یبرای خیلی از ما پیش اومده که تو یه موقعیت اضطراری که دسترسی به یه کامپیوتر از همه چیز مهمتره، کفگیر باتری لپ‌تاپ به ته دیگ خورده و ما رو در حسرت سه چهار دقیقه اضافه باقی گذاشته! احساس اصلاً خوبی نیست. بخصوص اگر کابل و آداپتورش رو هم به همراه داشته باشید ولی پریز برق پیدا نکنید! بعدش هم با خودتون فکر میکنید که خیلی استفاده کرده باشید، سر جمع یک ساعت و نیم از وقتی که باتریش نود و هفت درصد شارژ داشته، روشن بوده. بنابراین تصمیم میگیرید که سوراخ مصرف رو پیدا کنید و حسابی آب‌بندیش کنید. مطالبی که در این پست میخونید، درباره همین بهینه‌سازی مصرف باتری لپ تاپ شماست…امتحانشون کنید و نتیجه رو خودتون ببینید.

1. اولین و بدیهی‌ترین نکته در نگهداشتن باتری، کم کردن نور مانیتور لپ‌تاپه. البته که این رو شاید میدونستید؛ شاید هم نمیدونستید؛ ولی این قضیه برای مانیتورهای بزرگتر مثل 15 و 17 اینچ خیلی به چشم میاد. یعنی هرچی صفحه نمایش هرچه بزرگتر، سرعت ته کشیدن باتری در Brightness های بالاتر بیشتره. (ببخشید، “روشنایی” ترجمه جالبی نیست!)

تقریباً همه لپ‌تاپ‌ها با استفاده از ترکیب کلید Fn و یکی از کلیدهای F در ردیف بالا، امکان تنظیم نور رو به کاربر میدن. یکی برای کم کردن نور و دیگری برای زیاد کردن اون. روی Macintosh هم که ترکیب کردن نمیخواد. اما اگه احیاناً کلید Fn کار نکرد، شاید مجبور بشین که بصورت دستی این کار رو از تو تنظیمات power انجام بدین. برای این کار تو ویندوز ویستا یا ویندوز 7، روی آیکون باتری در notification bar کلیک کنید و Adjust Screen Brightness رو انتخاب کنید. ساده‌ترین کار اینه که پایین صفحه باز شده رو نگاه کنید و Screen Brigtness رو مطابق نظرتون پایین بیارید.

2. سخت‌افزارهایی که استفاده نمیکنید رو disable کنید.

وقتی که تو هواپیما نشسته‌اید، نیازی به قسمت‌های مختلفی از کامپیوترتون پیدا نمیکنید. کارت‌های شبکه و وایرلس، بلوتوث، وایرفایر، وب‌کم، حتی USB … اگه تصمیم دارید که تو سفر سه ساعته‌تون یه فیلم دو ساعت و نیمه با کیفیت HD رو تماشا کنید و بعدش هم به کارهای اداری‌تون برسید، اصلاً فکر خوبی نخواهد بود که بخواهید تمام امکاناتی که بهشون نیازی ندارید رو فعال بذارید. بنابراین وارد Device Manager لپ‌تاپ بشین و همه اینها رو disable کنید.

یه نکته که ممکنه دونستنش براتون لازم باشه اینه که بعضی از لپتاپ‌ها کیبورد یا ماوس با انصال USB داخلی دارند. بنابراین غیرفعال کردن USB هاتون میبتونه منجر به از دست دادن کنترل لپ‌تاپتون بشه. پس قبلش از این مساله مطمئن بشید.

333. درایور سخت‌افزارهای لپ‌تاپ رو آپدیت کنید.

ویندوزهای OEM روی لپ‌تاپها این مزیت رو دارند که شما رو از نصب دستی تک تک درایورها بی نیاز میکنند. اما این اشکال بزرگ رو هم دارند که در اغلب موارد، درایور آپدیت نشده رو نسبت به اونچیزی که سازنده‌ی مثلاً کارت گرافیک لپ‌تاپ، روی سایتش قرار داده، برای سخت‌افزارهای لپتاپتون عرضه میکنند. بنابراین Windows Update رو همیشه روشن بذارید تا درایورهای اپدیت شده رو به صورت اتوماتیک پیدا و شما رو از وجود اونا مطلع کنه.

4. از پروفایل Power Saver استفاده کنید.

با عرض معذرت از کاربران ویندوز XP ، این یکی مخصوص کاربران ویستا و بخصوص ویندوز 7 است. بطور پیش‎فرض سه پروفایل مدیریت باتری در این ویندوزها وجود دارند که به کاربران اجازه میدن تنظیم لپ‌تاپش رو بدست بگیره. Power Saver یکی از این پروفایلهاست که بیشترین صرفه‌جویی رو در مصرف برق انجام میده. سایر پروفایل‌ها، Balanced و High Performance به تناسب، تنظیمات متفاوتی رو در اختیار کاربر قرار میدهند. البته تنظیمات هرکدوم از این پروفایل‌ها رو میتونید به دلخواه خودتون تغییر بدین. این تغییرات نیازمند اینه که دقیقاً بدونید با چه چیزی روبرو هستید. در واقع تغییرات غیرمسئولانه گو اینکه آسیبی به لپ‌تاپ شما وارد نمیکنه، اما میتونه زندگی آسوده‌ای که با لپ‌تاپتون قبل از دستکاری اون داشتید رو ازتون بگیره. اما در صورت انجام تغییرات صحیح، میزان صرفه جویی در مصرف برق، فقط در حد یکی دو دقیقه نخواهد بود.

در پست بعدی با هم نگاهی میکنیم به این تنظیمات و کارهایی که شما میتونید بطور اختصاصی، با بخش Power management ویندوز 7 انجام بدید. گو اینکه کاربران ویندوز ویستا هم میتونند از بیشتر اون مطالب بهره ببرند.

کافه‌توهم را از فید دنبال کنید       در فیس بوک به اشتراک بگذارید

نزدیک به سه ماهه که از ایران خارج شده م. به بهانه ی تحصیل. گو اینکه درسی که اینجا به ما میدهند هیچ هم به مزاقم خوش نیامده، اما ترس از اینکه خیلی زود بخوام به ایران برگردم تنها انگیزه ایه که منو وادار به درس خوندن میکنه. جالب اینجاست که هر روز که میگذره، به سختی های بیشتری که اینجا باهاش روبرو هستیم پی میبرم، اما از طرف دیگه، تفاوت‌های روزافزونی که اینجا با ایران میبینم، برام داره یه مجموعه دردناک از کاستی ها رو میسازه که بیشتر و بیشتر من رو از امید به اصلاح در جامعه ای که ازش بیرون اومده م، ناامید میکنه. اینجا لیستی از این تفاوت ها رو برای خودم نوشتم. یعنی اون چیزهایی که اینجا هستند ولی تو ایران نیستند. یعنی در واقعاً برعکسشو لیست کردم. بعد فکر کردم که نظر شما رو راجع بهشون جویا بشم. یه کم دقت کنید میبینید که خیلی از این تفاوت ها رو خود مردم میسازند نه حکومت. گو اینکه نقش این دومی رو اصلاً نمیشه در این ساخت و ساز مردمی، انکار کرد. اما همیشه به خودم میگم که ما خودمون میتونیم که بخشی از این کاستی ها رو تغییر بدیم بدون اینکه منتظر بشیم تا تغییری در ساختار حکومت ایجاد بشه.

تفاوت ها… از نقطه نظر یک ایرانی خارج از ایران:

1 – عدم وجود یک زیرساخت مناسب جهت پرداخت‌های الکترونیک با کارت های اعتباری بین المللی

2 – سرعت پایین اینترنت و اهمیت ندادن مسئولان به مساله سرعت محاورات الکترونیک و نقش آن در صرفه جویی در زمان.

طنز فضیه اینجاست که همه پیشرفت میکنند…ما همه پیشرفت میکنیم! چند روز پیش در سوئد قانونی تصویب شد که به موجب اون، تمام مردم حق دارند که اینترنت با حداقل سرعت 2 مگابیت در ثانیه داشته باشند. اونوقت ما…

قشنگی مساله اینجاست که ما منازل رو در تهران داریم سعی میکنیم مجهز کنیم به فیبر نوری، اونوقت به دلیل اینکه تجهیزاتش رو نداریم، ADSL شون رو قطع میکنیم که مجبور بشوند بروند قاطی باقالی ها!  بماند که آمار دایال آپ هنوز در کشور کولاک میکند.

3 – مدیریت غلط (اصلاً، نبود مدیریت) در جریان حوادثی خارج از چارچوب نرمال مثل بارندگی ها، تصادفات و…

اینجا که شش ماه سال برف میاد، صبح ساعت 7 بعد از اینکه کل دیشبش رو برف باریده، پا میشی راه بیفتی بری دنبال کارت، یه ذره برف و یخ تو خیابونا نمیبینی. اونوقت باید هر سال ببینیم که دو روز کلاً فزنات برف میاد مملکت میخوابه!

4 – مشکلات عدیده ترافیکی که به شدت متاثر از نظارت ناکافی بر نحوه صدور گواهینامه و مجوز جهت حضور در خیابانهاست بطوریکه گاهی دیده میشود که رانندگانی که اصولاً هیچ آگاهی ای از قوانین ندارند در خیابانها تردد میکنند.

البته وقتی طرف از میله ای که یک متر و نیم از پشت وانتش بیرون زده، پرچم ایران آویزون میکنه، خیلی انتظاری هم نمیشه از کسی داشت! پلیس ها که قربانشون برم فقط وایسادن تو خیابون که برگه های جریمه شون رو تموم کنن. کار دیگه ای نیاز نیست بکنن.

5 – پارتی بازی. یکی از مضرترین پدیده های موجود بین مردم که به شدت روی کارایی تاثیر منفی میگذارد.

6 – برداشت کاملاً اشتباه از آزادی های فردی. افراط و تفریط. از طرف مردم و از سمت حکومت. این دومی به آزادی های مردم احترام نمیگذارد و مردم در یک واکنش شاید غیرعمدی، به آزادیهای یکدیگر تجاوز میکنند.

7 – نبودن ترس از مجازات در بسیاری از جرایم، یا گزینشی بودن آن برای افراد مختلف از سطوح پایین جامعه تا سطوح بالای حکومتی، احتمال بروز این جرایم را حتی برای افراد قانونمندار هم افزایش میدهد.

8 – قوانین مردسالار که نتیجه مستقیم آن، سرخوردگی زنان و دختران و منزوی و یا پرخاشگر شدن آنهاست. این که امکان بروز احساسات خود را پیدا نمیکنند و همیشه خود را در زیر سلطه ی فرهنگی، اجتماعی و تربیتی مردان میبنند.

چه معنی داره دختر ساعت 9 شب از خونه بیرون باشه؟ براش خطرناکه؟ بله خوب ولی اگه بلایی سرش بیارن، پیش کدوم قانون خراب شده ای میتونه بره… نه صبر کنین! اصلاً شانس بیاره از دست باباش زنده بیرون بیاد که آبروی نداشته‎ی خونوادگیشون رو برباد داده! پناه بردن به قانون پیشکش!

9 – نبود مراکز سرگرمی و ورزشی و تخلیه هیجانات به خصوص برای دختران. اینکه اوقات فراغت آنها صرف بیهوده ترین کارها میشود. با در نظر گرفتن نکته 2، حتی استفاده از اینترنت هم در این اوقات، کاری نشدنی به نظر میرسد.

طبق آمار،  هر ایرانی میتواند از یک متر مربع فضای ورزشی در شهرش استفاده کند. کلی برو حالش رو ببر!

10 – عدم به روز بودن جامعه ایرانی با جامعه جهانی از نقطه نظر اتفاقات روزمره، شادیها، علاقه ها و …

فلان سریال داره الان سیزن آخرش پخش میشه تو دنیا، اونوقت تو ایران اگر نشان هم بدهد، که تیکه پاره اش را نشان میدهد و تازه سیزن دومش است ! اگر هم که نشان ندهد که کلاً هیچی. اونوقت بری تو فلان گروه فیس بوک مربوط به طرفداران فلان سریال عضو بشی که چی بشه؟ که چی رو با بقیه طرفداراش به بحث بذاری؟

نمونه قابل بحث‌ترش، کتاب های هری پاتر… تا کتاب سومش تو دنیا برای سومین بار رکورد فروش رو نزد، اصلاً کسی اینجا خبردار نشد که چی هست. بعدش البته خوشبختانه آپدیت کردیم خودمان را!

مشابه این بحث در مورد تمامی هنرها صادق است.

11 – بی اهمیت بودن عنصر وقت شناسی برای بسیاری از ایرانی ها. اینکه نه تنها به وقت دیگران اهمیت نمیدهند، بلکه آن را هم با خودخواهی هدر میدهند.

چیزی میشود اگر پنج دقیقه زودتر از قرارت آنجا باشی؟ یعنی جوری حساب کنی که پنج دقیقه زودتر برسی؟ ترافیک هم جلوی آدم رو نمیگیره به جان خودت.

– هزینه های بالا برای تامین نیازهای فوق، که منجر به بروز جرم در طبقات مختلف جامعه میشود.

13 – اهمیت ندادن به مساله دسترسی به تحصیل رایگان (حداقل در تمامی پایه های قبل از دانشگاه) ، کودکان و نوجوانان و والدین انها را دلزده از آموختن میکند. دسترسی آزاد به اطلاعات هم همین انگیزه را از جوانان  میگیرد.

- اینکه حتماً باید درس بخوانند تا دکتر و مهندس شوند، یکی از بزرگترین مشکلات مملکت ماست. این هم برمیگردد به اینکه باید حتماً پولدار بشوند که جلوی در و همسایه و فامیل و آشنا کم نیاورند.

ته تهش میشوند مثل کردان! شاید یکی از مزیت های اقتصاد سوسیالیستی همین باشد که کسی به خاطر پولدار شدن نمیرود درس بخواند. هرکسی میگردد کاری را که از دستش برمیاید انجام میدهد. اگر هم عرضه هیچ کاری را ندارد، بالاخره یک جوری از دولت پول زنده ماندنش را در میاورد. 

14 – رواج دروغ های به ظاهر سطحی و بی اهمیت که به دروغ های بزرگتر و دردناک تر ختم میشود.

“چرا دیر اومدی؟ هیچی تو ترافیک گیر کردم…”، اتفاقی میافته اگه بگی معذرت میخوام، دیر از خونه راه افتادم؟

- گشتن به دنبال مقصر …

“به جان خودت، نه اصلاً خودم، من یک ساعت نشستم منتظر رامین، نیومد… وگرنه من که خیلی وقت بود آماده بودم!!”

“ مشترک گرامی، کندی سرعت شما از مخابرات است.  به ما ربطی ندارد که شما از ما سرویس گرفته اید. پولتان رو برنمیگردانیم…جبرانش هم نمیکنیم. چون به ما کلاً ربطی ندارد.”

15 – تاثیر دادن دین در همه امورات زندگی. این یکی، از دردناکترین اتفاقاتی ست که ممکن است برای یک جامعه بیفتد.

نمونه اش اینکه نماز خواندن خوب است، ولی اگر قرار است سرویس دادن تو به همشهریت را حتی برای سی ثانیه عقب بیندازد دوزار ارزش ندارد. به قول بعضی ها بخورد توی کمرت! من یکی موافقم!

16 – دخالت های بی مورد در خصوصی ترین وجوه زندگی افراد، از جمله دین.

به کسی چه مربوط که من به چه چیزی اعتقاد دارم و به چه چیزی نه. اصلاً چه اتفاقی میافتد اگر مثلاً توی برگه مصاحبه ننویسند که مذهب، و سه تا نقطه جلویش که یعنی بنویس اسلام وگرنه ردی!

چرا باید حتماً بدونی که من امروز بعدازظهر که رفته بودم بیرون، با کی کجا رفته بودم؟ غیر از اینه که فقط با هم شش ساله که دوست هستیم؟ این به تو این حق رو میده که چنین سوالی رو از من بپرسی؟

تا اینحا رو در چهل دقیقه نوشتم. بس که پره این دلم!

• کافه‌توهم را از فید دنبال کنید.

      در فیس‎بوک‌تان به اشتراک بگذارید                    لینک این پست در بالاترین

نشستم تو ناهارخوری دانشگاه. همه غذاهاشون رو خورد‌ه‌ند و تقریباً بیشتر صندلیها خالیه. آرامش اسفناکی تو محیط حاکمه. انگار نه انگار که اونور دنیا، جایی که طبق آمار فیدبرنر نزدیک نود درصد خواننده‌های ابن وبلاگ از اونجا میان، مردم سبز ریخته‌ند بیرون و برای اینکه صداشون رو برسونند به همه دنیا، دارن از جون مایه میذارند. همون مردمی که هم تا همین چند ماه پیش یکی دوبار خودم رو قاطی مخلوط خشم و هیجانشون کرده بودم. چند دقیقه دیگه BBC فارسی شروع میشه و منتظرم که مفصل ببینم و بشنوم که ما اینجا چه کارها که نتونستیم بکنیم و شماها اونجا چه‌ بزرگی‌ها کردید…

پس‌نوشت: گو این آریانی‌ها خیلی تکراری و یکنواخت کار میکنند، اما شعر این آهنگ جدیدشون که ظاهراً برای وضعیت کودکان گرسنه دنیاست و کاری برای یونیسف، بدجوری میخوره به وضعیت الان جامعه ما:

      اما ما میتونیم بازم برگردونیم                    صدای پای امید و تو کوچه غم

آره من و تو میدونیم که همیشه میتونیم           دستامونو اگه بدیم به دستای هم

تصاویر زیر از سرویس های Adsense  و Adword برداشته شده‌اند و همونطور که میبنید، هیچ اثری از به رسمیت شناختن ایران در اونها نمیشه دید. البته که این مساله، مشتی از خروار است.

راجع به سایر سرویسهای گوگل مثل بخش دانلود نرم افزارها و غیره که همه اطلاع دارید که جریان از چه قراره…

تصویر سمت راست، رو گذاشتم که ببینید که تفاوت ما با کشوری مثل نپال از نقطه نظر گوگلی ها چیه. منوی سمت چپ این تصویر هم تمام کشورهای منطقه خاورمیانه رو لیست کرده اما اثری از ایران نیست.

حالا جای این سوال باقی میمونه که چرا انقدر سنگ گوگل رو به سینه میزنیم و مثلاً یک گوگل ویو که بیرون میاد، کلی راجع بهش ذوق میکنیم و دنبال دعوت‌نامه میگردیم و…. (بماند که خودم هم یکی از همون ذوق‌زدگان هستم!) ، وقتی گوگل انقدر راحت از کنار نام ایران میگذرد…

گوگلیها با نیاوردن ایران به حساب کشورهای دنیا به این راحتی موجبات تحقیر ما را یکجا جمع کردند و دادند دستمان. حالا دولتمردان ما سی سال است هی سعی میکنند نشان بدهند که کشوری مثل اسرائیل را به رسمیت نمیشناسند. مثلاً چه اتفاقی افتاد؟ توجه شما رو جلب میکنم به نام سرزمین‌های فلسطینی palestinian territory که در لیست کشورهای خاور میانه میشه اون رو دید.

• کافه‌توهم را از فید دنبال کنید.

لینک این مطلب در بالاترین.      در فیس‎بوک‌تان به اشتراک بگذارید

دبیرستان رو بین سال های 76 تا 79 گذروندم. یادمه قبل از اینکه وارد دوره تحصیلات دبیرستان بشم، باید تو مدرسه های مختلف، امتحان ورودی میدادیم که شاید قبولمون کنند. البته الان هم تا جایی که میدونم همین جوری هست، اما شرط اصلی پذیرش اون زمان این بود که حتماً تو منطقه آموزشی همون مدرسه ای باشی که امتحانش رو میدی. این شد که من که اون زمان تو محدوده منطقه شش تهران زندگی میکردیم، پاشم برم امتحان ورودی دبیرستان‌های علامه حلی و البرز رو بدم که از قافله عقب نمونم. دبیرستان هایی که اون زمان به نمونه مردمی معروف بودند. دبیرستان البرز البته به خاطر اینکه پدر یکی از دوستان دوره راهنمایی م توش کار میکرد، کم و بیش برای ما آشنا بود. اما اینکه بتونیم یه روزی داخل این مدرسه ی عظیم رو ببینیم، بیشتر شبیه طنز بود. البته بیشتر تمایل ما برای وارد شدن به اون، به خاطر چیزایی بود که راجع به زمین های فوتبالش شنیده بودیم. اینکه انقدر بزرگه که اصلاً نباید نگران جا پیدا نکردن واسه بازی باشیم!

اما دست روزگار زد و من با معدلی که خیلی ها بعداً اونو برای ورود به البرز، غیرممکن دونستند،  وارد کالج البرز شدم (این اسمی بود که امریکایی‌ها قبل از انقلاب به دبیرستان داده بودند. اگه درست یادم باشه، یکی از اولین مدیران این مدرسه هم امریکایی بود) . معدل سوم راهنمایی م 18.25 بود که خوب برای کسانی با معدل های بالای 19.5 که باهاشون تو البرز آشنا شدم، یه کم غیرعادی به نظر میومد. منم تنها جوابی که داشتم بهشون بدم، این بود که امتحان ورودی رو خوب داده بودم. (وگرنه دلیل دیگه ای نداشت. اگه سهمیه داشتم موقع کنکور شانس میاوردم!)

سال اول دبیرستان، کم و بیش تا اواخرش برای ما تازه واردهای البرز، یه حس تکرار نشدنی رو داشت. محوطه خیلی بزرگ مدرسه، که دست کمی از دانشگاه همسایه ش – امیرکبیر- نداشت! خیلی از ماها رو شوکه کرده بود. معماری کم‌نظیر مدرسه و به خصوص ساختمان مرکزی که ما سال اولی ها رو تو خودش جا داده بود، یکی از مهمترین نقاط پزیشن یا همون پز دادن ما به دیگرانی بود که نمیتونستند وارد البرز بشن. اکران فیلم آژانس شیشه‍ای که قسمت هایی از اون – سکانس های دادگاه اگه اشتباه نکنم – تو همین ساختمان مورد بحث فیلمبرداری شده بود دیگه، آخر عیش ما به حساب میومد! دالان های پایان ناپذیر این ساختمون که دو طبقه داشت و با پلکان های اولترا قدیمی انتهاشون به هم وصل میشدند، حسی بهمون میداد که به محصل های دانشگاه آکسفورد نمیده!! و بعد هم زیرزمینی که البته تا اواخر سال اول، برای همه به عنوان یه سردابه متروکه و مرموز باقی موند و بعداً تبدیلش کردند به وضوخونه همراه با لوله کشی آب گرم!!

 اما سال دوم که چند متری جابجا شدیم و به ساختمان نوتری که در گوشه حیاط  دانشگاه قرار داشت رفتیم یه اتفاق خیلی مهم و فراموش نشدنی برامون به همراه داشت. هشتم آذر هفتاد و هفت، بعد از روزهایی که همه فکر میکردیم که قراره تماشای بازی ایران – استرالیا رو هم مثل بقیه بازی های مقدماتی جام جهانی 98 از دست بدیم، بهمون خبر رسید که قراره همه تو آمفی تئاتر مدرسه جمع بشن تا بازی رو روی پرده ی بزرگ تماشا کنند. آمفی تئاتر در واقع قسمتی از ساحتمون مرکزی البرز بود که یه در جدا داشت و داخل ش هم حدود 600 نفر گنجایش داشت. خیلی زود و قبل از این که بازی شرووع بشه وارد سالن شدیم و یه جا تو طبقه دوم برای خودمون جور کردیم ولی نمیدونسیم که قراره نزدیک به سه برابر ظرفیت سالن، دانش‌آموز بریزه تو سالن و ما رو مجبور کنه به هرزحمتی شده خودمون رو به چهارقدمی تلویزیون 29 اینچی برسونه که بازی روو نشون میداد!

بازی تموم شد و ما مثل این جنگ زده ها از ساختمون  ریختیم بیرون. از مدرسه زدیم بیرون و دیگه به این فکر نکردیم که هنوز کلاسی هست و درسی و معلمی… فکر میکنم قسمت بیشتر خیابون انقلاب رو بچه های مدرسه البرز پر کردند…

هفتم مهر ماه هفتاد و هفت بود که یکی از بچه ها که اسمش رو متاسفانه یادم نیست (که اگه یادم بود هم به خاطر مسائل سکوریتی اینا نمیگفتم!) ، پیشنهاد داد که یازده سال بعد، یعنی هشتم آبان هشتاد و هشت، همه جلوی در دبیرستان جمع بشیم. نمیدونم از اون جمع، چند نفر این قرار رو یادشون مونده؛ ولی میدونم که خودم هیچ وقت نتونستم فراموشش کنم. یازده سال منتظر شدم… و حالا در فاصله یک ماه مونده به راندوو! میدونم که نمیتونم تو  روز موعود، سر قرار باشم. یعنی انقدر از منطقه شیش تهران فاصله دارم که هیچ رقمه نتونم به اونجا برسم. برای همین هم فکر کردم که بدینوسیله از همینجا اعلام حضور کنم و بگم که ما یادمون مونده. شماها چطور؟!!

• کافه‌توهم  را از فید دنبال کنید.

  لینک این مطلب در بالاترین.       در فیس‎بوک‌تان به اشتراک بگذارید.     به Twitter بفرستید