Hepsi Detay

Road to Oscars

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Tue, 24 Jan 2012 08:17:00 +0000

Oscar adaylarının açıklanmasına saatler kala Türkiye'deki sinema bloggerlarını bir araya getiren Umur Çağın Taş herkesin bellibaşlı adaylıklarda tahminlerini alıp ortaya güzel bir derleme çıkardı. Bazı filmleri henüz izleyemedim ama çeşitli yerdeki adaylıklardan çıkardığım tahminlerimi sizlerle paylaşayım dedim. Bu arada Türkiye'deki sinema bloggerlarının adaylık tahminleri için de buraya bakın.

EN İYİ FİLM
1. The Artist
2. Hugo
3. The Descendants
4. Moneyball
5. The Help
6. Tree of Life
7. Midnight in Paris
8. Drive

EN İYİ YÖNETMEN
1. Martin Scorsese
2. Michel Hazanavicius
3. Alexander Payne
4. Nicolas Winding Refn
5. Woody Allen

EN İYİ ERKEK OYUNCU
1. Brad Pitt
2. George Clooney
3. Michael Fassbender
4. Jean Dujardin
5. Ryan Gosling

EN İYİ KADIN OYUNCU
1. Merly Streep
2. Viola Davis
3. Tilda Swinton
4. Michelle Williams
5. Elizabeth Olsen

EN İYİ YARDIMCI ERKEK OYUNCU
1. Christopher Plummer
2. Albert Brooks
3. Kenneth Branagh
4. Jonah Hill
5. Nick Nolte

EN İYİ YARDIMCI KADIN OYUNCU
1. Octavia Spencer
2. Carrey Mulligan
3. Shailene Woodley
4. Melissa McCarthy
5. Jessica Chastain

EN İYİ UYARLAMA SENARYO
1. Moneyball
2. The Descendants
3. The Help
4. Hugo
5. The Ides of March

EN İYİ ÖZGÜN SENARYO
1. Midnight in Paris
2. The Artist
3. The Iron Lady
4. 50/50
5. Win Win

Redd - Softcore, sonunda!

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Fri, 20 Jan 2012 07:51:00 +0000

Redd grubunun bendeki yerini beni tanıyanlar çok iyi bilir, yaklaşık 4 yıl önce keşfettiğim bu grup o zamanlar şimdiki gibi popüler değildi, askerden yeni dönmüşlerdi ve albüm hazırlığındalardı. 50/50 ve Kirli Suyunda Parıltılar albümlerini ezberledikten sonra yeni albümleri 21'i heyecanla beklemiş ve o zamanlar Ankara'dayken her gün sorup çıktığı ilk gün alıp dinledikten sonra şu yazıyı yazmıştım. Redd'i bu kadar sevme nedenim sadece yaptığı müzik değil elbette, bir rock grubu olarak Türkiye'deki birçok sanatçının/müzisyenin gösteremediği duyarlılıkları, duruşları. Türkiye'deki ana akım rock müziğinin durumu ortada, belki 1-2 grup hariç herkes suya sabuna dokunmadan müzik yapma ve çok satma peşinde. Redd bu gruplardan gerek politik duruşuyla, gerek sürekli kendilerini yenileme çabalarıyla benim için başka bir yerde.

Tutuklu Nedim Şener ve Ahmet Şık'a destek olmak için Bon Jovi konseri öncesi çıktıkları sahnede onların kartondan maketlerini koymaları, günlük iş hayatındaki rutinleri ve düzeni eleştiren "Tamam Böyle Kalsın"a plaza manzaraları bir binanın tepesinden çektikleri klip, Hrant Dink için yazdıkları "Özgürlük Sırtından Vurulmuş", son dönem yaşanan tutuklamalara dikkat çekmek için çektikleri sert klip "Masal" ve daha bunun gibi sayısız aktiviteyle Redd "Sevgilim gitti, acılar içerisindeyim" arabeskliğinden kurtulup Rock müziğinin asi ruhunu sonuna kadar yansıtıyor.

Daha önce defalarca konserine gitmeme rağmen Redd'in Softcore konseptli konserini bir türlü izleyememiştim. En son 1 yıl önce gerçekleşen bu konsere olan yoğun talep sonucu Redd bu sefer Babylon'da iki gece üst üste konser verince hemen ik günkü konserde biletimi ayırttım. Softcore'da yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz gibi ortam oldukça farklı,;Babylon'un enlemesine geniş sahnesinin ve ışıklandırmasının verdiği avantajı kullanarak şık bir dekor eşliğinde akustik seslerin ağırlık olduğu ve Redd üyelerinin de son derece şık kıyafetlerle seyirciyle daha yakın bir temas halinde olduğu bir ortam var. Gruba ayrıca konserde çellosuyla Yasemin Özler de konuk oldu, bu tarz akustik ortamlarda çellonun varlığı da müzik zevkini artırıyor.

Daha önceki Softcore'larda olduğu gibi bu konserde de konuk sanatçılar vardı; kadife sesli Birsen Tezer ile "Çığlık Çığlığa", Şebnem Ferah ile "Her Neyse", Feridun Düzağaç ile "Sen Kendinde ol Yeter" söylendi. Özellikle en sevdiğim şarkıcılardan Birsen Tezer ile Redd'in bir araya gelmesi zor olacağından hemen bu performansı canlı olarak kaydettim. Çıkan herkes oldukça başarılıydı, Feridun Düzağaç'ın Arsenal-Bergkamp forması da ilgi çekiciydi. Grup ayrıca Coldplay'den "Beautiful World"'ü de konserde coverladı. Yaklaşık 2 saat süren müziğe doyduğumuz konserden çıkarken hepimiz aynı şeyi söylüyorduk "Güzel Bir özgürlük var bu gece"

Nisan ayında çıkacak yeni albümlerinin çalışmalarını sürdüren grupla ilgili her şeyi resmi sitelerinden takip edebilirsiniz. Aşağıda Birsen Tezer - Çığlık Çığlığa performansını canlı halini izleyebilirsiniz, iyi seyirler.

Lana Del Rey, Amy'nin veliahtı olabilir

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Thu, 12 Jan 2012 09:54:00 +0000

Amy'nin aniden gitmesinden sonra boşluğu dolmaz diyordum. Evet Zaz'ın sesi ve şarkıları çok güzel, Adele 24 yaşında büyük yetenek ama benim aradığım başka bir şey sanki. Zaz sevimli, Adele ise bana yaşından fazla büyük gösteren kadın profilinde, sanıyorum istediğim biraz daha "cool" duruşlu ve sadece "güzel" olarak adlandırabilecek sesten daha fazlası, farklı bir renk tonu. İşte Amerikalı Lana Del Rey asıl adıyla Elizabeth Grant beni Amy'den sonra sesiyle ve duruşuyla heyecanlandıran isim oldu. Kendisini "Gangsta Nancy Sinatra" olarak adlandıran 26 yaşındaki Lana Britney Spears, Kurt Cobain ve Elvis Presley'den (üçü arasındaki ilişkiyi siz bulun) ilham aldığını söylüyor.

2011 yazında harika bir single olan "Video Games" ile sesini duyuran Lana Del Rey'i arabamdaki radyoda vazgeçilmez iki kanaldan biri olan Radyo Eksen'in (diğeri Rock FM) günde 3-4 defa yeni şarkısı "Born to Die"ı çalmasıyla keşfettim. Aralık ayında yayınlanan klibin konseptini de tasarlayan şarkıcı 30 Ocak'ta aynı isimli albümünü çıkarmaya hazırlanıyor. Bu albümün büyük ses getireceğini ve listeleri zorlayacağını düşünüyorum. Fikriniz olması açısından iki klibi de buraya ekliyorum, mutlaka dinleyin.

2011 Blog Ödülleri sahiplerini buldu

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Mon, 09 Jan 2012 12:02:00 +0000

2008 yılından bu yana düzenlenen Blog Ödülleri yarışmasının dördüncüsünde ödüller sahiplerini buldu, biz de blog kurulduğundan beri ilk defa aday olduğumuz senede ilk 10'a kalma başarısını gösterdik. Açıkçası ilk 10 listesine baktığımda ilk 3'e girmemizin zor olduğunu anlamıştık. Öncelikle tüm dereceye girenleri tebrik ederim, bazı kazananların bloglarını önceden biliyordum, yarışma sayesinde yeni bloglar keşfetme şansı da buldum, yine de organizasyon ve yarışmayla ilgili birtakım eleştirilerim olacak, bu eleştirileri ilk 3'e giremedim ondan yazıyorum diye değil, sonuç ne olursa olsun zaten yazacaktım. Aşağıda isim vermeden bazı bloglar hakkında bahsediyor olacağım, ancak bu onları kişisel olarak eleştirdiğim anlamına gelmiyor.

Blog nedir?

Wikipedia'nın tanımına göre blog web logdan geliyor yani webde tutulan günlük anlamına geliyor. Yarışmaya katılan bloglardan gördüğüm herhangi bir sınırlama getirilmemiş, yani orada site olarak adlandırılacak gerek tasarım gerek içerik olarak portal gibi kullanılan bazı sitelerin "blog" adı altında yarışmaya katıldığını gördüm. Haliyle amatör ruhu desteklemesi gereken bu yarışmanın haksız bir platforma taşınmasına neden oluyor.

Yarışmaya kimler katılmalı?

Yukarıda söylediğim gibi bir konunun uzmanının o konuda bloguyla katılması bu yarışmanın ruhuna aykırı. Örmeğin bir yazarın kültür-sanat blogunun, bir habercinin haber-gündem blogunun yarışmada olması yasak olmasa da şansınızı fazlasıyla düşürüyor, bir de üstüne bu isimlerin medyatik olması gerçeğini de eklersek halı saha turnuvasında eski futbolculara karşı oynuyor durumuna düşüyorsunuz.

Çok yazarlı bloglar?

Birden fazla yazara karşı değilim, bu blogda da 2 yazar var, ancak bu sayı 5'ten fazla olursa, hatta 50 olursa bu blog olmaktan çıkıyor. Ne yazık ki ödül alan 2 blogda böyle bir durum var, 50 kişinin ürettiği içerikle bir kişinin yazdıklarını kıyaslama yapmanız mümkün değil. Bu tip siteler artık blog olmaktan çıkıp, portal haline geliyor ve yine bu yarışmanın amacından sapıyor. Öyle ki sitenin künyesinde "Genel Yayın Yönetmeni", "Reklam Koordinatörü" gibi isimler var. Bu tip siteler için bir yarışma sahası mevcut o da "Altın Örümcek".

İçerik

Yine bazı dereceye giren bloglarda gözlemlediğim özgün içerikten ziyade şekile ve çeşitliliğe önem verildiği, isim vermeden yazıyorum ama bir sene içinde yazdığı yazıların yarısı inceleme, kişisel görüşten ziyade haber sitesi gibi orada şu etkinlik var, bu etkinlik süperdi, şu bienal'e katılın minvalinde olan blogun ödül aldığını gördüm, jürinin burada adil bir değerlendirme yaptığını ve yazıların birçoğuna göz attığını düşünmüyorum, önemli olanın yazının ne kadarının gerçekten okuyucuya bir şeyler kattığı olduğunu düşünüyorum.

Organizasyon

Gelelim organizasyona, gerek bloglara kod ekleme kolaylığı gerek arayüz ile blogodulleri.com sitesi başarılıydı. Ancak son anlara kadar jürinin açıklanmaması ve de ödül törenindeki davetiye sistemi saçmalığı bu başarıya gölge düşürdü. Ana sponsorun Turkcell olduğu ve birçok sponsorun olduğu bir etklinlikte topu topu 150 blog sahibine doğrudan davetiye göndermek yerine, "bu sayfayı takip edin, davetiye sınırlı" demek de neyin nesi? Zaten insanlar bu siteye başvurmuş, iki tane sponsorunun reklamını 1 ay boyunca blogunda bedava yapmış ve siz zaten hepsini çağırsanız yarısının ancak gelebileceği bir etkinliğe davetiye göndermek yerine, şuradan davetiye alın sınırlı diyorsunuz ve oraya eş-dost alakasız bir sürü insan dolduruyorsunuz. Yoksa koskoca Turkcell'in fazladan 100 kişiyi orada bir koltuğa oturtacak bütçesi mi yok?

Neyse bu kadar eleştiri yeter, kimler kazandı ne oldu merak ediyorsanız şu sayfadan ulaşabilirsiniz.

Moneyball

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Tue, 03 Jan 2012 11:08:00 +0000

Hollywood'da Oscar kazanmanın bir yolu da sporla ilgili film çekmekten geçer, hele bu spor Amerikan halkının sevdiği bir sporsa (boks, amerikan futbolu, beyzbol) kazanma şansınız da ona göre artar. Bu yıllardan geriye gittiğimizde birçok yılda bu tarz bir filmin ucundan kıyısından Oscar'a bulaştığını görebiliyoruz. 2010'da The Fighter, 2009 Blind Side, 2008 The Wrestler,2005 Cinderella Man, 2004 Million Dolar Baby (en iyi filmi kazandı), 2003 Seabiscuit son 10 yılda bulabildiklerimden. Hal böyle olunca Capote filmini oldukça beğendiğim Bennett Miller'in Brad Pitt'i "one man show" yapması için kullandığı bu filme de biraz ön yargıyla başladım. Hele söz konusu spor dalı birçoğumuzun kurallarını dahi bilmediği ve neden var olduğuna anlam veremediği beyzbol olunca bu önyargı da arttı tabii. Ama filmi asıl ön plana çıkartanlar filmi uyarlayan senaristler Aaron Sorkin (The Social Network, The West Wing, A Few Good Men) ve Steven Zaillian (Schindler's List, Mission Impossible, Gangs of New York)

Film gerçek bir hikaye üzerine kurulmuş, gençlik yıllarında büyük oyuncu olacağı düşünülen ancak bir şekilde başarısız olmuş eski oyuncu şimdiki kulüp genel müdürü Billy Beane (Brad Pitt), düşük bütçeli Oakland A's takımıyla büyük bütçeli Sox, Yankees gibi kulüplere karşı mücadele ediyor. Doğal olarak sezon sonunda iyi oyuncuları büyük takımlara gidince şimdiye kadar denenmemişi deneyip beyzbola bilimsel açıdan yaklaşan aslen Yale ekonomi mezunu Peter Brand'i (Jonah Hill) asistanı olarak atayıp, takımı baştan kurmaya çalışıyor. Haliyle düzenin bozulmasından memnun olmayan kulübün scout'ları Billy'i eleştiriyor ama Billy bunlara karşı dik durup takımın koçu Art'a (Philip Seymour Hoffman) bile söz geçirmeye çalışıyor. Çoğu sorunlu, kulüpleri tarafından istenmeyen oyuncuları belli istatistiklere dayandırıp transfer eden Billy beyzbol tarihinde bir ilki başarıyor.

Evet gördüğünüz gibi klasik bir spor başarısı hikayesi, film olarak ne farklılık var diye soracak olursanız Brad Pitt gerçekten iyi oynamış, gördüğüm kadarıyla Altın Küre ve birkaç yerde daha adaylık kazanmış hatta Boston Society ödülünü de kazanmış görünüyor. Aday olması muhtemel diğer performansları izlemedim ama yine de bence önceki senelerle kıyaslarsam ortada Oscar adaylığı getirecek bir kişisel performans göremedim, olursa da bunu yazımın başındaki Hollywood'un spor filmlerini "overrated" değerlendirmesine yorarım. Film uyarlama senaryo olarak adaylık alabilir, dediğim gibi harika bir oyunculuk performansı olmamasına rağmen akıcılık iyi, değinilmesi gereken noktalar iyi belirlenmiş ve izleyiciyi sıkmıyor.

Yardımcı oyuncu Jonah Hill genelde komedi filmlerinde rol alan bir isim, bu filmdeki performansı bence kendini aşmış denebilir, sonuçta gençlik komedilerinden belki de Oscar'a aday olacak bir filmde 2 numaralı rolde olmak büyük bir başarı. Philip Seymour Hoffman ise her zamanki çizgisinde filmdeki rolü son derece küçük, sanırım Capote'de birlikte çalıştığı yönetmenin hatrına kabul etmiş oynamayı.

Moneyball bu senenin ortalama üstü filmlerinden, en iyi film dalında 10 film olduğunu düşünürsek adaylığı kesin gibi, en iyi oyuncuda kararsız kaldım, muhtemelen en iyi uyarlama senaryoda da aday olacaktır.

2011'in enleri

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Wed, 28 Dec 2011 09:44:00 +0000

Bir yılın daha sonuna gelirken, geçen sene yaptığım listenin bir benzerini bu sene de yapıyorum. Bu vesileyle herkesin yeni yılını şimdiden kutlarım. Benim için yılın enleri:

En iyi yabancı film: Harry Potter and the Deadly Hallows

Bu sene sinema açısından benim için biraz kısır geçtiği için çok içime sinmese de Harry Potter'ı yazmak durumunda kaldım, en iyi film olabilecek Hugo, The Artist ve The Descendants'ı henüz izlemedim, muhtemelen bunlarıdan biri olarak güncellenecektir.

En iyi yerli film: Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm

Yerli sinemada da çok film izlemedim, ama izlediklerim arasında Behzat Ç.'nin yeri tabiiki ayrı, filmin yazısına buradan ulaşabilirsiniz.

En iyi yabancı dizi: Breaking Bad

Bu seçimi yaparken biraz zorlandım, çünkü Game of Thrones ve Boardwalk Empire gibi güçlü rakipler de vardı, ama yine de bu sezonki Breaking Bad birinciliği kapmayı başardı. Diziyle ilgili yazım Ajanda'nın Ağustos sayısında yer almıştı, şuradan okuyabilirsiniz.

En iyi yerli dizi: Behzat Ç.

Burada hiç zorlanmadım zaten izlediğim yerli dizi sayısı oldukça sınırlıyken Behzat Ç. açık ara birinci oldu diyebilirim, hala izlemeyen varsa geç kalmış sayılmaz. Yazısı da burada.

En iyi kitap: A Game of Thrones - Taht Oyunları

Dizisi dereceye giremedi ama kitabını dereceye aldım, aslında 2011 çıkışlı bir kitap değil ama bu sene popüler olduğu için, sayılır diye düşünüyorum.

En iyi oyun: Uncharted 3

Sinema filmi gibi oyun derler ya aynen öyle bir oyun Uncharted 3, grafikler, diyaloglar, hikaye gerçekten müthiş, biraz da Indiana Jones havası var tabii.

En iyi konser: Tribute to Miles ( Herbie Hancock, Marcus Miller, Wayne Shorter)

Bu üçlüyü bir arada görmek bile yeter, Açıkhavada'ki konser tam anlamıyla bir müzik ziyafetiydi. Bu arada Bon Jovi ve Randy Crawford konserleri de hemen arkasından geliyor. Amy Winehouse konseri de gerçekleşseydi belki de o ilk sırada olacaktı ama olmadı...

En iyi tiyatro: Profesyonel

Bu oyun da eski oyunlardan ama bu sene izleyebildim, rahatlıkla söyleyebilirim ki gelmiş geçmiş izlediğim en iyi tiyatro oyunuydu, özellikle Yetkin Dikinciler'in performansı şapka çıkarılacak cinstendi, bu oyunu kaçırmayın.

En iyi yabancı albüm: Radiohead - The King of Limbs

En baba gruplardan Radiohead'in albümü zorlamadan birinci oldu, hemen ardından Coldplay'in yeni albümü geliyor.

En iyi yerli albüm: Bülent Ortaçgil - Sen

Bu sene bana hitap eden yerli albümler açısından biraz kısır geçti diyebilirim. Sevdiğim gruplar muhtemelen gelecek sene çıkaracak albümlerini, Bülent Ortaçgil'in Sen albümü ise klasik Bülent Ortaçgil çizgisinde, arka vokalde Birsen Tezer olması da ayrı bir artı.

En iyi gadget: iPad 2

Geçen sene birinci iPad'di bu sene iPad 2, seneye de iPad 3 olursa hiç şaşırmam, hayatınızı kolaylaştıran, tatilde, iş gezisinde her yerde yanınızda taşıdığınız uzun pil ömrü ve harika uygulamalarıyla açık ara yılın gadget'ı iPad 2.

En iyi web sitesi: Twitter

Twitter da geçen seneki gibi bu sene de ilk sırasını koruyor, üstelik geçen seneye göre çok daha popüler. Güncel haberleri, protestoları, maç skorlarını, kimseden duyamayacağınız gerçekleri kısacası her şeyi bulabileceğiniz bir sosyal medya aracı Twitter uzun süre zirveyi bırakmayacak gibi.

En iyi marka: Apple

El değiştirmeyen kategorilerden biri de en iyi marka kategorisi, Apple dünyanın en değerli şirketi olarak tartışmasız biçimde en iyi marka.

En iyi mobil uygulama: Foursquare

Özellikle bu yıl yaptığı büyük değişikliklerle hayatımızı kolaylaştıran, arkadaşlarınızın nerede oluğunu gösteren, bir şehre gittiğinizde nerelere gitmeniz gerektiğini bulabileceğiniz uygulama olarak Foursquare bu yıl da zirvede.

En iyi restoran: Eleos

Sadece 1 kere gitmeme rağmen, gerek nefis mezeleri, gerek atmosferi ve servisi ile Eleos bu senenin birincisi benim gözümde. Ege mutfağını seviyorsanız, mutlaka deneyin, yazısı burada.

En iyi bar: Parantez

Küçücük olmasına rağmen sokağın tamamının kapanmasına neden olacak kadar popüler olan Parantez bu sene zirveyi BiBuçuk'tan devralıyor. Elleri titremeden koydukları bol alkollü nefis kokteylleri tüm Asmalı'nın en iyisi diyebilirim.

En iyi içki: Parantez - Sakız Havası

En iyi bar Parantez olunca en iyi içki de oradan çıkıyor, nefis Mojito'dan sonra bu yıl en çok içtiğim içkilerden biri olan Sakız Havası da Parantez'in keşiflerinden. Damla sakızı ufak bir tahtaya sarılıp votkanın içine konuyor, votkayı yudumlarken bu tatlı sakızın tadını alıyorsunuz, denemediyseniz mutlaka deneyin.

Benim liste bu kadar, benzer listeleri başka bloglarda da görmek isterim :) Özellikle Ajanda tayfası bu yazıyı okuyorsa benzer listeler yapsa fena olmaz.

Amy'nin saklı hazineleri: Lioness - Hidden Treasures

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Thu, 22 Dec 2011 11:58:00 +0000

Gideli 5 ay oldu ama hala şarkılarını dinlediğimde etkisinde olduğumu hissediyorum. Onu canlı dinleyememenin getirmiş olduğu hayalkırıklığı bir yana, böylesine yetenekli bir insanın önümüzdeki yıllarda yaratabileceği şarkılardan mahrum kalmaktı esas beni üzen. Kısacık kariyerine sığdırdığı iki abümün dışında birçok kaydı bulunan Amy Winehouse'un bir toplama albümü çıkacağında buruk bir sevinç hissetmiştim. Eminim herkes yeni bir albümü tercih ederdi, çünkü henüz dinlemediğimiz şarkılar olsa da birçok kişinin bu kayıtlar zaten çok iyi olsa iki albümden birinde yer alırdı diye düşündüğüne eminim. Yine de elimizdeki albüm ve canlı kayıtların dışında Amy'den farklı yorumlar dinlemek benim için yeterli.

12 şarkılık bu albümü yapımcılar Salaam Remi ve Mark Ronson Amy'nin ailesinin iznini alarak çıkarmış. 2002-2011 yılındaki çalışmalardan oluşan albümde klasik Amy tarzında şarkıların yanı sıra, "Girl from Ipanema" gibi klasik bir latin şarkı da yer alıyor. Back to Black albümünün en iyi şarkılarından "Tears Dry on Their Own"un daha yavaş olan orjinal versiyonu,aynı albümden "Wake up Alone"un orjinal versiyonu, ilk albümde yer alan "Valerie"nin 68 versiyonu ve büyük ustalardan Tony Bennett ile 2011 yılında kaydettiği düet "Body and Soul" da albümde yer alan şarkılardan. Klasik Amy tarzını sevenler "Our Day Will Come"ı çok sevecektir. Vokal olarak albümdeki en başarılı şarkı bence "Like Smoke".

İngiltere'de çıktığı ilk haftada 200.000 adet satılan ve zirvede yer alan albüm belki de Amy'nin biz hayranlarına bıraktığı son miras olacak.

Sherlock Holmes: A Game of Shadow

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Wed, 21 Dec 2011 11:40:00 +0000

Guy Ritchie'yi çok severim, kendine has tarzıyla çektiği aksiyon ve zeka dolu esprilerin bir ara geldiği filmlerinin de büyük bir hayran kitlesi var. "Snatch"," Lock, Stock and Two Smoking Barrels" gibi kült eserlerinin üzerine bence Sherlock Holmes tercihi oldukça başarılı oldu. Serinin ilk filmini daha önce blogda yazmıştım, o filmin gişe başarısı üzerine ikinci filmin çekileceği kesin gibiydi, hatta bence bu filmden sonra da başka filmler gelecektir.

Dr. Watson ve Sherlock Holmes ikilisinin yine ön planda olduğu serinin bu filminde konu Avrupa politikası üzerinde etkili olmaya çalışan ve bunun için çeşitli yerlerde isyanlar çıkartan, bombalamalardan sorumlu olan Profesör Moriarty üzerinden yürüyor. İlk filmdeki gibi bol bol twistler, Holmes'ün şaklabanlıkları, aksiyon dolu sahneler yer alıyor.

Robert Downey Jr.'ın Holmes karakterini artık benimsediğini görsem de, özellikle bazı davranışlarını Iron Man'e benzetmiyor değilim, çok iyi ve karizmatik bir oyuncu ama hep aynı mimikleri ve ses tonunu kullanmaması gerektiğini düşünüyorum. Jude Law bildiğimiz gibi, damat adayı olarak yer aldığı bu filmde sürekli Holmes'ün arkasını toplamakla meşgul. Ama filmdeki en başarılı oyuncu Moriarty'i canlandıran Jared Harris. Hem dizilerde (Mad Men, Fringe) hem de filmlerde (Curious Case of Benjamin Button, Natural Born Killers, Resident Evil) birbirinden farklı birçok karakter rolünde harika işler çıkartan Harris bu filmin de hakkını vermiş. Bu filmde oldukça önemli bir rolde ve bunu muhtemelen Mad Men'deki harika performansına borçlu, ayrıca Spielberg'ün çekeceği Lincoln'de de rol alacağını belirtelim.

Sonuç olarak belki ilki kadar harika olmasa da sinemada izlemeye değecek, bol aksiyonlu ve temposu düşmeyen bir film ortaya çıkmış, bir devam filmi için izlemenizi tavsiye ederim.

The Tree of Life

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Wed, 14 Dec 2011 18:48:00 +0000

Oscar adaylıkları yaklaşırken yavaş yavaş aday olma ihtimali olan ve çeşitli festival ve birlikler tarafından ödül verilmiş filmleri izliyorum. Terrence Malick'in The Tree of Life'ı bu yılın en çok tartışılan filmlerinden. Brad Pitt ve Sean Penn gibi isimler sayesinde büyük beklentilerin oluştuğu, ancak sonuçta çok farklı yorumların ortaya çıktığı bir film olmuş. Öyle ki filmi sinemada izleyen birçok kişi filmin ilk yarısının sonunda ikinci yarıya devam etmemiş, evinde izleyen kişiler de 20-30 dk sonunda filme devam etmemiş. Bir yandan ise filmi çok fazla öven ve çok başarılı bulan bir kesim de var. Filme başlamadan önce nasıl olursa olsun filmi bitireceğim demiştim kendi kendime ve sonuçta 130 dakika süren bu filmi izledim, filmi izledikten sonra iki grubun da neler düşündüğünü anlamaya çalıştım.

Öncelikle şunu söyleyeyim evet The Tree of Life çok zor bir film, alışılagelmişin dışında deneyselliği zorlayan, klasik giriş-gelişme-sonuç çizgisini takip etmeyen bazı dakikalarda belgesel izlediğinizi düşündüren bir film. Bu yüzden mutlaka sabırlı olmak, sakin kafayla izlemek gerekiyor. Film ortanca çocuklarını Vietnam savaşında kaybeden ailenin etrafında kurulmuş, filmin başında bunu hemen gördükten sonra verilen bir dini mesajla beraber yaklaşık bir 20-30 dakikalık görsel şovla karşı karşıyayız. Bu süre içinde belgesellerde görebileceğimiz güzellikte görüntüler, renklerin harika kullanımı kısacası nefis bir görüntü yönetmenliği var. Klasik müzik eşliğinde izlediğimiz görüntüler dünyanın ortaya çıkışını daha sonra ilk çağlardaki dinazorları, denizin dibindeki yaşamı ve bitkileri anlatıyor. Filme ismini veren ağaç da filmin geçtiği evin hemen yanında bulunuyor. Açıkçası burada benim aldığım mesaj yaşamın nasıl ortaya çıktığı ve evrimdi. Klasik müzik eşliğinde dünyanın oluşumu diyince aklınıza Kubrick'in 2001: A Space Odyssey'i gelmiş olabilir, yönetmenin bu kısımda bir etkilenmesi olduğu açık. Birçok kişi henüz filmin bu noktasında diyalogsuz görüntüleri izlemekten sıkılıp filmi yarım bırakmış.

Daha sonra ailemize geri dönüyoruz ve üç çocuklu bu ailenin ilk çocuğunun doğuşunu görüyoruz. Olaylar genelde bu çocuğun gözünden anlatılıyor. Çocuğun büyüme evresinde çeşitli anlara tanık oluyoruz, sert bir baba olan Brad Pitt'in çocuklara olan davranışları, annenin çocuklardan yana tavır alması, en büyük kardeşin küçük kardeşlerini koruması gibi birçok ailede görebileceğimiz anlar var. Bir çocuğun büyümesindeki tüm kilometre taşları çok güzel anlatılmış, izleyen birçok kişinin bu çocukta kendi çocukluğunu gördüğüne eminim. Hangimiz küçükken okul sonrası aşık olduğumuz kızın peşinden gitmedik? Hangimiz babamız uzun süre evde olmadığında özgürlüğümüzü ilan edip ortalığı dağıtmadık? Peki ya çevremizdeki ilk ölüm haberini aldığımızdaki tepkimiz? Tanrıya olan inancımızı sorgulamamız, eğer Tanrı iyiyse insanların neden ölmesi gerektiği gerçeğini kavrayamamamız? Küçükken dünya gözümüze ne kadar da masum görünürdü halbuki. Filmde baba da bu konu üzerinde duruyor, ben iyi oldum ama iyi olmayın, sizi kullanırlar, her şeye karşı sert durmak zorundasınız yoksa üzülürsünüz mesajını veriyor. Bunu sağlamak için de bazen otoritesini fazlasıyla kullanıyor.

Bütün bunlar resmedilirken bir yandan abinin Sean Penn tarafından canlandırılan gelecekte başarılı bir iş adamı olmuş halini görüyoruz; kardeşinin ölümünden bunca yıl sonra bile bir iç hesaplaşma yaşadığını, geçmişte olan birçok olayı, kardeşini kimi zaman kıskanmasını, kimi zaman ise her şeyden korumaya çalışmasını yeni yeni anlamlandırdığını görüyoruz. Büyük kardeşin ne kadar babasına kızsa da onu bir rol model olarak gördüğünü ve aslında tüm erkeklerin sonunda babası gibi olmak istediğini bir kez daha anlıyoruz. Gökdelenlerle betimlenen modern dünyanın içinde yitip gitmiş bir insan portesinin çizildiği bu gelecekte abinin he var oluş nedenini hem de inancı sorguladığını görüyoruz.

Buraya kadar anlattıklarım size çok orijinal gelmeyebilir, ama film bütün bunları masalsı bir şekilde sunuyor. Filmin başındaki belgeselvari görüntülerden bahsetmiştik, filmin devamında da nefis görüntüler var, bu yüzden görüntü-sanat yönetmenliği gibi dallarda aday olması olası. Film boyunca kameranın yere yakın, bir çocuğun gözü hizasında olduğunu görüyoruz bu da filme ayrı bir hava katmış. Müziklere de değinmek istiyorum filmde kullanılan tüm müzikler nefis, özellikle Mahler, Brahms, Bach, Schumann, Mozart seçimleri çok iyi olmuş.

Oyunculuklarda bir adaylık çıkması pek mümkün değil çünkü filmde oyunculuklar ön planda değil, Brad Pitt kısıtlı zamanda yine iyi oynamış ama Sean Penn'in neredeyse hiç rolü yok diyebilirim. Anne rolündeki Jessica Chastain fena değil, ama filmde en önemli rol abi rolündeki Hunter McCracken, ifadeleri ve mimikleriyle bence ileride yetenekli bir oyuncu olabilir.

Sonuç olarak film herkesin beğeneceği, blockbuster dediğimiz türden bir film değil, sıkılanlara, filmi zaman kaybı olan kişilere de sonuna kadar hak veriyorum, ben filme başka açıdan yaklaşmaya çalışıp biraz kendi çocukluğumu hatırlamaya çalıştım, tabii bir yandan işitsel ve görsel olarak da fazlasıyla keyif aldım, filmi izlemek isteyenler bu beklentiyle izlerse daha iyi olur düşüncesindeyim, iyi seyirler. Son bir hatırlatma filmin görsel olarak ön planda olduğunu söylemiştim, evde izlemeyi düşünenlerin mutlaka HD izlemesini öneririm.

Farklı bir deneyim: Eski Stasi hapishanesi Hohenschönhausen

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Mon, 12 Dec 2011 21:25:00 +0000

Geçmişi birçok olayla dolu olan bir ülkede bulununca insan tarihi eser, resim görmek yerine farklı deneyimler de yaşamak istiyor. Münih'teyken Dachau'yu çok görmek istemiş ama fırsatım olmamıştı, Berlin'de ise Tripadvisor'da da görülmesi gereken yerlerde üst sıralarda bulunan Hohschönhausen'ı görünce buraya gitmeye karar verdim. Cumartesi günü soğuk bir Berlin öğleninde gri bir havada şehrin nispeten dışında olan buraya gittiğimiz duyan taksici önce biraz şaşırdı, yüzümüze sanki gidecek daha iyi yer bulamadınız mı gibisinden şöyle bir baktı.

Saat 14:00 gibi oraya vardığımızda hapishaneyi dışarıdan görebiliyorduk, burayı tek başına gezmek mantıklı değil bu yüzden 14:30'da başlayacak olan rehberli turu beklemeye başladık. Raflarda Berlin ve Almanya ile ilgili filmlere göz atarken hapishanedeki demirbaşların sergilendiği bir bölümü gördüm. Telefon, kullanılan renkli ışıkların yanı sıra aşağıdakini görünce bir anda tüylerim ürperdi. Stefan Zweig'ın "Schachnovelle - Satranç" kitabındaki gibi uzun süre yalnız kalmanın getirdiği psikolojik bunalımı aşmaya çalışan mahkumlar tahtadan bir Monopoly yapmışlar.

Beklenenden fazla kalabalık olduğu için grubu ikiye bölmek zorunda kaldılar, normalde 10-15 kişilik olan gruplarda bugün 50 kişi vardı. Tipik bir Alman olan rehberimiz önce bize binanın yapısından ve geçmişinden bahsetti. 1945-1989 yılları arasında politik mahkumlar için kullanılan bu hapishane uzun yıllar Doğu Alman polisi Stasi'nin kontrolünde bulunmuş ve birçok ünlü politikacı da burada hapis yatmış.

Normalde bir yeri gezerken sürekli fotoğraf makinesi elimde olan ben, daha önce hiç hapishane görmediğim için fazlasıyla etkilendim ve doğru dürüst tek kare fotoğraf çekemedim. Çoğu yer en üstte gördüğünüz gibi tabii bunun dışında bazı mahkumları psikolojik olarak kırmak için neredeye iki büklüm olarak 1 gün boyunca tuttukları veya küçük bir odada 4 kişiyi hapsettikleri yerler de var. Dışarıyla hiçbir irtibat yok, ziyaretçi de yok, hapishane koşulları bile fazlasıyla insanlık dışı. Öyle ki insanlar intihar etmesin diye odadaki ampulu bile metallerle korumaya almışlar.

Üst katta sorgu odaları da ilginç bir deneyimdi, ses geçirmemesi ve insanların birbirini duymaması için özel şekilde yalıtımı yapılmış odada rehberimiz sorgulama tekniklerinden de bahsetti. Hatta dezenformasyonu kullanarak sorgudaki mahkumu nasıl yıprattıklarını da filmlerdekilere taş çıkartırcasına canlandırdı. Örneğin gelen evli bir erkek mahkuma sorguyu yapan kişi telefonu açıp "demek karısı boşanmak istiyor" gibi sahte söylemlerde bulunup konuşmasını sağlamaya çalışıyor.

Rehberimiz şurada şu vardı, burada bu vardı diye anlatmaya devam ederken içimden bir ara "adam ne güzel anlatıyor, sanki bizzat kalmış" diyordum ki rehber bir anda ben de burada Doğu Berlin'den Batı'ya geçmeye çalışırken yakalandığım için 9 ay kaldım diyince bir anda ağzımız açık kaldı tabii. Batı Almanya 9 aylık tutsaklık sonrasında para ödeyerek özgürlüğünü satın almış. Burada 1 saat durduktan sonra bile içime fenalıklar geldi, herhangi bir insanın burada nasıl seneler geçirebilmiş olduğunu hayal etmeye çalıştım, başaramadım.

Yaklaşık 1 saat süren turun sonunda herkes etkilenmişti, böylesine bir atmosferin insanı etkilememesi zaten pek mümkün değil. Yolunuz Berlin'e düşerse ve bol vaktiniz varsa DDR müzesiyle beraber bu müzeyi de görmenizi tavsiye ediyorum, evet pek kolay bir tur değil ama yine de insanların geçmişte neler yaşadığını görmek için (malum bizde de çok farklı şeyler olmadı) iyi bir fırsat. Üstelik bir toplumun geçmişiyle nasıl hesaplaştığını ve bunlardan ders aldığını görmek açısından da ayrıca önem taşıyor. Merkezden Tramvayla 30 dk'da gelebileceğiniz hapishane adına kurulan vakfın web sitesine de buradan ulaşabilirsiniz.

Yeni Twitter: Bağlan ve Keşfet!

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Fri, 09 Dec 2011 09:39:00 +0000

Sosyal medya ve özellikle Twitter artık hayatımızın önemli bir parçası haline geldi. Markalara, ünlü kişilere doğrudan erişimin yanı sıra güncellenmesi bitmeyen bir haber kaynağı olması Twitter'ı bu kadar değerli kılan özelliklerden biri. Ve aslında birçok kişinin şikayet ettiği 140 karakter sınırı da Twitter'ı bu kadar popüler yapan öğelerden biri, çünkü karakter kısıtlı olunca mümkün olduğu kadar yorumun az olduğu ve konunun özünün az kelimede anlatılarak kolayca anlaşılıldığı bir platform ortaya çıkıyor.

Bilindiği gibi Twitter bir süre önce eski tasarımını değiştirip Tweet'lerin sağ tarafta açıldığı daha farklı bir tasarıma geçmişti, bu geçiş sırasında büyük tepkiler olmuş birçok kişi eski Twitter'ı kullanmaya devam etmiş, yenisine geçmeye zorlanana kadar da burada kalmıştı. Bu sefer ise daha farklı bir değişim var Twitter'da ve çok kişinin itiraz edeceğini sanmıyorum, çünkü herkesin ortak fikirde olacağı, baştan aşağı bir yeniden yapılanma var. Ben de bu değişikliklerden bahsetmek istiyorum:

Arayüz

İlk ekran görüntüsünde görebileceğiniz gibi arayüz tamamen değişmiş durumda. Sanıyorum mobil uygulamaların hayatımıza getirdiği en büyük değişikliklerden biri de hantal bol linklerin olduğu sayfadan daha düzenli ve yapısal bir tasarıma geçmek oldu. Twitter da yukarıdaki tasarımı websitesinin yanı sıra mobil uygulamalarda da aynen güncelledi, HTML5 sayesinde artık Web ve mobil üzerinde tamamen aynı tasarımı elde etmek mümkün. Hangi sayfada olursanız olsun en sağda bulunan ikon sayesinde kolayca Tweet atabiliyorsunuz. Ve güzel bir haberim var artık direk mesaj aldığınızda Profil ikonuzun altında mavi bir ışık çıkıyor yani direk mesajlardan anında haberdar olabiliyorsunuz.

Home-Anasayfa

Anasayfa yani Tweet'leri gördüğümüz yer yeniden tasarlanmış. Artık Tweet yerine kişi daha çok ön planda, eskiden sağda duran profil sol tarafa alınmış ve daha dikkat çekici durumda. Tweetler sağ tarafta listeleniyor. Bir dikkat çekici değişiklik de artık Twitter kullanıcı adı yerine gerçek ismin ön planda olması. Ayrıca Tweet'lerdeki fotoğraf ve videoları artık kenarda değil direk olarak listenin içinde tıklayabilerek izleyebiliyoruz. Ayrıca arama gözle görülür bir şekilde hızlanmış durumda. Who to Follow- yani takip için önerilen kişiler direk olarak Tweet gönderme yerinin altında bulunuyor ve oldukça ön planda.

Connect- Bağlan

Size hitaben yazılmış Tweet'leri yani mention'ları gördüğümüz sayfada da değişiklikler var, son 1 ayda gördüğümüz değişen mentionlar burada iki ayrı bağlantı olarak görünüyor. Birincisi Interactions yani Etkileşimler burada hem Mention'ları hem de Tweet'lerinizin Retweet edildiğini veya favorilere alındığını görebiliyorsunuz. Eğer sadece Mentions'ı seçerseniz eski haldeki gibi sadece Mention'ları görme şansınız var.

Tweetlerle ilgili yapılan güzel bir değişiklik en sağda bulunan Open-Aç bağlantısı sayesinde Tweet'i eskisi gibi sağda açmak yerine doğrudan sayfa içinde açabiliyor ve Tweet'le ilgili Retweet'leri, kimin Retweet ettiğini ve varsa o Tweet ile ilgili tüm konuşmayı görebiliyorsunuz.

Tweet'i açınca görünen ekran

Discover - Keşfet

Twitter'ın en güçlü özelliklerden biri günceli takip etmek demiştim, hem yerel olarka hem de globalde neler konuşulduğunu trend olan konulardan görebiliyoruz. Gelişime en açık yer olan arama ve hashtag yani # kullanımını ön plana çıkarmak için bu yeni sayfa tasarlanmış. Artık ilgilendiğiniz konuyla ilgili sadece Tweet'ler görmüyorsunuz bunları bir hikaye olarak okuma şansınız var. Burada entegre resim ve video kullanımı da tasarımı radikal bir şekilde değiştirmiş ve daha dinamik bir hale getirmiş. Twitter'ın ve hatta gelecekte Web'in en çok önem verdiği konulardan biri de girilen içeriğin anlamlandırılması ve yapısal bir hale gelmesi. Semantik Web olarak adlandırılan bu durum, Twitter'in gelecekte gitmek istediği noktalardan biri aslında. Yeni Keşfet sayfası da tam bu ihtiyaca yönelik tasarlanmış bir sayfa.

Yine son 1-2 ayda gördüğümüz Activity - Aktivite kısmı da artık anasayfada değil bu sayfaya gizlenmiş durumda, açıkçası bu kısım faydalı gibi görünse de Twitter çok dinamik bir yer olduğu için kim-kimi takip etmiş bilgisinden daha fazlasını elde etmek zor gibiydi. Yine de Twitter'ın burada Facebook benzeri bir yapı kurmaya çalıştığını görüyoruz, oradaki arkadaş olma, beğenme, favorilere ekleme gibi aktiviteleri Twitter da aynen buraya uyarlamış durumda.

Profil Sayfası

Eski Twitter'da da bir Profil sayfası vardı ama yeni hali oldukça şık ve tam sayfa görünümüyle en üstte kişinin fotoğrafını, biyografisini ön plana çıkaran bir durumda. Ayrıca takip edilenler, takip ettikleriniz, listelerin hepsi gruplanmış ve sol alta alınmış. Benim en çok şaşırdığım listelere ulaşmanın zorluğu oldu, eskiden anasayfada direk olarak ulaşabildiğiniz listeler buraya gizlenmiş durumda, belki de Twitter listelerin oluşutulup bir daha kullanılmadığını düşünüyor olabilir. Genel olarak baktığımızda Twitter'ın Facebook ve Google+ gibi bir kişisel sayfayı da ön plana çıkardığını görebiliriz. Aslında 3'ü de sürekli birbirlerinden özellikleri alıp kendisine entegre ediyor dersek yanlış olmaz. Facebook da yakın zamanda Twitter benzeri "Subscription" yani abonelik sistemini getirdi, bu sayede kullanıcıların genel güncellemelerini görebiliyoruz.

Brand Pages- Marka sayfaları

Markalarla iletişimde oldukça kuvvetli bir araç olan Twitter'ın eksikliği markanın bir hesap olarak varlığı olmasına rağmen düzgün bir sayfası olmamasıydı. Markalarla bu konuda bir çalışma yürüten Twitter, Facebook'un buradaki gücünü fark edip, marka sayfalarını da yeniden tasarlanmış durumda. Şekilde Disney Pixar sayfasından görebileceğiniz gibi banner'lar, sabitlenmiş video ve fotoğraflar kullanılabiliyor. Twitter'ın gelir modeline ciddi anlamda katkı sağlayacak bu gelişme markalar açısından da büyük önem taşıyor.

Embedded Tweet- Gömülü Tweetler

Yeni uygulamayi cok begendim bu arada, hem daha hizli hem daha sik. Ustelik bircok kullanim kolayligi saglanmis.
— Ata İsmet Özçelik (@ataozcelik) December8, 2011

Yukarıda gördüğünüz gibi artık Tweet'leri web sitelerinde veya bloglarda gömülü kodla YouTube videosu ekler gibi ekleyebiliyoruz, bu da oldukça faydalı bir özellik olmuş. Artık ekran görüntüsü almaya gerek kalmayacak.

Yeni Twitter yeni özellikleriyle ve yeni tasarımıyla büyük ses getirecek gibi özellikle marka sayfalarının öneminin artmasıyla Twitter'i sosyal medyanın en önemli kanalı haline getirecek adımlar atılmaya başlandı. Bakalım daha neler değişecek?

Ten Ten'in Maceraları

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Tue, 06 Dec 2011 15:50:00 +0000

Çocukluğumda severek okuduğum birçok çizgi roman vardı; Milliyet sağolsun Red Kit, Asteriks ve Ten Ten'i büyük bir zevkle okuduğumu hatırlıyorum, hatta Red Kit'leri sanıyorum tekrar tekrar okumuş olabilirim, öyle ki bir şekilde çizgifilmine denk geldiğim zaman hemen hatırlıyorum, hafızamda bu kadar yer etmiş. Ten Ten ise haliyle Red Kit'e göre biraz daha komplike bir çizgi romandı, yine de sanıyorum Kaptan Haddock ile akıllarımızda yer eden "Hay Bin Kunduz" sözünü hatırlamayan yoktur. (Okurlarımdan Celal Gençalp'tan düzeltme geldi: bu kelime aslında benim de çok sevdiğim Kaptan Swing serisinde Gamlı Baykuş'un kullandığı bir söz, Haddock daha çok "Baldırıçıplaklar sürüsü" veya "milyonlarca batık gemi adına" kullanıyordu) Hatta sırf şu öndeki kalkık saç sayesinde Ten Ten saç modeli bile oluşmuştu o yıllarda.

Ten Ten'in tüm kronolojisini bilmiyorum ne de olsa kökleri taa 1929 yılında dayanan bir seri bu ve yıllar boyunca 200 milyona yakın kitap basılmış, gerçekten inanılmaz bir rakam. Çizgi filme uyarlandığı olmuştu ama bu şekilde "Motion Capture" teknolojisi kullanılarak çekileceğini duyunca heyecanlanmıştım, tabii projede Spielberg ve Jackson gibi isimlerin de katkısı büyük. "Motion Capture" teknolojisini aslında hepimiz biliyoruz, LOTR'deki Gollum, Rise of the Planet of the Apes'teki başroldeki maymun Caesar bu teknolojiyle filme entegre edilmişti. Guitar Hero oynayanlar hatırlayacaktır orada da gerçek karakterler (Slash, Hetfield vb.) canlandırılırken üzerlerine bir takım işaretler konup, yüz ifadeleri, vücut hareketleri kaydediliyor yani bir nevi aslında tüm film stüdyo ortamında çekiliyor ve daha sonra bu çizgi film ortamına animasyon olarak aktarılıyordu. İşte Ten Ten de böyle bir teknoloji kullanılarak ortaya çıkmış bir proje, haliyle bu teknolojiyi daha önce LOTR'de ve King Kong'da kullanmış Peter Jackson'ın projede yer alması kaçınılmaz olmuş. Bu tarz bir teknoloji bir animasyonda daha önce "Polar Express"te kullanılmıştı.

Tabii Spielberg'ün katkısını da inkar etmemek gerek, tüm film boyunca Spielberg havasını sezebiliyorsunuz, evet ortada gerçek bir kamera olmamasına rağmen Spielberg'ün kullandığı "sanal kamera" sayesinde birçok aksiyon sahnesini Indiana Jones'a benzettiğini, benzer açılar kullandığını söylemek mümkün. Tabii bütün bunlar gerçekleştirken Ten Ten dünyasının da oldukça başarılı yansıtıldığını söylemek gerek, kaptan Haddock da Dupont ve Dupond detektifleri de (evet bunlar aslında kardeş değil) köpek Fındık da çok iy canlandırılmış. Ne yazık ki filmi Almanca izlediğim için seslendirmelerle ilgili yorum yapamıyorum, ama daha önce Gollum'u canlandıran Andy Serkis'i Haddock rolünde görünce pek şaşırmadım desem yalan olur, Andy sanırım yüzü görünmeden meşhur olan aktörlerden olacak, tabii buna tam olarak bir aktörlük denebilirse. Daniel Craig de filmdeki önemli isimlerden.

Ten Ten'in bu bölümdeki konusuna gelirsek, kronolojiyi tam bilmiyorum demiştim ama bu bölümün başlarda olduğunu tahmin edebiliyorum çünkü Kaptan Haddock ile bu bölümde tanışıyorlar. Belki de bu film için bu kısım değiştirilmiş olabilir, biraz araştırdım ama bulamdım. Film klasik bir Ten Ten konusunu içeriyor, aslında bir yazar olan Ten Ten bir model gemi beğeniyor ve satın alıyor. Daha sonra bu geminin özel bir anlamı olduğunu ve aslında içinde gizli bir parşömen bulunduğunu öğreniyoruz, Ivanovich adlı zengin bir kişinin bu gemiyi bu kadar çok istemesinden şüphelenen Ten Ten bu hikayeyi takip etmeye karar veriyor ve başı türlü türlü dertlere giriyor. Fas'a kadar uzanan bu yolculukta gemideki kağıdın sırrının aslında geçmişte önemli bir anlamı olduğunu görüyoruz. Çok da fazla spoiler vermemek için bu kadar anlatıyorum, sonunu herkes az çok tahmin ediyordur zaten. Ben özellikle Ten Ten'in köpeği Fındık'ı inanılmaz gerçekçi buldum, diğer karakterler de daha önce söylediğim gibi çok güzel canlandırılmış. Henüz Profesör Turnusöl'ü görmediğimizi düşünürsek devam filminin çekileceği neredeyse kesin gibi. IMDB'de de 7.8 gibi fena bir puan almayan filmin devamını merakla bekliyorum.

Immortals - Tanrıların Savaşı

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Thu, 01 Dec 2011 08:47:00 +0000

Ekim ayında Tarsem Singh'in Pamuk Prenses filminden bahsetmiştim. Yazıda Immortals filminden de ses getirecek diye söz etmiştim başrolünde Henry Cavil, Stephen Dorff, John Hurt gibi oyuncuların bulunduğu, Mark Canton'un (300) yapımcı olduğu ve Tarsem Singh'in yönettiği bir filmden daha fazlasını beklemek hakkımız diye düşünüyorum. Ne yazık ki Yunan asıllı yazarlara rağmen ortaya görsel olarak çok başarılı fakat konu ve kurgu olarak fazlasıyla zayıf bir film çıkmış.

Film aslında çok iyi başlıyor, 3D'nin gücü de kullanılarak bilindik Tarsem Singh atmosferini, 300 benzeri sahneleri ve renk kullanımını görebiliyoruz. Özellikle dağın içine oyulan Peninsula'yı görünce etkilendim diyebilirim. Üstelik filmin hemen başında Aronofsky'nin has oyuncularından Mark Margolis'in (Breaking Bad- Tio Salamanca, The Wrestler, Pi, Requiem for A Dream ve The Fountain) tıpkı dizideki gibi yalvaran bakışları hemen bana bir tebessüm getirmişti. Sıkıntı ise böylesine zengin bir mitolojinin zayıf işlenmesi ve karakterlerin gelişimine özen gösterilmemesiydi.

Konuyu az çok herkes biliyor aslında, bir köylü çocuğu olan Theseus'un Tanrılara karşı savaş açmaya niyetli olan Hypieron'a (Mickey Rourke) karşı savaşını konu alıyor. (Tabii Hyperion aslında mitolojide insan değil Titan olarak geçiyor ama bu film için bunu mazur görüyoruz) Kostümler, atmosfer, savaşlar güzel bunların hepsi tamam ama dediğim gibi filmin başında kendi halinde bir köylü olan Theseus bir anda kahraman hale gelip, ona buna posta koymaya başlıyor ve açıkçası bunu hak edecek bir şey yapmış da görünmüyor. Bana kahramandan daha çok kibirli bir savaşçıyı hatırlattı açıkçası. Oracle, Zeus, Athena diğer Grek tanrılar ve tabii tanrıların baş düşmanı Titan gibi bolca mitolojik öğelerin bulunduğu filmde özellikle tanrıların seçimi bir felaket olmuş. Luke Evans şimdiye kadar karşılaştığım en kötü Zeus karakteri olabilir. Özellikle kasting konusunda bir sıkıntı olduğu açık. Ayrıca şimdiye kadar birçok filmde/oyunda/çizimde Titan karakteri gördüm böylesi uyduruk resmedilmiş Titan'ı ilk defa görüyorum. Görüntü olarak Titan'dan daha çok Orc'lara benzettim, azgın boğa gibi bilinçsizce sağa sola saldırmaktan başka bir şey yapmadılar, oysa Titan diyince aklımıza Atlas, Kronos gibi karizmatik isimler geliyor.

Filmin sonundan anladığımız kadarıyla bir de devam filmi çekilecek, evet kıyasıya eleştirdik ama dünyada gişesi oldukça başarılı, sanırım bunda 300 filminin çok beğenilmesinin ve bu filmin de trailer'ının o filmi andırmasının ve tabii Tarsem Singh isminin etkisi büyük. Aslında çok fazla Grek mitolojosini takmıyorsanız ve mısırımı alırım, 3 boyutlu olarak filmin keyfine varırım diyorsanız gayet izlenebilir bir film, o yüzden bu gişe rakamlarına da çok şaşırdığımı söyleyemem. Yine de tabii insan Tarsem Singh ismini duyunca daha fazlasını bekliyor, umarım Pamuk Prenses'te kurgu daha başarılı olur.

Kim bu mavi adamlar?

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Mon, 21 Nov 2011 19:18:00 +0000

Bir süredir trafik yoğun, İstanbul'da az vakit geçirebildim, haliyle yazılacak şeyler de azaldı aslında hala yazmam gereken New York restoranları, Girona-Figueres yazıları beni bekliyor ama şimdi biraz daha değişik bir konudan bahsedeyim. Berlin'de ne gibi etkinlikler var derken kaldığım otelin yakınında bulunan tiyatronun karşısında yukarıdaki afişi görünce ne olduğunu merak ettik. Ufak bir araştırma sonucu yukarıda görmüş olduğunuz 3 mavi adamın alışılagelmiş standartların çok dışında farklı bir şovu olduğunu gördük, tabii hemen planlar yapıldı, biletler alındı. 90 dakikalık şov gerçekten de etkileyiciydi.

Şovu tarif etmek hayli güç, çünkü içinde müzik, tiyatro, teknoloji, interaktiflik her şey var. Bu 3 mavi arkadaş şov boyunca aynı ciddi surat ifadesiyle hiç konuşmadan hem birbirleriyle hem de seyirciyle etkileşime giriyorlar, kimi zaman kendi icatları garip vurmalı çalgılarla yukarıda kendilerine eşlik eden 4 kişilik orkestrayla protest müzik yapıyorlar, kimi zaman bir tanesi uzaktan diğerinin ağzına şekerleme atıyor. Şovda bol bol renkli boya kullanıyorlar; bir tanesi boyanın bir kısmını yutup dönen bir tabloya çeşitli figürler yaparken, bir yandan diğeri davulun üzerine boya döküp vurduğu zaman boyayı sıçratıp resim yapmaya çalışıyor. Tiyatro sahnesi gibi bir sahne olduğu için ön sıradaki seyircilere boya gelmesin diye şov başlamadan önce naylon örtü de dağıtıyorlar.

Bazı şovlar için seyircinin katılımını da sağlıyor, seyircilerin arasında dolaşarak gözüne kestirdikleri bir kıza sahnede yapmadıklarını bırakmadılar ve dediğim gibi bütün bunları hiç konuşmadan ve yukarıdaki surat ifadesiyle yapıyorlar, haliyle bütün bu absürtlüklere gülmeden duramıyorsunuz. Özellikle plastik boru kullanarak yaptığı müzikleri de gerçekten çok beğendim. Aşağıda bir örnek video koyuyorum, bu Las Vegas'taki şovdan alınma ama bizim de dinlediğimiz bununla aynıydı. Tabii burada orkestra hemen arkada bizim izlediğimiz gösteride orkestra yukarıda kutular içindeydi. Şov sırasında en hassas olunan şey de kesinlikle fotoğraf ve video çekilmemesi, sadece bunu kontrol etmek için dolaşan görevliler vardı ve esprili bir şekilde şov başlamadan önce geçen yazılarda "Fotoğraf Yemini" ettirildi :)

Aşağıdaki videoda yine şovdan bir parça var, sanırım bu videoları izleyince şovun nasıl bir şey olduğunu daha iyi göreceksiniz. Blue Man Group ciddi bir üne sahip, yaptıkları müziklerden çıkardığı CD'ler, hediyelik eşyalar ve daha bir sürü ürünleri bulunuyor. Çeşitli Blue Man grupları NYC, Boston, Chicago, Las Vegas, Orlando, Berlin, Oslo, Tokyo'da izlenebiliyor. Bu şehirlerden birine yolunuz düşerse bu görsel ve işitsel şovu mutlaka izlemenizi öneriyorum. Daha fazla bilgi için şu adrese gidebilirsiniz.

Turkcell Blog Ödülleri

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Mon, 21 Nov 2011 08:29:00 +0000

Blog ödülleri her sene düzenlenen bir yarışma, şimdiye kadar hiç katılmamıştım ama bu sene şansımı deneyeyim dedim. En zorlandığım kısım tabii kategori seçme kısmıydı; birçok farklı konuda yazdığım için hangi kategoriyi seçsem diye kararsız kaldım ve sonunda yazı adetlerine bakarak Kültür/Sanat kategorisinden katılmaya karar verdim. Oy vermek için isterseniz hemen solda yer alan bannerdaki oy ver tuşuna basın, isterseniz https://www.blogodulleri.com/Ara/376 adresinden direk olarak veya sitede Kültür Sanat bloglarını seçip Hepsi Detay'ı bularak veya yine aynı sayfada Arama özelliğini kullanarak blogu bulup oy verebilirsiniz, oy vermek için çok kısa bir üyelik formunu doldurmanız gerektiğini de hatırlatayım. Şimdiden teşekkürler.

Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Tue, 08 Nov 2011 13:51:00 +0000

Daha önce blogda Behzat Ç. dizisini kaleme almıştım. O yazıyı yazma sebebim efsane bölümlerden biri olan 30. bölümdü. Şimdiye kadar izlediğim en iyi dizi bölümlerinden biriydi gerçekten de, ama Behzat Ç. çıtayı yükseltti bir de o kadar güzel bölümün üzerine belki de Türk dizi tarihinin en iyi 2-3 sezon finalinden birini yaptı. Gelecek hafta Pazar günü başlayacak yeni sezondan hemen önce araya bir de sinema filmi sıkıştırdılar.

Fragmanlardan aşağı yukarı nasıl bir film olduğunu zaten tahmin ediyorduk, en büyük eleştiri de tahmin ettiğim gibi bu noktadan geldi. Uzun metrajlı film çekilmişti çekilmesine ama dizi formatının dışına pek çıkılmadığından dem vuruluyordu. Kişişsel olarak ben diziyi seven biri olarak filmi yeterli buldum, tabii mükemmel diyemem çünkü zaten bir dizinin filminin dizinin herhangi bir bölümünden çok daha iyi olmasını pek beklememek gerek, çünkü dizi doğası gereği önceki bölümlerden gelen malzemelerle beslenen, senaryolardaki "twist-dönüş"lerle güç bulan bir format. Belki de bizim için iyi dizinin tanımı budur, zaman ilerledikçe akıntıya kapılan değil de, daha belki de ilk bölümden sonunun düşünüldüğü, zekice bir kurgyula her bölümde belirli göndermeler yapıldığı zaman çizgisinin kaymadığı bir diziye başarılı bir dizi diyoruz. Örneğin bir Breaking Bad'i bu kadar sevmemin nedeni bu.

Konuya gelirsek, cinayet büroya gelen bir ihbar üzerine parkın içinde gömülü bir tabut bulunur. İçindeki canlı gömülmüş kadının daha sonra emekli bir polisin annesi olduğunu öğreniyoruz, ilk başta basit bir intikam meselesi gibi görünen bu olay, yaşanılan seri cinayetler sonucunda Behzat Ç.'nin üzerine gitmesiyle eskide yaşanılan faili meçhul cinayetlerle alakalı olduğu ortaya çıkar. Behzat Ç. her zamanki cesaretiyle kafasının dikine gidip, belli noktalarda çizgiyi aşıp, dokunulmaması gereken "derin" noktalara dokunur.

Filmde oyuncular diziye göre biraz daha rahat, küfürlerin sansürlenmemesinin yanı sıra normalde fazla argo-küfür var diyebiliriz. Harun, Akbaba, Hayalet dizideki performanslarını aynen devam ettiriyor, Harun sanıyorum bir 10-15 kilo vermiş. Savcı Esra her zamanki güzelliğinde, başkomiserimiz ise diziye göre biraz daha bunalımda. Belki de filme yapacağım en büyük eleştiri kızına olan acısının normalden biraz daha ön planda tutulmasıydı, sanıyorum bu da diziyi daha önce hiç izlememiş olanlar için Behzat Ç.'nin acısını tariflemek için konmuş. Ayrıca bazı karakterler üzerine de iyi çalışılmamış, bilim insanı olarak TÜBİTAK'tan çağrılan kadın profesör karikatürize bir karakter olmaktan öteye gidemiyor, enlem boylamı kağıt kalemle hesaplıyor. Kötü adam Red Kit karakterinde Tardu Flordin gayet iyi, zaten bence bu adamın normal halinde bir psikopatlık var. Filmde küçük bir rolü olan Rıza Kocaoğlu da her zamanki çizgisinde. Filmin tek sırıtan karakteri ise muhtemelen filme gişe amacıyla alınmış olan Cansu Dere; Amerika eğitimli olay yeri analistini canlandıran Cansu Dere Ezel'deki performansının bile çok altında, nasıl olup da bu kızın böylesine yapımlarda şans bulduğunu çok anlamıyorum, belki de en azından diğer mankenlere göre diksiyonu düzgün olduğu için olabilir. Filmde en çok beğendiğim karakter ise Deli Süleyman'ı canlandıran Hakan Boyav'dı.

Eksikleri olsa da diziyi sevenlerin kaçırmaması gereken, daha önce diziyi izlememiş olanların da gayet eğlenerek izleyebileceği bir yapım ortaya çıkmış. Hatta diziye başlamak için güzel bir motivasyon olabilir,

Tarsem Singh'ten bir masal daha: Snow White

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Tue, 25 Oct 2011 12:12:00 +0000

Tarsem Singh ismini ilk defa yönettiği "The Cell - Hücre" filmiyle duymuştuk, karanlık atmosferi başarıyla yansıtan ve harika görüntüleri olan film ne yazık ki başrol oyuncusunun Jennifer Lopez olması sebebiyle baştan bir önyargıya maruz kalmış ve IMDB puanı bile 6.2 olmuştu. Kaliforniya'da Dizayn bölümünden mezun olan Singh'in oldukça az sayıda çektiği filmlerin tüm karelerini özenle seçtiği çok açık. Nitekim hem yazıp, hem yapımcılığını yaptığı ve yönettiği "The Fall" ile büyük bir çıkış yakaladı. Masalsı havasıyla Tim Burton filmlerine benzeyen The Fall'da renklerin seçimi, görüntüler harikaydı. Nitekim o sene sinematografi dalında kazandığı ödüller Singh'in başarısının kanıtı oldu.

Bu filmden sonra yine uzun bir ara veren Singh daha sonra Grek mitolosijini konu alan Immortals'ı çekti, Immortals ülkemizde de Kasım ayında vizyona girecek ve fazlasıyla ses getirecek gibi. Bense 2012 Mart'ında vizyona girmesi planlanan "Snow White - Pamuk Prenses" filmini merakla beklemekteyim. Kötü kraliçeyi Julia Roberts'ın, kralı Sean Bean'in (kabul edelim bu adam bu tür rollere fazlasıyla uygun) canlandırdığı filmde Pamuk Prenses'i Lily Collins canlandırıyor. Açıkçası Alice in Wonderland'de beklentileri fazla yükselttiğim için bu filme temkinli yaklaşmak istiyorum, gerçi Alice in Wonderland'de görüntü olarak yine tatmin olmuştum, filmden gelen görüntüler görsel bir şölen yaşayacağımızın habercisi gibi. Kostümler, renkler her zamanki Tarsem Singh çizgisinde. Grimm kardeşlerin hepimizin bildiği masalından farklı olarak Singh konuyu biraz değiştirmiş, filmde Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler yıkılmış krallıklarını geri almaya çalışıyor. Bu değişiklik bazılarını memnun etmemiş olacak ki şimdiden eleştiriler başladı, açıkası ben senaryo ve oyunculuk açısından çok fazla bir şey beklemediğimden belki diyaloglara - oyunculuklara fazla takılmadan direk olarak bir fotoğrafa bakıyormuş gibi izleyebilirim filmi. Bizi neler beklediğini merak ediyorsanız aşağıda koyduğum resimlerin üzerine tıklayıp büyük hallerini görün derim.

Güncelleme: Tarsem Singh'in başarılı olduğu bir alan da reklam filmleri, özellikle Pepsi için çektiği Gladyatör temalı reklam ve futbolcuların langırt oyuncuları olduğu reklamları ünlü çekimleri arasında.

Haydi yardıma!

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Mon, 24 Oct 2011 07:53:00 +0000

Gün geçmiyor ki kötü bir haber gelmesin, Van'da yaşananlar fazlasıyla üzücü ama bu sefer elimizden bir şey geliyor. Böylesi bir felaket sonrası lütfen kimse dil,din, ırk muhabbeti yapmasın, orada ölenler, göçük altında kalan bebek, çocuk, bir sürü insan var. Bir yandan da arama kurtarma çalışmaları devam ediyor. Çok değil 5 TL'lik bir yardım için 2868 (Kızılay) veya 2930 (Akut) numaralarına boş bir SMS atmanız yeterli, her operatörden bu mesaj atılabiliyor. Alternatif olarak Kızılay'dan şu adresten 55 TL'ye gıda paketi alıp, not kısmına "VAN İLİ"ni yazarsanız o da oluyor. Ayrıca Şişli Belediyesi'ne her türlü kalın giysi,battaniye,elektrik gerektirmeyen ısıtıcı,kışlık bebek giysileri, bebek maması,bebek bezi gibi yardımlarınızı götürürsenüz, ücretsiz olarak taşıyorlar. PTT Kargo'nun ve Yurt içi Kargonun da her türlü yardımı ücretsiz ilettiğini ve nasıl yayıldığını bilmiyorum ama MNG kargonun ücretsiz olmadığını hatırlatalım. Diğer tüm bilgiler, yardım adresleri ve kontak telefonları için şu internet sitesini kullanabilirsiniz
http://yalnizdegilsinvan.wordpress.com/

iOS 5'te merak ettikleriniz

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Thu, 13 Oct 2011 11:17:00 +0000

Evet beklenen an geldi ve dün biraz da sıkıntılı olan süreç sonucunda Apple'in yeni işletim sistemi iOS 5'e kavuştuk. Hala yüklemeyenler için süreçten biraz bahsedeyim. Kolay yoldan halletmek istiyorsanız, iTunes'un 10.5 sürümünü yükledikten sonra iPhone veya iPad'inizi taktığınızda size 5.0'ın hazır olduğunu ve güncellemek isteyip istemediğinizi soracak, güncelle dedikten sonra 600 MB'ın üzerinde bir dosya indirip güncelleyebiliyorsunuz. Diğer yöntem ise gerekli firmware dosyasını Apple sunucularından indirip, Shift + Update veya Shift + Restore tuşu ile bu dosyayı gösterek yüklemek ama sanırım sunucular artık rahatlamış ve dün aldığımız hata mesajlarını artık almayacaksınız. Yeni iOS'u kullananlar herhangi bir yavaşlık yaşamamışlar iPhone 3GS sahipleri bile sorunsuz ve hızlı olduğunu söylüyor, bu yüzden geçiş için beklemenize gerek yok. Dünden beri ben de iPad'de kullanıyorum, genel olarak beğendim diyebilirim birçok eksik giderilmiş, biraz bunlardan bahsedelim.

Notifications:

Apple'ın iPhone ilk çıktığından beri kullandığı fazlasıya hantal uyarı sisteminin en sonunda güncellendiğini görüyoruz. Daha önceleri bu uyarı mesajları üst üste geliyor, birbirini bastırıyordu hatta oyun sırasında gelen bir SMS mesajı bir anda oyunun durmasına neden oluyor ve fazlasıyla rahatsızlık yaratıyordu. Yeni sistem Android'deki sistemin neredeyse aynısını kopyalamış diyebiliriz, yukarıdaki çubuğu aşağıya doğru çektiğimizde yukarıdaki gibi bir görüntüyle karşılaşıyoruz; en üstte takvim öğeleri aşağıda ise çeşitli uygulamalardan gelen uyarılar gruplanmış durumda. Facebook, Twitter, Instagram, Mail gibi uygulamalardan gelen tüm uyarılar şekildeki gibi gruplanıyor, bu uyarılara tıkladığınızda direk olarak o uygulama ve ilgili uyarının olduğu mesaj/fotoğraf açılıyor. Uyarılar ayrıca lock-screen dediğimiz ekran kilidinin bulunduğu yerde de görüntülenebilecek. Ayrıca uyarıların önemine göre istersek tepeden aşağıya doğru inen bir uyarı veya ekranın ortasında çıkan bir uyarı şeklinde düzenleyebiliyoruz. Bu özellik geç de olsa güzel bir şekilde uygulanmış.

iMessage

Blackberry'nin BBM ile, Whatsapp'ın tüm platformlar arası mesajlaşmaya izin vermesi sayesinde yakaladığı başarı ortada. Apple da kendi ürün ailesi Macbook, iPhone,iPod,iPad,iMac arasında önce Facetime'ı kullanarak Skype-Microsoft işbirliğine rakip oldu, şimdi de iMessage ile BBM ve diğerlerine meydan okuyor. iPhone kullanıcıları açısından mesaj uygulaması birebir aynı şekilde görünüyor, iPad ve diğer ortamlarda ise Message adlı bir uygulama geliyor. Yukarıda örnekleri gördüğünüz gibi e-mail ve telefon numaraları var, iPhone sahipleri telefon numaralarıyla görünürken, diğer ortamlar Apple ID'leri yani Appstore'a girerken kullandıkları e-mail adreslerini kullanıyor. Mesajlaşma gayet hızlı, ayrıca fotoğraf da gönderebiliyoruz. iPhone kullanıcıları mesaj göndermek istedikleri adres/numara kayıtlıysa "mesaj" yerine "iMessage"a dönüyor ve yeşil butondan mavi renge dönüşüyor. Tek problem +90'lı numaraları adres defterinden bulamaması gibi görünüyor, belki de iPad yüzündendir, bilemiyorum. Genel olarak başarılı bir uygulama.

Newsstand

Bu uygulamaya şöyle bir göz gezdirdim, ülkemizde pek kullanılmadığı için hayatımızda fazla bir değişiklik olmayacak, abonelikle üye olunan dergiler için tasarlanmış bir uygulama. Burada gazete/dergi gibi öğeleri ayrıca görebiliyoruz.

Reminders

Productivity- Üretkenlik alanında başarılı bir uygulama. Daha önce notlar alarak hallettiğimiz "To-Do - Yapılacaklar" listesinin biraz daha gelişmiş bir sürümü olarak düşünebiliriz. Gün içinde yapmak istediğimiz işleri sırayla gösteren, ayrıca bunlar için hatırlatma tanımlanmasına olanak veren ve bu hatırlatmaları istersek belirli bir lokasyona göre ayarlayabileceğimiz şık bir uygulama, To-Do kullananlar sevecektir.

Twitter entegrasyonu

iOS'taki diğer büyük eksiklik sosyal ağlarla olan zayıf entegrasyondu, herkes Facebook'u beklerken Twitter entegrasyonu açıklandı hatta Facebook'un son anda kaldırıldığı konuşuldu. Bilindiği üzere Android işletim sisteminde oldukça başarılı bir sosyal ağ entegrasyonu var video, fotoğraf vs her türlü desteklenen öğeyi kuvvetli Share-API'ı sayesinde sosyal ağlarda direk olarak paylaşabiliyorsunuz. iOS biraz daha kapalı bir ekosistem olduğu için bu tip entegrasyonlar biraz eksikti ne yazık ki. İlk adım olarak Twitter entegrasyonu fena bir başlangıç sayılmaz, şekilde görüldüğü gibi Twitter uygulamasına girmeye gerek kalmadan kütüphaneden fotoğrafı direk olarak seçip Twitter'da paylaşabiliyoruz. Benzer şekilde link gibi şeyler de paylaşılabiliyor. Yine de Apple'ın bu konuda alacağı uzun bir mesafe var.

Kamera

Kamera konusundaki yenilikler tabii kamera özelliği bulunan ürünleri etkiliyor, Apple kamera uygulamasının popülerliğinin farkında olduğundan ekran kilidinden tek tuşla kameraya kısayol koymuş. Bunu aktive etmek için bu ekrandayken home tuşuna iki kere tıklamanız yeterli. Ayrıca artık ekranın üzerine dokunmaya gerek yok, sesi açma butonuyla fotoğraf çekilebilecek. Fotoğraf çekerken zoom yapmak için normal zoom yaptığımızdaki parmak hareketini yapmak yeterli. Ayrıca iCloud sayesinde çekilen fotoğraflar direk olarak arka plandaki iCloud hesabınıza kaydedilecek.

Fotoğraflar

Çekilen fotoğraflar üzerinde yapılabilecekler de gelişmiş. Fotoğrafı kesme, keskinleştirme, kırmızı göz gibi işe yarayan basit özellikler eklenmiş.

Safari

iOS'ta en çok eleştirilen noktalardan biri de olduıkça primitif görünen Safari'ydi, iOS 5 ile yeni özellikler eklenmiş olsa da hala fazlasıyla kapalı bir tarayıcı. Birçok firmanın paralı olarak sattığı taracıyılardaki sekmeli tarayıcı artık Safari'nin kendisinde bulunuyor. Ayrıca yine iCloud ile entegre okuma listeleri tanımlayabiliyorsunuz, Reader sayesinde de destekleyen web sitelerinde web sayfası yerine kitap okuma gibi bir deneyim yaşayabiliyorsunuz. Bütün bunlar güzel özellikler olsa da Safari'nin de gelişmesi gereken çok noktası var.

PC'ye gerek yok

Bundan önce herhangi bir iPhone veya iPad aldığınızda kullanmaya başlamadan önce bilgisayarınıza bir kere USB ile bağlamanız şarttı, özellikle iPad gibi tablet bilgisayar aldığımızı düşündüğümüzde neden başka bir bilgisayara ihtiyaç duyduğumuz sorusu yanıtlanamayan sorulardan biriydi. iOS 5 ile artık kablosuz ağ üzerinden bu aktivasyonu gerçekleştirebiliyoruz, ve yine yeni iCloud sayesinde yedekleme ve geri yüklemeyi de tamamen Internet üzerinden yapabiliyoruz.

E-mail/Takvim

E-mail istemcisi de yeni özellikler kazanmış, hizalama, koyu, italik fontlar gibi format özellikleri dışında arama özellikleri de geliştirilmiş durumda. Yine de hala örneğin bir txt dosyasını eklenti olarak ekleyememiz gibi anlamsız kısıtlamalar kalkmış değil. Takvimde de bir iki özellik eklenmiş ve iCloud desteği gelmiş.

Wi-Fi Sync

En çok beklenen özelliklerden biri de bilgisayarınızla USB kablosu olmadan kablosuz ağ üzerinden senkronizasyon yapmaktı. Cihazınızı şarj ettiğinizde ilgili ayarları yaptıktan sonra cihazınız otomatik olarak arka planda kablosuz olarak senkronize olacak.

iPad için multi-tasking hareketleri

Burada iPad denilse de maalesef iPad2 kastediliyor çünkü anlamsız bir şekilde iPad için bunlar kaldırılmış. Uyarılar ve uygulamalar arasında tıpkı yeni Lion'da olduğu gibi 4 parmak, 5 parmak kullanarak değişik hareketlerle geçiş yapılabilecek. Bu özelliğin iPad'de olmamasını sadece iPad 2'ye geçiş için insanları zorlamaya bağlıyorum.

Airplay

Yine ülkemizi fazlaca ilgilendirmeyen bu özellikle iPhone veya iPad ekranında izlediğiniz videoyu Apple TV'niz varsa TV'nizden aynı anda görebileceksiniz.

New York'ta nereleri görmeli?

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Mon, 10 Oct 2011 10:42:00 +0000

İlk yazıyı yazdın, gerisi nerede diyeceksiniz biliyorum ama bu aralar takvim gerçekten yoğun, evi bile zor görüyorum diyebilirim. Aslında yazı dizisine yine de devam edecektim ama RAW halindeki fotoğrafları JPEG'e çevirmeyi bitirmeyi bekliyordum ki, bir türlü vakit bulamadığım için kısıtlı fotoğraflarla devam etmeye karar verdim. Bu yazıda New York'a gittiğinizde görmenizi tavsiye ettiğim yerlerden bahsedeceğim; burada bahsettiğim tüm müzelere giriş sağlayan City Pass'ı mutlaka almanızı tavsiye ediyorum, hem indirim sağlıyor hem de birçok yerde sıra beklemeden giriş yapabiliyorsunuz. Ayrıntılı bilgiyi şu siteden alabilirsiniz.

Empire State

New York'a gidip Empire State'i görmemek herhalde İstanbul'a gelen turistlerin Ayasofya'yı görmeden gitmesi gibi bir şey olur. New York'un simgesi olan ve şehirin her yerinden görülebilen ve tepesindeki antenle 443 m'ye ulaşan bu binanın tepesinden panoramik şekilde tüm şehri izleyebiliyorsunuz. Kapısında her daim sıra olan ve Amerika'nın en çok ziyaret edilen müzeleri arasında yer alan bu binada sıra beklememek için sabah 08:00'de gitmenizi öneririm, ayrıca City Pass alırsanız ayrı bir sıradan geçebiliyorsunuz. Tabii gün batımına yakın gidip, daha güzel kareler yakalama şansınız da var. Normal giriş kartıyla 86. kata çıkabiliyorsunuz, 102. kata çıkmak için ayrıca ücret ödemeniz lazım. Açıkçası 86. kat fazlasıyla yeterli bir de 102'ye çıkmaya gerek yok :)

American Museum of Natural History

Burası beni en çok etkileyen yerlerden biri oldu, alışılagelmiş müze kavramının oldukça dışında ve tabii dünyanın hiçbir yerinde göremeyeceğiniz devasa fosillerle dolu, insanlık tarihinin belki de en önemli müzesi. Henüz girişte yukarıda gördüğünüz dev dinozor fosiliyle sizi etkilemeyi başarıyor. 1869'da kurulan bu müze adeta bilimi çocuklara sevdirmek için kurulmuş. Fazlasıyla büyük bu müzeye minimum 4-5 saat ayırmanızı tavsiye ediyorum, dünyanın her yerinden bitki, hayvan örneklerinin bulunduğu bu müzede özellikle evrimle ilgili muhteşem bilgiler var. Birçok ara geçiş canlısının fosilini bulabildiğiniz ve tüm bunların animasyonlarla anlatıldığı müzede 32 milyonun üzerinde eşya ve örnek bulunuyor. Mineralden tutun da yaşayan en büyük canlı mavi balinanın birebir kopyasının bulunduğu müzede ayrıca gezegenler, su altı ve dinozorlarla ilgili filmlerin bulunduğu salonlar var. Citypass alırsanız dev bir şemsiye şeklindeki planetarium'da güneşin nasıl oluştuğuyla ilgili harika bir film izleyebilirsiniz. Bu müzeye mutlaka gitmenizi tavsiye ediyorum.

The Metropolitan Museum of Art

Metropolitan Sanat Müzesi eski kültürlerle ilgili tabloların, heykellerin, silahların, zırhların, kıyafetlerin ve birçok eserlerin yer aldığı bir başka büyük müze. Louvre kadar büyük olmasa da Roma, Bizans, Mısır, İslam vb. gibi birçok değişik kültürden eserler yer alıyor. Eğer sanata çok meraklıysanız burada tam bir gün geçirebilirsiniz, biz biraz hızlandırılmış şekilde yaklaşık 3-3,5 saatte gezdik. Avrupa'nın çeşitli kentlerinde benzer eserler gördüğümüz için özellikle burada çok vakit geçirmedik. CityPass'iniz varsa sıra beklemeden girebiliyorsunuz.

The Museum of Modern Art

Bir başka önemli müze Modern Sanat Müzesi, İstanbul Modern tutkunları bu müzeyi çok sevecektir, Van Gogh'un eserlerinden yukarıdaki Warhol pop-art koleksiyonuna birçok çeşit eser bulunuyor. Tabii bazı eserler fazlasıyla modern olduğu için biraz tuhaf gelebilir, buruşturulmuş gazeteyi bile sergilemişler, yine de arada çok ilginç eserler, çalışmalar bulunabiliyor, hatta sadece Warhol'un çalışmalarını görmek için bile gelinebilir. Burası da City Pass'e dahil.

Statue of Liberty

Sadece New York'un değil Amerika'nın da bir simgesi olan Özgürlük Anıtı da görülmesi gereken yerlerden biri. Burada bir tavsiyem olacak, anıtın içine zaten giremediğinizden ve anıtın bulunduğu adada yapılacak hiçbir şey olmadığı için önünden geçen ve şehrin en güneyinden kalkan, ücretsiz Staten Island Feribot'una binebilirsiniz. Bu feribota indikten sonra hemen dönüş feribotuna binmeniz lazım, yoksa yarım saat orada bekliyorsunuz. Eğer vaktiniz bolsa, Citypass'te yer alan ve yaklaşık 2.5 saat süren yarım Manhattan turuyla adanın önünden rahat rahat geçerek birçok fotoğraf çekme fırsatınız olabilir.

Guggenheim Museum

Biz buraya maalesef gidemedik, müze olarak içinde bana hitap eden çok fazla bir şey olmasa da eşsiz mimarisi ve dizaynıyla en azından dışarıdan görülmesi gereken bir yer. Bu ünlü müze ayrıca birçok filmde de geçiyor. Empresyonizm akımına ilgi duyanlar içerideki eserlerle de ilgilenecektir.

Central Park

Şehrin kuzeyinin tam ortasında yer alan bu devasa park, gökdelenler ve betonun içinde yer alan bazı parkların en büyüğü. Bisikletle bile içini dolaşmak neredeyse 1 saat sürüyor. Birçok girişi bulunan bu parkın içinde beyzbol oynayan, gölde kano kullanan, bisiklet süren, yürüyen, koşan her türlü insana rastlamak mümkün. Sanıyorum İstanbul'da eksikliğini hissettiğimiz başlıca şey böylesine bir park. İnsan spor yapmayı sevmese bile bu parkı görünce dur bari ben de koşayım, bisiklete bineyim diyor. İçinde ayrıca birçok ünlü sanatçının konser verdiği bir alan da var. Parkın içi fazlasıyla geniş olduğu için önemli yerlerini ya bisiklet kiralayarak (10$-15$) ya da pazarlık yapıp faytonla gezmenizi tavsiye ederim, hele hava biraz sıcaksa o kadar saat yürümek zor olabilir. Görülecek yerler arasında yukarıda görmüş olduğunuz John Lennon'ın anısına herkesin çiçek bıraktığı "Strawberry Fields" da yer alıyor.

Brooklyn

New York'un merkezi olarak kabul edilen Manhattan adası doğu tarafına birçok köprüyle bağlı ama bunların en ünlüsü Paul Auster'in memleketli Brooklyn'e bağlanan Brooklyn köprüsü. Filmlerde sıkça karşılaştığımız bu köprüyü boydan boya yürüyebiliyorsunuz. İçinde birden fazla kat bulunan bu köprüde yaya yolu en üstte yer alıyor, araçlar ise alttan geçiyor, en altta ise metro için ayrı bir kat bulunuyor. Köprü üzerinde yürüdükten sonra hemen aşağıda sağda yer alan parka gidip Manhattan adasını karşıdan köprü manzarası eşliğinde çekebilirsiniz. Bu parka yakın harika bir pizzacıyı da yeme-içme tavsiyelerinde ayrıca yazacağım.

Tüm bu görülecek yerlerin yanı sıra panoramik manzara istiyorsanız Top of The Rock (Rockefeller Center'in tepesi), yolun üzerine nasıl park yapılır merak ediyorsanız High Line, yine birçok filmde karşımıza çıkan Central Station ve tabii dünyanın en prestijli markalarının yer aldığı Apple'ın da mağazasının bulunduğu 5th Avenue, 11 Eylül'de yıkılan World Trade Center'in bulunduğu Ground Zero da görülmesi gereken yerlerden. Little Italy, Chinatown gibi yerlerde pek bir numara yok, içinden şöyle bir gezmek kafi gibi. Bunun dışında birçok sokağı yürüyerek gezmenizi tavsiye ederim, bu devasa şehirde her an karşınıza ilginç bir şey çıkabiliyor.

Bir sonraki yazı restoranlar, cafeler hakkında olacak.

iPhone 4S hakkında merak ettikleriniz

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Wed, 05 Oct 2011 10:37:00 +0000

Aylardır çıkan dedikodulardan sonra Apple en sonunda yeni model iPhone'unu dünkü etkinliğiyle tanıttı. Ucuz iPhone çıkacak, iPhone 4S çıkacak, iPhone 5 çıkacak derken elimizde iPhone 4S ile etkinliği bitirdik. Öncelikle dedikodular neydi, hangi kısmı gerçekleşti ona bakalım:

Daha büyük ekran ile kenarların sıfırlanması:

iPhone 5 ile iPhone 4S arasındaki tek fark isim değildi tabii, 4S olarak çıktığında herkes kasanın birebir aynı olacağını ve ekranın değişmeyeceğini tahmin ediyordu bu yüzden birçok kaynak aynı anda hem iPhone 5 hem de iPhone 4S'in çıkacağını söylüyordu. iPhone 5'in biraz daha büyük ekran (4'') ve özellikle ekranın kenarlarındaki "bezel" denilen bölgenin inceleceği konuşuluyordu ama Apple iPhone 4 Verizon'u çıkarmakla vakit kaybettiği için yeni iPhone her zamanki Haziran takviminden fazlasıyla kaydı ve kasada büyük bir değişim yerine sadece iç kısımda değişiklikler yapıldı. iPhone 4S, 4'e göre 3 gram daha ağır.

A5 İşlemci:

Sanırım herkesin doğru tahmin ettiği ve beklenen bir özellikti, iPad 2'de gördüğümüz 1 GHz hızında çift çekirdekle çalışan ve yüksek grafik performansı sağlayan işlemcisini yeni iPhone 4S'te görebiliyoruz. Bu işlemci sayesinde Apple ses komutlarıyla çalışan yeni asistanımız Siri'yi de iOS 5 ile entegre ediyor. Ayrıca bir RAM artırımı yapıldığı da muhakkak ama Apple henüz bunun detaylarını sunmadı.

8MP, 1080p çekebilen kamera:

Bu da beklenen özelliklerden biriydi, 5MP'lik iPhone 4 kamerası hem 8 MP'e yükseldi hem de daha fazla ışık alabilecek (f2.8 yerine f2.4) , bu özellik gece ve düşük ışıkta çekilen fotoğraflar için çok önemli olacaktır. Ayrıca eklenen filtre de keskinliği artıracak. Instagram severler artık sadece gündüz değil gece çekilen fotoğraflarla harikalar yaratabilecek gibi görünüyor. Apple ayrıca kameranın çok sık kullanıldığını görmüş olacak ki, lock ekranından iki tık ile direk kamera uygulamasını açacak bir kısayol eklemiş. Kamera ayrıca bir önceki modeldeki 720p 30fps'e kıyasla 1080p 30fps çekebilecek. Bir diğer özellik de optik olarak değil ama yazılım olarak resim stabilizasyonunun (IS ve VR olarak da biliniyor) eklenmiş olması. Bu özellik sayesinde olası titremeler engelleniyor. Tabii bu kadar kaliteli bir video çekiminin fazlasıyla yer kaplayacağını bilmek gerekiyor. Apple öndeki kameranın VGA çözünürlüğüyle ilgili herhangi bir değişiklik yapmamış.

Birden fazla operatör desteği:

İlk çıktığında sadece AT&T ile çalışan Apple bu sene içerisinde CDMA ağıyla çalışan modelini de sunmuştu. GSM teknolojisinden farklı olarak çalışan CDMA'de herhangi bir SIM kartı bulunmuyor. Apple iki ayrı ürün çıkarmak yerine hem CDMA hem de GSM destekleyen ve yine microSIM ile çalışabilen tek bir ürün çıkarmış, bu da dedikoduları doğrulamış oldu. Ayrıca Verizon ve AT&T'den farklı olarak Sprint de iPhone'un desteklediği operatörler portfoyüne eklenmiş oldu. Bu güncelleme sayesinde geçen sene birçok kullanıcının başını ağrıtan sol alttan kavrandığında yaşanan sinyal azalması sorunu da giderilmiş oldu.

Pil Ömrü:

Birçok kişinin merakla beklediği konulardan biri de bu sanırım, malum akıllı telefonlarımızı özellikle veri servisleri açık ve senkronize şekilde kullanıyorsak akşamı zor görüyordu. Herhangi bir kasa değişikliği olmadığı için pil ömründe konuşma süresinin uzayıp, stand-by süresinin kısalması haricinde bir değişiklik yok. Yani yine pil canavarı bu aletleri yoğun kullandığımızda tüm gün şarj etmek durumundayız. Bir güzel haber, Apple AB standartlarına uymak için microUSB adaptörü de çıkarmış.

Fiyat:

Fiyat konusunda bir değişiklik yok, iPhone 4S'in kontratsız fiyatları açıklanmadı ama kontratlı fiyatları geçen seneki iPhone 4 fiyatlarıyla aynı. Siyah ve beyaz seçenekleriyle gelen yeni iPhone'da ilk defa 64 GB seçeneği bulunuyor. 16 GB'ın muhtemel kontratsız fiyatı 599$, 32 GB 699$, 64 GB 799$ olacaktır. Apple ayrıca yeni çıkardığı ve sim-kilitsiz 8 GB'lık iPhone 4 modelini kontratsız olarak 549$'dan satışa sundu. Daha önce birçok defa belirttiğim gibi 200-300$'luk ucuz iPhone'u Apple'ın hiçbir zaman çıkaracağını sanmıyorum, beklenen ucuz iPhone da sadece 50$ ucuz oldu.

Peki bu fiyatlar Türkiye'ye nasıl yansıyacaktır, Bilkom daha önceki fiyat politikalarının aksine iPad ve iPhone ürünlerinde Avrupa fiyatlarına yakın fiyatlar sunuyor. Ama malum Euro kuru 2.5 TL'ye dayandığı için fiyatlar da ona göre olacaktır. Benim tahminim basit bir hesapla 16 GB'lık modelin 629€ + KDV olacağı şeklinde, bunu bugünkü kurdan hesaplarsak 1850-1900 TL arası bir rakama denk geliyor. Tabii operatörler birçok tarife çıkarıp ön ödeme ve aylık ücretlerle farklı opsiyonlar sunacaktır. Yeni iPhone Amerika'da 14 Ekim'de satışa sunulacak benim tahminim Türkiye'ye de Aralık-Ocak arasında geleceği yönünde.

Sonuç:

Yukarıda da belirttiğim gibi Verizon için üretilen iPhone 4 Apple'ın bu seneki iPhone'u her seneki Haziran ayından daha geç çıkarmasına neden oldu. Kasa değişmediği için ve sadece bellibaşlı özellikler değiştiği için bence iPhone 4 sahiplerinin bu cihazı almasına gerek yok, gönül rahatlığıyla cihazlarını 1 sene daha kullanabilirler. 3G sahipleri zaten yeni çıkacak iOS 5'ten yararlanamayacaklar onlar için güncelleme vakti gelmiş, 3GS sahipleri de iOS 5'i yükledikleri anda daha önce 3G sahiplerinin 4.0'da yaşadıkları yavaşlama sorununu yaşayacaklarına eminim, bence onlar da güncelleme yapsalar fena olmaz. iOS 5 ile gelen yenilikleri (özellikle dün en önemli özellik olarak tanıtılan Siri'yi) ayrı bir yazıda yazmayı planlıyorum, ama benim düşüncem Apple'ın dünkü etkinlikte yükselen beklentilere göre daha düşük bir profil çizdiği yönünde, malum son aylarda Android lehine açılan makası kapatabilecek bir ürün çıkarmadılar, bu tabiiki 4S kötü bir ürün, almayın demek değil. Mevcut iPhone sahiplerinin seveceği ve iOS 5 ile gelen yeni birçok özellik sayesinde tercih edilebilecek bir ürün ama Android'in yükselen trendini durduracak telefon bu olmayacak gibi. Bakalım ilk çeyrekte satış rakamları ne olacak?

Yeni parti adresimiz: Tag Cafe & Bistro

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Mon, 03 Oct 2011 15:01:00 +0000

Her sene Eylül ayında bu sene de doğumgünü partisini nerede yapsak telaşı başlar. Her geçen sene katılacakların sayısı artacağından, hava koşulları sonbaharın da gelmesiyle son derece belirsiz olduğundan ve benim de her gelenin memnun olması gibi bir takıntım olduğundan dolayı bu iş ciddi bir mesai gerektiren bir hal alır benim için. Neyse ki bu sene kafamız oldukça rahattı. İstiklal üzerinde yeni açılan Tag Cafe & Bistro tam da bizim doğumgünü partisi için biçilmiş kaftan oldu.

Hollanda Konsolosluğu'nu geçer geçmez sola dönünce güzel ışıklandırmasıyla dikkatinizi çeken Tag Bistro, Sumo Cat Hostel'in de sahibi olan Ersin Davazlı'nın ortaklarından olduğu bir mekan. Ersin aynı zamanda blogdaşım Kaan Tarıman'ın da sınıf arkadaşı. Kendisi sağolsun müzik, yemek vs. gibi her türlü detayıyla bizzat ilgilendi. Mekan fotoğrafta da gördüğünüz gibi çok büyük değil, bu yüzden butik kutlamalar için ideal. İçeride 15-20 kişinin yemek yiyebileceği masalar bulunan mekanda öğlenleri her gün farklı bir menü çıkıyor, ayrıca alakart menüden de çeşitli mutfaklardan yemek yiyebiliyorsunuz. Ersin özellikle yemek konusunda iddialı, aşçısına çok güveniyor. Doğumgününde sadece başlangıçlardan tatabildiğim için kendisi beni ayrıca yemekleri de denemeye çağırdı.

Mekanda ayrıca değişik kokteyller de bulunuyor, Hollanda Konsolosluğu'na komşu oldukları için "Schengen Vizesi" adlı bir kokteyl de var:) Fiyatlar gayet uygun, günün menüsü 15 TL, yemek fiyatları da 15-35 TL arası değişiyor. Mekan henüz yeni açılmasına rağmen bir müşteri kitlesi oluşturmaya başlamış, ama kendileri bir anda çok da büyümek istemiyor ve müşterisi belli olsun istiyor. Etrafta başka bir bar olmadığı için ve sakin bir yerde oldukları için isterseniz içeride her gün farklı DJ'lerden müzik dinleyebilir, isterseniz hemen önünde sakince içkinizi yudumlayabilirsiniz.

Turizm ile fazlasıyla iç içe olduğu için müşterinin ruhundan iyi anlayan bir ekip sayesinde Tag Bistro'nun gelecek vaat eden mekanlardan biri olduğunu söyleyebilirim, biz doğumgünü partisinden fazlasıyla memnun kaldık. Siz de benzer kutlamalar için veya geçerken bir uğramak için Tag Cafe & Bistro'yu mutlaka tercih edin. Her hafta değişen menüleri ve mekanın etkinliklerini Facebook ve Twitter sayfalarından takip edebilirsiniz. Ayrıca mekanın Foursquare'de de bulunduğunu ve öğle saatlerinde check-in yapıp günün menüsü alan herkese ücretsiz kahve ikram ettiklerini de hatırlatalım.

Adres:Istiklal Cad. Postacılar Sk. No:1/A (Arter Sanat Galerisi yani), 34433

Telefon: +90 212 243 6862

Dizilerde yeni sezon başladı

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Tue, 27 Sep 2011 07:03:00 +0000

Öncelikle Emmy'lerde en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülünü kazanan Game of Thrones'un impi Peter Dinklage'i tebrik etmek istiyorum, gerçekten de bu ödülü sonuna kadar hak etti. Game of Thrones ise yakaladığı büyük ivme sayesinde şu an hem dünyada hem de Türkiye'de en çok konuşulan dizi durumunda, öyle ki ilk sezonu izledikten sonra kitaba başlayan bir sürü kişi görüyorum. Dile kolay 7 kitaplık serinin henüz 5 adedi bulunuyor.

Ana konumuza dönersek, Eylül ayının gelmesiyle Amerika'da dizi sezonu da açılmış oldu. Bu arada Entourage, True Blood, Curb Your Enthusiasm, Damages gibi diziler final yaptı. Özellikle Entourage harika bir 8 sezonun ardından ucu açık bir final yaparak, sinema filmine göz kırptı diyebiliriz. Bir diğer önemli dizi Breaking Bad'in de final yapmasına 2 bölüm kaldı ve işler inanılmaz bir hal aldı diyebilirim, gerçekten de yavaş başlayan sezon sonlara doğru inanılmaz tempo kazandı ve yine geçtiğimiz sezonku gibi ağzımız açık bir final izleyip, sabırsızlıkla yeni sezonu bekleyeceğiz gibi görünüyor. Bu sezon başlayan/başlayacak ve izlediğim dizilere gelirsek:

How I Met Your Mother

Geçtiğimi sezonun sonuna doğru 2 sezon daha yenilenen dizi eski temposunda olmamasına rağmen yine de belli bir standardı tutturuyor. Geçen sezon boyunca konuk oyuncu Zoey (Jennifer Morrison) ve Ted ile Lilly-Marshall'ın bebek konusu üzerinden yürüyen dizi için bu sezon da beklenen "Anne" karakterini göremeyeceğimize göre bir başka konu şart. İlk 2 bölümden gördüğümüz kadarıyla bu sezonki odak noktalar Lilly'nin hamileliği, Barney'nin düğünde kimle evleneceği ve Ted'in eski sevgilisi pastacı Victoria. Evet ilk sezonlar kadar komik değil, hatta Cobie Smulders'ın yeni kısa saçı da pek yakışmamış ama 6 sezon boyunca izledik, bu sezon da devam edeceğiz.

Two and a Half Men

Üzerinde en çok tartışma dönen dizilerden biri de Two and a Half Men. Geçen sene Charlie Sheen'in uyuşturucu ve sağlık sorunları yüzünden diziden çıkartılması sonucu dizi yarıda kalmıştı. Tabii daha sonra Charli Shen'in yapımcı Chuck Lorre ile atışmaları ve onu mahkemeye vermesi sonucu durum işin içinden çıkılmaz bir hal almış ve Charlie karakterinin diziye geri dönmesi imkansız hale gelmişti. Bence konusu basit olduğu halde her zaman belli bir standardın üzerinde olan ve her zaman beni güldüren bu diziye açıkçası biraz yazık oldu. Yine de kanal hemen bir hamle yapıp Ashton Kutcher ile anlaştı. En büyük merak konusu dizinin Charlie'siz nasıl devam edeceğiydi. Nitekim ilk bölüm Charlie'nin cezanesiyle başladı, Kutcher de diziye milyarder, yakışıklı ama hayatı umursamaz adam olarak başarılı bir şekilde entegre oldu. Tabii Charlie-Alan atışmalarının tadını almamız zor gibi görünse de ben ilk bölümden geçer not verdim.

House M.D.

Uzun bir süredir Hugh Laurie'nin "one man show"u olarak devam eden dizi artık son sezonunu yaşıyor gibi. Ara ara harika bölümler olsa da vasat geçen geçtiğimiz sezonun sonunda bence dizinin en önemli 2. karakteri Cuddy'nin de ayrılmasıyla bu sezonu hangi konuyla dolduracakları meçhul. Üstelik geçtiğimiz sezonun sonunda şimdiye kadarki en kötü House finali de ortadayken. 3 Ekim'de başlayacak dizide Unborn ve Cloverfield'dan hatırlayacağımız Odette Annable'ın da doktor rolüyle katılacağını da hatırlatalım.

Dexter

6. sezonu 2 Ekim'de başlayacak dizi özellikle 4. sezonunda harika işler çıkarmış ve hem Michael C. Hall hem de John Lithgow Altın Küre kazanmıştı. Daha sonra nispeten vasat geçen bir 5. sezon sonrasında bu sene konu bulmak biraz daha zor olacak gibi. Açıkçası geçtiğimiz sezonlar sayesinde Dexter da 7. sezonu görür diye düşünüyorum. Bu arada Battlestar hayranlarına bir müjde dizide kaptanımız Adama'mız Edward James Olmos da yer alacak.

Fringe

Sevilen bilim kurgu dizisi geçtiğimiz sezon iptal tehlikesi yaşarken, son düzlükte artırdığı vites sayesinde bir sezon daha uzatılmıştı, ana konuya bir türlü giriş yapamadıkları için eleştirilirken özellikle spektaküler finaliyle yine gelecek için umut vermişlerdi. Bu sezon ise maalesef yine ana konuya hiç dokunmadan sıradan bir bölümle başladı, Peter'ı dizide nasıl tutacaklar bilmiyorum ama artık büyük finale bağlanacak bir sezon kurgulasalar fena olmaz, Abrams'tan Alias'taki gibi bir final faciasi daha kaldıramayız.

Boardwalk Empire

HBO'nun Game of Thrones'tan önceki hit dizisi ve Emmy'lerde birçok ödülü toplayan Boardwalk da sezona merhaba diyenlerden. Usta oyuncu Steve Buscemi'nin başrolde yer aldığı dizinin tanıtımını daha önce Ajanda Dergisi'nde yapmıştım. 30'lu yılların atmosferini harika bir şekilde yansıtan dizide konu da artık yavaş yavaş oturduğuna göre bu sezon çok daha fazlasını bekleyebiliriz. Ben bu dizinin Mad Men hakimiyetine son verebilecek tek dizi olduğunu düşünüyorum. Zaten teknik olarak bunu kanıtladı, şimdi biraz da oyunculuk ve konu gelişmesi gerekiyor.

Bu diziler dışında Grey's Anatomy, Glee, The Good Wife, The Office, The Bing Bang Theory gibi diziler de başladı. Bir yandan yeni başlayan dizilere de göz atıyorum, eğer yeterli sayıya ulaşırsam bir yazı da onlar hakkında yazabilirim, hepinize iyi seyirler.

Evrensel dil: Futbol

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Thu, 22 Sep 2011 16:42:00 +0000

Günler yavaş yavaş kısalmaya başladığında, işten çıktığımızda "akşam ne yapıyoruz"un yerini, "bir an önce evime gideyim, ısınayım bir de şöyle film izleyeyim" aldığında, gece yatarken üzerimizdeki örtü kalınlaştığında anlarız yazın bittiğini. İşte böyle bir Barselona akşamında Alper ile tapaslarımızı yiyip, Cava'mızı da içtikten sonra kafalar çakırkeyifken amacımız sahile doğru yürüyüp, biraz yediklerimizi eritip son bir bira içmekti.

Karanlıkta bir parkın yanından geçtikten sonra loş ama ışıklandırılmış bir beton saha gördük uzaktan, çocukken oynadığım sahalar geldi aklıma. Hemen saha içindekileri saydım, 4 kişi bir tarafta 3 kişi bir tarafta, henüz yemekten kalkalı 15 bilemedin 20 dakika olmuş üstelik üzerimde kot pantolon ve tabanı oldukça ince bir spor ayakkabısı var ve ben ayağımdaki çok ciddi olmayan ama tam yerinde ağrı yapan sakatlık yüzünden 6 aydır topa ayağımı sürmemişim. Biraz da içkinin etkisiyle bize doğru "uno" diye bağıran sahadaki kimi formalı kişilerin çağrısını derhal yanıtlayıp kendimi sahanın içinde buldum. Barselona'da olduğumuzdan dolayı sahadakilerden de bir Xavi, Iniesta, Messi performansı beklesem de 1-2 teknik oyuncu dışında bizim halı sahadakilerden hallice olduklarını gördüm. İspanyolca konuşmaya başladıklarında İngilizce cevap verdikten sonra Türk olduğumu söyleyince "Oh, El Turco" diye karşılık verdiler. Maça başladıktan sonra artık sahadakiler için milletin önemi kalmamıştı, hepimiz deli gibi topun peşinde koşarken, gol attıktan sonra sanki aylardır birlikte çalışan takımmışçasına sevinip, arada birbirimize pas vermediğimizde kızar hale gelmiştik.

Derken 5 kişi daha sahanın yanına gelince, bizim minik eğlencemiz bir anda ciddi bir turnuvaya dönüştü, 2 golle galip gelen takım sahada kalıyor, yenilen takım kenara geliyordu. Kenardayken takımımızın zayıf kalecisiyle konuşma şansım oldu, Portekizliymiş. Türk olduğumu öğrenince Arda Turan dedi hemen, daha sonra Beşiktaş dedi, bir sürü Portekizli var onlarda dedi. Galatasaraylı olduğumu öğrenince Jardel de sizde oynamıştı dedi, Jose'ymiş adı ve Madrid'e İtalyan arkadaşı Matteo ile otostop yapıyormuş, kimseyi bulamamış, buradan geçerken bir başka saha varmış orada beklerken tesadüfen ertesi gün Madrid'e gidecek gençlerle karşılaşmış. Daha sonra maç sırasında sakat olan ayağıma aynı yerden darbe alınca, erken jübile yapmış futbolcu gibi mecburen kenara geldim, neredeyse 1 saate yakın oyundan dolayı terden sırılsıklam olmuştum. Günün sonunda ayağımın üzerine zor basar hale gelsem de, futbol sayesinde alakasız bir Barselona akşamında, bir daha belki ömrümde göremeyeceğim insanlarla 1 saat paylaşmak oldukça ilginçti.

Not: Fotoğrafta en soldakiyim, gece karanlığında bu kadar çıkmış :)

New York, New York!

noreply@blogger.com (Ata İsmet Özçelik) — Fri, 16 Sep 2011 13:07:00 +0000

Döneli çok oldu ama jet lagdi, işe adaptasyonu, hastalıktı derken ancak bir giriş yazısı yazabiliyorum. Yıllardır en çok istediğim şeylerden biri olan Amerika'ya üstelik de New York'a gitme şansı buldum, bayram tatilinin hemen öncesinde kullandığımız izin sayesinde büyük kısmı New York'ta geçen ve toplam 15 gün süren Amerika hakkında yazacak çok şey de birikti haliyle.

Eğlenceli, yorucu, maceralı bir tatil oldu bizimkisi. Yıllardır deprem görmeyen doğu kıyısında deprem oldu, daha sonra yine yüzyılda bir kere olacak şey başımıza geldi, önceleri kasırga olarak görülen daha sonra tropikal fırtına seviyesine indirilen Irene tatil yaptığımız şehre konuk oldu. Evet bizim buralarda pek görülmeyecek şiddette bir rüzgarı görmüş olduk, dünyanın belki de en önemli şehrinin böylesine bir durumda nasıl hazırlandığını gördük, bir macera yaşadık ama bu kasırga otel odasında ve evde geçen 2 günümüze ve planladığımız Miami tatilinin iptaline neden oldu ne yazık ki. Biz de kendimizi Miami'de zaten çok bir şey yokmuş, bizim güneyde daha güzel plajlar varmış diyerek avuttuk hemen.

New York'ta geçirdiğimiz bu uzun süre içerisinde görülebilecek hemen her yeri gördük, müzeleri gezdik, şehirde bazen amaçsızca, bazen belli noktalar arası yürüdük, alışveriş yaptık, Central Park'ta bisiklete bindik, U.S. Open'da maç izledik, kasırga sayesinde Amerikan halkını daha yakından tanıdık. Görülmesi gereken yerleri, tavsiyeleri kısa bir liste halinde başka bir yazıda yazacağım. Genel olarak izlenimlerim New York'un mutlaka görülmesi gereken bir şehir olduğu yönünde, filmlerde sık sık karşımıza çıkan Manhattan adasındaki dev gökdelenler burayı gerçekten de bir şehirden fazlası yapıyor. Taksim meydanına benzeyen 24 saat hareketli, ışıklı Times Square'e girdiğiniz anda bir Amerikan rüyasında olduğunuzun farkına varıyorsunuz. Burada her şey büyük ve büyükten kastım gerçekten büyük. Gökdelenlerin birçoğu bizdeki en yüksek Safir'den (261m) bile yüksek. Caddeler 4-5 araba genişliğinde, yemekler ise 2 hatta 2.5 kişilik. Alışveriş yapmayacağım diyen insanı bile yoldan çıkaran dükkanlar, kampanyalar alabildiğine varken, müşteri memnuniyeti, hizmet en üst seviyelerde.

Amerikalılar için kendisinden başka kimseyi bilmez, ilgilenmez diyorlar gerçekten de öyle, çünkü buradayken dünyanın geri kalanından izole bir haldesiniz, aynı zaman diliminde değilsiniz, mesafe olarak kilometrelerce uzaktasınız, ölçü biriminden, prize kadar her şeyiniz kendinize özgü ve dışa bağımlılıktan sadece Çin malını anlıyorsunuz. Hal böyle olunca dünyanın geri kalanında neler oluyor, hiç umrunuzda olmuyor. Tekrar gider miyim bilmiyorum ama New York gerçekten de kendine özgü, farklı bir yer.