اظهار کرده بود, نخواهد شد. بلکه عدم شفافیت در آنچه که غرب از سوریه و خاورمیانه میخواهد سیل بیشتری از پناهندگان را بسوی کشورهای غربی سوق خواهد داد و از قرار معلوم این یکی گزینه را هم جهان غرب نمیپسندد.

در این بحبوحه اما آنچه که به سوریه معروف بود از بین رفته است. مختصات اجتماعی و جمعیتی آن بشکلی اساسی غربال شده و از این سرزمین با تمدنی کهن چیزی جز شهرهای آوار شده و جمعیتی آواره باقی نمانده است. کشورهای منطقه از جمله ترکیه, عربستان, قطر و جمهوری اسلامی ایران کماکان بر این اصرار دارند تا برای تسلط بر منطقه با یکدیگر به شیوه جنگهای وکالتی سخن بگویند. اما تا زمانیکه این کشورها گفتمان دیگری, متفاوت با گفتمان کنونی, برای ارتباط با یکدیگر نیابند از منطقه خاورمیانه چیزی باقی نخواهد ماند تا کسی بر آن تسلطی هم داشته باشد.

واکنش عربستانی ها به جنایت حسینیه الدالوه در الاحساء

2014-11-06T05:13:00.001-08:00

تحولات اخیر منطقه و یا آنچیزیکه هماینک در عراق و سوریه میگذرد را میتوان از زوایای مختلفی بررسی کرد. میتوان آنرا از دیدگاه ایدئولوژیک دید و اینکه چگونه ایدئولوژی سلفی گروههایی مانند داعش و النصره یا آنچیزیکه به جریان تکفیری موسوم است ارتکاب این همه قتل عامهای بی سابقه در قرن اخیر را توجیه میکند. میتوان همان درگیری ها را در چهارچوب منطقه ای دید و اینکه چگونه برخی از کشورهای منطقه بجای همکاری با یکدیگر سعی در اعمال نفوذ بر علیه همدیگر و تضعیف یکدیگر هستند. درگیری های خونبار منطقه از بعدی بین المللی و نقش کشورهای قدرتمند در ایجاد این درگیری ها نیز قابل تفسیر است. این مطلب اما درباره هیچکدام از این عوامل نیست.

در امتداد درگیری های منطقه, در همین دهم محرمی که گذشت, حسینیه الدالوه از توابع استان الاحساء در عربستان هدف حمله وحشیانیه ای قرار گرفت که در نتیجه آن 7 نفر از شیعیان عربستان به قتل رسیدند. ضمن اعلام اینکه این عملیات تروریستی را افراد مرتبط با داعش انجام داده اند, دولت عربستان نیز چند تن از مرتکبین این عملیات تروریستی را دستگیر و برخی را نیز در جریان درگیری با پلیس به قتل رساند. واکنش و حس همدردی عربستانیها با قربانیان این حادثه اما در فضای حقیقی و مجازی نیز نکته ای قابل تامل و امیدوار کننده است.

وزیر کشور عربستان ضمن ملاقات با خانواده های جانباختگان و دیدار با وجهای اهل تشیع در الاحساء از این اقلیت آسیب دیده دلجویی بعمل آورد. وزیر فرهنگ عربستان عبدالعزیز خوجه بی درنگ حکم توقف فعالیتهای کانال “الوصال” که یک کانال تلویزیونی معروف به تکفیر شیعیان و ضدیت با آنان است را صادر کرد. البته طی حکمی از سوی پادشاه عربستان این وزیر خیلی زود هم از مقامش عزل شد.

از جمله فعالین عربستانی, خالد المطرفی در همان ساعتهای اولیه و برای جلوگیری از منحرف کردن اذهان عمومی توسط هرکسی که قصد آنرا داشته باشد بر صفحه تویتر خود تاکید کرد که تمامی تروریستهای حمله کننده به حسینیه الدالوه عربستانی هستند.

حادی ضمن قرار دادن تصویر یکی از تروریستها در کنار کودکی که در آن حادثه قربانی شده بود این سئوال را مطرح کرد که: “شما را به خدایتان قسم این جنایتکار چه جهادی را با قتل این کودک بی گناه انجام داده است؟”

سعود الشریم (از شیوخ عربستان) کسانیکه از حادثه تروریستی الدالوه خوشحال شده اند را عبدالله بن سلول منافق خواند.

لیست محکوم کنندگان این حادثه در سطح اجتماعی عربستان بسیار فراتر از نمونه های ذکر شده است و تمامی این واکنشها در شبکه های اجتماعی قابل رویت هستند. این مساله شاید برای برخی از خوانندگان فارسی زبان در رسانه ها بازتاب داده نشود که این مطلب سعی و تلاشی بود جهت انعکاس این پدیده نچندان حاشیه ای.

چرا آنچیزی که در عراق در جریان است یک درگیری شیعه و سنی نیست؟

2014-09-02T07:08:00.001-07:00

عزیز, پسر بچه معلول ایزدی که خانواده آواره و در حال فرار او مجبور شدند او را بخاطر سنگینی وزن و برای نجات دادن دیگر کودکان و افراد خانواده در کوهستان رها کنند. عزیز پس از ساعتها زیر آفتاب توسط نیروهای کردستان پیدا شده و به بیمارستان منتقل میشود. اما او در بیمارستان جان خود را از دست داده و پدرش پس از مرگ او به بالینش میرسد.

ادعای اینکه درگیری های در حال حاظر عراق یک درگیری فرقه ای بین شیعه ها و سنی های این کشور و ناشی از اختلاف این دو مذهب است را بسیار در رسانه ها میشنویم. این ادعا بشکلی کلی به دو منظور در رسانه ها بازتاب میشود. گروه اول این مدعیان که اغلب رسانه های غربی هستند معمولا برای ساده کردن یک موضوع پیچیده برای مخاطب خود کل جریان بغرنج حاصل را به یک درگیری فرقه ای تقلیل میدهند. گروه دوم رسانه های ذینفعی مانند الجزیره هستند که بدلیل سیاست کشورهای خود و هدف قرار دادن قطب شیعه گروههای کوچک تروریستی درگیر در عراق و سوریه را سنی معرفی کرده تا از این طریق هم برای آنها نوعی مشروعیت فراهم کرده باشند و هم آنها را به جریانی با بیش از یک میلیارد جمعیت وصل کرده باشند. اما حقیقت امر این است که نه تنها دو مذهب شیعه و سنی بلکه اسلام بعنوان یک دین بلحاظ ایدئوژیکی قادر به فراهم کردن توجیهی برای این حجم وسیع از خشونت که در حال حاظر داعش به آن دامن میزند نیست.

گروههایی مانند داعش بلحاظ ایدئولوژیکی نه سنی هستند و نه خود را سنی میدانند. تنها ارتباط آنها با واژه سنت (که منظور همان سنت پیامبر است) این است که آنها سنت حقیقی پیامبر را اجرا میکنند و دیگر مسلمانان از جمله سنی ها و چهار مذهب آنها یعنی شافعی, حنبلی, مالکی و حنفی در این رابطه گمراهان و مشرکینی بیش نیستند. ایدئولوژی داعش آنچیزی است که امروزه آنرا به اسم وهابیت میشناسیم. در حقیقت بدون شناخت وهابیت و تاریخ آن شناخت ایدئولوژی داعش غیر ممکن است.

محمد عبدالوهاب طلبه ای بود که به تاثیر از ابن تیمیه (فقیهی که پنج قرن پیشتر از او در دمشق و مصر میزیست) و استادش شاه ولی الله تفسیری از قرآن و برخی از احادیث ارائه داد که تمامی مسلمانان بر طبق آن مشرک و کافر قلمداد میشدند. آموزه های دینی محمد عبدالوهاب طبق فراگیری علوم دینی بشکل رایج در مذاهب سنی و شیعی و صوفی نبوده و از این رو ایشان احاطه درستی به فهم دین و فقه اسلامی نداشته و کارهای او تماما خارج از عرف رایج در فهم و استخراج مفاهیم اسلامی بود. تقریبا تمامی 8 کتاب نوشته شده توسط عبدالوهاب حول محور توحید میچرخد و معروفترین کتاب او نیز به همین نام است. اما توحید معرفی شده توسط عبدالوهاب به آن معنی که مسلمانان یا حتی دیگر ادیان آنرا شناخته و می فهمند و به معنی یکتا بودن خداوند و نبود خدایی بغیر از یک خدا نیست. توحید در مذهب عبدالوهاب به این معنی است که هرگونه تقدس و تحت هر مسمایی بغیر از خداوند معادل شرک است. از این رو مجالس موالیدی که اهل سنت برای پیامبر برگزار میکنند و زیارت و دعای ائمه در مذهب تشیع جملگی نزد وهابیان شرک بشمار رفته و از اینرو با مرتکبین آنها میبایست که بعنوان مشرک برخورد کرد. بلکه طبق ادعای ایشان در کتاب کشف الشبهات همانگونه که پیامبر با مشرکین جنگید میبایست که با مشرکین عصر خود نیز پیکار و جهاد کرد.

محمد عبدالوهاب در نیمه دوم قرن هجدهم و پس از آنکه مردم از افعال او و پیروانش برای ویران کردن قبور و اماکن مقدس و سنگسار کردن یک زن به ستوه آمده او را از شهر بیرون کرده و حکم جلبی که از سوی یک دادگاه عثمانی بر علیه او صادر شده بود باعث شد که او به شهر کوچک درعیه روی آورد. درعیه محل سکونت محمد ابن سعود و قبیله غیر معروف او بود. آنجا بود که عبدالوهاب با ابن سعود پیمان معروف خود را میبنند و هر دو قسم میخورند که تا آخرین لحظه بر علیه مشرکین که همان مسلمانان باشند جهاد کنند و از اینرو ابن سعود رهبری سیاسی را به دست گیرد و عبدالوهاب رهبری مذهبی را.

از آن پس شهرهای عربستان یکی پس از دیگری مورد آماج حملات وهابیان قرار گرفته و تاکتیکهای بکار رفته در این جهادها همگی همانند تاکتیکهای کنونی داعش است. نخستین گروهی که در عربستان و در آن زمان پاکسازی شدند سنیان مذهب حنبلی بودند, چرا که عربستان تا قبل از وهابیت بر مذهب سنی ابن حنبل بود. حتی پس از مرگ هر دوی ابن سعود و عبدالوهاب این جنبش به قوت خود باقی میماند و نوادگان این دو تا بکنون در عربستان قدرت سیاسی و مذهبی را به اسم آل سعود و آل شیخ در دست دارند.

عراق اما نخستین باری نیست که از سوی جنبش وهابی مورد هدف قرار میگیرد. برخی معتقدند که عراق در طول دو قرن گذشته 5 بار مورد حمله وهابیان واقع شده است. آنچیزی که در کارهای اکثر صاحبنظران بطور مسلم آمده این است که عراق در سال 1802 مورد حمله وسیع وهابیان به پیش تاخته از عربستان واقع شده و آنها تا شهر کربلا پیشروی کرده و با قتل عام چیزی حدود هشت هزار شهرند شیعه و حنفی عراقی اماکن مقدس شیعیان در کربلا را تخریب و غارت میکنند.

جنش وهابیت در عربستان از همان ابتدا مورد حمایت بریتانیایی ها بوده و آنها با پشتیبانی مالی و تسلیحاتی از این جنبش در صدد تضعیف عثمانی ها بوده و وهابیها در حقیقت تا لحظه آخر فروپاشی امپراطوری عثمانی بر علیه آنها با تعصب تمام جنگیدند. حتی پس از فروپاشی عثمانی و در سال 1924 وهابیها با تصرف مکه نیم ملیون از جمعیت آن شهر را قتل عام میکنند. این جنبش در سال 1932 رسما حاکم عربستان میشود. این سال مصادف است با نخستین سالی که نفت در آن کشور استخراج و به فروش رسید. از آن پس و بخصوص از دهه 40 میلادی به بعد عربستان به هرکجا کمک مالی میکرد پیش شرط آن پذیرش مذهب وهابیت بود. از صومالی گرفته تا پاکستان و چچن و دیگر اماکنی که هماکنون مراکزی برای صدور مجاهدینی با ایدئولوژی وهابیت هستند.

عراق در یک قدمی تجزیه

2014-06-18T04:39:00.001-07:00

بررسی ریشه های اصلی بحران (یا در اصل توسعه بحران) در عراق, اینکه داعش چگونه بوجود آمد, چگونه از عراق سر از سوریه درآورده و اینک دوباره در عراق به پیشرفتهای چشمگیری دست یافته و یا در کل چگونه پس از سپری شدن 14 سال از جنگ موسوم به جنگ بر علیه تروریسم که توسط ایالات متحده و همپیمانانش صورت گرفت نه تنها تروریسم در منطقه ریشه کن نشده بلکه اینک با گروهی به مراتب سازمان یافته تر, مرگبارتر و قدرتمندتر از القاعده روبرو هستیم… در حیطه یک مطلب نمیگنجد. لذا در اینجا سعی شده است تا بیشتر به بررسی تحولات اخیر در عراق پرداخته شود.

جمهوری اسلامی و استراتژی صدور انقلاب اسلامی در سیاستهای خارجه:

شاید اگر اینک آیت الله خمینی زنده میبود از آن جمله تاریخی خود نسبت به صدور انقلاب اسلامی بازگشته و مثل آیت الله سیستانی فتوای جهاد برای مقابله با این انقلاب یا انقلابهای اسلامی در مناطق هرج و مرج زده منطقه از جمله عراق را میداد. انقلاب یا کلمات نزدیک به آن از جمله هرج و مرج, نسل کشی, درگیری های قومیتی و غیره که عراق کنونی گریبانگیر آن است دیگر اسلامی تر از این نمیشود. گروهی که بلحاظ ایدئولوژیکی ادعا میکند که تنها گروه مسلمان است اینک اسلحه در دست گرفته و شهری پس از دیگری در پی دیگر مسلمانان است تا آنها را به داعیه کافر بودن نه اینکه به اسلام حقیقی خود دعوت کرده بلکه آنها را تار و مار کند. البته همانطور که گفتم این ایدئولوژی رسمی این گروههای مسلح است و عوامل اصلی و اهدافی که منجر به این درگیری ها میشود همواره فراتر از یک ادعا یا نیت ایدئولوژیکی است.

در همینجا لازم است که به این موضوع نیز اشاره شود که درگیریهای کنونی علی رغم آنچه که گفته میشود تماما درگیری های مذهبی موسوم به شیعه و سنی نیست, بلکه این ازعان اغلب یا برای ساده کردن بجران پیچیده در حال وقوع است که اغلب از سوی رسانه ها و بخصوص رسانه های غربی استفاده میشود یا برای برخی سودجوئیهای سیاسی. مسلمانان اهل سنت تابع چهار مکتب مشخص با نامهای مالکی, حنبلی, حنفی و شافعی هستند. گروههای مسلحی مانند داعش و القاعده بلحاظ تعالیم و دکترین اسلامی از هیچکدام از این چهار مکتب پیروی نمیکنند بلکه مکتب اصلی آنها وهابی است. وهابی ها تعالیم خود را از چهار مکتب ذکر شده نگرفته بلکه از آموزه های محمد بن عبدالوهاب که در قرن هجدهم میلادی میزیست میگیرند. جنبش وهابی که در منطقه نجد عربستان آغاز گردید در همان ابتدا درگیریهای خونین خود را با مسلمانان اهل سنت آن دوره عربستان که حنبلی بوده اند آغاز کرد.

مراجع اهل سنت, معروفترین آنها الازهر مصر, بارها و بارها اختلاف خود را با وهابیها صریحا اعلام کرده و در این خصوص خود را از این مذهب و پیروان آن جدا میداند. مسلمانان اهل سنت عراق نیز اغلب حنفی و شافعی هستند و نه تنها در مذهب بلکه در سیر و سلوک و خلق و خوی اجتماعی نیز با گروههای تندرویی مانند داعش در تضاد هستند. اختلاف شیعه و سنی امروزی در عراق میتواند بعنوان کمک کننده بحران تلقی شود و نه عامل آن. بعنوان مثال مناطق سنی نشین عراق که از دولت نوری المالکی دل خوشی نداشته با مقاومت نکردن در برابر گروههای تندرو و یا حتی پناه دادن به آنها مخالفت خود را بروز میدهند.

همچنان لازم به ذکر است که گروههای تندرویی مانند داعش یک تشکل منسجم نیست و از مجموعه گروههای مختلف تشکیل شده است که در اغلب موارد این گروهها با یکدیگر هماهنگ نبوده و یا از یک فرماندهی واحدی فرمان نمیبرند. بعثی های سابق و نظامیان ناراضی دوران صدام حسین یکی از مجموعه های مهمی است که همینک از همپیمانان این گروههای تندرو در عراق بشمار میرود. داعش در کارنامه خود وحشی گری بر علیه اهل سنت را نیز در سوریه و عراق به کرات داشته است.

عراقی بسمت تجزیه:

گرچه جوهر اصلی بحران در عراق بر پایه و اساس اختلاف شیعه و سنی نبوده و این دو مذهب قرنهاست که با یکدیگر در عراق زندگی میکنند اما رفتن بحران بسمت انشقاق شیعه و سنی (همانطور که اکنون عراق به آنسمت میرود) نه تنها بحران را پیچیده تر کرده بلکه هیچ راه حلی بجز تجزیه پیش روی آن نمیگذارد.

شاید تنها ذینفع بحران کنونی عراق کردها باشند. آنها نه تنها در این سالهاییکه از بحران و درگیری ها در امان بوده توانسته اند در مناطق خود پیشرفتهای و پروژه های اقتصادی و زیر بنایی چشم گیری را به جریان بیاندازند بلکه عملا مستقل شده و همانند یک قلمرو کاملا مستقل رفتار میکنند. آنها نیروهای نظامی خاص به خود, پرچم و پارلمان خاص به خود, شیوه تعیین و اداره حکومت خاص به خود, صدور ویزای خاص به خود و الخ را دارند. تنها کاری که ضمامداران کردستان میتوانستند بکنند این است که بشینند و درگیری ها و اختلافات بین دولت مرکزی و مناطق سنی نشین را شاهد باشند تا پیشرفت این درگیری ها به نقطه غیر قابل حلی برسد. توسعه بحران اخیر گویی این لحظه را برای کزدها به ارمغان آورده است. آنها از از هم پاشیدن ارتش عراق نهایت استفاده را کرده و مناطقی که بر سر آنها با دولت مرکزی اختلاف داشته اند را از جمله کرکوک اینک در اختیار دارند. نخست وزیر کردستان نچیروان بارزانی نیز طی آخرین اظهارات خود گفته است که بحران عراق غیر قابل حل است و تنها راه حل آن اعطای استقلال به مناطق سنی نشین است.

دولت نوری المالکی نیز که حتی قبل از این بحران ضعیفترین روزهای خود را تجربه کرده و حتی در نزد گروههای مختلف شیعه در عراق از مقبولیت خواصی برخوردار نبود نه تنها از تشکیل دادن یک ارتش موحد در این روزهای بحرانی عاجز است بلکه برای رویارویی با بحران دست به دامان فتواهای مراجع شیعه از جمله آیت الله سیستانی شده است. این فتواها تا کنون توانسته است تعداد زیادی از داوطلبان را به جبهه های نبرد بفرستد اما خطرناک بودن کل پروسه در این است که اینک دولت عملا ناکار آمد بوده و این شیعه ها هستند که در دفاع از خود به سازماندهی نیروهایشان پرداخته اند و این یعنی همان درگیری شیعه و سنی. یکی از رهبران سنی بنام علی حاتم سلیمان در گفتگو با روزنامه الشرق الاوسط چاپ لندن نیز خواهان تجزیه عراق و اعطای سهم سنی آن است.

آنطور که بنظر میرسد اشغال موصل که خود دارای اکثریتی سنی مذهب است توسط گروههای تندرو حرکتی جهت توسعه حداکثری قلمرو سنی نشین است تا در صورت تجزیه این قلمرو فقط محصور به استان انبار و صلاح الدین که دارای اغلبیت سنی مذهب است نباشد.

مستندی که بحران میسازد

2014-03-12T10:50:00.001-07:00

تحلیل سیاست خارجه قطر بعنوان کشوری که در زمره کشورهای کوچک (با مساحت و جمعیت کم) بشمار میرود یکی از سخترین تحلیلهای سیاسی است که گاها قاعده و یا چهارچوبی منطقی نمیتوان برای آن یافت. شبکه الجزیره که علی رغم تمامی موفقیتهائیکه بعنوان یک شبکه جدید و یا حتی جایگزین در جهان پیدا کرده است, در کارهای رسانه ای خود خارج از چهارچوب سیاستهای خارجه دولت قطر کار نمیکند میتواند به همان بغرنجی سیاستهای خارجه قطر تحلیل شود.

در یکی دو هفته اخیر اختلافات قطر با عربستان بر سر حمایت قطر از اخوان المسلمین مصر تا مرز قطع روابط دیپلوماتیک نیز رسیده و کشورهای عربستان, امارات و بحرین در مجلس همکاری کشورهای حوزه خلیج فارس, بر سر همین اختلاف, تهدید به احظار و بیرون کشیدن سفرای خود از قطر کرده اند.

در موازات با همین اقدام و پس از تروریست قلمداد کردن تشکل اخوان المسلمین توسط دولت موقت مصر عربستان نیز طی اصدار بیانیه ای از سوی پادشاه این کشور نه تنها تشکل اخوان المسلمین را تروریست و همکاری با آن را در عربستان جرم قلمداد کرده بلکه هرگونه تبلیغ و یا پیوستن به درگیری ها در خارج عربستان را ممنوع اعلام کرد. در همان بیانیه نیز محدودیتهای متفاوتی برای گروههای مذهبی عربستانی که به تشریع تکفیر مشغول هستند در نظر گرفته شده است. دیدار همزمان ژنرال سیسی که کودتای معروف را بر علیه مرسی و اخوان المسلمین در مصر را رهبری کرد, از امارات متحده عربی و استقبال رسمی و چشمگیر از ایشان در امارات نیز میتواند در همسویی امارات با عربستان تعبیر شود.

همزمان با تمامی این رویدادها عبدالله النفیسی, عضو سابق پارلمان کویت و تقریبا تنها تئوریسین درگیری های قومیتی موسوم به شیعه و سنی در منطقه بین کشورهای حوزه خلیج فارس, طی مقاله شدید اللحنی از حمایت از عربستان برگشته و سیاستهای این کشور را همسو با ایران و بر ضد جهان سنی قلمداد کرد.

شبکه الجزیره اخیرا با پخش قسمت سوم و آخر از مجموعه سه قسمتی مستندی که درباره حادثه لوکربی تهیه کرده است انگشت اتهام را با در کنار هم چیدن برخی اسناد نه چندان مستحکم و قانع کننده بسوی جمهوری اسلامی دراز کرده است. در این مستند ادعا میشود که جمهوری اسلامی برای انتقام گیری از سرنگونی هواپیمای مسافربری خود توسط ناوگان آمریکایی در سال پایانی جنگ بین ایران و عراق با هماهنگی با جبهه مردمی برای آزاد سازی فلسطین که خود سازمانی فلسطینی با گرایش چپ و مستقر در سوریه است نسبت به انفجار و سرنگونی هواپیمای مسافربری آمریکایی بر فراز لوکربی اسکاتلند اقدام کرده است.

در این مستند سه قسمتی هیچ اشاره در خور شانی نسبت به اینکه چگونه متهم اصلی این پرونده, یعنی عبدالباسط المقراحی که برای سازمان اطلاعاتی لیبی کار میکرد, علی رغم اینکه سه قاضی دادگاه هلند او را مقصر شناخته اند بیگناه است و چگونه دولت لیبی سرانجام مسئولیت این حادثه را پذیرفته و در سال 1999 به بازماندگان غرامت پرداخت کرد, نشده است. از جمله اسناد جالب توجه و ارائه شده در این مستند میتواند در درجه اول اظهارات ابولقاسم مصباحی مقدم عضو سابق وزارت اطلاعات و کمکهای 11 میلیون دلاری جمهوری اسلامی به جبهه مردمی برای آزاد سازی فلسطین پس از واقعه لوکربی باشد.

در کل و علی رغم بازتاب رسانه ای این مستند و واکنش رسمی جمهوری اسلامی, اینگونه بنظر نمیرسد که اتهامات الجزیره تبعاتی برای جمهوری اسلامی داشته و یا اینکه قرار باشد در نتیجه این مستند ایران در انظار بین الملل نسبت به موضوع خواصی پاسخگو باشد. اما, جدای از صحت و یا عدم صحت اتهامات ذکر شده در این مستند, اینگونه بنظر میرسد که سابقه برون مرزی جمهوری اسلامی, بخصوص در دو دهه نخست پس از انقلاب و انبوه عملیات تروریستی این رژیم که اغلب مخالفین رژیم را هدف قرار داد, آنقدر تیره و تار باشد که حتی یک شبکه خبری و یا یک رسانه هم قادر به ساختن یک بحران بر علیه این رژیم باشد.

جناح راستمان هم طبق تعریف رایج جناح راست چندان هم راست نیست

2014-02-10T04:41:00.001-08:00

ابراهیم نبوی در یکی از سخنرانی هایش در برلین به مساله تناقض اجتماعی-سیاسی در جامعه ایران به خوبی و به شیوه ای طنز گونه اشاره میکند. در شرح جریان چپ و راست سیاسی یا “حکومتی” نبوی میگوید که ایران تنها کشوری است که رئیس جمهور آن میتواند رهبر اپوزیسیون هم باشد, جناح چپ آن طرفدار حکومت و جناح راست آن مخالف حکومت و طرفدار فقرا و الخ باشد.

برای به روز رسانی کردن لیست نبوی میتوان به حوادث انتخابات 88 و جنبش سبز هم اشاره کرده و این را اضافه کرد که ایران تنها جایی است که از دانشجویان یا جنبش دانشجویی آن میخواهند که در جهارچوب و ساختار نظامی که مخالف آن هستند فعالیت کرده و به مخالفت بپردازند یا از سنبلهای جنبش دانشجویی مثل مجید توکلی و علی افشاری بخواهند که مثل یک سیاستمدار اصلاح طلب شصت و اندی ساله رفتار کرده و مطالبات خود را آنگونه بیان کنند.

ایران البته میتواند تنها جایی هم باشد که زنان کشف حجاب کننده را جزو جنبش زنان ندانسته و از کارگرانی که در جنبش خود حربه ای جز اعتصاب ندارند بخواهند که اعتصاب نکرده به جنبش بپیوندند. در کل این لیست میتواند بسیار عریض و طویل باشد و به جاهای باریک هم بکشد اما موضوع مطلب بنده در کل این نیست بلکه امروز میخواهم بیشتر در حیطه عملکرد جناحهای راست و چپ در ایران باقی مانده و نامه نگاری اخیر صادق زیبا کلام با حسین شریعتمداری را که گویی طبق معمول منجر به بازداشت زیبا کلام و آزادی او به قید وثیقه شده را بهانه ای برای این مطلب قرار بدهم.

اصولا محض وجود جریانهایی مثل جناح چپ و راست در هر جامعه ای بخودی خود نه تنها مورد خواصی ندارد بلکه بسیار هم طبیعی است. مثلا در پارلمان و حتی رسانه ها و افکار عمومی انگلستان جناح چپ برای خود مبحثی دارد که جناح راست, که از قضا هماکنون دولت انگلستان را با نخست وزیری دیوید کامرون در اختیار دارد, مبحثی در رد یا مناقشه با مبحث جریان چپ به راه انداخته و در کل از مبحث خاص خود در جامعه برخوردار بوده و از این طریق رای بدست میاورد تا قدرت را هم در دست بگیرد.

حال اینکه یکی از کلاههایی که در ایران بر سر مردم رفته جا زدن جناح راستی است که نمیخواهد حتی زحمت یک جناح راست را بکشد. جناح چپ فعلی ما حقیقتا طبق تعریف جناح چپ رایج در دنیا هم نمیتواند جناح چپ باشد اما از آنجاییکه هم زحمت مخالفت با دیگر جناح را میکشد و هم در اکثر موارد هزینه آن را میپرداز میتواند برخی ویژگی های جناح چپ را داشته باشد ولو اینکه بهترین تعریف برای همان جناح هم میتواند جناح اصلاح طلب باشد تا جناح چپ. مثلا اگر عبدالکریم سروش را جناح چپ بدانیم و حسن عباسی یا کسینجر ایران! را جناح راست میتوانیم به این نتیجه برسیم که سروش چند قاره آنورتر در آمریکا و با نداشتن هیچ تریبونی در ایران و به استناد یکسری تحقیقات ادعا میکند که باور داشتن به امام دوازدهم و غیبت آن تنها میتواند بلحاظ اعتقادی و ایمانی صورت گیرد نه عقلانی و اثباتی چرا که اصلا اثبات چنین پدیده ای دشوار و غیر ممکن است. اما حسن عباسی یا همان جناح راست ما در قلب تهران و با در دست داشتن تریبون و مستمعین دانشگاهی و کلی پلاکارد و بنر اعتقادی و ولایتمداری با نشان دادن یک قرآن بسیار بزرگ به دانشجویان میخواهد کل مبحث سروش را از ریشه زده و عکس آن را اثبات کند. خب این کجایش جناح راستی است؟ این جناح تنبلی و عدم خلاقیتی و ترور شخصیتی با آویزان شدن از طناب مقدسات و غیره است.

حال دکتر زیبا کلام هم آمده است با استناد به کلی آمار و ارقام نسبت به بغرنج بودن وضع اقتصادی, بهداشتی, معیشتی و غیره ایران که دانستن و دیدن آنها اصلا آمار و ارقام هم لازم ندارد, به حسین شریعتمداری نامه نوشته و ایشان که گویی آمار و ارقام را در حوزه کاری خود به رسمیت هم نمیشناسد با یک پاراگراف کوچک و بی ربط پاسخ زیبا کلام را داده و طبق معمول ایشان را مثل بقیه ایرانیان که احیانا تعداد آنها به 90 درصد جمعیت ایران هم میرسد مزدور آمریکا خوانده و در عوض از طریق دادگاه بر علیه ایشان وارد عمل شده است. در تعجبم که همین شریعتمداری با همه این کارهاییکه تنها در ایران میتواند انجام بدهد هم نان جناح راست بودن خود را میخورد. یعنی دقیقا جناح راستی که در ایران نه تنها تعریف مشخصی ندارد بلکه عجیب و غریب ترین افراد جامعه با جناح راست قلمداد کردن خود بیشترین سهم قدرت را از آن خود میکنند.

همه اینها هم به این مربوط میشود که کسب قدرت در ایران به استناد رای مردم نیست وگرنه اگر همین جناح به اصطلاح راست برای کسب هرآنچه که امروز در ایران دارد میبایست که به رای مردم متکی میشد اندک تکانی به خود میداد و برای رد و قلع و قمع کردن دیگران انقدر به طناب مقدسات و دم و دستگاههای دولتی و امنیتی خود آویزان نمیشد.

نقدی بر آثار عبدالقادر بلوچ

2014-01-03T04:43:00.001-08:00

عبدالقادر بلوچ, نویسنده, وبلاگ و طنز نویس خوب و با استعداد ایرانی در کانادا چندی پیش مجموعه آثار خود که شامل هفت کتاب است را برای دانلود و دسترسی عموم در وبلاگ خود قرار داده است. البته, و بنظر بنده, این دسترسی برای عموم نباید هم خالی از قدردانی از نویسنده باشد و قطعا هر کسی که در صدد استفاده از این مجموعه ارزنده باشد می بایست که حق زحمات نویسنده را, بقول خود بلوچ "بطور دلخواه" پرداخت کند.

این مجموعه هفت کتابی شامل یک مجموعه شعر نو (کتاب یک آسمان اندوه) با نثری بسیار واضح و خالی از پیچیدگی های استعاره ای است که روح ظریف و پختگی دیدگاه نویسنده را در پیش روی خواننده مجسم میکند.

معمولا پس از اولین نسل غولهای داستانهای کوتاه نویس, یعنی نویسندگانی چون صادق هدایت, جمالزاده و بزرگ علوی کمتر کسی جرات میکند که امروزه مجموعه داستانهای کوتاه بنویسد. اما کسانیکه کارهای بلوچ را دنبال کرده و میکنند شاید بیشتر او را با داستانهای کوتاهش بشناسند. از قضا این نویسنده خوب کشورمان در این زمینه نیز میتواند که صاحب سبک هم باشد. لذا کتابهای "دنیاهای زیر یک سقف", "مسافران خانم لیندا وانگ", "فرمایش و غیره", "یک وجب از تاریکی" و "ایماها و اشاره ها" جملگی مجموعه داستانهای کوتاه عبدالقادر بلوچ در این مجموعه هستند. کتاب "ایماها و اشاره ها" منتخبی از طنزهای منتشر شده از بلوچ در نشریات و سایتهای اینترنتی است.

اما چه چیز و کدام تجربه بلوچ را از دیگر نویسندگان داستانهای کوتاه متمایز و یا او را صاحب سبک میکند؟ نویسندگان معاصر داستانهای کوتاه در ایران که سردمداران آن همان سه نویسنده مذکور یعنی صادق هدایت, جمالزاده و بزرگ علوی باشند از همان ابتدا یا در خارج از کشور تحصیل کرده و آنجا برخی از کارهای خود را نوشته اند یا مانند جمالزاده در خارج (جمالزاده در ژنو سوئیس اقامت داشت و همانجا جان سپرد) زندگی کرده و آثار خود را از همانجا منتشر میکردند. اما نقطه مشترک هر سه نویسنده در این است که تمرکز نقد و بررسی کارهایشان جامعه ایران بود. داستانهای کوتاهی مثل داستان "مادلن" (اثر صادق هدایت) که تجربه نویسنده در فرانسه را بازگو کرده یا شخصیتهای اصلی و محور داستان فرانسوی باشند جزو کارهای اندک و حاشیه ای این سه نویسنده بزرگ کشورمان بوده است.

انتقال محور داستانها از جامعه ایران به محیط پیرامون نویسنده در خارج از کشور شاید اولین بار و بطور جدی توسط قادر عبدالله در هلند کلید خورد و آن هم نه به زبان فارسی بلکه به زبان هلندی. خود قادر عبدالله که کماکان خود را یک نویسنده ایرانی هم میداند در این زمینه میگوید که با این کار خواسته است که روح جدیدی را با اتکا به جامعه شرقیی که همان ایران باشد و نویسنده از آنجا آمده است را وارد ادبیات هلند کند. البته ناگفته نماند که ولو به زبان هلندی اما قادر عبدالله کتابهای متعددی هم نوشته است که محور آنها در مجموع جامعه ایران یا جامعه ای اسلامی است.

عبدالقادر بلوچ که کارهای خود را به زبان فارسی هم مینویسد میتواند از این حیث متمایز باشد که آثارش مملو داستانهایی است که محور آنها جامعه کانادایی است, بلکه شخصیتهای اصلی داستان نیز شخصیتهای غیر ایرانی و بگمان کانادایی هستند. تقریبا تمام داستانهای کتاب "دنیاهای زیر یک سقف" این نویسنده متمرکز جامعه کانادایی است. این طبعا به این معنی نیست که تمام آثار بلوچ در چهارچوب جامعه کانادایی رخ میدهد بلکه داستانهای ارزنده دیگری بخصوص مجموعه "فرمایش و غیره" نیز هستند که با نگاه نقد آمیز ماهرانه ای به کند و کاش باقت اجتماعی و سیاسی جامعه ایرانی میپردازد.

ولو اینکه داستانهای کوتاه رخ داده در خارج از ایران خالی از تجربه های نویسنده بعنوان یک مهاجر نیست اما در مجموع به نظر نمیرسد که این داستانها برای نقل تجربه های شخصی یک مهاجر در دیاری دیگر نوشته شده باشد. بلعکس, نحوه ارتباط, معایشت و حل شدن یک مهاجر در جامعه ای دیگر مانند کانادا طوری بیان میشود که گویی جامعه ای مانند کانادا به آسانی هر چه تمامتر یک مهاجر متفاوت با فرهنگ غالب بر جامعه را به آسانی هر چه تمامتر پذیرفته و او را از خود میداند. لذا اگر در زمره خوانندگان و یا محققینی باشید که بدنبال تجربه مهاجران ایرانی در خارج از کشور میگردید آثار عبدالقادر بلوچ شاید برایتان بسیار ایده آل جلوه کند. اما این نکته مد نظر نویسنده در آثارهایش نیست, بلکه داستانهای کوتاه بلوچ که با شخصیتهای خارجی ارائه داده میشوند بیشتر به این سمت پیش میروند که با حکمت و یا ظرافت عقلانی مشخصی به پایان برسند و نظر خواننده را نسبت به موضوع مهم و خاصی از جمله مرگ و زندگی, فقر و نداری, نابرابری و عشق و غیره جلب کنند. و بلوچ بدون شک این کار را در آثارش ماهرانه انجام میدهد.

در بین آثار بلوچ یک رمان یا داستان بلند بنام "کشف دیوار حظور" نیز به چشم میخورد که حرارت و ظرافت بلوچستان از همان ابتدا و مقدمه کتاب قابل لمس است.

امیدوارم از این مجموعه خلق شده توسط عبدالقادر بلوچ مثل بنده لذت ببرید.

توافق هسته ای یا ذبح غیر شرعی منافع ملی؟

2013-11-23T23:32:00.001-08:00

میدانم که سخت ترین چیز درمیان این همه خوشحالی و ذوق زدگی انتقاد از توافق هسته ای است که همین امروز طی بیانیه مشترکی از سوی آقای ظریف و خانم اشتون اعلام شد. اما چه کسی میتواند این همه ذوق زدگی مردم را ملامت کند؟ بقول یکی از دوستان داخل کشور "مگر ما چه میخواهیم جز اینکه این طنابی که بر گردن ما است کمی شل تر شود؟" یا با آوردن مثالی دیگر میگوید "وضعیت ما شبیه کسی است که هم به او تجاوز شده و هم پس از تجاوز او را انگشت کرده اند, حالا ما میخواهیم بعد از تجاوز انگشتمان نکنند". نمونه های دردآوری که چندصباحی است به کثرت شنیده شده و جملگی حاکی از وضعیت ناگواری است که مردم بشکلی همه جانبه متحمل شده اند. مردم ما اما, به گمان من, در رایزنی اخیر نماینده ای نداشتند.

از سری اصول اولیه ای که به هر دانشجوی علوم سیاسی در دروس مربوط به "مذاکرات دیپلوماتیک" یاد میدهند این است که با وضعیت ورطگی وارد مذاکره نشود. یعنی اینکه اگر شما یک چیز بخصوصی را تا یک هفته دیگر بشکلی حیاتی لازم دارید و برای بدست آوردن آن وارد مذاکره میشوید طرف مقابلتان آنرا به آسانی به شما نخواهد داد. بلکه با آگاهی تمام از وضعیت شما تمام سعی خود را میکند که در طی یک هفته باقیمانده برای اخذ دار و ندار شما مانور بدهد در حالیکه شما قدرت هیچ مانوری نخواهید داشت.

حال اینکه جمهوری اسلامی نه تنها با وضعیت چیزی از ورطگی آنورتر وارد مذاکره میشود بلکه تنها پیش شرط مذاکره اش با آمریکا خود نشانی از ضعف و ورطگی ایشان در مذاکره است. تنها پیش شرط جمهوری اسلامی برای مذاکره با آمریکا تضمین این کشور برای نداشتن قصد سرنگونی نظام جمهوری اسلامی است. این پیش شرط را دولت جورج بوش نپذیرفته و گفته بود که تضمینی در این رابطه به جمهوری اسلامی نمیدهد و از این موضع با این کشور وارد مذاکره میشد. حال اوباما این تضمین را به جمهوری اسلامی داده است. اما محض پیش رو گذاشتن این شرط به این معنی است که همه چیز در ایران قابل مذاکره است, از انرژی هسته ای گرفته تا منابع طبیعی کشور, مگر حق نظام جمهوری اسلامی برای ادامه دادن حیات سیاسی خود بشکل موجود.

اما در توافق امروز چه چیزی داده و گرفته شد؟ در توافق امروز که عمر آن 6 ماه است و پس از آن قرار است توافق دیگری برای ورود به مرحله بعدی صورت بگیرد, مقرر شد که ایران نه تنها دست از غنی سازی 20 درصدی اورانیوم بردارد بلکه این تکنولوژی را نابود هم بکند. یعنی نابودی چیزی که ده سال تمام میلیاردها دلار صرف راه اندازی آن شده, تحریمهای بین المللی متعددی بر ایران اعمال شده, معترضان بیشماری بخاطر آن سرکوب شده, دانشمندان هسته ای ایران بخاطر آن ترور شده و الخ. اگر بخواهیم این مساله را از ده سال به اینسوی بررسی کنیم نتیجه بصیرت و چشم انداز ده ساله سیاستگذاری در نظام همین است که امروز اتفاق افتاد.

در توافق امروز قرار نیست که تحریمات نفتی ایران برداشته شوند. اما از یک سوی 1+5 هم میخواهد نابودی تکنولوژی غنی سازی 20 درصدی را طی 6 ماه مقرر تضمین کند. لذا این سه چیز به ایران داده شد: رفع تحریمات از واردات خودرو, فراورده های پتروشیمی و خرید و فروش طلا. یعنی سه فعالیتهای اقتصادیی که توسط سپاه پاسداران و دیگر مافیای اقتصادی نچندان ناآشنا اداره میشود. لذا آنچیزی که به ایران در قبال از بین بردن غنی سازی 20 درصدی پیشنهاد شد در حقیقت رشوه ای به سپاه پاسداران بود که 1+5 از نابودی تکنولوژی مذکور اطمینان حاصل کند.

واردات خودرو اما حکایت دیگری نیز در بطن خود دارد. البته لازم است که بدانیم واردات خودرو در ایران به معنی واردات خودروهای ارزان قیمت برای مصرف معمولی نیست چرا که ایران بزرگترین تولید کننده خودرو در خاورمیانه است و خودروهای وارداتی در بازار ایران خودروهای لوکس بشمار میروند. از آنجاییکه هر کسی در ایران نمیتواند این خودروها را خریداری کند میتوان گفت که این خودروها نه تنها توسط مافیای اقتصادی وارد شده بلکه اکثر خریداران اینگونه خودروها هم جزو همین شبکه اقتصادی متصل به حاکمیت در جمهوری اسلامی است. رفع تحریم از این کالای لوکس نه تنها دردی از مردم دوا نمیکند بلکه صنعت خودروسازی نحیف از تحریمات در ایران را نیز به خطر میاندازد. تنها امیدواریی که میتوان از این بابت داشت این است که در ابعاد دیگری از واردات این کالا خودروهای مربوط به دیگر بخشهای صنعتی و کشاورزی هم وارد شوند تا بلکه به نگهداری از صنعت و کشاورزی در ایران کمک کنند.

آقای رئیس جمهور حسن روحانی که بنده هم به ایشان رای دادم, در نطق خود در سازمان ملل خطاب به آمریکا گفتند که دوران بازیهای با مجموع صفر به پایان رسیده است. لذا احتمالا ایشان آمریکا را برای مذاکره با نتیجه برد-برد فرا خواندند. اما نتیجه آنچه که تیم مذاکره کننده رئیس جمهور با شتاب و سماجت و مذاکراتی که 24 ساعت بی وقفه در ژنو بطول انجامید برای مردم ایران با جهان غرب یک برد-برد نبود. تنها کسی که از سوی ایران برد کرد طبق معمول همان عده اندکی بودند که اقتصاد و حاکمیت ایران را کنترل میکنند که گویی آقای روحانی در ژنو بیشتر نماینده آنها بود تا نماینده مردم ایران.

آنچه که برای کارون اتفاق افتاد مهمتر از خود کارون است

2013-10-25T06:24:00.001-07:00

زنجیره انسانی برای حفاظت از کارون

یکی از انتقادهای بجائیکه میتوان بر اقلیتهای قومی و نحوه عملکرد آنها برای بدست آوردن حقوق خود داشت این است که چرا اقلیتهای قومی ما راه مشارکت با جامعه بزرگتر ایران, پیوند زدن خواسته های قومی خود با خواسته های کلانی همچون حقوق مدنی, جنبش دانشجویی, کارگری و زنان و اخیرا جنبش سبز و یا در کل راه مبارزه مدنی را اتخاذ نمیکنند. بنظر من این یکی از دلایل عمده ای است که خواسته ها, مطالبات و حقوق مشروع اقلیتهای قومی در ایران تنها در چهارچوب محلی خود و در نهایت بی ثمر محدود شده است. محدود شدن مطالبات و نگرش اقلیتهای قومی در چهارچوب ذکر شده تبعات ناگواری از جمله توسل به راهکارهای خشونت آمیز برای حل مشکلات نیز ببار میاورد.

از طرفی دیگر اما, انتقادی که بر رسانه های ایرانی, بخصوص رسانه های خارج از کشور که ادعای استقلال در حرفه خود را دارند این است که در مجموع خبری از اقلیتهای قومی پخش نمیکنند مگر اینکه در استانها و یا شهرهای قومیتی بمبگذاریی, درگیری مسلحانه ای یا چیزی از این قبیل صورت بگیرد. نه تنها برای دولت, بلکه برای رسانه های خارج از کشور نیز ایران در تهران و یا نهایتا دو یا سه کلان شهر دیگر خلاصه میشود. گوییکه هرچه در استانها و شهرهای قومیتی ایران اتفاق میافتد ارزش خبری نداشته و تنها بمب گذاری, آدم ربایی یا در کل اعمال خشونت آمیز مرتکب شده در این مناطق شایسته پوشش خبری است. این در حالی است که اگر تنها همین وبلاگستان را معیار قرار دهیم میتوانیم آنقدر افراد معتدل و صاحب نظری از بلوچستان, کردستان, خوزستان و آذربایجان پیدا کنیم که صدای آنها از هر بمبی بالاتر باشد.

آنچه که اخیرا در اهواز اتفاق افتاد را نباید دست کم گرفت. در حقیقت این اولین حرکت اعتراضی با ویژگی های مبارزه مدنی در آن منطقه است. اینگونه اتفاقات که قطعا مبتنی بر آگاهی عمومی است را میبایست به فال نیک گرفت. عده زیادی از شهروندان اهوازی در اعتراض به کانال کشی رودخانه کارون به شهرهای اصفهان, رفسنجان وقم و برای حفاظت از رودخانه شهر خود زنجیره انسانی تشکیل داده و تا کنون بحثها بر سر ایجاد کمپینی برای گردآوری یک میلیون امضا برای طرح مطالبات بر سر زبانها است. تنها کار معقولی که دولت میتوانست بکند این بود که مجوز این حرکت سالم و مسالمت آمیز را بدهد که با درایت تمام مجوز را داد.

گو اینکه در بخشی از این تجمع تعدادی از متحسنین شعار "با جان و با خون از تو محافظت میکنیم ای کارون" را سر داده و یکی از صفحه های خبری العربیه که در حمایت از بروز خشونتها در منطقه خوزستان سابقه ای نچندان کوتاه دارد را به خود اختصاص دادند. اما, روی آوردن به راهکارهای مدنی و آشنایی با این راهکارها که مطمئنا تنها راه پیش روی اقلیتهای قومی برای رسیدن به حقوق خود در جامعه ایران است مهمترین حادثه ای بود که در اهواز اتفاق افتاد. من معتقدم که اهمیت این حادثه (که باز بعقیده بنده آخرین حادثه هم نخواهد بود) از خود کارون هم مهمتر است.

گزارش احمد شهید و انعکاس یک واقعیت

2013-10-24T08:11:00.001-07:00

تقریبا تنها نکته مثبتی که گزارش اخیر احمد شهید در سازمان ملل نسبت به وضعیت حقوق بشر در ایران داشت این بود که این کشور اخیرا برخی از زندانیان سیاسی را آزاد کرده است.

نمیدانم چرا وقتی گزارش احمد شهید را میخواندم ناخودآگاه بیاد اسرائیل افتادم. این کشور, بخصوص تحت دولت محافظه کاری همچون دولت بنیامین نتنیاهو, بقول پروفسور جف هالپر که خود پروفسوری اسرائیلی در رشته انتروپولوجی است از انحراف افکار عمومی نسبت به قضیه ای در خارج از مرزهای اسرائیل این استفاده را میبرد تا زمینهای بیشتری از فلسطینیها مصادره کند, شهرکهای خود را در مناطق فلسطینی نشین توسعه دهد, خانه های فلسطینی بیشتری در کرانه باختری رود اردن ویران کرده و فلسطینی های بیشتری را از مناطق خود به خارج از اسرائیل هجرت داده و در نهایت اسرائیل یکدست تری را توسعه دهد.

اما گوئی در ایران از انحراف افکار عمومی جامعه بین الملل نسبت به قضیه ای در خارج از مرزهای ایران که همانا نزدیکی روابط ایران و آمریکا و گفتگوهای هسته ای ایران با کشورهای غربی است این استفاده را میبرند تا ایرانیان بیشتری را اعدام کرده, سایتهای بیشتری را بسته و قوانین عجیب و غریبی از جمله ازدواج با دخترخوانده که حتی ضرورت آن هم بقول شیرین عبادی تا کنون مشخص نیست را به تصویب رسانده و در عوض چند زندانی سیاسی که دلیل زندانی شدنشان از ابتدا هم مشخص نبود را آزاد کرده تا اگر مانند بقیه سر از خارج از کشور در نیاوردند در صورت زبان باز گشودن مجدد به همان شیوه بدون حساب و کتابی که در ابتدا دستگیر و دربند شدند دوباره دستگیر شوند.

گزارش احمد شهید اما نه تنها دور از تصور نبوده بلکه انعکاس واقعیت ایران پس از روحانی است. ایرانی که زمامداران آن گو به این نتیجه رسیدند که شرایط را نه در داخل از ایران بلکه در خارج از ایران ملایمتر کنند. راستش را بخواهید محاصره اقتصادی تا آنجائیکه کمر قشر آسیب پذیر و از قضا پرجمعیت کشور را میشکست و امثال ما را تا چند قاره اینور و آنورتر از ایران آواره میکرد دغدغه زیادی برای زمامداران کشور ایجاد نمیکرد. اما بیایید از این مفهوم ساده اقتصادی غافل نباشیم که اگر درآمد سالانه کشوری کمتر از سالهای پیش از آن شود نه تنها کمر قشر آسیب پذیر را شکسته و آنها را کم درآمدتر از گذشته میکند بلکه از درآمد پردرآمدترین قشر آن جامعه نیز نسبت به سالهای قبل کاسته میشود. بعقیده من این دلیل عمده تحرک زمامداران فعلی ایران نسبت به امتیاز دادن در خارج و تغییر ایجاد نکردن در وضعیت داخلی کشور است.

درباره بی معنی بودن وعده های آقای روحانی که از قضا خود بنده به ایشان رای داده و کماکان معتقدم که تنها کاری که میتوانستم برای جلوگیری از تکرار بروی کار آمدن فاجعه ای مانند احمدی نژاد را انجام بدهم انجام دادم, نسبت به اصلاح حتی وضعیت اقتصادی کشور میتوان بجای یک مقاله کتاب نوشت. اقتصاد بسته ای مانند اقتصاد ایران که نه توسط قوانین و قواعد بازار بلکه با نهادهای نظامی همچون سپاه پاسداران کنترل میشود حتی با رفع محاصره های اقتصادی هم نه تنها بهبود نمیابد بلکه قابل بررسی هم نمیشود. در واقع رفع محاصره اقتصادی نه رفع محاصره اقتصادی بر مردم ایران که خود توسط کنترل کنندگان اقتصاد کشور محاصره شده اند, بلکه رفع محاصره اقتصادی از سپاه پاسداران و مجموعه حول و حوش آن است.

احمد شهید اما چیز جدیدی گزارش نداد, بلکه وضعیت فعلی ایران را بازگو کرد.

چرا یادداشتگاه؟

2013-10-10T05:36:00.001-07:00

ساندیس نخورده و دهن سوخته

عنوان این وبلاگ را از "آینده ما" به "یادداشتگاه" تغییر دادم. راستش را بخواهید تغییر نام وبلاگ از حذف کامل آن بهتر بود. آخر هرچه که باشد حتی وبلاگ به این سوت و کوری هم برای خود تاریخچه ای دارد. به همین خاطر وقتی اسد علیمحمدی, که بنوعی پیر وبلاگستان است, تصمیم گرفت که فراز و نشیب و پروسه شروع و صعود و رکود وبلاگ خود را چه برای ثبت در تاریخ چه بعنوان آینه ای برای کسانیکه قصد دارند وبلاگنویسی را شروع کنند, بنویسد من یکی از تصمیم ایشان خوشحال شدم.

اما حکایت این وبلاگ, واژه آینده ما تا آنجائیکه از حوزه شخصی من خارج و ادعایی کلی برای آینده کسانیکه بیش از یک نفر یا بیش از خود من را داشت, ادعای اکتویست بودن یا فعال سیاسی بودن را داشت. درباره مرز بین فعالیت سیاسی و غیر سیاسی من تعریف ادوارد سعید, دانشمند و نظریه پرداز علوم اجتماعی, را بیش از دیگران میپسندم. او میگوید که: شما وقتی چیزی را به قصد خواندن توسط دیگران مینویسید و در جمع از آن صحبت میکنید وارد حوزه سیاست شده اید.

راستش را بخواهید این وبلاگ سر ادعا و فعالیت خود هم باقی ماند. در کشور مسلمانی مثل کویت که مناسبات دینی و اسلامی آن بخصوص در حوزه شیعه و سنی و نوع ارتباط دو جنس مونث و مذکر پیچیده تر از ایران است, برای کمپین یک میلیون امضا در ایران فعالیت کرده و برای پتیشن یک میلیونی آنها امضا جمع آوری کرد. در نیوزلند و در بحبوحه اعتراضات پس از تقلب 88 در شهر کرایست چرچ راهپیمایی همدردی با مردم داخل ایران برگزار کرده و در دانشگاه کانتربری کرایست چرچ و در روز 18 تیر که مصادف با روز دانشجو در ایران است با همکاری با سازمانهایی مثل عفو بین الملل از دانشجویان و اساتید دانشگاه کانتربری در حمایت از دانشجویان ایران امضا جمع آوری کرد. خوانندگان این وبلاگ در بحبوحه اعتراضات 88 به مرز 5 هزار نفر در روز هم میرسید.

روزنامه کیهان دو یا سه بار با استناد به مطالب این وبلاگ هم به بنده اتهاماتی واهی زد و هم به دیگران. برای آقای حسین شریعتمداری جوابیه هایی نیز در این وبلاگ نوشتم که الان که به آنها نگاه میکنم از آنها خوشم نمیآید. اگر ایشان طبق معمول کج فهمی نکرده و این نوشته بنده را بعنوان پوزش قلمداد نکرده میتوانم بگویم که اگر دوباره قرار است در رابطه با حسین شریعتمداری مطلب بنویسم بشکل سابق نخواهم نوشت. این وبلاگ برخی را رنجاند و بسیاری را (وقتی که محتوای مطالب اکثرا طنز بود) که از طریق بخصوص فیس بوک و ایمیل با من تماس میگیرند, شاد کرد.

تعجب نمیکنم اگر کسی به من بگوید که بین وبلاگهای ایرانی, وبلاگهای منتقد سیاستهای حکومت بیشترین آمار را دارند. اما تا آنجائیکه مطلع هستم این وبلاگ تنها وبلاگ ایرانی است که در نیوزلند با رویکرد انتقادی مینویسد. این امر حتی برای برخی از ایرانیان ساکن این کشور عجیب بود و طبعا نظرهای عجیب و غریبی هم در این مورد دادند که شنیدن و پاسخ ندادن به این نظرات هم به خودی خود خالی از لطف نبود. در این میان حمایت, همدردی و همصحبتی دیگر عزیزان جامعه مجازی, وبلاگنویسان ایرانی از کانادا گرفته تا جمهوری چک و آلمان و وبلاگنویسان داخل کشور, و صد البته عزیزان و کاربران سایتهایی مثل بالاترین و دنباله و فیس بوک و فرندفید و تویتر همیشه شامل حال بنده بود.

اما حقیقت امر این است که این وبلاگ دیگر خاصیت اکتیو یا فعال سیاسی بودن را ندارد. یعنی خود من هم دیگر اینچنین رویکردی ندارم. گرچه کماکان با دیدگاه انتقادی اما این وبلاگ دیربازی است که بیشتر نظر شخصی بنده را منعکس میکند. پس بهتر دانستم که عنوان آن هم بیشتر حقیقت امر این وبلاگ را منعکس کند, لذا عنوان از "آینده ما" به "یادداشتگاه" تغییر کرد.

روحانی در نیویورک

2013-09-25T05:13:00.001-07:00

آقای روحانی در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل واقع در نیویورک برخلاف رئیس جمهور سابق ایران نه برای کسی خط و نشان کشید, نه ادعای مدیریت جهان را کرده و نه از انتهای جهان لیبرال سخن گفت. در یک جمله او خود را بی جهت منجی جهان و مخاطبین را شاگردان یک مدرسه ابتدایی فرض نکرد. در نتیجه, بر خلاف سخنرانی احمدی نژاد رکورد سخنرانی برای صندلی های خالی سازمان ملل را هم از آن خود نکرد.

او در چهارچوب اصول دیپلمکاتیک سخن گفت و از مفاهیم متعارف در علوم سیاسی امروزی استفاده کرد. برای نقد نقش نیروهای ابرقدرت و آسیب دیدن بخش ضعیف جهان نقد آکادمیکی چپ گرا را انتخاب کرده و از مفهوم شمال ثروتمند و جنوب عقب مانده و فقیر بجای اصطلاح شرق و غرب سخن گفت.

به درستی از ناکارامدی تاکتیکهای "بازی با مجموع صفر" که در این تاکتیک که قدمت آن به زمان ماکیاولی و استعمار و کشورگشایی اسپانیا و پرتغال برمیگردد یکی از بازیگران تمام سهم بازی را از آن خود میکند درحالیکه دیگری با سهم صفر یا با هیچ سهمی از بازی خارج میشود, سخن راند. او از مفاهیم آکادمیکی نوینی که در کارهای پژوهشگرانی مثل ادوارد سعید یافت میشود استفاده کرده تا اسلام هراسی, ایران هراسی یا در کل دیگر هراسی را امری غیر واقعی جلوه دهد. روحانی در چهارچوب دیپلماتیک خود با اشاره و دعوت به صلح گریزی به مباحث موجود در پژوهشهای صلح در علوم سیاسی زده و از "صلح پایدار" سخن گفت.

در مجموع چهارچوب سخنوری رئیس جمهور روحانی در چهارچوب سخنرانی های متعارف بوده و بطور کلی از تریبون سازمان ملل برای تبلیغ ایدئولوژی خاصی, برخلاف احمدی نژاد, استفاده نکرد. اما مهمترین نکته در سخنرانی ایشان بنظر من اعلام آمادگی ایران برای مذاکره با آمریکا بود. اعلام صریح آمادگی مذاکره با آمریکا با ذکر نام این کشور در صحن علنی سازمان ملل تاکنون در سیاست جمهوری اسلامی بی سابقه بوده است.

از وبلاگ گردی تا نجات یافتن در ایران کنونی

2013-09-20T06:10:00.001-07:00

اندر احوال وبلاگ گردی

اخیرا پژوهشها و نظرسنجی های مختلفی در رابطه با علاقه مندیهای خوانندگان اینترنتی ارائه شده است. بسیار از نتایج بر این موضوع صحه میگذارند که خوانندگان اینترنتی علاقه چندانی به خواندن مطالب بلند نداشته و بیشتر به کوتاه نویسی و کوتاه خوانی یا اخذ خبر و مطالب از طریق ویدئو و فایلهای صوتی روی آورده اند.

نتایج این نظر سنجی ها که بیشتر در حوزه رسانه مورد بررسی قرار میگیرد با واقعیت اجتماعی امروز ما ناسازگار نیست. زندگی روز به روز مدرنتر میشود اما مدرنیته الزاما زندگی را آسانتر نمیکند. مردم در دنیای تکنولوژی مشغولتر شده و شیوه های کسب درآمد پیچیده تر شده و مهارت بالاتری نسبت به گذشته میطلبد. در نتیجه خوانندگان هم نسبت به قبل نه تنها وقت کمتری برای خواندن مطالب دارند بلکه حوصله کمتری هم نسبت به قبل دارند.

لذا این ادعای اسد علیمحدی نسبت به اینکه دوره وبلاگ و وبلاگ نویسی کم کم به پایان رسیده و فضاهای ارتباط جمعیی مثل فیس بوک میرود تا جای وبلاگ را بگیرد ادعایی عاری از صحت نیست. با کمی اعتدال نسبت به موضع اسد عزیز میتوان گفت که وبلاگ نویسی وارد مرحله ای تازه و از قضا مرحله ای پر از افول و رکود شده است. وبلاگهائیکه حتی در این مرحله افول تابکنون معتبر مانده اند میتوانند وبلاگهای شخصیتهای معروفی همچون بنجامین باربر یا مثلا مسعود بهنود باشد که آن هم خوانندگان خاص خود را دارد و بیشتر برای دانستن موضع و نظر افراد صاحب نام و یا حتی برای تحلیل وضعیت مشخصی مورد استفاده قرار میگیرند.

من به شخصه در صفحه فیس بوک خود این سوال را مطرح کردم که آیا در بین افراد موجود در صفحه من افراد در اینترنت گردی های خود وبلاگ هم میخوانند؟ پاسخ به این سئوال اکثرا منفی بوده یا از کمیت وبلاگ خوانی نسبت به قبل بطور کلی کاسته شده است.

یکی دیگر از دلایل عدم تاثیر گذاری وبلاگستان انتخابات ریاست جمهوری گذشته بود. موضع وبلاگستان در انتخابات ریاست جمهوری گذشته, باز هم بطور کلی, موضع تحریم بوده و آن حال و هوای سال 88 را نداشت. اما علی رغم این باز شاهد حظور گسترده مردم در انتخابات و رای دادن به روحانی, بعنوان معتدل ترین گزینه در بین دیگر گزینه بودیم.

تمام اینها را گفتم تا بگویم به این دلایل و به دلایل کمبود وقت که اکثرا ناشی از درس و کار است و همچنین به دلیل تنبلی مطالب این وبلاگ را به روز نمیکنم.

مردم در شرایط حاکم بر ایران زندگی میکنند و در آن محیط میبایست که گلیم خود را از آب بیرون بکشند

اگر در خارج از ایران زندگی میکنید و کماکان با ایرانی جماعت در تماس باشید و بلاخص با دوستان ایرانیتان مباحث سیاسی و روشنفکری هم راه بیاندازید حتما با این دسته از افراد برخورد کرده اید که: “هیچ تغییری صورت نگرفته, مردم همانهایی هستند که بودند”, “خلایق را هرچه لایق”, “بابا خوبشون میشه, همین مردمی که پیش تو سکولار هستن ماه محرم میشینن پای منبر”, “چی میگی تو؟! اینها به یه یارانه راضی هستن” … الخ.

بنظر من مشکل, خدای ناکرده, از نفهمی مردم نیست. بلعکس, مردم شرایط حاکم را خوب میفهمند و بر خلاف دوستانی که در نیوزلند, کانادا, مالزی, آمریکا و دیگر نقاط جهان زندگی کرده و با مسائل موجود در آن جوامع دست و پنجه نرم میکنند و انتظار دارند که مردمی که در جامعه ایرانی زندگی میکنند با مسائلی غیر از مسائل موجود در جامعه ایران سر و کله بزنند, مردم در و طبق واقعیتهای حاکم بر جامعه ایرانی زندگی میکنند.

ولو اینکه از هر ده نفری که در ایران با آنها صحبت میکنم حداقل هشت نفرشان یا میخواهند بیایند خارج یا آرزوی خارج آمدن دارند اما واقعیت تلخ این است که برای کار گیر آوردن در ایران شما یا باید به طبقه وفاداران به نظام (سپاه, بسیج, فرزند شهید و الخ) وصل باشید یا پارتی وصل شدن به آن را داشته باشید. ریش گذاشتن در ایران کماکان معیاری برای نشان دادن مهارت است. بعضی از رشته های تحصیلی از جمله حقوق و الهیات تا مقطع دکترا چکیده ای از دروس حوزوی بوده و فارغ التحصیلان این رشته ها برای کار کردن در ایران تنها کاری که نباید بکنند این است که مثل یک حقوقدان یا وکیل عمل کنند.

بزرگترین اقتصاددانان ما در دولت امید وعده اصلاح اقتصادی میدهند اما خود آنها بهتر میدانند که کشور ما نه تنها یکی از بسته ترین کشورها بلحاظ برخورداری از آزادی فعالیتهای اقتصادی است و کشوری مثل عربستان سعودی که نیم قرن تجربه کشور داری در عهد مدرن را ندارد بخاطر آزادتر بودن فعالیتهای اقتصادی سطح درآمد شهروندانش چندین برابر درآمد شهروندان ایرانی است, بلکه اقتصاد ما توسط نهادهائی مثل سپاه و بسیج اداره میشود که این نهادها به خودی خود در هیچ تعریف اقتصادی نمیگنجند. یعنی نه تولید میکنند و نه خدمات ارائه میدهند بلکه جای نهادهای امنیتی مثل ارتش و نیروی انتظامی و حتی اطلاعات را هم تنگ کرده اند.

بهترین استاد دانشگاهی ما در علوم سیاسی که همان زیباکلام باشد تنها برای گفتن اینکه مدل لیبرالی اقتصاد و نظریه های اقتصادی آدام اسمیت بهترین راه حل برای اقتصاد ماست, آنقدر باید حرف خود را از شر کیهان و امثالهم در لفافه بپیچد که عاقبت توصیه هایش هم گنگ و نامفهوم و گاه نامربوط از آب درمی آیند.

در همچین فضا یک جوان فارغ التحصیل از دانشگاه میبایست که دنبال کار باشد, به آینده امیدوار بوده و بفکر تشکیل خانواده باشد. آنهائیکه از ونکور و کرایست چرچ و ملبورن رفتار مردم را نقد میکنند چرا برای پنج دقیقه خود را جای آنها نمیگذارند؟

مصائب دیر از راه رسیدن

2013-08-23T08:54:00.001-07:00

نمونه ای از معماری عهد صفوی ( 1722-1501 میلادی)

حتما شنیده اید که دانستن یک زبان بیشتر معادل آشنایی با یک فرهنگ و در کل عالمی دیگر است و این مساله بخودی خود میتواند یک امتیاز باشد. البته بنظر من این همیشه یک امتیاز نیست, مثلا ندانستن زبان عربی برای مردم ایران در حال حاضر بخودی خود یک امتیاز است. همینکه ندانیم در کشورهای همسایه چه کرده و کشورهای همسایه درباره ما چه فکرهای وحشتناکی میکنند در حال حاظر برای مردم ما یک امتیاز است. وگرنه ما هم کم و بیش میباسیت که به مشکلاتی که در حال حاظر گریبانگیر عراق است یا در کل در جو چند دستگی و تقسیم شهروندان یک جامعه به مسلمان و غیر مسلمان, سنی و شیعی, عرب و غیر عرب و غیره که کل منطقه بدان دچار است گرفتار میشدیم.

یکی از اصطلاحات منفی که جدیدا بر علیه شیعیان و بخصوص ایرانی ها بکار میبرند اصطلاح “صفوی” است. این اصطلاح پس از اشغال عراق توسط نیروهای چند ملیتی و بخصوص پس از تقسیم بندی های قومی و طایفه ای بخصوص در میان شیعیان و سنی های عراق رایج شد که سنی مذهبها با اطلاق کلمه صفوی به شیعیان عراق و اکنون شیعیان کل جهان اسلام سعی در القای این امر دارند که آنها مزدور ایران هستند.

جدا از اینکه خود همسایگان عرب و سنی مذهب ما هم در افتادن از آنسوی بام تبحری خاص دارند و اصطلاح صفوی را همچون دیگر اصطلاحاتی چون زرتشی و شیعه اشتباه فهمیده یا بر اشتباه فهمیدن آن اصرار دارند, من فکر میکنم که بخش عمده ای از مشکل که از سوی ما است مرتبط به دیر از راه رسیدن بعضی از ما است.

مثلا انگار تنها در ایران است که شخصی با تحلیل نادرست از وضع موجود و تشبیه آن به دوره رقابت دو امپراطوری صفوی و عثمانی میتواند ملتی را آویزان تحلیل نادرست خود کند. اینکه شخصی پس از گذشت سه قرن شرایط را اینگونه بیابد که برای تشکیل یک خلافت اسلامی که صفوی ها بخاطر وجود رقیبی همچون دولت مقتدر عثمانی در سه قرن پیش موفق به ایجاد آن نشدند, اکنون سودای تشکیل خلافتی اسلامی در سر بپروراند هم از بد شانصی ما ایرانی هاست.

آن زمان که صفوی ها در برابر دولت عثمانی نه تنها مقاومت میکردند بلکه سعی در نفوذ بیش از پیش در جهان اسلام داشتند حداقل یک معماری بی نظیر را در برابر رقیب از خود بجای گذاشتند. الان ما دو دهه است که میخواهیم انرژی یا طبق ادعای خیلی ها بمب هسته ای از خود بجای بگذاریم اما به قیمت نابودی وضع زندگی و حیثیت مردم ایران هم که شده موفق به این کار نشده ایم. در جهان اسلام هم که بقول ابراهیم نبوی تپه ای گلکاری نشده از خود بجای نگذاشته و دست بر هر کجای جهان اسلام گذاشته ایم روز بعدش ملت در آنجا همدیگر را آش و لاش کرده اند. من میترسم که اگر هم قرار است راه دولتهای صفوی را ادامه داده و بر جهان اسلام خلافت کنیم دیگر مسلمانی باقی نمانده باشد تا بر او خلافت کنیم.

پیش بینی ما هم که گویی عین تحلیل ما است. مثلا ما همیشه فکر میکنیم اگر ما یک موشک از روسیه خریدیم امارات یک محموله موشک بهمراه پرسنل آمریکایی آن و کلی اف 16 نمیخرد و کماکان دست در جیب گذاشته و ما را بر و بر تماشا میکند. خب همین خلافت بازی ما بود که الان ترکیه, عربستان سعودی و قطر را بر علیه ما در یک صف قرار داده تا اگر هم دلمان خوش بود که در سال 2013 دولتی بنام دولت عثمانی وجود ندارد از کشورهای همجوار یک دولت عثمانی بسازیم.

حالا خلافت جهان اسلام به کنار ما هنوز شیوه تعامل و همزیستی با همسایگان خود را با توجه به این وضع نیاموختیم. راه حل بنظر من بیداری اسلامی نیست بلکه بیداری از یک خواب عمیق است.

صادق هدایت, مذهب و ادبیات لائیک در ایران

2013-08-17T08:57:00.001-07:00

مقاله ای که در بررسی اندیشه صادق هدایت در آثار وی, به زبان انگلیسی نوشته و در وبلاگ خط سرخ نیوزلند پست شد.

Probably, it is difficult to talk about a secular or atheist stream in the Middle East nowadays. The media prefer more the loaded voices of the guns and violence carried on by the long beards, Islam fundamentalists in that region, than liberal, national, socialist or generally secular pictures. However, the atheist stream in a country such as Iran is rooted in about one century of history starting with the 1906 Constitutional Revolution when the Iranian constitutionalists succeeded in introducing the first modern constitution in the country. Two decades later, Iran witnessed a new generation of nationalists who were secular and atheist in their orientation. One of the key authors of this generation is also one of the most famous writers in Iran’s modern history, Sadeq Hedayat (1903-1951

…

جهت علاقمندان مقیم کرایست چرچ

2013-08-10T10:00:00.001-07:00

هویت و تفاوت فرهنگی و نقش آنها در درگیری های جهان امروزی:

ترم سوم تدریس امسال بنده در دانشکده (مرکز آموزشی) WEA اینبار رابطه و تاثیر و تاثر منطقه خاورمیانه را با پدیده جهانی شدن مورد بررسی قرار میدهد. حسن این کلاسها به این گونه است که برای ثبت نام عموم از جمله کسانیکه دانشجوی WEA نیستند آزاد است.

علاقه مندان به حضور در این کلاسها میتوانند بشکل اونلاین و از طریق این لینک نیز ثبت نام کنند.

روحانی و راه دشوار پیش رو

2013-08-09T05:55:00.001-07:00

شادی بی سابقه مردم پس از انتخاب روحانی, استفاده طنز گونه از اصطلاح "روحانی متشکریم" و نسبت دادن آن به تمامی تحولات مثبت در ایران و حتی زندگی شخصی افراد در فضای حقیقی و مجازی, بر خلاف تحلیل برخی از دوستان از سر ساده لوحی مردم نبوده بلکه بیشتر از بالا رفتن سطح توقعات مردم نشات میگیرد.

بخش بزرگی از امید رای دهندگان به تغییر و اصلاح در وضع بغرنج کنونی ایران, هنوز دولت روحانی شروع به کار نکرده با دخالت جناح بازنده در انتخابات و در راس آنها آیت الله خامنه ای در کابینه دولت, زودتر از آنچه که انتظار میرفت فرو پاشید. از چیدمان دولت آقای روحانی شاید بتوان حدث زد که آیت الله خامنه ای بدون ایجاد تغیراتی جدی در وضع سیاسی که خود عامل بحران اقتصادی بوده است, دست آقای روحانی را برای اصلاحاتی اقتصادی باز گذاشته و همین موضوع بخودی خود شاید بنوعی طلب یک معجزه از آقای روحانی باشد.

دنیای خارج از ایران نیز مثل داخل ایران تغییری برگشت ناپذیر کرده و گو اینکه برخلاف استقبال چشمگیری که از روی کار آمدن آقای خاتمی شد, اینبار حسن نیت نه تنها روحانی بلکه کل نظام به کوتاه آمدن از (حداقل) سیاستهای هسته ای مربوط است. در این رابطه ایالات متحده آمریکا لایحه تحریمات بی سابقه ای که عمدتا کاهش صادرات نفتی ایران را ,بیش از آنچیزی که کاهش یافته, شامل میشود, از کنگره گذرانده و تائید قطعی آن از سوی سنا و سپس باراک اوباما منوط به عملکرد جمهوری اسلامی در پای میز مذاکره است.

بالا رفتن سطح توقعات مردم پس از انتخاب روحانی, سر عقل نیامدن جناح اصولگرا حتی پس از تجربه هشت سال دوران ریاست جمهوری احمدی نژاد وسعی آنها بر ادامه سیاستهای گذشته ولو با پناه گرفتن در سنگر اعتدالگرایی روحانی و فشارهای بین المللی جملگی و یا حتی تک به تک از توان و یا حتی صلاحیتهای روحانی فراتر هستند. تنها امیدی که من شخصا میتوانم نسبت به آقای روحانی در وضعیت کنونی داشته باشم این است که در برابر فشارهای داخلی بیش از آنچه که در همین ابتدا کوتاه آمده کوتاه نیاید و بیشتر بر مشروعیت خود بعنوان یک رئیس جمهور منتخب تکیه کند.

امام زمان در جریان امور باشند

2013-06-25T07:00:00.001-07:00

حضرت آقا امام زمان سلام علیکم

هر چه سعی کردم مثل غلامحسین الهام با شما ارتباط برقرار کرده بلکه بتوانم مصاحبه ای با شما انجام دهم نتوانستم. نه شماره تلفن شما را داشتم, نه ایمیلتان و نه حتی آدرسی که بتوانم با ارسال نامه صحت و سقم ادعاهای رسمی منتسب به شما از سوی دولت احمدی نژاد در هشت سال گذشته را جویا شوم. لذا تصمیم گرفتم با نوشتن این نامه سرگشاده شما را در جریان برخی از امور قرار داده تا خدای ناکرده بهنگام ظهور محمود را با خودتان نیاورید.

آقای امام زمان, سخنگوی دولت احمدی نژاد اخیرا گفته است که ایشان بهنگام ظهور شما دوباره باز خواهند گشت. شاید همین الان بخندید و بگویید خوب الان ما باید خوشحال هم باشیم چونکه یکی از معانی جمله ذکر شده توسط سخنگوی دولت این است که احمدی نژاد هیچوقت بازنخواهد گشت. راستش را بخواهید ما عادت کرده ایم به سخنگوی دولتی که اول حرف میزند بعد فکر میکند و از اینرو گفته ایشان مورد نگرانی ما نیست. در حقیقت ما نگران آبرو و حیثیت شما هم هستیم.

همین محمود که الان آویزان شما شده است چهار سال پیش ادعا کرد که 63 درصد رای آورده و برای اثبات ادعای خویش 63 درصد از مردمی که به نتایج انتخابات معترض بودند را خس و خاشاک خواند. بعدها هم که روابطش با شخصی که او را با همان یک رای بیشتر نداشتنش انتخاب کرده بود, شکر آب شد 63 درصد هیچ, جمعا بیست نفر هم نداشت تا از او دفاع کنند. کاندیدای مورد حمایت او را هم مثل بچه خوب قبل از انتخابات رد صلاحیت کردند و او هم مثل بچه خوب ساکت شد.

حضرت امام زمان, نمیدانی در انتخابات اخیر چه غوغائی شد. کلا همه کارشناسان از دم بر سر این دو راهی مانده بودند که آیا مردم از انتخاب روحانی خوشحال هستند یا از رفتن احمدی نژاد. بعد از پیروزی روحانی بود که مردم شروع کردند "احمدی بای بای" گفتن, چند نفرشان هم پیشنهاد دادند پس از پایان دوره احمدی نژاد بسیار مفید و سودمند است که ایشان را در طبیعت رها کنند.

حالا این آقا آمده است و دیده است که شما در غیبت کبری بسر میبرید, معلوم نیست کی ظهور میکنید, دیوارتان کوتاه است و خبری به شما نمیرسد دوباره خود را به شما چسبانده و میگوید با ظهور شما ایشان هم برمیگردد.

مهدی جان, از آخر بگویم اگر بخواهی ظهور کنی و این بابا را با خودت بیاوری برای محکم کاری هم که شده در ایران ظهور نکن, میشوی مثل جلیلی. البته ایشان تپه قهوه کاری نشده ای را در کل خاورمیانه باقی نگذاشت لذا در هیچ جای خاورمیانه هم ظهور نکن, انقلابی های سوریه آنجا نه اعصاب دارند نه عقل درست و حسابی, برای انتقام از همین محمود هم که شده بمب در ماشین یا اسبتان میکارند. خلاصه خواستید ظهور کنید و اصرار داشتید محمود را هم با خودتان بیاورید بفکر ونزئولایی جایی باشید.

سیاست خارجه و فوتبال

2013-06-21T00:38:00.001-07:00

یکی از مفاهیم متعارف از سیاستهای خارجه یک کشور این است که سیاست خارجه میبایست بگونه ای باشد که فعالیتها و داد و ستد یک کشور در بیرون از مرزها را حمایت و پشتیبانی کند. بعنوان مثال, کشورهای قدرتمند برای حمایت از کمپانی های بزرگ نفتی و اسلحه سازی خود در برخی از موارد از گزینه هایی مثل جنگ در خارج از مرزها هم حمایت کنند. چین برای حمایت از صادرات انبوهی از کمپانی های کوچک و بزرگ تولیدی خود از سیاست "همزیستی مسالمت آمیز" در سیاست خارجه خود استفاده کرده و از دخالت در هر جنگی امتناع میورزد و بدون در نظر گرفتن نوع حکومت و ایدئولوژی با هر کشوری رابطه ایجاد کرده و پشتبند آن معاهده تبادل تجاری امضا میکند. عربستان پس از سیل چند هزار نفری دانشجویان اعزامی خود به نیوزلند روابط خود با این کشور را از سطح کنسولگری به سفارت ارتقا میدهد و الخ.

ایران از جمله کشورهایی است که سیاست خارجی آن تابع این مفهوم متعارف نبوده و معلوم نیست که سیاست خارجی ما بر پایه حمایت از فعالیتهای کدام بخش از جامعه در خارج از کشور پایه گذاری شده است. صعود تیم ملی به جام جهانی میتواند یکی از تازه ترین مثالها از عدم هماهنگی سیاست خارجی کشور با پدیده اجتماعی و ورزشی مهمی مثل فوتبال باشد.

در آخرین بازی مقدماتی جام جهانی تیم ملی ایران نیاز داشت که کره جنوبی را در زمین خود ببرد یا در صورت مساوی ازبکستان با تفاضل چهار گل تیم ملی قطر را شکست ندهد تا به جام جهانی صعود کند. حقیقت امر این است که بردن کره در زمین خود بیشتر به یک معجزه شبیه بود که خوشبختانه تیم ملی توانست اینبار این معجزه را به حقیقت تبدیل کند. اما از طرفی قطر آشکارا فقط در یک نیمه از ازبکستانی که هیچ سودی از صعود آن به جام جهانی برای قطر نیست پنج گل دریافت کرد تا در صورت نتیجه مساوی ایران و کره ایران مستقیما به جام جهانی صعود نکند.

همه از جمله خود من نه تنها از صعود تیم ملی خوشحال شدیم بلکه از باخت پنج بر یک قطری که تا این این سطح مسائل سیاسی را در اموری مثل ورزش تداخل میدهد خوشحال شدیم. اما آنروی سکه این است که تیم ملی ایران اگر تیم برزیل هم باشد نمیتواند در هر دوره ای هم با حریف خود در زمین بازی کند و هم چشمش به بازی دیگری باشد که نتیجه مغرضانه آن سرنوشت تیم ملی ایران را رغم میزند. ما در هر دوره با چیزی حدود پنج کشور همسایه عربی بازی میکنیم که همگی این آمادگی را دارند که سیاستهای خارجی کشور ما را به زمین فوتبال بکشانند. این بار اولی نبود که سرنوشت تیم ملی ما به نتیجه بازی کشوری مثل قطر بستگی داشت و ما در دوره های قبل از نتیجه بازی کشوری مثل بحرین یا از صعود به جام جهانی باز ماندیم یا درگیر بازی های حذفی با ژاپن و استرالیا شدیم.

سئوالی که اینجا مطرح است این است که سیاستهای خارجی ما تا چه حد پشتیبانی فعالیتهای ورزشی, فرهنگی, علمی, اقتصادی و الخ ما در خارج از مرزهاست؟ آیا نمیتوان کاری کرد که کشورهای همسایه نه تنها در ورزش بلکه حتی در دیگر مسائل از جمله مسائل امنیتی بر علیه ما کمپین کشی نکنند؟

یکی از هنرهای سیاست خارجی این است که هی راه نرود و دشمن بتراشد که متاسفانه سیاست خارجی ما نه تنها از این هنر برخوردار نیست بلکه عکس آن را عمل میکند. به لطف این سیاستها ایرانی ها در خارج از مرزهای خود چه ورزشکار باشند چه دانشجو و تاجر تنها به خود متکی هستند تا هم از عهده کار خود بربیایند و هم از عهده موانعی که سیاستهای خارجی کشورشان برای آنها در خارج تراشیده است. ما قطعا نمیتوانیم در جهان امروزی به این شیوه در بلند مدت دوام بیاوریم.

شادیشان مبارک باد

2013-06-16T07:23:00.001-07:00

حسن روحانی با اختلافی فاحش نسبت به دومین کاندیدای اصولگرا پیروز و رئیس جهور اعلام شد. قیمت ارز و سکه در همین اوایل کار کاهش یافته و مردم طی جشن و پایکوبی در خیابانهای مختلف ایران نه تنها حرص چهار سال گذشته بلکه سی سال گذشته را هم در آوردند. کلا فضای خوبی است و اگر مسئولین رسیدگی نکنند اوضاع مملکت بهتر هم میشود.

در همین راستا خبرها حاکی است که محمد باقر قالیباف طی حرکتی گازانبری اعلام کرده است که پیگیر رای های شهرستان است و قرار است اختلاف رای 13 میلیونی را بشکلی از اشکال پیدا کند. در پی این واقعه کارشناسان تنها به این نظر کارشناسی اکتفا کردند که: بشین بابا, اینکاره نیستی.

نظریه پردازان وزارت امور خارجه آمریکا که در چهار سال گذشته طی نظریه های مختلفی سعی بر این داشتند تا به زور هم که شده تمام ملت ایران را مثل احمدی نژاد جلوه داده و با تحریمهای همگانی و یا حتی پشتیبانی از یک حمله اسرائیلی به ایران کار را یکسره کنند فی الحال به این نتیجه رسیدند که: مردم ایران تنها ملتی هستند که در خاورمیانه به افراط گرایی رای نداده و در عوض به تغییر, اعتدال و اصلاح طلبی رای میدهند. اگر پا داد با کله هم به دموکراسی رای میدهند.

در پی این واقعه دولت آمریکا برای احترام به رای ملت ایران و ادای حسن نیت هم که شده اعلام کرد که آماده مذاکرات مستقیم با ایران است. دولت بنفش نیز آنطور که قبلا اعلام کرده بود که آشتی با جهان را در چهارچوب ساستهای خارجی خود دنبال میکند نباید مشکل چندانی با پیشنهاد آمریکایی ها داشته باشد اما در کل کدخدای آقای حداد عادل عدا در نیاورد توپ هماینک در زمین ایران است.

بحث توپ شد یادم آمد که بازی بعدی با کره است و مربی تیم ملی آقای کی روش کم در قهوه ای کردن مربی کره با قهوه ای نمودن آقای قالیباف توسط روحانی رقابت نکرد. خدا وکیلی لینکهایش به اندازه لینکهای آقای روحانی در بالاترین داغ میشد. امیدوارم که ایران با برد یا مساوی از زمین کره بیرون بیاید تا با صعود تیم ملی به جام جهانی شادی مردم در خیابانها به درازای بیشتری بکشد.

قطعا ایران امروز ایرانی بهتر از ایران تحت حماقتهای احمدی نژاد است. قرار نیست تمامی این مشکلات یک روزه رفع شوند و شاید بیش از چهار سال وقت لازم باشد تا ما با دولتی معتدل و اصلاح طلب بتوانیم اعتماد دوباره جهان نسبت به ایران را کسب کرده یا اوضاع وخیم اقتصادی خود را دوباره بهبود بخشیده یا آن را به زمان خاتمی برگردانیم. اما هوشیاری و مشارکت همگانی مردم برای بهبودی وضع خود نوید بخش این مساله است که ایران امروز در مسیری بهتر از ایران هشت سال اخیر گام برمیدارد.

شادیشان مبارک باد و هر روزشان رقم خورده با دست خودشان.

وبلاگستانی که عقب ماند؟

2013-06-14T10:11:00.001-07:00

خوب میدانستند که امید, تغییر و افتخار 88 و بعد از آن از راه رای دادن آمده بود اما باز آن را یادآور شدیم. خوب میدانستیم که خامنه ای درباره انتخابات و رایهای به صندوق ریخته چه میگوید اما گو اینکه ما هم مثل آنها همان اخبار را نمی بینیم حرفهای او را به ما یادآور شدند.

پس از 88 با هم مایوس شده بودیم, با هم مینوشتیم و وعده میگذاشتیم و کسی نمی آمد, اما باز هم یاد آور آن روزها شدیم. با هم از شرم احمدی نژاد شکستیم و نوشتیم و جوک ساختیم و گریه کردیم, گو اینکه مردم گرسنه تر و نا امنتر هم شدند, اما باز هم یاد آور شدند که به موسوی دیگری رای میدهید و احمدی نژاد دیگری میآورند. گفتیم رای ندهیم و ندهید احمدی نژاد دیگری قطعا میآید اما رای بدهیم و بدهید شاید نیاید, عده ای گفتند بیاید, کل نظامش مشروعیت ندارد, عده دیگری گفتند تا عارف نیاید ما هم نمی آیم.

گفتند احمقید و از یک عمل انتظار نتیجه متفاوت دارید, گفتیم نتیجه این کار از دوران رفسنجانی تا خود احمدی نژاد یکسان نبوده و متفاوت بوده, گفتند لیاقت شما همین است که به کم قانع شوید. گفتیم شما که قبلا رای داده و میدادید چرا امروز کنج خانه نشسته اید؟ گفتند شما که تحریم میکردید چرا "تواب" شده و از سر شرم یا بخاطر دیگران رای میدهید؟

گفتند سگ زرد برادر شغال است و گفتیم اگر تفاوت از جلیلی تا روحانی است به امتحانش میارزد. گفتند بازی است و گفتیم دانشجوها, زنان و کارگران ما در جوی بازتر بهترین بازیکنانند. گفتیم صندوق رای رینگ بوکس نیست که با آن به دهان دشمن کوبید گفتند بسان گاندی تحریم کرده ایم. گفتیم نه شما گاندی هستید و نه جنبش جنبشی تحریمی است و نه رژیم استعمارگر بریتانیایی و گفتند تسلیم اراده رژیم شدن مبارزه نیست.

گفتند به خون نداها و سهرابها خیانت نکنید و گفتیم راه نداها و سهرابها ناتمام مانده, گفتند موسوی و کروبی در حصرند گفتیم شانص بیرون آمدن آنها از طریق رای دادن هم بیشتر است. گفتند تقلب میکنند و رو سیاه میشوید, گفتیم آخرین باری که تقلب کردند خود رو سیاه شدند و ما بردیم.

گفتند و گفتیم

گفتنی ها را اما مردم در کوچه و خیابان میگویند. برعکس جو عمومی که بر وبلاگستان کنونی حکمفرماست, آنها هستند که میبایست به ما نگاهی عاقل اندر سفیه کنند. آنها در زندگی روزمره خود در غربت یا در فلسفه وبلاگنویسی برخی از وبلاگنویسان داخل غرق نمیشوند تا پس از دهری ناامیدی با دیدن حادثه ای دو خبر بخوانند تا از آن برای دیگران نسخه بپیچند. آنهابشکلی حقیقی در ایران زندگی میکنند و آنها هستند که در مواجهه با تمامی کسانی که در اینترنت برایشان جوک میسازیم فشار را متحمل میشوند اما هم زندگی خود را میسازند و هم ایرانی که در آن زندگی میکنند را.

راستش را بخواهید آنها خیلی بهتر از ما زندگی خود را میشناسند و خیلی بهتر از قیافه های حق بجانبدارانه ما بلدند تا برای خود تصمیم بگیرند. هنوز نتیجه انتخابات مشخص نشده و لزومی هم نیست که تا فردا صبر کرد. اما بیائید تا این مردم را به خیانت و نادانی متهم نکنیم, و در حقیقت همدیگر را به نادانی و خیانت متهم نکنیم.

عباس و چت فیس بوکی با مبارزین

2013-06-12T05:55:00.001-07:00

این گفتمان بی نتیجه بر اساس یک چت فرضی در فیس بوک طراحی و تدوین شده است. هرگونه مسئولیت آن بعهده هیچکس نیست.

فریبرز از استکهلم: بازم این ملت جو گیر شد میخواد رای بده

آتوسا از بروکسل: چی بگم فریبرز جان, این ملت حافظه تاریخی نداره

عباس از برازجان: آره, فهم و شعور هم نداریم

آتوسا از بروکسل: خب ندارید دیگه, خلایق را هر چه لایق

فریبرز از استکهلم: عباس شما هنوز نمیدونید دموکراسی چیه, همیشه بین بد و بدتر گیر کردید در صورتیکه... [عباس حرفهایش را قطع میکند]

عباس از برازجان: سگ زرد برادر شغاله

فریبرز از استکهلم: آفرین از کجا میدونستی میخوام اینو بگم؟

آتوسا از بروکسل: عباس کاری که نمیتونید بکنید فقط با رایهاتون به نظام مشروعیت میدید. عرق میهنیتون کجا رفته؟ الان توی همین گوشی آیفونم یه خبر از دویچه وله اومده که خامنه ای گفته هر رای که به صندوق میریزد به بسود نظام ریخته میشود. مگه آیفون نداری تو که بدونی چه کلاهی رفته سرت پسر؟

عباس از برازجان: نه قیمتش سه چهار میلیونه

فریبرز از استکهلم: اشکالی نداره اما شرط اول دموکراسی انتخابات آزاده در صورتیکه.. [باز هم صحبتش را عباس قطع میکند]

عباس از برازجان: نظام جمهوری اسلامی یک نظام دیکتاتوریه و انتخابات آزاد نیست

{در این لحظه کامبیز از تورنتو اونلاین میشود}

کامبیز از تورنتو: به فکر نداها باش عباس, بفکر میرحسین

عباس از برازجان (با ذوق و شوق): کامبیز تو هم به میر حسین رای داده بودی؟

کامبیز از تورنتو: نه من هیچوقت در یک انتخابات انتصابی شرکت نمیکنم. مگه نشنیدی خامنه ای گفته هر رایی که به صندوق میریزید بسود نظام جمهوری اسلامی است؟ بفکر آزادی و دموکراسی ایران باش عباس. اصلا انگیزه تو از رای دادن به داغ کنندگان تنور انتخابات چیه؟

عباس از برازجان: انگیزه که زیاده. اما حالا بیخیال انگیزه ها, میگی بجاش چیکار کنم؟

آتوسا از بروکسل: برای دموکراسی مبارزه کن

عباس از براز جان: یعنی دقیقا چیکار کنم؟

فریبرز از استکهلم: فقط تحریم. نه به انتخابات فرمایشی جمهوری اسلامی. دموکراسی آری

عباس از برازجان: اونجا شما معمولا به چه حزبی رای میدید؟

فریبرز از استکهلم: ما رای نمیدیم

آتوسا از بروکسل: بابا حزب مزب چیه, حال داری تو هم, حالتو بکن

عباس از برازجان: کمرتون یوقت خم نشه از این همه بار دموکراتیک مسئولیت

کامبیز از تورنتو: رای هم بدیم بی تاثیره عباس

عباس از برازجان: شما رفتی توی همون تورنتو مثلا به حزب کارگر رای بدی که بعدش بفهمی بی تاثیره؟

کامبیز از تورنتو: نه بابا, معلومه دیگه

آتوسا از بروکسل: خلاصه عباس رای تو برابر است با طول عمر رژیم, اگه میخوای عمرش رو طولانی کنی برو رای بده. واقعا سطح فکر این جوگیر شده ها هنوز پونصد سال وقت لازم داره که به سطح فکری بلژیکی ها برسه

عباس از برازجان: آتوسا عکسی که گذاشتی خیلی خفنه ها, استیل درستی داری شیطون

آتوسا از بروکسل: مرسی عزیزم اینو توی شاپینگ مال گرفتم

کامبیز از تورنتو: حالا با این همه دلایل هنوز هم میخوای به خون سهرابها خیانت کنی و رای بدی؟

عباس از برازجان با اندکی تاخیر: ببخشید بچه ها سرعت اینترنتم کنده, آره رای میدم من. شما ها کی تشریف میارید ایران در خدمتتون باشیم؟

آتوسا از بروکسل: من که عمرا نمیام توی اون جهنم, مگه مغز خر خوردم

کامبیز از تورنتو: ایران بیایم چیکار؟ تازه بخوام هم بیام پول بلیط از کجا بیارم

فریبرز از استکهلم: میدونی عباس ناراحت نشی ها, مشکل ایران فقط سیاسی نیست, مشکل فرهنگی هم هست. با اون فرهنگی که توی جامعه عقب مونده ما هست زن و بچه من نمیتونه کنار بیاد. ما اینجا به دموکراسی عادت کردیم, دیگه نمیتونیم اون وضع رو تحمل کنیم.

عباس از برازجان: خسته نباشید در کل, سر خوش و خندان شدم از آشنائیتون من برم رای بدم, کاری ندارید؟

هر سه مخاطب: ... ای مزدور... لیاقتت همینه... دموکراسی گرفتنیه دادنی نیست... بقول دیوید بکهام: نیستم اگر او نباشد.....

و این داستان ادامه دارد

شفاف سازی موضع خاله سوسکه در رابطه با قالیباف

2013-06-11T22:51:00.001-07:00

- احتراما بدینوسیله چرا زن قالیباف نمیشی؟

- آخه کاری که سرهنگ میکنه, با گازانبری میکنه.

زلزله و انتخابات

2013-04-10T05:49:00.001-07:00

درست نمی دانم کشوری که با یک زلزله 6 ریشتری یکی از روستاهایش را بطور صد در صد از دست میدهد بلحاظ عقلانی چه نیازی به پافشاری بر انرژی هسته ای و به جان خریدن این همه ریسکی دارد که در نهایت مردم این کشور باید بهای آنرا سنگین پرداخت کنند. اما میدانم که تقریبا متعاقب با پوشش هر خبر از زلزله بوشهر از سوی رسانه های خارجی این پسوند نیز ذکر شد که نیروگاه هسته ای بوشهر هشتاد کیلومتر از مرکز زلزله دور بوده و آسیبی از این حادثه طبیعی ندیده. گویی اینکه شرکت زیمنس آلمان نیز بهنگام احداث نیروگاه هسته ای بوشهر ساختمانهای این نیروگاه را مقاوم در برابر زلزله هایی با قدرت 7 ریشتر ساخته است.

شاید این یکی خطر اینبار از هشتاد کیلومتری ما رد شد اما حقیقت امر این است که ما کشوری زلزله خیز هستیم و تا کنون نتوانسته ایم خود را در برابر اینگونه بلایای طبیعی بهینه کنیم. در زلزله 6 ریشتری اخیر بوشهر ساختمانهای نوساز ما در کنار ساختمانهای قدیمی فرو ریخت و 38 کشته و بیش از 800 مجروح قربانی برجای گذاشت. ما در این کشور زلزله خیر حکومت نچندان منتخبی هم داریم که ولع خاصی به ساختن نیروگاههای هسته ای و مراکز غنی سازی اورانیوم, بدون حتی بررسی های لازم پیش از ساخت, در نقاط مختلف کشورمان دارد. تنها واقع شدن یکی از این مراکز هسته ای در زلزله های آینده کافی است تا فاجعه ای فراتر از آنچه که در ژاپن رخ داد روی دست ما بر جای بماند.

اما فاجعه اخیر در بوشهر باز در میان مبحث نچندان پر آب و تاب انتخابات پیش رو در ایران اتفاق افتاده است. راستش را بخواهید من جزو آندسته از افرادی نیستم که هر اتفاقی در داخل یا خارج از ایران بیافتد اول به موضع اصلاح طلبان نگاهی بیاندازم تا سپس جهان خارج از خود را از دریچه آن موضع ببینم. خیر, اصلاح طلبی با ادعای کنونی آن در ایران برای من ایدئولوژی نیست. مبحث مرزبندی اصلاح طلبان و براندازان و اینکه براندازان نمیتوانند در داخل کسی را سازماندهی کنند اما اصلاح طلبان میتوانند هم رفته رفته به مبحثی حوصله سر بر تبدیل شده است. گروهی از درون ساختار سیاسی در ایران مدعی اصلاح ساختار شدند. این اصلاح تنها میتوانست توسط افراد درون آن ساختار صورت بگیرد, مردم تنها میتوانستند این جریان را حمایت کنند و به نحو احسن نیز حمایت کردند, اما این افراد اصلاح طلب دیگر در درون ساختار نیستند. بمبست اصلاح طلبی در ایران به همین سادگی است.

اما بنظر من آیت الله خامنه ای میتواند یک کار مفید انجام دهد تا حداقل اشتباهات فاحش خود را در امتداد هشت سال گذشته بهبود ببخشد. او میتواند دوباره به اصلاح طلبان اجازه ورود به عرصه سیاسی را بدهد. در واقع راه فعلی که ایشان میرود و آنچه که احمدی نژاد و حامیان اندکش برای انتخابات پیش رو در نظر گرفته اند تلخ تر از ورود دوباره اصلاح طلبان به عرصه انتخابات نیست. تنها تفاوت شاید این باشد که ایران تنها ذینفع ورود مجدد اصلاح طلبان باشد.

راستش را بخواهید با نشستن و فیس بوک آپدیت کردن کسی به نشانه اعتراض به خیابان نمی آید. آنکه باید به خیابان بیاید در حال حاظر درگیر قیمت مرغ و نان و برنج است و چه بعنوان قشر زحمتکش کار کند یا بیکار باشد امیدش به یارانه های ماهانه است تا خود را سیر نگاه دارد. البته او چشم و امید دیگری هم به فاز دوم یارانه ها هم دارد و اصلا برایش مهم نیست که با تصویب یا عدم تصویب طرح دوم یارانه ها قیمت کالاها از آنچه که هست هم چند برابر گرانتر شود. بله, تحریمات سفره اقشار مختلف جامعه ایران بلاخص قشر کم درآمد را کوچکتر کرده است اما این قشر ترجیح میدهد برای تصویب طرح دوم یارانه ها از خود احمدی نژاد هم حمایت کند. بیایید تا با قیافه حق به جانبدارانه هم این قشر را متهم به نفهمی نکنیم. این افراد دقیقا سرکه نقد را بهتر از حلوای نسیه ای اعتراض و دموکراسی می بینند.

میماند قشری که تاکنون توانسته است خود را متوسط نگاه دارد. این قشر کماکان کار میکند, حصرت میخورد, در دانشگاه درس میخواند و سعی میکند در همان چهارچوب موجود در ایران زندگی قابل تحملی داشته باشد. این قشر میداند دموکراسی چیست, از مشکلات محل کار, دانشگاه و کوچه و خیابان خود آگاه است و کسی شعارها و حماسه این قشر در سال 88 را فراموش نکرده است. تنها مشکل اینجاست که کسی قادر نیست این قشر را دوباره به خیابان بیاورد, نه اصلاح طلبان, نه براندازان و نه حتی شبکه های اینترنتی اجتماعی.

اگر قرار است دوباره حادثه ای در ایران اتفاق بیافتد این امر تنها از طریق مشارکت دوباره مردم در امور کشور از جمله انتخابات میسر است. درست نمیدانم چرا جمهوری اسلامی سایتها و شبکه های اجتماعی را فیلتر میکند, طبق آخرین پژوهشهای جامعه شناسی شبکه های اجتماعی بهترین ابزار برای زدودن حس اجتماعی هستند. ما در ایران فعلی به این مساله نیاز داریم که مردم دوباره همدیگر را ببینند و زیر سقف یک هدف مشترک جمع شوند تا از هدف خود دفاع هم بکنند. اگر اصلاح طلبان دوباره بتوانند در انتخابات آتی حضور پیدا کنند بهترین گزینه حمایت مجدد مردم از آنها و گردهمایی مجدد مردم در کنار یکدیگر است تا تحریمی که هیچ سودی از آن نیست مگر اضافه کردن علامتهای سئوال بیشتر نسبت به آینده نچندان خوشایند ایران در شرایط فعلی.