Η Αλλη Αποψη

Περί εμβολίων

noreply@blogger.com (Slade) — Sun, 15 Nov 2009 07:49:47 PST

Ο ανθρώπινος οργανισμός, όπως και κάθε μεγαλοοργανισμός, διαθέτει και αναπτύσσει αμυντικούς μηχανισμούς προστασίας ενάντια σε «ξένους εισβολείς», είτε πρόκειται για μικροοργανισμούς, είτε γενικότερα για κύτταρα ή ουσίες που αναγνωρίζονται ως εχθρικές-βλαπτικές. Τα μόρια τα οποία αναγνωρίζονται ως εχθρικά και προκαλούν την ανοσο-αντίδραση ονομάζονται αντιγόνα και κάθε μικροοργανισμός διαθέτει πολλά τέτοια, κυρίως πρωτεϊνικής σύστασης, αλλά και πολυσακχαριδικής ή γλυκολιπιδιακής. Η άμυνα πάντως του οργανισμού μας και ο περιορισμός της λοίμωξης στηρίζεται και επιτυγχάνεται μέσω της ανοσοαπάντησης έναντι όχι όλων, αλλά μικρού κάθε φορά αριθμού «καθοριστικών» αντιγόνων.

Το ανοσιακό σύστημα του οργανισμού μας είναι ένα πολύπλοκο και σε πολλαπλά επίπεδα δομημένο σύστημα αναγνώρισης και εξουδετέρωσης των βλαπτικών γι αυτόν παραγόντων. Αδρά μπορούμε να διακρίνουμε δύο σκέλη ανασοαπάντησης: εκείνο των μη -ειδικών μηχανισμών (έμφυτη-φυσική-μη ειδική ανοσία) και εκείνο των ειδικών (ειδική-επίκτητη ανοσία), σκέλη που συμπληρώνουν και επηρεάζουν επίσης το ένα το άλλο. Στο πρώτο μη ειδικό σκέλος υπάγονται μηχανισμοί που διαθέτουν όλα τα φυσιολογικά άτομα από τη γέννησή τους, και δεν προϋποθέτουν προηγούμενη «γνωριμία» με τον βλαπτικό παράγοντα, ούτε αφήνουν κάποιο είδος «μνήμης», χρήσιμης για επόμενη επαφή με τον μικροοργανισμό. Αντίθετα, η ειδική ανοσία αναπτύσσεται στον χρόνο, προϋποθέτει «γνωριμία» με τα αντιγόνα και επαυξάνεται με την επανειλημμένη έκθεση-επαφή, αποτελώντας ένα σύστημα που διαθέτει μνήμη, ώστε γρήγορα και αποτελεσματικά να κινητοποιείται σε περίπτωση νέας επαφής. Πρόκειται για το σύστημα παραγωγής ειδικών αντισωμάτων, με κυριότερα εμπλεκόμενα κύτταρα τα Τ και Β λεμφοκύτταρα.

Ανοσολογική βάση του εμβολιασμού

Η λογική του εμβολιασμού ως τρόπου προφύλαξης από λοιμώδη νοσήματα έχει ως βάση τους μηχανισμούς της ειδικής ανοσίας. Εμβολιάζοντας ένα άτομο με κάποιο ή κάποια ειδικά καθοριστικά ενός μικροοργανισμού αντιγόνα, προκαλούμε ανοσοαπάντηση-παραγωγή αντισωμάτων, η οποία μέσα στον χρόνο θα δημιουργήσει ανοσιακή μνήμη, τέτοια που σε ενδεχόμενη μελλοντική φυσική επαφή με τον μικροοργανισμό, αυτός να καταστραφεί άμεσα και η νόσος να αποτραπεί ή να περάσει ελαφρότερα. Η βασική υπόθεση και εφαρμογή αυτής της δυνατότητας, προέκυψε αρχικά μόνο από την κλινική παρατήρηση, χωρίς βέβαια τις σύγχρονες ανοσολογικές γνώσεις. O Jenner πρώτος τον 18ο αιώνα με τον εμβολιασμό κατά της ευλογιάς και στη συνέχεια ο Pasteur εφάρμοσαν εμβολιασμούς που μιμούνταν την φυσική νόσηση, με σκοπό να ευοδωθεί μια μακρόχρονη περαιτέρω ανοσία. Η σχεδόν-νόσηση (ενίοτε και βαριά νόσηση) που προκαλείτο τότε, ήταν αποτέλεσμα της τεχνολογίας της εποχής: ο μικροοργανισμός-στόχος απομονωνόταν και γινόταν επεξεργασία εξασθένισής του, χωρίς αυτός να χάνει με ασφάλεια την λοιμογόνο του δύναμη. Με ανάλογη τεχνολογία παρασκευαζόταν και το μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιούμενο αντικοκκυτικό εμβόλιο, του οποίου στις αρχές του 20ου αιώνα κάποιες παρτίδες, στην Αγγλία κυρίως, είχαν προκαλέσει σάλο λόγω πολυάριθμων κρουσμάτων νευρολογικών βλαβών και θανάτων σε βρέφη και εξακολουθούσε για πολύ καιρό να επισύρει τη δυσπιστία και την επιφύλαξη.

Στη σημερινή εποχή υπάρχουν διαφόρων τύπων εμβόλια, ανάλογα με τον τρόπο επεξεργασίας του αντιγονικού υλικού. Άλλες φορές αυτό συνίσταται σε τροποποιημένα-επεξεργασμένα αντιγόνα (πχ τέτανος, διφθερίτιδα), άλλες σε συνδυασμό αντιγονικών τμημάτων χωρίς την παρουσία του μικροβιακού κυττάρου (πχ σύγχρονο α-κυτταρικό για τον κοκκύτη), άλλες σε ολόκληρο πλην νεκρό τον μικροοργανισμό (πχ σύγχρονο ολοκυτταρικό για τον κοκκύτη και τύπου Salk για την πολυομυελίτιδα), άλλες σε ζωντανό-εξασθενημένο (π.χ. έναντι φυματίωσης, ιλαράς- παρωτίτιδας- ερυθράς, πολυομυελίτιδας τύπου Sabin). Στο τελικό σκεύασμα συχνά περιέχονται και άλλες ουσίες, υπολείμματα της μεθόδου καλλιέργειας, συντηρητικά, ή ειδικές ανοσο-ενισχυντικές ουσίες (adjuvants), με τις τελευταίες σκόπιμα συνδεμένες για βελτίωση του αποτελέσματος. Η παρουσία αυτών των ουσιών μερικές φορές ενοχοποιείται για επιπλέον ανεπιθύμητες ή «ύποπτες» δράσεις, που κατά κανόνα θεωρούνται σπάνιες και ελεγχόμενες αλλά αποτελούν ένα ανοικτό θέμα πρόσθετου ελέγχου ασφαλείας πριν την ευρεία εφαρμογή ενός καινούριου εμβολίου και συχνά ένα από τα επιχειρήματα των αμφισβητιών των εμβολίων. Η «τελευταία»-για την ώρα- λέξη της βιοτεχνολογίας είναι η παρασκευή μοριακά καθορισμένων προϊόντων, συνθετική δηλ. παραγωγή αντιγόνων «έξω» από τον μικροοργανισμό τους, μέσω απομόνωσης της DNA-αλυσίδας που τα παράγει. Με τέτοιου είδους τεχνολογία παρασκευάζεται μέχρι στιγμής το γνωστό σύγχρονο εμβόλιο για την ηπατίτιδα Β (το παλαιότερο παρασκευαζόταν από υλικό ανθρώπων-δοτών, μέθοδο υπεύθυνη για τη μετάδοση άλλων νοσημάτων).

Από τους παράγοντες παρασκευής ενός επιτυχημένου εμβολίου είναι αδιευκρίνιστο ποιος είναι ο πρωτεύων και καθοριστικός. Η επιλογή-επεξεργασία του αντιγόνου, η οδός χορήγησης (π.χ. πόσιμο, ενέσιμο, σκαριφισμός του δέρματος), το «σχήμα»-πρωτόκολλο των δόσεων (πόσες δόσεις, σε ποια ηλικία, χρονική μεταξύ τους απόσταση), οι συνοδές ουσίες, το εξατομικευμένο ανοσιακό υπόστρωμα του κάθε εμβολιαζόμενου, είναι πάντα υπό συζήτηση. Παρά την ανάπτυξη και το εύρος των σύγχρονων γνώσεων στις ανοσολογικές διαδικασίες, παραμένουν πολλά αδιευκρίνιστα για τους μηχανισμούς ανοσοαπάντησης ή μη απάντησης, μηχανισμών που είτε είναι κοινοί σε όλους μας ως είδος, είτε είναι ατομικοί και διαφοροποιημένοι. Ετσι, η επιστήμη των εμβολιασμών παραμένει με τον τρόπο της εμπειρική, εκτεθειμένη συχνά σε λάθη, τόσο σε επίπεδο βιολογικών φαινομένων σε κυτταρικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο πληθυσμών και Δημόσιας Υγείας. Βασικό κατ αρχήν ζητούμενο θεωρούμε την παρασκευή και εφαρμογή εμβολίων κατάλληλων να μας προστατεύσουν ατομικά αλλά και συλλογικά από νόσους που οι συνέπειές τους θα ήταν δυσμενέστερες από αυτές του εμβολιασμού. Η ερμηνεία βέβαια του «δυσμενέστερου» ή του «λάθους» είναι πολυπαραγοντική, γιατί πέρα από τα αναπόφευκτα «καθαρά» βιοϊατρικά διλήμματα, εμπλέκονται εξ ίσου αναπόφευκτα ζητήματα οικονομικά και πολιτικά, με πολλές προεκτάσεις.

Η ατομική και η συλλογική ανοσία

Μιας και η πρακτική των εμβολιασμών αφορά μέχρι στιγμής κυρίως στην προστασία από τα λοιμώδη (μεταδοτικά) νοσήματα, ασφαλώς και αναδύονται φαινόμενα και διλήμματα που δεν αφορούν μόνον την ατομική προστασία, αλλά εξ ίσου την προστασία-ανοσία ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων. Με τον όρο συλλογική ανοσία περιγράφεται το φαινόμενο κατά το οποίο τα άτομα που δεν έχουν ανοσία γα κάποιο νόσημα (επίνοσα), προστατεύονται έμμεσα, από την παρουσία άνοσων-απρόσβλητων στη νόσο ατόμων στον πληθυσμό. Τα άνοσα άτομα δημιουργούν έναν φυσικό φραγμό στη διασπορά, αφού δε θα «κολλήσουν», άρα και δε θα μεταδώσουν τη νόσο.

Το φαινόμενο αυτό έχει παρατηρηθεί και σχολιασθεί από το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, όταν παρατηρήθηκε ότι για την αποδρομή μιας επιδημίας δεν ήταν απαραίτητη η νόσηση όλου του πληθυσμού. Ο ίδιος ο όρος «συλλογική ανοσία» (herd immunity) εμφανίζεται στη βιβλιογραφία από το 1920 και το ενδιαφέρον για τους «νόμους» της έχει αναζωπυρωθεί από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70, με επίκεντρο την αναζήτηση εμβολιαστικών προγραμμάτων για την πλήρη εκρίζωση κάποιων λοιμωδών νοσημάτων. Ειδικά μαθηματικά-επιδημιολογικά μοντέλα έχουν χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη και την αντιμετώπιση των ζητημάτων που προκύπτουν, και έχει φανεί ότι μπορεί να υπολογιστεί κατά προσέγγιση το «κρίσιμο ποσοστό εμβολιασμού» ενός πληθυσμού, δηλαδή το ποσοστό των ατόμων ενός πληθυσμού που αν καταστεί άνοσο (με εμβολιασμό στην προκείμενη περίπτωση), θα σταματήσει η διασπορά ενός νοσήματος και μακροπρόθεσμα αυτό θα εκριζωθεί. Το ποσοστό αυτό είναι συνάρτηση της προ του εμβολιασμού μέσης ηλικίας προσβολής και του προσδόκιμου επιβίωσης του μελετώμενου πληθυσμού. Η μέση ηλικία προσβολής είναι με τη σειρά της συνάρτηση της λοιμογόνου δύναμης του μικροοργανισμού και των κοινωνικών χαρακτηριστικών και πρακτικών δημόσιας υγείας του πληθυσμού. Οι δείκτες αυτοί είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι στην προοπτική εφαρμογής εθνικών ή παγκοσμίων προγραμμάτων εμβολιασμών, με σκοπό την πλήρη εκρίζωση και εξαφάνιση κάποιων νοσημάτων, χωρίς να χρειάζεται ο εμβολιασμός ολόκληρου του πληθυσμού. Θεωρώντας εκριζωμένη παγκοσμίως την ευλογιά (τελευταίο παγκοσμίως κρούσμα το 1977),ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει ως επόμενο στόχο την εκρίζωση της πολιομυελίτιδας από τον πλανήτη, μια προοπτική ιστορικών για την ανθρωπότητα διαστάσεων.

Συλλογικά προγράμματα και ελληνική θλίψη

Μια πολύ κρίσιμη συνέπεια των εμβολιασμών είναι η μετακίνηση της μέσης ηλικίας προσβολής των επίνοσων. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, γιατί υπό ορισμένες συνθήκες ο εμβολιασμός ενός πληθυσμού μπορεί να προκαλέσει περισσότερο κακό παρά καλό! Ειδικότερα, αυτό μπορεί να συμβεί όταν α) πρόκειται για λοίμωξη που όταν προσβάλλει ενήλικες έχει βαρύτερη μορφή και β) όταν στον πληθυσμό δεν έχει επιτευχθεί ένα καθορισμένο ποσοστό εμβολιαστικής κάλυψης. Θεωρητική-στατιστική υπόθεση; Όχι! Και δυστυχώς η Ελλάδα παρασημοφορήθηκε με την θλιβερή πρωτιά και αποκλειστικότητα όπου αυτός ο προβλέψιμος επιδημιολογικά κίνδυνος επιβεβαιώθηκε, με δύο μεγάλες επιδημίες ερυθράς το 1993 και 1999, με υψηλό κίνδυνο επανεμφάνισης στο άμεσο μέλλον. Η ερυθρά, μια ήπια «παιδική» ασθένεια, εάν προσβάλει μια επίνοση ενήλικη στην αρχή της εγκυμοσύνης, μπορεί να προκαλέσει αποβολή, γέννηση νεκρού, ή παιδιού με πολλές βαριές αναπηρίες (σύνδρομο συγγενούς ερυθράς), επιπτώσεις που είχαν και οι προαναφερθείσες επιδημίες στην Ελλάδα.

Το φαινόμενο αυτό ήταν συνέπεια της πλήρους απουσίας εθνικού επίσημου προγράμματος εμβολιασμού παλαιότερα. Το εμβόλιο της ερυθράς εισήχθη στην Ελληνική αγορά το 1975 και εως το1990 η εμβολιαστική κάλυψη των ελληνόπουλων παρέμεινε κρίσιμα χαμηλή, γιατί αυτό διακινήθηκε μόνον από τους ιδιώτες παιδιάτρους (με πλήρη απουσία μιας επίσημης πολιτικής) και έτσι μεγάλο ποσοστό που τότε δεν είχε την οικονομική δυνατότητα ή πληροφόρηση, έφτασε στην αναπαραγωγική ηλικία ακάλυπτο. Η επιδημία στην οποία εκτέθηκαν, είχε αποτέλεσμα τη γέννηση παιδιών με σοβαρά προβλήματα, σε αριθμό μεγαλύτερο από ποτέ. Σήμερα, ακόμη και μετά την ένταξη του εμβολίου στο εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμών, μεγάλος αριθμός ατόμων σε αναπαραγωγική ηλικία παραμένει επίνοσος, και ο κίνδυνος μπορεί να αποτραπεί μόνον με εφαρμογή άμεσου προγράμματος στις νεαρές γυναίκες. Στην άλλη πλευρά, στις ΗΠΑ από το 1972 που ξεκίνησε ο εμβολιασμός για την ερυθρά με εφαρμογή εθνικού προγράμματος μέσα σε 3 χρόνια είχαν καλυφθεί πάνω από το 50% και μέχρι το 1980 πάνω από 95% όλων των παιδιών, καθώς και οι επίνοσες αναπαραγωγικές γυναίκες…

Δυστυχώς το πάθημα δεν μπόρεσε να μας γίνει μάθημα, γιατί εξακολουθούν να απουσιάζουν οι θεσμοί και οι μηχανισμοί εφαρμογής συλλογικών προγραμμάτων: Εδώ και λίγα χρόνια, κυκλοφόρησε στην Αγγλία το εμβόλιο για τον μηνιγγιτιδόκοκκο τύπου C, με δεδομένη την υψηλή επίπτωση της νόσου στη συγκεκριμένη χώρα. Ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη στάθηκε επιφυλακτική, πάλι πρώτη η χώρα μας έσπευσε να το εισάγει με το εμβόλιο να εφαρμόζεται απρογραμμάτιστα σε ιδιωτικό επίπεδο, όχι μόνον χωρίς επιδημιολογική εθνική πολιτική, αλλά και εις πείσμα των υποδείξεων για αναμονή που έγιναν από κάποιους αρμόδιους φορείς (δυστυχώς μη εχόντων την θεσμική εξουσία να παρέμβουν στην πράξη, παρά τα σοβαρά και εμπεριστατωμένα επιχειρήματα). ΄Ετσι, δημιουργείται μια εκ των υστέρων πίεση να γίνει καθολικός ο εμβολιασμός για να μην προκληθούν ανεπιθύμητα φαινόμενα από τον ατελή πληθυσμιακά εμβολιασμό, ενώ δεν υπήρχε εξ αρχής τέτοια αναγκαιότητα. Το ίδιο συνέβη και στις ΗΠΑ με το εμβόλιο της ανεμευλογιάς: Η κυκλοφορία του στην Αμερική το 1995 δεν έπεισε ούτε τους γιατρούς ούτε το κοινό γα την αναγκαιότητά του, γιατί πρόκειται για μια κατά κανόνα ήπια νόσο στα παιδιά. Η απρογραμμάτιστη και ατελής κάλυψη όμως προκαλούσε κίνδυνο φαινομένου ανάλογου με αυτό της ερυθράς στην Ελλάδα, γιατί η ανεμευλογιά στους ενήλικες προκαλεί πολύ βαρύτερη νόσο και επιπλοκές. Εκ των υστέρων κι εδώ, η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία το 2000 αναγκάστηκε να απευθύνει έντονες συστάσεις για ταχεία διάδοση του εμβολιασμού, για να προλάβει ένα πρόβλημα που δεν θα είχε, αν η παραγωγή του εμβολίου δεν «πίεζε», με εμπορικούς σχεδόν αποκλειστικά όρους.
Κατά βήμα πάλι και η Ελλάδα, βρισκόμαστε ήδη στην πόρτα του ίδιου προβλήματος, με την εισαγωγή του εμβολίου για την ανεμευλογιά εδώ και λίγους μήνες. Ο μόνος τρόπος να μην δούμε τις καταστροφικές συνέπειες που προοιωνίζονται, είναι ή να μην γίνει καθόλου ή να το κάνουν όλα τα παιδιά. Όπως φαίνεται δε θα γίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο, γιατί όπως είπαμε απουσιάζουν οι θεσμικοί φορείς που θα επέλυαν την σύγκρουση επαγγελματικών συμφερόντων και οικονομικών πολιτικών κόστους. (δυστυχώς ο επίσημος αντίλογος έχει κυρίως τη γλώσσα των αριθμών κόστους, με τον επιστημονική-επιδημιολογική άποψη να κινείται στο περιθώριο ή να χαρακτηρίζεται -κακώς στην περίπτωση αυτή- «απολογητής» της οικονομικής επιφύλαξης των ασφαλιστικών φορέων).
Όλα τούτα φανερώνουν μια πολύ σημαντική πλευρά του προβλήματος στη σύγχρονη εποχή, που θα ήταν από μόνο του ένα θέμα μελέτης και συζήτησης. Οι προτεραιότητες και οι επιλογές της σύγχρονης ιατρικής τόσο σε ιδιωτικό όσο και σε εθνικό επίπεδο σαφώς και δεν είναι άμοιρες εμπλοκής με οικονομικά φαινόμενα και συμφέροντα, έτσι κι αλλιώς δέσμιες της γενικότερης νομοτέλειας των ελεύθερων οικονομιών μας αλλά και πολλές φορές με ολοφάνερη σκοπιμότητα που μοιάζει ανήθικη ακόμη και ιδωμένη «φιλελεύθερα», ειδικά όταν πρόκειται για την υγεία σε επίπεδο δημόσιου σχεδιασμού. Στον ελληνικό χώρο, επίσης συχνό είναι και το φαινόμενο, ακαδημαϊκοί εκπρόσωποι της Ιατρικής να γίνονται κατά καιρούς “dealers” εμβολίων μέσω των ΜΜΕ, επιδεινώνοντας έτσι το χάος που συχνά επίσης δημιουργείται από δημοσιογραφικές παρεμβάσεις υπερβάλλοντος ζήλου και χαμηλής επιστημονικότητας (παράδειγμα οι κατά καιρούς υποδείξεις για καθολικό αντιγριππικό εμβολιασμό). Δικαιολογούμαστε να έχουμε πολλές επιφυλάξεις για τα κίνητρα εκατέρωθεν, ιδιαίτερα όταν αποδεικνύεται ότι τέτοιες πρωτοβουλίες δεν αντέχουν πολύ στον επιστημονικό αντίλογο- που δυστυχώς και πάλι διεκπεραιώνεται εντός της επιστημονικής κοινότητας, χωρίς την «στέγη» της πολιτείας.

Εύλογη βέβαια και δικαιολογημένη θα φαινόταν και η αντίθετη επιφύλαξη, ότι οι «πολιτείες» μας είναι δέσμιες κι αυτές των λογικών του οικονομικού κόστους της δημόσιας υγείας. Ένα εθνικό πρόγραμμα εμβολιασμών επιφυλάσσεται σε κάτι καινούριο «για το καλό μας» ή για λόγους «τσιγκουνιάς»; Αυτός πάλι που επιμένει για την εφαρμογή του, «πουλάει» απλώς ή προασπίζεται τη δημόσια υγεία; Είναι προφανές ότι η απάντηση δεν είναι εύκολη ούτε ίδια για όλες τις περιπτώσεις. Προφανώς απαράδεκτο είναι όμως μια κοινωνία να φείδεται η ίδια πόρων για να καλύψει μια ενέργεια δημόσιας υγείας, όταν επιτρέπει και ουσιαστικά παροτρύνει να την κάνει ο καθένας μόνος του, όπως του προκύψει.

Ενημέρωση του κοινού και ιατρικά ήθη

Η τελευταία παρατήρηση δε σημαίνει ασφαλώς ότι δεν έχει λόγο ο άμεσα ενδιαφερόμενος να αποφασίσει και να επιλέξει την στάση του. Οι επιδημιολογικοί κανόνες και το κοινωνικό «δέον»-έτσι όπως διαμορφώνονται κάθε φορά- δεν πρέπει να αγνοούν τα ζητήματα της προσωπικής ελευθερίας, και όσο και αν είναι καμιά φορά δύσκολο να διευκρινίζονται αυτά τα δύο, πρέπει να είναι αμφότερα εξ ίσου σεβαστά. Το ζητούμενο σ αυτήν την περίπτωση είναι η προσωπική επιλογή να εξασφαλίζει την ελευθερία της μέσω μιας σωστής πληροφόρησης, αλλιώς δεν είναι εν τέλει ούτε ελεύθερη ούτε υπεύθυνη. Οι πηγές όμως της πληροφόρησης του κοινού δεν είναι πάντα αξιόπιστες και έγκυρες, ή και όταν είναι, πολλές φορές η επικοινωνιακή τεχνική δεν είναι επαρκής ώστε τελικά το «μήνυμα» που διαδίδουν στο κοινό να είναι συγκεχυμένο.

Από τις βασικές πηγές πληροφόρησης (ΜΜΕ, διαδίκτυο, γιατροί, συγγενείς και φίλοι, βιβλία, φυλλάδια), το 71% δείγματος ελληνικού πληθυσμού δηλώνει τον γιατρό σαν κυριότερη και πλέον αξιόπιστη πηγή πληροφοριών. Ανάλογα ποσοστά δίνει και η υπόλοιπη Ευρώπη. Είναι όμως και οι ίδιοι οι γιατροί επαρκείς και αντάξιοι αυτού του καθήκοντος ; Επ αυτού, έχει φανεί από έρευνες ότι η κατοχή επιστημονικών γνώσεων από μόνη της δεν είναι επαρκής εξοπλισμός για τους γιατρούς να παίξουν αυτόν τον επικοινωνιακό ρόλο. Οι περισσότεροι, αυτοδίδακτοι στην επικοινωνία και εν πολλοίς ανεπαρκείς, έχουν μεγάλη ασυμφωνία στο τι νομίζουν πως χρειάζεται ή πιστεύει το κοινό και τι του εξηγούν κάθε φορά. Επιπλέον, παρεμβαίνει και ένα «ιδεολογικό» ζήτημα, ότι οι περισσότεροι έχουν εκπαιδευτεί και συντηρούν ένα πατερναλιστικό μοντέλο σχέσης με τον «προς –θεραπεία-άρρωστο» και τουλάχιστον σε θέματα πρωτοβάθμιας φροντίδας και πρόληψης, οι περισσότεροι (διεθνώς!) ενοχλούνται όταν ο εξυπηρετούμενος συζητά τις αποφάσεις που τον αφορούν, ερμηνεύοντάς το σαν αμφισβήτηση της αυθεντίας τους. Είναι όμως πλέον σαφές ότι η επιτυχία προγραμμάτων δημόσιας υγείας εξαρτάται απόλυτα από την ενεργητική συμμετοχή του κοινού, ενός κοινού που όχι απλώς έχει πεισθεί, αλλά και αναλαμβάνει το ίδιο πολλούς απαραίτητους χειρισμούς.

Σήμερα, σε όλες τις χώρες και με δεδομένη την δραστηριοποίηση ομάδων και ενώσεων για τα δικαιώματα των πολιτών και των ασθενών, επιτρέπεται αποχή από το εθνικό εμβολιαστικό πρόγραμμα για θρησκευτικούς ή φιλοσοφικούς λόγους, με παράλληλη όμως πολιτική καθοδήγησης να επιλέξει τελικά ο ενδιαφερόμενος την κυρίαρχη τακτική: ( έλεγχος της συμμόρφωσης στο πρόγραμμα πχ όταν το παιδί θα πάει σχολείο, πανεπιστήμιο, στον στρατό, κατασκηνώσεις, εργασία κλπ). Αυτό ως μια προσπάθεια εξισορρόπησης της ατομικής ελευθερίας με την προστασία του συλλογικού συμφέροντος, γιατί πάλι υπάρχει η εμπειρία ότι όταν δόθηκε περισσή φροντίδα για το πρώτο, κινδύνεψε εκ νέου το δεύτερο: Στην Αγγλία πχ μετά από εφαρμογή της ελεύθερης επιλογής για τον αντικοκκυτικό εμβολιασμό (λόγω του σάλου που προαναφέραμε), αυξήθηκε κατακόρυφα η βρεφική θνησιμότητα από τον ίδιο τον κοκκύτη. Κάτι ανάλογο συνέβη στην πρώην ΕΣΣΔ, στην οποία η ελεύθερη επιλογή είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση της κάλυψης για την διφθερίτιδα και την εμφάνιση επιδημίας.

Ο γιατρός πάντως, φορέας συνήθως της αναγκαιότητας των εμβολιασμών για το «κοινό καλό» της ελάττωσης των λοιμωδών νοσημάτων σε πληθυσμιακό επίπεδο, οφείλει να ενημερώνει για τα παραπάνω το κοινό, χωρίς να παραλείπει να ενημερώνει για τους πιθανούς ατομικούς κινδύνους, ώστε να είναι σεβαστή και η αυτονομία του κάθε ενδιαφερόμενου, όση δυσκολία κι αν επιφέρει αυτό. Σ αυτήν την κατεύθυνση οι επικοινωνιακές και τεχνικές αρετές ιδιαίτερα του Ελληνικού ιατρικού σώματος (ακόμη και της παιδιατρικής ειδικότητας που φέρεται ως η καλύτερη στην επαφή με όλη την οικογένειας) χρειάζονται μεγάλη ενίσχυση από εκπαιδευτικό υλικό πρακτικών αγωγής υγείας, που στην ελληνική γλώσσα και το Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι ελάχιστο.

Μια πολύ γενική και επιγραμματική αναφορά όσων πρέπει να γνωρίζει το κοινό για τους εμβολιασμούς εκτίθεται παρακάτω:

· Τα εμβόλια προφυλάσσουν από τη νόσηση
· Όλα τα εμβόλια έχουν κάποιες παρενέργειες διαφορετικές για τον καθένα σε άλλοτε άλλο ποσοστό.
· Προτού γίνει οποιοσδήποτε εμβόλιο ο γιατρός οφείλει να ενημερωθεί από τον ενδιαφερόμενο αν αυτός: α)έχει στο παρελθόν σοβαρή οργανική αντίδραση σε ανάλογο εμβολιασμό. β) πάσχει από κάποια ασθένεια ή παίρνει κάποια φάρμακα. Γ) είναι έγκυος.
· Η νόσηση σε εμβολιασμένο δεν αποκλείεται εντελώς.
· Οι περισσότεροι εμβολιασμοί προφυλάσσουν το άτομο άμεσα αλλά και έμμεσα μέσω της συλλογικής ανοσίας.
· Δεν μεταδίδεται λοιμογόνος παράγοντας από τον εμβολιασμένο στο περιβάλλον του, με εξαίρεση το εμβόλιο τύπου Sabin για την πολιομυελίτιδα.
· Τα προτεινόμενα εμβόλια και το «σχήμα» εφαρμογής τους αλλάζουν συχνά, προσαρμοζόμενα σε νέα δεδομένα..
· Τα εμβόλια δεν αφορούν μόνο στην παιδική ηλικία αλλά σε όλη τη ζωή, γιατί και οι ενήλικοι κινδυνεύουν κατά περίπτωση να νοσήσουν.

Ηθικές και νομικές διαστάσεις-νομοθεσία

΄Ηδη συζητήσαμε για τη βασική πιθανή «διένεξη» μεταξύ συλλογικού συμφέροντος και προσωπικής ελευθερίας. Το ζήτημα είναι «ατομικό» αλλά ασφαλώς εμπεριέχει φιλοσοφικές και ηθικές παραμέτρους που αφορούν συνολικότερα κοινωνικά φαινόμενα και αξίες.

Ως «αρνητές» των εμβολιασμών συνήθως βρίσκουμε μερικές θρησκευτικές ομάδες, τους οπαδούς της Ομοιοπαθητικής και άλλους «σκεπτικιστές» επί της σύγχρονης ιατρικής, ή ομάδες που δεν είναι ακριβώς αρνητές αλλά κυρίως εκ των πραγμάτων περιθωριοποιημένοι με μικρή πρόσβαση στην ενημέρωση και τις υπηρεσίες (π.χ. τσιγγάνοι).

Ο φιλοσοφικός σκεπτικισμός για το θέμα της αντιμετώπισης των λοιμωδών νοσημάτων συνίσταται συνοπτικά στην άποψη ότι ο περιορισμός τους οφείλεται όχι στις ιατρικές παρεμβάσεις αλλά κυρίως στη βελτίωση των συνθηκών ζωής ή και από την αλλαγή του χαρακτήρα των νοσημάτων και της σχέσης των μικροβίων με τον οργανισμό μας. Η Ομοιοπαθητική επίσης, αν και θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η φιλοσοφία της δεν απέχει από αυτήν του εμβολιασμού, τηρεί μια τακτική άρνησης με μικροπαραλλαγές, ανάλογα με τον θεράποντα. Στο οπλοστάσιο των επιχειρημάτων των αμφισβητιών βρίσκονται συχνά οι ανεπιθύμητες ενέργειες και κίνδυνοι διαφόρων εμβολίων, από τις οποίες άλλες έχουν επιβεβαιωθεί, άλλες χρεώθηκαν σε συγκεκριμένα τεχνικά προβλήματα του παρελθόντος και άλλες θεωρούνται παραπλανητικές διαδόσεις χωρίς επιστημονική απόδειξη (πχ περί αυξημένου κίνδυνου αυτισμού μετά από εμβόλιο MMR ή σκλήρυνσης κατά πλάκας μετά από εμβόλιο ηπατίτιδας Β, και τα δύο επισήμως διαψευσμένα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας).

Από την άλλη έχουμε τις νομοθετικές κάθε φορά ρυθμίσεις, από την πολιτεία που οφείλει εν πολλοίς παρά τον σεβασμό του ατόμου, να προασπίζεται το συμφέρον του συνόλου των μελών της, ακόμη και περιορίζοντας βραχυπρόθεσμα την παραπάνω ελευθερία (και όχι μόνο με τους εμβολιασμούς, αλλά και με άλλα μέτρα όπως π.χ. η υποχρεωτική ζώνη ασφαλείας ή το κράνος, η απαγόρευση κάποιων εξαρτησιογόνων ουσιών κλπ). Καταλήγουμε σε ένα σύστημα «διαβάθμισης» του σχετικού κινδύνου και οφέλους, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή η σχετικότητα κάνει το νομικό πεδίο να είναι θολό.

Το κυρίαρχο πνεύμα είναι η αναγκαιότητα ενημέρωσης και συγκατάθεσης του ενδιαφερόμενου. Όταν πρόκειται για παιδί, ο συγκατατιθέμενος είναι ο γονέας και δεν δικαιολογείται παραβίαση της επιθυμίας του όταν ο κίνδυνος είναι σχετικά μικρός. Αν όμως είναι μεγάλος, όπως π.χ. σε περίπτωση κινδύνου λύσσας, ο νόμος μπορεί να δικαιολογήσει «βίαιη» παρέμβαση από υγειονομικούς παράγοντες, επεκτείνοντας ερμηνευτικά το νομοθέτημα που αφορά άλλες επείγουσες για τη ζωή καταστάσεις του παιδιού, όπου με διάταγμα εισαγγελικό παραβιάζεται η πιθανή άρνηση των γονέων.

Σήμερα στην Ελλάδα η υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών παίρνει την μορφή της υποχρέωσης προσκόμισης «πλήρους» βιβλιαρίου εμβολίων του παιδιού για την εγγραφή του στο Δημοτικό Σχολείο ή σε δημόσιους Παιδικούς σταθμούς. Ετσι, κατά κανόνα διαφεύγουν τα παιδιά μικρότερων ηλικιών και τα παιδιά π.χ. των τσιγγάνων που συχνά δεν πηγαίνουν σχολείο. Στην Αμερική, με μικροπαραλλαγές στις διάφορες Πολιτείες, προβλέπεται επίσης μη εγγραφή ή αποβολή των ανεμβολίαστων παιδιών από το σχολείο, με αποδεκτές εξαιρέσεις για ιατρικούς ή θρησκευτικούς ή φιλοσοφικούς λόγους. Τα παιδιά αυτά σε περιπτώσεις επιδημιών απομακρύνονται παροδικά από το σχολείο. Στην Αγγλία από το 1948 δεν υπάρχει υποχρεωτικότητα στους εμβολιασμούς, όμως το ποσοστό των εμβολιασμών παραμένει γενικά υψηλό, με κάποιες διαφοροποιήσεις ανάλογες με την αποδοχή κάθε συγκεκριμένου εμβολίου από την κοινή γνώμη.

Τα κατά καιρούς περιστατικά μαζικών παρενεργειών από εμβολιασμούς έκαναν διάφορα κράτη (με πρώτη την Γερμανία το 1961) να θεσπίσουν συστήματα εθνικής αποζημίωσης για βλάβη ή θάνατο από εμβόλιο, με τη λογική ότι υπάρχει κυβερνητική ευθύνη στις περιπτώσεις που δεν αποδεικνύεται ευθύνη του παρασκευαστή. Το 1986 η Αμερική νομοθέτησε επίσης Εθνικό Πρόγραμμα Αποζημίωσης κα ένα σύστημα υποχρεωτικής αναφοράς των παρενεργειών.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοιο σύστημα και η στοιχειοθέτηση πιθανής ευθύνης αφορά ατομικές μόνον πιθανές «αγωγές», και αυτή θα στηριχθεί στις διατάξεις του γενικού δικαίου. Αν υπήρξε συγκατάθεση του ενδιαφερομένου και ο γιατρός ενήργησε lege artis, δε στοιχειοθετείται ευθύνη. Οι ορισμοί της lege artis άσκησης του καθήκοντος του και της αμέλειας είναι σχετικοί και εν πολλοίς γενικόλογοι, βασισμένοι στις έννοιες του «παραδεδεγμένου», «συνετού» και «ευσυνείδητου». Αμέλεια στοιχειοθετεί και η μη ενημέρωση, καθώς και η μη επιμελής καθεαυτή ιατρική πράξη. Αν οι παρενέργειες φανούν ότι οφείλονται στην κατασκευάστρια εταιρεία, οφείλει αυτή να αποζημιώσει τον παθόντα σύμφωνα με τη νομοθεσία περί υποχρεώσεων ασφαλείας του καταναλωτή.

Προοπτικές και μελλοντικές κατευθύνσεις

Οι σύγχρονες γνώσεις της Ανοσοβιολογίας καθώς και τα επιτεύγματα και οι συνεχιζόμενες εξελίξεις της Βιοτεχνολογίας, δίνουν στην έννοια και στην εφαρμογή της «εμβολιοθεραπείας» πολύπλευρες προοπτικές.

Κατ αρχήν τα ήδη γνωστά εμβόλια «καθαρίζονται» και ενισχύονται με σύγχρονες μεθόδους ώστε να είναι περισσότερο αποτελεσματικά και με λιγότερες παρενέργειες. Επίσης παράγονται καινούρια, προς προστασία από περισσότερα μικρόβια και ιούς. Η παρασκευή εμβολίου για τον ιό του AIDS «δουλεύεται» με σύγχρονες rDNA τεχνολογίες. Ειδικές κατηγορίες όπως π.χ. οι ανοσοκατεσταλμένοι άρρωστοι ή τα πρόωρα νεογνά αποτελούν επίσης ειδικό επιδημιολογικό πεδίο για νέα ή νέου τύπου εμβόλια. Μια από τις δοκιμαζόμενες μεθόδους, είναι η γενετική παρέμβαση σε φυτά, ώστε αυτά να συνθέτουν πρωτεϊνες-αντιγόνα λοιμογόνων οργανισμών οι οποίες θα λαμβάνονται ως εμβόλιο με την τροφή, προοπτική που φαίνεται να κατευθύνεται προς τους πληθυσμούς των υποανάπτυκτων χωρών.

Επιπλέον, η «λογική» του εμβολιασμού (η κατευθυνόμενη δηλαδή διέγερση του ανοσοποιητικού μας συστήματος με ειδικά αντιγόνα), ήδη έχει δοκιμαστεί και φαίνεται να έχει σοβαρές προοπτικές στην πρόληψη και τη θεραπεία όχι μόνον νοσημάτων που οφείλονται σε ξένους μικροοργανισμούς, αλλά και σε νοσήματα «ενδογενή», όπως τα αυτοάνοσα νοσήματα, οι αλλεργίες και ο καρκίνος.

Οι κατευθύνσεις βέβαια καθοδηγούνται από τις εκάστοτε κυρίαρχες ιεραρχήσεις της σύγχρονης δυτικής βιοτεχνολογίας και των κρατικών πολιτικών. Όλα τούτα συνεπάγονται και προϋποθέτουν χρηματοδοτήσεις και επιλογές καθόλου αυτονόητες, ισομερείς ή δίκαιες. Ενώ στη σύγχρονη Δύση οι μέχρι τώρα γνωστές λοιμώδεις απειλές θεωρούνται εν πολλοίς υπό έλεγχο, το επιδημιολογικό προφίλ των λεγόμενων υπανάπτυκτων χωρών είναι τελείως διαφορετικό. Νοσήματα «ξεχασμένα» από εμάς, όπως η πολιομυελίτιδα, η ιλαρά, η φυματίωση, η χολέρα κ.ά., είναι ακόμη αιτίες θανάτου εκατομμυρίων ανθρώπων, κυρίως παιδιών. Ο ιός Rota, ενώ στις ανεπτυγμένες χώρες προκαλεί ήπια διάρροια «του σπιτιού», στην Αφρική και την Ασία σκοτώνει βρέφη. Πολλά άλλα παραδείγματα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε, με όλα να καταλήγουν στο γεγονός ότι οι έννοιες της πρόληψης και του εμβολιασμού αλλά και του κόστους που αυτές συνεπάγονται, έχουν γεωγραφικά τελείως άλλη ανάγνωση και γραμματική, που οι σκληροί τους κανόνες είναι εν τέλει οι νόμοι της αγοράς. Η πρόληψη στις χώρες αυτές προϋποθέτει κατ αρχήν σοβαρή βελτίωση όλων των υγειονομικών συνθηκών ζωής, αλλά και ιατρικές δαπάνες που ως φαίνεται η πλούσια Δύση δεν τις …χαλαλίζει, αφήνοντας απλώς να λαμβάνονται κάποιες πρωτοβουλίες από μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς ως ελάχιστο φόρο από-ενοχοποίησης, ο οποίος μάλιστα βγαίνει από την τσέπη κυρίως των εθελοντικών προσφορών των πολιτών (εμβολιασμοί από την Unicef ή από τους Γιατρούς του Κόσμου κ.λπ).
Ετσι, ενώ «εμείς» αναζητούμε την απαλλαγή ακόμη και από ελαφρές λοιμώξεις, με αδρότατες επενδύσεις αμφίβολης αναγκαιότητας, ο «Τρίτος κόσμος» στερείται την ελάχιστη προστασία, παρά το ότι η παροχή της θα ήταν φθηνή. Για έρευνα βέβαια ας μη μιλάμε- ποια εταιρεία θα επενδύσει για τη χολέρα;… Βασιζόμενοι σ αυτές τις παρατηρήσεις, εύλογα θα υποθέσουμε ότι και το εμβόλιο π.χ. για το AIDS, εάν και όταν παραχθεί, δεν θα διατεθεί στην Αφρική γιατί θα είναι ακριβό, όπως δεν διατίθενται τώρα για τον ίδιο λόγο τα φάρμακά του. Ή ότι η πιθανή παραγωγή φυτικής προέλευσης βρώσιμων φθηνών εμβολίου είναι αμφίβολο αν θα διατεθεί τελικά συστηματικά στις φτωχές χώρες, αν αυτά για κάποιον λόγο φανούν ελκυστικά για εφαρμογή τους στη δύση-όπου βέβαια μπορούν να διατίθενται ακριβότερα, ως λύση ελκυστικότερη από τις ενέσεις.

Το τελευταίο ( η επώδυνη δηλ. εμπειρία της ένεσης) είναι από μόνο του ένα πρόβλημα που η σύγχρονη φαρμακοβιομηχανία εκλήθη να λύσει, κατασκευάζοντας όλο και πιό πολυ-δύναμα εμβόλια, που εμβολιάζουν δηλαδή ταυτόχρονα για πολλά νοσήματα. Ήδη σε κάποιο βαθμό αυτό εφαρμόζεται, οφείλουμε όμως εδώ να σχολιάσουμε την (προβλεπόμενη σύμφωνα με όσα αναφέραμε) απροθυμία πολλών ιδιωτών γιατρών να υιοθετήσουν τα νέα σχήματα, γιατί έτσι μειώνονται οι απαιτούμενες ιατρικές επισκέψεις, άρα και οι πωλήσεις των υπηρεσιών τους.

Κλείνοντας, θα πρέπει να πούμε για την εντυπωσιακή πορεία των ανεπτυγμένων χωρών «προς το μέλλον», ότι δεν είναι και τόσο αδιατάρακτη όσο ίσως να φάνηκε παραπάνω. Η μετανάστευση, η γήρανση του πληθυσμού, η αντοχή των μικροοργανισμών στα φάρμακα, η επιβίωση ανοσοκατεσταλμένων-εξασθενημένων ασθενών, το AIDS, οι ταξιδιωτικές μετακινήσεις, και η απειλή βιολογικών πολέμων είναι μερικές κύριες αιτίες επανεμφάνισης «παλαιών» ασθενειών που κρούουν τον κώδωνα της επαγρύπνησης για νέες στρατηγικές εμβολιασμών. Θα λέγαμε ότι αυτό κρούει επίσης τον κώδωνα και για άλλες συνολικότερες στρατηγικές υγείας παγκοσμίως, αλλά ως φαίνεται δυστυχώς τα τύμπανα της αγοράς κάνουν περισσότερο θόρυβο από αυτό το κουδουνάκι…

Δικτυακοί τόποι

www.who.int/vaccines
www.vaccines.ch/intro.htm
www.phls.co.uk/
www.open.gov.uk/ -search “immunization”
www.sante.gouv.gr/ -search “vaccination”
www.cdc.gov/
www2.cdc.gov/mmwr/mmwr_wk.html
www2.cdc.gov/mmwr/mmwr_rr.html

Βιβλιογραφικές αναφορές

Οι αναφορές στην ανοσοβιολογία και τις σύγχρονες στρατηγικές εμβολιασμών έχουν σχέση με την Παιδιατρική ειδικότητα της συντάκτριας, δύσκολο να αποδοθούν σε συγκεκριμένες πηγές χωρίς να αδικηθούν πολλές άλλες. Ιδιαίτερα βοηθητική πηγή για κάποια σύγχρονα επιδημιολογικά ζητήματα ήταν τα:

Πρακτικά από Κλινικό Φροντιστήριο στο Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο του 2000: «Εμβολιασμοί, αρχές και διλήμματα στην κλινική πράξη», Ιατρική Εταιρεία Αθηνών.

Προτεινόμενες ενδεικτικές πηγές για τις «σκεπτικιστικές» ή αρνητικές απόψεις:

Μισέλ Μπουσκιέ, Οικολογία και Πολιτική, Λιβάνης
Ιβάν Ίλλιτς, Ιατρική Νέμεση, Εκδοτική Ομάδα
Gerhard Buchwald, Εμβολιασμός- μια επιχείρηση βασισμένη στο φόβο, Βιβλιοθήκη
του Ρόδου
Γεώργιος Βυθούλκας, Ομοιοπαθητική, Παρισιάνος
Κ. Μόντη, Ιατρός

Οι Έλληνες στον Ισπανικό εμφύλιο

noreply@blogger.com (Slade) — Sun, 15 Nov 2009 07:40:39 PST

Από τα χαρακώματα του Βερντέν και του Σομ, όπου η δυσωδία των περιττωμάτων ανακατώνονταν με την εξαθλίωση και το θάνατο, αναδύθηκε αποκαμωμένος, μα και συνειδητοποιημένος, ένας νέος Ευρωπαίος πολίτης. Ο 19ος αιώνας ουσιαστικά έκλεισε το 1918 και ο 20ος ανέτειλε σε έναν ολότελα διαφορετικό κόσμο. Τρία ήταν τα χαρακτηριστικά της νέας πραγματικότητας: η εξαχρείωση από τον πόλεμο, η επικράτηση των Σοβιέτ στη Ρωσία και η πολιτικοποίηση των ευρύτερων μαζών.

του Β. Ξ. Σπηλιωτόπουλου

Καθώς ο μιλιταρισμός και ο σωβινισμός παραχωρούσαν τη θέση τους σε ειρηνιστικές, διεθνιστικές, ως και νιχιλιστικές τάσεις και καθώς σημειωνόταν σημαντική πολιτική μετατόπιση προς τα αριστερά, οι νικητές του Μεγάλου πολέμου αποζήτησαν την αναχαίτιση της κοινωνικής «διάβρωσης» με επίπλαστες παραχωρήσεις προς την εργατική και αγροτική τάξη. Στη Συνθήκη των Βερσαλιών (Μέρος ΧΙΙΙ – άρθρα 387 – 399) προβλεπόταν η δημιουργία του «Διεθνούς Καταστατικού Χάρτη για την Εργασία», ο οποίος θα ρύθμιζε άμεσα τα διεθνοποιημένα πλέον εργατικά ζητήματα. Η αναπάντεχη εδραίωση στη Ρωσία της εξουσίας των Σοβιέτ και οι εντεινόμενες πολιτικο-κοινωνικές ζυμώσεις και ρήξεις των επομένων δεκαετιών διέψευσαν τις προσδοκίες των ηγετών του καπιταλιστικού κόσμου. Η οικονομική κρίση του 1929 και η πολιτική αστάθεια της Ευρώπης συνδυασμένες με τον άκρατο, στείρο δογματισμό μέρους του αστικού πολιτικού κόσμου και την αδυναμία του να εκτιμήσει τα δεδομένα και να διαβλέψει τις εξελίξεις, οδήγησε σε συνθήκες πόλωσης και τελικά γεωπολιτικού αναθεωρητισμού.

Ισπανία

Στα πλαίσια αυτά η Β΄ Ισπανική Δημοκρατία ήταν θνησιγενής ήδη από την ανακήρυξή της το 1931. Άλλωστε οι δυνάμεις που την επέβαλαν χαρακτηρίζονταν από ασυμβίβαστη πολυποικιλότητα και αλληλοϋπονόμευση. Το Φεβρουάριο του 1936 το αποτελούμενο από αριστερούς και κεντρώους δημοκρατικούς Λαϊκό Μέτωπο κέρδισε τις εκλογές με σκοπό την εισαγωγή ουσιαστικών φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, ώστε να ανακουφισθεί μεγάλο μέρος του Ισπανικού λαού από την ανυποληψία και την αυταρχικότητα. Η νέα διακυβέρνηση, η οποία υποστηριζόταν και από τις μαρξιστικές πτέρυγες της αριστεράς, δεν είχε ριζοσπαστικές τάσεις ανατροπής του καθεστώτος. Οι προνομιούχοι όμως και η Καθολική εκκλησία, οι οποίοι δεν ανέχονταν ούτε τη ρεφορμιστική πολιτική, μα και πολύ περισσότερο την αποχή από την εξουσία, διακήρυξαν τον επικείμενο κίνδυνο της κόκκινης συνομωσίας αποζητώντας τη ρηξικέλευθη αναδιάταξη στους βωμούς της παλαιάς κυριαρχίας.

Έτσι, όταν το βράδυ της 17ης προς τη 18η Ιουλίου 1936 οι Εθνικιστές στρατηγοί εκδήλωσαν το pronunciamento, αβυσσαλέα πάθη έσπρωξαν ένα λαό στον όλεθρο της αλληλοεξόντωσης. Οι Εθνικιστές, αποτελούμενοι από Καρλιστές, μοναρχικούς, Ισπανούς εθνικιστές, φαλαγγίτες, Καθολικούς, προάσπιζαν τοn «Χριστιανικό πολιτισμό» από τις «κόκκινες ορδές» της νόμιμης Ισπανικής κυβέρνησης, την οποία υποστήριζαν Βάσκοι και Καταλανοί, φιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, κομμουνιστές και αναρχικοί. Με την έναρξη των εχθροπραξιών και χωρίς καμμία χρονοτριβή οι μεγάλες δυνάμεις εκδήλωσαν τις προθέσεις τους, άλλοτε φανερά και άλλοτε με υποκρισία και διγλωσσία. Γερμανοί και Ιταλοί διαβλέποντας τα διπλωματικά και στρατηγικά οφέλη από την επικράτηση στην Ιβηρική ένος φασιστικού καθεστώτος συνέδραμαν τους Εθνικιστές με έμψυχο και άψυχο υλικό. Οι Βρετανοί, οι οποίοι ήθελαν να φαντασιώνονται ότι, το αποτέλεσμα των εκλογών του Φεβρουαρίου ήταν μία νέα εκδοχή «κερενσκισμού» στη νοτιοδυτική Ευρώπη, διατράνωσαν την «ουδετερότητα» τους παγώνοντας τις καταθέσεις της νόμιμης Ισπανικής κυβέρνησης, επιβάλλοντας εμπάργκο πώλησης πολεμικού υλικού προς αυτήν και πιέζοντας τον Μπλουμ και το Λαϊκό Μέτωπο της Γαλλίας να απόσχει από κάθε ενέργεια βοηθείας προς τους Δημοκρατικούς.

Οι Σοβιετικοί από την πλευρά τους, μη θέλοντας να προκαλέσουν τη γηραιά Αλβιώνα, έσπευσαν να βοηθήσουν τους υπερασπιστές της δημοκρατίας αποστέλλοντας εμπειρογνώμονες και εξοπλισμό, τόσο όσο θα διασφαλιζόταν η αποτροπή κατάληψης της εξουσίας από τις δυνάμεις του Φράνκο.

Ελλάδα και Ισπανικός Εμφύλιος

Τα συναισθήματα, που προκάλεσε στην Ελλάδα η αδελφοκτόνος σύρραξη δεν είναι εύκολο να διακριβωθούν, αφού η εσωτερική πολιτική κατάσταση δεν άφηνε περιθώρια έκφρασης. Ο αστικός κόσμος και ο τύπος του, ανήσυχοι από το ενδεχόμενο μιας «ερυθράς μηχανορραφίας της 3ης Διεθνούς», τάχθηκαν ανεπιφύλακτα με το μέρος της Εθνικιστικής Ισπανίας. Ιδιαίτερα μάλιστα μετά την 4η Αυγούστου, οπότε και οι ειδήσεις τελούσαν υπό τη χειραγώγηση του «Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού», η γραμμή ήταν σταθερά αντιδραστική. Εώς και ο μεγάλος Ν. Καζαντζάκης, ανταποκριτής της συντηρητικής «Καθημερινής» στην Ισπανία, σε άρθρο του της 20ης Ιουλίου 1936 εξεδήλωσε το θαυμασμό του για τον Φράνκο και την αναγκαιότητα των ενεργειών του. Από την πλευρά της η επίσημη Ελληνική πολιτεία, δέσμια των ιδεολογικών της προσανατολισμών και της φρασεολογίας της, χρησιμοποιούσε τις εξελίξεις της Ισπανίας για να δικαιολογήσει το δικό της καταπιεστικό χαρακτήρα.

Παρόλα αυτά το επίσημο κράτος αναγκάστηκε εκ των συνθηκών να προβεί σε ένα παράδοξο. Κατά τη δεκαετία του ΄30 η Ελλάδα βρέθηκε προ αδιεξόδων, τόσο οικονομικών, όσο και πολιτικών. Η δυσχερής θέση της οικονομίας ανάγκασε την κυβέρνηση να προβεί σε αναστολή πληρωμών του εξωτερικού χρέους το Μάιο του 1932, ενώ παράλληλα η διεθνής κατάσταση υπαγόρευε την επιτακτική και άμεση ανάγκη για εξοπλισμούς. Η έκρηξη του Ισπανικού εμφυλίου, η σύσταση της «Επιτροπής μη Επεμβάσεως» σε αυτόν (Αύγουστος 1936) και η ανάγκη της νόμιμης Ισπανικής κυβέρνησης να αναζητήσει παράπλευρους ανεπίσημους διαύλους για την προμήθεια πολεμικού υλικού κατέστη μια χρυσή ευκαιρία για το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, όπως αυξήσει τα συναλλαγματικά αποθέματα του Ελληνικού κράτους. Ο Μεταξάς, παραβλέποντας τους ιδεολογικούς δεσμούς του με τον Φράνκο, σε συνεργασία με τον ευφυέστατο Μποδοσάκη, γενικό διευθυντή της «Ελληνικής Εταιρείας Πυριτιδοποιείου Καλυκοποιείου», οργάνωσαν το εμπόριο όπλων και φυσιγγίων προς τους δημοκρατικούς, επιχείρηση που εξελίχθηκε σε άκρως κερδοφόρα.

Ο Ελληνικός λαός και η συμμετοχή του στον Εμφύλιο της Ισπανίας

Η ανταρσία των στρατηγών, η προσπάθεια βίαιης αναστροφής της φιλελευθερης πορείας της Ισπανίας συνεκίνησε απλούς πολίτες σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι αφουγκράστηκαν το σπαραγμό της χειμαζομένης δημοκρατίας, το βρυχηθμό του ολοκληρωτισμού και της αντίδρασης, και έσπευσαν να υπερασπισθούν τη δικιά τους υπόθεσή ενάντια στα σχέδια των συναλλασσομένων (...). Πραγματικός ήρωας είναι ο ανώνυμος και χιλιάδες τέτοιοι διαφόρων εθνικοτήτων και πολιτικο-ιδεολογικών αποχρώσεων διείδαν στον αγώνα της Β Ισπανικής Δημοκρατίας την επερχόμενη λαίλαπα και συνέτρεξαν από την πρώτη στιγμή στο πλευρό της.

Το Δεκέμβριο του 1936, η Κομιντέρν αποφάσισε τη σύσταση τμημάτων εθελοντών, κομουνιστών και μη, οι οποίοι θα πολεμούσαν ενάντια στις δυνάμεις του Φράνκο και τα οποία έμειναν γνωστά ως «Διεθνείς Ταξιαρχίες». Στα τρία χρόνια, που διήρκεσε ο πόλεμος, 50.000 άνθρωποι από 55 χώρες, όλων των κοινωνικών στρωμάτων, αγωνίστηκαν για την ελευθερία. 10.000 από αυτούς δεν επέστρεψαν ποτέ. Στην Ελλάδα, καθώς λίγες μόνο ημέρες μετά το πραξικόπημα της Ισπανίας επεβλήθη το δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου (...), οι συνθήκες δεν ευνοούσαν τη συμμετοχή Ελλήνων εθελοντών, αφού η κυβέρνηση έκλεισε όλες τις εξόδους της χώρας. Παρ’ όλα αυτά ένας ανεξακρίβωτος αριθμός αγωνιστών, γύρω στους 300, έφθασαν στην Ιβηρική και πολέμησαν στο πλευρό των «Διεθνών Ταξιαρχιών».

Οι πιο πολλοί από αυτούς ήσαν Έλληνες και Κύπριοι του εξωτερικού, αν και ανάμεσα τους βρέθηκαν και αρκετοί γηγενείς. Τους τελευταίους βοήθησε η Ναυτεργατική Ένωση Ελλάδος, η οποία μεταφέρθηκε στη Μασσαλία, μετά την επικράτηση του Μεταξά. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων εθελοντών προέρχονταν από την εργατική τάξη, αν και συμμετείχαν και διανοούμενοι και επιστήμονες. Χαρακτηριστική η περίπτωση του Δημήτρη Γιωτόπουλου ή Βίττε, αρχειομαρξιστή και υπαρχηγού του Τρότσκυ, ο οποίος πολέμησε στο πλευρό του τροτσκυστικού POUM και τελικά συνελήφθη το 1937, όταν οι σταλινικοί αποφάσισαν να εκκαθαρίσουν τις αντίζυγες φράξιες των δημοκρατικών, ώστε να εμφανισθούν ως αποκλειστικοί μαχητές κατά του ολοκληρωτισμού.

Στο έργο του για τον Ισπανικό Εμφύλιο το 1940 ο Χέμινγουεϊ αναρωτήθηκε «Για ποιον κτυπά η καμπάνα;». Κι όμως αυτή είχε σημάνει αρκετά νωρίτερα, όταν οι ηγέτες του καπιταλιστικού κόσμου εθελοτυφλώντας μπρος στις ραγδαίες κοινωνικο-πολιτικές εξελίξεις, που ακολούθησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ανασκουμπώθηκαν στα κεκτημένα απολιθωμένοι μπρος στο δέος του Σοβιετικού πειράματος και υποβοήθησαν έμπρακτα τον σκοταδισμό και τον ολοκληρωτισμό. Αγνόησαν τη ρήση του Ταλλεϋράνδου: «Όλα μπορεί να τα κάνει κανείς με τις λόγχες, εκτός από το να καθήσει πάνω τους». Και πράγματι πριν περάσει πολύς καιρός έδρεψαν τους καρπούς της μονολιθικότητας τους και της υποκρισίας τους.

Ο ΑΡΙΘΜΟΣ 7

noreply@blogger.com (Slade) — Sun, 15 Nov 2009 07:29:06 PST

Στη μακρινή αρχαιότητα αποδιδόταν μεγάλη σημασία στους αριθμούς. Δεν υπήρχε λαός που να μην είχε κάποιο είδος φιλοσοφίας ή παράδοσης, και να μην έδινε μεγάλη σπουδαιότητα στους αριθμούς, όσον αφορά την εφαρμογή τους στα θρησκευτικά έθιμα, στην καθιέρωση των εορτών, των συμβόλων, των δογμάτων, ακόμα και στη γεωμετρική κατανομή των αυτοκρατοριών. Το μυστηριώδες αριθμητικό σύστημα του Πυθαγόρα φαίνεται ότι δεν ήταν κάτι εντελώς καινούργιο όταν εμφανίστηκε το 600 π.Χ. Το αποκρυφιστικό νόημα των διαφόρων αριθμητικών ψηφίων και των συνδυασμών τους αποτελούσε μέρος των διαλογισμών των σοφών κάθε λαού, και δεν είναι μακριά η ημέρα κατά την οποία η σημερινή σκεπτικιστική και άπιστη Δύση, υποχρεωμένη από την αιώνια κυκλική επιστροφή των γεγονότων, θα πρέπει να παραδεχτεί ότι σ’ αυτή την κανονική περιοδικότητα των εκ νέου επανερχόμενων συμβάντων, υπάρχει κάτι περισσότερο από μια τυφλή τύχη ή σύμπτωση. Ήδη οι Δυτικοί «σοφοί» μας άρχισαν να το παρατηρούν. Τώρα τελευταία, άνοιξαν τ’ αυτιά τους και άρχισαν να ασχολούνται με κύκλους, αριθμούς και όλα αυτά που μέχρι πριν λίγα χρόνια είχαν ρίζες στη λήθη, στα παλιά δωμάτια της μνήμης, με σκοπό να μην τα ξεκλειδώσουν ποτέ, παρά μόνο για να κοροϊδέψουν τις αλλόκοτες και παράδοξες προκαταλήψεις των «αντιεπιστημονικών» προγόνων τους.
Σαν μια τέτοια καινοτομία, η παλιά γερμανική εφημερίδα ‘DIE GEGENWART’ έχει ένα σοβαρό και σωστό άρθρο για «τη σημασία του αριθμού 7», το οποίο παρουσιάζει στους αναγνώστες της ως «Πολιτιστικό – ιστορικό Δοκίμιο». Αφού αναφέρουμε μερικά αποσπάσματα από το άρθρο αυτό, ίσως προσθέσουμε κάτι σ’ αυτό. Ο συγγραφέας του λέει:
«Ο αριθμός 7 θεωρούταν ιερός όχι μόνο απ’ όλα τα αναπτυγμένα έθνη της αρχαιότητας και της Ανατολής, αλλά έχαιρε μεγάλο σεβασμό και στα νεότερα έθνη της Δύσης. Η αστρονομική προέλευση αυτού του αριθμού προσδιορίζεται πέρα από κάθε αμφιβολία. Ο άνθρωπος, αισθανόμενος τον εαυτό του νοητικά αδύναμο, εξαρτήθηκε από τις ουράνιες δυνάμεις και παντού και πάντοτε υπέτασσε τη γη στον ουρανό. Έτσι, τα μεγαλύτερα και φωτεινότερα ουράνια σώματα έγιναν γι’ αυτόν οι σπουδαιότερες και οι ανώτερες δυνάμεις. Τέτοια σώματα ήταν οι πλανήτες, τους οποίους ολόκληρη η αρχαιότητα αριθμούσε σε επτά. Με την πάροδο του χρόνου μεταμορφώθηκαν σε επτά θεότητες. Οι Αιγύπτιοι είχαν επτά πρώτους και ανώτερους θεούς, οι Φοίνικες επτά Κάβειρους, οι Πέρσες τα επτά ιερά άλογα του Μίθρα, οι Πάρσοι επτά αγγέλους σε αντίθεση με επτά δαίμονες, και επτά ουράνιες κατοικίες σε αντιστοιχία με επτά κατώτερες περιοχές. Για να παρουσιάσουν καθαρότερα αυτή την ιδέα σε συγκεκριμένη μορφή, οι επτά θεοί συχνά απεικονιζόταν σαν μια επτακέφαλη θεότητα. Ολόκληρος ο ουρανός υποτασσόταν στους επτά πλανήτες, και έτσι σ’ όλα σχεδόν τα θρησκευτικά συστήματα βρίσκουμε επτά ουρανούς»

Ας δούμε τώρα μερικές εφαρμογές του αριθμού 7:

Η δοξασία στις Sapta Loka (επτά περιοχές) της βραχμανικής θρησκείας έχει παραμείνει πιστή στην αρχαϊκή φιλοσοφία, και ποιος ξέρει αν η ίδια ιδέα δεν προέρχεται από την Αρυαβάρτα, αυτή την κοιτίδα όλων των φιλοσοφιών και μητέρα όλων των μεταγενέστερων θρησκειών. Το αιγυπτιακό δόγμα της «μετεμψύχωσης», ή μετανάστευσης της ψυχής δίδασκε ότι υπήρχαν επτά καταστάσεις εξαγνισμού και προοδευτικής τελειοποίησης. Οι Βουδιστές όμως, δεν πήραν από την Αίγυπτο αλλά από τους Αρίους σοφούς της Ινδίας, την ιδέα για τα επτά στάδια προοδευτικής ανάπτυξης της ασώματης ψυχής, που παριστάνονται αλληγορικά στους ναούς τους με τα επτά πατώματα και τα ομπρελοειδή σκέπαστρα, τα οποία σταδιακά μειώνονται όσο πλησιάζουν την κορυφή της παγόδας. Στη μυστηριώδη λατρεία του Μίθρα υπήρχαν επτά πύλες, επτά βωμοί, επτά μυστήρια. Οι ιερείς πολλών ανατολικών εθνών υποδιαιρούνταν σε επτά βαθμούς, επτά σκαλιά οδηγούσαν στους βωμούς, ενώ στους ναούς έκαιγαν κεριά σε επτάφωτα κηροπήγια. Μερικές από τις τεκτονικές Στοές έχουν μέχρι σήμερα επτά και δεκατέσσερα σκαλιά.

Οι επτά πλανητικές σφαίρες χρησίμευαν επίσης σαν πρότυπο για διαιρέσεις κρατών και οργανισμών. Η Κίνα π.χ. ήταν χωρισμένη σε επτά επαρχίες και αρχαία Περσία σε επτά σατραπείες. Σύμφωνα με τον αραβικό θρύλο, επτά άγγελοι δροσίζουν τον ήλιο με πάγο και χιόνι για να μην κάνει στάχτη τη γη, ενώ επτά χιλιάδες άγγελοι φυσούν και βάζουν σε κίνηση τον ήλιο κάθε πρωί. Τα δύο παλαιότερα ποτάμια – ο Γάγγης και ο Νείλος – έχουν το καθένα από επτά εκβολές. Η Ανατολή είχε στην αρχαιότητα επτά μεγάλα ποτάμια: το Νείλο, τον Τίγρη, τον Ευφράτη, τον Όξο (Amu Darya), τον Ιαξάρτη (Syr Darya), τον Άραξο και τον Ινδό. Είχε επίσης επτά περίφημους θησαυρούς, επτά πόλεις γεμάτες χρυσό, επτά θαύματα του κόσμου κλπ. Ο αριθμός 7 παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην αρχιτεκτονική των ναών και των ανακτόρων. Η περίφημη παγόδα του Churingham περιβάλλεται από επτά τετράγωνα τείχη, ζωγραφισμένη με επτά διαφορετικά χρώματα ενώ στη μέση κάθε τείχους υπάρχει μια επταόροφη πυραμίδα. Το ίδιο υπήρχε και στην προκατακλυσμιαία εποχή στο ναό του Μπορσίπα – τώρα Birs Nimrud – που είχε επτά βάθρα που συμβόλιζαν τους επτά ομόκεντρους κύκλους των επτά σφαιρών, και το καθένα ήταν κτισμένο από τούβλα και μέταλλα τέτοια που να ανταποκρίνονται στα χρώματα του κυβερνώντος πλανήτη της σφαίρας που συμβόλιζε.

Μας λένε πως όλα αυτά είναι απομεινάρια του «παγανισμού», ίχνη προκαταλήψεων των παλιών λαών τα οποία, όπως οι κουκουβάγιες και οι νυχτερίδες σε σκοτεινή υπόγεια σπηλιά, πέταξαν μακριά για να μην ξαναγυρίσουν ποτέ πια μπροστά στο λαμπρό φως του χριστιανισμού. Αλλά αυτή είναι μια δήλωση που πολύ εύκολα ανασκευάζεται.
Ο συγγραφέας τού παραπάνω άρθρου της γερμανικής εφημερίδας, έχει συλλέξει εκατοντάδες περιπτώσεις για να δείξει ότι όχι μόνο οι παλαιοί χριστιανοί, αλλά ακόμα και οι σημερινοί έχουν διατηρήσει τον αριθμό 7 τόσο ιερό όσο και πριν, και μπορούν να βρεθούν χιλιάδες περιπτώσεις που να το αποδεικνύουν. Ας αρχίσουμε με τον αστρονομικό και το θρησκευτικό υπολογισμό των Ρωμαίων παγανιστών, που διαιρούσαν την εβδομάδα σε επτά ημέρες και θεωρούσαν την έβδομη ημέρα ως την πιο ιερή, αφιερωμένη στον Ήλιο ή τον Δία. Αν μας πουν όλα τα χριστιανικά έθνη ότι δεν έχουν πάρει από τους Ρωμαίους παγανιστές την Κυριακή τους, την ημέρα του Κυρίου, αλλά από τους Εβραίους θεϊστές, τότε γιατί δεν τηρείται το Σάββατο ως ημέρα του Κυρίου αντί της Κυριακής, ή της ημέρας του Ήλιου;

Στο Ινδικό έπος «Ραμαγιάνα» αναφέρονται επτά αυλές στις κατοικίες των Ινδών βασιλέων, ενώ επτά πύλες γενικά οδηγούσαν στους περίφημους ναούς και στις πόλεις της αρχαίας Ινδίας. Από πού όμως οι Frieslanders ή Έπαρχοι της χριστιανικής εποχής είχαν προσκολληθεί στον αριθμό επτά όταν διαιρούσαν τις επαρχίες και επέμεναν να πληρώνουν επτά φένιχ ως φόρο; Η Αγία Ρωμαϊκή και Χριστιανική αυτοκρατορία είχε επτά Εκλέκτορες. Οι δε Ούγγροι, μετανάστευσαν κάτω από την αρχηγία επτά Δουκών και ίδρυσαν επτά πόλεις που τώρα ονομάζονται Τρανσυλβανία.
Αν η παγανιστική Ρώμη χτίστηκε πάνω σε επτά λόφους, η Κωνσταντινούπολη είχε επτά ονόματα:Βυζάντιο, Αντωνία, Νέα Ρώμη, Πόλη του Κωνσταντίνου, Αυτή που χωρίζει τα Μέρη του Κόσμου, Πόλη με τους Επτά Λόφους και Πόλη με τους επτά Πύργους. Από τους Μωαμεθανούς πολιορκήθηκε επτά φορές, και αλώθηκε μετά από επτά εβδομάδες από τον έβδομο Σουλτάνο των Οσμανιδών.

Για τους Ανατολικούς λαούς, οι επτά πλανητικές σφαίρες αντιπροσωπεύονται από τους επτά κρίκους που φορούν οι γυναίκες στα επτά μέρη του σώματος – κεφάλι, λαιμό, χέρια, πόδια, αυτιά, μύτη και γύρω από τη μέση. Αυτοί οι επτά κρίκοι ή κύκλοι προσφέρονται μέχρι σήμερα από τους γαμπρούς της Ανατολής στις νύφες τους. Στα περσικά τραγούδια, η ομορφιά της γυναίκας αποτελείται από επτά θέλγητρα.
Οι επτά πλανήτες διατηρούν πάντα την ίδια απόσταση μεταξύ τους και περιστρέφονται στην ίδια τροχιά. Έτσι, μ’ αυτή την κίνηση μάς προβάλλεται η ιδέα της αρμονίας του Σύμπαντος. Μ’ αυτή την έννοια, ο αριθμός 7 έγινε ιδιαίτερα ιερός και ακόμα διατηρεί τη σπουδαιότητά του για τους αστρολόγους. Οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν τον αριθμό αυτό ως εικόνα και πρότυπο της θείας τάξης και της αρμονίας στη Φύση. Ήταν ο αριθμός που περιλάμβανε δύο φορές τον ιερό αριθμό τρία ή την τριάδα, στην οποία προστίθεται το ένα ή η θεία μονάδα. Όπως η αρμονία της Φύσης ηχεί στο πληκτρολόγιο του διαστήματος ανάμεσα στους επτά πλανήτες, έτσι και η αρμονία του ήχου που ακούγεται, λαμβάνει χώρα σε χαμηλότερο επίπεδο με τη μουσική κλίμακα των επτά τόνων. Από εκεί προέρχονται οι επτά αυλοί στη σύριγγα του θεού Πάνα (ή της Φύσης) των οποίων, το σταδιακά σημειούμενο μέγεθος απεικονίζει την απόσταση μεταξύ των πλανητών. Το ίδιο συμβαίνει και με την επτάχορδη λύρα του Απόλλωνα.

Αποτελούμενος από την ένωση του αριθμού τρία (σύμβολο της θείας τριάδας σε όλους τους λαούς, χριστιανικούς και παγανιστικούς) και του τέσσερα (σύμβολο των κοσμικών δυνάμεων ή στοιχείων), ο αριθμός 7 δείχνει συμβολικά την ένωση της θεότητας με το σύμπαν. Αυτή η Πυθαγόρεια ιδέα εφαρμόστηκε από τους χριστιανούς – κυρίως στο Μεσαίωνα – οι οποίοι χρησιμοποίησαν ευρέως τον αριθμό αυτό στο συμβολισμό της ιερής αρχιτεκτονικής τους. Έτσι, για παράδειγμα, ο περίφημος καθεδρικός ναός της Κολωνίας και η Εκκλησία των Δομινικανών στο Ρέγκενσμπουργκ αναπτύσσουν αυτό τον αριθμό και στις μικρότερες ακόμη αρχιτεκτονικές τους λεπτομέρειες. Ο μυστικιστικός αριθμός 7 δεν είχε μικρότερη σημασία στον κόσμο της διανόησης και της φιλοσοφίας. Η Ελλάδα είχε επτά σοφούς, και η εκπαίδευση των αγοριών στην αρχαία Σπάρτη άρχιζε στα επτά τους χρόνια,όπως και στην αρχαία Περσία. Είχε επτά ελεύθερες τέχνες – γραμματική, ρητορική, διαλεκτική, αριθμητική, γεωμετρία, μουσική, αστρονομία, όπως και ο χριστιανικός Μεσαίωνας.

Στο Μεσαίωνα ένας όρκος έπρεπε να δοθεί μπροστά σε επτά μάρτυρες και αυτός προς τον οποίο δινόταν, ραντιζόταν επτά φορές με αίμα. Οι λιτανείες γύρω από τους ναούς γινόταν επτά φορές και οι πιστοί έπρεπε να γονατίσουν επτά φορές πριν προφέρουν ευχή. Οι Μωαμεθανοί προσκυνητές γυρίζουν γύρω από την ιερή πέτρα Καάμπα, επτά φορές. Τα ιερά σκεύη κατασκευάζονται από χρυσό και ασήμι που έχουν εξαγνιστεί επτά φορές.
Η τοποθεσία των παλαιών γερμανικών «δικαστηρίων» οριζόταν από επτά δένδρα, κάτω από τα οποία κάθονταν επτά δικαστές που απαιτούσαν επτά μάρτυρες. Απειλούσαν τον ένοχο με επταπλή τιμωρία, ενώ απαιτούσαν επταπλό εξαγνισμό για την επταπλή ανταμοιβή που υπόσχονταν στον ενάρετο. Όλοι γνωρίζουν τη μεγάλη σπουδαιότητα που δίνουν στη Δύση στον έβδομο γιο ενός έβδομου γιου. Στη Γερμανία, ο βασιλιάς και αυτοκράτορας δεν μπορεί να αρνηθεί να βαφτίσει έναν έβδομο γιο, ακόμα κι αν είναι γιος ζητιάνου. Στην Ανατολή, όταν συμφιλιώνονται ύστερα από φιλονικία ή όταν υπογράφουν συνθήκη ειρήνης, οι αρχηγοί ανταλλάσσουν επτά ή σαράντα εννιά (επτά φορές επτά) δώρα.

Αν προσπαθήσουμε να αναφέρουμε όλα τα πράγματα που περιλαμβάνονται σ’ αυτό το μυστηριώδη αριθμό, θα χρειαστούμε μια ολόκληρη βιβλιοθήκη. Ας τελειώσουμε λοιπόν αναφέροντας λίγα μόνο ακόμη: Οι θρυλικοί πόλεμοι διαρκούσαν επτά χρόνια, επτά μήνες και επτά ημέρες. Οι μαχόμενοι ήρωες ήταν επτά, ή εβδομήντα ή επτακόσιοι, ή επτά χιλιάδες. Οι πριγκίπισσες στα παραμύθια έμεναν επτά χρόνια μαγεμένες και οι μπότες του περίφημου γάτου δρασκέλιζαν επτά λεύγες. Στις χριστιανικές θρησκείες – Ρωμαιοκαθολικών και Ορθόδοξων – το παιδί δεν είναι υπεύθυνο για κανένα έγκλημα μέχρι τα επτά του χρόνια, και αυτή είναι η κατάλληλη ηλικία για να πάει να εξομολογηθεί, κλπ.

Αν οι Ινδουιστές σκεφτούν τον Μανού τους και θυμηθούν το περιεχόμενο των παλιών στίχων των Σάστρας, θα βρουν δίχως αμφιβολία, την προέλευση όλου αυτού του συμβολισμού. Πουθενά αλλού ο αριθμός 7 δεν είχε τόσο κυρίαρχη θέση όσο στους παλιούς Αρίους της Ινδίας. Δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε τους επτά σοφούς Ρίσις, τους επτά κόσμους, τις επτά ιερές πόλεις, τα επτά ιερά νησιά, τις επτά ιερές θάλασσες, τα επτά ιερά βουνά, τις επτά ερήμους, τα επτά ιερά δένδρα κλπ, για να δούμε τη δυνατότητα της υπόθεσης. Τόσο οι Άριοι όσο και οι Βραχμάνοι της Ινδίας δεν δανείστηκαν ποτέ τίποτε και ήταν υπερβολικά περήφανοι και αποκλειστικοί γι’ αυτό.

Αυτό λοιπόν είναι το μυστήριο και η ιερότητα του αριθμού 7.

Έλενα Μπλαβάτσκυ
(Περιοδικό “The Theosophist”, Ιούνιος 1880)

279 π.Χ. : Η ΜΑΧΗ ΜΕΤΑΞΥ ΓΑΛΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΤΩΛΩΝ ΣΤΑ ΚΟΚΚΑΛΙΑ

noreply@blogger.com (ΜΥΘΟΓΕΝΕΙΑ) — Sat, 14 Nov 2009 02:28:33 PST

Το 279 π.Χ. πολυάνθρωπη στρατιά Γαλατών (200 χιλιάδες) με αρχηγό τον Βρέννο Β' πραγματοποίησε εισβολή στη Μακεδονία και προχώρησε στη Θεσσαλία, λεηλατώντας και καταστρέφοντας τα πάντα. Μπροστά στον κίνδυνο συμμαχούν, τότε, οι ελεύθερες πόλεις της κεντρικής Ελλάδος (Αιτωλία, Βοιωτία, Λοκρίδα, Φωκίδα, Μέγαρα και Αθήνα) και αναθέτουν την αρχηγία του ελληνικού στρατού (30 χιλιάδες περίπου) στον Αθηναίο στρατηγό Κάλλιππο τον Μοιροκλέους. Οι Γαλάτες, έχοντας ως πρώτο στόχο το Μαντείο των Δελφών όπου υπήρχαν θησαυροί, κατέβηκαν από τη Θεσσαλία στη Φθιώτιδα και, αφού πέρασαν το Σπερχειό, λεηλάτησαν την Ηράκλεια και επιτέθηκαν στους 'Ελληνες που είχαν πάρει θέσεις στο στενό των Θερμοπυλών. Στη σύγκρουση οι Έλληνες, αν και ήταν πολύ λιγότεροι, αντιστάθηκαν
με γενναιότητα και ανάγκασαν τους Γαλάτες να υποχωρήσουν.

Ο Βρέννος, τότε, για να εξασθενήσει την παράταξη των Ελλήνων, έστειλε, για αντιπερισπασμό, 40 χιλιάδες Γαλάτες εναντίον της Αιτωλίας με την ελπίδα ότι, έτσι, θα αναγκαζόνταν οι Αιτωλοί να φύγουν από τις Θερμοπύλες για να υπερασπίσουν τη χώρα τους. Το τμήμα αυτό των Γαλατών, με αρχηγούς τον Ορεστόριο και τον Κόμβουτιν, πέρασε το Σπερχειό προς τα πίσω, και μέσω της Θεσσαλίας εισέβαλε στην Ευρυτανία που αποτελούσε μέρος της Αιτωλίας. Οι βάρβαροι βρήκαν τη χώρα των Αιτωλών ανυπεράσπιστη και διέπραξαν φοβερά ανοσιουργήματα. Έσφαξαν γέροντες και νήπια, απ' τα οποία έπιναν το αίμα και έτρωγαν τις σάρκες, τις δε γυναίκες μεταχειρίστηκαν με φοβερούς εξευτελισμούς, βιάζοντάς τες μέχρι θανάτου. Την καταστροφική μανία των Γαλατών δέχθηκε προπαντός το Κάλλιο, που φέρεται ως πρωτεύουσα της Αιτωλίας και εντοπίζεται στο χώρο του σημερινού Κλαυσείου. Όταν οι Γαλάτες ολοκλήρωσαν την καταστροφή και έκαψαν το Κάλλιο, επέστρεφαν από τον ίδιο δρόμο για να συναντήσουν το κύριο σώμα του βαρβαρικού στρατού στις Θερμοπύλες.

Αλλα ο ίδιος δρόμος τους έφερε πάλι στον φυσικό αυχένα (τα Κοκκάλια), από τον οποίο είχαν εισβάλει στην Αιτωλία. Εκεί όμως βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις οκτώ πλέον χιλιάδες Αιτωλούς που κατέφθασαν από τις Θερμοπύλες με τους στρατηγούς των Πολύαρχον, Πολύφρονα και Λαοκράτη. Αλλά και οι Καλλιείς όπως και οι άλλοι Ευρυτάνες κατεδίωκαν τους επιδρομείς, ζητώντας εκδίκηση για όσα έπραξαν σε βάρος τους. Ο Παυσανίας λέγει, ότι στην καταδιωκτική εκστρατεία πήραν μέρος εθελοντικά και γυναίκες, γιατί μισούσαν τους Γαλάτες περισσότερο από τους άνδρες. Η σύγκρουση υπήρξε σφοδρότατη και συνεχίστηκε για μέρες.
Όπως φαίνεται, οι Γαλάτες είχαν κυκλωθεί και οι περισσότεροι εξοντώθηκαν από τους Αιτωλούς. Λείψανα από την φονικότατη εκείνη μάχη υπάρχουν και σήμερα. Απειράριθμα θρυμματισμένα κόκαλα βρίσκονται σκορπισμένα στο έδαφος, απ' τα οποία η τοποθεσία ονομάζεται "ΚΟΚΚΑΛΙΑ". Παλαιότερα, που στην περιοχή καλλιεργούσαν σίκαλη από το γειτονικό χωριό Κρίκελλο, το υνί έφερνε στην επιφάνεια και τεμάχια από διάφορα εξαρτήματα και όπλα.

[γαλατικός πέλεκυς που βρέθηκε στο σημείο της μάχης]

Όσοι από τους Γαλάτες κατόρθωσαν να σωθούν, έτρεξαν να περάσουν το Σπερχειό, για να ενωθούν με το κύριο σώμα του βαρβαρικού στρατού στις Θερμοπύλες. Εκεί όμως τους περίμεναν οι Θεσσαλοί και οι Μαλιείς που τόσους πολλούς εσκότωσαν από αυτούς, ώστε δεν σώθηκε κανένας να φθάσει στην πατρίδα του (Παυσανίας). Αλλά και οι άλλοι Γαλάτες, ο κύριος όγκος, αν και διέσπασαν την άμυνα των Ελλήνων στις Θερμοπύλες με κυκλωτικό ελιγμό μέσω της Οίτης, και βάδισαν εναντίον των Δελφών, δεν είχαν καλύτερη τύχη, γιατί νικήθηκαν. Ο ίδιος ο Βρέννος, αφού τραυματίστηκε, αυτοκτόνησε, πίνοντας άφθονο δυνατό κρασί (άκρατον οίνον).

Οι υπόλοιποι Γαλάτες επιστρέφοντας μέσω Θεσσαλίας προς τη Μακεδονία και Θράκη, αποδεκατίστηκαν υπό λοιμού, ψύχους και μαχαίρας. (Παπαρρηγόπουλος)Ανάλογη με τον κίνδυνο, που διέτρεξε η Ελλάδα από την επιδρομή εκείνη των Γαλατών, υπήρξε η αναγνώριση και η τιμή προς τους Αιτωλούς από τους άλλους Έλληνες, γιατί αυτοί, οι Αιτωλοί, κυριολεκτικά συντρίψανε τους Γαλάτες στα ΚΟΚΚΑΛΙΑ και διέσωσαν την ελευθερία της Ελλάδος, όπως άλλοτε οι Αθηναίοι στον Μαραθώνα.Οι Αιτωλοί, τέλος, φιλοτέχνησαν ηρωϊκή μορφή οπλισμένης γυναίκας, που καθόταν επάνω σε γαλατικές ασπίδες και συμβόλιζε την Αιτωλία.
Το μνημείο αυτό της νίκης στα ΚΟΚΚΑΛΙΑ, ανέθεσαν οι Αιτωλοί στο ιερό των Δελφών.

[φωτ.: από τα εγκαίνια του μνημείου στα Κοκκάλια Κρικέλλου το 1989]

Την 8η Ιουλίου 1989 σε μια σεμνή άλλα και επιβλητική γιορτή που οργάνωσε ο Σύλλογος των εν Αθήναις και απανταχού Κρικελλιωτών Ευρυτανίας και όλων των χωριών του τ. Δήμου Ευρυτάνων (νυν Δομνίστας) και με την παρουσία της Εκκλησίας, των αρχόντων της Πολιτείας, της Αστυνομίας, πολλών ευρυτανικών Συλλόγων και Σωματείων, καθώς και πλήθος λαού απ’ όλα τα μέρη, έγιναν τα αποκαλυπτήρια αυτού του Μνημείου από τον αείμνηστο –πια- πρόεδρο της Κοινότητας Κρικέλλου Κων. Πανάρα. Όλοι εντυπωσιασθήκαν και θαύμασαν το μεγαλόπρεπο Μνημείο και διάβασαν και ξαναδιάβασαν το επί της στήλης επίγραμμα:

279π.Χ. προμαχούντων των Ευρυτάνων-Αιτωλών
συνετρίβησαν οι Γαλάτες κατά κράτος!

[Το μνημείο στα Κοκκάλια Κρικέλλου]

πηγές: freehellenes
krikelofun.gr
eyrytanikostipos

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

ΕΤΣΙ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ: ΟΙ ΔΕΛΦΟΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΣΕ ΒΟΘΡΟ...

noreply@blogger.com (ΜΥΘΟΓΕΝΕΙΑ) — Sat, 14 Nov 2009 01:53:12 PST

Boθρολύματα από τις τουαλέτες του Μουσείου Δελφών πέφτουν μέσα στον αρχαιολογικό χώρο!

Το έγγραφο που έφεραν στην δημοσιότητα οι «Ενεργοί Πολίτες Φωκίδας» αποκαλύπτει ότι μετά από αυτοψία υπαλλήλου της Νομαρχίας Φωκίδας, η προϊσταμένη του τμήματος Δημόσιας Υγιεινής, Σ. Αθανασοπούλου, ενημερώνει τον Δήμο Δελφών και την διεύθυνση του μουσείο ότι τα λύματα χύνονται μέσα στον περιβάλλοντα χώρο του αρχαιολογικού χώρου!
Μάλιστα τους προτείνει την άμεση διακοπή παροχέτευσης λυμάτων και την σύνδεση του αγωγού με το κεντρικό αποχετευτικό δίκτυο του δήμου.

ΠΗΓΗ: thiva-press

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια...Οι λέξεις αίσχος και ντροπή δεν είναι αρκετές να περιγράψουν την κατάσταση...

Βιοτρομοκρατία: η νέα αόρατη απειλή

noreply@blogger.com (Slade) — Fri, 13 Nov 2009 07:26:15 PST

του Γιώργου Στάμκου

Μια αόρατη απειλή κρέμεται τα τελευταία χρόνια πάνω από τις μεγαλουπόλεις της Αμερικής, κλονίζοντας εκείνη τη μακάρια αίσθηση ασφάλειας που είχε καλλιεργηθεί μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου στους πολίτες της μοναδικής παγκόσμιας υπερδύναμης. Η απειλή αυτή ονομάζεται βιοτρομοκρατία (Bioterrorism) και αφορά την πιθανότητα τρομοκρατικής επίθεσης με θανατηφόρους μικροοργανισμούς στην καρδιά κάποιας αμερικανικής μεγαλούπολης. Η βιοτρομοκρατία ξυπνά τους χειρότερους εφιάλτες των Αμερικανών, καταλαμβάνοντας τη θέση που προηγουμένως κατείχε ο πυρηνικός τρόμος στην κορυφή του πάνθεον των αμερικανικών μαζικών φοβιών.

Οι Αμερικανοί φοβούνται ξανά. Όχι πλέον τα πυρηνικά «μανιτάρια», αλλά αόρατους υπερφονικούς μικροοργανισμούς. Όχι την έκρηξη μιας ατομικής βόμβας, αλλά το ξέσπασμα μιας επιδημίας που ίσως ξεκινήσει μ’ ένα «αθώο» φτάρνισμα.

Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 οι Αμερικανοί αισθάνθηκαν για πρώτη φορά ευάλωτοι και ανασφαλείς μέσα στην ίδια τους την πατρίδα. Στο πλαίσιο αυτού του φοβικού κλίματος αναδύθηκε και ο «μπαμπούλας» της βιοτρομοκρατίας, που για πολλούς θεωρείται η μεγαλύτερη απειλή του 21ου αιώνα. Οι Αμερικανοί αισθάνονται γυμνοί απέναντι στη νέα αόρατη απειλή και φοβούνται. Η απειλή της βιοτρομοκρατίας απέκτησε μυθικές διαστάσεις κυρίως εξαιτίας του Χόλιγουντ, που φρόντισε να παρουσιάσει διάφορα σενάρια ψυχωτικών εγκληματιών οι οποίοι χρησιμοποιούσαν ιούς, τοξίνες και δηλητήρια για πολιτικές δολοφονίες. Η καλλιέργεια κλίματος πανικού για ιούς και μικρόβια είναι πλέον κάτι το συνηθισμένο στις ΗΠΑ.

Το καλοκαίρι του 2002 κάποια θανατηφόρα περιστατικά μόλυνσης από τον «ιό του Νείλου», ο οποίος προκαλεί εγκεφαλίτιδα, ήταν αρκετά για να κάνουν μια χώρα 280 εκατομμυρίων κατοίκων να χάσει τον ύπνο της. Βέβαια τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, που γνωρίζουν καλά πώς να καλλιεργούν και να διαχειρίζονται τις φοβίες του αμερικανικού λαού, ήταν αυτά που πυροδότησαν μια κρίση πανικού στην Αμερική, κάνοντας λόγο για «πραγματική επιδημία», τη στιγμή που από το 1999 μόλις 29 Αμερικανοί έχασαν τη ζωή τους από τον περιβόητο «ιό του Νείλου». Αυτή η υπερβολική αντίδραση των Αμερικανών σ’ έναν ιό, συνηθισμένο σε Αφρικανούς, Άραβες και Μεσογειακούς Ευρωπαίους, ο οποίος μεταφέρεται με κουνούπια και προκαλεί θάνατο σ’ ένα πολύ μικρό ποσοστό των μολυσμένων, δείχνει πως η αλαζονική Αμερική είναι πράγματι θύμα μιας νέας μαζικής φοβίας, της βιοτρομοκρατίας. Εκμεταλλευόμενη το όλο φοβικό σύμπλεγμα των Αμερικανών η κυβέρνηση Μπους, προικοδότησε το επιστημονικό, ιατροφαρμακευτικό και στρατιωτικό κατεστημένο της χώρας με δισεκατομμύρια δολάρια προκειμένου να βρει τρόπους αντιμετώπισης της βιοτρομοκρατίας και προστασίας του πληθυσμού σε περίπτωση μαζικής βιοτρομοκρατικής επίθεσης.

Η βιοτρομοκρατία στις ΗΠΑ

Αν και μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 τα μέσα μαζικής επικοινωνίας της Αμερικής άρχισαν να αναφέρονται πολύ συχνά στην απειλή μιας βιολογικής επίθεσης από τρομοκράτες, εντούτοις η βιοτρομοκρατία δεν είναι καινούριο φαινόμενο.

Πολύ πριν από το τρομοκρατικό κτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου οι ΗΠΑ ανησυχούσαν για το ενδεχόμενο μιας βιοτρομοκρατικής επίθεσης. Ανακαλύπτοντας ότι το ενδεχόμενο και μόνο εξαπόλυσης ενός επικίνδυνου μικροοργανισμού, όπως είναι ο βάκιλος του άνθρακα, πανικοβάλλει τον κόσμο, οι ισλαμιστές τρομοκράτες (και όχι μόνον αυτοί) είναι σχεδόν σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα υποκύψουν στον πειρασμό να εκμεταλλευτούν τη χρήση βιολογικών όπλων για εκβιασμούς ή ακόμη και για «τυφλά κτυπήματα». Για ν’ αντιμετωπιστεί λοιπόν ένα τέτοιο ενδεχόμενο πραγματοποιήθηκαν σε ορισμένες αμερικανικές πόλεις ασκήσεις ετοιμότητας για την αντιμετώπιση μιας υποτιθέμενης βιολογικής επίθεσης. Το θέαμα ωστόσο των αλαφιασμένων πεζοναυτών με «διαστημικές στολές» να τρέχουν στους δρόμους της Νέας Υόρκης, προκάλεσε δικαιολογημένο πανικό στον κόσμο.

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 η γηγενής βιοτρομοκρατία με τις επιστολές άνθρακα κόστισε τη ζωή σε πέντε ανθρώπους, μόλυνε 12 και προκάλεσε ανυπολόγιστες οικονομικές απώλειες και χάος στα ταχυδρομεία και τη διοικητική μηχανή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο «βιολογικός γιουναμπόμπερ» επικηρύχθηκε για 2,5 εκατομμύρια δολάρια, τα μισά χρήματα από όσο επικηρύχθηκε το κεφάλι του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Τελικά αποδείχθηκε πως ήταν ένας Αμερικανός βιολόγος.

Πάντως οι ΗΠΑ δεν είναι εντελώς ανυπεράσπιστες απέναντι σε βιολογική επίθεση. Ειδικότερα όσον αφορά τον άνθρακα ο Αμερικανικός Στρατός και το FBI διαθέτουν μια συσκευή βιοανίχνευσης που εντοπίζει το μικρόβιο σε μόλις 20 δευτερόλεπτα και σημαίνει αμέσως συναγερμό. Οι ΗΠΑ διαθέτουν εξοπλισμό (μάσκες και στολές), αντιβιοτικά και εμβόλια, καθώς κι ένα εκτεταμένο δίκτυο εργαστηρίων, όπου μελετούνται οι μικροοργανισμοί για την ταχεία παραγωγή αντιδότων.

Τον Αύγουστο του 2002 το αμερικανικό Κογκρέσο αποφάσισε να διαθέσει 6 δισεκατομμύρια δολάρια για την προστασία πληθυσμού των ΗΠΑ έναντι ενδεχόμενων βιοτρομοκρατικών επιθέσεων. Στις 5 Φεβρουαρίου του 2002 ο πρόεδρος Μπους –ο οποίος διαθέτει μετοχές από εταιρείες παρασκευής εμβολίων– πήρε μια γεύση από μια άσκηση αντιμετώπισης βιοτρομοκρατικής επίθεσης, με τη χρήση δικτύων έγκαιρης παρακολούθησης και μεταφορά προσβληθέντων ασθενών. Παρακολούθησε τη διαχείριση ενός ενδεχόμενου ξεσπάσματος επιδημίας, με την ανάλυση κλινικών πληροφοριών για 1.000 ασθενείς σε 17 διαφορετικά νοσοκομεία. Πριν από την 11η Σεπτεμβρίου η αμερικανική κυβέρνηση ξόδευε λιγότερα από 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια για την προστασία από βιολογικές επιθέσεις. Έπειτα από αυτή την ημερομηνία αποφάσισε να αυξήσει το κονδύλι βιοπροστασίας στα 10 δισεκατομμύρια δολάρια για τα επόμενα δύο χρόνια. Στόχος είναι τα εμβόλια να καλύπτουν το σύνολο του αμερικανικού πληθυσμού. Η ανάγκη παραγωγής και αποθήκευσης εμβολίων κατά της ευλογίας έχει επισημανθεί κι από τον Ρίτσαρντ Πρέστον, γνωστό συγγραφέα των βιβλίων Θερμή Ζώνη και Περιστατικό Κόμπρα, τα οποία συγκλόνισαν την αμερικανική κοινή γνώμη. Τα βιβλία αυτά έκαναν λόγο για ξέσπασμα επιδημίας Έμπολα στην πολιτεία της Ουάσιγκτον και για βιοτρομοκρατική επίθεση στη Νέα Υόρκη.

Σήμερα στις ΗΠΑ περισσότερα από 1.400 ερευνητικά ινστιτούτα, πανεπιστήμια, ιατρικές σχολές και κέντρα υγείας ασχολούνται με την έρευνα και την προστασία από επιθέσεις με βιολογικά όπλα. Πολλά από αυτά τα εργαστήρια στις ΗΠΑ ερευνούν τη δράση και τη φονικότητα των μικροοργανισμών, ώστε να τα χρησιμοποιήσουν παράνομα ως πιθανά στρατιωτικά βιολογικά όπλα. Πραγματικό «φρούριο των ιών» είναι το USAMRIID (Αμερικανικό Στρατιωτικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Μεταδοτικών Ασθενειών), που βρίσκεται σε μια απομακρυσμένη γωνιά του Μέριλαντ. Πίσω από συρματοπλέγματα και κάμερες που παρακολουθούν τα πάντα σε 24ωρη βάση, βρίσκεται ένα κτίριο από μπετόν κι ατσάλι χωρίς παράθυρα. Μέσα σ’ αυτό φυλάσσονται όλα τα είδη των γνωστών μικροοργανισμών και όλα τα δείγματα βιολογικών όπλων που έχουν κατασκευάσει οι ΗΠΑ από το 1960 μέχρι σήμερα. Το αμερικανικό πρόσωπο του βιολογικού εφιάλτη είναι ίσως και το πιο τρομακτικό.

Μυστικοί βιολογικοί πόλεμοι

Η πρώτη αναφορά για «βιολογικά όπλα» μάς έρχεται από το μακρινό 1346, όταν οι Τάταροι πετούσαν με καταπέλτες πτώματα θυμάτων της πανούκλας μέσα στην πολιορκούμενη πόλη της Κάφφα (Κριμαία). Οι Ινδιάνοι της Αμερικής λέγεται πως μολύνθηκαν σκόπιμα με τον ιό της ευλογίας, που τους μεταδόθηκε από μολυσμένες κουβέρτες. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου υπολογίζεται πως το 20% των στρατιωτών στο Δυτικό Μέτωπο σκοτώθηκε από ένα συγγενή των βιολογικών όπλων: τα χημικά αέρια.

Μεθοδικές έρευνες για βιολογικά όπλα έκαναν και οι Ιάπωνες στη Μαντζουρία κατά τη δεκαετία του 1930. Μελέτησαν τις επιδράσεις της βουβωνικής πανώλης, του άνθρακα, της βοτουλιάσης (τοξίνη), της βρουκέλωσης, της χολέρας, της ευλογιάς και του τύφου, πάνω σε άτυχους Κινέζους αιχμαλώτους που χρησιμοποιούσαν για πειραματόζωα. Πειραματίστηκαν επίσης και στις πολεμικές εφαρμογές των παθογόνων μικροοργανισμών κατασκευάζοντας κεραμικές «βόμβες» που περιείχαν μολυσμένους ψύλλους. Προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις πρωτόγονες βιολογικές βόμβες κατά των Κινέζων, αλλά μια αναπάντεχη μεταβολή της κατεύθυνσης του ανέμου έφερε το μολυσμένο αέρα κατά πάνω τους με αποτέλεσμα το θάνατο 10.000 Γιαπωνέζων στρατιωτών. Όταν η Ιαπωνία έχασε τον πόλεμο και συνθηκολόγησε με τις ΗΠΑ, «τιμωρήθηκε» με την εξαγωγή όλων των βιολογικών πληροφοριών που κατείχε στην Αμερική.

Στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου η Βρετανία ανέπτυξε στελέχη του άνθρακα με σκοπό να μολύνει τη ζωική παραγωγή της Γερμανίας. Αποθήκευσε μάλιστα και μεγάλες ποσότητες εμβολίων σε περίπτωση που οι Γερμανοί επιτίθονταν πρώτοι. Στο νησάκι Gruinard της Σκοτίας, όπου το 1942-43 διεξήχθησαν δοκιμές ρίψης άνθρακα σε πρόβατα, οι σπόροι του βακίλου παρέμειναν ενεργοί μέχρι το 1987!

Οι Σοβιετικοί διέθεταν πολλά ερευνητικά προγράμματα παραγωγής φονικών μικροοργανισμών. Το 1979 μια έκρηξη έλαβε χώρα στις κακόφημες εγκαταστάσεις έρευνας και παραγωγής βιολογικών όπλων στο Sverdlovsk. Περισσότεροι από χίλιοι άνθρωποι πέθαναν, υποφέροντας από πολύ υψηλό πυρετό. Το 1977 «κυνηγοί ιών» του αμερικανικού CDC (Center for Disease Control and Prevention) συνάντησαν στη Λιβερία τέσσερις Σοβιετικούς «επιστήμονες», που στάλθηκαν εκεί για να ερευνήσουν τον «πυρετό Λάσσα», ένα είδος ιού που προκαλεί αιμορραγικό πυρετό και ανήκει στην ίδια οικογένεια ιών με τους Marburg και Ebola. Όπως αποδείχθηκε, οι Σοβιετικοί δεν ήταν βιολόγοι, αλλά πράκτορες που ήθελαν απλώς να πάρουν κάποια δείγματα του ιού. Αυτό αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο για τη στρατιωτική χρήση των ιών. Η KGB χρησιμοποιούσε επίσης θανατηφόρους μικροοργανισμούς για να εξολοθρεύσει τους στόχους της. Το 1978 ο Γκεόργκι Μαρκόφ, ένας εξόριστος Βούλγαρος δημοσιογράφος, έπεσε θύμα βιολογικής επίθεσης τρυπημένος από τη μύτη μιας ομπρέλας που περιείχε μια πανίσχυρη τοξίνη, που λέγεται ricin. Ο θάνατός του επήλθε μέσα σε λίγες ώρες. Το 1994 Δυτικές μυστικές υπηρεσίες ανέφεραν ότι το ρωσικό πρόγραμμα ανάπτυξης βιολογικών όπλων συνεχιζόταν συγκαλυμμένα και στόχευε στην ανάπτυξη μιας «υπερ-επιδημίας» απέναντι στην οποία δεν θα υπήρχε αντίδοτο. Την άνοιξη του 1998 οι Ρώσοι κατέστρεψαν εκατοντάδες τόνους άνθρακα, μια ποσότητα ικανή να εξολοθρεύσει τον ανθρώπινο πληθυσμό αρκετές φορές. Οι Ρώσοι διαθέτουν ακόμη αρκετά μεγάλη ποσότητα σπόρων του άνθρακα.

Οι Αμερικανοί ξεκίνησαν τις έρευνές τους για τα βιολογικά όπλα στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Στο βιβλίο του The United States and Biological Warfare: Secrets From the Early Cold War o Stephen Endicott καταγράφει το αμερικανικό πρόσωπο του εφιάλτη. Σύμφωνα μ’ αυτό ο Ουίνστον Τσόρτσιλ επιθυμούσε να «ξεμπερδεύει» με τους Γερμανούς από το 1944 χρησιμοποιώντας περίπου 500.000 βόμβες άνθρακα κατασκευασμένες στις ΗΠΑ. Και οι ΗΠΑ, οι οποίες κατηγόρησαν τους Ιάπωνες στρατηγούς του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου για εγκληματίες πολέμου, επειδή χρησιμοποίησαν για βιολογικά πειράματα Κινέζους κρατούμενους στη Μαντζουρία, αξιοποίησαν τα αποτελέσματα των ερευνών τους προκειμένου να αναπτύξουν για λογαριασμό τους ένα βιολογικό οπλοστάσιο. Με τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου η νικήτρια Αμερική συγκέντρωσε τα σχετικά στοιχεία κι από τις βιολογικές έρευνες των ηττημένων Γερμανών. Το 1951 στο οπλοστάσιο της αμερικανικής αεροπορίας περιλήφθηκε και η βόμβα «καταστροφής γεωργικών καλλιεργειών». Λίγο αργότερα η κομουνιστική Βόρεια Κορέα κατηγόρησε την Αμερική ότι χρησιμοποίησε βιολογικά όπλα στον πόλεμο της Κορέας (1953-1956). Οι αμερικανικές έρευνες συνεχίστηκαν στο Fort Detrick του Μέριλαντ, όπου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 εκτελούνταν σε πειράματα βιολογικών όπλων πάνω από 60.000 ζώα το μήνα! Την ίδια περίοδο το βιολογικό οπλοστάσιο αποτελούνταν από τρία θανατηφόρα στελέχη μικροβίων με κυριότερο το βάκιλο του άνθρακα. Περιείχε επίσης κι άλλα τέσσερα λιγότερο θανατηφόρα στελέχη: της βρουκέλωσης, του Q-Πυρετού, της εγκεφαλίτιδας των αλόγων της Βενεζουέλα και της Β εντεροτοξίνης. Ταυτόχρονα μελετούσε και δεκάδες άλλα μικρόβια και ιούς, με σκοπό τη στρατιωτική τους εφαρμογή. Όλοι αυτοί οι επικίνδυνοι μικροοργανισμοί υποτίθεται ότι καταστράφηκαν από το 1971 ως το 1973 βάσει της Συνθήκης Βιολογικού Πολέμου (1972). Στην πραγματικότητα όμως η ανάπτυξή τους συνεχίστηκε μυστικά και με πρόσχημα την έρευνα για την παρασκευή αντιβιοτικών, εμβολίων και αντιδότων. Η Αμερική αρνείται πάντως επίσημα ότι αναπτύσσει βιολογικά όπλα, εστιάζοντας την προσοχή της αποκλειστικά στην αντιμετώπιση της βιοτρομοκρατίας.

Το οπλοστάσιο του τρόμου

Η απειλή της βιοτρομοκρατίας εισάγει με το χειρότερο τρόπο την ανθρωπότητα στον 21ο αιώνα. Σύμφωνα με εκτίμηση ειδικής επιτροπής του αμερικανικού Κογκρέσου απαιτούνται τουλάχιστον 200 εκατομμύρια δολάρια (χωρίς να υπολογιστούν τα δυσεύρετα υλικά, η υποδομή και οι εξειδικευμένοι επιστήμονες που χρειάζονται) για να κατασκευάσει κάποια χώρα ή οργάνωση μια πυρηνική βόμβα. Για να δημιουργηθεί επίσης ένα απλό χημικό οπλοστάσιο απαιτούνται δεκάδες εκατομμύρια δολάρια, καθώς και αντίστοιχη υποδομή. Για να στηθεί ωστόσο ένα πλήρες βιολογικό οπλοστάσιο δεν απαιτούνται πάνω από 10 εκατομμύρια δολάρια.

Στοιχεία που παρουσιάστηκαν το 1969 σε μια σχετική συζήτηση στον ΟΗΕ αναφέρουν ότι «για μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση κατά του άμαχου πληθυσμού, απαιτούνται 2.000 δολάρια ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, όταν χρησιμοποιούνται συμβατικά όπλα, 800 δολάρια, όταν χρησιμοποιούνται πυρηνικά όπλα, 600 δολάρια, όταν χρησιμοποιούνται χημικά όπλα και μόλις 1 δολάριο ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, όταν χρησιμοποιούνται βιολογικά όπλα»! Το κόστος είναι υπερβολικά χαμηλό για να είναι απαγορευτικό. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που τα βιολογικά, περισσότερο κι από τα χημικά, θεωρούνται τα «πυρηνικά» των φτωχών χωρών.

Αυτό βέβαια συμβαίνει σε επίπεδο κρατών, που σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν στρατιωτικά απαγορευμένες «βιολογικές ουσίες» Οι επίδοξοι βιοτρομοκράτες μπορούν όμως να τα καταφέρουν με πολύ λιγότερα. Σήμερα δεν είναι ακατόρθωτο να δημιουργήσει κανείς ένα βιολογικό όπλο, το οποίο θα σπείρει το θάνατο και τον πανικό σε μια μεγαλούπολη. Ένας επίδοξος βιοτρομοκράτης θα μπορούσε να εξαπολύσει ένα θανατηφόρο μικροοργανισμό, όπως σπόρους άνθρακα, με αεροψεκασμό σε χαμηλή πτήση, με μόλυνση των δικτύων ύδρευσης ή τη διοχέτευσή του σε συστήματα εξαερισμού. Το μόνο που χρειάζεται είναι να διαθέτει γνώσεις βιολογίας ή χημείας, ένα χώρο 25 τετραγωνικών μέτρων κι έναν εξοπλισμό 10.000 δολαρίων. Ας ρίξουμε όμως μια ματιά στο οπλοστάσιο του βιολογικού τρόμου.

ΑΝΘΡΑΚΑΣ. Μια από τις πιο γνωστές μορφές βιολογικών όπλων είναι ο άνθρακας. Ο βάκιλος του άνθρακα (Bacillus Αnthracis) θεωρείται από πολλούς το ιδανικό βιολογικό όπλο, επειδή οι μολυσματικοί του σπόροι είναι ανθεκτικοί, επιβιώνουν για μεγάλο διάστημα σε ανοικτό χώρο, μεταφέρονται με τον αέρα σε μεγάλες αποστάσεις (μέχρι και 100 χιλιόμετρα) και πολύ μικρές ποσότητές του αρκούν για ν’ αποβούν μοιραίες. Οι σπόροι του άνθρακα εισέρχονται στον ανθρώπινο οργανισμό είτε μέσω της εισπνοής είτε από τους πόρους του δέρματος. Αφού οι σπόροι του άνθρακα εγκατασταθούν στους πνεύμονες, πολλαπλασιάζονται και στη συνέχεια παράγουν θανατηφόρες τοξίνες. Ο χρόνος επώασης είναι περίπου 4-7 ημέρες. Τα συμπτώματα είναι ύπουλα και μοιάζουν μ’ εκείνα του κοινού κρυολογήματος. Ο άνθρακας μπορεί να προκαλέσει το θάνατο (κυρίως από σηψαιμία) σε τουλάχιστον 20% των περιπτώσεων μόλυνσης. Το καλό πάντως είναι πως ο άνθρακας δεν είναι μεταδοτικός και αντιμετωπίζεται με το αντιβιοτικό Σίπρο (υδροχλωρική κιπροφλοξακίνη). Μάλιστα υπάρχει και σχετικό εμβόλιο, που στους Αμερικανούς στρατιώτες χορηγείται υποχρεωτικά.

ΕΥΛΟΓΙΑ. Η ευλογιά οφείλεται στον ιό Variola Major. Το τελευταίο κρούσμα της νόσου καταγράφηκε το 1977 στη Σομαλία και από το 1980 η ευλογιά ανακηρύχθηκε από τον ιατρικό κόσμο εξαφανισμένη νόσος. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν φόβοι πως δείγματα του ιού φυλάχτηκαν σε εργαστήρια για χρήση τους ως βιολογικά όπλα. Ο ιός της ευλογιάς είναι θανατηφόρος σε ποσοστό μέχρι και 30% των περιπτώσεων προσβολής, ενώ μια παραλλαγή του, γνωστή ως «μαύρη ευλογιά», είναι θανατηφόρα σε ποσοστό 95%. Η περίοδος επώασης του ιού είναι περίπου 12 μέρες (κυμαίνεται από 7-17 ημέρες). Τα συμπτώματα είναι υψηλός πυρετός, αδιαθεσία, καταβολή δυνάμεων, έντονος πόνος στο κεφάλι και στην πλάτη. Στη συνέχεια προσβάλλονται τα ζωτικά όργανα, εμφανίζονται εξανθήματα και τελικά τα όργανα καταστρέφονται κι επέρχεται θάνατος. Όσοι καταφέρνουν και ξεπερνούν την οξεία φάση της νόσου (το 70% των περιπτώσεων) ανανήπτουν σταδιακά έπειτα από 3-4 εβδομάδες.

Ο ιός της ευλογιάς είναι εξαιρετικά μολυσματικός και μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο από τον αέρα με μολυσμένα σταγονίδια, όπως ο ιός της γρίπης. Οι προσβληθέντες είναι περισσότερο μολυσματικοί κατά την πρώτη εβδομάδα της μόλυνσής τους, επειδή ο ιός βρίσκεται τότε σε μεγάλη ποσότητα στο σάλιο τους. Τα θύματα παραμένουν μολυσματικά μέχρι την τελική επούλωση των εξανθημάτων τους.

Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός κατά της ευλογιάς, ο οποίος γινόταν μ’ έναν άλλο ζωντανό ιό που λεγόταν vaccinia, σταμάτησε το 1972. Όσοι είχαν εμβολιαστεί διατήρησαν την ανοσία τους απέναντι στον ιό μέχρι το 1987. Σήμερα κανείς δεν έχει πλέον ανοσία απέναντι στον ιό. Υπάρχει ωστόσο ένα μικρό απόθεμα εμβολίων κατά του ιού. Οι ΗΠΑ, στο πλαίσιο της αναδιοργάνωσης της βιολογικής άμυνάς τους, έχουν σχηματίσει ένα απόθεμα 75 εκατομμυρίων εμβολίων, ενώ βρίσκονται στην έρευνα νέων αντιικών φαρμάκων και ολοκληρωμένης υποστηρικτικής θεραπείας των ασθενών. Πρέπει να σημειωθεί πως το εμβόλιο κατά της ευλογιάς μπορεί να προκαλέσει το θάνατο σε μία περίπτωση σε κάθε ένα εκατομμύριο και γι’ αυτό χορηγείται μόνο σε περίπτωση ξεσπάσματος επιδημίας.

ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗ ΠΑΝΩΛΗ. Η πανούκλα είναι μια μεταδοτική ασθένεια, που προσβάλλει ανθρώπους και ζώα και οφείλεται στο βακτηρίδιο Yersinia pestis. Το βακτηρίδιο αυτό ενδημεί στα ποντίκια και μεταφέρεται στους ανθρώπους μέσω μολυσμένων ψύλλων. Η πανούκλα θεωρείται μια από τις πιο κακόφημες μολυσματικές ασθένειες στην ιστορία του ανθρώπινου είδους και είναι γνωστή ως «μαύρος θάνατος». Ο «μαύρος θάνατος» εξολόθρευσε το 14ο αιώνα μ.Χ. το 1/3 του πληθυσμού της Ευρώπης. Στην εποχή μας η πανούκλα εμφανίζεται σπάνια και κυρίως στις τριτοκοσμικές χώρες. Την περίοδο 1980-1994 καταγράφηκαν σ’ ολόκληρο τον κόσμο 18.739 περιπτώσεις πανούκλας, ενώ υπολογίζεται πως η ασθένεια προσβάλλει 1.000 άτομα ετησίως.

Υπάρχουν τρεις μορφές πανώλης: η βουβωνική, η σηψαιμική και η πνευμονική πανώλη. Η τελευταία θεωρείται και η πλέον θανατηφόρα. Η πνευμονική πανώλη μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο με μολυσμένα σταγονίδια και γι’ αυτό θεωρείται «ιδανική» για βιοτρομοκρατικό όπλο. Τα συμπτώματα εμφανίζονται 2-4 μέρες μετά την προσβολή. Περιλαμβάνουν πυρετό, πονοκέφαλο, αδιαθεσία και ραγδαία αναπτυσσόμενη πνευμονία με κοφτή αναπνοή και αίμα στα πτύελα. Χωρίς ανάλογη θεραπεία οι ασθενείς μπορεί να πεθάνουν. Η θεραπεία με αντιβιοτικά (Streptomycin, gentamicin, tetracyclines και chloramphenicol) πρέπει να χορηγείται μέσα σε 24 ώρες από τα πρώτα συμπτώματα. Προληπτικά χορηγούνται αντιβιοτικά για 7 ημέρες και σε όλους όσοι ήρθαν σε στενή επαφή με τους ασθενείς. Ο προληπτικός εμβολιασμός λαμβάνει χώρα μόνον σε περιπτώσεις μεγάλης επιδημίας.

ΑΛΛΑΝΤΙΑΣΗ. Οφείλεται σε τοξίνη του βακτηρίου Clostridium Botulinum, που εισχωρεί στον ανθρώπινο οργανισμό μέσω τροφής ή εισπνοής. Μέσα σε 1-5 μέρες η τοξίνη αυτή προκαλεί παράλυση των πνευμονικών μυών και ανακοπή της καρδιάς. Τα συμπτώματα ξεκινούν 12-36 ώρες από τη στιγμή της προσβολής, αλλά μπορεί να εμφανιστούν έπειτα από μέρες, αν η δόση της τοξίνης είναι μικρή. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν θόλωση όρασης, ξηροστομία, δυσκαταποσία και δύσπνοια. Επειδή η διάγνωση είναι δύσκολη, η τοξίνη αυτή ενδείκνυται για βιοτρομοκρατικές επιθέσεις, ιδιαίτερα με αεροψεκασμό. Η έγκαιρη θεραπεία με αντίδοτα (αντι-τοξίνες) μπορεί να αποβεί σωτήρια. Επίσης υπάρχει και ο κατάλληλος εμβολιασμός.

ΤΟΥΛΑΡΑΙΜΙΑ. Η τουλαραιμία είναι η μόλυνση που προκαλείται από ένα ανθεκτικό βακτηρίδιο (Francisella tularensis), που εντοπίζεται στα ζώα (ειδικά σε τρωκτικά και λαγούς). Οι άνθρωποι μπορούν να μολυνθούν με πολλούς τρόπους (τσίμπημα μολυσμένου εντόμου, καταναλώνοντας μολυσμένες τροφές ή απλώς αναπνέοντας το βακτηρίδιο). Τα συμπτώματα της τουλαραιμίας περιλαμβάνουν υψηλό πυρετό, ρίγος, πονοκέφαλο, μυϊκούς πόνους, ξηροστομία, προοδευτική αδυναμία και πνευμονία. Οι ασθενείς με πνευμονία μπορεί να εκδηλώσουν πόνο στο στήθος, αιμόπτυση και ανακοπή αναπνοής. Τα συμπτώματα εμφανίζονται 3-5 ημέρες μετά την έκθεση στο βακτήριο. Η τουλαραιμία δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, κι έτσι δεν χρειάζεται ν’ απομονωθούν οι ασθενείς. Οι άνθρωποι που έχουν εκτεθεί πρέπει να ακολουθήσουν την αντίστοιχη θεραπεία το συντομότερο δυνατόν. Η ασθένεια μπορεί ν’ αποβεί μοιραία αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως με κατάλληλα αντιβιοτικά. Σχετικό εμβόλιο υπάρχει, αλλά δεν είναι υποχρεωτικό.

ΠΥΡΕΤΟΣ ΤΗΣ ΛΑΣΣΑ. Ο πυρετός της Λάσσα είναι μια ασθένεια που οφείλεται σε ιό, ο οποίος ενδημεί στη Δυτική Αφρική. Η ασθένεια ανακαλύφθηκε το 1969, όταν δύο καλόγριες νοσοκόμες πέθαναν από αυτή στη Νιγηρία. Η αιτία του θανάτου τους ήταν ο ιός Λάσσα, που πήρε το όνομά του από την πόλη της Νιγηρίας όπου εντοπίστηκε για πρώτη φορά. Ο ιός ανήκει στην οικογένεια των Arenaviridae, είναι ρετροϊός (βασίζεται στο RNA) και προέρχεται από τα ζώα (zoonotic virus). Όταν η προσβολή από τον ιό είναι ήπια δεν υπάρχουν συμπτώματα για το 80% των προσβληθέντων, το υπόλοιπο όμως 20% αναπτύσσει πολυσυστημική νόσο, που είναι θανατηφόρα σε ποσοστό 50%.

Ο ιός της Λάσσα εντοπίζεται στη Δυτική Αφρική, όπου προσβάλλει 100.000-300.000 ανθρώπους ετησίως, προκαλώντας περίπου 5.000 θανάτους. Εκτιμάται πως στη Λιβερία και στη Σιέρα Λεόνε το 15% των ανθρώπων που νοσηλεύονται στα νοσοκομεία έχουν προσβληθεί από τον πυρετό Λάσσα. Ο ξενιστής του ιού της Λάσσα είναι ένα είδος τρωκτικού του γένους of Mastomys. Οι άνθρωποι προσβάλλονται από τον ιό ερχόμενοι σε επαφή με τα ούρα και τα περιττώματα του τρωκτικού. Κι επειδή τα τρωκτικά αυτά ζουν γύρω από τις κατοικίες των ανθρώπων, μολύνουν συχνά με τα περιττώματά τους τις τροφές των ανθρώπων. Ο ιός της Λάσσα μεταδίδεται με την επαφή μεταξύ των ανθρώπων (κάθετη μετάδοση).

Τα συμπτώματα της ασθένειας εμφανίζονται 1-3 εβδομάδες μετά την προσβολή. Περιλαμβάνουν πυρετό, οποσθοστερνικό πόνο, βραχνάδα, βήχα, εμετό, επιπεφυκίτιδα, πρωτεϊνοουρία κ.ά. Εμφανίζονται επίσης και νευρολογικά προβλήματα, όπως απώλεια ακοής, τρέμουλο και εγκεφαλίτιδα. Εξαιτίας όλων αυτών των συμπτωμάτων η κλινική διάγνωση της νόσου είναι δύσκολη. Η ασφαλής διάγνωση γίνεται με τη χρήση του ενζύμου ELISA, που εντοπίζει τα αντιγόνα του ιού. Ο ιός μπορεί επίσης να εντοπιστεί με μια εργαστηριακή αντίδραση, γνωστή ως RT-PCR, μια μέθοδο που βρίσκεται ακόμη σε εργαστηριακό επίπεδο.

Πιο συχνή επιπλοκή της ασθένειας είναι η κώφωση. Υπολογίζεται πως το 15-20% των εισαχθέντων στα νοσοκομεία εξαιτίας του ιού πεθαίνουν, αν και μόλις το 1% των μολυσμένων καταλήγει σε θάνατο. Για θεραπεία χρησιμοποιείται το Ribavirin, ένα αντιικό φάρμακο με καλά αποτελέσματα στους ασθενείς. Έχει πάντως καλύτερα αποτελέσματα όταν χορηγείται στα πρώτα στάδια της ασθένειας. Για προστασία από τη διάδοση της επιδημίας στα νοσοκομεία συνιστάται η χρήση μάσκας, γαντιών, χειρουργικού μανδύα και γυαλιών, καθώς και η απομόνωση των ασθενών. Τα εργαστήρια είναι κοντά στην παρασκευή ενός εμβολίου κατά του ιού της Λάσσα.

ΙΟΙ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΚΟΥ ΠΥΡΕΤΟΥ: ΕΜΠΟΛΑ ΚΑΙ ΜΑΡΜΠΡΟΥΓΚ. Ο ιός Έμπολα (Ebola), όπως και ο ιός του Μάρμπρουγκ (Marburg) είναι ρετροϊοί (RNA virus) που ανήκουν στην οικογένεια των filoviruses. Οι ιοί που ανήκουν σ’ αυτή την οικογένεια έχουν παρόμοια μορφολογία, πυκνότητα και το ίδιο ηλεκτροχημικό προφίλ (SDS-PAGE). Αν και είναι πολυμορφικοί, το πιο συνηθισμένο σχήμα τους μοιάζει με «U», το μήκος τους είναι 14,000 nm και η διάμετρός τους 80 nm.

Ο ιός του Μάρμπρουγκ προκαλεί ένα σπάνιο αιμορραγικό πυρετό, που προσβάλλει ανθρώπους αλλά και πρωτεύοντα θηλαστικά. Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1967, όταν ένα ξέσπασμα αιμορραγικού πυρετού έλαβε χώρα στο Μάρμπρουγκ και στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, καθώς και στο Βελιγράδι. Συνολικά 37 άνθρωποι, κυρίως εργαζόμενοι σε εργαστήρια παραγωγής εμβολίων, αρρώστησαν. Όσοι προσβλήθηκαν είχαν εκτεθεί προηγουμένως σε πράσινους πίθηκους της Αφρικής, που χρησιμοποιούνταν ως πειραματόζωα για την παρασκευή εμβολίων κατά της πολιομυελίτιδας. Οι πίθηκοι είχαν εισαχθεί από την Ουγκάντα. Κανένα άλλο περιστατικό της νόσου δεν καταγράφηκε μέχρι το 1975, οπότε μολύνθηκε ένας τουρίστας στη Ζιμπάμπουε. Από τότε έχουν καταγραφεί διάφορα μεμονωμένα περιστατικά, με τελευταίο ξέσπασμα το 1998 στην Durba του Κονγκό.

Ο ιός του Έμπολα (Ebola HF) προκαλεί αιμορραγικό πυρετό σε ανθρώπους και πρωτεύοντα θηλαστικά (πίθηκους, γορίλες και χιμπατζήδες). Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1976, μ’ ένα ξέσπασμα που έλαβε χώρα σε ιεραποστολικό νοσοκομείο του Ζαΐρ. Υπάρχουν τέσσερις υποτύποι του ιού: Οι Έμπολα-Ζαΐρ, Έμπολα-Σουδάν, Έμπολα-Ακτή Ελεφαντοστού και ο Έμπολα-Reston, ο οποίος προσβάλλει μόνον πρωτεύοντα θηλαστικά. Ο ιός είναι ενδημικός της Αφρικής. Σποραδικές περιπτώσεις προσβολής με τον ιό του Έμπολα έχουν καταγραφεί στο Κονγκό, στο Ζαΐρ, το Σουδάν, την Γκαμπόν, την Ακτή του Ελεφαντοστού και την Ουγκάντα. Η μόλυνση με τον ιό του Έμπολα είναι έντονη. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία. Επειδή ο φυσικός φορέας της νόσου είναι κάποιο άγνωστο ζώο, δεν μπορεί να προληφθεί η μετάδοση στους ανθρώπους. Ο ιός μεταδίδεται από το αίμα και τις απεκκρίσεις ενός ανθρώπου που μολύνθηκε. Στα νοσοκομεία μπορεί να μεταδοθεί με μολυσμένα εργαλεία και γι’ αυτό απαιτείται επίπεδο βιοασφάλειας BSL-4.

Η περίοδος επώασης του ιού Έμπολα κυμαίνεται από 2-21 μέρες. Τα συμπτώματα της νόσου είναι παρόμοια μ’ εκείνα του αιμορραγικού πυρετού που οφείλεται στον ιό του Μάρμπρουγκ. Στο τελικό στάδιο τα μάτια των ασθενών κοκκινίζουν και ο θάνατος προέρχεται από ακατάσχετη εσωτερική αιμορραγία. Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν γιατί ορισμένοι άνθρωποι αναρρώνουν έπειτα από προσβολή με τον ιό, ενώ οι περισσότεροι όχι. Η αιτία είναι ίσως ότι το ανοσοποιητικό τους σύστημα πρόλαβε να ανταποκριθεί στην επίθεση του ιού.

Για τη διάγνωση της νόσου χρησιμοποιούνται οι ίδιες μέθοδοι όπως και στην περίπτωση του ιού του Μάρμπρουγκ. Η διάγνωση είναι σημαντική για την απομόνωση των προσβληθέντων. Για την ώρα δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη θεραπεία. Στον ασθενή χορηγούνται υγρά, ηλεκτρολύτες και οξυγόνο για τη σταθεροποίηση της κατάστασής του. Παρ’ όλα αυτά η θνησιμότητα υπερβαίνει το 80% των περιπτώσεων. Ο ιός του Έμπολα θεωρείται μεγάλη απειλή για την ανθρώπινη υγεία και γι’ αυτό έχουν ήδη ξεκινήσει έρευνες για την παρασκευή του κατάλληλου εμβολίου.

ΙΟΙ HΕNDRΑ ΚΑΙ NIPAH. Ο ιός Hendra (αποκαλούνταν προηγουμένως morbillivirus) ανήκει στην οικογένεια των Paramyxoviridae virus. Απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1994 από ένα δείγμα που λήφθηκε κατά τη διάρκεια ενός ξεσπάσματος μιας αναπνευστικής και νευρολογικής ασθένειας σε άλογα στη Hendra, ένα προάστιο της πόλης Μπρίσμπειν της Αυστραλίας. Ο ιός Nipah, που ανήκει στην ίδια οικογένεια, απομονώθηκε το 1999 από δείγματα που λήφθηκαν από ένα ξέσπασμα εγκεφαλίτιδας σε ενήλικους άνδρες στη Μαλαισία και στη Σιγκαπούρη.

H φυσική δεξαμενή του ιού Hendra είναι μια νυχτερίδα του γένους Pteropus, που βρίσκεται στην Αυστραλία. Για τον ιό Nipah δεν είναι γνωστός ο φυσικός φορέας του, αν και βασικός ύποπτος είναι μια νυχτερίδα της Ινδονησίας. Οι άνθρωποι μολύνονται με την έκθεσή τους στα πτύελα και στις απεκκρίσεις των μολυσμένων ζώων. Και οι δύο ιοί προκαλούν στους ανθρώπους εγκεφαλίτιδα, που χαρακτηρίζεται από υψηλό πυρετό, πονοκέφαλο και νύστα.

Η ασθένεια που οφείλεται στον ιό Nipah ξεκινά με πυρετό και πονοκέφαλο διάρκειας 3-14 ημερών. Στη συνέχεια εμφανίζονται συμπτώματα νύστας, αποπροσανατολισμού και διανοητικής σύγχυσης. Προοδευτικά ο ασθενής πέφτει σε κώμα διάρκειας 24-48 ωρών. Η ασθένεια είναι μοιραία για το 40% των περιπτώσεων. Το αντιικό φάρμακο ribavirin έχει κάποια αποτελέσματα κατά του ιού. Κανένα εμβόλιο δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί.

Συνθετικοί ιοί: τα «έξυπνα» βιολογικά όπλα του μέλλοντος

Εκτός από τις μορφές που προαναφέραμε, το οπλοστάσιο του βιολογικού τρόμου μπορεί να συμπεριλάβει τον πυρετό Q (Coxiella burnetii), την εντεροτοξίνη Β του σταφυλόκοκκου (Staphylococcal enterotoxin B), τον τυφοειδή πυρετό (Rickettsia prowazekii), την τοξίνη Ricin, την ψιττάκωση (Chlamydia psittaci) κ.ά. Μπορεί να συμπεριλάβει επίσης και νέους παθογόνους μικροοργανισμούς, που θα δημιουργηθούν στα εργαστήρια με τη βοήθεια της βιοτεχνολογίας και της γενετικής μηχανικής.

Από το 1992 έχουν εμφανιστεί πέντε νέες τεχνολογίες, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή νέων βιολογικών όπλων: Η γενετική μηχανική, η γονιδιακή και πρωτεϊνική συγκόλληση, η σύντηξη των κυττάρων (δημιουργία νέων οργανισμών), η πρωτεϊνική μηχανική και, τέλος, η ζύμωση και η κυτταρική καλλιέργεια (τεχνικές μαζικής παραγωγής). Αυτές οι επαναστατικές τεχνολογίες προσφέρουν νέες δυνατότητες τόσο στους επίδοξους βιοτρομοκράτες, όσο και στην Αμερικανική Αυτοκρατορία που θα ήθελε να έχει στη φαρέτρα της υπερεξελιγμένα «έξυπνα» βιολογικά όπλα ικανά να εξολοθρεύουν ανεξέλεγκτους τρομοκράτες, αλλά και ανεπιθύμητους πληθυσμούς.

Η δημιουργία συνθετικών ιών, που δεν συναντώνται στη Φύση, αποτελεί το πρώτο βήμα. Σύμφωνα με έκθεση Aμερικανών ερευνητών, που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό Science, με επιτυχία στέφθηκαν οι προσπάθειες δημιουργίας συνθετικού ιού πολιομυελίτιδας σε εργαστηριακές συνθήκες. Η επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης Stony Brook κατάφερε να δημιουργήσει το μολυσματικό παράγοντα από την αρχή, χρησιμοποιώντας τη γονιδιακή ακολουθία του γενετικού υλικού του ιού της πολιομυελίτιδας. Κατόπιν οι επιστήμονες εμβολίασαν πειραματόζωα προσπαθώντας να διαπιστώσουν τη λοιμογόνο δράση του τεχνητού ιού. Τα ποντίκια που μολύνθηκαν με το συνθετικό ιό αρχικά εμφάνισαν σημεία παράλυσης και στη συνέχεια πέθαναν. Αυτό απέδειξε πως ο συνθετικός ιός ήταν το ίδιο δραστικός με τον φυσικό.

Η δημοσίευση αυτής της αποκάλυψης πυροδότησε, όπως ήταν αναμενόμενο, τις φοβίες για ενδεχόμενη βιοτρομοκρατική επίθεση με τεχνητούς ιούς. Από την πλευρά τους οι επιστήμονες υποστήριξαν πως ήθελαν απλώς ν’ αποδείξουν την ευκολία δημιουργίας συνθετικών ιών. Αυτό βέβαια ίσως ωθήσει τους επίδοξους τρομοκράτες να επιδιώξουν τη «νεκρανάσταση» του εξαφανισμένου ιού της ευλογιάς...

Εκτός από τεχνητούς ιούς, στο μέλλον θα υπάρχει και η δυνατότητα να δημιουργηθούν «κυβερνοέντομα» (cyberinsects) και «βιολογικά ρομπότ» (biorobots), ως βιολογικοί φορείς μετάδοσης παθογόνων μικροοργανισμών. Οι βιοτρομοκράτες του μέλλοντος είναι σίγουρο πως θα υποκύψουν στον πειρασμό να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες που θα προσφέρει η εξέλιξη της γενετικής μηχανικής. Από την άλλη όμως και η Αυτοκρατορία θα διαθέτει μια τεράστια «βεντάλια» αντιδότων και εμβολίων, καθώς και μια αόρατη στρατιά από «έξυπνους» τεχνητούς μικροοργανισμούς που θα στοχεύουν αποκλειστικά στους ανυπότακτους και στους ανεπιθύμητους. Στο μέλλον ο βιοχημικός τρόμος θα έχει αυτοκρατορικό πρόσωπο. Η βιοτρομοκρατία αποτελεί απλώς το τέλειο πρόσχημα για τον εκφοβισμό και τον έλεγχο των μαζών.

Πληθαίνουν Οι Αναφορές Για Την Πνευμονική Πανούκλα Που Προσβάλει Τον Πληθυσμό Στην Ουκρανία…!

noreply@blogger.com (Slade) — Thu, 12 Nov 2009 08:15:03 PST

Αναφορικώς, με αυτό τον θανατηφόρο νέο ιό, οι ουκρανοί γιατροί λένε ότι πρόκειται για πρόσμιξη του ιού Η1Ν1 με το βακτηρίδιο της ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ, με αποτέλεσμα την ύπαρξη του λίαν εξολοθρευτικού ιού της ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗΣ ΠΑΝΩΛΗΣ…!

Όλα τα στοιχεία και όλοι οι ουκρανοί ιατροί ομιλούν περί άγνωστου άκρως επικίνδυνου ιού που προκαλεί ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗ ΠΑΝΩΛΗ…!!!

Όπως λέγουν οι ιατροί από την στιγμή που κάποιος προσβληθεί, είναι βέβαιο ότι θα πέθάνει και μάλιστα με λίαν επώδυνο τρόπο!

Η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία…, ήδη ο θανατηφόρος ιός, ενώ αρχικά είχε προσβάλει τις περιοχές της βορειοδυτικής και δυτικής Ουκρανίας, τώρα προσέβαλε και την Οδησσό που βρίσκεται στην νοτιοδυτική Ουκρανία. Τούτο οφείλεται στην σκόπιμη αδράνεια του Σιωνιστή Ουκρανού Προέδρου στο να μην αποκλείση τα μέσα μεταφοράς και τις μετακινήσεις των πολιτών από τις περιοχές που θερίζει ο ιός προς την υπόλοιπη Ουκρανία, ώστε τα πράγματα να οδεύσουν σε Στρατιωτικό Νόμο και απόλυτο έλεγχο των “εκλογών”…!

Η μοναδική πολιτική φωνή που ακούγεται πλέον στην Ουκρανία, είναι του προέδρου Γιούσενκο… Ωστόσο, οι εθνικιστές παραβιάζοντας τις προεδρικές αποφάσεις για απαγόρευση κάθε πολιτικής/κοινωνικής/θρησκευτικής εκδήλωσης, πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας κατά της αύξησης των Βιετναμέζων λαθρομεταναστών στην πόλη Χάρκοβο – με αποτέλεσμα την ύπαρξη “σύγκρουσης’ με τις αστυνομικές δυνάμεις!

Ο πανικός που έχει καταλάβει τους Ουκρανούς πολίτες είναι άνευ προηγουμένου, έχουν εξαντληθεί παντελώς όλα τα αντιβιοτικά και αναλγητικά φάρμακα, ως επίσης και όλες οι βιταμίνες από τα φαρμακεία σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας!!! Τούτο, παροξύνει τα πράγματα ακόμη περαιτέρω…

Ο κόσμος παραμένει στα σπίτια του και τρώει μόνον ψωμί και πίνει νερό! Στους δρόμους κυκλοφορόύν ελάχιστα άτομα και άπαντες φορούν μάσκες προσώπου.

Ήδη από αύριο, εφαρμόζονται νέα αυστηρότατα μέτρα και στην κεντρική Ουκρανία, όπου μεταξύ άλλων απαγορεύεται πλέον οι μικροπωλητές να πωλούν τα προϊόντα τους στους δρόμους, ως επίσης κλείνουν και τα παζάρια (λαϊκές αγορές).

Όλοι προσδοκούν στην εκτόνωση της κατάστασης με την έλευση του ψύχους.

Η κυβέρνηση αναφέρει 80 νεκρούς. Ωστόσο, σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές μας οι νεκροί φθάνουν τους 1.000(!) - τα ανεξάρτητα ειδησεογραφικά πρακτορεία της Ουκρανίας ομιλούν για 1.000 – 1.500, ενώ οι ουκρανοί bloggers κάνουν λόγο για πάνω από 1.500…!!!

Παραπλεύρως, παραθέτουμε φωτογραφία από την χθεσινή εμφάνιση της ουκρανής πρωθυπουργού Γιούλιας Τιμοσένκο, η οποία για να αναδείξη τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά συγχρόνως και να εντείνη την τρομοκράτηση του ουκρανικού λαού, εμφανίσθη για πρώτη να φορά μάσκα προσώπου, όπως επίσης και τα στελέχη της κυβέρνησής της…!

Τον Σεπτέμβριο Του 2009 Η Ιντερπόλ Πραγματοποίησε Άσκηση Βιοτρομοκρατίας Γιά Την Πνευμονική Πανούκλα (Μαύρο Θάνατο) Στην Πολωνία Με Συμμετοχή Διεθνών Οργανισμών & Κρατών – Συμπεριλαμβανομένης Της Ουκρανίας…!

Τον Σεπτέμβριο του 2009, ανώτατοι αξιωματούχοι των δυνάμεων ασφαλείας, επιστήμονες του χώρου της ιατρικής περίθαλψης, και ειδικοί από διεθνείς οργανισμούς συμμετείχαν σε άσκηση αντιμετώπισης φρικώδους κρίσης – η οποία θα προέρχονταν – από ξέσπασμα Πανούκλας (Μαύρου Θανάτου=Πνευμονικής Πανούκλας) από άγνωστα αίτια…!

Η εν λόγω άσκηση, οργανώθη από την INTERPOL Bioterrorism Unit (Μονάδα Βιοτρομοκρατίας της Ιντερπόλ), και έλαβε χώρα στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου του 2009 στην Βαρσοβία της Πολωνίας.

Συμμετείχαν:

27 άτομα από έξι Ευρωπαϊκές χώρες: την Λευκορωσία, τη Τσεχία, την Φιλανδία, την Πολωνία, τη Σλοβακία και την Ουκρανία, καθώς επίσης 15 άτομα από Διεθνείς οργανισμούς: την Europol, το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών Γιά Θέματα Αφοπλισμού (UN Office for Disarmament Affairs – UNODA), τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (World Health Organization – WHO), το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου Των Νόσων (European Centre for Disease Control), την Ευρωπαϊκή Κομισιόν (European Commission - Directorate General for Health and Consumer Affairs and Directorate General for Justice, Freedom and Security), ο Οργανισμός για την Ασφάλεια for Συνεργασία στην Ευρώπη και η Κοινοπολιτεία των Ανεξαρτήτων Κρατών (Commonwealth of Independent States – CIS).

Συνεπώς, εγνώριζαν το τί θα συμβή στην Ουκρανία και ήθελαν να είναι έτοιμοι, ώστε να διατηρήσουν “έλεγχο” της όλης κατάστασης…

Πριν από λίγες ημέρες πραγματοποιήθη αντίστοιχη άσκηση και στο Ιλινόις των ΗΠΑ, που σημαίνει ότι ετοιμάζουν να την μεταφορά του ιού της Πνευμονική Πανούκλας από την Ουκρανία στην Αμερική…!

πηγή : http://gr.altermedia.info/

Μία ανατρεπτική θεωρία για τη Σελήνη

noreply@blogger.com (Slade) — Thu, 12 Nov 2009 07:08:00 PST

Μία νέα θεωρία, που είδε το φως της δημοσιότητας σχετικά με την προέλευση της Σελήνης, είναι ότι ενδεχομένως αυτή να «υιοθετήθηκε» από τον πλανήτη μας, αντί να προέκυψε από αυτόν.

Οι συνθήκες στο πρώιμο ηλιακό σύστημα δείχνουν πως η Σελήνη σχηματίστηκε εντός της τροχιάς του Ερμή και περιπλανήθηκε στο διάστημα μέχρι που αγκιστρώθηκε στην τροχιά της Γης.

Η νέα αυτή θεωρία έρχεται να ανατρέψει την κρατούσα επιστημονική αντίληψη της γιγαντιαίας σύγκρουσης, κατά την οποία η Σελήνη σχηματίστηκε από φλεγόμενα θραύσματα που προέκυψαν από τη σύγκρουση ενός αντικειμένου, στο μέγεθος του Άρη, πάνω στη Γη, πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια.

Εντούτοις, η Σελήνη έχει διάφορα παράξενα χαρακτηριστικά, που δεν εξηγούνται λογικά βάσει αυτής της θεωρίας, ενώ ο Ρόμπερτ Μάλκουιτ από το Πανεπιστήμιο Ντένισον υποστηρίζει εδώ και δεκαετίες ότι υπάρχει μία εναλλακτική θεωρεία στην ιστορία της Σελήνης.

Η εκδοχή των γεγονότων κατά τον Μάλκουιτ, αντιστοιχεί με κοσμική βλασφημία, αλλά οι επιστήμονες βρήκαν προσφάτως στην Αυστραλία ορυκτά, ηλικίας 4 δισεκατομμυρίων ετών, που δείχνουν πως ο πλανήτης μας ήταν πολύ κρύος για να έχει υποστεί μία κατακλυσμική σύγκρουση, η οποία σχημάτισε το φεγγάρι, στα πρώτα χρόνια της ιστορίας του.

«Τα πάντα στην εκδοχή της γιγάντιας σύγκρουσης είναι εξαιρετικά καυτά,» δήλωσε ο Μάλκουιτ. «Είναι ασύμβατο με όσα βλέπουμε στις γεωλογικές καταγραφές. Η Γη ήταν αρκετά κρύα τότε.»

Οι μελέτες του Μάλκουιτ, βάσει ηλεκτρονικών μοντέλων, πάνω στις οποίες δουλεύει από τη δεκαετία του '80, δείχνουν πως είναι πιθανό η βαρυτική έλξη της Γης να «εγκλώβισε» τη Σελήνη.

Η Σελήνη θα πρέπει να διέγραφε πολύ ελλειπτική τροχιά, κοντά στη Γη και στη συνέχεια πολύ μακριά, γύρω στις οκτώ φορές το χρόνο. Η βαρυτική έλξη από κάθε πέρασμα της Σελήνης θα είχε σπρώξει τον πλανήτη γύρω στα 18 με 20 χιλιόμετρα πιο κοντά στον ισημερινό, μετακινώντας τον καυτό μανδύα και τον φλοιό. Οι βράχοι κοντά στους πόλους, σαν αυτούς που βρέθηκαν στην Αυστραλία, θα πρέπει να είχαν εξαφανιστεί. Τα ανώτερα στρώματα της νέο-προσκολληθείσας Σελήνης θα είχαν λιώσει από τη βαρυτική τριβή, μέχρι η τροχιά του δορυφόρου να σταθεροποιηθεί.

Ο Μάλκουιτ παρουσίασε τη θεωρία του στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Γεωλογικής Ένωσης, στο Πόρτλαντ του Όρεγκον.

Παραδοσιακά, οι επιστήμονες αναφέρουν τη χαμηλή πυκνότητα της Σελήνης και την έλλειψη σιδήρου ως αποδεικτικά στοιχεία της προέλευσης της Σελήνης από τη Γη -η γιγάντια σύγκρουση αφαίρεσε ελαφρύ υλικό από τα ανώτερα στρώματα της Γης και τα έθεσε σε τροχιά.

«Νομίζω πως η θεωρία του Μάλκουιτ είναι πέρα για πέρα απίθανη,» υποστήριξε ο Τζακ Λισάουερ από την Εθνική Διεύθυνση Αεροναυτικής και Διαστήματος, στην Καλιφόρνια. «Είναι εξαιρετικά δύσκολο η Γη να αγκίστρωσε τη Σελήνη. Θα πρέπει να υπάρχει η κατάλληλη ταχύτητα και να υφίστανται πολύ ειδικοί παράμετροι ώστε αυτή η θεωρία να είναι αληθής.»

Ο Λισάουερ παραδέχτηκε πως η κρατούσα θεωρία περί γιγάντιας έκρηξης και δημιουργίας της Σελήνης ενδεχομένως να αναθεωρηθεί, ή ακόμα και να αντικατασταθεί, αλλά προφανώς δεν είναι η θεωρία του Μάλκουιτ αυτή που θα το κάνει. Το γεγονός ότι η Γη ήταν κρύα πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια δεν αποδεικνύει ότι αγκίστρωσε τη Σελήνη.

Discovery

Χαμένες ζωές...

noreply@blogger.com (Slade) — Wed, 11 Nov 2009 12:42:18 PST

Το κορίτσι με τα σγουρά μαλλιά και τα καστανά μάτια σε πρώτη φάση θα εκτόνωνε το φυτευτό μίσος πετώντας πέτρες και μολότοφ κατά των «ταξικών εχθρών». Κάποιος θα την πλησίασε και θα της είπε ότι αυτά είναι ημίμετρα και ότι η πραγματική ταξική πάλη θέλει αίμα...

To 1984, όταν διασπάστηκαν οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» η Ντιάνα Μπλεφάρι Μελάτσι ήταν δεκαέξι χρονών. Δεν ξέρουμε αν άκουσε την έκκληση της ιστορικής ηγεσίας της οργάνωσης για το τέλος της ένοπλης βίας, ούτε μπορούμε να γνωρίζουμε πότε και υπό ποιες συνθήκες το κορίτσι με τα σγουρά μαλλιά και τα καστανά μάτια αποφάσισε να πάρει μέρος σ' αυτό που ευφημίζεται ως «ένοπλη πάλη». Αυτό που ξέρουμε είναι ότι το 2005 καταδικάστηκε σε ισόβια για τη δολοφονία του εργατολόγου Μάρκο Μπιάτζι.

Ο Μάρκο Μπιάτζι από την άλλη μεριά ήταν ένας καθηγητής της Νομικής. Ενας άνθρωπος της σκέψης και γι' αυτό έγινε σύμβουλος υπουργού για εργατικά θέματα. Οι απόψεις του, ήταν αυτές που και στην Ελλάδα θα χαρακτηριζόταν «νεοφιλελεύθερες». Γι' αυτό και οι δολοφόνοι με την κόκκινη σημαία τον καταδίκασαν σε θάνατο. Τον δολοφόνησαν το πρωί, της 19ης Μαρτίου 2002 την ώρα που ανυποψίαστος έβγαινε από το σπίτι του για να πάει στο γραφείο του. Ηταν 52 χρονών...

Δεν ήταν ο πρώτος καθηγητής που έπεφτε νεκρός από τα πυρά των αστοιχείωτων ψυχασθενών που νομίζουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο με τα όπλα. Τον Μάιο του 1999 οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες-Μαχόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα» (BR-Pcc) δολοφόνησε τον εργατολόγο Μάσιμο ντ' Αντονα, την ώρα που και ο ίδιος ανυποψίαστος περπατούσε για το γραφείο του στη Ρώμη. Ηταν 54 χρονών.

Ο Μάσιμο ντ' Αντονα, δεν ήταν καν αυτό που στην Ελλάδα αποκαλούμε «νεοφιλελεύθερος». Ηταν δικηγόρος των εργατικών συνδικάτων, και σύμβουλος των κεντροαριστερών κυβερνήσεων Πρόντι και ντ'Αλέμα. Ηταν πρωτεργάτης εθνικών κοινωνικών διαπραγματεύσεων και συμφωνιών και γι' αυτό έγινε θύμα της δαιμονοποίησης των απόψεών του, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν «δούρειος ίππος» για το εργατικό κίνημα. Οχι μόνο από τους αιμοσταγείς, αλλά και από «αξιοσέβαστες» αριστερές πένες που δεν σηκώνουν καμιά κοινωνική συμφωνία, για κανένα λόγο.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα της αριστερής παράνοιας μεγάλωσε το κορίτσι με τα σγουρά μαλλιά και τα μεγάλα καστανά μάτια. Οργίσθηκε για την αδικία στον κόσμο, αλλά πίστεψε και διάφορους δανδήδες του μηδενισμού, ότι διά της πολιτικής δεν αλλάζει τίποτε. Οι αριστερίστικες παρόλες της έκλεισαν τα αυτιά στο δημοκρατικό ιδεώδες, ότι δεν υπάρχει μια σωστή άποψη, η οποία πρέπει ντε και καλά να επιβληθεί, αλλά αντιθέτως υπάρχουν πολλές «σωστές απόψεις» που πρέπει να συγκερασθούν. Οι συκοφαντίες για «καθηγητές του κατεστημένου», για «υπηρέτες της άρχουσας τάξης», για «προσκυνημένους στον ταξικό εχθρό» τη γέμισαν μίσος κατά αθώων ανθρώπων.

Το κορίτσι με τα σγουρά μαλλιά και τα καστανά μάτια σε πρώτη φάση θα εκτόνωνε το φυτευτό μίσος πετώντας πέτρες και μολότοφ κατά των «ταξικών εχθρών». Κάποιος θα την πλησίασε και θα της είπε ότι αυτά είναι ημίμετρα και ότι η πραγματική ταξική πάλη θέλει αίμα...

Ο επίλογος γράφτηκε προχθές την Κυριακή με μια στεγνή είδηση: «Κρεμασμένη στο κελί της βρέθηκε την Κυριακή η Ντιάνα Μπλεφάρι Μελάτσι, μέλος των νέων Ερυθρών Ταξιαρχιών... Η Μελάτσι αυτοκτόνησε στις γυναικείες φυλακές Ρεμπίμπια της Ρώμης λίγες ώρες αφότου επικυρώθηκε από το Εφετείο η καταδίκη της σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία του συμβούλου της ιταλικής κυβέρνησης.» Ηταν 41 ετών...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 3.11.2009

Η βαθμιαία παρακμή του ανθρώπινου γένους

noreply@blogger.com (Slade) — Wed, 11 Nov 2009 12:15:13 PST

Πρώτα-πρώτα τη χ ρ υ σ ή γενιά των λιγόζωων των ανθρώπων έπλασαν οι αθάνατοι που τα Ολύμπι ανάχτορα κατέχουν.
Υπάρξανε αυτοί την εποχή που βασίλευε στα ουράνια ο Κρόνος. Εζούσανε καθώς θεοί, με την ψυχήν απείραχτη και βάσανα δεν είχανε και μόχτο δεν εξέραν. Μήτε τα μαύρα γερατειά τους ΄βρίσκανε, μα παλληκάρια πάντα στα ποδάρια και στα χέρια τους, χαιρόνταν σε συμπόσια γιορτινά κι απ΄τα κακά όλα απέξω. Και πεθαίναν σα νάγερναν σ΄ύπνο γλυκό.
Γύρω τους όλα τα καλά: η ζωοδότρα η γή αυτοφύτρωτο καρπόν ανάδινε, πολλή και μπόλικη σοδειά. Κι εκείνοι πράοι κι ειρηνικοί μέσα στα μύρια τα καλά χαιρόντα τα έργατά τους.
Μα όταν το χώμα σκέπασε τούτο το γένος, εκείνοι έγιναν πνεύματα θεϊκά, γιατί έτσι ο μέγας Δίας το θέλησε. Είναι αγαθοί, γυρνούν στη γή, φύλακες των ανθρώπων των θνητών και πλούτια εκείνοι δίνουν.
Κι αυτό είναι το βασιλικό τ' αξίωμα πώχουν λάχει.

Δεύτερο γένος, μα πολύ χειρότερο κατόπι, το α σ η μ έ ν ι ο, επλάσανε αυτοί που τα Ολύμπι' ανάχτορα κατέχουν. Μα ούτε στο σώμα, ούτε στο νού με το χρυσό ήταν όμοιο.
Εκατό χρόνια ανατρέφοταν το παιδί πλάι στη σεβάσμια μάνα του, με το μυαλό θεοπάλαβο, παίζοντας μέσ΄στο σπίτι. Κι όταν στη νιότην ήσανε να μπούν, λίγο καιρόν εζούσανε και πεθαίναν κατόπι, πολλά τραβώντας βάσανα απ΄την ανεμυαλιά τους. Γιατί την καταστρεπτική μανία ν' απομακρύνουν δεν μπορούσαν απ΄ανάμεσα τους, και να λατρεύουν τους θεούς δεν θέλανε, ως η συνήθεια το καλεί μεσ΄στους ανθρώπους πώχουν βιός και τάξη.
Κι έτσι κατόπι ο Δίας τους εξολόθρεψε, του Κρόνου ο γυιός βαθειωργισμένος, γιατί στους μακαρίους τους θεούς, που τα Ολύμπι' ανάχτορα κατέχουν, καμμιά τιμή δε δίνανε.
Μα σαν το χώμα εσκέπασε κι αυτό το γένος κάτου, αυτοί υποχθόνιοι μάκαρες θνητοί ωνομαστήκαν, βέβαια κατώτεροι, μα μια τιμή και τούτους συντροφεύει πάντα.

Κι ο Δίας πατέρας έπειτα τρίτο θνητών ανθρώπων γένος έπλασε, το χ ά λ κ ι ν ο. Σε τίποτα δεν έμοιαζε με το ασημένιο τούτο, μα ήταν πλασμένο από τα κονταρόξυλα, πολεμικό και φοβερό περίσσια.
Άλλο από τις πολυστέναχτες τ΄Άρη δουλειές και τις καταστροφές αυτοί δεν φρόντιζαν. Ψωμί ποτέ δεν έτρωγαν, μα σιδερένια μεσ΄στα στήθη τους ψυχή γιγαντοδύναμη είχανε και την τρομάρα σπέρνανε. Μεγάλη είχαν τη δύναμη κι ανίκητα τα χέρια τους π΄από τα ρωμαλέα ξεφύτρωναν κορμιά τους. Χάλκινα ήταν τα όπλα τους και χάλκινα τα σπίτια τους και κάθε τι από χάλκωμα το φτιάναν. Γιατί το μαύρο σίδερο δεν τώξεραν ακόμα.
Μα τέλος από τα ίδια τους κι αυτοί τα χέρια αφανισμένοι, στ' Άδη του κρύου κατέβηκαν το μουχλιασμένο τόπο, χωρίς ν' αφήσουν όνομα στον κόσμο εδώ πάνω.
Ήρθεν ο μαύρος Θάνατος, κι' αν ήταν έξω από τα όρια φοβεροί, τους πήρε ωστόσο, κι' άφησαν το λαμπρό φέγγος του Ήλιου.

Κι όταν το χώμα εσκέπασε κι αυτό το γένος, άλλο, τέταρτο γένος έπλασεν ο Δίας, ο γυιός του Κρόνου, επάνω στην πολύβλαστη τη γή, πιο δίκαιο και πιο αντρείο, το θείο το γένος των η ρ ώ ω ν, που τους λέει ημίθεους, το γένος που ήρθε πρίν εμάς στη γή π' όρια δεν έχει.
Όμως αυτούς ο μαύρος πόλεμος κι οι σκληρές μάχες ξολοθρέψανε, άλλους μπροστά στη Θήβα την εφτάπυλη, στη γή του Κάδμου επάνω, όταν για του Οιδίποδα τα πλούτη πολεμούσανε, κι άλλους όταν τους έφερε με τα καράβια ο πόλεμος απ' τη μεγάλη άβυσσο, της θάλασσας επάνω, στην Τροία, για τη χάρη της Ελένης της ομορφομάλλας. Κι εκεί, άλλους πήρε ο θάνατος, κι άλλους ο Δίας πατέρας έφερε, του Κρόνου ο γυιός, στα πέρατα της γής, όπου τους έβαλεν απ' τους ανθρώπους χωριστά να μένουνε και βιός τους έδωκε και τάξη.
Και ζούνε αυτοί μ' απίκραντη στα στήθη τους ψυχή μέσα στων μακαρίων τα νησιά, δίπλα στον βαθυστρόβιλον ωκεανό, μακάριοι ήρωες αυτοί, που τρείς φορές καρπούς γλυκούς σα μέλι τους ωριμάζει η γής, η γης η ζωοδότρα.

Ώ! Νάθε μη γεννιώμουνα τώρα στο πέμπτο γένος εγώ, μα ή πρίν να πέθαινα ή ύστερα να ερχόμουν. Τώρα το σ ι δ ε ρ έ ν ι ο πια το γένος είναι. Ούτε πια μέρα ο κάματος για τους ανθρώπους θα σταθή κι ο αγώνας, μήτε νύχτα θα πάψουνε να τους σαρακοτρώνε οι έγνοιες - οι φοβερές που δίνουνε οι αθάνατοι έγνοιες. Κάνε θα βρούν κάποια καλά με τα κακά ανακατεμένα.
Μα πίσω η ώρα και θαρθή π' ο Δίας θα ξολοθρέψη και τούτο το λιγόζωο το γένος των ανθρώπων, σαν θα γεννιούται τα παιδιά με τα μαλλιά τους άσπρα. Τότε ο πατέρας δε θα μοιάζη των παιδιών μήτε τα παιδιά με τον πατέρα. Δεν θάναι ο ξένος πια ακριβός σ' αυτόν που τον φιλοξενεί, μήτε στο φίλο ο φίλος του κι ο αδερφός στον αδερφό του, όπως και πρώτα. Και στους γονιούς τους, μόλις δα γεράσουνε, κανένα σέβας δεν θα δείχνουν οι άνθρωποι και θα τους βρίζουν φαφλατίζοντας αδιάντροπα λόγια, ώ! οι κακόμοιροι! - μη βάζοντας στο νου τους την οργή του θείου. Και τη χρωστούμενη θροφή στους γέρους των γονιούς που τους ανάθρεψαν, ούτε κι αυτή θα δίνουν.
Καμμιά τιμή δε θάχη πια το λόγο όποιος κρατάει και μήτε ο δίκηος κι' ο αγαθός, μα τον κακούργο πιο πολύ και τον ανήθικο θε να τιμήσουν: το μόνο δίκηο θάναι η δύναμη, και η συναίσθηση τ' αληθινού του δίκηου δεν θα υπάρχη. Και θα συντρίβη ο δειλός τον γενναιότερο άντρα, δόλια λόγια πλέκοντας, κι' όρκο γι' αυτά θα παίρνη. Και τους ανθρώπους όλους τους πανάθλιους θα συντροφεύει η Έριδα με την ξετσίπωτη λαλιά η κακόχαρη, με τη φριχτή την όψη.
Και τότε πια απ' τη γή μας την πλατύδρομη προς την κορφή του Ολύμπου θα φύγη η Αιδώς και η Νέμεση, κρύβοντας το πανώριο θώρι τους με τα λευκά τους πέπλα, να σμίξουν τους αθάνατους, τον κόσμο παρατώντας.
Τα θλιβερά τα βάσανα μόνο θα μείνουν πια για τους ανθρώπους.
Και για τις συμφορές αυτές καμμιά γιατρειά δεν είναι.

Έργα και Ημέραι, Ησίοδος, εκδόσεις Ζαχαρόπουλος

UΕFΑ: ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΕΛ Ποινικοποιεί τις ελληνικές σημαίες στο γήπεδο

noreply@blogger.com (Slade) — Wed, 11 Nov 2009 07:30:54 PST

«Ανφέρ» της UΕFΑ στον ΑΠΟΕΛ. Η ευρωπαϊκή συνομοσπονδία καταγγέλλει τον κυπριακό σύλλογο για τις ελληνικές σημαίες που υπήρχαν στο «ΓΣΠ» στον τελευταίο αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ με την Πόρτο!

Ο ΑΠΟΕΛ θεωρεί τη στάση της UΕFΑ απαράδεκτη, υπερβολική και εκτός νομικών πλαισίων.

Είναι βέβαιο πως θα υπάρξουν έντονες αντιδράσεις από τον κυπριακό σύλλογο στην περίπτωση που του επιβληθεί τιμωρία, ενώ ο πρόεδρός του Φοίβος Ερωτοκρίτου τονίζει πως οι ελληνικές σημαίες θα συνεχίσουν να υπάρχουν στο «ΓΣΠ» όποια απόφαση κι αν ληφθεί. Την έκπληξή του για την παραπομπή του ΑΠΟΕΛ εξέφρασε και ο Κύπριος αντιπρόεδρος της UΕFΑ Μάριος Λευκαρίτης. Οι σχέσεις ΑΠΟΕΛ και ευρωπαϊκής ομοσπονδίας έχουν εξελιχθεί σε βεντέτα.

Η πρώτη σύγκρουση συνέβη στο παιχνίδι με την Τσέλσι, όταν οι φίλοι του ΑΠΟΕΛ ανάρτησαν πανό σε όλο το γήπεδο, που ανέγραφε «Η Κύπρος είναι ελληνική», γραμμένο σε όλες τις γλώσσες. Η UΕFΑ προχώρησε σε απλές συστάσεις προς τους Κύπριους, καθώς ο παρατηρητής έκανε λόγο για πολιτικό περιεχόμενο, κάτι που απαγορεύεται σε όλα τα ευρωπαϊκά ματς.

Εν όψει του αγώνα στο «ΓΣΠ» με την Πόρτο, οι φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ είχαν ετοιμάσει ένα αρκετά μεγάλο και ευδιάκριτο ψηφιδωτό, στο οποίο υπήρχε η ελληνική σημαία και η Κύπρος, ωστόσο δεν αναρτήθηκε ποτέ έπειτα από παρέμβαση των παραγόντων. Η αντίδραση όμως της UΕFΑ για τις ελληνικές σημαίες αποτέλεσε τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

«ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΟΡΙΑ»
Ο αντιπρόεδρος και νομικός σύμβουλος της ομάδας Άντης Πολυδώρου υπογραμμίζει πως «... η στάση της UΕFΑ είναι υπερβολική και εκτός νομικών πλαισίων. Δεν πρόκειται να σκύψουμε το κεφάλι. Όταν οι Τούρκοι έβγαζαν σημαίες του ψευδοκράτους στους αγώνες της Τραμπζονσπόρ, δεν είχε κανένα πρόβλημα». Και συνεχίζει: «Υπάρχει και στο Σύνταγμα του κράτους μας ότι ως Ελληνοκύπριοι μπορούμε να αναρτούμε τις ελληνικές σημαίες όπου θέλουμε και η ελληνική σημαία είναι αναρτημένη σε όλα τα δημόσια κτίρια. Υπάρχει ευαισθησία για μας ως ΑΠΟΕΛ, αφού η ιστορία του σωματείου μας είναι ταυτισμένη με τη σημαία του Έθνους μας».

Ο υπεύθυνος επικοινωνίας του κυπριακού συλλόγου Πανίκος Χατζηλιασής θυμίζει πως «ΑΠΟΕΛ σημαίνει Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας. Η ελληνική μας ταυτότητα και η ιστορία της ομάδας μας είναι αδιαπραγμάτευτες. Υπάρχουν κόκκινες γραμμές και η UΕFΑ έχει ξεπεράσει τα όρια».

Ασφαλώς το θέμα έχει και πολιτικές προεκτάσεις και ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα αποφέρει μία σύγκρουση σε δικαστικό επίπεδο μεταξύ της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας και του κυπριακού συλλόγου.

ΤΑ ΝΕΑ

Η εποχή του Μεγάλου Τρόμου

noreply@blogger.com (Slade) — Tue, 10 Nov 2009 13:35:40 PST

Στην επάνω φωτογραφία,από δεξιά προς τα αριστερά, Γεζόφ, Στάλιν και Μολότοφ.Στην ίδια φωτογραφία (κάτω), ο Γεζόφ έχει «εξαφανιστεί» με φωτομοντάζ μετά την εκτέλεσή του το 1940

Ο ιστορικός Νικολά Βερτ αναλύει την περίοδο των σταλινικών διωγμών όπου μέσα σε 16 μήνες εκτελέστηκαν 750.000 άνθρωποι

Με κάθε νέα μελέτη που ρίχνει φως σε μια από τις πιο φρικιαστικές περιόδους του 20ού αιώνα, του λεγόμενου Μεγάλου Τρόμου στη Σοβιετική Ενωση, ο κόσμος ευαισθητοποιείται. Οι ειδικοί μελετητές, αλλά και ο μέσος αναγνώστης, δεν μένουν απαθείς μπροστά στην ανατομία ενός μαζικού εγκλήματος, όταν μέσα σε 16 μήνες, από το 1937 ως το 1938, εκτελέστηκαν 750.000 άτομα και καταδικάστηκε 1,5 εκατομμύριο. Ακόμη και στην εποχή μας, της ανοσίας στη βία, με τους αποστασιοποιημένους νέους να αντιλαμβάνονται την Ιστορία σαν χολιγουντιανό σενάριο, ένα τέτοιο δοκίμιο ζωντανεύει τη φρίκη και αφυπνίζει τις κοιμισμένες συνειδήσεις μας.

Ειδικά όταν έχει γραφτεί από τον κατ΄ εξοχήν ειδικό επί της σοβιετικής Ιστορίας, τον Γάλλο Νικολά Βερτ, ο οποίος στήριξε τη μελέτη του σε μια εις βάθος έρευνα στα επίσημα σοβιετικά αρχεία, δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο Βερτ, καθηγητής Ιστορίας και ερευνητής του Ιnstitut d΄Ηistoire du Τemps Ρr sent, δεν είναι άγνωστος στη χώρα μας. Είχε επισκεφθεί την Αθήνα το 2002 με αφορμή την έκδοση ενός άλλου πολυσυζητημένου βιβλίου, του συλλογικού τόμου με τίτλοΗ Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού(εκδόσεις Εστία) με επιμέλεια Στεφάν Κουρτουά.

Η μυθολογία του πραγματικού
Το νέο του βιβλίοΟ μεθύστακας και η ανθοπώλις(τίτλος του πρωτότυπου:

L΄ Ιvrogne et la Μarchande des fleurs. Αutopsie d΄un meurtre de masse 1937-1938, εκδόσεις Τallandier) παραπέμπει περισσότερο σε ζοφερό αφήγημα του Ντίκενς παρά σε δοκίμιο πάνω στην περίοδο του Μεγάλου Τρόμου. Είναι ωστόσο ιδιοφυώς μελετημένο ώστε να βγάζει τη μελέτη έξω από τη σφαίρα των ιδεών και τη «σκουριά» της Ιστορίας και να την «κατεβάζει» στo επίπεδο του πραγματικού, εκεί όπου σχεδιάζεται και εκδηλώνεται κάθε μορφή μαζικής βίας.

«Η ημερήσια διαταγή 00447 ήταν εμπιστευτική. Υπαγορευμένη από τον Στάλιν, έδινε εντολή, στις 30 Ιουλίου του 1937,για τη μυστική εξόντωση των “αντεπαναστατικών στοιχείων” και όριζε,από περιοχή σε περιοχή, τα ποσοστά συλλήψεων και καταδικών:1η κατηγορία:για το εκτελεστικό απόσπασμα,2η κατηγορία:δέκα χρόνια καταναγκαστικής εργασίας στο Γκουλάγκ. Αστραπιαία, μέσα σε έναν ίλιγγο άμιλλας, η αστυνομία ζήτησε την αύξηση των ποσοστών. Ολοι προσπαθούσαν να κερδίσουν στον αγώνα σε αποδοτικότητα.Ειδικά στη Μόσχα,όπου ξεχώριζε η αποτελεσματικότητα και ο ζήλος ενός Χρουστσόφ. Αναγκαστικά, πολύ γρήγορα, ο κατάλογος των πραγματικών υπόπτων εξαντλήθηκε. Το κυνήγι των αθώων ξεκίνησε.Οι μηχανέςφουλάρησαν,επινοήθηκαν νέες λίστες.Εβγαζαν τυχαία ως κοινωνικά επικίνδυνα παιδιά κάτω των τριών ετών. 1.500 θάνατοι ανά ημέρα,750.000 μέσα σε δεκάξι μήνες. Ο Μεγάλος Τρόμος.Οποιοσδήποτε,οπουδήποτε. Κάποιος μεθύστακας του οποίου το μόνο έγκλημα ήταν ότι πιτσίλισε με βότκα το πορτρέτο ενός ηγέτη, μια λουλουδού η οποία χαρακτηρίστηκε τρομοκράτης». Ο μεθύστακας και η λουλουδού, το ανώνυμο πλήθος: ο άνδρας στην εισαγωγή, η γυναίκα στον επίλογο του βιβλίου.

«Αυτός που γράφει είναι πάνω απ΄ όλα κάποιος που μιλάει εκ μέρους όλων όσοι έχουν στερηθεί τη φωνή τους»έλεγε ο Βικτόρ Σερζ, που με το μυθιστόρημα Υπόθεση Τουλάγιεφσχεδίασε την τοιχογραφία του Μεγάλου Τρόμου. Ο Βερτ κάνει το ίδιο, αλλά χωρίς μυθοπλασία, μη διστάζοντας να «αγγίξει» το αίμα της Ιστορίας.

Ολοι θεωρούνταν ύποπτοι
Οπως σημειώνει ο γάλλος κριτικός Αλέν Μπλουμ στον «Μonde», ο Βερτ αναλύει με την επιμονή του εντομολόγου κάθε απόφαση και αποστολή θανάτου του σταλινικού καθεστώτος που πραγματοποιήθηκε μέσα στους εφιαλτικούς 16 μήνες όπου όλοι θεωρούνταν πιθανοί εγκληματίες.

Η πολυπλοκότητα του εγκλήματος έγκειται στον πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα των θυμάτων. Ηταν η ελίτ όπως και ο λαός, οι αστοί όσο και οι αγρότες, οι Πολωνοί μαζί με τους Γερμανούς, εκείνοι που αποτέλεσαν τον στόχο μιας «εθνικής αποστολής» όσο και αυτοί που χαρακτηρίζονταν «κακά» στοιχεία. Θύτες και θύματα, διευθύνοντες, συμμετέχοντες και παρατηρητές, μπλέχτηκαν μέσα στον ίδιο ιστό της βίας, αλλάζοντας ρόλους στη συνέχεια. Οι ακραίες εκφάνσεις του εγκλήματος αποκαλύπτουν και την παραδοξότητά του. Διότι έγινε φανερό το πόσο ευάλωτο ήταν το σύστημα της απόλυτης εξουσίας. Αφού η τελευταία βρισκόταν στα χέρια του Στάλιν, ο ίδιος είχε ανάγκη κάθε τόσο να την υπονομεύει για να τη διατηρεί. Ούτε ένας χρόνος δεν πέρασε από την έναρξη των διωγμών και χρειάστηκε η επιχείρηση να στραφεί ενάντια στα εκτελεστικά όργανά της ούτως ώστε αυτά να μην αποκτήσουν υπερβολική εξουσία.

Εν τούτοις, η απλότητα αυτού του σχεδίου μαζικής βίας ήταν το αντίθετο ενός συστήματος λήψης αποφάσεων εξαιρετικά γραφειοκρατικού και άκαμπτου. Ο Στάλιν ήθελε να ελέγχει τις λίστες των ονομάτων για να ορίζει την ποινή των υψηλών προσώπων- η οποία ήταν συνήθως θάνατος. Ο Γιεζόφ, ο επικεφαλής της ΝΚVD, ένας άνθρωπος που χαρακτηρίστηκε “δηλητηριασμένος νάνος” και “ματωμένος νάνος” (επειδή το ύψος του ήταν 1,51 μ.) συνέταξε έναν κατάλογο με νούμερα. Αυτό το απλό έγγραφο κινητοποίησε μια διαδικασία σε όλα τα επίπεδα της αστυνομικής ιεραρχίας και εν μέρει στη Δικαιοσύνη και στο κόμμα.

Πραγματολογική προσέγγιση
Ο Νικολά Βερτ αναζητεί εν τέλει την προέλευση του Μεγάλου Τρόμου. Ηταν κατ΄ αρχήν η επιθυμία να ελεγχθεί απόλυτα η κοινωνία. «Πανταχού παρούσα και κατακλυσμική, η “κουλτούρα του αριθμού” ήταν η ένδειξη μιας ουτοπικής κυριαρχίας πάνω σε ένα κοινωνικό σώμα διηρημένο σε απρόσωπα “στοιχεία” των “ομάδων” και των “κατηγοριών” για “διαχείριση” και για “εξόντωση”».

Την εντοπίζει κατόπιν στον μεγάλο λιμό του 1932-1933. «Οι λιμοί αποτέλεσαν μείζονα παράγοντα που καθόρισε τη βιαιότητα στις σχέσεις μεταξύ σταλινικού κράτους και κοινωνίας. Μπροστά στην απόλυτη άρνηση του κράτους να αναγνωρίσει τον λιμό, αυτός έγινε μέγιστο ελατήριο στο δρόμο προς τη μυθοποίηση του πολιτικού λόγου», που παρέμεινε αποξενωμένος από την κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα της χώρας. Σε αυτό συνετέλεσε επίσης πολύ η εξαιρετικά τεταμένη διεθνής κατάσταση.

Ο Αλέν Μπλουμ σημειώνει επιπλέον στην«Μonde»ότι το βιβλίο τού Νικολά Βερτ είναι καρπός των εκτεταμένων διεργασιών της επαναπροσέγγισης του θέματος από τους ρώσους ιστορικούς και της μερικής δημοσιοποίησης των εγγράφων. Η νέα ιστορική σύνθεση του Βερτ προσφέρει μια κατανοητή ανάλυση των μηχανισμών της σταλινικής δικτατορίας και κυρίως αποσαφηνίζει τη φύση της χωρίς να χρησιμοποιεί την τελεολογική προσέγγιση, όπου η ιδεολογία θα φαινόταν να αποτελεί τον κύριο παράγοντα.

ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: "ΗΡΘΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΧΩΜΑ"

noreply@blogger.com (ΜΥΘΟΓΕΝΕΙΑ) — Mon, 09 Nov 2009 23:49:11 PST

«Ήρθα από τον Βόσπορο για να πάρω λίγο χώμα από την Ελλάδα. Θέλω να το ρίξω πάνω στον τάφο του πατέρα μου. Ήταν επιθυμία του πριν πεθάνει. Γείτονα Έλληνα, θα μου δώσεις μια χούφτα χώμα;».

O 64χρονος Χουσαμετίν Νταλιάν, από την Τούζλα του Βοσπόρου, και περίπου άλλοι 30 συμπατριώτες του, άνδρες και γυναίκες, επισκέπτονται περιοχές της Δράμας, της Θεσσαλονίκης και της Κοζάνης αναζητώντας τους τόπους όπου ζούσαν οι προπαππούδες τους την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οι πρόγονοι του Χουσαμετίν ήταν εγκατεστημένοι στην περιοχή του Κιλκίς και το 1912, όταν απελευθερώθηκε η Μακεδονία, έφυγαν για την Τουρκία στο πλαίσιο της συνθήκης για την ανταλλαγή πληθυσμών, κάτι αντίστοιχο που έγινε με τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ο πατέρας του ήταν τότε μόλις 10 ετών, αλλά μέχρι να κλείσει τα μάτια διηγούνταν στον Χουσαμετίν ιστορίες για την πατρίδα του, ένα μικρό χωριό κοντά στο Κιλκίς.

Δεν κατάφερε ποτέ να επιστρέψει σ΄ αυτό τον όμορφο τόπο, αλλά προτού κλείσει τα μάτια του ζήτησε από τον 64χρονο σήμερα γιο του να του δώσει μια υπόσχεση: ότι κάποια στιγμή θα επισκεφθεί την Ελλάδα και θα φέρει από τη γενέτειρά του λίγο χώμα για να το σκορπίσει πάνω στον τάφο του. «Το ταξίδι μου στην Ελλάδα ήταν για μένα η εκπλήρωση μιας υπόσχεσης ζωής στη μνήμη του πατέρα μου. Γείτονα, μη με φοβάσαι, θέλω να πάρω μόνο λίγο χώμα από τον τόπο σου, τίποτα περισσότερο», λέει συγκινημένος στα «ΝΕΑ» ο 64χρονος, όταν το γκρουπ σταμάτησε στον Δήμο Νικηφόρου Δράμας.

«Προσκύνημα»

Το ταξίδι- προσκύνημα, όπως το χαρακτηρίζουν οι Τούρκοι εκδρομείς, άρχισε χθες νωρίς το πρωί και οι περισσότεροι επισκέπτονταν πρώτη φορά την Ελλάδα για να αναζητήσουν το νήμα της Ιστορίας που ενώνει τους δύο γειτονικούς λαούς εδώ και αιώνες. Με αγωνία και συγκίνηση ρωτούσαν τους διερμηνείς, αλλά και τους ηλικιωμένους Έλληνες κατοίκους στα καφενεία των χωριών απ΄ όπου περνούσαν αν γνωρίζουν κάτι για τους προγόνους τους. Χαρακτηριστικά ανέφεραν το όνομα του χωριού στην τουρκική γλώσσα και ζητούσαν να πληροφορηθούν πώς μετονομάστηκε στα ελληνικά μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας το 1912, με τι ασχολούνται σήμερα οι κάτοικοι, τι πληθυσμό έχει.

Ο 64χρονος ήταν μετανάστης στη Γερμανία όπου γνώρισε και έκανε παρέα με πολλούς Έλληνες. Θυμάται πολύ καλά ότι ο παππούς του, που έφυγε σε ηλικία 50 ετών από το Κιλκίς, του μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για έναν φίλο Έλληνα δάσκαλο που βοήθησε την οικογένεια Νταλιάν όταν επρόκειτο να αναχωρήσουν για την Τουρκία. Τους εκδρομείς υποδέχθηκαν στο δημαρχείο ο δήμαρχος Νικηφόρου, ενώ αργότερα οι Τούρκοι συζήτησαν με κατοίκους του χωριού και άκουσαν παραδοσιακά ελληνικά λαϊκά τραγούδια στο καφενείο.

Το ταξίδι που κάνουν το τελευταίο διάστημα πολλοί Τούρκοι ακολουθεί τη διαδρομή από τη Δράμα στη Θεσσαλονίκη και τον Λαγκαδά, στο κτίριο του τουρκικού προξενείου Θεσσαλονίκης, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Κεμάλ Ατατούρκ και ολοκληρώνεται με επισκέψεις περιοχών στους Νομούς Κιλκίς και Κοζάνης.

Στα ίχνη του Τούρκου «Ρομπέν» της Δράμας

ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ με τους επισκέπτες πέρασε από τον Δήμο Νικηφόρου Δράμας, μια περιοχή που είναι πολύ γνωστή ακόμα και σήμερα στους Τούρκους, καθώς την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έζησε εκεί ένας λαϊκός ήρωας της Τουρκίας, ο Χασάν. Οι τουρκικές παραδόσεις λένε ότι ο αντάρτης Χασάν λήστευε τους πλούσιους και μοίραζε τα χρήματα στους φτωχούς και κατατρεγμένους. Τελικά τον σκότωσαν Τούρκοι στρατιώτες, αλλά το όνομά του έγινε θρύλος και λαϊκό τραγούδι. Οι Τούρκοι εδώ και δεκαετίες αναζητούν την τοποθεσία παλιάς γέφυρας της Δράμας όπου έδρασε ο Χασάν, ενώ υπάρχει και ένα πολύ γνωστό δημοτικό τραγούδι (Drama Κoprusu- Της Δράμας το γεφύρι) που αναφέρεται στα ανδραγαθήματά του. Ο Δραμινός Νίκος Λατσίσταλης με τη βοήθεια Τούρκου ερευνητή που ζει στο Βέλγιο κατάφερε να εντοπίσει μελετώντας ιστορικά κείμενα της εποχής και γκραβούρες το σημείο όπου βρισκόταν η γέφυρα, το οποίο επισκέφθηκαν χθες οι Τούρκοι εκδρομείς.

«Ήταν παλιό υδραγωγείο με καμάρες, αλλά από τις διηγήσεις οι Τούρκοι κάτοικοι της περιοχής το ονόμασαν γέφυρα, επειδή περνούσαν κάτω από αυτό νερά. Είναι κάτω από το Δημοτικό Διαμέρισμα Πυξαρίου του Δήμου Νικηφόρου και αποτελεί ιστορική τοποθεσία για τους Τούρκους», είπε ο κ. Λατσίσταλης. Είναι ιδρυτής του Παμμικρασιατικού Συλλόγου Δραμινών, ο οποίος διατηρεί τα τελευταία χρόνια σχέσεις με τον Σύλλογο Ανταλλαξίμων Λωζάνης που διοργάνωσε την εκδρομή στην Ελλάδα.

Η περιοχή της Δράμας συγκέντρωνε πριν από την απελευθέρωση της Βόρειας Ελλάδας μεγάλο αριθμό Τούρκων κατοίκων. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του 1910 που συγκέντρωσε ο δημογέροντας και υποπρόξενος της Μεγάλης Βρετανίας στη Δράμα Βασίλης Γρηγοριάδης την εποχή εκείνη ζούσαν στην πόλη της Δράμας 13.000 Τούρκοι, 6.500 Έλληνες, 350 Εβραίοι και 32 Βούλγαροι.

Η πόλη είχε 15 τζαμιά και 3 τεκέδες (μουσουλμανικά μοναστήρια) και μαζί με τη Θεσσαλονίκη και τα Τρίκαλα ήταν οι τρεις πόλεις του ελληνικού κράτους όπου υπήρχαν δερβίσηδες και λειτουργούσαν τεκέδες. (ΤΑ ΝΕΑ)

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

noreply@blogger.com (Slade) — Mon, 09 Nov 2009 07:12:54 PST

Πώς άνοιξε ο δρόμος για την ελευθερία

Η απόφαση του αντισυνταγματάρχη της Στάζι Χάραλντ Γέγκερ που άλλαξε τη ροή της Ιστορίας το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου 1989

Το βράδυ της Πέμπτης 9 Νοεμβρίου 1989 τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία διέκοψαν ξαφνικά τη συνήθη ροή ειδήσεων για να μεταδώσουν ένα διαβαθμισμένο ως «υπερεπείγον» ιστορικό τηλεγράφημα με μία και μοναδική φράση: «Ανοίγει το Τείχος του Βερολίνου». Τίποτε άλλο. Ηταν όμως αρκετό για να πάρουν αμέσως «φωτιά» τα γραφεία στη σύνταξη των εφημερίδων και των τηλεοπτικών καναλιών όλου του κόσμου.

Δεν χρειάστηκε πολλή ώρα για να πληροφορηθεί ο πλανήτης τι συνέβαινε. Αρχιζε το γκρέμισμα του συμβόλου του μίσους το οποίο χώριζε στα δύο την άλλοτε κραταιά πρωτεύουσα της Γερμανίας, το Βερολίνο, το ανατολικό τμήμα του οποίου ήταν πρωτεύουσα της μισής χώρας, της σιδηρόφρακτης Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Σήμερα ακούγεται σαν αστείο, αλλά αυτοί που δεν γνώριζαν τι ακριβώς συνέβαινε ήταν αυτοί που βρίσκονταν ακριβώς επάνω στο Τείχος τις ιστορικές εκείνες στιγμές, όπως ο Χάραλντ Γέγκερ, αντισυνταγματάρχης της διαβόητης κομμουνιστικής μυστικής αστυνομίας Στάζι. Είκοσι χρόνια πέρασαν και τα μαλλιά του έχουν ασπρίσει, όμως ο κ. Γέγκερ θυμάται ακόμη κάθε στιγμή.

Εκανε τη βάρδια του επάνω στην ατσαλένια γέφυρα της Μπορνχόλμερ Στράσε, εκεί όπου χωριζόταν με μια μπάρα ο ανατολικός από τον δυτικό τομέα. Ανατολικά, το Πρεντσλάουερ Μπεργκ, η κομμουνιστική συνοικία, στέκι καλλιτεχνών και διανοουμένων, με τις γκρίζες προσόψεις των κτιρίων σημαδεμένες ακόμη από τα θραύσματα των οβίδων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Δυτικά, το Ράινικενντορφ, η συνοικία των καπιταλιστών, με τα περιποιημένα πολύχρωμα κτίρια.

Μπροστά στη γέφυρα και στην μπάρα πλήθος αλαλάζον και ανυπόμονο βιαζόταν να περάσει από την καταχνιά στα χρώματα. Μεγάλο το δίλημμα για τον αντισυνταγματάρχη. Οι άνδρες του με μεγάλο κόπο συγκρατούσαν την αγριεμένη λαοθάλασσα. Δεν ήξερε τι να κάνει. Τα αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα προς τους ανωτέρους του δεν τον είχαν διαφωτίσει. Να πυροβολήσει; Ούτε κατά διάνοια. Ως αξιωματικός της Στάζι ήξερε πολύ καλά και από μέσα ότι οι καιροί έχουν αλλάξει.

Μόλις πριν από τέσσερις ημέρες, στη μεγάλη διαδήλωση στο Ανατολικό Βερολίνο, ο κόσμος φώναζε «Δημοκρατία» και η κυβέρνηση δεν είχε αντιδράσει. Ηξερε ότι ήδη από μήνες δεκάδες χιλιάδες Ανατολικογερμανοί είχαν περάσει ανεμπόδιστοι στη Δυτική Γερμανία μέσω Ουγγαρίας- τα σύνορα είχαν ήδη ανοίξει από εκεί και τίποτε δεν θα μπορούσε να συγκρατήσει το ποτάμι ενός φυλακισμένου λαού.

Ηξερε επίσης ότι τα κατεσπαρμένα στην Ανατολική Ευρώπη σοβιετικά στρατεύματα είχαν εντολή να μην κάνουν ούτε βήμα έξω από τους στρατώνες τους: Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ , άρχοντας του Κρεμλίνου από το 1985, είχε απαγορεύσει τη βία ως μέσον διαφύλαξης της τάξης στην αυτοκρατορία.

Τ ο μόνο που δεν ήξερε, ήταν αυτό που έπρεπε να κάνει επάνω στη γέφυρα της Μπορνχόλμερ Στράσε εκείνες τις ώρες. Να ανοίξει την μπάρα ή να μην την ανοίξει; Σαφείς εντολές δεν είχε λάβει. Ζητούσε και δεν του έδιναν. Τελικά με δική του πρωτοβουλία την άνοιξε ελευθερώνοντας το πλήθος. Και τότε τον κυρίευσαν αμφιβολίες. Μήπως είχε προδώσει την πατρίδα του, εγκαταλείποντας το νευραλγικό πόστο του; Κάθιδρος και τρέμοντας για τις συνέπειες, ανέφερε το γεγονός στον διοικητή του. Και εκείνος, με φωνή άχρωμη, του απάντησε μονολεκτικά προτού κλείσει απότομα το τηλέφωνο: «Καλώς».

Ιδια εικόνα επικρατούσε σε όλα τα φυλάκια κατά μήκος του Τείχους: Χάινριχ-Χάινε Στράσε, Ινβαλίντεν Στράσε, Τσεκπόιντ Τσάρλι. Και το ότι περνούσε ο κόσμος ανεμπόδιστα, υπό το βλοσυρό βλέμμα των αστυνομικών, οφείλεται σε μια φράση του κυβερνητικού-κομματικού εκπροσώπου, που έμεινε στην Ιστορία.

Ολοι οι Βερολινέζοι παρακολουθούσαν τα γεγονότα καρφωμένοι στις τηλεοράσεις που μετέδιδαν σε συνεχή ροή. Κάποια στιγμή ο ιταλός δημοσιογράφος Ρικάρντο Χέρμαν του πρακτορείου ΑΝSΑ ρωτάει τον Γκύντερ Σαμπόφσκι , τον άνθρωπο του ανατολικογερμανού ηγέτη Εγκον Κρεντς, ο οποίος μόλις είχε διαδεχθεί τον Εριχ Χόνεκερ: «Από πότε θα είναι ελεύθερη η διέλευση;». Απάντηση: «Μα...από τώρα!». Με δυο λέξεις που ίσως και να του είχαν ξεφύγει, είχε δώσει το σύνθημα για τη μεγάλη φυγή προς τη Δύση. Ακολούθησε ντελίριο. Ηταν η αφετηρία για να γνωρίσουν από κοντά οι «Οσις» (ανατολικοί) τη ζωή των «Βέσις» (δυτικοί), αλλά και να μάθουν με το πέρασμα του χρόνου ότι παράδεισοι επί Γης δεν υπάρχουν.

Τα μυστικά μιας χαμένης ελληνικής πόλης

noreply@blogger.com (Slade) — Sun, 08 Nov 2009 12:22:59 PST

Τα μυστικά μιας χαμένης πόλης, που ενδεχομένως να ενέπνευσε έναν από τους μεγαλύτερους μύθους παγκοσμίως -το μύθο της χαμένης Ατλαντίδας- αναδύθηκαν από τα βάθη της θάλασσας στη νότια Ελλάδα.

Μετά από εξερεύνηση μίας ομάδας Άγγλων και Ελλήνων αρχαιολόγων και θαλάσσιων γεωλόγων, και γνωστή με την ονομασία Παυλοπέτρι, η βυθισμένη πόλη πιθανολογείται ότι έχει ηλικία 5.000 ετών, ενώ το μέγεθος και ο πλούτος της σε λεπτομέρεια είναι άνευ προηγουμένου, όπως αναφέρουν οι ειδικοί.

«Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία πως πρόκειται για την αρχαιότερη βυθισμένη πόλη στον κόσμο,» δήλωσε ο Τζον Χέντερσον, καθηγητής υποβρύχιας αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Νόττινχαμ. «Υπάρχουν ερείπια που χρονολογούνται από το 2800 μέχρι το 1200 π.Χ., πολύ πριν τις δοξασμένες εποχές της αρχαίας Ελλάδας. Υπάρχουν αρχαιότερες βυθισμένες περιοχές ανά τον κόσμο, αλλά καμία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως οργανωμένη πόλη, όπως είναι αυτή, και αυτό είναι που την κάνει και μοναδική.»

Η βυθισμένη πόλη, που καταλαμβάνει έκταση 3.000 τετραγωνικά μέτρα στο βυθό του ωεκανού, βρίσκεται ανοιχτά της νότιας Πελοποννήσου και πιστεύεται ότι βυθίστηκε γύρω στο 1000 π.Χ. Αν και ανακαλύφθηκε πρώτη φορά από έναν Βρετανό ωκεανογράφο, πριν από περίπου 40 χρόνια, φέτος κατάφεραν οι θαλάσσιοι γεωλόγοι, με τη βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας, να μελετήσουν με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τα ερείπια.

Τα ευρήματά τους ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Χάρη στη μετακινούμενη άμμο και ένα κόλπο που προστατεύει την πόλη, η εξερεύνηση έφερε στο φως έναν κόσμο από κτίσματα, αυλές, δρόμους, θαλαμωτούς λίθινους τάφους και εκκλησίες. Επιπλέον, ο βυθός ήταν γεμάτος με χιλιάδες θραύσματα κεραμικών αγγείων.

«Βρήκαμε κεραμικά που χρονολογούνται από το τέλος της λίθινης εποχής, γεγονός που δείχνει ότι η πόλη κατοικείτο πριν από 5.000 χρόνια, δηλαδή τουλάχιστον 1.200 χρόνια νωρίτερα απ' ότι πιστεύαμε μέχρι σήμερα,» υποστήριξε ο Χέντερσον, ο οποίος ήταν και ένας από τους συντονιστές της υποβρύχιας έρευνας.

«Οι έρευνές μας έδειξαν ακόμα πάνω από 9.000 τετραγωνικά μέτρα νέων κτηρίων. Αυτό όμως που μας εξέπληξε περισσότερο ήταν η ανακάλυψη ενός πιθανού μεγάρου, μίας μνημειώδους κατασκευής με έναν τεράστιο ορθογώνιο προθάλαμο, στοιχείο που δείχνει και αυτό με τη σειρά του πως στην πόλη διέμενε μία ελίτ, ανεβάζοντας αυτομάτως το στάτους της πόλης.»

Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη υποθαλάσσια πόλη μέχρι στιγμής, αυτή εδώ δίνει τη δυνατότητα στους επιστήμονες να καταλάβουν τον τρόπο με τον οποίο ήταν δομημένη η Μυκηναϊκή κοινωνία.

«Είναι ένα σημαντικό στοιχείο γιατί εξαιτίας της βύθισής της, η πόλη δεν ξανακατοικήθηκε ποτέ,» σημειώνει ο Ηλίας Σπονδύλης, επίσης ένας από τους συντονιστές της έρευνας και επικεφαλής της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων της Ελλάδας. «Είναι σαν να έχει παγώσει μία στιγμή του παρελθόντος.»

Οι θαλάσσιοι γεωλόγοι καλούνται να βρούνε τα αίτια που οδήγησαν στη βύθιση της πόλης. Κάποιες από τις θεωρίες υποστηρίζουν πως είτε ανέβηκε η στάθμη της θάλασσας, είτε υποχώρησε το έδαφος εξαιτίας των σεισμών, είτε βυθίστηκε από κάποιο τσουνάμι.

«Ο συνδυασμός των δύο πρώτων θεωριών είναι το πιο πιθανό σενάριο,» υποστηρίζει ο Δημήτρης Σακελλαρίου από το Ελληνικό Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας. «Είναι πραγματικά εκπληκτικό αν αναλογιστεί κανείς ότι αποτελεί την αρχαιότερη βυθισμένη πόλη. Δεν δείχνει μόνο πως ζούσαν οι άνθρωποι εκείνη την εποχή, αλλά έχει τεράστιο ενδιαφέρον και για τους φυσικούς επιστήμονες, καθώς τα νερά γύρω από την πόλη είναι πολύ ρηχά.»

Οι κάτοικοι της Νεάπολης είναι ενθουσιασμένοι με την ανακάλυψη αυτή. «Οι παλαιότερες γενιές πάντα έλεγαν ότι κάτι υπήρχε εκεί αλλά κανείς δεν είχε ιδέα για το μέγεθός του,» δήλωσε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος της Νεάπολης, Γιάννης Κουσούλης.

Είναι η πρώτη φορά που ανακαλύπτεται μία βυθισμένη πόλη στην Ελλάδα και η οποία προηγείται χρονολογικά της εποχής που ο Πλάτωνας έγραψε την αλληγορική του ιστορία για τη βυθισμένη Ατλαντίδα.

«Η Ατλαντίδα ήταν ένας μύθος αλλά είναι ένας μύθος που συντηρεί για χρόνια τις υποβρύχιες εξερευνήσεις,» δήλωσε ο κύριος Σακελλαρίου. «Λιγότερο από το 1% του βυθού των ωκεανών σε όλο τον κόσμο έχει εξερευνηθεί. Πρόκειται για ένα μοναδικό εύρημα αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα πράγματα εκεί κάτω που περιμένουν από εμάς να τα ανακαλύψουμε.»

Απαγορευμένος έρως

noreply@blogger.com (Slade) — Sun, 08 Nov 2009 05:28:41 PST

Μεγάλη και τολμηρή έκθεση που εξετάζει όλες τις μορφές της ερωτικής επιθυμίας στην αρχαιότητα θα φιλοξενηθεί στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

Το ρούχο της ανέμιζε καθώς περπατούσε με χάρη στο στενό σοκάκι και τα πόδια της γλιστρούσαν στα δερμάτινα σανδάλια της. Γύρισε να κοιτάξει για να σιγουρευτεί. Τα βήματά της, αποτυπωμένα στο χώμα, ήταν εκεί.«Ακολούθει μοι»μπορούσε να διαβάσει όποιος ερχόταν στο κατόπι της. Η νεαρή γυναίκα σήκωσε το πέπλο της που είχε κυλήσει στις λάσπες και συνέχισε να βαδίζει προς το μικρό σπίτι στη στροφή του δρόμου. Τα ίχνη της, χαραγμένα στις σόλες των υποδημάτων της, θα έμεναν για λίγο ακόμη ανέπαφα. Κι ίσως οδηγούσαν κάποιον ως αυτήν. Αγοραίος ο έρωτάς της, αλλά όχι γι΄ αυτό λιγότερος. «Περπάτα στο κατόπι πάνω στα βήματα/ εγώ από σένα,φως μου,δεν θέλω χρήματα»μου υπενθυμίζει έναν σύγχρονο στίχο τραγουδιού ο κ. Νίκος Σταμπολίδης. Είκοσι- είκοσι πέντε αιώνες χωρίζουν τις δύο περιπτώσεις, αλλά οι διαφορές μοιάζει να εξανεμίζονται. Η πιο ισχυρή και πιο πολύπλοκη ανθρώπινη επιθυμία, ο έρωτας, διασχίζει τον χρόνο με ακατάβλητη δυναμική, αλλάζοντας μόνο λίγο και μόνο στην επιφάνεια, ανάλογα με την εκάστοτε κοινωνία, στην ουσία όμως παραμένοντας πάντα ο ίδιος. «Ευμελίς ήκε ως τάχος Αρκέσιμος» (Ευμελίδα έλα εδώ γρήγορα, Αρκέσιμος) έγραφε επάνω σε ένα κομμάτι πήλινου αγγείου ο νεαρός ερωτευμένος ζητώντας από την καλή του να τον συναντήσει. Αντιστοίχως, εκατομμύρια είναι τα ερωτικά μηνύματα που στέλνονται καθημερινά σήμερα μέσω κινητού σε όλον τον πλανήτη. Ο θεός Ερως υπήρξε και παραμένει πρωταγωνιστής της ζωής και αυτός είναι το τιμώμενο πρόσωπο της έκθεσης του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης που με τίτλο «Ερως: από τη “Θεογονία” του Ησιόδου στην ύστερη Αρχαιότητα» ανοίγει στις 10 Δεκεμβρίου.

Πρόκειται για μια τολμηρή έκθεση;«Μα πώς να μην είναι,όταν περιέχει και τα ενοχικά στοιχεία των χριστιανικών κοινωνιών, δηλαδή αυτά για τα οποία ντύσαμε τον έρωτα, τα αισθήματά μας και τους ανθρώπους;»απαντά ο διευθυντής του μουσείου, καθηγητής κ. Σταμπολίδης.«Αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει, τα παιδιά βρίσκουν τα πάντα σήμερα στην τηλεόραση, στο Ιnternet, στα περίπτερα.Θα ήταν υποκρισία μεγίστη αν κρύβαμε την αλήθεια διαιωνίζοντας τα ενοχικά σύνδρομα που καλλιεργούνταν σε παλαιότερες εποχές» προσθέτει.

Από τον Ησίοδο που θεωρεί τον Ερωτα ως μία από τις τρεις πρωταρχικές και αγέννητες οντότητες δίπλα στο Χάος και στη Γη ως τους όμοιους έρωτες της αρχαϊκής εποχής, ως τους θρησκευτικά και κοινωνικά συμβατούς μέσω του γάμου για τη νόμιμη αναπαραγωγή και τη στήριξη της κοινωνίας, ως τις περιπτύξεις με τις εταίρες στα συμπόσια αλλά και στο παραλήρημα των οργίων, στο δέλεαρ των ενηλίκων εραστών προς τους έφηβους ερωμένους, στις πόρνες αλλά και σε έρωτες και αντέρωτες που παλεύουν σε σώματα εαρινά, άφθαρτα και ωραία, όλα είναι παρόντα σε αυτή την έκθεση. Θεϊκά και ανθρώπινα. «Είναι ένας τρόπος ανάγνωσης όλων των εκφάνσεων του έρωτα στην Αρχαιότητα,από το κοσμογονικό στοιχείο ως την καθημερινή ζωή,έτσι ώστε ο καθένας να κάνει μόνος του τις αναγωγές με τον εαυτό του και τη σημερινή κοινωνία», όπως εξηγεί ο κ. Σταμπολίδης. Περί τα 280 αρχαία έργα έρχονται από 50 μουσεία, ελληνικά και ξένα (Λούβρο, Βίλα Τζούλια, Βατικανό, Ρώμη, Σικελία, Κύπρο κ.ά.). Είναι αγάλματα, ανάγλυφα, αγγεία, ειδώλια, τερακότες, λυχνάρια, νομίσματα, γυάλινα ομοιώματα, φυλακτά, χρυσά κοσμήματα που καταλαμβάνουν όλους τους χώρους του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης κατανεμημένα σε εννέα θεματικές ενότητες- όπως εννέα είναι οι Μούσες της Αρχαιότητας και οκτώ συν μία οι μουσικές σφαίρες, σύμφωνα με την πλατωνική φιλοσοφία για τους πλανήτες και τη μουσικότητα του Σύμπαντος- αποκαλύπτοντας τον έρωτα χωρίς παρωπίδες.

Τα «απαγορευμένα»

Ενα καρτελάκι με την υπόμνηση «Επιτρέπεται η είσοδος σε παιδιά ηλικίας κάτω των 16 ετών με τη συνοδεία κηδεμόνα τους» τοποθετημένο στη βάση της σκάλας που οδηγεί στον όροφο του μουσείου δίνει το στίγμα αυτής της μεγάλης εκθεσιακής ενότητας που μιλάει για την ερωτική επιθυμία των ανθρώπων, την αγωνία τους να τον κερδίσουν, να τον βιώσουν, ακόμη και να τον απωθήσουν ή να τον καταραστούν. Εδώ μέσα από τα συμπόσια, τις εταίρες, τους αγοραίους έρωτες και τις πόρνες, τους όμοιους έρωτες και τους βουκολικούς (που σχετίζονται με τον Διόνυσο και τον θίασό του) και, τέλος, τις ιθυφαλλικές θεότητες και τα φαλλικά σύμβολα ξετυλίγεται η ερωτική ζωή της καθημερινότητας, που από τον 7ο αιώνα π.Χ. ως τον 4ο αιώνα μ.Χ. δεν φαίνεται να διαφοροποιήθηκε παρά ελάχιστα.

Παραστάσεις αγγείων με τις πλέον χαρακτηριστικές σκηνές ερωτικών συνευρέσεων, όπως η «εν οθόναις» που δείχνει δύο ή και τρία ζευγάρια κάτω από το ίδιο ύφασμα, ο έρωτας μεταξύ δύο ανδρών ή δύο γυναικών όπως εμφανίζεται σε σκηνές θωπείας ή στην περίφημη σκηνή γυναικείας περιποίησης του «τίλλεσθαι», συνιστούν το πλέον τολμηρό στοιχείο της έκθεσης. Το ίδιο ξεκάθαρες και οι απεικονίσεις στα λυχνάρια, οι παραστάσεις φαλλών σε πήλινα και μαρμάρινα ανάγλυφα, τα ειδώλια και τα φυλακτά, καθώς όλα αυτά τα αντικείμενα ήταν ιδιωτικά και δημιουργούνταν κατά παραγγελία.

Τα αποτροπαϊκά

Σε μια μικρή αίθουσα εκτίθενται μόνο φαλλοί για να δηλωθούν όλες οι ερμηνείες τους: Διαφορετικός ο προτεταμένος φαλλός μιας ερμαϊκής στήλης που σημαίνει ευγονία και καλοτυχία, άλλος ο φαλλός στον τοίχο ενός σπιτιού για να δηλώσει την ευτυχία που κατοικεί εντός του, λειτουργώντας ταυτόχρονα αποτροπαϊκά για όποιους την επιβουλεύονται, διαφορετικής σημασίας οι αναθηματικοί φαλλοί σαν αυτούς που έχουν βρεθεί στη Δήλο, καθαρά αποτροπαϊκού χαρακτήρα τα γυάλινα φυλακτά που έφεραν οι άνθρωποι στον λαιμό.

«Εξάλλου αυτά τα ακατάλληλα για ανηλίκους αντικείμενα υπάρχουν στα μουσεία όλου του κόσμου.Η μόνη διαφορά είναι ότι εκεί βρίσκονται ανάμεσα σε άλλα,ενώ στη δική μας έκθεση συγκεντρώθηκαν ειδικά για να αναδείξουν το θέμα του έρωτα σε όλες τις διαστάσεις του»επισημαίνει ο κ. Σταμπολίδης.

Τα πορνεία
Το δωματιάκι ενός πορνείου της Πομπηίας, ανακατασκευασμένο ολόκληρο, δίνει μια γεύση από τα γνωστά lupanaria της ρωμαϊκής πόλης. Με λιγοστό φως που θα μπαίνει με τον ίδιο τρόπο από το μικρό παράθυρο, με το κρεβάτι που θα χτιστεί όπως ήταν και τις τοιχογραφίες στους τοίχους σε αναπαράσταση, ενώ αυθεντικά θα είναι τα αγγεία και τα λυχνάρια με σκηνές ερωτικών περιπτύξεων.

«Στις ρωμαϊκές κοινωνίες, όπως αυτή της Πομπηίας, υπήρχαν σπίτια πλέον για τέτοιου είδους ηδονές.Στον άνω όροφο γίνονταν τα συμπόσια για τους πλουσίους, ενώ για τους φτωχούς υπήρχαν τα κάτω δωμάτια, με πόρτα κλειστή ή ανοιχτή (με κουρτίνα για να φαίνονται λίγο τα πόδια της πόρνης,όπως γίνεται σήμερα στις βιτρίνες του Αμστερνταμ),όπου μάλιστα αναγράφονταν το όνομα και η τιμή της,ενώ αν υπήρχε πελάτης ήταν τοποθετημένη απέξω η ταμπελίτσα “ocupata”.Στους διαδρόμους του σπιτιού εξάλλου και στο υπέρθυρο υπήρχαν τοιχογραφίες με τις στάσεις για τις οποίες ήταν περίφημη η πόρνη» λέει ο κ. Σταμπολίδης.

Αλλά και πολύ νωρίτερα, στη Δήλο του 2ου π.Χ. αιώνα, υπήρχαν πορνεία, πριν από μερικά χρόνια μάλιστα ήρθε στο φως ένα κτίσμα που κάτω ήταν ταβέρνα και επάνω πορνείο (τα νομίσματα από διαφορετικές περιοχές και τα ψιμμύθια της πόρνης υπήρξαν τα δηλωτικά ευρήματα).

Τα συμπόσια

Από τις ιερόδουλες του 7ου αιώνα π.Χ., δούλες και αιχμάλωτες πολέμου αλλά προστατευόμενες της Αφροδίτης και περιουσιακό στοιχείο ενός ιερού- τα χρήματα που συγκεντρώνονταν, το λεγόμενο πορνικό τέλος, είχε ορισθεί με νομοθέτημα του Σόλωνα- οι πόρνες εξελίχθηκαν στη συνέχεια σε μεγάλες κατηγορίες: τις δεικτηριάδες (δακτυλοδεικτούμενες), τις λεωφόρους (του δρόμου), τις σποδισιλάβρες (που σύχναζαν στα σοκάκια) κ.ά. Η απόσταση όμως από αυτές τις πόρνες (λέξη από το ρήμα «πέρνυμι» που σημαίνει «αγοράζω»), «τις φιλόμουσες παγιδεύτριες των κερμάτων, τις γυμνασμένες φοραδίτσες της Αφροδίτης,που γυμνές στέκονται σε παράταξη»ως τις εταίρες των συμποσίων που παρουσιάζονται στην έκθεση ήταν μεγάλη.

Στον αντίποδα του πλατωνικού συμποσίου- και μολονότι φιλοσοφικές συζητήσεις μπορεί να μην αποκλείονταν- κινούνταν αυτά τα συμπόσια των απλών ανθρώπων, όπου σημαντικός ήταν και ο ρόλος των εταίρων. Γιατί δεν ήταν μόνον η ομορφιά τους, ήταν και η εξυπνάδα τους και η μόρφωσή τους. Η Λαΐδα, η Φρύνη αλλά και η Ασπασία η Μιλησία ήταν γυναίκες με μόρφωση, δύναμη και άποψη και ο ρόλος τους είναι γνωστός από την Ιστορία.

«Οσο για τους όμοιους έρωτες,θα πρέπει να τονισθεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι στην αρχαία Ελλάδα είχαν τελείως διαφορετική έννοια από τη σημερινή»τονίζει ο κ. Νίκος Σταμπολίδης. Εν τέλει«ο έρωτας στα αρχαία ελληνικά διατηρεί πάντοτε την πρωταρχική σημασία του, τη σεξουαλική πράξη.Περιγράφει μια ορμή κίνησης προς ένα αντικείμενο επιθυμίας,που δεν προϋποθέτει κατ΄ ανάγκην αμοιβαιότητα στην ανθρώπινη,θεϊκή ή φιλοσοφική εκδοχή της»καταλήγει.

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης,Νεοφύτου Δούκα 4, Βασ. Σοφίας και Ηροδότου 1,τηλ.210 7228.321-3 «Ερως: Από τη “Θεογονία” του Ησιόδου στην ύστερη αρχαιότητα»,10 Δεκεμβρίου 2009- 6 Απριλίου 2010

Η κλίμακα ερωτικής ανάβασης

Ως ελκτική δύναμη,ως θεότητα αλλά και ως ανθρώπινη αξία και καθημερινή πράξη αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι Ελληνες τον έρωτα.Αλλά μόνο περί τα τέλη του 7ου αι.π.Χ.δημιουργήθηκε ο μύθος της γέννησης του θεού από την Αφροδίτη και έτσι αρχίζει να ξετυλίγεται η ιστορία του μέσα στους αιώνες αλλά και στην έκθεση του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης.

Το γαλακτοτροφούμενο μικρό που φωλιάζει στην αγκαλιά της μάνας του γρήγορα θα ξεπεταχθεί και θα γίνει δεινός τοξότης,γονιμοποιός έφηβος αλλά και άτακτο παιδί που τιμωρείται όπως όλα της ηλικίας του.«Ασ΄ τα,είναι άτακτος... Πολλές φορές τον απείλησα ότι αν δεν σταματήσει να κάνει αυτά τα πράγματα θα του σπάσω το τόξο και τη φαρέτρα και θα του πάρω τα φτερά,μέχρι που του τις έβρεξα στα πισινάκια με το σανδάλι»γράφει ο Λουκιανός «μεταφέροντας» τα λόγια της μάνας του Αφροδίτης.

Ο Ερωτας και η Αφροδίτη λοιπόν αποτελούν την πρώτη ενότητα της έκθεσης, για να ακολουθήσουν άλλες τέσσερις: Οι ιδιότητες και οι δραστηριότητες του μικρού Ερωτα,Οι έρωτες των θεών και των ηρώων,Οι έρωτες των θνητών και Δύο έρωτες που άλλαξαν τον ρουν της ιστορίας- εκείνος του Αντώνιου για την Κλεοπάτρα, που είχε ως αποτέλεσμα να σβήσει το τελευταίο ελληνιστικό βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αίγυπτο και να κυριαρχήσει η Ρώμη, και ένας ακόμη, που αναφέρει ο Θουκυδίδης με δυο λέξεις όταν περιγράφει την αλλαγή από την τυραννία των Πεισιστρατιδών στη δημοκρατία του Κλεισθένη: «δι΄ ερωτικήν ξυντυχίαν»,δηλαδή για ερωτικό συναπάντημα.Γιατί ο ερωτευμένος γιος του Πεισίστρατου παρενοχλούσε τον Αριστογείτονα και αυτός συνεννοημένος με τον εραστή του Αρμόδιο θέλησαν να διώξουν την τυραννία από την Αθήνα φονεύοντας τον Ιππαρχο.Τόσο απλά.

Ο φιλοσοφικός και ο ταφικός έρως ολοκληρώνουν την προσέγγιση στον έρωτα κατά την αρχαιότητα.Οπως λέει ο κ.Νίκος Σταμπολίδης,«ο Πλάτων σκιαγραφεί μια κλίμακα ερωτικής ανάβασης που διαδοχικά καλύπτει την έλξη προς ένα ωραίο σώμα, μετά προς τις ωραίες ψυχές, προς τις ωραίες μαθήσεις, τις καλύτερες δημιουργίες, για να καταλήξει ότι το πραγματικό κίνητρό του είναι το ιδεατό ωραίο,η ιδέα της ωραιότητας».

Πολύ αργότερα,περί τον 3ο και 4ο αι.μ.Χ.,Ερωτας είναι ένα παιδί γυμνό,θλιμμένο,με την άλλοτε αναμμένη δάδα του τώρα ανεστραμμένη ως εξάγγελος του θανάτου.«Ισως αυτή η τελευταία του ιδιότηταμαζί με την πρωταρχική του δημιουργού της ζωής πιστοποιούν την αιώνια φύση του αφού ο ακαταμάχητος αυτός δαίμονας εκπροσωπεί ταυτόχρονα την αρχή και το τέλος του κόσμου» λέει ο κ.Σταμπολίδης.

Ο ίδιος,που ήταν άλλωστε και ο εμπνευστής της ιδέας για την έκθεση,την οποία είχε ενστερνιστεί και η Ντόλλη Γουλανδρή, την επιμελείται με την πολύτιμη συνεργασία του αρχαιολόγου κ.Γιώργου Τασούλα. Θα είναι ανοικτή ως τις 6 Απριλίου και η πραγματοποίησή της γίνεται χάρη στη δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

της ΜΑΡΙΑΣ ΘΕΡΜΟΥ ,
www.tovima.gr

Γιατί έπεσε ο κομμουνισμός

noreply@blogger.com (Slade) — Sun, 08 Nov 2009 05:09:38 PST

Μαζί με το Τείχος του Βερολίνου κατέρρευσε και ο λεγόμενος υπαρκτός σοσιαλισμός στην Ευρώπη. Μόνο στην Ασία (Κίνα, Βιετνάμ, Βόρεια Κορέα) και στην Καραϊβική (Κούβα) επιβιώνει σήμερα το κομμουνιστικό σύστημα. Στην Κίνα και στο Βιετνάμ ως δικτατορία του ενός κόμματος, αλλά με την οικονομία να προσεγγίζει τον δυτικό τύπο της οικονομίας της αγοράς. Στη Βόρεια Κορέα ως ακραία μορφή ολοκληρωτισμού και στην Κούβα ως ένας εξωτικός αναχρονισμός. Στις μέρες μας, εμπνέει ακόμη το κομμουνιστικό όραμα; Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, είκοσι χρόνια πριν, είναι οριστική; Τελικά έχει μέλλον ο κομμουνισμός;

Η κατάρρευση του κράτους σοβιετικού τύπου

Νίκος Μουζέλης | Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Σαν αύριο (9/11) πριν από 20 χρόνια έπεσε το τείχος του Βερολίνου. Στο ειδικό ένθετο του «Κυριακάτικου Βήματος» («Η πτώση του Τείχους», 1.11.2009) εξετάστηκαν διάφορες πτυχές του φαινομένου της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού. Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω να δώσω μια εξήγηση αυτής της κατάρρευσης που δεν αναιρεί αλλά κατά κάποιον τρόπο συμπληρώνει τις αναλύσεις του ενθέτου της περασμένης Κυριακής.

Η θέση που θα αναπτύξω είναι πως για να εξηγήσουμε την πτώση του σοβιετικού μπλοκ θα πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας στη σχέση που είχε το κράτος των σοβιετικών κοινωνιών με το συνεχώς εξελισσόμενο παγκόσμιο διακρατικό σύστημα. Αυτό γίνεται αντιληπτό αν προσεγγίσουμε το θέμα μας από μια ιστορικο-συγκριτική σκοπιά.

Για να ξεκινήσουμε με το προνεωτερικό κράτος της απόλυτης μοναρχίας (όπως διαμορφώθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ Δ στη Γαλλία), αυτό επεκτάθηκε γρήγορα στην υπόλοιπη ηπειρωτική Ευρώπη, με όλα τα ισχυρότερα κράτη να υιοθετούν περισσότερο συγκεντρωτικές μορφές συλλογής φόρων, στρατιωτικής οργάνωσης, εποπτείας του πληθυσμού κτλ. Με δεδομένο αυτό το σύστημα των διακρατικών σχέσεων, όποιο κράτος αποτύγχανε να λειτουργήσει συγκεντρωτικά (π.χ. η Πολωνία) ήταν καταδικασμένο σε περιφερειοποίηση, διαμελισμό ή εξαφάνιση.

Κάτι παρόμοιο συνέβη όταν το διακρατικό σύστημα του ευρωπαϊκού απολυταρχισμού υποχώρησε προς όφελος του συστήματος των ευρωπαϊκών κρατών-εθνών. Εάν ο ευρωπαϊκός απολυταρχισμός προϋπέθετε τη μεταφεουδαρχική συγκέντρωση των μέσων κυριαρχίας στην κορυφή, το κράτος-έθνος προχώρησε ακόμα πιο πολύ προς την ίδια κατεύθυνση. Ετσι οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί του κράτους-έθνους κατάργησαν την αυτονομία της παραδοσιακής κοινότητας κινητοποιώντας και εντάσσοντας όλον τον πληθυσμό στο εθνικό κέντρο. Από τη στιγμή που το πρότυπο του κράτουςέθνους εξαπλώνεται, από τη στιγμή που το διακρατικό σύστημα των κρατών-εθνών παγιώνεται, όποιο κράτος αποτυγχάνει να «εκσυγχρονιστεί» (δηλ. να αποκτήσει την άκρως συγκεντρωτική δομή του εθνοκρατικού μοντέλου) τείνει να περιθωριοποιηθεί ή να διαλυθεί (π.χ. τα δυναστικά κράτη των Ρομανόφ, των Αψβούργων και των Οθωμανών).

▅ Το νέο πρότυπο
Με το απότομο άνοιγμα των αγορών στη δεκαετία του ΄70 βλέπουμε ένα νέο κρατικό πρότυπο, αυτό του παγκοσμιοποιημένου κράτους-έθνους. Αντίθετα με μια κοινώς επικρατούσα άποψη, η παγκοσμιοποίηση δεν συνεπάγεται την αποδυνάμωση του κράτους-έθνους. Συνεπάγεται την αλλαγή λειτουργιών του. Το παγκοσμιοποιημένο κράτος χάνει λειτουργίες εσωτερικού ελέγχου (π.χ. της κίνησης κεφαλαίων) αλλά αποκτά νέες λειτουργίες στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Και είναι γι΄ αυτόν τον λόγο που το κράτος σήμερα, ακόμα και στις πιο νεοφιλελεύθερες οικονομίες, δεν μικραίνει αλλά συνεχώς μεγαλώνει- δηλαδή αποσπά όλο και περισσότερους πόρους από το κοινωνικό σύνολο.

Αν λάβει κανείς υπόψη του τα παραπάνω, γίνεται σαφές πως το κράτος-έθνος εξακολουθεί να αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του παγκόσμιου συστήματος. Στο σημερινό διακρατικό σύστημα, βλέπουμε ένα πέρασμα από την κυριαρχία του γεωπολιτικού σε αυτήν του αναπτυξιακού. Παρ΄ όλο βέβαια που οι γεωπολιτικές διαμάχες δεν εξαφανίζονται (π.χ. Ιράκ, Παλαιστίνη, Αφγανιστάν), όλο και περισσότερο η αναπτυξιακή πολιτική τείνει να αντικαταστήσει τη γεωπολιτική. Ετσι μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την έκλειψη της αποικιοκρατίας, ο αγώνας για την κατάκτηση αγορών σταδιακά υπερισχύει του αγώνα για την κατάκτηση εδαφών.

▅ Τρεις κατηγορίες
Σε αυτό το νέο, αναδυόμενο διακρατικό σύστημα, κυρίως μετά το απότομο άνοιγμα των παγκόσμιων αγορών στις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80, παρατηρούμε τρεις πυλώνες, τρεις κατηγορίες κρατών.

(α) Τα δημοκρατικά κράτη-έθνη του ανεπτυγμένου καπιταλισμού. Εδώ, και το πολιτικό σύστημα είναι ανοιχτό και η οικονομία- ενώ υπάρχει μια σαφής διαφοροποίηση μεταξύ της οικονομικής και της πολιτικής σφαίρας. Η λογική της ελεύθερης αγοράς, του ανταγωνισμού και της παραγωγικότητας κυριαρχεί στην πρώτη και η λογική των δημοκρατικών ελευθεριών στη δεύτερη. Είναι αυτό ακριβώς το σύστημα του φιλελεύθερου καπιταλισμού που ο Fukuyama (και πριν από αυτόν ο Ρarsons) θεωρεί πως τελικά θα κυριαρχήσει οδηγώντας την ανθρωπότητα στο «τέλος της ιστορίας».

(β) Τα αναπτυξιακά κράτη του αυταρχικού, ασιατικού καπιταλισμού. Σε αυτή την περίπτωση βλέπουμε ένα άνοιγμα του οικονομικού συστήματος, ενώ το πολιτικό σύστημα παραμένει μεν κλειστό αλλά συγχρόνως ακολουθεί μια εξωστρεφή αναπτυξιακή πολιτική. Αυτή βασίζεται στην προσέλκυση κεφαλαίων, στην κατάκτηση ξένων αγορών και στην καταπίεση της εργατικής τάξης (η συνδικαλιστική οργάνωση είτε δεν υπάρχει είτε είναι προέκταση της κρατικής γραφειοκρατίας). Παρ΄ όλη όμως την έλλειψη δημοκρατικών ελευθεριών και τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες, η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη οδήγησε στην Κίνα, για παράδειγμα, στη μείωση της απόλυτης φτώχειας. Εκατομμύρια άνθρωποι στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας έχουν για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας τα απολύτως αναγκαία προς το ζην. Επιπλέον σε περιόδους ξηρασίας οι αγρότες δεν πεθαίνουν πια από την πείνα όπως παλαιότερα. Συνήθως οι δυτικοί αναλυτές βλέπουν μόνο τα αυταρχικά χαρακτηριστικά του ασιατικού αναπτυξιακού μοντέλου (πολιτική καταπίεση), σχεδόν ποτέ τα θετικά του (μείωση της απόλυτης φτώχειας).

(γ) Τα αντιαναπτυξιακά κράτη του σοβιετικού υπαρκτού σοσιαλισμού. Εδώ και το οικονομικό και το πολιτικό σύστημα παραμένουν κλειστά. Δεν υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ των δύο θεσμικών χώρων, αφού η γραφειοκρατική λογική της κεντρικής εξουσίας κυριαρχεί και στον οικονομικό τομέα. Το κράτος, αντί για μοχλός, είναι το κύριο εμπόδιο της αναπτυξιακής διαδικασίας. Το σοβιετικό κράτος με άλλα λόγια, λόγω του αντιαναπτυξιακού χαρακτήρα του, έμοιαζε με έναν γίγαντα που είχε πήλινα πόδια. Ηταν ανίκανο να επιβιώσει σε έναν αγώνα δρόμου όπου οι κύριοι ανταγωνιστές έπρεπε να τρέξουν γρήγορα, όχι μόνο για να κερδίσουν την κούρσα, αλλά και για να μείνουν στον αγωνιστικό χώρο. ▅ Ο αδύναμος κρίκος
Ετσι στη νεοφιλελεύθερου τύπου παγκόσμια οικονομική αρένα στις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80, οι τρεις βασικοί πυλώνες του παγκόσμιου συστήματος ήταν οι κατηγορίες των κρατών που ανέφερα πιο πάνω. Τα κράτη του σοβιετικού υπαρκτού σοσιαλισμού αποτελούσαν τον αδύναμο κρίκο της διακρατικής αλυσίδας. Δεν είναι λοιπόν περίεργο πως ο κρίκος αυτός έσπασε.

Στις απαρχές του 21ου αιώνα κινούμαστε γρήγορα από τα συστήματα κρατών με προεξάρχοντες στρατιωτικούς/γεωπολιτικούς προσανατολισμούς σε ένα σύστημα όπου κυριαρχούν κράτη με οικονομικούς/αναπτυξιακούς προσανατολισμούς. Στο πλαίσιο αυτού του αναδυόμενου διακρατικού συστήματος κράτη με αντιαναπτυξιακό χαρακτήρα οδηγούνται είτε στην κατάρρευση είτε στην περιθωριοποίηση.

- Η κατάρρευση επομένως του υπαρκτού σοσιαλισμού είχε να κάνει λιγότερο με το δημοκρατικό και περισσότερο με το αναπτυξιακό έλλειμμα. Ενώ στον γεωπολιτικό χώρο, με βάση τον στρατό και τον οπλισμό, το σοβιετικό μπλοκ δεν ήταν σε μειονεκτική θέση, στον οικονομικό χώρο ο οικονομικός ανταγωνισμός με την ήδη αναπτυγμένη Δύση και τη ραγδαία αναπτυσσόμενη Νοτιοανατολική Ασία ήταν σχεδόν αδύνατος.

- Βέβαια τα αίτια της σοβιετικής κατάρρευσης είναι πολλά. Θα μπορούσε να καταρτίσει κανείς μια λίστα από παράγοντες, όπως την πολιτική καταπίεση, την ανάπτυξη στον πληθυσμό μέσω της από τα ΜΜΕ σύγκρισης με τη Δύση καταναλωτικών αναγκών που το καθεστώς δεν μπορούσε να ικανοποιήσει, τη γεροντοκρατική πολιτική εξουσία, τα λάθη του Γκορμπατσόφ κτλ. Με μια τέτοια λίστα όμως δεν θα μπορούσε να δείξει κανείς πώς το ένα αίτιο συνδέεται με το άλλο. Νομίζω πως η εξήγηση που επικεντρώνεται στις διακρατικές σχέσεις οικονομικού ανταγωνισμού σε ένα ραγδαία εξελισσόμενο, νεοφιλελεύθερου τύπου παγκόσμιο σύστημα μας βοηθάει να δούμε πώς οι διάφοροι παράγοντες που οδήγησαν στην κατάρρευση συνδέονται μεταξύ τους. Μας βοηθάει επίσης να καταλάβουμε γιατί το Τείχος έπεσε σε μια συγκεκριμένη στιγμή και όχι νωρίτερα ή αργότερα.

Ο κ. Νίκος Μουζέλης είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στη London School of Εconomics.

Τέλος του Κόσμου: εσχατολογικά σενάρια

noreply@blogger.com (Slade) — Sat, 07 Nov 2009 06:57:19 PST

Η Εσχατολογία είναι κλάδος της Θεολογίας, ο οποίος διαπραγματεύεται τη συντέλεια του κόσμου και τα γεγονότα που θα οδηγήσουν σε αυτή, ενώ όχι σπάνια ασχολείται και με τη ζωή, όπως θα είναι μετά την καταστροφή του μάταιου τούτου κόσμου.
Οι θρησκείες αναφέρονται στην εσχατολογία μέσω των ιερών τους κειμένων, που κατά κανόνα υπαγορεύτηκαν στους συγγραφείς τους μέσω Θεϊκών επαφών. Εκτός όμως από τη θρησκεία και η επιστήμη προσφέρει τις δικές της θεωρίες σχετικά με το τέλος του κόσμου, αλλά και άλλοι κύκλοι που δεν σχετίζονται απόλυτα με τους παραπάνω δύο τομείς.
Φαίνεται πως από νωρίς ο άνθρωπος συνειδητοποίησε ότι δεν είναι μόνο ο ίδιος καταδικασμένος να καταστραφεί μαζί με τα έργα του, αλλά και ολόκληρη η φύση γύρω του υπόκειται στους ίδιους νόμους της φθοράς, έρμαιο και αυτή του πανδαμάτορα χρόνου.
Όσο όμως και αν όλα αυτά ακούγονται μελαγχολικά και απαισιόδοξα, μια μερίδα ανθρώπων τα προσεγγίζει στωικά, δεχόμενη ότι όλα είναι εφήμερα και τίποτα αιώνιο. Οι ίδιοι πιστεύουν πως, παρά την πορεία προς την καταστροφή, εάν κανείς κρίνει συνολικά τη διαδρομή μέχρι αυτήν θα είναι ευχαριστημένος, γιατί στο τέλος τα πάντα θα οδηγηθούν στην «τελείωση», σε έναν κόσμο που θα είναι αιώνιος, άφθαρτος, αθάνατος, απαλλαγμένος από κάθε έννοια κακού. Ευσεβείς πόθοι ή αναμνήσεις ξεχασμένων υποσχέσεων;
Σκοπός του άρθρου που ακολουθεί είναι να παρουσιάσει τα σενάρια του «τέλους των ημερών», όπως τα περιγράφουν οι θρησκείες και η επιστήμη, ενώ παράλληλα θα επιχειρηθεί μια ψυχολογική- κοινωνιολογική προσέγγιση και αιτιολόγησή τους.
Σκοπός του άρθρου δεν είναι να τρομάξει ούτε να κρίνει ποια θεωρία είναι σωστότερη από την άλλη, όσο και αν επιχειρηθεί ένα ξεκαθάρισμα σε ορισμένα σημεία.

Θρησκευτική Εσχατολογία.
"Quandus tremor est futurus.."

Βουδισμός.
Ο Βούδας είχε προφητεύσει ότι οι διδασκαλίες του θα ξεχνιόνταν σε 500 χρόνια, αλλά μεταγενέστεροί του σχολιαστές, όπως ο Buddhaghosa, μετέθεσαν το χρονικό διάστημα στα 5000 χρόνια.
Πρώτα, λοιπόν, θα ξεχαστεί το πραγματικό περιεχόμενο των διδασκαλιών του Βούδα και θα παραμείνει μόνο το πολύ γενικό τους πλαίσιο. Στο τέλος ακόμα και το Dharma θα ξεχαστεί, ενώ στο τελικό στάδιο θα χαθεί η μνήμη του Βούδα και όλα τα ειδώλιά του θα συγκεντρωθούν στο Bodh Gaya και θα καούν.
Όμως, ένας νέος Βούδας, ο Μετρέγια, θα εμφανιστεί, αφού ενσαρκωθεί από τον Παράδεισο που βρίσκεται και θα βοηθήσει ξανά τους ανθρώπους να βρουν το δρόμο προς τη Νιρβάνα. Οι Βουδιστές γενικά πιστεύουν σε κύκλους δημιουργίας και καταστροφής και οι Βούδες τους ενσαρκώνονται συνέχεια, σε κάθε εποχή.

Ινδουισμός.
Στα ιερά τους κείμενα, τα Πουράνας, οι ινδουιστές πιστεύουν ότι βαθμιαία η ανθρωπότητα θα χειροτερεύει και τα σκοτεινότερα ένστικτα των ανθρώπων θα βγουν στην επιφάνεια. Όμως ένας ’βαταρ, ο Kalki, θα αποκαταστήσει τις αδικίες και ένας χρυσός αιώνας, ο Krta Yuga θα ανατείλει.

Ισλαμισμός.
«Η γη θα κομματιαστεί, ομίχλη αερίων θα καλύψει τον ουρανό για σαράντα ημέρες και θα τον ακολουθήσει μια νύχτα μεγάλη όσο τρεις. Μετά, όμως, ο ήλιος θα ανατείλει στη δύση (αντιστροφή πόλων;). Το κτήνος της γης θα προελαύνει, θα μιλήσει στους ανθρώπους και θα σημαδέψει τα πρόσωπά τους (χάραγμα;). Το Κοράνιο θα φύγει από τις καρδιές των ανθρώπων, όμως ένας φωτισμένος, ο Imam Madhi, θα σας διδάξει και θα ιδρύσει την αυτοκρατορία του Αλλάχ πάνω στη Γη».

Ιουδαϊσμός.
Το τέλος του κόσμου λέγεται Acharit hayamim (=τέλος των ημερών). Στο Ταλμούδ, στο απόσπασμα Avodah Zarah, αναφέρεται ότι ο κόσμος με τη σημερινή του μορφή θα διατηρηθεί για 6.000 χρόνια. Σύμφωνα με υπολογισμούς, συμπεριλαμβανομένων των δίσεκτων ετών και εφόσον η αρχή του ημερολογίου τους ξεκινά και συμπορεύεται με τη Γένεση, τότε το 2005 μ.Χ για εμάς αντιστοιχεί στο 5765 από κτίσεως κόσμου για εκείνους. Επομένως, το τέλος του κόσμου θα συμβεί το 2240 μ.Χ. .
Τα γεγονότα θα περιλαμβάνουν τη συγκέντρωση όλων των διασκορπισμένων Εβραίων στα όρια του κράτους του Ισραήλ, τον αφανισμό όλων των εχθρών τους, την ανακατασκευή του Ναού του Σολομώντα, την ανάσταση των νεκρών (techiat hameitim) και την εμφάνιση του Μεσσία που θα γίνει Βασιλιάς του Ισραήλ.
Τότε θα γίνει ο Αρμαγεδδών, ο πόλεμος του Γωγ και του Μαγώγ (άγνωστοι), με παρέμβαση του Θεού και επικράτηση των Εβραίων. Μετά το έτος 6.000 θα υπάρξει παγκόσμια ειρήνη και αγιότητα (Olam Haba).

Χριστιανισμός.
Η χριστιανική εσχατολογία βασίζεται σχεδόν εξολοκλήρου στην Αποκάλυψη που έγραψε, όπως λέγεται, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Πάτμο. Οι πρώτοι χριστιανοί πίστευαν ότι το τέλος του κόσμου ήταν ένα γεγονός που σύντομα θα βίωναν, κυρίως στις περιόδους των διωγμών. Τα χρόνια περνούσαν, όμως η Δευτέρα Παρουσία που είχε υποσχεθεί ο Ιησούς δεν ερχόταν. Έτσι, το 130 μ.Χ. ο Ιουστίνος ισχυρίστηκε ότι ο Θεός καθυστερούσε το τέλος του κόσμου μέχρι να γίνει η νέα θρησκεία παγκόσμια.
Υπάρχει ακόμα και η αντίληψη για τη μυστικιστική ερμηνεία του ονόματος «Ιωάννης», σύμφωνα με την οποία το γράμμα «η» αναφέρεται στη συντέλεια του κόσμου τον 8ο αιώνα, όπου όμως ο αιώνας δεν διαρκεί 100 χρόνια αλλά περισσότερα. Πρόσφατα, εν έτη 2005 και με αφορμή το θάνατο του Πάπα Ιωάννη Παύλου του 2ου ανακινήθηκε το θέμα της προφητείας που σχετίζεται με τη διαδοχή των Παπών αλλά και η περίφημη Τρίτη προφητεία της Φατίμα, που σχετίζεται και αυτή με τα τρομερά γεγονότα πριν τη Δευτέρα Παρουσία.
Στην Αποκάλυψη όμως, το σημείο αναφοράς των εσχατολογικών αντιλήψεων του χριστιανισμού, δεν αναφέρεται συγκεκριμένη ημερομηνία αφού αυτή τη γνωρίζει μόνο ο Θεός και δεν την έχει αποκαλύψει. Τα γεγονότα που περιγράφονται στο κείμενο θεωρείται ότι αναφέρονται στο σύνολο των πολέμων και καταστροφών της ανθρωπότητας από την αυγή της ιστορίας της και όχι σε συγκεκριμένα φαινόμενα που θα συμβούν λίγο πριν το τέλος.
Πάντως, αναφέρει την εμφάνιση ενός Θηρίου- Προφήτη που θα προετοιμάσει τον ερχομό του Αντιχρίστου, που θα είναι άνθρωπος, η αριθμητική τιμή του ονόματος του οποίου θα ισούται με χξς'. Τότε, οι οπαδοί του θα δεχτούν χάραγμα στο μέτωπό τους και θα διαγραφούν από το βιβλίο της Ζωής.
Εκείνη την περίοδο δύο προφήτες της αληθινής πίστης θα εμφανιστούν, θα σκοτωθούν και την Τρίτη ημέρα, ενώ θα έχουν μείνει άθαφτοι, «μετά τας τρεις ημέρας και ήμισυ, πνεύμα ζωής εκ του Θεού εισήλθεν εις αυτούς και έστησαν επί τους πόδας αυτών» (Αποκ. ια, 11).
Ακολουθούν μια σειρά από θεϊκές τιμωρίες, ένας τρομερός πόλεμος στον ουρανό, οπότε και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ρίχνει στην άβυσσο τον αρχαίο όφι, το θηρίο, τον Αντίχριστο και τους ακολούθους του. Στη συνέχεια επικρατεί ειρήνη, οι νεκροί ανασταίνονται και ο Χριστός επιστρέφει για την τελική κρίση.

Ζωροαστρισμός.
Δέκα χιλιάδες χειμώνες θα περάσουν, ο ήλιος θα πάψει να φαίνεται. Η ημέρα, ο μήνας και το έτος θα έχουν μικρότερη διάρκεια και οι άνθρωποι θα γίνουν φαύλοι. Μετά από μια μάχη μεταξύ των καλών και των κακών θα συμβεί η τελική κρίση, οπότε και οι κακοί θα τιμωρηθούν για τρεις ημέρες αλλά τελικά θα συγχωρεθούν.

Ινδιάνοι Χόπι.
Το τέλος του κόσμου θα σημάνει ο ερχομός του λευκού ανθρώπου, οπότε και η γη θα μαστιγώνεται από σιδερένια φίδια, πέτρινα ποτάμια και δίχτυα αράχνης, ενώ η θάλασσα θα γίνει μαύρη. Ένα μπλε αστέρι, κατοικήσιμο, θα πέσει στη γη και θα ξεκινήσουν πόλεμοι αλλά όσοι κατανοήσουν τις προφητείες και ζήσουν στις περιοχές των Χόπι, θα σωθούν. Έπειτα, ο Pahana, ο μεγάλος λευκός αδελφός θα έρθει στη γη για να διδάξει τους ανθρώπους.

Αρχαίοι Πολιτισμοί.
Μάγιας.
Θα συμβούν μεγάλες φυσικές καταστροφές και έπειτα ο Θεός Κουλκουλκάν (ή Κουετζαλκοάτλ για τους Αζτέκους) που αντιπροσωπεύει τις δυνάμεις του φωτός, θα έρθει ξανά. Το ημερολόγιο των Μάγιας τελειώνει το έτος 2012, έτος που πολλοί θεωρούν ότι θα επέλθει το τέλος του κόσμου.

Σκανδιναβοί.
Ράγκναροκ (μοίρα των Θεών) είναι η τελική μάχη που θα συμβεί μεταξύ των Θεών. Από τη μια παράταξη θα είναι οι Aesir με αρχηγό τον Όντιν και από την άλλοι οι κακοί (γίγαντες φωτιάς, jotuns και τέρατα) με αρχηγό το Θεό Λόκι. Σχεδόν όλοι, καλοί και κακοί θα αφανιστούν μαζί με ολόκληρο το σύμπαν και μια νέα ζωή, μαζί με ένα νέο Πάνθεον θα δημιουργηθεί. Οι Θεοί εδώ γνωρίζουν τη μοίρα τους αλλά δεν μπορούν να την αποφύγουν.

Έλληνες.
Στον Προμηθέα Δεσμώτη υπάρχει σαφής αναφορά ότι ο κόσμος της κυριαρχίας του Δία δεν θα είναι αιώνιος αλλά κι εκείνος, πατέρας Θεών και ανθρώπων θα εκθρονιστεί από έναν απόγονό του, ακριβώς όπως είχε συμβεί με τον πατέρα του Κρόνο και τον παππού του Ουρανό, αιώνες παλιότερα.
Αυτό υπονοεί ότι και το Δωδεκάθεο με τη συγκεκριμένη του σύνθεση θα πάψει κάποτε να υπάρχει, όπως και η τάξη που επέβαλε ο Δίας με την ενθρόνισή του. Το όνομα του νέου Θεού δεν αποκαλύπτεται αλλά είναι ένα τρομερό μυστικό που γνωρίζει ο Τιτάνας Προμηθέας.

Επιστημονική Εσχατολογία.
Θάνατος του Ήλιου.
Η ζωή πάνω στον πλανήτη μας συντηρείται σε καθοριστικό βαθμό από την ύπαρξη του Ήλιου. Τη ζωοποιό του δράση την είχαν από πολύ παλιά αντιληφθεί οι λαοί, για αυτό το λόγο και τον θεοποίησαν. Όμως ο ευεργέτης Ήλιος είναι και αυτός καταδικασμένος να πεθάνει, να ακολουθήσει δηλαδή την εξελικτική πορεία όλων των άστρων.
Για αυτό το λόγο, μετά από μερικά δισεκατομμύρια χρόνια ο Ήλιος μας θα αρχίσει να διαστέλλεται, φτάνοντας περίπου στη διάμετρο της τροχιάς της Αφροδίτης, μετατρεπόμενος σε υπερκαινοφανή αστέρα (supernova).

Έπειτα από μια τρομερή έκρηξη, θα μετατραπεί σε λευκό νάνο. Έτσι, δεν θα μπορεί να προσφέρει τις ζωογόνες του επιδράσεις στον πλανήτη μας και η γη μας θα μετατραπεί σε ένα νεκρό, παγωμένο κόσμο.

Μόλυνση του περιβάλλοντος.
Οι οικολογικές οργανώσεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Η μόλυνση του περιβάλλοντος οδηγεί σε ανατροπή των ευαίσθητων οικολογικών ισορροπιών. Φαινόμενα θερμοκηπίου, υπερθέρμανση του πλανήτη, τήξη των πάγων, άνοδος της στάθμης της θάλασσας, μόλυνση των υδάτων, είναι μερικές μόνο από τις επιπτώσεις που θα αντιμετωπίσουμε.

Σύγκρουση με μετεωρίτη.
Όσο και αν η τεράστια βαρύτητα των εξωτερικών πλανητών «παγιδεύει» τους μετεωρίτες, η Γη έχει στο παρελθόν πληγεί αρκετές φορές. Πιθανολογείται ότι οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν μετά από τις μεταβολές που επέφερε στο κλίμα η πρόσκρουση ενός μετεωρίτη, μεγάλου όσο ένα βουνό, που έτρεχε με ταχύτητα 30 μιλίων την ώρα. Με τη σύγκρουση ενός τέτοιου αντικειμένου σε αυτή την ταχύτητα, η ενέργεια που απελευθερώνεται είναι τεράστια, παράγοντας θερμότητα που εξατμίζει το μεγαλύτερο μέρος του μετεώρου και του εδάφους. Το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο με εκείνο μιας πυρηνικής έκρηξης αλλά πολύ μεγαλύτερο σε κλίμακα. Οι επιστήμονες δεν θεωρούν καθόλου απίθανο ένα τέτοιο σενάριο.

Πανδημίες.
Παρά την τεράστια ανάπτυξη των ιατρικών υπηρεσιών και της τεχνολογίας, ορισμένοι ειδικοί επιδημιολόγοι θεωρούν πως ένα πιθανό σενάριο καταστροφής των ανθρώπων είναι η εμφάνιση ανθεκτικών στελεχών μικροβίων και ιών που θα προκαλέσουν πανδημίες, όπως είχε συμβεί στο παρελθόν με τη βουβωνική πανώλη, αν και δεν στάθηκε ικανή να εξαφανίσει τον ανθρώπινο πολιτισμό. Παρόμοιοι κίνδυνοι πιθανολογήθηκαν με την εμφάνιση των ιών Έμπολα και του ιού του AIDS, αλλά επίσης οι κινδυνολόγοι διαψεύστηκαν ως προς την πανδημία των δύο αυτών νόσων.

Πυρηνικός πόλεμος.
Θα έλεγε κανείς πως αυτό το καταστροφολογικό σενάριο κερδίζει συνεχώς έδαφος στη συνείδηση των ανθρώπων, αν και ορισμένοι αναλυτές το θεωρούν απίθανο. Η προοπτική ωστόσο ενός τέτοιου γενικευμένου πολέμου είναι εφιαλτική, αφού τα πυρηνικά όπλα έχουν τις προδιαγραφές για μια εκτεταμένη καταστροφή.

'Aλλες θεωρίες.
Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, διάφοροι άλλοι κύκλοι παρουσιάζουν τις δικές τους απόψεις πάνω στο ερώτημα της συντέλειας του κόσμου. Η πιο μοντέρνα θεωρία είναι αυτή που στηρίζεται πάνω στο ημερολόγιο των Μάγιας και θέλει την καταστροφή να συμβαίνει 22 με 23 Δεκεμβρίου του 2012, ενώ σύμφωνα με ένα άλλο διάσημο βιβλίο, των Κώδικα της Βίβλου, το τέλος θα έρθει μετά από τη σύγκρουση της Γης με έναν μετεωρίτη.
Παραδόξως, το έτος 2012 υποδεικνύεται και από τον Terence Mc Kenna, ο οποίος θεωρεί ότι ο χρόνος είναι ένα κύμα Fractal, που διακόπτεται απότομα το συγκεκριμένο έτος.
Διάφοροι Χιλιαστές και οπαδοί της Νέας Εποχής είναι περισσότερο καθησυχαστικοί, καθώς θεωρούν ότι θα υπάρξουν μεν παγκόσμια φαινόμενα αλλά όχι γενικευμένη καταστροφή. Αυτό που θα συμβεί, όμως, είναι μια αλλαγή στην ανθρώπινη συνείδηση, με ότι και αν σημαίνει αυτό. Τέλος, Θιβετιανοί Μοναχοί, ειδικευμένοι στο Remote Viewing, αναφέρουν ότι θα υπάρξει επέμβαση εξωγήινων οντοτήτων στο κρίσιμο σημείο, κατά το οποίο πολλά κράτη θα έχουν αναπτύξει όπλα μαζικής καταστροφής.

Αναζητώντας κανείς στοιχεία στο διαδίκτυο θα βρει πολλές άλλες εικασίες, όπως τον πυρηνικό πόλεμο που περιέγραψε ο «χρονοταξιδιώτης» John Titor, αλλά τα όσα έχουν παρατεθεί εδώ είναι επαρκή.

Η εσχατολογία μέσα από κριτική επισκόπηση.
Ο άνθρωπος φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει για τα καλά ότι τίποτα δεν είναι αιώνιο, ούτε καν το ίδιο το Σύμπαν. Όλα έχουν μια αρχή αλλά και ένα τέλος, άσχετα αν θρησκείες και επιστήμη διαφωνούν για το πώς έγινε αυτή η αρχή και ποιο ακριβώς θα είναι το τέλος. Φαίνεται, όμως πως όλοι έχουν συμφωνήσει ότι θα είναι βίαιο και τρομακτικό.
Μελετώντας κανείς τις θρησκείες, διαπιστώνει ομοιότητες στις καταστροφολογικές -εσχατολογικές αντιλήψεις τους και αυτό είναι λογικό, μιας και όλες σχεδόν βγήκαν από την ίδια μήτρα.
Ο κόσμος, οι άνθρωποι διαρκώς θα χειροτερεύουν, θα γίνονται φαύλοι και οι διδασκαλίες των φωτισμένων ηγετών τους θα ξεχαστούν. Έπειτα από μια περίοδο κοσμικών ανακατατάξεων, οι Θεοί που έφυγαν κάποτε θα επιστρέψουν ξανά και θα αποκαταστήσουν την τάξη, τιμωρώντας αιώνια τους «κακούς». Ο Χριστός θα επιστρέψει ξανά, το ίδιο και ο Μετρέγια, ο Imam Madhi, ο Κουλκουλκάν.
Αυτό είναι εύκολο να εξηγηθεί. Ένας ή περισσότεροι Θεοί έφτιαξαν τον κόσμο, οι κακοί άνθρωποι τον καταστρέφουν και ο Θεός θα δώσει για άλλη μια φορά τη λύση, δημιουργώντας ένα νέο κόσμο από την αρχή.
Η επέμβαση, λοιπόν, θα έρθει από έξω, από το Θεό ή τους εξωγήινους, όχι από τον ίδιο τον άνθρωπο, ο οποίος δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αποτρέψει την καταστροφή. Οι Θρησκείες του λένε πως μετά όλα θα είναι καλύτερα, αφού πρώτα περιγράψουν με τα μελανότερα χρώματα τις θεϊκές τιμωρίες που θα προηγηθούν. Ο νέος κόσμος θα είναι απαλλαγμένος από το κακό και τη φθορά και η αιώνια ζωή που θα ακολουθήσει θα είναι προσανατολισμένη προς τη Θεότητα.

Η πίστη των ανθρώπων ότι η αλλαγή έρχεται μέσα από συγκρούσεις και κοσμοϊστορικές ανακατατάξεις φαίνεται πως είναι αρχετυπική, βαθιά ριζωμένη στον «συλλογικό ψυχισμό» των λαών. Είναι η λογική του «πρέπει να επέμβει ένας Θεός αλλιώς δεν γίνεται τίποτα» και αυτή η πεποίθηση καλλιεργήθηκε από τη θρησκεία, που συνήθως θεωρεί τον άνθρωπο ικανό μεν αλλά ανεπαρκή.
Οι θρησκείες φρόντισαν να διαδώσουν τις εσχατολογικές τους αντιλήψεις από τα πρώτα βήματα της δημιουργίας τους και αυτό γιατί η απειλή μιας αιώνιας τιμωρίας των «αμαρτωλών» αποτελούσε έναν πρώτης τάξεως τρόπο χειραγώγησης των μαζών και ισχυροποίησης της θέσης της στην κοινωνία.
Εκμεταλλευόμενες, λοιπόν, την έμφυτη τάση του ανθρώπου προς τον αρνητισμό, την απογοήτευση για τις υπάρχουσες συνθήκες και την επιθυμία για κάθε είδους δικαίωση και αποκατάσταση των αδικιών, φρόντισαν να τονίσουν ότι το τέλος θα είναι φοβερό και επώδυνο για όσους απομακρύνονται από την πίστη, αφήνοντας τη φαντασία διαφόρων ταγών τους να οργιάζει.
Όλοι αυτοί, μέσα από περιγραφές που συναγωνίζονταν η μια την άλλη σε σαδομαζοχισμό, για αιώνες κατατρομοκράτησαν τους οπαδούς τους πρεσβεύοντας το δόγμα ότι «το τέλος του κόσμου είναι κοντά, για αυτό είτε τηρείτε αυτά που σας προστάζουμε και σώζεστε είτε δεν τα τηρείτε και βιώνετε την αιώνια τιμωρία».
Και επειδή η αιώνια ζωή ήταν κάτι που απασχολεί τους πιστούς περισσότερο από την εφήμερη, οι πρώτοι χριστιανοί υπέμειναν τους διωγμούς των Ρωμαίων, πιστεύοντας ότι το τέλος πλησίαζε και θα εξασφάλιζαν μια θέση στον Παράδεισο. Όμως το τέλος δεν ήρθε, αντίθετα ήρθε η εγκαθίδρυση του χριστιανισμού. Οι φιλολογικές συζητήσεις πάνω στο μυστηριώδη αριθμό χξς' δεν σταμάτησαν, αλλά συνεχίστηκαν, με πληθώρα απόψεων, μια από τις οποίες ήθελε τον αριθμό του Θηρίου να είναι το 666 ενώ μια άλλη, εφαρμόζοντας την Αλεξανδρινή ή Μιλήσια αριθμητική τιμή των γραμμάτων του ελληνικού αλφαβήτου, θεωρούσε ότι ο αρθμός αυτός ήταν το 860.
Οι καιροί και οι αντιλήψεις άλλαζαν και επειδή αυτό πάντα τρομάζει, αφού δημιουργούνται νέα ρεύματα και τάσεις ακόμα και μέσα στην εκκλησία, εντελώς τυχαία που και που ξεφυτρώνουν προφητείες και θαύματα για να υπενθυμίζουν στον κόσμο πως αν και αλλάζει και η ζωή του βελτιώνεται, δεν πρέπει να αποκλίνει από τις παλιές διδασκαλίες, γιατί το τέλος μπορεί να έπαψε να αναφέρεται συχνά, ποτέ όμως δεν έπαψε να υφίσταται και να είναι κοντά.
Όταν το φαινόμενο των ΑΤΙΑ άρχισε να μπαίνει ολοένα και περισσότερο στη ζωή των ανθρώπων, λίγο πριν τη διαστημική εποχή, μαζί με μια αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τους εναλλακτικούς τρόπους σκέψης, η εσχατολογία προσαρμόστηκε ανάλογα.
Τώρα το τέλος θα ερχόταν από το διάστημα που δειλά αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε, ως μετεωρίτης ή ως εισβολή από εξωγήινους και εντελώς αναμενόμενα η λύση θα δινόταν πάλι από αυτούς. Οι καλοί εξωγήινοι θα νικούσαν τους κακούς και θα χάριζαν στους ανθρώπους ειρήνη, προστασία και θα τους άνοιγαν νέους ορίζοντες γνώσης. Οι ίδιοι εξωγήινοι που έχουν τόσα κοινά χαρακτηριστικά με τους αγγέλους.. που ήρθαν στη Γη πολύ παλιά, δημιούργησαν το ανθρώπινο είδος, το δίδαξαν αλλά έφυγαν μόνο και μόνο για να γυρίσουν ξανά κάποτε. Ενδιαφέρον αλλά όχι πρωτότυπο, απλά οι ρόλοι αλλάζουν.

Πάντα σε μια ανατροπή υπάρχει κάποιος που κερδίζει και κάποιος που χάνει και αν αυτό ισχύει και με το τέλος του κόσμου, τότε σίγουρα το Ισραήλ θα είναι το πιο τυχερό κράτος του πλανήτη, αφού η Εσχατολογία τους είναι εντελώς ιμπεριαλιστικού -εθνικιστικού τύπου.
Ο Θεϊκός βασιλιάς που αιώνες περιμένουν θα έρθει να χτίσει το ναό του ξανά και θα συντρίψει μια για πάντα τους εχθρούς του Ισραήλ. Μετά τον πόλεμο θα υπάρξει ειρήνη, με εγγυήτρια δύναμη φυσικά το Ισραήλ.
Οι προσδοκίες για το τέλος του κόσμου αυξήθηκαν στους Εβραίους όταν απέκτησαν επιτέλους δικό τους κράτος. Τότε έσπευσαν πολλοί να πουν ότι οι προφητείες επαληθεύονται, αλλά έτσι συμβαίνει πάντα με τις προφητείες; επαληθεύονται είτε από μόνες τους είτε με τη βοήθεια των ανθρώπων και είναι πολλοί εκείνοι που πιστεύουν ότι μια ακραία παράταξη Εβραίων καταβάλει έντονες, παρασκηνιακές προσπάθειες για να βοηθήσει τις προφητείες να επαληθευτούν.

Οι αρχαίες κοινωνίες, πάντως, έβλεπαν την Εσχατολογία περισσότερο μέσα από το πρίσμα της διαδοχής. Η παρούσα θεϊκή τάξη δεν είναι αιώνια. Κυβερνά ένα διάστημα και μετά ανατρέπεται. Οι Έλληνες θεοί δεν πεθαίνουν, αποσύρονται ή αναβαθμίζονται για να ταιριάξουν στις νέες συνθήκες. Οι Σκανδιναβοί θεοί αφανίζονται αλλά κάποιοι από αυτούς επιζούν μετά το Ράγκναροκ και δημιουργούν νέα Πάνθεα και νέες τάξεις πραγμάτων. Πότε θα συμβεί αυτό, δεν το γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι οι Θεοί αλλά τόσο ο Δίας όσο και ο Όντιν δεν μπορούν να αποφύγουν τη μοίρα τους.

Στην εποχή της κυριαρχίας της επιστήμης, η Εσχατολογία καλύφθηκε από επιστημονικό, φυσικά, πέπλο. Η επιστήμη δεν παίρνει θέση, επίσημα τουλάχιστον. για το εάν η καταστροφή θα έρθει από το Θείο αλλά θεωρεί υπεύθυνο τον άνθρωπο (μόλυνση περιβάλλοντος, πυρηνικοί πόλεμοι) ή θεωρεί ότι αυτή θα είναι ένα φυσικό φαινόμενο (πτώση μετεωρίτη, θάνατος του ήλιου). Στον αντίποδα της καταστροφολογίας, η επιστήμη προσπαθεί να βρει τρόπους να αποτρέψει την καταστροφή ή τουλάχιστον να εξασφαλίσει την επιβίωση του ανθρώπου, όταν το μοιραίο συμβεί.

Επίλογος.
Οι περισσότερες θρησκείες και μυθολογίες μιλάνε για μια χρυσή εποχή που Θεοί και άνθρωποι ζούσαν μαζί. Αργότερα, αυτή η ιδανική σχέση χάλασε με υπαιτιότητα του ανθρώπου και οι Θεοί έφυγαν ή έδιωξαν τους ανθρώπους από τον Παράδεισο. Η τάξη πραγμάτων άλλαξε και ο κόσμος υπέστη τους νόμους της φθοράς ενώ στο πέρασμα των αιώνων οι αναμνήσεις αυτές εντυπώθηκαν στο συλλογικό ασυνείδητο των λαών.
Οι Θεοί, όμως, ποτέ δεν ξέχασαν τα δημιουργήματά τους. Έστειλαν φωτισμένους να υπενθυμίσουν την ευθεία οδό στους θνητούς, με την υπόσχεση ότι ο κόσμος της φθοράς θα χαθεί μέσα στη φωτιά και ένας νέος κόσμος θα γεννηθεί από τις στάχτες.
Από τότε ο άνθρωπος πιστεύει ότι το τέλος είναι κοντά, όμως ούτε οι διωγμοί των χριστιανών, ούτε οι παγκόσμιοι πόλεμοι και η πτώση των Δίδυμων Πύργων έφεραν τον Αρμαγεδδώνα, ο οποίος φαίνεται να αναβάλει το προκαθορισμένο του ραντεβού με την ανθρωπότητα.
Διαβάζοντας κανείς το ποίημα «περιμένοντας τους Βάρβαρους» του Καβάφη, διαπιστώνει την παρακμή μιας κοινωνίας που περιμένει μια εισβολή, μια καταστροφή ως λύτρωση. Μελετώντας την Εσχατολογία διαπιστώνει ακριβώς το ίδιο. Τα συμπεράσματα αφήνονται στη δική σας κρίση, αφού το τέλος του καθενός είναι δική του υπόθεση..

[Βιβλιογραφία:]
1. Αποκάλυψη του Ιωάννη- μετάφραση Τρεμπέλα, εκδόσεις «Σωτήρα», Αθήνα 1991.
2. Brief History of time: From the Big Bang to black holes, Stephen Hawking.
3. Εγκυκλοπαίδεια Δομή, λήμμα «Εσχατολογία».
4. Αισχύλου Προμηθέας Δεσμώτης, εκδόσεις Κάκτος.
5. Ressurrection -theological and scientific assessments, Peters Ted- Robert John Russel- Michael Welker, 2002.
6. Scientific American, τεύχος Δεκεμβρίου 2005.
www.metafysiko.gr

Κάστρα στην Ελλάδα

noreply@blogger.com (Slade) — Sat, 07 Nov 2009 06:59:13 PST

Συγγραφέας:Κουμαρτζής Νικόλαος

«Υπάρχουν κάστρα στην Ελλάδα;», με είχαν ρωτήσει πριν δύο- τρία χρόνια κάποιοι αγγλόφωνοι συνομιλητές μου στο πολυπληθέστερο σχετικό διαδικτυακό φόρα παγκοσμίως, το castles on the web. Η παραπάνω ερώτηση για εμένα ήταν ένα μικρό σοκ..
Η Ελλάδα αποτελεί μία από τις λιγοστές χώρες στην υφήλιο με τόσα πολλά κάστρα και φρούρια, υπολειπόμενη μόνο οριακά από χώρες όπως η Αγγλία, η Σκωτία, η Γερμανία ή η Ισπανία. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν πάνω από 600 κάστρα, φρούρια και πύργοι, η κατάσταση των οποίων ποικίλει από άριστη έως χείριστη σε ορισμένες περιπτώσεις.

Ακόμα όμως και μεσαιωνικά οχυρά που σήμερα δεν διασώζονται παρά κάποια ερείπια, έχουν αφήσει το στίγμα τους στην περιοχή και έχουν παίξει σημαντικότατο ρόλο στην ιστορία του τόπου μας(όπως αρκετά φρούρια που πριν μόλις δύο αιώνες έζωναν την καστροπολιτεία της Κέρκυρας και σήμερα δεν σώζεται απ' αυτά σχεδόν τίποτα).
Επιπλέον, στην μεσαιωνική ιστορία του δυτικού κόσμου μπορεί μεν η Ελλάδα να μην υφίσταται καν ως κρατίδιο και άρα να μην αναφέρεται, όμως αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και παράλληλα αποτελούσε το σημείο από όπου περνούσε οποιοσδήποτε δυτικός ήθελε να φτάσει στην Ιερουσαλήμ, τους Αγίους Τόπους, την Κωνσταντινούπολη, ή την Ρόδο. Και πιστέψτε με, εκείνη την περίοδο οι δυτικοί που ήθελαν να επισκεφτούν τα παραπάνω μέρη ήταν πολλοί.

Αρκεί να σας θυμίσω τις σταυροφορίες που πραγματοποιήθηκαν για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων, το γεγονός ότι η Κωνσταντινούπολη στις συνειδήσεις των δυτικών αποτελούσε μία Ουτοπική Πόλη καλυμμένη από άκρη σ' άκρη με χρυσάφι(κάτι που οδήγησε σε σημαντικό βαθμό στο φιάσκο της Δ' Σταυροφορίας), ενώ η Ρόδος για παραπάνω από 200 χρόνια αποτέλεσε- με τα κάστρα της Ρόδου, της Λίνδου και της Μονόλιθου- την έδρα του πιο ισχυρού ίσως δυτικού τάγματος, των Ιωαννιτών Ιπποτών, κατά τη λαμπρότερη περίοδο του.
Επιπλέον, η μεσόγειος αποτελούσε κατά το μεσαίωνα τη σημαντικότερη θάλασσα για τις δραστηριότητες, πολεμικές ή εμπορικές, όλων των τότε βασιλείων, με αποτέλεσμα τα λιμάνια του σημερινού Ελλαδικού χώρου να αποτελούν το Α και το Ω για τις τότε κραταίες θαλάσσιες δυνάμεις. Αρκεί να αναφέρουμε τα λιμάνια της Μεθώνης και της Κορώνης που αποτελούσαν τους Οφθαλμούς της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας στην Ανατολή, τα λιμάνια της Κρήτης και πιο συγκεκριμένα του Ηρακλείου που αποτέλεσε στόχο Βυζαντινών, Σαρακηνών, Τούρκων, Βενετών και τελικά Ελλήνων, αλλά και το απόρθητο λιμάνι- κάστρο της Μονεμβασιάς.
Επιπλέον, αρκετά κάστρα της Ελλάδας συνδέθηκαν άρρητα με τις πιο σημαντικές και θρυλικές προσωπικότητες του μεσαίωνα, όπως η Σκιάθος με τον διαβόητο πειρατή Χαϊρεδίν Μπαρμπαρόσα, μετέπειτα ναύαρχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Σαμοθράκη με την οικογένεια των Γατελούζων που έμμεσα προσπάθησαν να αποκτήσουν το όνομα και την εξουσία της αυτοκρατορικής οικογένειας των Παλαιολόγων, η Καλαμάτα με τον Γουλιέλμο Βιλεαρδουίνο της κραταίας τότε ομώνυμης οικογένειας, αλλά και η καστροπολιτεία του Μυστρά με τον τελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου, τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο, γνωστό σήμερα και ως Μαρμαρωμένο Βασιλιά.
Ακόμα όμως και όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία άρχισε να σβήνει, καθώς καταλαμβάνονταν σταδιακά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, στα εδάφη κτίστηκαν τα πιο ισχυρά τουρκικά κάστρα, τα οποία μάλιστα συνδέθηκαν με τους γνωστότερους αντιφρονούντες πασάδες που θέλησαν να αποσχισθούν από τη Σουλτανική εξουσία, τον Μεχμέτ Αλί, Πασά της Αιγύπτου, της Καβάλας και τον Αλί Πασά των Ιωαννίνων.
«Υπάρχουν κάστρα στην Ελλάδα;» με ρώτησαν και αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να μην έχουν ποτέ ακούσει για τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, το γνωστότερο σήμερα οχυρό της Ελλάδας και τον τάφο του ισχυρότερου ανατολικού τάγματος, των Γενίτσαρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ή από την άλλη, είναι δυνατόν να μην έχουν ακούσει ποτέ για το κάστρο του Πλαταμώνα, το μοναδικό φρούριο που είναι αδύνατον να μην έχει δει κάποιος που επισκέπτεται έστω και για λιγοστές μέρες την Ελλάδα, διανύοντας τον πιο πολυσύχναστο δρόμο της χώρας μας, την εθνική οδό Αθηνών- Θεσσαλονίκης; Ή μήπως το Φραγκοκάστελο της Κρήτης, του οποίου ο μύθος των Δροσουλιτών έχει πραγματικά κάνει το γύρω του κόσμου ως ένα από τα λιγοστά αυθεντικά σύγχρονα μυστήρια;

Τα κάστρα της Ελλάδας δεν αποτελούν απλά ένα κομμάτι του μακρινού παρελθόντος, οχυρά που έζησαν ένδοξες στιγμές μόνο κατά τον μεσαίωνα ώστε μετά το τέλος του να σωπάσουν, όπως συμβαίνει σχεδόν σε κάθε άλλο κράτος της Ευρώπης. Αντιθέτως, απασχόλησαν τη διεθνή ευρωπαϊκή πολιτική και πολεμική σκηνή πάμπολες φορές κατά τη νεότερη ιστορία.
Πάρετε για παράδειγμα την καστροπολιτεία της Κέρκυρας, στην οποία ο ίδιος ο Ναπολέοντας έφερε 1.000 κανόνια δημιουργώντας ένα από τα ισχυρότερα οχυρά του, όπου συνεχείς οχυρώσεις από 'Aγγλους και Γάλλους τη μετέτρεψαν στο ισχυρότερο κάστρο παγκοσμίως(σύμφωνα με τότε δηλώσεις) και που για να ενωθεί η Κέρκυρα με την Ελλάδα ο ουσιαστικότερος όρος ήταν να γκρεμιστεί ολοκληρωτικά! Μάλιστα, μέχρι και σήμερα στο νησί δεν επιτρέπεται να εγκατασταθεί ελληνικό στρατόπεδο, μιας και κάτι τέτοιο απαγορεύεται ρητά από τους 'Aγγλους στο σύμφωνο που υπογράφτηκε για την ένωση της Ιονίου Πολιτείας με την Ελλάδα, το 1864.
Και φυσικά, ούτε λόγος για το αίμα που χύθηκε κατά τις εκάστοτε ελληνικές επαναστάσεις, τόσο κατά των Τούρκων όσο και κατά των Γερμανοιταλών, μιας και θεωρώ δεδομένο ότι κάτι τέτοιο ήταν κάτι περισσότερο από αναμενόμενο. Όμως, η ιδιαιτερότητα των ελληνικών κάστρων έγκειται και στο πλήθος των λαών που πολέμησαν στη σκιά των επάλξεων τους.. έως και στρατιώτες από τη μακρινή Νέα Ζηλανδία τα υπερασπίστηκαν κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο!

Κάπως έτσι, πιστεύω ότι είναι άκρως δικαιολογημένη η εξύμνηση τους από τόσους και τόσους, ξένους και Έλληνες, ιστορικούς, ποιητές και περιηγητές όπως ο Μινώτος, ο Εβλιά Τσελεμπή, ο Νούκιος, ο ανώνυμος συγγραφέας του Χρονικού του Μορέως, κλπ.
Ανατρέχοντας στους τίτλους που στολίζουν ανά τους αιώνες τα ελληνικά καστέλια, μπορούμε να κατανοήσουμε και την εξέχουσα θέση που κατείχαν στις συνειδήσεις των λαών: Κλειδοκράτορας Μακεδονίας- Θεσσαλίας για το κάστρο του Πλαταμώνα, Θερμοπύλες της Θράκης για το κάστρο της Καβάλας, Γιβραλτάρ της Ανατολής για το κάστρο της Μονεμβασιάς, Πύργος του Αίματος για τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, το Αιρετικό Οχυρό της Λίνδου, κλπ.

Σ' αυτά τα ελληνικά καστέλια επιθυμεί το παρόν σύγγραμμα να αποτείνει φόρο τιμής, να διηγηθεί τις ιστορίες τους, να αφουγκραστεί τους μύθους που τα αγκαλιάζουν, να πενθήσει για το αίμα που έχει ποτίσει τα χώματα τους, να πονέσει για τις πολιορκίες και τις επιδρομές που έχουν ζήσει, να μεταδώσει στους αναγνώστες του το συναίσθημα της απελπισίας, της θλίψης, αλλά και της χαράς και της λαχτάρας που έχουν νιώσει άνθρωποι πίσω και μπροστά από τις επάλξεις τους.
Αλλά κυρίως, να ταξιδέψει τον άνθρωπο του σήμερα σε εποχές του χθες, να τον πάρει από το χέρι και να τον ξεναγήσει σε κάποιους από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους τους, να του μιλήσει για την ιδιαιτερότητας τους, να του εξηγήσει γιατί είναι σπάνια- ίσως και μοναδικά- ανά την υφήλιο, να του μάθει να αναγνωρίζει την αξία τους.. να αγαπάει το παρελθόν του.

'Αρα στην ερώτηση «Υπάρχουν κάστρα στην Ελλάδα;», μία μόνο απάντηση δύναται να δοθεί:
«Ναι.. και μάλιστα μερικά από τα σημαντικότερα παγκοσμίως».

[Το Κάστρο του Πλαταμώνα]

Το Κάστρο του Πλαταμώνα, άποψη από το εσωτερικό του.
Εδώ, τα τείχη που χωρίζουν τον εξωτερικό με τον εσωτερικό περίβολο του κάστρου.

Κατεστραμμένο κανόνι στο εσωτερικό του κάστρου με φόντο το Αιγαίο Πέλαγος.
Όπως αναφέρουν μαρτυρίες προς τα τέλη του 18ου αιώνα, δύο κανόνια στο εσωτερικό του κάστρου το έκαναν να
«βρυχάται πυρ και να σκορπάει θάνατο»..

[Το Κάστρο της Σκιάθου]

Τα ερείπια εκκλησίας στο εσωτερικό του κάστρου, μέσα στην οποία
συναντήσαμε μία περίεργα φυσική εικόνα του Χριστού.

Το υψηλότερο σημείο του κάστρου, παλαιότερα η θέση των κανονιοβολιστών
από όπου οι Σκιαθίτες καλωσόριζαν πειρατές και εχθρικά πλοία.

Η είσοδος του κάστρου όπως φαίνεται από το εσωτερικό του. Στο πάνω μέρος
του εναπομείναντος κτίσματος βρισκόταν η «ζεματίστρα».

[Το Κάστρο της Καβάλας]

Aποψη της ακρόπολης του κάστρου της Καβάλας, όπως φαίνεται από το
λιμάνι της σύγχρονης πόλης. Αν παρατηρήσετε πιο προσεκτικά στο κάτω μέρος
της φωτογραφίας, θα διακρίνεται και μέρος των τειχών της πόλης που εκτινόταν
έξω από την ακρόπολη κατά το μεσαίωνα.

Ο εσωτερικός περίβολος όπως φαίνεται μέσα από μισοκατεστραμμένο σήμερα
κτήριο στην άκρη του περιβόλου.

Η σύγχρονη πόλη της Καβάλας μοιάζει να πολιορκεί πλέον το μεσαιωνικό οχυρό
στην κορυφή του λόφου της συνοικίας της Παναγίας.

’
Λίγο πιο πάνω από το κάστρο στέκει το άγαλμα του Μεχμέτ Αλί, Πασά της Αιγύπτου
και γέννημα θρέμμα της Καβάλας.

[Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης]

Ο Λευκός Πύργος, ένας από τους 40 πύργους που κάποτε προστάτευαν τα
τείχη της καστροπολιτείας της Θεσσαλονίκης.

Αν και επί δεκαετίες αποτελούσε έδρα του ανατολικού τάγματος των Γενίτσαρων,
εντούτοις μετά την προδοσία τους από τον Σουλτάνο της Πόλης φυλακίστηκαν,
βασανίστηκαν και πέθαναν στο εσωτερικό του.

Βλέπε λεζάντα πάνω..

Σημεία/ κελιά στο εσωτερικό του πύργου. Ο Λευκός Πύργος κατά την τουρκοκρατία
αποτελούσε φυλακή και τόπο βασανιστηρίων για τους Έλληνες και τους Τούρκους αντιφρονούντες.

[Το Κάστρο της Κορώνης]

Ισχυρός θαλάσσιος πύργος του κάστρου.

Η κύρια πύλη του κάστρου της Κορώνης που ακολουθεί καθαρά γοτθική τεχνοτροπία
και κοιτάζει προς το βορρά.

Ο σημερινός ναός και το νεκροταφείο στο εσωτερικό του οχυρού της Κορώνης.

Περπατώντας στο εσωτερικό του κάστρου.

[Το Κάστρο της Μεθώνης]

Η κεντρική πύλη του κάστρου της Μεθώνης.

Η περιώνυμη Μονολιθική Στήλη του Μοροζίνι με φόντο την εσωτερική πύλη
προς την κυρίως αυλή του κάστρου.

Το Μπούρτζι, ή αλλιώς Φρούριο της Θάλασσας, αν και σήμα κατατεθέν του
ιδιαίτερα ισχυρού κάστρου της Μεθώνης, στην πραγματικότητα αποτελεί ένα αδύναμο φρούριο.

Χώρος του κάστρου που χρησιμοποιούνταν είτε ως μέρος αποθήκευσης,
σε περίοδο ειρήνης, είτε ως χώρος για κανόνια, εν καιρώ πολέμου.

[Η Καστροπολιτεία του Μυστρά]

Κτήρια του εξωτερικού περιβόλου, με φόντο την ακρόπολη της καστροπολιτεία τους Μυστρά.

Ένα από τα κτήρια στο εσωτερικό του κάστρου, ενδεικτικό της κατάστασης
στην οποία βρίσκονται τα περισσότερα εξ αυτών.

Τα τείχη της ακρόπολης του Μυστρά.

Ο περίβολος της ακρόπολης του Μυστρά.

[Το Κάστρο της Μονεμβασιάς]

Η καμαροσκέπαστη Μεγάλη Πύλη του κάστρου της Μονεμβασιάς.

Η εκκλησία του Ελκόμενου Χριστού, χτισμένη σύμφωνα με το θρύλο το 1.000 π.Χ.,
με φόντο την ακρόπολη του κάστρου της Μονεμβασιάς.

Η πύλη της ακρόπολης του μεσαιωνικού κάστρου.

Ο ναός της Αγίας Σοφίας, ή αλλιώς της Παναγίας της Οδηγήτριας.

τρούλος του ναού της Αγίας Σοφίας, βλέποντας τον από το εσωτερικό της εκκλησίας.

[Το Κάστρο της Καλαμάτας]

’Aποψη από τα ερείπια του κάστρου της Καλαμάτας.

Η κεντρική πύλη του κάστρου.

Η πύλη προς την ακρόπολη του κάστρου της Καλαμάτας, η οποία παραμένει
κλειστή από το σεισμό του 1981.

[Το Φραγκοκάστελο και οι Δροσουλίτες]

Το Φραγκοκάστελο με φόντο το Λιβυκό Πέλαγος, καθώς φθάνω από το βορρά.

Τα ανατολικά τείχη του Φραγκοκάστελου.

Η κεντρική πύλη του κάστρου δίπλα από το νοτιοδυτικό πύργο.
Στην κορυφή της πύλης διακρίνονται τρία ανάγλυφα σύμβολα.

Έξω από το κάστρο, μεταξύ άλλων, υπάρχει προτομή του Χατζημιχάλη Νταλιάνη
και επιγραφή που μνημονεύει τους αδελφούς Πατσούς.

[Ο Μέγας Κούλες του Ηρακλείου]

’Aποψη του Μέγα Κουλέ από την πλευρά του Ηρακλείου.

Ανάγλυφη αναπαράσταση του Λέοντα του Αγίου Μάρκου πάνω από την
κεντρική (δυτική) πύλη του Μεγάλου Κουλέ.

Μερικοί από τους 26 αποθηκευτικούς χώρους του ισογείου
όπου φυλάσσονταν πέτρινες μπάλες κανονιών.

Βλέπε λεζάντα πάνω..

’Aποψη των επάλξεων του Μεγάλου Κούλε του Ηρακλείου.

[Το Κάστρο του Αλή Πασά των Ιωαννίνων]

Εσωτερική πύλη του κάστρου.

Η κεντρική πύλη του Ιτς Καλέ, της ακρόπολης του οθωμανικού οχυρού.

Το σημερινό Βυζαντινό Μουσείο (πρώην ανάκτορο) με μία συστοιχία κανονιών μπροστά του.

Ο βυζαντινός πύργος του Βοημούνδου.

Το Φετιχέ Τζαμί και ο τάφος του Αλή Πασά.

Το κείμενο και οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος του βιβλίου "Κάστρα και Θρύλοι στην Ελλάδα" του Ν. Κουμαρτζή, το οποίο κυκλοφορεί (Μάιος 2007) σε όλα τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδος από τις εκδόσεις Αρχέτυπο.

Για περισσότερες πληροφορίες ως προς τη δομή του βιβλίου και τα περιεχόμενα του επισκεφτείτε την προσωπική ιστοσελίδα του συγγραφέα: nkoumartzis.metafysiko.gr
Για οποιεσδήποτε ερωτήσεις που αφορούν το περιεχόμενο του βιβλίου επικοινωνήστε μαζί του στο email: nkoumartzis@hotmail.com, ενώ για οτιδήποτε άλλο (παραγγελίες, ερωτήσεις άλλη φύσης, κλπ.) επικοινωνήστε με τις εκδόσεις Αρχέτυπο στο τηλ.: 231 0 226 166 ή στο email: archetypo@metaekdotiki.gr

Σημείωση:
Οι παραπάνω φωτογραφίες αποτελούν στην πλειοψηφία τους δημιουργίες του Ν. Κουμαρτζή. Στη φωτογραφική κάλυψη του Λευκού Πύργου της Θεσσαλονίκης, του Κάστρου της Καλαμάτας, του Κάστρου της Καβάλας, της Καστροπολιτείας του Μυστρά, του Κάστρου της Μονεμβασιάς, των Κάστρων της Μεθώνης και της Κορώνης και του Κάστρου της Σκιάθου συμμετείχε ο Γ. Πολυμέρου. Η φωτογραφική κάλυψη του Κάστρου των Ιωαννίνων έγινε από τους Ν. Τσιγαρίδα και Γ. Παπαγιάννη.

Το «βιονικό» χάμπουργκερ

noreply@blogger.com (Slade) — Fri, 06 Nov 2009 03:44:55 PST

Ο Λεν Φόλεϊ (Len Foley), είναι ένας Αμερικανός, ο οποίος έχει δημιουργήσει το παρακείμενο ιδιότυπο βίντεο με τίτλο « Bionic Burger Movie», καθώς και μια ιστοσελίδα(http://bionicburger.com/) για το ίδιο θέμα.

Το βίντεο έχει σαν θέμα μια επίσης ιδιότυπη συλλογή. Αυτό που κάνει τη συλλογή του πρωτότυπη, είναι το περιεχόμενό της, που δεν είναι τίποτε άλλο από…χάμπουργκερς!
Λογικά, το πρώτο που θα σκεφτεί κάποιος, ακούγοντας για μουσείο με χάμπουργκερς, είναι «ε, εντάξει, μια ακόμη αμερικανιά».
Είναι όμως έτσι; Μάλλον όχι…
Ο Φόλεϊ είχε διαβάσει σε ένα βιβλίο για κάποιο περιστατικό που του φάνηκε αρκετά παράξενο. Φρόντισε λοιπόν να το διασταυρώσει και διαπίστωσε ότι η ιστορία είναι απολύτως αληθινή.
Ποια είναι όμως αυτή η ιστορία η οποία αναπαριστάται και στο βίντεο;
Ένας Αμερικανός συνέλαβε την ιδέα της συλλογής από χάμπουργκερς (και προσέξτε! όχι όποια κι όποια χάμπουργκερς), εξ αιτίας ενός περιστατικού που του συνέβη το 1989, όταν πήγε να αγοράσει 2 χάμπουργκερς από ένα κατάστημα Μακ Ντόναλντς (McDonald’s). Αφού έφαγε το ένα χάμπουργκερ στο κατάστημα, τύλιξε το άλλο και το έβαλε στην τσέπη του σακακιού του κι έκτοτε το είχε ξεχάσει εκεί.

Έναν χρόνο αργότερα, ψάχνοντας στην ντουλάπα του βρήκε το σακάκι του και πήγε να το φορέσει. Τότε παρατήρησε ότι υπήρχε κάτι στην τσέπη…
Ήταν το χάμπουργκερ. Με έκπληξη τότε ο άνθρωπος διαπιστώνει, ότι το χάμπουργκερ όχι μόνο δεν είχε αλλάξει όψη (λόγω αλλοίωσης προφανώς), αλλά εξακολουθούσε να έχει την ίδια μυρουδιά όπως τότε που το αγόρασε! Είπε στους φίλους του για την «ανακάλυψή» του, αλλά φυσικά δεν τον πίστεψε κανείς.

Τότε αποφασίζει να κάνει μια συλλογή από χάμπουργκερς, έτσι ώστε να επαληθεύσει το συμβάν. Για 19 χρόνια και μέχρι σήμερα (ενδεχομένως κι αργότερα), συλλέγει χάμπουργκερς από επώνυμα καταστήματα (McDonald’s, Wendy’s, Burger King κ.α.) και τα ταξινομεί ανά χρονολογία αγοράς. Τα χάμπουργκερς παραμένουν κι αυτά σχεδόν αναλλοίωτα, ενώ διατηρούν ακόμη σχεδόν την ίδια οσμή!

Ο Φόλεϊ κάνοντας μια επίσημη χημική ανάλυση βρήκε ένα ολόκληρο «κατεβατό» από χημικά στοιχεία που συνθέτουν τα περίφημα Big Mac και τα υπόλοιπα φαγώσιμα της «συνομοταξίας». Με λίγα λόγια, το μπιφτέκι π.χ. είναι ένα καθαρά διακοσμητικό στοιχείο στο χάμπουργκερ. Είναι σχεδόν ψεύτικο.

Ο Φόλεϊ αιτιολογεί την πρακτική αυτή των αλυσίδων γρήγορου φαγητού ως εξής: Π.χ. τα McDonald’s έχουν πάνω από 30.000 καταστήματα σε όλον τον κόσμο. Το να διατηρήσει λοιπόν κάποια στάνταρ τουλάχιστον όσον αφορά τη γεύση, δεν είναι καθόλου απλό, καθώς λαβαίνουν χώρα πολλοί αστάθμητοι παράγοντες όπως το είδος και η ποιότητα του κρέατος. Την λύση δίνουν λοιπόν οι χημικές ουσίες που προστίθενται και φέρνουν μια «παγκόσμια» γεύση.

Ο Φόλεϊ μάλιστα δίνει και οδηγίες για τους «άπιστους Θωμάδες» σχετικά με το πως μπορούν να κάνουν το δικό τους «αθάνατο χάμπουργκερ». Διαβεβαιώνει μάλιστα, πως μετά από λίγες μέρες, ούτε τα έντομα ή τα ζώα δεν θα το ακουμπάνε.

Όπως εξηγεί κι ίδιος ο Φόλεϊ μέσα από την ιστοσελίδα του, προσπαθεί να δώσει ένα μήνυμα και να αφυπνήσει την νεολαία που το «πλαστικό φαγητό» αποτελεί σημαντικό μέρος της βασικής της διατροφής.
Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο ότι δεν υπάρχει καμία θρεπτική αξία σ’ αυτού του είδους το φαγητό, αλλά κι ότι οι περισσότεροι χωρίς να το συνειδητοποιούν (ή στην καλύτερη περίπτωση το υποψιάζονται) υποβάλλουν τον εαυτό τους και τον οργανισμό τους σε χημικές επιθέσεις, τα αποτελέσματα των οποίων, αργά ή γρήγορα, ενδέχεται να είναι ορατά.

πηγή : www.pare-dose.net/blog/

Coca Cola, κοκαΐνη και Ναρκοδολλάρια

noreply@blogger.com (Slade) — Fri, 06 Nov 2009 03:26:47 PST

Η καλλιέργεια της Κόκας, η δουλεία των γηγενών καλλιεργητών, οι δίαυλοι διακίνησης, τα συμφέροντα και οι πολυεθνικές της πρέζας. Ο ρόλος της περιβόητης DEA, της οικογένειας Bush και του Αμερικανικού οργανισμού Φαρμάκων. Για πρώτη φορά, με στοιχεία και ονόματα.

«Όταν τα ψέματα των εξουσιαστών γίνονται χονδροειδή, ο κλοιός της τυραννίας σφίγγει περισσότερο»

Ο κινητήριος μοχλός κάθε εξουσίας είναι η απραξία και η ανοχή των καταπιεζομένων. Ο έλεγχος της πληροφορίας και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας γεννά αγνωσία και φοβία στις υπόδουλες μάζες καθιστώντας τες στωικά αντικείμενα του μαρτυρίου τους. Ιστορικά αυτό επιτυγχάνετο από αυτοκρατορικές δομές και ιερατεία. Σήμερα από πολυεθνικές της ενημέρωσης, της ιδεολογίας και της κατανάλωσης. Εξέχουσα θέση σε αυτή τη διεθνή δολοφόνων κατέχει η περιβόητη Coca-Cola Company, που ενσαρκώνεται στο γνωστό Ιερό ποτό του καπιταλισμού. Πέρα από οποιαδήποτε παραφιλολογία, χρησιμοποιώντας απτά στοιχεία θα αποκαθηλώσουμε τη «βασίλισσα του marketing», το «παγκόσμιο ποτό», όχι βέβαια από την κορυφή των πωλήσεων αλλά από τις συνειδήσεις των σκεπτόμενων ανθρώπων. Ας παραμείνει βασίλισσα των λωτοφάγων.

Θα υπερκεράσουμε την ιστορική πραγματικότητα που συνοδεύει κάθε πολυεθνική και ξεκινά από το μύθο του καλού εμποράκου που ανακάλυψε μια μυστική φόρμουλα 100 χρόνια πριν, που με σωστή διαφήμιση και στρατηγική πωλήσεων πέτυχε ένα «εμπορικό θαύμα» που διδάσκεται στους απαθής σπουδαστές πανεπιστημίων.

Θα αντιπαρέλθουμε τις βλαβερές συνέπειες για την υγεία που προκαλούνται από την υπερβολική δόση καφεΐνης, ζάχαρης και ανθρακικού, καταστροφικές για τον ανθρώπινο οργανισμό. Έχουν γραφτεί άρθρα επί άρθρων που λησμονούνται στην απατηλή διέγερση της πρώτης γουλιάς.

Θα κάνουμε μια μικρή στάση στο Βενζόλιο (Benzene) γιατί είναι άξιον απορίας πως ένα ποτό της χαράς μπορεί να δημιουργεί αυτή την άκρως επικίνδυνη χημική αντίδραση. Το βενζόλιο που λαμβάνεται μέσω της τροφής (και ιδιαίτερα της πόσης) προκαλεί τα εξής φιλάνθρωπα: Καταστρέφει το μυελό των οστών και μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση αναιμίας. Επίσης μπορεί να προκαλέσει υπερβολική αιμορραγία και να μειώσει την ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος αυξάνοντας τις πιθανότητες μόλυνσης. Τέλος το βενζόλιο θεωρείται καρκινογόνο, μακροχρόνια έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση λευχαιμίας και άλλες μορφές καρκίνου. Αυτά τα λέει η φοβερή και τρομερή EPA (Environmental Protection Agency) της Αμερικής.
Άτυχοι γονείς έχουν ήδη υποβάλλει μήνυση εναντίον της εταιρείας με αιχμή του δόρατος το γνωστό δικηγόρο της Βοστώνης, ακτιβιστή Andrew Rainer. Η διοίκηση της εταιρείας βεβαίως απαντά «αυτοκρατορικά» λέγοντας ότι όλα γίνονται για να γεμίσουν ορισμένοι δικηγόροι τις τσέπες τους.
Εμείς ας ανταπαντήσουμε προλεταριακά γνωρίζοντας τα συναισθήματα ευφορίας που προκαλεί η εισπνοή Βενζολίου (οι λεγόμενες «βενζίνες» που είναι το drug των πιτσιρικάδων στις φτωχογειτονιές) και το λόγο δημιουργίας του στο παγκόσμιο ποτό.

Ως συμβαίνει σε κάθε εξουσιαστική δομή, οι άνομες πράξεις κοινοποιούνται μόνο όταν υπάρξει εσωτερική ρήξη (κοινώς τα χαλάσουν στη μοιρασιά). Έτσι και στην περίπτωση της Coca – Cola, το 1989, έτος λήξης της περιβόητης μυστικής συνταγής, ορισμένοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του οργανισμού τροφίμων και ποτών φέρεται να ζήτησαν μερίδιο από την εταιρεία. Οι εξελίξεις ήταν τουλάχιστον κωμικές. Η Coca – Cola έχασε μυστηριωδώς τη «μυστική» συνταγή από τα χέρια της. Αυτό βεβαίως δεν επηρέασε την πορεία των πωλήσεων της εταιρείας, ιδιαίτερα στο εξωτερικό όπου κατάφερε να κατακτήσει κολοσσιαία μερίδια αγοράς έναντι παραδοσιακών τοπικών προϊόντων. Η εταιρεία απέδιδε την επιτυχία αυτή στο συντονισμένο μάρκετινγκ και δη το τηλεοπτικό. Όλοι βεβαίως γνωρίζουμε τη δύναμη της τηλεόρασης. Αυτό το επιχείρημα όμως είναι γελοίο όταν μιλάμε για κοινωνίες που η πρόσβαση στην τηλεόραση δεν υπερβαίνει το 10%!

Τα κομμάτια του πάζλ ενώθηκαν το 2004 όταν η Constance L. Hays αρθρογράφος των NY times δημοσίευσε το βιβλίο “The Real Thing–Truth and Power at the Coca-Cola Company” εκδόσεις “Random House”, στο οποίο επαναλάμβανε τα γνωστά παραμύθια περί επιτυχημένης διαφήμισης. Σε κάποια σημεία όμως επαναλαμβάνει ότι «το 1989, σταμάτησαν πλέον να ανιχνεύονται ίχνη κοκαΐνης στο προϊόν!!» θέλοντας να στηλιτεύσει τους γραφικούς κατήγορους της εταιρείας που ορκίζονταν ότι η μόνη μυστική συνταγή της cc ήταν η χρήση κοκαΐνης! Δηλαδή η απολογήτρια της εταιρείας, παραδέχεται ότι πριν το 1989 η εταιρεία χρησιμοποιούσε κοκαΐνη στο προϊόν. Ενώνοντας τα κομμάτια, έχουμε μπροστά μας όλη την εικόνα:
1. Μέχρι και το 1989, το προϊόν περιείχε κοκαΐνη. Άρα η περιβόητη μυστική συνταγή ήταν μια ασήμαντη φούσκα χωρίς αξία για την εταιρεία.
2. Οι υψηλόβαθμοι εκβιαστές του ΟΤΠ γνώριζαν μερικώς την αλήθεια και ευελπιστούσαν σε οικονομικά ανταλλάγματα για την απρόσκοπτη συνέχιση της συνταγής.
3. Η εταιρεία προτίμησε απλά να χάσει την «πατέντα» γιατί ήταν άνευ σημασίας. Ως φαίνεται όμως, κατήργησε και τη χρήση κοκαΐνης φοβούμενη αντίποινα.

Εδώ γεννώνται λοιπόν δύο μεγάλα ερωτήματα: α. Πως προμηθεύονταν κοκαΐνη η εταιρεία και β. τι γίνεται σήμερα, ιδιαίτερα στα διεθνή κέντρα παραγωγής – διανομής.

Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση έρχεται με μια απλή ματιά στην ιστορία των συρράξεων της Νοτίου Αμερικής, κέντρο καλλιέργειας της Κόκας. Παναμάς, Κολομβία, λειτουργία υπεράκτιων εταιρειών πετρελαίου πλησίον χωρών – παραγωγών με δικαίωμα transit διακίνησης και εντός Αμερικής! Εξαφάνιση Κολομβιανών μεγαλεμπόρων κοκαΐνης από τις Αμερικανικές φυλακές, λειτουργία φυτειών στην Κολομβία υπό την προστασία του Αμερικανικού στρατού! Μαζικές δολοφονίες αγροτών στις φυτείες και προκάλυμμα το εμφιαλωτήριο της εταιρείας στην Κολομβία. Σε δεύτερο χρόνο θα παρουσιάσουμε συγκλονιστικά στοιχεία για τους πολέμους της Πρέζας που φτάνουν μέχρι το Αφγανιστάν και το Δέλτα του Μεκόνγκ και περιλαμβάνουν ανίερες συμμαχίες της Οικογένειας Μπούς, του Μπιν Λάντεν του Νοριέγκα κλπ.

Το δεύτερο ερώτημα είναι και το κρίσιμο. Και η απάντηση σαφέστατη. Η Coca Cola συνεχίζει να χρησιμοποιεί ως βασικό συστατικό την Κόκα. Το κυριότερο; Την αποκτά με νόμιμες διαδικασίες σε μια πραξικοπηματική βάση, αδικαιολόγητη ηθικά, εμπορικά, ακόμη και … καπιταλιστικά. Όταν το παραμύθι της μυστικής φόρμουλας έπαψε να υπάρχει, το Αμερικανικό κράτος προκειμένου να διαφυλάξει την «αιχμή του πολιτισμού του» έδωσε το δικαίωμα στην εταιρεία να προμηθεύεται, νόμιμα πλέον, την κόκα με μια πρωτοφανή μεθόδευση:
Την Εταιρεία Stepan (Stepan Company). Η εταιρεία που εδρεύει στο Northfield του Illinois και ασχολείται με την Παρασκευή χημικών προϊόντων, το 1959 αγοράζει την εταιρεία Maywood Chemical Works που εδρεύει στο Maywood του New Jersey. Η εταιρεία αυτή είναι η μοναδική στη δύση που έχει το δικαίωμα εισαγωγής και επεξεργασίας Κόκας. Η άδεια αυτή έχει δοθεί από την περιβόητη DEA (Drug Enforcement Administration) την αμερικάνικη δίωξη ναρκωτικών που την ακούμε σε κάθε περίπτωση εντοπισμού μεγάλων φορτίων κοκαΐνης σε παγκόσμια κλίμακα.
Η Stepan λοιπόν μέσω της θυγατρικής της Maywood προμηθεύει επίσημα πλέον την Coca Cola Company με Κόκα βάσει ειδικής συμφωνίας. Η Maywood εισάγει 100 κυβικούς τόνους κόκας ετησίως (!!) κυρίως από το Περού. Η ποσότητα διατίθεται αφού παρθεί η κοκαΐνη σαν “Cocaine free” στην CCC και τα «ενεργά συστατικά» σε μια φαρμακευτική, την Mallinckrodt για Παρασκευή φαρμάκων.
Όλη αυτή η διαδικασία πάντα με τις ευλογίες και την προστασία της DEA, τη μοναδική υπηρεσία της Αμερικής που δικαιούται να χρησιμοποιεί τον Αμερικανικό στρατό κατά βούληση υπό τη διοίκηση της (όλα τα σώματα).
Με στοιχεία λοιπόν, αυτή η ευγενής εταιρεία, η παγκόσμια κυρίαρχος της αγοράς, η χρυσή χορηγός των «Ολυμπιακών» αγώνων της ντόπας, χρησιμοποιεί ένα απαγορευμένο –σε όλο το δυτικό κόσμο- συστατικό και μάλιστα μονοπωλιακά.

Γνωρίζουμε ότι η παρούσα έρευνα θα λειτουργήσει μάλλον ευφημιστικά στην κοινωνία του σήμερα, όπου σαν σύγχρονοι λωτοφάγοι προσπαθούμε να λησμονήσουμε το ψυχικό μας κενό με εφήμερες – επώδυνες απολαύσεις. Να απαλύνουμε τον πόνο της συναυτουργίας μας στην αδικία με διεγερτικά της κτηνωδίας. Να ναρκωθούμε λυτρώνοντας εαυτούς από την οσμή της παγκόσμια σήψης.
Δεν είμαστε Δονκιχώτες ούτε βρυχώμενοι μύες. Θέλουμε απλά να υποβάλλουμε μερικές ερωτήσεις στον Υπουργό υγείας, στον πολιτικό προϊστάμενο του ΕΦΕΤ και σε όποιον άλλο αρμόδιο της πολιτείας:
1. Αγαπητοί κύριοι, πως νομιμοποιείται η εμπορία ενός σκευάσματος που έχει ως πρώτη ύλη φυτό του οποίου η καλλιέργεια, διακίνηση, χρήση καθ’ οιονδήποτε τρόπο απαγορεύεται από την Ελληνική νομοθεσία;
2. Αν δεχτούμε καλόπιστα ότι η βλαβερή κοκαΐνη δεν εμπεριέχεται στα συγκεκριμένα φύλλα γι’ αυτό και επιτρέπεται η διακίνηση του προϊόντος, μπορούμε με τον ίδιο τρόπο να εισάγουμε ως ιδιώτες μη κοκαϊνούχα φύλλα κοκαΐνης;
3. Με το ίδιο σκεπτικό, γιατί απαγορεύεται η καλλιέργεια και εμπορία οποιουδήποτε τύπου Ινδικής Κάνναβης ακόμα και αυτής που δεν περιέχει καμία βλαβερή ουσία; Καλλιέργεια που θα μπορούσε να δώσει οφέλη στην αγροτική παραγωγή λόγω κλίματος και χαμηλών απαιτήσεων ενώ θα μπορούσε να σπάσει και ορισμένα μονοπώλια π.χ. του χαρτιού; (βλ. http://olympia.gr/2008/05/19/legalize/)

Στα ανωτέρω κύριοι οφείλετε μια απάντηση πρωτίστως στους εαυτούς σας. Εμείς τις απαντήσεις τις έχουμε ήδη. Όπως και άλλα όμορφα πεπραγμένα κολοσσών που θα απαριθμήσουμε σε επόμενα άρθρα και έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

ΣΣ συγγραφικής ομάδας: Παρατηρήστε τις ημερομηνίες. 1959 η εξαγορά της Maywood, το ίδιο έτος ο πατέρας Bush εισέρχεται στη CIA. 1989 η δουλειά της CIA στο Αφγανιστάν τελειώνει με την «απελευθέρωση» των Αφγανών (οπιοκαλλιεργητών) από τους Σοβιετικούς. Το ίδιο έτος, νομιμοποιείται η εισαγωγή και χρήση κόκας από τη Maywood προς την CCC. 2004 επανέναρξη της καλλιέργειας οπίου στο Αφγανιστάν μετά την «απελευθέρωση» από τους Ταλιμπάν, το ίδιο έτος η στρατευμένη δημοσιογράφος των NYT αποκαλύπτει τη χρήση κόκας από τη CCC. Ο Μπιν Λάντεν… αναζητείται!

Από την Σ.Ο. του http://olympia.gr για το Ρεσάλτο.

Η "Μιαούλεια" αντίληψη διατηρείται...

noreply@blogger.com (Slade) — Fri, 06 Nov 2009 03:10:37 PST

Αυτό τον μήνα επιλέξαμε να ασχοληθούμε με ένα από τα μελανά σημεία της μετεπαναστατικής περιόδου, το οποίο αποτελεί διαχρονικής αξίας παράδειγμα της συμπεριφοράς των Ελλήνων που σε μεγάλες ιστορικές στιγμές προέτασσαν πολλές φορές το ατομικό έναντι του εθνικού συμφέροντος. Η ακραία ενέργεια του Ανδρέα Μιαούλη, ο οποίος έκαψε τον εθνικό στόλο, είναι μια απόδειξη περί της άποψης που είχαν και εν πολλοίς συνεχίζουν να έχουν, ως προς το τι είναι κρατική ιδιοκτησία, ακόμη και σήμερα ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες της χώρας. Για αρκετούς το κράτος και η περιουσία του δεν αποτελούν κτήμα του συνόλου αλλά κάτι σαν έπαθλο, ένα "ανοικτό ταμείο" στο οποίο μπορούν να ασελγούν ατιμώρητοι.

Η νοοτροπία αυτή διατηρείται μέχρι τις ημέρες μας. Σήμερα μπορεί να μην καίνε τον στόλο αλλά "καίνε" την οικονομία, την ανάπτυξη, τους νέους, το περιβάλλον, την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας. "Μιαούληδες" έκτοτε βρέθηκαν πολλοί, επώνυμοι και ανώνυμοι. Το αίτιο δεν θα πρέπει να αναζητηθεί μόνο στην επιβίωση αρχαίων θεσμών όπως αυτός της ανεξάρτητης πόλης-κράτους αλλά κυρίως στην αντίληψη περί ατομικού συμφέροντος και επιλεκτικής εφαρμογής του νόμου.

Οταν εξερράγη η Επανάσταση, τον Μάρτιο του 1821, και ενώ ολόκληρη η Πελοπόννησος δονείτο από τον παλμό της, τα νησιά δεν ακολούθησαν άμεσα. Η ισχυρή Υδρα επαναστάτησε τελευταία (στις 3 Απριλίου επαναστάτησαν οι Σπέτσες, στις 10 Απριλίου τα Ψαρά), αν και οι πρόκριτοί της γνώριζαν ότι χωρίς τη ναυτική δύναμη και την εμπειρία της ο ναυτικός αγώνας και κατ' επέκταση η Επανάσταση ήταν καταδικασμένα. Χάρη στο πραξικόπημα του Αντωνίου Οικονόμου το νησί εισήλθε επίσημα στον Αγώνα στις 16 Απριλίου. Ωστόσο ήταν σαφής η αρνητική διάθεση των προκρίτων της, οι οποίοι έβλεπαν την επανάσταση αφ' υψηλού (υπεροπτικά) και κατά την εξέλιξή της απαίτησαν να έχουν προνομιακή μεταχείριση έναντι των υπολοίπων επαναστατημένων περιοχών.

Η "Μικρή Αγγλία" σε όλες τις εθνικές συνελεύσεις διαπραγματευόταν υπεροπτικά, απαιτώντας ιδιαίτερη μεταχείριση (όπως και η Μάνη), έθετε δε μετ' επιτάσεως το ζήτημα των αποζημιώσεων των πλοιοκτητών της λόγω των απωλειών (χρημάτων, υλικού) κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Η Υδρα και οι εκπρόσωποί της συντάχθηκαν με την αγγλική παράταξη, η οποία δεν επιθυμούσε την έλευση του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελλάδα. Οταν εκείνος τελικά αποβιβάστηκε, στις 6 Ιανουαρίου 1828, η ουσιαστική στάση εναντίον του δεν άλλαξε, παρά τις δύσκολες συνθήκες και την ανάγκη για εθνική ενότητα. Ο Καποδίστριας αντιμετώπιζε σταθερά μια ενισχυμένη αντιπολίτευση η οποία υποκινείτο από το Λονδίνο.

Ο Ανδρέας Μιαούλης και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ηγούντο της "αντιπολίτευσης" κατά του Ιωάννη Καποδίστρια (σημειώνεται ότι η Υδρα ήταν αυτοδιοικούμενη από το 1828 και είχε προνομιακή μεταχείριση). Οι απόψεις τους για τη νέα ελληνική πραγματικότητα έρχονταν σε ευθεία αντιπαράθεση με όσα πίστευε και ευελπιστούσε να εφαρμόσει ο Κυβερνήτης. Η Υδρα είχε μεταβληθεί σε προπύργιο κατά του Καποδίστρια και απαιτούσε αποζημιώσεις ενώ όλοι γνώριζαν την άθλια κατάσταση της χώρας και τη μη απομάκρυνση του τουρκικού κινδύνου.

Αν και ο Καποδίστριας ανακήρυξε το νησί ελεύθερο δασμών, το χάσμα δεν γεφυρώθηκε. Οι Υδραίοι αρνήθηκαν να δεχθούν την εφαρμογή των διατάξεων του διεθνούς ναυτιλιακού οργανισμού, παρά το ότι από το λιμάνι τους διακινούντο τα πάντα από και προς το Ναύπλιο! Το 1831 η κατάσταση ήταν πλέον εκρηκτική. Στην Υδρα και σε άλλα νησιά προπαγανδιζόταν ανοικτά η αποστασία (!). Η πρώτη είχε μεταβληθεί σε ένα κέντρο εξυπηρέτησης ξένων (αγγλικών) συμφερόντων, αδυνατώντας να διακρίνει μεταξύ κοινού (εθνικού) συμφέροντος και προσωπικών φιλοδοξιών...

Η "Μιαούλεια" αντίληψη δεν είναι φαινόμενο της Επανάστασης. Αποτελεί καθαρή συνέχεια της "εθνικής κληρονομιάς" μας. Από την εποχή του Ομήρου το προσωπικό συμφέρον (βλ. Αχιλλέα κατά Αγαμέμνονα) αποτελεί κύριο αίτιο διάσπασης και φορέα καταστροφών. Οι πόλεις-κράτη της κλασικής περιόδου επιθυμούσαν διακαώς την καταστροφή των αντιπάλων τους (θυμίζουμε την επιθυμία που είχε διατυπωθεί μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου για την ισοπέδωση της Αθήνας).

Οφείλουμε να αποδεχθούμε χωρίς αναστολές ότι ο εμφύλιος σπαραγμός αποτελεί δημοφιλές "άθλημα" των Ελλήνων. Ο Ανδρέας Μιαούλης δεν έπραξε τίποτε άλλο παρά να επιβεβαιώσει μια "κατάρα" της φυλής μας. Ακόμη και όταν ένας σημαντικός άνδρας έχει τη δυνατότητα να συμβιώσει με προσωπικότητες επιπέδου Καποδίστρια, γίνεται έρμαιο των αναγκών του "σήμερα", ενός συντεχνιακού συμφέροντος, της ανάγκης επίδειξης και αποδοχής του "προσώπου", σχεδόν πάντα με τεράστιο αναλογικά κόστος.

Τότε ανθούν η διχόνοια και ο φθόνος, δύο "κερκόπορτες" τις οποίες εκμεταλλεύονται οι εχθροί του έθνους. Θυμίζουμε κλείνοντας ότι στην υπέροχη ελληνική γλώσσα ένα "θ" μετατρέπει τον φόνο σε φθόνο και ένα "α" μας οδηγεί στην ιδανική κατάσταση δημιουργώντας την αθάνατη λέξη αφθονία.

Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος
Editorial της "Στρατιωτικής Ιστορίας", τεύχους Νοεμβρίου

πηγή : infognomonpolitics.blogspot.com

Ο πόλεμος του Orson Welles

noreply@blogger.com (Slade) — Wed, 04 Nov 2009 07:45:17 PST

της Κατερίνας Μ. Μάτσου- δημοσιογράφου

Στις 30 Οκτωβρίου του 1938, παραμονή της γιορτής του Halloween, το αμερικανικό ραδιοφωνικό δίκτυο CBS μετέδωσε μία απίστευτη είδηση, που ωστόσο έγινε απόλυτα πιστευτή και αναστάτωσε μία ολόκληρη χώρα: την εισβολή εναντίον της Γης από τους κατοίκους του πλανήτη Άρη.

Υπεύθυνος για την πρωτοφανή αυτή αναστάτωση ενός ολόκληρου λαού ήταν ο Αμερικανός ηθοποιός Orson Welles (1915-1985) και οι ηθοποιοί του συγκροτήματος «Μέρκιουρι», που τότε παρουσίαζαν μία ραδιοφωνική εκπομπή στο εν λόγω ραδιοφωνικό δίκτυο. Ο Welles στην εκπομπή του παρουσίαζε δραματοποιημένα διάφορα λογοτεχνικά έργα, όπως «Ο Κόμης Μόντε Κρίστο» ή «Ο Δράκουλας». Εκείνο το βράδυ διάλεξε να παρουσιάσει με τη μορφή εκτάκτων δελτίων ειδήσεων τον Πόλεμο των κόσμων, το πιο πολυδιαβασμένο και πολυδιασκευασμένο μυθιστόρημα του H.G. Wells, αναστατώνοντας τους ακροατές, που νόμισαν ότι όλα όσα διηγούνταν ο Welles στο ραδιόφωνο, το μοναδικό μέσο άμεσης ενημέρωσης που υπήρχε τότε, ήταν αλήθεια. «Κυρίες και κύριοι, λάβαμε μόλις μια εξαιρετικά σοβαρή ανακοίνωση: όσο απίστευτο και αν ηχεί, τα παράξενα πλάσματα που θεάθηκαν απόψε να προσγειώνονται στο Νιου Τζέρσεϊ είναι η προφυλακή μιας στρατιάς που έρχεται να κατακτήσει τη Γη από τον Άρη». Αυτά ήταν τα λόγια του Welles που μεταδόθηκαν από το ραδιόφωνο. Παρόλο που πριν από τη ραδιοφωνική μετάδοση είχε διευκρινιστεί ότι όλα τα πρόσωπα και τα γεγονότα ήταν φανταστικά, η αληθοφάνεια με την οποία είχε σκηνοθετηθεί η εκπομπή υποδαύλισε τον πανικό. Η υστερία που ακολούθησε ήταν απερίγραπτη. Οικογένειες ολόκληρες έμπαιναν στα αυτοκίνητα τους για ν’ απομακρυνθούν το ταχύτερο από το σημείο της εισβολής, στα αστυνομικά τμήματα είχαν ανάψει τα τηλέφωνα, οι εκκλησίες είχαν πλημμυρίσει από ανθρώπους που εναπόθεταν στο Θεό την τελευταία τους ελπίδα, ενώ οι πιο ευφάνταστοι ήταν σίγουροι πως διέκριναν κάπου στον ορίζοντα τις φλόγες από τις φωτιές των όπλων των Αρειανών και μύριζαν τα δηλητηριώδη αέρια που τα σκάφη τους εκτόξευαν. Μερικοί, αντί «Αρειανοί», κατάλαβαν «Άριοι», δημιουργώντας άλλη παρεξήγηση: Μια γυναίκα βγήκε αλλόφρων στους δρόμους ουρλιάζοντας: «Οι Γερμανοί κατέστρεψαν το Νιου Τζέρσεϊ. Το είπε το ραδιόφωνο».

Ο Welles δεν ήξερε τίποτα απ’ όλα όσα γινόταν στην πόλη κατά τη διάρκεια της εκπομπής του. Τον αντίκτυπο που προκάλεσαν τα λόγια του, τον πληροφορήθηκε μόνο, όταν η αστυνομία όρμησε και κατέλαβε το στούντιο του σταθμού, διακόπτοντας την εκπομπή. Δέχτηκε οξεία κριτική από μερίδα του κοινού και του Τύπου, αλλά και προτάσεις από το Χόλλυγουντ. Δύο χρόνια αργότερα, στα 25 του, γύριζε εκεί ως πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης την περίφημη ταινία του «Ο πολίτης Κέιν» που τον έκανε διάσημο.

Ο αντίκτυπος της «φάρσας» του Welles -κι ας μην ξεκίνησε ως φάρσα όλη αυτή η ιστορία, μία απλή, ραδιοφωνική εκπομπή ήταν- δείχνει τη δύναμη που είχε αποκτήσει στις πλατιές μάζες, κατά τις πρώτες δεκαετίες της μονοκρατορίας του, το ραδιόφωνο. Πριν την επικράτηση του τηλεοπτικού λόγου, σε μία ανάπαυλα του έντυπου Τύπου, το ραδιόφωνο, το γρηγορότερο στη μετάδοση ειδήσεων μέσο ενημέρωσης και για χρόνια το μοναδικό μέσο άμεσης ενημέρωσης, προσιτό ακόμα και στις κατώτερες κοινωνικά τάξεις, μπορούσε χωρίς μεγάλο κόπο να κάνει γνωστή την πάσα είδηση σε εκατομμύρια ακροατών. Μία από τις πρώτες ενέργειες όλων των φασιστικών καθεστώτων, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και αν προσπαθήσουν να εγκαθιδρύσουν την μονοκρατορία τους και πάντα, είναι ο ολοκληρωτικός έλεγχος των Μ.Μ.Ε. Όπως ο Ουμπέρτο Έκο σοφά διαπίστωσε (1967) «για την επιβολή μίας δικτατορίας, δε χρειάζεται πλέον να βγουν τα τανκς στους δρόμους, αλλά η καθοδήγηση των Μ.Μ.Ε.». Όπως αυτά, που με ψεύτικες εικόνες καταστροφής και ολέθρου κρατούν τους ανθρώπους, επιζήσαντες ενός τραγικού πυρηνικού πολέμου, στα υπόγεια καταφύγια στο μυθιστόρημα του Phillip Dick «Προτελευταία αλήθεια».

Ο Welles δεν είχε ποτέ σκοπό να καθοδηγήσει την κοινή γνώμη. Σκοπός του ήταν απλά να παρουσιάσει, μέσω της ραδιοφωνικής εκπομπής, που τότε παρουσίαζε, ένα από τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, ένα βιβλίο σταθμό, που συγκλόνισε από την πρώτη στιγμή την κοινή γνώμη με την αληθοφάνειά του. Δε γνώριζε, δεν υποψιαζόταν καν τον πανικό που τα λόγια του θα προκαλούσαν. Όταν ρωτήθηκε αργότερα αν περίμενε τέτοιες αντιδράσεις απάντησε: «Τι να πω; Ο μάνατζέρ μου βρήκε την εκπομπή τόσο αφελή, που έκλεισε το ραδιόφωνο». Την επομένη, ενώ οι Αμερικανοί συνερχόταν από τον τρόμο τους, όλη η υφήλιος, ακόμη και ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ, γελούσε με το πάθημά τους. Όσο για την εκπομπή είχε κι ένα άλλο αποτέλεσμα: Απέδειξε περίτρανα τη δύναμη του ραδιοφώνου στις μάζες, πράγμα που η προπαγάνδα, καθώς ο πόλεμος πλησίαζε, δεν άφησε ανεκμετάλλευτο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ :
http://www.war-ofthe-worlds.co.uk/radio.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/The_War_of_the_Worlds_(novel)
http://en.wikipedia.org/wiki/The_War_of_the_Worlds_(radio)
ΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΕΚΑΕΤΊΕΣ (1930- 1939). Εκδ. Η. Μανιατέα. Αθήνα : 2006.

Ανακαλύφθηκε η μεγαλύτερη πυραμίδα στον κόσμο σε χαμένη πόλη των Μάγιας!

noreply@blogger.com (Slade) — Wed, 04 Nov 2009 07:39:28 PST

Μια συγκλονιστική ανακάλυψη έφερε στο φως της δημοσιότητας πριν από λίγες μέρες ρεπορτάζ του CNN. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια μοναδική πυραμίδα μέσα στη ζούγκλα της Γουατεμάλα, η οποία φέρεται να είναι η μεγαλύτερη πυραμίδα σε όγκο που έχει ποτέ ανακαλυφθεί. Η πυραμίδα βρέθηκε στην αρχαία πόλη Ελ Μιραντόρ, η οποία μάλιστα θεωρείται το λίκνο του πολιτισμού των Μάγιας.

Σύμφωνα με τον υπεύθυνο της αρχαιολογικής αυτής ανασκαφής, Richard Hansen, αυτό που κάνει την ανακάλυψη μοναδική είναι τόσο ο όγκος της πυραμίδας που ήρθε στο φως, όσο και το γεγονός ότι η κάθε πέτρα από την οποία χτίστηκε η πυραμίδα φαίνεται να μεταφέρθηκε εκεί από ανθρώπινα χέρια.

Οι αρχαιολόγοι μάλιστα αναμένουν ότι στη γύρω περιοχή θα ανακαλυφθούν και άλλες πυραμίδες, οι οποίες θα φέρουν στο φως της δημοσιότητας και άλλα νέα στοιχεία. Ήδη στην περιοχή ανακαλύφθηκε ένα αρχαίο μνημείο στο οποίο απεικονίζεται η ιστορία της δημιουργίας του πολιτισμού των Μάγιας, το οποίο φαίνεται να ανατρέπει όλα όσα γνώριζουν μέχρι τώρα οι ιστορικοί. Η αρχή του πολιτισμού των Μάγιας δεν πρέπει να είναι αυτή που μέχρι τώρα ξέραμε από τους Ισπανούς κονκισταδόρες, αλλά το σημείο έναρξης της μετακινείται ως και μια χιλιετία πίσω. Με λίγα λόγια ο "Νέος Κόσμος" ίσως τελικά να μην είναι και τόσο "νέος" και ο πολιτισμός των Μάγιας να είναι ακόμα πιο παλιός και από τον Αιγυπτιακό.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ το πιο ουσιαστικό πρόβλημα που καλούνται τώρα να αντιμετωπίσουν οι αρχαιολόγοι είναι να προστατέψουν τον αρχαιολογικό χώρο από τους αρχαιοκάπηλους και τους εμπόρους ναρκωτικών που λυμαίνονται την άγρια ζούγκλα της Γουατεμάλα.

Παρακολουθήστε το ρεπορτάζ του CNN εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=voY8jNcuGe8

Μια εναλλακτική προσέγγιση στην πολιτική: Το πείραμα της Μποκοτά

noreply@blogger.com (Slade) — Mon, 02 Nov 2009 12:29:06 PST

Η «εικόνα» που έχουμε ως επί το πλείστον για κάποιον πολιτικό, είναι αυτή ενός σοβαρού ή τουλάχιστον σοβαροφανούς κύριου/κυρίας, που διάγει εν γένει μια επίσης σοβαρή ή τουλάχιστον προβλέψιμη ζωή και μοιράζει χειραψίες και χαμόγελα, τουλάχιστον δημόσια.

Υπάρχει όμως και μια (εντελώς) διαφορετική περίπτωση που αν και δεν είναι κάτι νέο, την θεώρησα άξια αναφοράς. Η ιστορία έχει ως εξής:

Μια φoρά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πoλύ άσχημη πόλη. Βiα, εγκλήματα, κυκλoφoριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρiζoι δυστυχισμένoι πoλiτες. Και δεν ήταν κάποια μικρή πόλη, εiχε έξι εκατομμύρια κατoiκoυς πoυ εiχαν παραδoθεi εντελώς στον κατήφορο.

Ένα πρωi, o διευθυντής τoυ Πανεπιστημioυ της πόλης πoυ ήταν μαθηματικός και φιλόσoφoς, εκεi πoυ πήγαινε στη δoυλειά τoυ και βλέπoντας την κατάντια της πόλης τoυ, πήρε μια πoλύ κoυφή απόφαση. Δήλωσε την παραiτησή τoυ στo Πανεπιστήμιo, λέγoντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλiα τoυ και στα έξι εκατoμμύρια κατoiκoυς.

Στoυς μαθητές τoυ στo Πανεπιστήμιo, o καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τoυς περiεργoυς τρόπoυς διδασκαλiας τoυ. Για παράδειγμα, μια φoρά πoυ επικρατoύσε χάβρα στo μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζoντας τα βρακιά τoυ. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστεioυς και εντελώς ανoρθόδoξoυς τρόπoυς για να πετυχαiνει τo σκoπό τoυ και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την πρoεκλoγική καμπάνια τoυ λoιπόν, φόρεσε μια στoλή σoύπερμαν, αυτoχρiστηκε 'υπερπoλiτης' και αμoλύθηκε στoυς δρόμoυς βάζoντας ταυτόχρoνα υπoψηφιότητα για δήμαρχoς. Έφερε πoλύ γέλιo στoν κόσμo αλλά επειδή όπως έλεγαν, εiχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τoν ψήφισαν και πραγματικά εκλέχτηκε δήμαρχος!

O καινoύργιoς δήμαρχoς όμως δεν εiχε καμiα σχέση με τoυς πρoηγoύμενoυς. Η πρώτη τoυ κiνηση ήταν να πρoσλάβει 20 μiμoυς και να τoυς σκoρπiσει στoυς δρόμoυς της πόλης. Η δoυλειά τoυς ήταν να χλευάζoυν όσoυς παραβiαζαν τoν κώδικα oδικής κυκλoφoρiας. Ανορθόδοξη κίνηση, αλλά οι πoλiτες (πoυ κανονικά δεν συμμορφώνονταν ιδιαίτερα με τον κοκ, όπως ακριβώς και σε κάποια άλλη χώρα...), άρχισαν να συνετίζονται γιατi απoδεiχτηκε πως τoυς πεiραζε πoλύ περισσότερo η δημόσια κoρoϊδiα, παρά τα πρόστιμα.

Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφoρες τηλεoπτικές εκπoμπές και έκανε ντoυς γυμνός live, κλεiνoντας την παρoχή νερoύ ενώ σαπoυνιζόταν, για να δεiξει στoυς πoλiτες πώς μπoρoύν να εξoικoνoμoύν νερό. Και πραγματικά, η κατανάλωση νερoύ αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναiκας όπoυ oι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και oι γυναiκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκoυστo γιατi η συγκεκριμένη πόλη ήταν πoλύ επικiνδυνo μέρoς τα βράδια, ενώ oι γυναiκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν πoτέ ως τότε.. 700.000 γυναiκες γέμισαν τoυς δρόμoυς πανηγυρiζoντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνoμiας ήταν γυναiκα εκεiνo τo βράδι.

Επιπλέον, μoiρασε στoυς πoλiτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδoκιμάζoυν ή να απoδoκιμάζoυν δημόσια τις πράξεις των συμπoλιτών τoυς. Πράγμα φυσικά πoυ δεν έχασαν την ευκαιρiα να τo ξεφτιλiσoυν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Αυτό το είδος ομαδικής αποδοκιμασίας, ήταν ό,τι έπρεπε τελικά. Γενικώς σκαρφιζόταν αστεiες ή περiεργες καμπάνιες για κάθε τi πoυ ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να τoυ τηλεφωνήσει (στo πρoσωπικό τoυ γραφεio μάλιστα) όπoιoς πoλiτης συναντoύσε έστω κι έναν υπoδειγματικό ταξιτζή. Σύντoμα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στo να δημιoυργηθεi oμάδα ταξιτζiδων πoυ o δήμαρχoς oνόμασε Ιππότες της Ζέβρας (!!!) και εiχαν την πρoσωπική τoυ υπoστήριξη.

Iδρυσε επiσης ταμεio εθελoντικών φόρων για όσoυς ήθελαν να δώσoυν παραπάνω χρήματα (!) στo δημoτικό ταμεio. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλoς, πρoσπαθώντας να δεiξει πόσo σημαντική εiναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημεio θανάτoυ από τρoχαio στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνo γιατi τo απoτέλεσμα ήταν πανέμoρφo αλλά και ιδιαiτερα σoκαριστικό.

Κι όμως, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τoν λιθουανικής καταγωγής Κoλoμβιανό Antanas Mockus, τoν δήμαρχo της Μπoκoτά τo 1993. Μετά τo πέρας της θητεiας τoυ, o παράξενoς αυτός δήμαρχoς, ξεκiνησε διαλέξεις αναλύoντας τα συμπεράσματά τoυ από τo κoινωνικό τoυ πεiραμα. Ένα από τα συμπεράσματά τoυ εiναι πως η γνώση δiνει δύναμη αρκεi να καταφέρεις
να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, τoυ χιoύμoρ και της δημιoυργικότητας. Μόνo έτσι oι άνθρωπoι απoδέχoνται τις αλλαγές.

πηγες : metafysiko.gr
http://en.wikipedia.org/wiki/Antanas_Mockus
http://antanasmockuspresidente.blogspot.com/
https://www.arashi.com/pipermail/ccpg/2004q1/001294.html