فیلم که شروع شده و توضیحات مهرجویی رو در سکانس مستند گونه‌ی ابتدای فیلم که دیدم، خیلی خوشحال شدم که یک کارگردان بزرگ تصمیم گرفته با فیلمش، کمکی کند به بازسازی (یا شاید هم ساختن) بخش مهمی از فرهنگ، یعنی احترام به طبیعت و رعایت نظافت شهری. حداقل، این برداشت من بود از اون یکی دو دقیقه‎ی اول فیلم.

مشکل من اما از همان دقایق اول فیلم شروع شد و معرفی شخصیت‌ها. میترا حجار در نقش یک معلم سرخانه که دارد روش صحیح تلفظ کردن th رو به پسر نوجوانی یاد میدهد که مدتی را  در نروژ گذرانده، اما بعداً به خاطر مشکلات تنفسی  ، به همراه پدرش، که یک عکاس اجتماعی است، مادرش را که در نروژ درس میخواند ترک میکند و به ایران برمیگردد. بعد هم پدر خانواده که حامد بهداد نقشش را بازی میکند با شمایل گل‌آلود (یا گه‌آلود) وارد خانه میشود و همه جا را به گند میکشد که بگوید داشته با فاضلاب یا چیزی شبیه به این کار میکرده تا مجموعه‌ای از دیالوگ‌های کلیشه‌ای و بی‌بو و در راستای  شخصیت‎پردازی فیلم، دقایق اولیه آن را پر کرده باشند. بعد هم به لطف کتاب «فنگ‌شویی» که خانوم معلم در خانه‌، به دلیلی نامعلوم با خودش آورده و جا گذاشته، آقای پدر متحول میشود و خانه را گردگیری و تمیزکاری میکند. البته نقش آموزش اصول فنگ‌شویی را بعداً خود خانم معلم برعهده میگیرد تا با عوض کردن دکوراسیون،  قدمی در راه خوشحال کردن هرچه بیشتر خانواده‌ی آقای آبان برداشته باشد.

تا همینجای کار به اندازه‌ی کافی از شخصیت‌پردازی اسفناک و از بازیهای بد و کلیشه‌ای بازیگران اصلی و فرعی شگفت‌زده شده بودم، اما فکر نمیکردم که باقی فیلم تحت تاثیر یک فیلمنامه‌ پر ایراد و  سطح پایین به یک اثر غیرقابل تحمل تبدیل شود. از جمله‌ی مهمترین این مشکلات، رابطه‌ی غیرخطی و غیرقابل درک زن و شوهر آبان بود که هر سکانس از فیلم را بدون ذره‌ای ارتباط به سکانس قبلی شروع میکردند. اینکه تنش غیرقابل مهار یکی از این دو شخصیت، بدون کوچکترین توضیحی، جای خود را به نمایش علاقه و دوستی بدهد، از آن اتفاقاتی است که حتی در سینمای مبتذل ایرانی هم دیده نمیشود.  غیر از این، خانم معلم در زندگی پدر و پسر، نقشی بسیار پر ابهام را ایفا میکند و دیالوگ پایانی او و مادر خانواده، همه‌ی تصورات و حدسهای منطقی تماشاگران را نقش بر آب میکند. در واقع در جایی که دنبال کردن کلیشه، تنها راه نجات فیلم به نظر میرسد، کارگردان باز هم همه را با روایت متفاوتش شگفت زده میکند تا پازل بدترین فیلمش را تکمیل کند.

این چند پاراگراف رو یک ماه پیش نوشتم و فرصت نکردم که پست رو منتشر کنم. بنابراین به همین مقدار نقد از فیلم آخر مهرجویی کفایت میکنم و تصمیم برای تماشای این فیلم رو به عهده ی شما میگذارم.

از اونجایی که دنیای تکلونوژی امروزه، کسی دیگر نمیپرسد که صاحاب یه وبلاگ یا صفحه ف.ب زنده است یا مرده، فکر کردم خودم اعلام کنم که هنوز میتپیم (فتح به ت) و یکی دو قطعه موسیقی هم معرفی کنیم که بروید نیوش جان بکنید بیاین!

اگر بصورت جدی اهل موسیقی راک باشید احتمالاً نام گروه موسیقی BigBang به گوشتان خورده باشد. اگر هم اهلش نباشید، باز هم احتمال اینکه یکی دو آهنگ از این گروه قدیمی را شنیده باشید. BigBang با اولین آلبوم‌شان در سال 1995، چارت فروش کشور متبوعشان یعنی نروژ را تکان شدیدی دادند که تا سال‌ها آنها را در جریان اصلی موسیقی نروژ  نگاه داشت و کنسرت‌های متفاوت آنها نیز باعث شد که عنوان بهترین گروه موسیقی لایو نروژی را به دست آورند. قطعات Girl in Oslo و Wild Bird و To the Mountain از معروفترین آثار بیگ‌بنگ هستند.

از بین ترانه‌های جدیدتر این گروه، شاید Cigarette را از آلبوم آخر آنها شنیده باشید. این قطعه را از اینجا گوش کنید. در کنار این قطعه، گروه بیگ‌‎بنگ، یکی دو قطعه‌ی شنیدنی دیگر را هم در آلبوم آخرشان قرار داده‌اند که یکی از آنها اجرای مشترکی‌ست با Lissie، خواننده‌ی فولک راک آمریکایی که درباره‌اش قبلاً به اندازه‌ی کافی صحبت کرده‌ام! اجرای زنده‌ی این اثر را می‌توانید از اینجا دانلود کنید یا از این لینک روی یوتیوب ببینید.

در این شلوغی دعوا برای رشته‌های مهم‌تر، امروز به تماشای کاندیداهای بهترین فیلم‌ کوتاه (غیر انیمیشن) رفتیم. چهار فیلم از مجموع پنج نامزد کسب این عنوان را به علاوه‌ی یک فیلم کوتاه سوئدی نمایش دادند. Tuba Atlanctic از نروژ، Raju از آلمان، Time Freak از آمریکا و Pentecost از ایرلند به همراه Små Barn, Stora Ord از سوئد فیلم‌هایی بودند که تماشا کردیم. از این آخری که بگذریم، چهار فیلم دیگر، آثاری کاملاً متفاوت از یکدیگر هستند که خیلی سخت بشود با هم مقایسه‌شان کرد.

Tuba Atlantic فیلم 25 دقیقه‌ایست که داستان پیرمرد کج‌خلقی را روایت میکند که به گفته‌ی پزشکش، فقط 6 روز با مرگ فاصله دارد. او که 30 سال است رابطه‌اش را با برادرش قطع کرده، تصمیم می‌گیرد که او را ببخشد و تلاش میکند تا راهی برای ارتباط با او در آنسوی اقیانوس اطلس پیدا کند. در این راه، دختری جوان مدت همراه پیرمرد می‌شود تا روزهای آخر زندگی‌ش را با او بگذراند.
درام، وجهه‌ی غالب داستان فیلم است، با وجود این، Tuba Atlantic سرشار از موقعیت‌ها و دیالوگ‌های طنزآلود است که به نظر میرسد مهمترین حربه‌ی کارگردان برای فرار کردن از ریتم کند فیلم باشد. فیلمی با حال و هوای سورئال که تماشاگر را از همان ابتدا از پرسیدن سوال‌هایی مثل “چنین چیزی چطور ممکن است؟” بر حذر میدارد. فیلم، از نظر تکنیکی هم کاملاً قابل قبول از آب درآمده و فیلم‌برداری، و صدابرداری قابل تحسینی دارد.

Raju داستان یک زوج آلمانیست که در کلکته‌ی هند به دنبال گرفتن سرپرستی پسربچه‌ی چهارساله‌ای به نام راجو هستند. اما مدت زمانی نمی‌گذرد که حادثه‌ای رخ میدهد که حقایق هولناک پشت پرده‌ی سرپرستی راجو برملا میشود و زوج آلمانی را بر سر دو راهی انتخاب قرار میدهد.
Raju هم حدوداً 25 دقیقه‌ است.  اما بر خلاف رقیب نروژی، خیلی تند و تیز پیش میرود و یکی پس از دیگری، تماشاگر را همراه با شخصیت‌های اصلی فیلم، با اتفاقات متعدد روبرو میکند. نکته‌ی قابل توجه فیلم این است که در این مدت زمان نسبتاً بلند، دیالوگهای زیادی رد و بدل نمیشود و فیلم با تکیه بر آنچه برای تماشاگر به نمایش درمی‌آورد، منظورش را بیان میکند.

Time Freak هم که تنها فیلم آمریکایی در مجموعه‌ی نامزدهای فیلمهای کوتاه است، داستان جمع و جور و ساده‌ای دارد. انقدر معمولی که من اصلاً متقاعد نشدم که به عنوان یکی از نامزدهای نهایی اسکار انتخاب شده باشد. داستانی کمدی که شاید از نظر تعداد صحنه‌های خنده‌دار، حتی نتواند به پای درام Tuba Atlantic برسد.  جوانی تلاش میکند که با استفاده از ماشین زمانی که اختراع کرده، رفتارش با دیگران را بهبود ببخشد. با این وجود، وسواسی که او در این راه به خرج میدهد، عملاً او را از هر نوع رابطه‌ی اجتماعی باز میدارد.
ایده‌ی نهایی Time Freak در به تصویر کشیدن یک آدم دچار به Obsessive Compulsive Disorder، تنها فاکتوریست که به فیلم کوتاه تخیلی Time Freak مفهوم میبخشد. اما همین که این ایده در لفافه‌ی کمدی بیان شود بیشترین ضربه را به فیلم میزند و آن را  در حد یک پروژه‌ی دانشجویی خوش‌ساخت پایین می‌آورد. پایان‌بندی نهایی فیلم هم عملاً کلیت تمام داستان را زیر سوال میبرد. بازی‌ دو شخصیت اصلی فیلم هم آنقدر چشم‌گیر نیست که بشود آنرا به عنوان دلیل اصلی انتخاب فیلم برای اسکار انتخاب کرد. با تمام اینها Time Freak فیلم بدی نیست و قطعاً برای آنکه برای سیزده دقیقه سرگرمتان کند، مناسب است!

Pentecost محصول ایرلند فیلم دیگری است که نامزد بخش بهترین فیلم کوتاه اسکار 2011 شده است. سال 1977، پسر 11 ساله‌ای در کلیسای محلی کار می‌کند، در حادثه‌ای غیرعمدی، باعث زمین خوردن کشیش از روی محراب کلیسا می‌شود و به همین دلیل توسط پدرش به سه ماه محرومیت از بزرگترین لذت زندگی‌اش، یعنی فوتبال میشود. اما بعد با پیشنهاد دومی روبرو میشود که در صورت انجام درست مراسم مذهبی، میتواند بازی تیم محبوبش را تماشا کند.

غیر از لهجه ایرلندی، همه چیز این فیلم ساده و قابل هضم است. فیلم طنز قابل قبولی دارد ولی تضمینی نیست به اینکه مخاطبان مذهبی فیلم از آن استقبال کنند. فیلم، کار سختی در به تصویر کشیدن دهه 70 میلادی ندارد چرا که صحنه‌ها عموماً در خانه یا کلیسا رخ میدهند که از نظر طراحی دکور و لباس  کمترین تفاوت‌ها را با زمان حال دارند. 

یک فیلم باقی ماند که من ندیدم. احتمالاً هم همان بکی برنده میشود!

منبع: خالی‎نیوز

• از 4Shared دانلود کنید.

ولی خب، دورانی بود برای خودش!

حالا جریان این ویدیوی عزاداریه تو بندرعباسه که همه‌جا پخش شده…. مردم همون مردمند. انتظار بهتر شدن اوضاع رو که نمیشه داشت. دیگ آشی‌ه که همه دورش جمع شدیم و داریم میل میکنیم.

غیر از بیشتر دانشجویان که نزدیک  به یکساعت را برای جواب دادن به سوال صرف کردند. فقط یک نفر، بعد از گذشت چند ثانیه از جایش بلند شد، و برگه را به استاد برگرداند. استاد، نگاهی کنجکاوانه به برگه دانشجو انداخت تا پاسخش را بخواند. اما در جایی که باید جواب را میخواند، با سوال دیگری مواجه شد: کدام صندلی؟!

طبق آخرین آماری که رییس یکی از ارگان‌ها داده بودٰ بیش از 17 میلیون ایرانی اکانت فیسبوک دارند. این رو که خوندم، فکر کردیم با چند تا از بچه‌های کشورای دیگه یه پرسشنامه دانشجویی راه بندازیم واسه یکی از واحدهای درسی‌مون که ببنیم این جریان استفاده از فیسبوک تو ایران از چه قراره. اونهایی که فیسبوک کافه رو دنبال میکنن شاید یادشون باشه این تحقیق رو . نمیخوام وارد جزئیات اون تحقیق بشم که خب نیاز به مقایسه‌های دقیق با بیس‌لاین‌های جهانی داره و شاید در جای مناسبش، کاملتر راجع بهش بحث کنم.  از اون تعداد 17 میلیون اگه  فرض بگیریم که 3 میلیونش خارج از کشور باشند و 4  میلیونش هم اکانت‌های دوم کاربرا باشه بازم میمونه 10 میلیون کاربر داخل ایران که با وجود فیلترینگ دارن از فیسبوک به نحوی استفاده میکنند. خب، یه سریشون اکثر ساعتای روز تو فیسبوکن، یه سریشون هفته‌ای یکی دوبار بقیه هم به نسبتهای دیگه….

چیزی که تو این تحقیق جالب بود این بود که ظاهراً ایرانی‌های داخل ایران اصلاً روی فیسبوک به عنوان event organiser حساب نمی‌کنند. فقط 5 درصد از شرکت کنندگان در اون تحقیق گفتند که از فیسبوک واسه دور هم جمع کردن دوستانشون تو یه جمع خصوصی استفاده میکنند. دلیلش رو هم میشه تقریباً‌ حدس زد. اگه از یه جمع ده نفره، دو نفر هم از فیسبوک استفاده نکنند و سه تای دیگه هم دیر به دیر فیسبوکشون رو به دلایل مبرهن برسن چک کنند، عملاً‌ تضمینی باقی نمیمونه که مدعوین اصلاً‌ در جریان برنامه‌ی مذکور قرار بگیرن.

متاسفانه در مورد اون جریان مطلع شدن از تولد دوستان رو تو انگیزه‌های احتمالی استفاده از فیسبوک نگذاشتم و از شرکت‌کنندگان هم به غیر از یک نفر، کسی دیگه این موضوع رو به لیست اضافه نکرد. اما حدسم اینه که به دلیلی مشابه موضوع event زدن، کاربران داخل ایران روی مطلع شدن از تاریخ تولد دوستان هم خیلی حساب نکنند. چون تعداد نسبتاً‌ بالایی از کاربران ایرانی اینترنت اصلاً تو فیسبوک نیستند، و دوم اینکه اگه به دلایل واضح، نتونید فیسبوکتون رو واسه یه هفته چک کنید، احتمالش میره که تولد مهمترین دوستاتون رو یادتون بره!

امممم…راستی چند روز یش تو خبرها خوندم که آموزش و پرورش، معلم‌های مدارس رو از داشتن اکانت تو فیس‌بوک منع کرده… به شدت معتقدم با در نظر گرفتن تعداد بالای دانش‌آموزان کاربر فیسبوک، این تصمیم عملاً یک مسیر ارتباطی سالم و مفید برای جلو بردن اهداف آموزشی رو که اون رسمیت محیط داخل کلاسها رو هم نداشته باشه، میبنده که خب، مسلماً اتفاق مطلوبی نیست. به هرحال که دانش‌اموزهایی که فیسبوک دارند که به استفاده از این شبکه اجتماعی ادامه میدن، حالا معلمها اکانت داشته باشن یا نداشته باشند!‌ حالا اینکه چه توجیه منطقی پشت این ممنوعیت هست و چقدر اون هدفی که مسئولین مذکور از این تصمیم داشتند برآورده میشه، عالمان دانند!

یه نمونه قدیمی از این خواننده‌ها وحید حاجی‌تبار ه که با دو آلبوم پاپی که اوایل دهه 80 به بازار فرستاد، تا حدی اسم خودش رو بین دوستداران موسیقی وطنی مطرح کرد. اگه اشتباه نکنم عشقهای دروغین اسم آلبوم اولش بود و دومی رو هم یادم نیست! ولی چیزی که از بخصوص از آلبوم اول به یاد دارم، دو سه قطعه‌ی پخته و قابل تحسینی بود که وحید در اون آلبوم اجرا کرده بود. یکی از اینها “توی مهتاب” نام داشت و قطعه‌ی آکوستیک نسبتاً کوتاه ولی زیباییه که ترانه‌ی ساده و صدای واقعاً منحصر به فرد وحید، اون رو به یک اثر ماندگار تبدیل کرده. هنوز بعد از هفت هشت سال، هر وقت که این آهنگ رو گوش میدم، به خودم میگم که این یه اثر کاملاً متفاوت از تمامی آثار موسیقی پاپ‌ی هست که تابحال در ایران ساخته شده. از اون قطعاتیه که توی یه مهمونی مختصر و مفید، هرکسی که کمی به گیتار وارد باشه میتونه بخونه و فضا رو عاشقانه بنماید به جان خودم !

متاسفانه‌ی آلبوم دوم وحید اصلاً به خوبی آلبوم اولش در نیومد و عملاً به سطحی از ابتذال که در عمده آثار پاپ داخل ایران وجود داره سقوط کرد و باعث شد وحید، بخش بزرگی از مخاطبانی محدود که از آلبوم اول جمع کرده بود رو از دست بده و شاهد آلبوم جدیدتری از او نباشیم.

فکر نمیکنم خواننده‌اش عملاً علاقه‌ای به برگشتن به بازار موسیقی داشته باشه. (یا شاید هم با یه اسم دیگه برگشته من خبر ندارم!). برای همین آهنگ توی مهتاب رو برای دانلود میذارم اینجا با این امید که باز هم شاهد چنین آثار به قول صدا و سیمایی ها “فاخر” ی ذر موسیقی pop مون باشیم.

حالا بماند که یه بار که هواپیمایی بلاروس رو سوار شده بودم هم ملت روس واسه تاچ‌دان تو مینسک هم کلی واسه خلبان دست زدن! که این نشون میده که ظاهراً یه مشکلات فجیعی هست با این طیاره‌های روسی که ملت ملتفند که پرواز باهاشون، کاریست بس مشکل و خلبان‌هاشون قابل‌احترام!

از اینا که بگذریم، خود هواپیماش، تر تمیز بودهاااا…! آلمانی بود ، بلیطش هم مفت! بعد فکرش رو بکنین، یه اسنک ملس و گنده دادن به اضافه دو سری درینک انتخابی! (قهوه، چایی، آب‌سیب، آب‌پرتقال و…) واسه یه پرواز حدود دو ساعته! فکر نکنین حالا چون ایران‌ایر هم از این سخاوت‌ها به خرج میده، واسه مسافرای بقیه ایرلاین‌ها هم نرماله که یه صبحونه عصرونه چیزی بخورند تو طول پرواز. نه! همچین چیزایی هم نیست! حداقلش که این اسکاندیناویای خسیس که تو پروازاشون واسه آب خوردن هم پول میخوان، چه برسه به اسنک و غیره. اون رایان ایر هم که به پروازهای به شدت ارزونش معروفه که خب، تٌف هم نمیده! واسه همین وقتی که شروع کردن به پخش اسنک‌ها، این خانوم سوئدی که جلوی من نشسته بود، با شک و تردید دستش رو دراز کرد که اسنک رو بگیره و همونجا هم پرسید “امممم…مجانیه؟”!!

یک نکته دیگه هم میمونه که بنویسم و برم بخسبم، اینه که دوران بلیت چاپی واسه هواپیما هم عملاً به سر رسیده و من که از یکی از این وبسایت‌های ترد پارتی بلیتم رو خریده بودم، حتی زحمت پرینت کردنش رو هم به خودم ندادم! فقط  رفتم گفتم به فلان اسم رزرو کردم، اینم کارت شناساییم؛ اونم کارت پرواز رو گذاشت جلوم گفت به سلامت! بماند که دستگاه‌های اتوماتیک چک‌این، همه جا هستند و کار رو به شدت راحت کرده‌اد، اگر آنلاین چک‌این نکرده باشید. کلاً از سرعت عمل در عصر تشنولوجی کیف کردم حسابی!