Hamidreza Studio

Feedweaver Error

Fri, 25 May 2012 14:12:48 -0700

Oh no! Feedweaver has encountered an error while processing the source entry "http://www.hamidreza.com/portfolio/index.xml". Please check the feed settings.
The error was: RSS::NotWellFormedError: This is not well formed XML error occurred at about 26 line not well-formed (invalid token)

از شب هنوز مانده دو دانگی

Wed, 04 Jan 2012 23:31:18 -0800

کاری به این ندارم که خانه سینما اولین نهاد صنفی نیست که مورد هجمه قرار گرفته و پُر واضح است که اتفاقِ هدفمند و دامنه‌داری‌ست. نمی‌خواهم استدلال‌های وکیل خانه سینما را هم تکرار کنم که وزارت ارشاد قدرت و اجازه‌ی انحلال یک موسسه‌ی ثبت شده‌ی رسمی را ندارد. عداوت و دشمنی شمقدری با شخصِ عسگرپور هم که عریان‌ترین قسمتِ این جدال است و نیازی به نشانه آوردن برایش نیست. فقط می‌خواهم یک بار در یک جا بنویسم که یادم نرود این ۳ سال همکاری مستمر با مدیریت خانه سینما جزو بهترین و باارزش‌ترین بخش‌های زندگیِ حرفه‌ای‌ام بوده است.

تجربه‌ی حضور در کنارِ محمد مهدی عسگرپور و شجاعت و جسارتش در مدیریت و از همه مهم‌تر نگاه گسترده و قابل تحسینش به فرهنگ، همکاری با فرهاد توحیدی که جزو معدود آدم‌های این روزگار است که می‌توانم «نازنین» و «شریف» را پشت‌بند اسمش بگذارم و از همه عزیزتر؛ سید محسن هاشمی که فارغ از همه‌ی روابط کاری، جزو عزیزترین رفیق‌های زندگی‌ام در این سال‌ها بوده است. برای من در زندگی و کار هیچ‌چیز مهم‌تر از این نیست که با آدم‌هایی سر و کار داشته باشم که حضور در کنارشان جذاب باشد و لذت ببرم از این همکاری. و خُب بی‌اغراق این ترکیب ایده‌آل‌ترین نمونه‌ای‌ست که می‌توان در حوزه‌ی فرهنگ، در این مملکت، پیدا کرد. مصداق هم برای این ادعا زیاد دارم، کافی‌ست فقط به عنوان فعالیت‌هایی که در این دو سه ساله در خانه سینما و قبل از آن در سازمان فرهنگی و هنری شهرداری و قبل‌ترش در فارابی انجام شده نگاه کنید و قیاس کنید با قبل و بعدِ هر یک از این موسسه‌ها.

راستش به اتفاقی هم که حالا برای خانه سینما افتاده خوش‌بینم. درست است که طرفِ مقابل اختلاف را به «هر کی زورش بیشتره» تنزل داده و حتی شده با تیغه کشیدن جلوی کوچه‌ی سمنان، می‌خواهد خانه سینما را تعطیل کند ولی مطمئنم در پَسِ ماجرا این نهاد صنفی مستقل‌تر از قبل خواهد شد و ارج و قُربِ صنف در نگاه اعضایش بیشتر خواهد شد. همین که این‌بار حتی مخالفانِ مدیریت خانه سینما هم حاضر نشده‌اند زیر پرچمِ مقابل سینه بزنند، نشان می‌دهد اوضاع بهتر از آن چیزی‌ست که در رسانه‌های رسمی دیده می‌شود.

مرتبط:
+ همه چیز از بلوغ اصناف آغاز شد | محسن هاشمی
+ نشست خبری مدیرعامل و رییس هیات مدیره‌ی خانه سینما
+ ماجرای خانه سینما و آنها که برای تعطیلی‌اش روزشماری می‌کنند | کیوان کثیریان
+ شکایت معاونت سینمایی از خانه سینما خیرخواهانه یا؟ | محسن هاشمی
+ اصناف سینمایی تاوان نه گفتن به یک جریان مشکوک سیاسی را می‌پردازند | رضا میرکریمی

تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

Sun, 26 Jun 2011 05:06:17 -0700

همه‌ش برای همان یک جمله است. همانی که وقتی به در آخر می‌رسند، دیوید به الیز می‌گوید: «من می‌تونم تنهایی از این در رد بشم و تو هم دیگه نه من رو می‌بینی و نه اونایی که دنبال‌مون‌ان. یا اینکه با هم بریم، که نمی‌دونم اون‌طرف چی در انتظارمونه، فقط می‌دونم تو کنارمی.»

از سینمای امسال اگر تنها همین رابطه‌ی دیوید و الیز بماند، من را بس است.
لابد مرتبط: The Adjustment Bureau

تهرانر، یک سال بعد

Thu, 07 Oct 2010 13:46:33 -0700

تهرانِ امسال را خیلی کمتر از پارسالش دوست دارم، که آدم‌های آشنایش هر روز کمتر می‌شوند و ماشین‌های بد قیافه‌ش بیشتر.
حرف بزرگی‌ست ولی مهم‌ترین چیز این شهر برایم، حالا، تهرانر است که در این یک سال هویت خودش را پیدا کرده و وقتی یک دوستِ فرنگ‌نشین به‌م می‌گوید که با دیدنش حسرتِ زندگی در تهران را می‌خورد، تهِ دلم غنج می‌رود.

(به روی‌م نیاورید که دارم برای خودم و دوستان نازنینی که در این یک سال تهرانر را سر پا نگه داشتند نوشابه باز می‌کنم. آدم است دیگر، بعضی وقت‌ها به این خودتحویل‌گیری‌ها نیاز دارد.)

پی‌نوشت: تهرانر هنوز هم برایم در وضعیت بِتاست. که اگر ایده‌هایی که برایش داریم اجرایی شود، نسخه‌ی فعلی شاید چیزی در حد ۱۰ تا ۱۵ درصد آن نسخه‌ی ایده‌آل باشد. کاش که زودتر به یک جاهایی برسانیم‌ش.
پی‌نوشت دوم: تهرانر بدون محمدرضا حتما دست‌اندازهای بیشتری داشت. خوش اقبالی‌ام بود که سال گذشته در این روزها در کنارم ایستاد و هنوز هم همین‌جاست.

به تماشای آب‌های سپید

Mon, 05 Jul 2010 08:49:41 -0700

این یادداشتی‌ست که به خواست خسرو درباره‌ی جشنواره‌ی کنِ امسال برای رویش نوشتم. با این تفاوت که مجله‌ای که این روزها روی پیشخوان آمده ربطی به آن رویش سال گذشته ندارد و باید برای پیدا کردن نسخه‌ی اصلی سراغ مجله‌ی دیگری را بگیرید به اسم «رونا». خودِ مطلب هم چیزکی‌ست در حال و هوای «یک ایرانی در کن».

در هواپیمای استانبول به نیس، از بد حادثه یا خوش اقبالی - نمی‌دانم - نشسته‌ام میان یک گروه از پیرمردها و پیرزن‌های فرانسوی که پس از سیاحت همسایه‌مان، به خانه برمی‌گردند. کنار دستم پیرمرد خوش‌مشربی‌ست که نمی‌گذارد سفر را در سکوت بگذرانم. با انگلیسی دست و پا شکسته‌اش، فرهنگ و تاریخ فرانسه را برایم مرور می‌کند و از خاطرات استانبول می‌گوید و حسرت آیفون‌اش را می‌خورد که در ترکیه از جیبش زده‌اند. وقتی که می‌فهمد من و همسفرهایم برای جشنواره به کن می‌رویم، چشمانش برق می‌زند و بحث را می‌کشد به زیبایی‌های جنوب فرانسه، به تکه بهشتی که از آسمان بر روی زمین جا مانده و به خانه‌اش که روی تپه‌های مرز فرانسه و ایتالیاست و مشرف به مدیترانه. به مدیترانه‌ی آرام و جادویی که تماشایش مسخ‌تان می‌کند. اما می‌گوید که ما فرانسوی‌های ساکن این نواحی، روزهای جشنواره از نزدیکی‌های کن هم رد نمی‌شویم از بس که جشنواره شلوغ است و آدم‌های ریز و درشت از همه جای دنیا به اینجا می‌آیند.

هر چه اتوبوس نیس به کن جلوتر می‌رود ناامیدتر می‌شوم. وارد کوچه پس‌کوچه‌های کن که می‌شویم دیگر ماجرا دستم می‌آید. کن شهر ساحلی خیلی خیلی کوچکی‌ست و برای من که آدم شهرهای بزرگم، کار و زندگیِ حتی ۱۰-۱۲ روزه هم در چنین جایی خیلی راحت نیست. روز بعد تازه دستم می‌آید که پیرمرد حق دارد. وقتی که ساعت ۷-۷:۳۰ از بازار فیلم به سمت آپارتمان‌مان برمی‌گردم، مثل تهران که هر روز در ترافیک خردکننده‌ی همت پیر می‌شوم، در ترافیک آدم می‌مانم و مسیر ۶-۷ دقیقه‌ای را نیم ساعته طی می‌کنم. تا آخرین روزها هم برنامه همین است؛ تقریبا همه‌ی رد کارپت‌ها از ساعت ۷ به بعد برگزار می‌شود و جلوی سینمای لومیر و کاخ جشنواره تا چشم کار می‌کند آدم می‌بینم. کافه‌ها و رستوران‌های آن‌طرف خیابان و حتی پشت‌بام‌های خانه‌های مقابل هم در امان نیستند. هر چه ما در اینجا به جشنواره به چشم یک مراسم رسمی و جدی نگاه می‌کنیم، در پایتخت سینمای جهان، جشنواره یک جشن و بزم سالانه است. جشنی در ستایش سینما. همین است که بلوار Croisette تا خودِ صبح بیدار است و چراغ رستوران‌ها و کافه‌هایش روشن است و از دور و نزدیک صدای موسیقی می‌آید.

برگزاری جشنواره اما ناامید‌کننده‌تر از چیزی بود که انتظار داشتم. این را به خاطر آن روحیه‌ی همیشه طلبکارانه‌ی ایرانی‌مان نمی‌گویم، که هر چه باشد سقف توانایی‌های‌مان را می‌توانیم هر سال در جشنواره‌ی فجر ببینیم. اما به خاطر این مرعوب عظمت کن نشدم که اولین جشنواره‌ی درست و حسابی عمرم را چند ماه زودتر در برلین دیده بودم. نظم و دقتی که آلمانی‌ها در برگزاری جشنواره دارند را اصلا نمی‌توان در کن پیدا کرد. بی‌شک یک مقداری از آن به خاطر تعداد زیاد آدم‌هایی‌ست که هر سال به کن می‌روند و مدیریت این همه مهمان حتما کار ساده‌ای نیست، اما معتقدم فرهنگ جمعی یک ملت را می‌شود از نوع رانندگی‌شان و رفتارهای‌شان در خیابان دید. فرانسوی‌ها در این زمینه بسیار شبیه به ما عمل می‌کنند و اگرچه به اصالت ایرانی‌ها در قانون‌شکنی نمی‌رسند، اما در قیاس با آلمانی‌ها می‌توان آنها را مجرم‌های بالفطره‌ای دانست که از قضا علاقه‌ی زیادی به پز دادن با ماشین‌های‌شان و گشت زدن بی‌هدف در خیابان دارند. اما هیچ چیز در جشنواره‌ی کن به اندازه‌ی سیستم تهیه‌ی بلیتش نمی‌تواند شما را عصبانی کند. وقتی با باقی دوستانی که تجربه‌ی سالیان گذشته را هم داشته‌اند، حرف می‌زدم فهمیدم که این مشکل ادامه‌داری‌ست و هر سال این داستان به شکل‌های مختلف تکرار می‌شود. در واقع هیچ‌وقت نمی‌فهمید که چه الگوریتمی برای سایت رزرو بلیت جشنواره طراحی شده و بر چه مبنایی و در چه زمانی بلیت‌های یک فیلم برای‌تان باز می‌شود و کِی تمام می‌شود. چیزی‌ست شبیه لاتاری که بعید می‌دانم هیچ‌وقت به یک زبان مشترک با آن برسید. بامزه‌تر اینکه یک روز موفق شدم بلیت ساعت ۸:۳۰ صبح فیلم Biutiful (الخاندرو گونزالس ایناریتو) را گیر بیاورم ولی وقتی که نیم ساعت جلوی سینما در صف ورود منتظر شدم، به من و نزدیک به ۳۰۰-۴۰۰ نفر دیگر گفتند که سالن پر شده و دیگر گنجایش ندارد. البته این‌قدر تعهد اخلاقی داشتند که برای‌مان با نیم ساعت تاخیر در یک سالن دیگر فیلم را نمایش بدهند، ولی خب این اتفاق می‌تواند تصویر دقیق‌تری از نوع سازماندهی جشنواره به دست بدهد.
با این همه نمی‌شود از این گذشت که وقتی بلیت سالن لومیر را به دست می‌آورید و وارد سینما می‌شوید، با سازه‌ی پرعظمتی مواجه می‌شوید که ۲۳۰۰ نفر را از سراسر دنیا در خود جای داده و بیش از هر چیز ارج و قرب سینما را به رخ‌تان می‌کشد.

بازار فیلم کن هم برای خودش داستان مجزایی دارد. اینکه شرکت‌ها و کشورهای مختلف با چه جدیت و برنامه‌ای وارد این نمایشگاه عظیم می‌شوند و چه هزینه‌هایی می‌کنند تا چند برابرش را به دست آورند، روایت بلندی‌ست. اصلا بازار فیلم دقیقا همان‌جایی‌ست که باید انرژی و وقت و سرمایه‌ی زیادی برایش گذاشت تا صنعت سینمای یک کشور جان بگیرد، وگرنه حضور در بخش‌های اصلی جشنواره و موفقیت در آن، آن‌قدر تابع شاخص‌های متغیری‌ست که برنامه‌ریزی برای آن خنده‌دار است. و حتما کسانی که مسوولیت سینمای ایران و سازمان‌های سینمایی‌اش را برعهده دارند حواس‌شان به این بخش هست و دیده‌اند که قطر و امارات و ترکیه چه حضور پررنگ و حیرت‌انگیزی در کن امسال داشتند.

باقی داستان‌ها هم... راستش خیلی مهم نیست.

نوروز ۸۹

Fri, 19 Mar 2010 23:59:35 -0700

نامزدهای اسکار ۲۰۱۰

Tue, 02 Feb 2010 10:03:59 -0800

گاردین

او دیگر اینجا زندگی نمی‌کند

Thu, 28 Jan 2010 10:50:40 -0800

سال‌ها بعد، یکی از آدم‌های خوش‌اقبالی که این روزها یارش را پیدا کرده داستان عاشقانه‌ی جذابی خواهد نوشت و آن را با این جمله آغاز خواهد کرد: «در سالِ سیاه به هم رسیدیم...»

پی‌نوشت:
جی‌دی سلینجر درگذشت.

سلینجر درگذشت

Thu, 28 Jan 2010 10:41:12 -0800

دیگر کسی مزاحم آقای نویسنده نمی‌شود.

چند نکته درباره‌ی روزمرگی

Mon, 25 Jan 2010 08:17:33 -0800

حمید امجد

بهمن جلالی درگذشت

Fri, 15 Jan 2010 07:23:04 -0800

مرگ‌های ۸۸ تمامی ندارد؟ | عکس آنلاین

زندگی را در تابه سُرخ کنید

Tue, 12 Jan 2010 08:09:55 -0800

درباره‌ی «جولی و جولیا» | محسن آزرم

آشپزخانه‌ی راز

Sun, 10 Jan 2010 06:55:47 -0800

پویان و سیما به آشپزخانه می‌روند

در رثای دیوید لوین که به سایه رفت

Wed, 30 Dec 2009 23:36:11 -0800

نیویورک تایمز

«روز حسین» رحمانیان اجرا نمی‌شود

Mon, 21 Dec 2009 00:53:03 -0800

به‌خاطر ممیزی | خبر آنلاین

بهترین کتاب‌های دیده نشده‌ی دهه

Thu, 17 Dec 2009 07:19:38 -0800

به انتخاب فعالان ادبی آن‌سوی آب‌ها | گاردین

و مستند

Thu, 17 Dec 2009 03:36:11 -0800

وب‌سایت سینمای مستند

شبی گرم و سبز برای ادبیات ایران

Thu, 17 Dec 2009 03:23:36 -0800

روایت مراسم اعطای جایزه‌ی منتقدان مطبوعات در سنه‌ی ۱۳۸۸ خورشیدی | خوابگرد

آقای قبادی؛ چگونه می‌توانید بخوابید؟

Tue, 15 Dec 2009 22:16:01 -0800

ترنگ عابدیان: بهمن قبادی فیلم من را به سرقت برده است | موسیقی ما

نامزدهای گلدن گلوب ۲۰۱۰

Tue, 15 Dec 2009 10:30:56 -0800

«Up in the Air» با شش نامزدی بیشترین توجه را جلب کرده است | هالیوود ریپورتر

درباره‌ی «عطش»

Tue, 15 Dec 2009 02:25:17 -0800

فیلم تازه‌ی پارک چان‌ووک | علی مصلح

نمی‌فهمم‌ها

Mon, 14 Dec 2009 23:29:38 -0800

یک/ چه خوب که بالاخره یکی دو نفر از عکاس‌های این مملکت خجالت و بی‌انصافی را کنار گذاشتند و نوشتند که هر کسی در هر پُست و مقامی می‌تواند دوربین دست بگیرد و عکاسی کند و بعد آن عکس‌ها را به چاپ برساند و به دیگران نشان بدهد. نمی‌فهمم در کجای این پروسه به حقوق دیگران تعرض می‌شود که تا یک بنده خدایی که پیش از این به‌عنوان عکاس شناخته نمی‌شده، نمایشگاه می‌گذارد آه و ناله و فحش و فضیحت‌ها راه می‌افتد که هنر به فنا رفت و هر کسی برای خودش عکاس شده و این چه اوضاعی‌ست و...
این وسط یک آدم‌های خوشحال‌تری هم پیدا می‌شوند که می‌روند آن بنده خدا را گیر می‌آورند و سوال‌پیچ می‌کنند که چرا رفتی تمام گالری‌های خانه‌ی هنرمندان را گرفته‌ای؟ چرا عکس‌هایت این‌قدر زیادند؟ چرا گران هستند؟ (+ بخوانید) یکی هم نیست به آنها بگوید که گالری‌دار و آن بنده خدا - مثل همه‌ی آدم‌های دیگر - اختیار مال و اموال‌شان را دارند. عکس‌ها یا خوب هستند یا نه، یا با سلیقه‌ی ما جور درمی‌آیند یا نه، باقی حرف‌ها همه‌ش جفنگ است.
به‌طور مشخص درباره‌ی عکس‌های هدیه تهرانی، عکس‌هایش را دوست ندارم اما اگر این همه هزینه کرده برای نمایشگاهش و عکس‌هایش هم - به‌هر دلیلی - فروش می‌رود، نوش جانش.

دو/ احساس می‌کنم بعضی از سینماگران این مملکت معنی مخاطب خاص را نمی‌فهمند. روزهای جشنواره که می‌رسد در هر کوی و برزنی یک خبرنگار پیدا می‌کنند و از اینکه فقط به فکر مخاطب جدی و خاص بوده‌اند حرف می‌زنند، اما وقتی نوبت اکران همین فیلم‌های با مخاطب خاص و جدی می‌رسد فریاد ابتذال در سینما سر می‌دهند و تهدید به آتش‌ زدن نگاتیو در برابر سینما می‌کنند. نمی‌فهمم مگر مخاطب خاص در این مملکت چند نفر است که حضرات انتظار دارند فیلم‌های‌شان به اندازه‌ی تجاری‌ترین فیلم‌ها، سالن و سانس بگیرد. سینمادار و صاحب سینما اگر به فکر دخل و خرجش نباشد که هیچ‌وقت این صنعت روی پای خودش نمی‌ایستد.
همه جای دنیا هم همین بساط است، هیچ‌وقت فیلم وودی آلن به اندازه‌ی فیلم جورج لوکاس فرصت و امکان اکران نمی‌گیرد. فقط آنجا توانسته‌اند مخاطب‌های‌ جدی‌ترشان را پیدا کنند و برای‌شان پاتوغ بسازند. سرمایه‌گذار فیلم وودی آلن هم چون دنبال وام دولتی برای فیلم بعدی‌اش نیست، هیچ‌وقت از این داد و بیدادها راه نمی‌اندازد.

نقش کلیدی ۹۰ در دوسالانه‌ی نهم

Sun, 13 Dec 2009 10:24:27 -0800

امین مویدی | پرشین کارتون

تهرون که می‌گن جای قِشَنگیه

Thu, 12 Nov 2009 10:36:20 -0800

یک/ تهران را دوست دارم، در حد هر آدم سالمی که در هر جای دیگری، زادگاهش را دوست دارد. از قضا شهرِ خوبی هم هست و آدم‌های تقریباً خوبی هم دارد. تنها عیبِ بزرگش این است که مدیرانی داشته و دارد که خودشان را بیشتر از این شهر و مردمش دوست دارند. همین می‌شود که شهر یلخی و بی در و پیکر کِش می‌آید و آپارتمان‌های ریز و درشتش بیشتر می‌شود، بدون اینکه کسی فکر کند در این قوطی کبریت‌ها گلابی پرورش نمی‌دهند، آدم‌ها هستند که زندگی می‌کنند. این آدم‌های مفلوک هم چاره‌ای ندارند که برای وقت‌گذرانی در این شهر سراغ رستوران‌هایش بروند.

دو/ در این سال‌ها دوستان زیادی را دیده‌ام که از فرنگ برای تعطیلات به تهران برگشته‌اند. این بندگانِ خدا اگر توانسته باشند با موفقیت از مهمانی‌های کسل‌کننده‌ی فامیلی در بروند، خلاقانه‌ترین نقشه‌ی فرارشان دیدار با دوستان قدیمی‌ست. این نقشه معمولا یکی دو باری بیشتر جواب نمی‌دهد و خدا نکند که این یارِ از فرنگ برگشته، تعطیلاتش طولانی شود. نتیجه‌ی طبیعی‌اش این‌ست که از رفقای سابق دلگیر شود که دیگر آن آدم‌های گذشته نیستند.

سه/ همیشه حسرت می‌خورم که چرا بلد نیستیم چیزی را که داریم درست عرضه کنیم. هر شهری در هر جای دیگر دنیا پُر است از انواع و اقسام بروشورها و مجله‌های تبلیغاتی که سوراخ و سُنبه‌های شهر را به هزار شکل معرفی کرده‌اند. اما در تهران، در بهترین حالت، باید به صفحه‌ی آخر یکی دو روزنامه‌ای پناه برد که برای پر کردن ستون‌های کناری، خروجی‌های ایسنا را کپی/پیست می‌کنند. رسانه‌های دولتی (و باثبات‌مان) هم که اصلا در این باغ‌ها نیستند.

چهار/ یک ماهی می‌شود که با کمک چند دوستِ نازنین و هم‌فکری تعدادِ زیادی از رفقای روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس، تهرانر را راه انداخته‌ام. قرار است تهرانر کمک کند به وقت‌گذرانی در تهران و منبع قابل اعتمادی باشد از رویدادهایی که در این شهر رخ می‌دهند. همان‌طور که در سایت هم نوشته شده این یک پروژه‌ی کاملا داوطلبانه‌ست، بی هیچ وابستگی به جایی.
طبعاً از هر پیشنهاد و کمکی که تهرانر را به سایت بهتری بدل کند استقبال می‌کنیم.

پی‌نوشت:
پنج/ به نظرم بهترین راه استفاده از سایت که پیشنهادی هم از زیر دست‌تان در نرود، اشتراکِ خبرنامه یا فیدش است. چون عامدانه خواسته‌ام که سایت یک صفحه باشد و آرشیوی نداشته باشد، شبیه به یک تابلوی اعلانات.

سرگرمی

Tue, 03 Nov 2009 00:14:45 -0800

"... ولی، خوب اصولا داستان برای سرگرمی نوشته می‌شود. حتی اگر خیلی هم جدی باشد. «دن کیشوت» هم از این قاعده مستثنا نیست. به نظر من اصل ماجرای نوشتن در واقع سرگرمی است. منتها سرگرمی می‌تواند دلایل و حالت‌های مختلفی داشته باشد. سرگرمی یک آدم به اصطلاح سطح پایین جامعه یک چیز است و سرگرمی یک آدم سطح بالا به فراخور تجربه و بینشی که دارد یک چیز دیگر. ولی به هر حال هر دو سرگرمی است. یعنی اصلا غرض از داستان‌نویسی سرگرمی است. منتها باید دید خود این سرگرمی چیست. یعنی مثلا فرض کنید من «بازمانده‌ی روز» را ترجمه کرده‌ام. خوب، این داستان یک سرگرمی است؛ منتها نوعی از سرگرمی است که به درد طبقه‌ی خاصی می‌خورد. در اصل خود سرگرمی است که تفاوت می‌کند."

[نجف دریابندری در گفت‌وگو با مهدی مظفری ساوجی - انتشارات مروارید]

پراکنده‌ها

Tue, 27 Oct 2009 04:08:15 -0700

یک/ «جدید» روی پیشخوان آمده. همان‌طور که در مطلب قبلی هم نوشتم هادی حیدری در دوره‌ی تازه سردبیر است و تغییرات مثبتی هم در همین شماره انجام داده. من هم چیزکی درباره‌ی Watchmen و کامیک بوکش نوشته‌م و اگر اتفاق عجیبی رخ ندهد قرار است هر شماره چنین مطلبی داشته باشم.
البته هنوز «جدید» با ایده‌آلی که از یک مجله‌ی کامیک در ذهن‌مان است و در ولایاتِ فرنگ می‌بینیم فاصله دارد، اما به دوره‌ی تازه خوش‌بینم.

دو/ «صداها» تنها در مقیاسِ سینمای این سال‌های ایران می‌تواند فیلم قابل قبولی باشد وگرنه همه‌مان می‌دانیم که فیلم، اصل نیست. نسخه‌ی کپی شده‌ای‌ست از نمونه‌های متعددِ هالیوودی. همان‌طور که «تقاطع» اصل نبود.
حتی اگر از این هم با اغماض بگذریم، برای‌م سوال است چرا فیلمی که اسمش صداهاست و حلقه‌ی اتصالی قصه‌هایش همین صداست، وقتی رویا نونهالی به آتیلا پسیانی لگد می‌زند از همان اِفِکتی استفاده کرده که در درگیری کیانیان و پسیانی می‌شنویم؟ احتمالا اگر جمشید هاشم‌پور هم در گوشه‌ای از فیلم به صورت یک پسربچه مُشت می‌زد، کارگردان و صداگذار محترم سراغ همین افکت می‌رفتند. یا مثلا چرا دعوای پسیانی و کیانیان که یکی از کلیدی‌ترین سکانس‌های فیلم است، این‌قدر تصنعی از آب درآمده؟

خودِ فیلم که فیلم مهمی نیست، اینها را برای این نوشتم که خودم یادم نرود فیلمی که در گروه اکران فرهنگی راهی سینماها شده و در قیاس با فیلم‌های روی پرده، یکی از دو فیلمی‌ست که توصیه‌ش می‌کنم، چه‌طور فیلمی‌ست.

سه/ «رویش» تازه را دوست دارم و خوشحالم برای خسرو که نزدیک شده است به ایده‌آل‌هایش در یک مجله‌ی اینترتینمنت. آن مشکلی که با چند پاره بودنِ «نسیم» داشتم، اینجا دیگر نیست و سلیقه‌ی واحدی بر کلیتِ ماجرا حاکم شده. هرقدر سلیقه‌مان در سینما از هم دور است، ذائقه‌ی مطبوعاتی خسرو را دوست دارم. کارش را بلد است.

...

Fri, 23 Oct 2009 00:02:45 -0700

یک ماه پیش که هادی را دیدم چشم‌هایش برق می‌زد از ایده‌هایی که برای دوره‌ی تازه‌ی «جدید» داشت. پریروز که به‌م زنگ زد از صدایش معلوم بود که راضی‌ست و منتظر است مجله روی دکه برود تا با مخاطبش روبه‌رو شود.
حالا که یک روز مانده تا نتایج زحمات یکی دو ماهه و آرزوهای چند ساله‌ش را روی پیشخوان روزنامه‌فروشی‌ها ببیند، خودش نیست. تلخیِ ماجرا فقط همین قسمتش است وگرنه این روزها که دلیل برای خوب بودن زیاد است.

باران

Mon, 05 Oct 2009 12:44:37 -0700

«اگر فیلم‌های من را ببینید متوجه می‌شوید صحنه‌های بارانی نقش مهمی در ارتباط دختر و پسر قصه دارد. من از طرفداران پر و پا قرص باران هستم. فکر می‌کنم باران در زندگی و روی پرده سینما جلوه‌ای زیبا دارد. بنابراین وقتی جاش، فریدا را به ناهار دعوت می‌کند و او می‌گوید هوا بارانی است و جاش با خود چتر می‌آورد، متوجه می‌شوید قرار است اتفاق مهمی بیفتد. اگر آنها در روزی آفتابی همدیگر را می‌دیدند، قضیه صرفاً افلاطونی می‌شد.»

[از گفت‌وگوی تلگراف با وودی آلن درباره‌ی فیلم جدیدش - ترجمه]

سیزدهمین جشن خانه سینما

Fri, 18 Sep 2009 08:23:17 -0700

راس ساعت ۱۰:۳۰ مراسم با دعوت به شام، تمام می‌شود. کارت‌پستال‌های نکوداشت‌های امسال و ویژه‌نامه‌ای که بانی‌فیلم به سفارش خانه سینما منتشر کرده نیز یادگاری امشب است برای مهمانان مراسم.
[گزارش رسمی مراسم و متن کامل نوشته‌ی فرهاد توحیدی]

۱۰:۲۶ - عسگرپور در انتهای سخنان قالیباف می‌گوید که دیروز قرار شد تا سازمان فرهنگی و هنری به هزینه‌های جشن کمکی بکند که با حرف‌های معلم احتمالا منتفی می‌شود!

۱۰:۲۰ - قالیباف از این قدرشناسی سینماگران تشکر می‌کند و می‌گوید سعی می‌کند بیشتر از قبل در خدمت سینمای ایران باشد. می‌گوید که اعتلای سینما یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر در ایران است و با اشاره به حرف‌های معلم، می‌گوید از من در زمینه‌ی نرم‌افزاری انتظاری نداشته باشید. خبر از لایحه‌ای هم می‌دهد که به شورای شهر ارائه شده تا شهرداری هیچ مدیریتی بر مجموعه‌های فرهنگی نداشته باشد و به‌طور کامل به بخش خصوصی منتقل شود. همین‌طور خبر از ساخت بزرگترین سالن سینمایی کشور، با ۵۵۰۰ نفر گنجایش در تپه‌های عباس‌آباد می‌دهد. وعده‌ی سه سال آینده را هم برای افتتاح این مجموعه می‌دهد.

۱۰:۱۷ - معلم می‌گوید از خوبی‌های عسگرپور این‌ست که از مدیران کم‌حرف است و از عسگرپور و قالیباف دعوت می‌کند روی سن بیایند.

۱۰:۱۳ - معلم قبل از درخواست از قالیباف برای روی سن آمدن اشاره می‌کند که نمی‌داند چرا سازمان فرهنگی و هنری شهرداری این‌قدر ضعیف عمل می‌کند و رِندانه می‌گوید شاید کسی گوش ایشان (قالیباف) را کشیده تا به این حوزه - که بودجه‌اش ۴ برابر کل سینمای ایران است - توجه نکند.

۱۰:۱۰ - انتخاب اول برای جایزه‌ی سیف‌الله داد، محمدباقر قالیباف، شهردار تهران است به‌خاطر سینماسازی و کمکی که به اقتصاد سینما کرده است. در کلیپی که کرم‌پور ساخته بود - و چه خوب تدوینش کرده بود - سینماگرها درباره‌ی قالیباف و عملکردش صحبت کردند. حتی کسانی که شنیده می‌شد مخالف این نکوداشت بودند در کلیپ حضور داشتند.

۱۰:۰۱ - از امسال جایزه‌ای به‌نام سیف‌الله داد برای سپاس از کسانی که به سینما خدمت کرده‌اند، به جشن اضافه شده است. کلیپ مربوط به این قسمت پخش می‌شود.

۱۰:۰۰ - معلم متوجه حضور شاهوردی در سالن می‌شود و کنارش می‌نشیند. می‌گوید که شاهوردی توانایی صحبت کردن ندارد اما حرف‌های‌مان را متوجه می‌شود.

۹:۵۸ - در حین پحش موسیقی میان‌برنامه، تقوایی می‌آید کنارِ اصغر شاهوِردی که روی ویلچر نشسته، می‌نشیند و حال و احوال می‌کند. او در «چای تلخ» همکار تقوایی بوده است.

۹:۵۰ - غافلگیری مراسم آن ۱۰ دقیقه‌ای‌ست که از «چای تلخ» پخش می‌شود. مرتضی احمدی انتخاب خیلی خوبی‌ست برای نقش‌اش.
عسگرپور بعد از نمایش فیلم روی سن می‌رود و می‌گوید چند سال پیش خیلی سعی کرده تا ساختِ فیلم ادامه پیدا کند اما موفق نشده است. از وزیر فرهنگ و ارشاد و شهردار تهران (که در سالن هستند) درخواست می‌کند کمک کنند تا این فیلم تکمیل شود.
تا ببینیم حضرات مسوول چه می‌کنند.

۹:۳۸ - کلیپی از «چای تلخ» (فیلم ناتمام‌ِ تقوایی) پخش می‌شود.

۹:۳۳ - کیمیایی می‌گوید که ۱۱ ماه است منتظر یک خبر از فارابی برای ساخت یک فیلم است، اما چون اخلاقش با ناصر فرق می‌کند، فیلمش را به‌هر حال می‌سازد. تقوایی هم می‌گوید بالاخره یک روز درباره‌ی اینکه چرا فیلم نمی‌سازد یا کم می‌سازد، حرف می‌زند. می‌گوید ایرانی‌ها در دو مورد خیلی اغراق می‌کنند؛ کسی که دوستش دارند و کسی که دوستش ندارند. می‌گوید درباره‌ی واژه‌ی هنرمند هم زیادی اغراق می‌کنیم و به‌راحتی به هرکسی هنرمند می‌گوییم.

۹:۳۰ - معلم از کیمیایی دعوت می‌کند تا روی سن بیاید و درباره‌ی تقوایی حرف بزند.

۹:۲۶ - بیضایی در کلیپ نکوداشت تقوایی می‌گوید که کاش در سرزمینی زندگی می‌کردیم که او می‌توانست فیلم دلخواهش را بسازد. خود تقوایی هم می‌گوید که افتخارش است ۶۸ سال مثل یک آدم اضافی در این سرزمین کهن زندگی کرده است. کلیپ را مرجان اشرفی‌زاده ساخته بود.

۹:۱۳ - نیکو خردمند به آرامی روی سن می‌رود و تمامیِ مهمانان ایستاده او را تشویق می‌کنند. می‌گوید که دلش می‌خواسته بتواند زیاد صحبت کند اما توانایی‌اش را ندارد و عذرخواهی می‌کند. آن‌قدر رنجور است که حتی تندیس را هم نمی‌تواند نگه دارد.

۹:۰۹ - کلیپ نکوداشت نیکو خردمند تمام می‌شود. علی معلم از رویا تیموریان دعوت می‌کند تا درباره‌ی او حرف بزند. کلیپ را که بسیار معمولی بود، مجید برزگر ساخته بود.

۸:۵۶ - تومانیان از هیات مدیره‌ی خانه سینما و همکارانش در عالم سینما تشکر می‌کند و می‌گوید افتخارش است که هم‌زمان با ناصر تقوایی و نیکو خردمند از او تقدیر می‌شود.
تندیس خانه سینما به تومانیان اهدا می‌شود.

۸:۵۴ - علی معلم می‌گوید که از وقتی یادش می‌آید در تیتراژ فیلم‌ها نام تومانیان می‌آمده است. از هارون یشایایی (تهیه‌کننده) دعوت می‌کند تا روی سن بیاید و درباره‌ی تومانیان حرف بزند.

۸:۴۴ - اولین کلیپ تقدیر امشب پخش می‌شود. درباره‌ی دیگران تومانیان است که در بخش‌ لابراتوار از قدیمی‌های سینماست. کلیپ را مجید برزگر ساخته است.

۸:۴۲ - گزارش توحیدی تمام شد. از میزان تشویق‌های جمع معلوم است چه‌قدر مفرح بوده.

۸:۳۳ - متن سخنرانی توحیدی (گزارش دبیر جشن) معرکه است. گزارش‌گونه‌ای‌ست به زبان اداری که دبیر جشن گم شده و خبری از وی نیست! راوی می‌گوید که از دبیر جشن تنها یک دفترچه‌ی خاطرات باقی مانده و کشفیاتش از دفتر را به سمع حضار می‌رساند.

۸:۳۱ - علی معلم یادی از نادر ابراهیمی می‌کند و در سالن می‌چرخد و رفته است سر میز عسگرپور و وزیر جدید ارشاد و فرهاد توحیدی. از توحیدی دعوت می‌کند که نخستین سخنران رسمی مراسم باشد.

۸:۲۶ - کلیپ دوم مراسم از برنامه‌ی ۲۳ و ۲۴ شهریور امسال است که به رایگان فیلم‌های برگزیده‌ی چند سال گذشته‌ی سینمای ایران را در سینماها نمایش دادند. تا جایی که می‌دانم استقبال مردم بسیار خوب بوده و احتمالا در طول سال تکرار خواهد شد.

۸:۲۱ - داود رشیدی، مسعود کیمیایی، محمدعلی نجفی، امیر اثباتی، مرتضی شایسته، کامران قدکچیان، مرتضی رزاق‌کریمی، محمدرضا سکوت، محمدرضا شرف‌الدین، نظام‌الدین کیایی، داود میرباقری، آیدین آغداشلو، محمد خزایی و شهرام مکری هم رویت شدند. دیدم سه نفری که قرار است ازشان تقدیر شود، عکس‌هایی که ازشان در ورودی سالن قرار گرفته را به یادبود امضا کرده‌اند.

۸:۱۳ - خدای‌شان بیامرزد. کلیپ را کرم‌پور ساخته بود. معلم از بابک بیات هم یاد می‌کند و می‌گوید که نوازنده‌ی پیانوی جشن امشب بامداد بیات، پسرش، است.

۸:۰۷ - اولین کلیپ مراسم که یادی از درگذشتگان سال گذشته‌ی سینمای ایران است پخش می‌شود. ایده و اجرای خوبی دارد.

۸:۰۵ - ناصر تقوایی (که قرار است ازش تقدیر شود)، محمد رحمانیان، مهتاب نصیرپور، حبیب رضایی، مسعود رایگان، رویا تیموریان، سامان مقدم، مریم کاویانی، ایرج رامین‌فر، منوچهر محمدی، هوشنگ گلمکانی، رضا میرکریمی، احمد طالبی‌نژاد، محمدعلی سجادی و دکتر محمد سریر از مهمان‌هایی هستند که تا الان دیده‌ام آمده‌اند.

۸:۰۳ - علی معلم (مجری مراسم) شروع به صحبت کرد.

۸:۰۰ - راس ساعت، مراسم با پخش سرود ملی آغاز شد.

۷:۵۳ - فرهاد توحیدی (دبیر جشن) در سالن چرخ می‌زند و سر میزها می‌رود و به مهمانان خوش‌آمد می‌گوید. بسیار انسان دوست‌داشتنی و عزیزی‌ست این فرهاد خان توحیدی.

۷:۵۰ - نیکو خردمند عصا به‌دست و آهسته وارد سالن شد. یکی از برنامه‌های نکوداشت امسال برای اوست که انتخاب به‌جایی‌ست.

۷:۳۲ - اذان تمام شد و دوستان به امر شکم‌چرانی می‌پردازند. خوبیِ ماجرا این‌ست که مراسم واقعا شبیه مهمانی‌ست و ربطی به نمونه‌های رسمی‌اش ندارد. این بار شبیه به گولدن گلاب شده است تا اسکار. وقت زیادی برای پذیرایی تلف نمی‌شود.

۷:۲۰ - سالن دارد پر می‌شود و آرام آرام چهره‌های آشنا سر و کله‌شان پیدا می‌شود.

۷:۰۶ - هنوز از مهمان‌ها خبری نیست و در بهترین حالت فکر کنم خودِ مراسم حدود ۸:۳۰-۹، بعد از افطار، شروع شود. فعلا بهتر است دنبال یک جای خوب برای نشستن - که وایرلس پوشش بدهد - و پریز برق برای شارژ کردن این مک‌بوک بی‌نوا باشم.

۶:۵۸ - طراحی سِن را دوست ندارم اما قرار است نشان‌دهنده‌ی نگاتیو باشد. مهدی کرم‌پور کارگردان جشن است و با دستیارانش کلیپ‌ها و پرده‌ی نمایش را چک می‌کنند.

۶:۵۳ - هتل استقلالم. تا نیم ساعت دیگر سیزدهمین جشن خانه سینما شروع می‌شود و اگر اتفاق عجیب و غریبی رخ ندهد، می‌خواهم مراسم را بلاگم.

پراکنده‌ها

Tue, 08 Sep 2009 13:50:14 -0700

یک/ تماشای «هِلوِتیکا» را به‌شدت توصیه می‌کنم. مخصوصا اگر سرتان برای تایپوگرافی و گرافیک درد می‌کند. موضوعِ فیلم از عنوانش پیداست؛ مستندی درباره‌ی فونت معروفِ Helvetica. اما مثل همه‌ی فیلم‌های خوب، این مستند هم در حد پیرنگ اصلی قصه‌ش باقی نمی‌ماند و تبدیل می‌شود به ستایش‌نامه‌ای درباره‌ی هنر مدرن و گرافیک. و به‌طور ویژه می‌شود احترام سازنده‌ش به دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی و جنبش‌های هنری آن سال‌ها را حس کرد که عجب دوران مهم و تاثیرگذاری بوده‌اند در هنر مدرن.
هر چه بیشتر درباره‌ی آن سال‌ها می‌خوانم و می‌شنوم و از آثار آن دوره می‌بینم، بیشتر شیفته‌ی آن دوره‌ی زمانیِ غرب می‌شوم. چه آدم‌های خوش‌شانسی - و البته لایقی - بوده‌اند هنرمندان آن سال‌های اروپا و آمریکا.

دو/ «Smart People» حالا دیگر فیلمِ جدیدی به حساب نمی‌آید اما چون سر و صدای زیادی به پا نکرد، خودم هم تا همین چند هفته پیش ندیده بودمش. و الان چه وقت خوبی‌ست برای دیدنش که هنوز فیلم‌های حسابی امسال سر نرسیده‌اند و وسط بلاک‌باسترها و کمدی‌رمانتیک‌های تابستانی، چیز دندان‌گیری یافت نمی‌شود.
فیلم از دسته‌ی مستقل‌های هالیوودی‌ست که نمونه‌ی درخشان‌شان Little Miss Sunshine است و به‌واسطه‌ی حضور اِلِن پیج می‌شود با Juno هم مقایسه شود. به‌طور مشخص نسبت به هر دوتای‌شان هم فیلم ضعیف‌تری‌ست و ستایش‌های کمتری نصیب‌اش شده است اما دیدنش را توصیه می‌کنم. مفرح ذات است.

سه/ این مطلب نوشته شد برای اینکه چشم‌تان به جمال طراحی جدید اینجا روشن شود و نگارنده یادش نرود زمانی وبلاگی داشته است که به‌روز می‌شده است.

خانه‌ی خلوت

Sun, 23 Aug 2009 09:16:46 -0700

واکنش‌هایی که پس از بیانیه‌ی جمعی از کاریکاتوریست‌ها مبنی بر شرکت نکردن‌شان در دوسالانه‌ی نهم رخ داد، فارغ از برداشت‌های سیاسی و اجتماعی آن، یک نکته‌ی مهم در خود داشت و آن هم مرزبندیِ میانِ اکثریت فعالان این حوزه با تنها نهاد شبهِ صنفی‌شان، خانه کاریکاتور، بود. نکته این‌جاست که در غیاب صنفِ کاریکاتوریست‌ها، چرا خانه کاریکاتور نتوانسته است در عمر ۱۲-۱۳ ساله‌ی خود به کارکردی فراتر از یک گالری و آموزشگاه دست یابد. و چرا در این شرایط، باید چنین فاصله‌ی بعیدی میان دو طیف باشد. شاید قیاس این نهاد با دیگر نهاد مشابه‌ش کمکی برای پیدا کردن پاسخ این سوال بکند.

خانه سینما نهادی‌ست مرکب از اصناف فعال در حوزه‌ی سینما که مثل هر نهادِ صنفی دیگری، با هدف حفظ منافع گروهی شکل گرفته است. همین مسیرِ از پایین به بالا در شکل‌گیری این نهاد در کنار هوشمندی مدیران خانه سینما در جدا کردنِ دخل و خرج‌شان از سازمان‌های دولتی، باعث شده است این مجموعه‌ی صنفی، بدل شود به مهم‌ترین نهاد سینمایی در خارج از قلمروی دولت. از طرفی این نگاه مدیریتی در خانه سینما موجب شده است در طی سالیان گذشته، مدیران دولتی نیز اعتمادشان به این نهاد بیشتر شده و اختیارات خود را به‌تدریج به این سازمان منتقل کنند. به این دلیل ساده و منطقی که فعالان هر حوزه، خیر و صلاح خود را بهتر از هر کس دیگری می‌دانند و می‌شناسند.

اما خانه کاریکاتور مسیری کاملا برعکس طی کرده است. حیات خود را وامدار یک نهاد دولتی (سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران) است و بودجه‌ش هم طبعا از همین مسیر تامین می‌شود. از طرف دیگر مدیریتِ این نهاد، نظارتِ روشن و مستمری را بالای سر خود نمی‌بیند، در حالی‌که هیات مدیره و مدیرعامل خانه سینما هر دو سال یک‌بار توسط مجمع عمومی انتخاب می‌شود و باید پاسخگوی آنها باشند. حتی تلاشِ مدیران پیشین سازمان فرهنگی و هنری برای تشکیل هیات امنای خانه کاریکاتور، پس از حدود یک‌سال تشکیل جلسات این هیات، به فراموشی سپرده می‌شود. در چنین شرایطی بدیهی‌ست که نظامِ ارزش‌گذاری صحیحی برای فعالیت مدیر یک مجموعه یافت نمی‌شود و نهاد مذکور به‌واسطه‌ی اینکه قدرت‌گرفته از اجزای خود نیست، پاسخگوی مطالبات آنها نیز نخواهد بود.

با این وصف می‌توان به‌سادگی دریافت که چرا کاریکاتوریست‌های ایرانی جزو معدود شاغلانی هستند که هنوز صنفی برای پیگیری منافع و دفاع از حقوق خود ندارند. علاوه بر این می‌توان به پاسخ سوال ابتدایی هم رسید که چرا میان فعال‌ترین کاریکاتوریست‌های ایرانی و تنها نهاد رسمی که نام این صنف را بر خود دارد، چنین فاصله‌ای شکل می‌گیرد. و چرا در این سال‌ها مدیریتِ بدون تغییر این نهاد نتوانسته است مجموعه‌ی تحت نظارت خود را به سطحی بالاتر از یک گالری و آموزشگاه متوسط ارتقا دهد؟
حرفِ این نوشته این نیست که چرا یک گروه با گروهِ دیگر بر سرِ عملی اختلاف نظر دارند، پرسش این‌ست که چرا خانه کاریکاتور نتوانسته است بدل به نهادی شود که فعالان این حوزه در آن جمع شوند و خیر و صلاح خود را به بحث بگذارند. اصلا چرا این نهاد باید خودش یک طرف دعوا باشد؟

The Sad Case of David Fincher

Thu, 23 Apr 2009 05:52:52 -0700

The sad thing about The Curious Case of Benjamin Button is its director, David Fincher. I like the movie but when it comes from Fincher I expect to see more than a good film.
It's the sad part, I don't see that Fincher who made Se7en and Fight Club in recent years. He has changed to an ordinary director, someone like Ron Howard or Peter Weir.

10 Days in Iran

Thu, 12 Mar 2009 11:29:24 -0700

The most amazing thing I've ever done in my short life was being with the delegation of Academy of Motion Picture Arts and Sciences in Iran as their guide and interpreter. [+related article]
The president of Academy, Sid Ganis, the ex-president of Academy and the legendary writer, Frank Pireson, three-time Oscar nominee, Annette Bening, the head of Universal Pictures for ten years, Tom Pollock, the famous independent producer, Bill Horberg, five-time Emmy winner, Alfre Woodard, the Oscar nominee writer and director, Phil Robinson, the Oscar-nominee documentary filmmaker, James Longley and the director of exhibitions and special events for the Academy, Ellen Harrington came to Iran and had several meetings and seminars with the Iranian moviemakers.

As a film critic and a journalist, it was a great opportunity for me to meet these great people from the other side of the world. But I really didn't expect to meet such friendly and lovely artists like them. 10 days living with them, brought me a new vision of life & art. All of them were so warm and respectful to us and now I have 9 great friends in the United States who are the most amazing people I've ever met.

After about 3 months working on this project, I'm not tired at all. I'm so excited of having known them.

Update: [Sid Ganis & Annette Bening talk about their trip to Iran | Hollywood Reporter]

Mad Men

Fri, 30 Jan 2009 12:39:45 -0800

In recent years American tv shows have been so popular in Iran. Friends, Lost, 24, Prison Break and Heroes are the most successful ones which you can easily find full series of them all over the Persian web-space. But Mad Men hasn't been a popular one yet, and I guess it'll be more famous here in coming years. I like the atmosphere of the show - set in 1960s New York, stories of a group of men who work in an advertising agency - and the characters. Of course the 1st season didn't make me a fan, but watching season 2 - which finished today - was a exciting experience. Both of seasons have been awarded in Golden Globes as the best drama show, and no doubt it'll be more seasons coming.
So if you're looking for a good tv show and interested in Kennedy/Nixon's age, I strongly recommend you to watch Mad Men.

My favorite characters are Don, his wife and Joan. And I really hate Peggy and Campbell!

Vicky or Cristina?

Sat, 10 Jan 2009 03:48:36 -0800

As a big fan of Woody Allen, I believe that Vicky Cristina Barcelona is one of his best movies. Specially after he changed his way of movie-making since Melinda&Melinda and Match Point. He is the best of telling stories about people and relationships and his movies' characters are real. They think and act like ordinary people and this makes Allen's works more important than the others'.

Vicky... is about our ambition to have different relationships. There's a fact that nobody is satisfied of what he/she has, all of us like to have something we don't have. In relationships, it happens a lot. When you're with someone, you always think about other possibilities, and depends on your manner, it can make you a successful person in romance-relations or not. In the movie, Cristina is so curious and likes to experience different and new situations, but Vicky is totally opposite of her best friend. She is engaged to marry her fiance, who seems to be a ideal match. But in their summer trip to Spain, they meet a painter who ask both of them to date. Cristina likes the idea but Vicky doesn't...

I don't want to retell the story, you should watch it if you haven't yet, but the most important part of the movie is its end, while Vicky and Cristina are going back to NY, Vicky is with his man and with a fear of her marriage's future, but Cristina is looking for new men... but she stays alone at the end.
There's no way to say which one is better.

Cho's Manifesto

Tue, 30 Dec 2008 06:50:54 -0800

Besides my interests in Mohammad Rahmanian's plays, I admire his courage for experiencing new ways. His latest play, named Cho's Manifesto, is a good sample for his curiosity of new experiences. The play is about Virginia Tech massacre, and tells the story of some actors who try to retell the massacre.
In my opinion it's not one of Rahmanian's top works, although it has some brilliant moments, but the whole play is not great. Maybe it's because of the language - all the dialogues are in English - or the actors - who are not as well as I expected - but the whole idea, which is coming from our traditional plays named Ta'zieh, worth to see it. So if you're in Tehran, I recommend you not to miss this play.

Yes, They can!

Tue, 04 Nov 2008 22:48:47 -0800

Wow! At least Obama won the United States' presidential election and now he's the 'Mr. President'. It just reminded me Iran's 1997 election, and the day Mr. Khatami was elected as the first reformist president of Iran. Women and youth people were the major supporters of Khatami, just like Obama. Those days were full of hope and change - which I don't hope to experience again here in coming years - but now, the Americans are feeling all the same feelings.

P.S. It's wonderful! Most of Iranian bloggers are so happy because of Obama's win. I don't know if this will change America-Iran relationships, but most of recent posts posted in Persian blogsphere are full of wows and congrats!
It's not usual at all! I feel so good of that.

P.P.S. What a small world we live in! I have a British/Iranian friend who told me today's election reminded her Tony Blainr's victory in 1997.

Canaan, The City of Dreams

Tue, 28 Oct 2008 11:28:53 -0700

'Canaan' tells the story of a woman whose life seems to be boring and unendurable to her. She lives with her husband, who is about 10-15 years older than her, and with no kid. Also they are wealthy and live in a building in north of Tehran. But the problem is not her husband or anything from their relationship, the problem comes from inside her... she wants to be free. And in a scene of the movie, Mina (the woman) tells her husband sometimes she doesn't like to wake up at morning and says hi to another man (any man).

But this plot is not the reason I'm recommending you to watch Canaan, I want to talk about the way director has chosen to tell the story. Mani Haghighi (director) doesn't like to give lots of information on the main characters, and he prefers to inform you about their history during the story. Mina and her husband, have a close friend named Ali, who seems to have had a relationship with Mina before their marriage, but the story is not clear about that. We get that during a conversation which Ali is talking about a girl who left him to marry with an older guy, and this changed his life. But the movie is clear about Mina's ambition to Ali's lifestyle, who is poor, but hasn't changed during these years. In a scene at the beginning of the movie, she goes to Ali's home - when he is not there - and calms down for a while by walking in there.

And the end of movie is the best part of it in my opinion, because there's no ending in fact! Mina decides to stay with her husband, but he asks her to think more on this. The way she has decided not to leave him, is not that it should be. In fact the story is not about a couple's relationship, it's about our dreams, ambitions and the lifestyle we choose. There's nobody in the world who likes the way he/she lives and all of us are dreaming for lives we could have... Canaan is talking about this and there's no ending for this story.

P.S. The movie's title refers to an ancient city named Canaan.
P.P.S. Canaan is based on a short story by Alice Munro.

Golshifteh Farahani's new life

Thu, 09 Oct 2008 02:53:08 -0700

Golshifteh Farahanis' appearance on 'Body of Lies' has been the hottest topic of Persian cyberspace. Last year, I heard she's gone to Hollywood to play a role in a movie with Leonardo DiCaprio, but it remained confidential and nobody spoke officially on this. Just journalists was aware of this. But last month, the movie's data was completed on IMDB and Golshifteh's name was added to the cast. Since then it's been the most important topic of our cultural space... Golshifteh has talked more on this in her latest interview.

But now, she has appeared at the movie's premiere without hijab and this has made sort of crisis for some people! In my opinion it's her own decision to have hijab or not, which is not illegal outside of Iran, but I guess she won't be allowed to play in an Iranian movie in coming years. Golshifteh has made her decision to continue acting outside of Iran and I'm so happy for her. She's so talented and can be the first Iranian super-star in Hollywood.

P.S. The only thing that concerns me is the fate of Golshifteh's last movie in Iran, a movie named "About Elli..." by Asghar Farhadi. Maybe it changes everything and the movie never gets the permission to be released. I hope it never happens.

P.S. +2 'The Fish fall in Love' is one of my favorite Iranian movies which I had reviewed 3 years ago. Golshifteh played a supporting role in the movie.

Exciting Life!

Thu, 25 Sep 2008 01:12:19 -0700

Before buying my MacBook, I bought a Samsung LCD and home theater system.
The home theater system has Bluetooth ability and I hadn't tested it until 10 minutes ago, but now I'm playing an Audio CD on iTunes and hearing it through my home theater's speakers.

Life is getting exciting everyday! And of course my home is ready for your movie premiers and parties!

Flashing ads!

Sat, 13 Sep 2008 07:42:47 -0700

I know it would be called 'sexist' or 'abusing woman's body' or whatever, but I saw these funny pictures of tourism advertising. I strongly call it 'creative' instead of anything else.
You know, as a guy in love with advertisements and graphics, I just can adore the idea. And feel so pity for my country's tourism adverts...

The archive of IRIB...

Tue, 02 Sep 2008 11:34:52 -0700

I don't know what the wrong is with IRIB's archives, but most of the movies and pictures coming from there, are different from their original version in quality and image colors. I guess there is not an awareness of the value of archive in IRIB (Iran's broadcasting company).
Last night I was watching a popular TV show in Iran on football - which is named "90" - and it was showing an old match between Iran and Arabia in 1996, but the image was in black&white and full of noises. The reporter's voice was like a guy speaking through a phone from other side of the world. And it was just a video coming from 1996, 12 years ago.

You know, in a country like Iran which no private TV and radio stations are allowed, IRIB has the greatest archive of images and videos. But it seems this company's archive department is not aware of its duty. And I guess it's impossible for anybody outside of IRIB to reach the archive files. The worst part is this.

Note. BBC gave the public full access to its programme archive couple years ago.

P.S. I wrote the same post in my Persian weblog and I received some interesting comments about IRIB's archives. So if you're looking for more read them.

And the City...

Thu, 07 Aug 2008 14:29:40 -0700

In recent weeks I’ve been busy with the Sex and the City tv series. I’m watching it on dvd and now I’m at the middle of season 5.

At first, the most interesting thing on this tv hit, is New York. This city is a different one. Anytime I talk about New York - the city I’ve never been but I’m in love with it - I remind a phrase by Paul Auster who said, “A New Yorker is not an American!”
Anyway, I like to see stories in NY, like Friends. Besides, the stories about relationships, not sex, is the main reason that attracts me - and I guess, everyone. The 4 main characters are different from each other and they experience different situations. My favorite one is Samantha, not because of sex scenes that she’s expert on it, just because she knows what she wants. She knows her own desires and interests and does not waste her time on what she doesn’t like. But Charlotte can makes me angry in a minute! She thinks and lives traditionally and conservatively.

And the way Carrie tells the stories, has made them more attractive. I’m waiting to get Sex and the City’s movie to watch. I hope to see a good movie, and not a boring one like most of the films based on tv series.

hello mac!

Sat, 02 Aug 2008 13:46:51 -0700

It's my first post using my macbook! you know, I always been a PC user and had never been in a new world named Mac! but I thought it's a good time to leave alone that awful Windows, and wall in an interesting world. right now I have a problem with my internet connection and use my desktop to connect the net, I guess I should buy a wireless modem for my macbook, also I haven't Mac version of my favorite softwares, like Photoshop, firefox and its lovely extensions, and an useful package like Office for Mac. Anyway, I'm happy to be in a new world, maybe a little hard at first, but it's going to be lovely and memorable! I'm sure!

p.s. I forgot to tell my big problem is using persian fonts in Mac, specially in photoshop and flash.

Knockin' On Heavens Door

Mon, 17 Dec 2007 06:36:44 -0800

Sonata for a Good Man

Wed, 05 Dec 2007 10:40:50 -0800

‘The Lives of Others’ tells a story of a secret policeman and a playwright in East Germany, in 1980s. The policeman has been ordered to spy on the writer and reports his daily life. He began on spying and does it every day and night, but during this job he becomes interested in the writer and tries to save his life by reporting false events.

The beginning minutes of the movie – which was honored as the best foreign language movie at this year’s Academy Awards (Oscar) – portraits a serious intelligence service officer who believes in his job and duty, with no emotions and respect to humanity. So choosing him as the devil part of the story is the easiest thing you can do in the first 10 minutes. Specially when he sleeps with a prostitute and asks her to stay more beside him, nobody will feel sorrow for the police officer. But you will blame yourself for this at the end of the story! The policeman shows his real nature during the movie.

The story is so sad; thinking about the lives of people that are being wasted by some dictators is so annoying and watching a woman who sleeps with a government to protect her man, is not an interesting thing. But the hope and honesty you find in the main characters make you happy. When at the end of the movie, a colleague tells to the policeman about the Berlin’s Wall fall, and he leaves his job and goes out, you can feel how much he is happy. You can feel he has been freed. Even if you’ve known that a lot of lives have been murdered during those years.

At the first half of the movie, the writer plays a song for his friend who has hanged himself. After that he says to his girlfriend, “Can someone who's listened to this music, really listened, still be a bad person?”
And we know that there’s a police officer who has really listened to this music.

The love of your life

Fri, 30 Nov 2007 07:30:17 -0800

They say when you meet the love of your life, time stops.
And that's true.
What they don't tell you is that once time starts again...
it moves extra fast to catch up.

[Big Fish]

The Secrets of the Cursed Valley

Fri, 24 Mar 2006 06:35:32 -0800

The Legend Of Zorro

Thu, 22 Dec 2005 13:18:18 -0800

Wallace and Grommit: The Curse of the Were-Rabbit

Sat, 12 Nov 2005 01:50:11 -0800

Chocolate Lovers

Tue, 09 Aug 2005 01:18:05 -0700

Iranian Cinema

Mon, 25 Jul 2005 12:36:31 -0700

Dead and alive assassin's society

Sat, 28 May 2005 06:01:34 -0700

To Kill a Mocking Bird

Tue, 19 Apr 2005 09:41:40 -0700

Hey, Frank, where the hell are you?

Wed, 13 Apr 2005 09:35:16 -0700

Some like it hot

Thu, 17 Mar 2005 07:58:19 -0800

A fish, a big one

Thu, 17 Mar 2005 07:54:28 -0800

I met your daddy last night, Ayda! -1

Thu, 10 Feb 2005 06:12:12 -0800

I met your daddy last night, Ayda! -2

Thu, 10 Feb 2005 05:17:48 -0800

His Toys

Sun, 06 Feb 2005 04:24:21 -0800

Once upon a time; Football

Thu, 03 Feb 2005 10:00:07 -0800