روزهای بی‌خاطره

فانوس رفاقت روشن نیست!*

2012-05-25T20:51:00.001+04:30

آدم از بعضی‌ها توقع بعضی کارها و رفتارها رو نداره. به‌خصوص اگر این بعضی‌ها افرادی باشن که فکر می‌کنی می‌تونی واژه دوست رو در مورد اونا به کار ببری. این کارها گاهی اینقدر توی ذوق‌زننده و غیرقابل انتظار هستن، که آدمو غافلگیر می‌کنن! من فکر می‌کنم در رابطه‌ی دوستی، هیچ‌چیزی اونقدر ارزش نداره که به خاطرش طرفت رو تا این حد برنجونی، حتی به خاطر منطق و طرز فکرت مگر اینکه کلاً بخوای دوستی رو تموم کنی یا فکر می‌کنی از اول هم دوستی‌ای وجود نداشته!

البته باید اعتراف کنم که من خودم خیلی وقت‌ها مقصرم! از این جهت که شاید زیادی عاطفی به قضیه نگاه می‌کنم یا با هرکسی که نقاط مشترکی باهاش پیدا می‌کنم احساس نزدیکی و دوستی می‌کنم در صورتی که برای اون بودن یا نبودن من به‌طور کلی علی‌السویه‌س! شاید این مسأله برای من خیلی پیش نیاد، چون بسیار سختگیر هستم در ایجاد رابطه، ولی وقتی اتفاق میفته به‌طور عجیبی منو دلگیر و ناراحت میکنه.

به هر حال روابط انسانی کلاً موضوع پیچیده‌ایه و حرف زدن و حکم کلی در موردش دادن اصولاً غیرممکنه. ولی این نوع رفتارها، آدمو دلسرد می‌کنه. فکر می‌کنی چقدر اون چیزی که توی ذهن تو بوده با واقعیت فاصله داره و حتی‌ در تناقضه و این احساس بدی در آدم ایجاد می‌کنه. ولی خوب بود که اگر نمی‌تونیم مراقب رفتارهامون باشیم، حداقل معرفت اینو داشته باشیم که یه جوری ناراحتی رو از دل طرف دربیاریم. این البته خودش نوعی هنره که از دست هر کسی ساخته نیست. بگذریم ...

پی نوشت:

فرض کنیم این مطلب کمی اغراق داشت!

* قسمتی از ترانه مرسدس با اجرای مانی رهنما

موضوع‌های پراکنده-5

2012-05-18T14:40:00.000+04:30

این خواب ما رو کُشت! از اول بهار حتی یک روز هم نشده که من برم سر کار و هی خوابم نیاد! یعنی دقیقاً حال و احوالِ جِری، اون‌موقع که چوب کبریت میذاشت لای پلکاش که بیدار بمونه! دقیقاً همون! نمی‌دونم همه اینطورین یا من فقط اینطوری شدم. حداقل خوبه که بهانه‌ش بهاره وگرنه قطعاً جای شک داشت که آیا بنده معتادم یا نه!

دوباره قراره برای همون سمینار هر ساله‌مون بریم شمال. چند روز پیش آقای «م» ازم سؤال کرد که می‌تونم فیلمی رو که برای سمینار تهیه کردن براشون صداگذاری و میکس (حالا نه به اون معنای حرفه‌ایش ها) کنم. منم که نمی‌تونستم بگم نه قبول کردم. خداییش یه چهار، پنج ساعتی هم وقتمو گرفت تو خونه. پریروز که برای تحویل آخرین نسخه فیلم، بعد از همه بازبینی‌ها و اصلاحات، رفتم پیشش، برداشته یه کتاب و یه ستِ خودکار، روان‌نویس به عنوان تشکر بهم داده. این البته شاید برای خیلی جاها و خیلی‌ها کار عجیبی نباشه و تازه خیلی هم روتین و طبیعی باشه، ولی برای اداره ما و افرادش چندان کار معمولی نیست! یعنی میخوام بگم اینقدر خاک بر سر شدیم و اینقدر برای انجام هر کارِ خارج از وظیفه‌ای یه تشکر خشک و خالی ازمون نکردن، که سورپرایز میشیم وقتی این اتفاق میفته! به هر حال به نظر من آقای «م» بسیار آدم باشعور و محترمیه که این چیزا حالیشه!

گفتم قبل از رفتن بردارم این کتابای نصفه نیمه خونده رو تموم کنم تا ایشالا بعد از برگشتن برم سراغ اون همه کتابی که تازه خریدم به علاوه یه عالمه کتابی که از قبل مونده! یکیش «باشگاه مشت‌زنی» بود. اگر به خودم بود و یه روز می‌خواستم کتاب بخرم، مطمئناً این کتاب جزء آخرین کتابایی که برمی‌داشتم هم نبود! ولی چون امانت بود، پرونده خوندنش اومد رو! شروعش که کردم مطمئن‌تر شدم که من هرگز چنین کتاب خشونت‌باری رو نمی‌خریدم!

«هفته‌ی قبل من روی شانه‌ی یک نفر زدم و در لیست مبارزه قرار گرفتم. فکر کنم حریفم هفته‌ی بدی را گذرانده بود چون هر دو دستم را از پشت گرفت و آن‌قدر سرم را به کف سیمانی کوبید که یک دندانم لپم را جر داد و یک چشمم آن‌قدر ورم کرد که بسته شد و خون افتاد و وقتی که گفتم بس است و سرم را بلند کردم دیدم که نقش خونین صورتم روی زمین افتاده».

من همیشه از خشونت اجتناب می‌کنم. نه فیلم خشن می‌بینم و نه کتاب خشن می‌خونم. از تصور شکنجه و کتک‌کاری بیزارم. ولی نمی‌دونم چرا اینو ادامه دادم. شاید به خاطر روان بودن نثرش و ترجمه خوبش. یه دلیل دیگه هم البته وجود هوشمندی در نگارش کتاب بود. به نظر من «چاک پالانیک» نویسنده باهوشیه. اینو میشه از اتفاقاتی که در داستان میفته فهمید.

کل زمانی که کتاب رو می‌خوندم، با خودم می‌گفتم چقدر ذهن آدم باید بیمار باشه که یه همچین چیزایی بنویسه. ولی پایان ماجرا برای من حقیقتاً یه سورپرایز واقعی بود و نظرم رو راجع به کل اثر تغییر داد! الان دیگه می‌تونم بگم این کتاب جزء کتاب‌هایی خواهد شد که همیشه صحنه‌هاشو به یاد خواهم آورد. «دیوید فینچر» از روی این کتاب، یه فیلم هم ساخته (+) که من ندیدم ولی بدم هم نمیاد که ببینم! D: با همه این احوال خوندنش رو هنوز هم به کسی توصیه نمی‌کنم!

بعد از نمایشگاه!

2012-05-13T23:00:00.000+04:30

حالا درسته که نمایشگاه کتاب تموم شد ولی خب چون من وقت نکردم اون‌موقع در موردش بنویسم، الان می‌نویسم! D: آقا ما مثلاً تصمیم گرفته بودیم که امسال نریم نمایشگاه، چون هم حس‌اش نبود، هم خاطره شلوغی و ازدحام سال‌های قبلش آدمو منع می‌کرد از رفتن و هم همراهی نداشتم. اما مگر این وسوسه‌های شیطانی اجازه میدن آدم رو تصمیمِ کبراش باقی بمونه؟! میخوام بگم که امسال هم مثل هر سال آخرش خر شدم و رفتم! چهارشنبه بود فکر کنم و من از هر روز خسته‌تر ولی گفتم چون روزای آخره، ملت دیگه دست برداشتن و شاید خلوت‌تر باشه. وقتی رسیدم دیدم به به! زهی خیال باطل و فکر خام! اینقدر شلوغ بود که نمی‌شد تکون خورد و حتی نفس کشید! با این حساب احتمالاً آمار سرانه مطالعه تو کشور ما غلطه! چون اگر ما اینهمه جمعیت کتابخوان داریم، نمی‎‌شه سرانه مطالعه‌مون اینطوری باشه که! خلاصه نمی‌دونیم دم خروس رو قبول کنیم یا قسم حضرت عباس رو! والله به خدا!

در بدو ورود اول رفتم نشر افق اول به هوای خریدن کتاب رضا امیرخانی و بعدش هم اولین کتاب کیوان ارزاقی (نویسنده وبلاگ از پشت یک سومِ سابق!). دیدم دمش غلغله‌س و برداشتن زنونه مردونه‌ش کردن. رفتم جلو دیدم بله، امیرخانی وایساده اونجا داره چپ و راست به ملت امضا میده. به هزار دردسر کتابایی رو که می‌خواستم خریدم و رفتم سمت ناشرای بزرگ ته شبستان. راستش چشمه که نبود هیچی، بقیه ناشرها هم خیلی چنگی به دل نمی‌زدن. تازه، اینقدر جلوی پیشخوان‌ها شلوغ بود که من نه توانش رو در خودم می‌دیدم که برم جلو و نه احساس امنیت رو! بنابراین بعد از خرید دو، سه تا کتاب بی‌خیال شدم و اومدم بیرون.

به نظر من نمایشگاه کتاب حالت اسفباری پیدا کرده! اولاً که متأسفانه پُره از آدم‌های بیمار که انگار هیچ جایی رو بهتر از نمایشگاه پیدا نکردن برای روانی‌گریشون! بعدش هم اینقدر دختر و پسرهای کودک و نوجوان ریختن تو بخش ناشران عمومی (واقعاً من نمی‌دونم به چه علت!!!) و تو سر و کله همدیگه میزنن و شلوغ‌بازی درمیارن که احساس می‌کنی وارد مدرسه شدی! یه چیز دیگه رو هم من واقعاً درک نمی‌کنم! این خانومایی که با نوزاد و بچه کوچک و کالسکه و اینا میان نمایشگاه به چه انگیزه‌ای میان؟!!! یعنی حتی هوای اونجا هم سالم نیست برای نفس کشیدن اون بچه. تازه حمل و نقل بچه خودش یه پروژه‌س بعد اینا چطوری میخوان اونهمه راه رو با بچه و با خریدهای احتمالی طی کنن؟!!! نه! واقعاً نمی‌فهمم! آخه اونقدری هم تخفیف نداره که ارزش اینو داشته باشه که آدم اینقدر به خودش سختی بده!

بگذریم. چندتا کتابی که از نمایشگاه خریدم اینا هستن:

قِیدار (رمان) رضا امیرخانی نشر افق

سرزمین نوچ (رمان) کیوان ارزاقی نشر افق

فصل کبوتر (رمان) حسین فتاحی انتشارات سوره مهر

سه‌گانه (شعر) فاضل نظری انتشارات سوره مهر

سووشون (رمان) سیمین دانشور انتشارات خوارزمی (قبلاً خوندم)

رگتایم (رمان) ای.ال.دکتروف انتشارات خوارزمی

نامحرم (رمان) یاسر نوروزی نشر آموت

دیروز هم یه سر رفتم نشر چشمه که خودش تا بیست و پنجم نمایشگاه گذاشته با تخفیف بیست درصد. واقعاً حال داد! کاش اصلاً چشمه به جای نمایشگاه کتاب همیشه تو کتابفروشیش نمایشگاه میذاشت! با اینکه شلوغ بود ولی اون ازدحام کُشنده نمایشگاه رو نداشت! در هوای مطبوع و با فراق بال برای خودم گشتم و یه عالمه کتاب خریدم. کتابا اینا هستن:

قلابی (مجموعه داستان) رومن گاری

عامه‌پسند (رمان) چارلز بوکفسکی

کجا ممکن است پیدایش کنم (مجموعه داستان) هاروکی موراکامی

قطار به موقع رسید (رمان) هاینریش بل

گل‌های معرفت (مجموعه داستان) اریک امانوئل اشمیت

بالأخره یه روزی قشنگ حرف می‌زنم (رمان) دیوید سِداریس

به کسی مربوط نیست (رمان) جومپا لاهیری

طناب‌کشی (رمان) مجید قیصری

بودای رستوران گردباد (مجموعه داستان) حامد حبیبی

یکشنبه (رمان) آراز بارسقیان

جیرجیرک (رمان) احمد غلامی

این‌جا باران صدا ندارد (رمان) کامران محمدی

دو تا نقطه (مجموعه داستان) پیمان هوشمندزاده

بازی عروس و داماد (مجموعه داستان) بلقیس سلیمانی

در عمق صحنه (مجموعه داستان) فریبا وفی

میم و آنِ دیگران محمود دولت‌آبادی

یه کتاب هم از نشر ثالث گرفتم:

آکواریوم‌های پیونگ‌یانگ (زندگینامه) کانگ چول-هوان و پیر ریگولت

حواشی کنسرت بزرگ خلیج فارس

2012-05-04T23:08:00.001+04:30

حالا ما ماهی یه بار هم به ایمیل یاهومون سر نمی‌زنیم‌ها ولی دیروز، آخر وقت اداری، یهو ویرمون گرفت بریم ببینیم اون تو چه خبره! یه چند تا تبلیغ از نت‎‌برگ برام اومده بود. من که هیچ‌وقت تبلیغات ایمیلی رو باز که هیچی، ریپورت از اسپم هم می‌کنم، اینا یهو توجهم رو جلب کردن! رفتم دیدم همون بعدازظهرش، کنسرت بزرگ خلیج فارس با اجرای چهار خواننده برگزار میشه و بلیتش با پنجاه درصد تخفیف موجوده! با اینکه رفتن به این کنسرت جزء آخرین برنامه‌های من هم نبود، ولی خب شرایط به اندازه کافی وسوسه‌کننده بود! اینه که ما هم رفتیم کنسرت، همینطوری الکی الکی! D:
برنامه قرار بود ساعت 9:30 شب شروع و 11:30 تموم بشه. ما که برای بالکنِ وسط جا رزرو کرده بودیم، در یک سورپرایز عالی افتادیم ردیف آخرِ قسمتِ وسطِ سالن اصلی! برای برنامه بروشوری درنظر گرفته نشده بود. بنابراین ما اصلاً خبر نداشتیم چی قراره اجرا بشه. یه کم از ده گذشته بود که قسمت اول برنامه شروع شد، با نوازندگی ارکستر آکادمیک تهران به رهبری امین سالمی و با اجرای حمید خزاعی به عنوان اولین خواننده! من که نفهمیدم ایشون چطوری توی این گروه به عنوان خواننده قرار گرفتن ولی باید بگم که نه از صداش و نه از اجراش، به‌هیچ‌وجه خوشم نیومد! (ظاهراً ایشون جزء هیئت عاملِ یه جایی بود از همین ارکستره. خودش گفت. تازه بیشترین اجرا رو هم داشت!). البته نه تنها من، بلکه ظاهراً افراد زیادی از این اجراها ناراضی بودن! اینو از تشویق نکردن‌ها و تحویل نگرفتن‌ها کاملاً می‌شد فهمید! یعنی بعد از سه قطعه اجرایی اول، ملت بالکل از شور و هیجان افتاده بودن!

سه قطعه بعدی رو مانی رهنما اجرا کرد که بهترینش همون آهنگ مورد علاقه من یعنی مرسدس بود! D: راستش فکرشو هم نمی‌کردم اینو اجرا کنه. ولی خیلی باحال بود خودش. از این لوطی لاتای بامزه! اجرای آخرِ قسمت اول هم با سالار عقیلی بود که با استقبال زیاد مردم مواجه شد و انصافاً شور و حال رو به سالن برگردوند.

با اینکه مجری برنامه اعلام کرد که فقط 5 دقیقه استراحت داریم، ولی قسمت بعد تقریباً یک ربع بعد با اجرای طوفانی نیما مسیحا شروع شد. اجرای آهنگ خلیج فارس توسط ایشون، که صدای خوبی هم داره، با تشویق‌ها و همراهی‌های بی‌امان تماشاچیان مواجه شد. بعدش دوباره حمید خزاعی به روی صحنه اومد و مجدداً با عدم استقبال مواجه شد. در پایان هم دوباره سالار عقیلی با اجرای آهنگ‌های تبریز در مه و وطن سالن رو سرشار از شور و شوق کرد. انصافاً تفاوت قابل ملاحظه‌ای وجود داشت بین صدای سالار و سایر خوانندگان این کنسرت! در حقیقت من فکر می‌کنم بیشتر اعتبار این کنسرت و استقبال از اون، مدیون حضور سالار بود!
حسن ختام برنامه، اجرای شورانگیز و به یاد ماندنی سرود "ای ایران" توسط هر چهار خواننده بود که بسیار زیبا اجرا شد. فکر می‌کنم ساعت از یک نصفه شب گذشته بود که برنامه تموم شد. شب به یاد ماندنی‌ای بود. به نظرم چنین برنامه‌هایی برای برانگیختنِ دوباره حس میهن‌دوستی خوب و قشنگه. به هر حال به طور کلی می‌تونم بگم که راضیم ازشون! D:

عکس‌های بیشتر + و +

جولی و جولیا

2012-04-30T00:30:00.000+04:30

باز هم فیلم دیدم. یه فیلم خوشمزه! جولی و جولیا (Julie & Julia)، یه فیلم زنانه‌ی ساده و دلپذیره که ظاهراً براساس دو داستان واقعی ساخته شده. داستان دو زن که وجه مشترکشون علاقه به آشپزیه و همین علاقه بستر رویدادهای فیلم میشه. مهمترین ویژگی این فیلم، به نظر من، طبیعی بودنشه. خبری از اتفاقات عجیب و غریب و روابط پیچیده و غیرواقعی نیست. همه چیز روال نرمال و عادی خودشو داره و همین، برقراری ارتباط با شخصیت‌های فیلم رو راحت‌ترکرده. داستان هر یک از زنان فیلم، در دو زمان و مکان مختلف می‌گذره و تلویحاً تغییر روند سبک زندگی در پاریسِ 1949 تا نیویورکِ 2002 رو به نمایش می‌گذاره.

نکته دیگه‌ای که در داستان این فیلم، بسیار مورد توجه من قرار گرفت، شخصیت کم نظیر و دوست داشتنیِ مردانِ فیلم بود! مردانی به‌شدت مهربان و حامی که البته با توجه به واقعی بودن داستان‌ها، در کمال تعجب ممکنه وجود داشته باشن! ;)

من که از دیدن این فیلم خیلی لذت بردم و دوستش داشتم. به خصوص اینکه جولی برای فرار از افسردگی و روزمرگی، به وبلاگ پناه آورد و از این نظر چیزی بود شبیه خود ما! D: با اینکه این فیلم قدیمیه و احتمالاً به جز من و جناب حافظ همه دیدن، ولی اگه ندیدید و مخصوصاً اگر خانم هستید، حتماً ببینید.

راستی! یه چیزی رو من نمی‌دونستم. اینا برای پختن تخم‌مرغ آب‌پز، تخم‌مرغِ خام رو می‌شکنن تو آب جوش؟!!! خب چرا مثل ما تخم‌مرغ رو درسته تو آب نمی‌پزن بعد پوستشو بگیرن؟!!! حالشون خوبه آیا؟!!! D:

موضوع‌های پراکنده-4

2012-04-24T23:12:00.002+04:30

فکر کردم بردارم یه چند تا برگه کوچک تو کیفم بذارم با یه خودکار که هر وقت یه چیزی یادم اومد یا مثلاً اتفاق جالبی دیدم، یادداشت کنم که بعد بنویسمش. آخه خیلی وقتا پیش میاد که یه چیزی رو بایگانی می‌کنم تو حافظه‌م، ولی بعد هر چی فکر می‌کنم یادم نمیاد چی بوده! (در واقع الان هم یادم نمیاد چی می‌خواستم بنویسم! D:)
من آدم بسیار خودمنتقدی هستم. حتی می‌تونم بگم خود سرزنش کن! این احتمالاً یه بیماری روحی روانیه، خودم می‌دونم ولی بعضی وقت‌ها این مرضِ لاعلاج (!) اذیت می‌کنه آدمو. خیلی وقت‌ها خوبه که آدم بی‌خیال باشه، بی‌خیالِ کارایی که کرده یا حتی کارایی که نکرده. باید بپذیریم اتفاقی که افتاده، دیگه افتاده. از این به بعدش هم اگه فکر کنیم که «هر چه پیش آید خوش آید»، حداقل خودمون راحت‌تر زندگی می‌کنیم!
نمی‌دونم چرا آدم‌های اطرافم اینقدر دچار مشکلاتِ مختلف شدن. به هر کس نگاه می‌کنی می‌بینی یا یه عزیزی رو از دست داده، یا با یه مریضیِ بد دست و پنجه نرم می‌کنه، یا مشکلات مالی داره و ... . اون روز خانم «ح» اومد پیشم و نزدیک به دو ساعت اشک ریخت! واقعاً نمی‌دونستم چکار می‌تونم براش بکنم. خانم «خ» هم که هم مریضه و هم گرفتار. هنوز که هنوزه غمِ سنگینش رو فراموش نکرده. امروز با من حرف که می‌زد هی اشک حلقه می‌زد دور چشمش و هی بغض می‌کرد و چشماش قرمز می‌شد. حرفاشونو گوش می‌کنم ولی نمی‌تونم کارِ خاصی براشون انجام بدم :( غمِ چسبنده‌ی بیماری پدر و مادرم یه طرف، غم و غصه دوستام و همکارام هم یه طرف دیگه! مردم همه گرفتارن و مریض و افسرده!
بعضی آدما رو اصلاً نمی‌فهمم. یعنی در هیچ کجای معادلات من نمی‌گنجن! با هم دشمنی می‌کنن سرِ چیزایی که به اونا تعلق نداره! یعنی شاید یه چند صباحی متعلق به اونا بشه ولی در واقع دولت مستعجله! این‌همه خاله زنک بازی و زیز آب‌زنی برای رسیدن به چی آخه؟!!!
خب از اونجایی که دوباره داریم وارد تعطیلات میشم و به علاوه جهت تلطیف فضا (!)، یه چند تا فیلم رو معرفی کنیم بد نیست! D: آخه یه دستی از غیب رسید و به ما چند تا فیلم داد که حتی منِ تنبل تو فیلم دیدن رو هم تحریک کرد به دیدن!

فیلمِ «The Help» رو ببینید. رذایل اخلاقی آدما رو نشون میده که بدترین نمودش همون نژادپرستیه ولی خب آینه خوبیه. هممون از این قماش رفتارهای متعفن و وقیح رو تو وجودمون و عملمون داریم. باور ندارید فقط یه روز رفتارهای خودتون و اجتماع رو مونیتور کنید. مطمئناً حالتون بد میشه!
فیلم «Vicky Cristina Barcelona» شاید نیازی به معرفی نداشته باشه چون به اندازه کافی قدیمی هست! ولی خب اگر ندیدید و اگر دوست دارید که یه فیلم متفاوت که همه پیش‌فرض‌های ذهنی‌تون رو در مورد عشق و ازدواج و روابط آدمها به هم می‌ریزه، ببینید، این فیلم رو ببینید هر چند دیدنش به‌طور کلی زیاد توصیه نمیشه!
اگر می‌خواهید یه کم مسخره‌بازی و لودگی ببینید، این فیلم « 2days in Paris» بدک نیست. کلی خندیدم.
راستی یه فیلم دیگه هم از وودی آلن دیدم، «Midnight in Paris». والا در رثای این فیلم، اینقدر گفتن و نوشتن که دیگه جایی برای حرف ما باقی نمی‌مونه! کلاً که فیلم جالبیه ولی نه دیگه اونقدرها که بزرگش کردن! ولی خب حالا چون اساتید می‌فرمایند دیدنش از اوجب واجباته، ببینید ;)

رفتیم این فیلم «انتهای خیابان هشتم» رو هم دیدیم. چرند محضه! به‌هیچ‌وجه توصیه نمیشه. حتی با اینکه افراد مورد علاقه من، ترانه علیدوستی و صابر ابر، توش بازی می‌کنن! یعنی در این حد!!!
این مطلب ده روزه قراره تموم بشه! چون من هی یادم نمی‌اومد که چی میخوام بنویسم! مثل اینکه باید آلزایمر رو جدی بگیرم!!!

مردم‌آزاری ناشی از بی‌فرهنگی است!

2012-04-07T21:53:00.001+04:30

ساعت از دوی نصف شب گذشته. همه‌مون خوابیم. هوای خونه گرمه به همین خاطر پنجره‌ها نیمه بازن. یک‌مرتبه با صدای هیاهوی چندین زن و مرد از خواب می‌پرم! نگاه می‌کنم می‌بینم خواهرم هم بیدار شده (بعداً فهمیدیم که بقیه اعضای خانواده هم بیدار شدن!). صدا اونقدر واضح و بلنده که هر کی دیگه جای ما هم بود، حتماً بیدار می‌شد! اون عده‌ای که پایین بودن بی‌توجه به ساعت و اوضاع و احوال مردمِ در خواب، داشتن بلند بلند اون پایین مراسم خداحافظی به جا می‌آوردن که حداقل یه نیم ساعتی طول کشید و خواب ما رو بالکل پروند! تازه مهمونا می‌پرسیدن همسایه‌هاتون اذیت نمیشن؟ و صاحبخونه هم می‌گفت: نه بیدارن! قابل توجه اینکه این همسایه‌هایی که ایشون فرمودن بیدارن، دست کم یه هفتاد، هشتاد خانواری هستن!
از اون روزای شلوغ متروست. آدم کلافه میشه. شلوغه ولی به قول ما جنوبیا، خرما چَپون نیست هنوز! دمِ ورودیا پره ولی راهروها هنوز یه کم جا داره برای ایستادن. دختره، بی‌توجه به جمعیت، که دقیقه به دقیقه هم به حجمش اضافه میشه، پاشو دراز کرده و این پا رو انداخته رو اون پا! هر کسی هم که از کنارش رد میشه به لطف کفش ایشون خاکی میشه! دختره نه تنها پاشو جمع نمی‌کنه، بلکه قیافه‌شو هم کج و کوله می‌کنه که یعنی چرا می‌زنید به پای من!
وقتی تو خیابون ولیعصر میخوای بری سمت جنوب، مصیبت عظما شروع میشه چون هیچ راهی نداری غیر از سوار شدن به اتوبوس و البته اگه حالشو داری، پیاده گز کردن! توی هر ایستگاه، به‌خصوص در ساعات شلوغی، انبوه جمعیت ایستادن. بعد از یک عالمه انتظار که میخوای سوار بشی، می‌بینی ملت از جلوی در اتوبوس جُم نمی‌خورن و همچین چارچنگولی میله‌های جلوی در رو چسبیدن که نفوذ به داخل اتوبوس رو تقریباً غیرممکن کردن، اونم به بهانه اینکه میخوان ایستگاه‌های بعدی پیاده بشن! بعد تازه بیشتر وقتا اون ته اتوبوس خالیه! حالا اگه هرکس به طریقی موفق به سوار شدن شد، اونم می‌پیونده به انبوه همون جمعیتِ دمِ دری!

و الی ماشاءالله از این مثال‌ها در جامعه‌ی سه نقطه‌ی ما!

شبانه‌ها

2012-04-01T23:08:00.000+04:30

در لحظات غم‌انگیزِ پایان تعطیلات، شاید هیچ‌چیزی به اندازه نوشتن از یک کتاب خوب، حالِ آدمو روبه‌راه نکنه! مجموعه داستان «شبانه‌ها»، هدیه یک دوست گرامی رو بعد از مدت نسبتاً طولانی (البته به دلیل تنبلی!) تموم کردم. کازوئو ایشی‌گورو رو قبلاً با رمان «بازمانده روز» می‌شناختم. بر کسانی که با این نویسنده آشنایی دارن، پوشیده نیست که ایشون قلم بسیار توانمندی داره، به‌خصوص در توصیف حال درونی آدم‌ها و انتقال حس اونا! در رمان، شاید این، کارِ خیلی سختی نباشه (که هست!) ولی در نوشتن داستان کوتاه، قطعاً کار هر کسی نیست! «شبانه‌ها»، اونطوری که عنوان کتاب میگه، مجموعه پنج داستان موسیقی و شب هست. بنابراین انتظار داری که با کتابی مواجه باشی که در اون عنصر موسیقی بسیار پُررنگه. با این‌که کتاب پُره از اصطلاحات تخصصی موسیقی و یک تاریخچه نسبتاً کامل از اهالی موسیقی، ولی باز هم داستان‌ها، داستان آدم‌ها، روابط، دغدغه‌ها، مشکلات و درونیات اونا هست و فقط این‌بار، افراد از اهالی این هنر انتخاب شدن که البته این انتخاب، بسیار کمک کرده در ایجاد فضاهای خاص و لطیف و احساسی. نکته جالب اینه که آقای ایشی‌گورو طبق گفته خودش از زبان مترجم، با این‌که ارادت خاصی به موسیقی داره ولی هیچ‌وقت تحصیلاتی در این زمینه نداشته و همین نکته با توجه به متون تخصصی کتاب در زمینه موسیقی، آدم رو متحیر می‌کنه.
نکته قابل توجه دیگه، ترجمه بسیار خوب آقای علی‌رضا کیوانی‌نژاد هست. باید بگم که این کتاب، از یک ترجمه قوی، حرفه‌ای و دقیق برخورداره که با کمی اغراق می‌تونم بگم نصفِ بار جذاب شدن کتاب رو به دوش می‌کشه.
از بین داستان‌ها، که چندان کوتاه هم نبودن!، من از داستان تپه‌های مالوِرن بیش از بقیه خوشم اومد. هم به خاطر فضای بک‌گراند داستان، هم به خاطر شخصیت اصلیش و هم به خاطر ترجمه عالی:

کافه بعد از رفتن آن‌ها آرام بود تا این‌که جف برگشت و من رفتم طبقه‌ی بالا، احساس می‌کردم بیشتر از آن‌چه باید برای آن‌جا وقت گذاشته بودم. توی اتاقم، نشستم لبِ پنجره و گیتارم را برداشتم و شروع به زدن کردم و مدتی غرق آهنگی شدم که نوشته بودم؛ آهنگی که نیمه‌کاره بود. اما بعد - این‌طور به‌نظرم رسید که زمان از دستم دررفته - صدای شلوغی عصر کافه را می‌شنیدم که ناشی از ازدحام مشتری برای نوشیدن چای بود. اگر واقعاً آن‌جا شلوغ بود، که معمولاً هم بود، مگی مجبور می‌شد از من بخواهد بروم پایین؛ واقعاً هم بی‌انصافی بود چون به‌اندازه‌ی کافی وقت گذاشته بودم. اما به این نتیجه رسیدم که بهترین کار برای من رفتن به تپه‌ها و ادامه‌ی کاری بود که به خاطرش آمده بودم این‌جا.

از در پشتی بدون این‌که کسی مرا ببیند رفتم بیرون و از این‌که خارج شدم فوری احساس شادمانی کردم. هوا نسبتاً گرم بود، مخصوصاً این‌که جعبه گیتار را هم با خودم آورده بودم و خوشحال بودم که نسیمی هم می‌وزید.

داشتم می‌رفتم جایی که هفته پیش کشفش کرده بودم. باید از یک سراشیبی باریک پشت خانه بالا می‌رفتی و چند دقیقه‌ای در امتداد یک سراشیبی ملایم پیاده‌روی می‌کردی تا برسی به این نیمکت. این یکی را بادقت انتخاب کرده بودم، نه برای این‌که چشم‌اندازی فوق‌العاده داشت، بلکه مسیری نبود که مردم با بچه‌های خسته‌شان تلو تلو بخورند و کنارت بنشینند. از طرف دیگر، خیلی هم جای پرتی نبود و هرازچندگاهی رهگذری رد می‌شد و سلام می‌کرد و بعضی‌شان عادت داشتند درباره‌ی گیتارم چیز بامزه‌ای بگویند یا مزه‌ای بپرانند بدون این‌که از راه رفتن بایستند. اصلاً اعتنایی نمی‌کردم. به این می‌مانست که شنونده‌ای داری و نداری، و همین قوه‌ی تخیلم را بارور می‌کرد.

و آخر این‌که گویا انسان‌های حزین در همه دنیا وجود دارن. هر جا که باشی، با هر شغل و علاقه‌‌ای، باز هم گاهی ویرانی!

شبانه‌ها- نوشته کازوئو ایشی‌گورو- ترجمه علی‌رضا کیوانی‌نژاد- نشر چشمه- چاپ سوم- قیمت 5500 تومان

شرح «حالِ» ما!

2012-03-31T14:02:00.000+04:30

آخیش! چه حالی داره تعطیلات! با خیال راحت و فراق بال می‌تونی لم بدی و هر کاری دلت می‌خواد بکنی. چی می‌شد اگه یک هفته درمیون می‌رفتیم سرِ کار؟! هان؟! هم کارایی بیشتر می‌شد، هم افراد سرحال‌تر بودن و هم بعضی‌ها رو کمتر می‌دیدیم! خیلی خوب می‌شدا D:

ازصبح که بیدار شدم، به‌جز چندتا از لباسام که اتو زدم، هیچ کار دیگه‌ای انجام ندادم. عوض‌اش اومدم رو تختم دراز کشیدم و لپ‌تاپ هم طبق معمول رو شکمم! برای خودم ابی گوش میدم و وبلاگ می‌نویسم. یه پست گذاشتم درفت برای بعد، اینو هم که دارم حالا می‌نویسم. گوگل تاک هم اون طرف واسه خودش بازه. هرازگاهی یه خبرایی میشه توش ولی خب کم. ملت مشغولیات دارن به هر حال ;) فیسبوک پُره از تبریکات عید و عکسای جدید و پیام‌های مختلف که هنوز حس‌اش نیومده برم جواب بدم و لایک کنم و کامنت بذارم! ایشالا این حس امروز تشریف میارن وگرنه دیگه خیلی آبروریزی میشه!

تو این فرصت، یعنی از پنج‌شنبه که سرِ کار نرفتم، لابه‌لای کارای خونه، وقتای مناسبی پیدا شد برای کتاب خوندن. کتابی رو که خیلی وقت بود در دست مطالعه داشتم، بالأخره تموم شد! بلافاصه بعدش «داستان» رو شروع کردم. یه چوب الف خیلی خوشگل هم عیدی گرفته بودم که حتی همینطور نگاه کردنش هم حال میده به خدا (توی عکس روی کتاب)! آخه برداشته عکسای خودش رو چاپ کرده، بعد چوب الفش کرده داده به ما. خوشم میاد از این‌جور خلاقیت‌ها. آدم خلاق زنده‌س حتی اگر خودش اینطور فکر نکنه! ;)

خانم نفیسه مرشدزاده می‌فرمایند:«یک وقت‌هایی آدم دلش لک می‌زند که دیگری باشد. خوبم عزیزم که هنوز آدم‌های زیادی هست که تو دلت می‌خواهد بشوی. همه حس‌های تازگی در من برای این مُردند که آدم‌هایی که می‌خواستم بشوم یکی یکی کم شد. می‌خواهم با تو باشم وقتی این‌جا تصویرت در لباس تازه تو را غافل‌گیر می‌کند. غافل‌گیر شدن، بعدها، بعد از یک سن و سالی سخت است. عزیزم آدم فقط با کشف یک حس تازه در درون خودش غافل‌گیر می‌شود و حس‌های تازه گاهی قحط می‌آیند. همه اتاق‌های پرو تقدیم به تو که از این قحطی خبر نشوی.» (تأکیدها از من). می‌خواستم بگم که جانا سخن از زبان ما می‌گویی. حسی که خودم داشتم ولی بیان نشدنی بود رو خوب گفتی.

چقدر بده که فردا آخرین روز تعطیلاته! بهار رو دوست دارم نه فقط به خاطر عیدش که الان برام کمرنگه، بلکه برای زیبایی‌های زیادی که همراه با خودش میاره. تنفس در هوای زیبای بهار و لذت‌های عمیق بصری یه هدیه خدادادیه که هرگز هرگز از دیدنش و لذت بردن ازش سیر نمیشم. تا باد چنین بادا :)

مثلاً بهارانه

2012-03-29T22:00:00.000+04:30

الان بهارانه نوشتن مثل نون بیات خوردن می‌مونه! ولی خب چیکار کنیم دیگه، اشکالی نداره D: سال نو بر همه مبارک باشه. امیدوارم سال خوب و در مجموع مثبتی رو در پیش رو داشته باشیم و به آرزوهای قشنگمون برسیم D:

نمی‌دونم هنوز هم عید برای بچه‌ها همون طعم و رنگ دوران بچگی ما رو داره یا نه، ولی خیلی وقته که برای ما اتفاق خاصی نیست متأسفانه! فقط چند روز تعطیلی فرصت مناسبیه برای استراحت (اگر بشه البته!) و احیاناً مسافرت. ما که امسال دوباره رفتیم جنوب، بندرعباس. نمیشه که ما بریم بندر و بهمون خوش نگذره، بس‌که اونجا آدمای دور و برمون شاد و شنگول و بی‌خیال و ریلکسن! واقعاً خوش به حالشون که می‌تونن از زندگیشون لذت ببرن. زندگی تو شهرهای کوچک، هیچی که نداشته باشه حداقل آرامش و فراق خیال داره. ما بدجوری عادت کردیم به بدو بدو و هول و ولا و آخرش هم به هیچ جا نرسیدن. اصلاً حرکاتمون شتاب غیرعادی داره بس‌که همیشه در حال، دور از جون شما، سگ دو زدن هستیم! بگذریم!

بعد از برگشتنم، سر کار بودیم و کار و کار و یکی دو روزی هم الواتی! دریغ از یک خط کتاب خوندن یا فیلم دیدن یا حتی وبگردی! این چند روز پایانی تعطیلات هم که برامون برنامه ریختن بابت عیددیدنی‌های قضا شده! خلاصه این‌که من همیشه گفتم حالا هم میگم: توی تعطیلات نوروز هیچ کار خاصی نمیشه کرد! الکی نباید واسه‌ش برنامه ریخت! این هم توجیه D:

همه پست‌های اسفند در یک پست!

2012-03-15T23:49:00.000+03:30

آخ که چقققدددررر دلم برای نوشتن تنگ شده! به نظر من نوشتن یه تفریح نیست بلکه یه نیازه. حالا مهم هم نیست که چی می‌نویسی، اصلاً تو بگو خزعبل، ولی همین که می‌نویسی کلی تخلیه می‌شی. حس می‌کنی حرفتو به یکی گفتی، گیریم که حتی مخاطب هم نداشته باشی! یعنی می‌خوام بگم نوشتن چیز باحالیه وگرنه دلم براش تنگ نمی‌شد! ;) آقای «و»، چند وقتی گیر داده بود که برای قسمت «روایت‌های شغلیِ» همشهری داستان، خاطرات شغلی‌مو بنویسم و بفرستم. با این‌که اول خیلی استقبال نکردم از این موضوع ولی راستش بعداً یه کم فکرمو به خودش مشغول کرد و داشتم جدی جدی وسوسه می‌شدم که باز یه اتفاق تلخ ناگهانی منو از اون فضا پرتاب کرد به یه فضایی که حتی یادآوریش برام سخت و تکون‌دهنده‌س! خلاصه این‌که باز هم نشد ما نویسنده بشیم! ;)
آدم‌ها با همه شباهت‌هایی که به هم دارن، باز هم شدیداً منحصر به فردن! هر کس علایق و سلایق خاص خودش رو داره و دوست نداره اونا رو تحدید و یا عوض کنه. اینی که از کسی بخوای به همون چیزهایی علاقه و اشتیاق نشون بده که تو دوست داری، یکی از احمقانه‌ترین کارهای دنیاست! دور کردن افراد از علایقشون اون هم به زور، واقعاً نتیجه خوبی نداره. نمی‌دونم چرا بعضی‌ها این مسأله به این سادگی رو متوجه نمی‌شن! معمولاً در روابط بین دو دوست این اتفاق کمتر پیش میاد ولی در روابط زن و شوهری و رئیس و مرئوسی به شکل فجیع، احمقانه و مضحکی به وفور دیده میشه که جای بسی تأسف است!
این اداره احمق ما برای برگزاری یه کلاس آموزشیِ غیرضروری، هیچ زمانی رو بهتر از آخرین چهار و پنج‌شنبه سال پیدا نکرده! اونم کجا؟! اون‌ور دنیا! دیروز برگشتنه دقیقاً دو ساعت و نیم تو راه بودم! همت دقیقاً قفل بود! ما چون هر سال یه سمینار آموزشی داریم که باید توش سخنرانی داشته باشیم، این کلاس رو گذاشتن که مثلاً بتونیم بهتر حرف بزنیم و تدریس کنیم. اسم دوره‌ش بود «تکنیک‌های نوین آموزش برای مدرسان». ما که قبلاً دوره مقدماتی این کلاس رو گذرونده بودیم، مجبور بودیم که این دوره رو هم بریم. انصافاً دوره مقدماتی هم اینقدر کلاس باحالی بود که دلمون نیومد این یکی رو نریم! اسم این دوره رو باید به جای اون میذاشتن، تمرین پررو بودن! نمی‌دونید این استاده ما رو وادار به چه کارایی کرد تو کلاس! یعنی آخرش دیگه هیچ شرم و خجالتی برای کسی باقی نمونده بود! اینقدر خندیدیم که فک‌هامون درد گرفته بود. با همه این اوصاف ولی باز هم به اندازه دوره قبلی حال نداد! شاید به خاطر این‌که بار اول غیرمنتظره‌تر بود! هرچند این دفعه فکر کنم از لحاظ عملی مفیدتر بود! شما الان با یه آدم خیلی پررو طرفید که وسط خیابون وایمیسه به سخرانی کردن با صدای بلند و حتی آواز خوندن! یه همچین موجودی شدم الان! D:
خب. ما حدود دو ماه نبودیم. تازه آخرین پستمون هم حکایت از رفتن ما به یه سفر پرخطر داشت! کامنتدونی نشون میده که ما ظاهراً هیچ بازدیدکننده یا مخاطبی نداریم! چون هیچ‌کس نه حالی از ما پرسید و نه سراغی گرفت (به‌غیر از تعداد اندکی با ایمیل یا چت)! یعنی بعد از جریان فیلتر شدن وبلاگ، خودم می‌دونستم که دیگه تعداد زیادی اینجا رو نمی‌خونن ولی خب فکر هم نمی‌کردم که تعداد خواننده‌هام صفر شده باشه! چیکار میشه کرد دیگه؟ طرفدار نداریم. یا باید بنویسم واسه خودمون یا باید درشو تخته کنیم بره پیِ کارش! سفرنامه هم که پرواضحه که منتفی خواهد بود! فعلاً.

رهسپار کوی دوست

2012-01-28T19:05:00.000+03:30

دارم میرم عراق! عتبات عالیات، کربلا و نجف و شاید کاظمین و سامرا. اگر خدا بخواد فردا میریم. مقصد اولیه بغداده ولی اونجا توقفی نداریم. میگن سفر پر خطریه. به همین خاطر گفتم بیام اینجا یه طلب حلالیت بکنم از دوستان! ;)

اگه برگشتیم طبق معمول برنامه سفرنامه خواهیم داشت البته اگر حس و حالش بود و تنبلی اجازه داد. اگر هم برنگشتیم که برید با پُستای قبلی ما حال کنید و به یادمون باشید و هی بگید خیلی دختر خوبی بود، خدابیامرزدش. یادتون نره‌ها! D:

امسال تولدم در حرم حضرت علی (ع) خواهم بود ان شاءالله. هیچ‌وقت فکرش رو هم نمی‌کردم! حتماً برام خیلی جالب و خاطره‌انگیز میشه D: حس خوبی دارم. گ فته بودم که، کلاً بهمن، ماهِ اتفاقاتِ مهمه برام ;) به یادتون خواهم بود در کربلا و در جوار حرم‌های شریف. زیاده عرضی نیست.

گزیده‌ای از تذکرة‌الأولیای عطار نیشابوری

2012-01-27T21:36:00.002+03:30

گزیده تذکرة‌الأولیاء رو می‌خوندم. بعضی روایت‌هاش رو خیلی دوست داشتم. جالب بود برام که روزگاری مردمی وجود داشتن که اینطوری فکر و عمل می‌کردن، با یقین و اخلاص! نمی‌دونم واقعاً میشه به این درجاتِ یقین رسید یا اینا همه‌ش داستان‌های غلو شده‌س. ولی اگر حقیقت داشته باشه، خوشا به حالشون، حال عجیب و قشنگی داشتن. درس‌های زیادی داشت این کتاب ولی از بین تذکره‌های مختلف، از اونجایی که من یک زن هستم، ذکر رابعه العَدَویه رو بیشتر دوست داشتم و یه قسمتش رو اینجا میارم:

نقل است که دو بزرگِ دین به زیارت او درآمدند. هر دو گرسنه بودند. با یکدیگر گفتند:«بوک طعامی به ما دهد، که طعام او از جایگاه حلال بوَد.» چون بنشستند، ایزاری بود دو گِرده بر او نهاده، ایشان شاد شدند. سایلی فرا درآمد، رابعه هر دو گرده بدو داد. ایشان هر دو نتغیر شدند و هیچ نگفتند. زمانی بود، کنیزکی درآمد و دسته‌ای نان گرم آورد و گفت:«این، کدبانو فرستاده است.» رابعه شمار کرد، هژده گرده بود. گفت:«مگر که این به نزدیک من نفرستاده است.» کنیزک هرچند گفت، سود نداشت. کنیزک بستَد و ببُرد. مگر دو گرده از آنجا برگرفته بود از بهر خویش. از کدبانو پرسید، آن هر دو بر آنجا نهاد و باز درآورد.

رابعه بشمرد، بیست گرده بود. بستَد، گفت:«این مرا فرستاده است.» و در پیش ایشان بنهاد. می‌خوردند و تعجب می‌کردند. پس بدو گفتند:«این چه سر بود که ما را نانِ تو آرزو کرد، از پیش ما برگرفتی و به درویش دادی، آن‌گاه آن نان گفتی که:"هژده گرده است، از آنِ من نیست." چون بیست گرده شد، بِستَدی؟» گفت:«چون شما درآمدیت، دانستم که گرسنه‌اید. گفتم:"دو گرده در پیش دو بزرگ چون نهم؟" چون سایل به در آمد، سایل را دادم و حق-تعالی- را گفتم:"الهی! تو گفته‌ای که یکی را ده باز می‌دهم- و در این به یقین بودم-. اکنون دو گرده برای رضای تو بدادم تا بیست باز دهی برای ایشان." چون گرده هژده آوردند، بدانستم که از تصرفی خالی نیست، یا از آنِ من نیست.»

گزیده تذکرة‌الأولیاء- به انتخاب شهرام رجب‌زاده- مؤسسه انتشارات قدیانی

رفتن یا نرفتن، مسأله این است!

2012-01-23T00:21:00.000+03:30

خراب بشه این مملکت که هیچ‌چیزش سر جاش نیست! هیچ‌وقت عمه‌م رو اینطوری ندیده بودم. آخه این عمه جان ما خیلی آدم محکمیه. آدم انتظار احساساتی شدن نداره ازش! انگار که چیزی گم کرده باشه. همه مات و مبهوت شدیم وقتی عمه و شوهرش گریه کردن سر سفره. رفته بودیم آش پشت پای دخترعمه رو بخوریم مثلاً. همین دو، سه روز پیش رفت. پسر عمه هم که قبلاً رفته بود. تنها شدن حسابی. خیلی ناراحت شدم که گریه‌شونو دیدم.

شاید هیچ‌وقت اینقدر از نزدیک با قضیه مهاجرت روبه‌رو نشده بودم. واقعاً به خانواده‌ها فشار زیادی وارد میشه. پدر و مادرها یه عمری بچه بزرگ می‌کنن و به ثمر می‌رسونن، بعد تا میان شیرینی‌شو بچشن نگاه می‌کنن و می‌بینن که تنها موندن. نمیشه هم تو این شرایط افتضاح به کسی گفت بمون و نرو که.

یه چند وقتی بود داشتم به این فکر می‌کردم که چرا موندم. از یه طرف حس می‌کنم موندن تو این وضعیت، یه اشتباه بزرگه. از طرف دیگه هم رفتن یعنی مواجه شدن با سیل مشکلات و صد البته مهمتر از همه دلتنگی و درد دوری از خانواده. کلاً به نظر میاد شرایط حالای ما، قرار گرفتن تو یه بازیِ دو سر باخته. نمی‌دونم چیکار باید کرد یا چی به صلاح ماست. اینقدر همه چیز مجهول و پر از ابهامه که هیچ چیز رو نمیشه پیش‌بینی کرد. تازه الان دیگه من تو سن و سالی نیستم که فرصت زیادی داشته باشم. باید همین حالا هر تصمیمی که میخوام بگیرم. خیلی ناراحتم از اینکه تو کشوری به دنیا اومدم و زندگی می‌کنم که بیشتر جوونهاش تو یه مقطع از زندگی باید به این سؤال جواب بدن که بمونن یا برن! این درگیری ذهنی، درگیری کمی نیست. آدمو خیلی اذیت می‌کنه. خلاصه اینکه نمیخوام سیاه نمایی کنم. همه چیز به اندازه کافی خودش سیاه هست. ولی آدمای بدبختی هستیم!

موضوع‌های پراکنده-3

2012-01-15T21:35:00.001+03:30

نمی‌دونم کجای زندگی، کدوم اشتباه بزرگ رو کردم که الان یه جایی قرار گرفتم مثل اینجا! همه تو زندگیشون اشتباه می‌کنن. اشتباه‌های کوچک و بزرگ. به ازای هر اشتباهی، آدم باید یه تاوانی رو بپذیره. اگه نپذیره، خودش آسیب می‌بینه چون اون تاوان، اجتناب ناپذیر و غیر انتخابیه. غمگین بودن، تنها یه تاوان کوچیکه برای خیلی از اشتباه‌ها.
الان شاد بودن و شاد زیستن واقعاً هنره. غمگین بودن نه حالا، بلکه هیچ زمان دیگه‌ای هم هنر نبوده و نخواهد بود. نمی‌دونم هم اولین بار کی اینو باب کرد که جزء ژست‌های روشنفکری حساب بشه! اما غمگینی تو زمونه ما، واقعاً ژست نیست. تو زمونه‌ای که از در و دیوارش، رنج و بلا و مصیبت می‌باره، تو یه جامعه نکبت‌زده و رو به افول، چه چیزی باقی می‌مونه برای کسی که حوصله داشته باشه و بخواد ژست هم بگیره؟!
نمی‌دونم چرا این همه آسمون ریسمون بافتم! خلاصه یه جای کارم حتماً یه ایراد بزرگ داشته که حالا از من آدمی ساخته ناراضی، غمگین و تنها. نمیشه آدما رو عوض کرد. نمیشه خود رو عوض کرد. همیشه برمی‌گردی به اصل و ریشه حتی اگه یه عالم فاصله گرفته باشی ازش. بعضی وقتا فکر می‌کنم که اگه دوباره متولد می‌شدم چکار می‌کردم که نرسم به اینجا. ولی بعد که تکه تکه‌های زندگیمو میذارم کنارهم، می‌بینم که نمی‌تونم یا شاید هم نمیشه تغییر زیادی توش ایجاد کرد! هر کسی یه راه منحصر به فرد رو تو زندگی‌ش طی می‌کنه و نسخه کسی رو هم نمیشه برای یکی دیگه پیچید. الان هم که گذشته دیگه گذشته. من هیچ‌وقتِ دیگه بیست سالگی یا بیست و چند سالگی یا هر زمانی رو در گذشته تجربه نخواهم کرد. پس واقعاً چی رو میشه عوض کرد؟ آینده‌ای رو که پر از ابهام و تردیده؟! نمی‌دونم شاید هم من دارم مثل همیشه اشتباه می‌کنم. شاید این نشستن و دست رو دست گذاشتن و هر چه پیش آید خوش آیدها ازهمه اون اشتباهات گذشته‌م مهلک‌تر باشه و تاوان سنگین‌تری رو هم در پی داشته باشه. ولی خب راه حل جالبی هم به ذهنم نمی‌رسه. اینه که کلاً ول‌اش کردم. می‌ترسم آخرش به بی‌تفاوتی برسم و اون مرحله هم که قشنگ تیر خلاصه! آره، تیر خلاص!

موضوع‌های پراکنده-2

2012-01-14T20:25:00.000+03:30

نمی‌دونم فراموشی چیز خوبی هست یا نه ولی قبول کنید که حتی اگر در مواردی فراموشی خوبه ولی در خیلی از شرایط و موقعیت‌ها بده! شاید خیلی وقت‌ها مشغله ذهنی باعث و بانی فراموشی میشه اما وقتی هی این از یاد رفتگی‌ها تکرار میشه یه کم جای نگرانی داره! تو فکرم یه روز بشینم همه ایمیلا و پسوردا و رمز کارتامو و این جور چیزا رو یه جایی بنویسم که اگه یهو همه چی از ذهنم دیلیت شد، دستم به یه جا بند باشه! هر چند فکرشو نکردم که اون موقع از کجا باید یادم بیاد که اونا رو کجا یادداشت کردم!!!

موضوع‌های پراکنده-1

2012-01-13T23:30:00.000+03:30

نمی‌دونم دل‌نازک بودن چیز خوبی هست یا نه ولی فکر می‌کنم هیچ‌وقت مثل حالا اینقدر دل‌نازک نبوده‌ام و اینو هم بگم که هیچ خوشم نمیاد از این وضعیت پیش اومده! که چی مثلاً اینقدر لوس و بی‌ظرفیت؟! منی که قبلاًها باید خیلی زور می‌زدم تا اشکم دربیاد، حالا سر کوچکترین چیزی اشکم دم مشکمه! چی شده؟ خودم هم نمی‌دونم ولی خب حتماً دلایل متعددی داره که یکیش همون افزایش سن و ساله! بگذریم از اینکه شرایط تأسف‌بار محیطی هم کم اثر ندارن و همینطور پیوسته حال آدمو بد و بدتر می‌کنن! یه زمانی می‌گفتن گریه آدمو سبک می‌کنه ولی حالا ما باید چکار کنیم که مستی هم دردمونو دیگه دوا نمی‌کنه؟!

از پریشان حالی و درماندگی!

2012-01-05T21:10:00.000+03:30

فرازی از دعای کمیل:

یا مَنْ بِیَدِهِ ناصِیَتى یا عَلیماً بِضُرّى وَ مَسْکَنَتى، یا خَبیراً بِفَقْرى وَ فاقَتى یا رَبِّ یا رَبِّ یا رَبِّ أَسْأَلُکَ بِحَقِّکَ وَ قُدْسِکَ وَ اَعْظَمِ صِفاتِکَ وَاَسْمائِکَ اَنْ تَجْعَلَ اَوْقاتی مِنَ اللَّیْلِ وَالنَّهارِ بِذِکْرِکَ مَعْمُورَةً، وَ بِخِدْمَتِکَ مَوْصُولَةً، وَ اَعْمالى عِنْدَکَ مَقْبُولَةً حَتّى تَکُونَ اَعْمالی وَ اَوْرادى کُلُّها وِرْداً واحِداً وَ حالى فى خِدْمَتِکَ سَرْمَداً.

اى کسى که زمام اختيارم به دست اوست، اى دانای به حال زار و ناتوانم، اى آگه از بينوايى و وضع پريشانم، اى آگاه از فقر و بی‌چيزيم، اى خدای من، اى خدای من، اى خدای من،

از تو می‌خواهم به حق حقيقت‌ات و به ذات مقدس‌ات و بزرگترين صفات و اسماء مبارک‌ات که اوقات مرا در شب و روز به ياد خود معمور گردانى و پيوسته به خدمت بندگي‌ات بگذرانى و اعمالم را مقبول حضرت‌ات فرمايى تا کردار و گفتارم همه يک جهت و خالص براى تو باشد و احوالم تا ابد به خدمت و طاعت‌ات مصروف گردد.

یه روز دیگه از زندگی!

2012-01-04T22:12:00.000+03:30

باز هم امروز خونه بودم. حالم خوش نیست. همه‌اش ولو بودم رو تخت و نای تکون خوردن نداشتم. این داروها بدجوری همه سیستم آدمو می‌ریزه به هم. خواب آلودگی و حالت تهوع و بی‌قراری. بعد بدیش به اینه که وقتی حالت بده، حال نداری هیچ کار دیگه‌ای هم انجام بدی. با این‌همه کتابای تل‌انبار شده‌ی نخونده، اصلاً حس‌اش نیست یه کتاب برداری بخونی. خیلی تأسف‌آوره! با این حال رفتم باریک‌ترین کتابی رو که می‌شد تو کتابخونه پیدا کرد برداشتم: "من گنجشک نیستمِ" مصطفی مستور. هی دو صفحه می‌خونم، هی وسطاش خوابم می‌بره! داستانش هم البته خیلی پر کشش نیست که اونم مزید بر علته. خلاصه اینکه همین کتاب باریک رو هم نتونستیم تمام کنیم.

حالا که بعد از مدت‌ها تنها هستم و دلم می‌خواست خیلی کارا می‌کردم، زرتی مریض شدم و حال کارای روزمره‌ام رو هم ندارم، چه برسه به کارای دیگه. تو این چند روزی که تنها بودم، فهمیدم که عادت کردن به تنهایی، چندان هم کار راحتی نیست. اولش ممکنه هیجان‌انگیز باشه ولی بعدش یواش یواش حوصله آدم سر می‌ره. نمی‌دونم. شاید هم آدم عادت می‌کنه. به هر حال آینده‌ی دور از تصوری نیست این تنهایی و باید یه جورایی باهاش کنار اومد.

این کار خونه هم که تمومی نداره! اوف!

تنها در خانه

2012-01-02T21:03:00.000+03:30

قصه از همون شبی شروع شد که خانم "ن"، من و خانم "م" رو دعوت کرد خونه‌شون به مناسبت مهمونی خداحافظی با خانم "م". همون شب بود که توی گلوم احساس سوزش شدید کردم و شروع کردم به خوردن قرص سرماخوردگی و لیمو‌شیرین. فکرشو نمی‌کردم کارم به این حال خراب برسه!

وقتی سرفه‌ها شدت پیدا کرد و امونمو برید، رفتم دکتر. پریشب بود. گفتم حالا فوقش یه آمپول دگزامتازون میده دیگه. دکتر گلومو که دید با چرک زیادی که داشت، یک عدد پنی‌سیلین، یک عدد دگزامتازون، مقادیر معتانبهی کپسول کوآموکسی‌کلاو و شربت کتوتیفن مرحمت فرمودن! گفت که از این ویروس‌های جدیده. آمپولا رو که زدیم گفتیم حله دیگه. خوب شدیم. فرداش از سر اجبار پا شدیم رفتیم اداره چون یه کاری رو حتماً باید انجام می‌دادیم. نزدیکای ظهر دیگه داشتم از سر درد و حال خرابی می‌مردم! رفتم بهداری اداره. دکتر گفت اوضاع گلو و سینوسام خرابه و فرداشو برام استعلاجی نوشت. ساعت دو از اداره زدم بیرون و با دربست خودمو رسوندم خونه و افتادم! خانواده هم که همگی رفتن مسافرت و فکرشو بکن با این حال، من تنها، من غریب، من مریض! :(

امروز که بیدار شدم، حالم خیلی بهتر بود. واقعاً هیچ‌چیز به اندازه استراحت و خواب باعث بهبود سرماخوردگی نمیشه. دیدم حالم بهتره، شروع کردم به تمیز کردن خونه و رفت و روب! یه کوت ظرف جمع شده بود. همه رو شستم، گاز و هود رو دستمال کشیدم، کابینت‌ها رو تمیز کردم، یخچال رو پاک کردم، کف آشپزخونه رو تی کشیدم، پذیرایی رو جارو و گردگیری کردم، توالت و حمام رو شستم، ماشین لباسشویی رو زدم، ناهار پختم، چند تا مانتو اتو کردم، میوه شستم و آخر سر هم شام فردا رو درست کردم، لازانیا. یعنی مونده بودم خونه که استراحت کنم! سر جمع فکر نکنم تا همین الان دو، سه ساعت بیشتر نشسته باشم، بس‌که همیشه تو خونه ما کار هست!

با این حال، الان تر و تمیز و حموم کرده و مرتب نشستم دارم وبلاگ می‌نویسم و حالم هم خیلی بهتره! D: کاش می‌شد همیشه آدم حداقل یه روز در هفته مرخصی بگیره و بشینه خونه. کار واقعاً باعث استهلاک آدم میشه. اگر کار جوهر مرده، برای زن چیزی جز دردسر و خیلی ببخشید، حمالی نیست! خسته شدیم به خدا. حالا جماعت نسوان میخواین فحش بدین، بدین. ما فعلاً تا اطلاع ثانوی موضع‌مون همینه! خدایا یه شوور پول‌دار و سخاوتمند به ما بده که ما دیگه نریم سر کار! آفرین D:

باز هم همان!

2011-12-25T22:25:00.000+03:30

توی این دوره و زمونه و روزگار خراب با این اوضاع و احوال روحی و روانیِ خراب‌تر، همه‌اش دو تا دلخوشی داشتیم، یکیش گودر بود، یکی دیگه‌ش هم همشهری داستان! اولی رو که با کمال نامردی ازمون گرفتن انگار که از پشت خنجر زده باشن به آدم، دومی هم که هیچ تضمینی نیست برای موندنش تو این آشفته بازار نشر و مطبوعات، تازه این دومی که هیچ‌وقت هم به اندازه اولی محبوب قلب‌های ما نشد! کلاً نمی‌دونم ما چرا هر وقت دلمون می‌گیره هی گوشه ذهنمون یاد این گودر خدا بیامرز میفتیم! خلاصه داستانی داریم. خدا از باعث و بانی تعطیلیش نگذره! خودمون مُردیم بس که این یارو رو نفرین کردیم! D:

پسرعمه جان هم بالأخره رفت ینگه دنیا. رفت که مثلاً درس بخونه ولی قصدش موندنه. باورم نمیشه که شاید دیگه اون پسربچه شیطونی رو که دیوار راست رو بالا می‌رفت و یه کفش و لباس سالم نداشت، همونی رو که جزء بسیار محدود پسرهای مهربونی بود که تا حالا دیدم، هیچ‌وقت یا حداقل به این زودیا نمی‌بینم! بد مملکتی داریم. حیف!

آدم گاهی به بن بست زندگی می‌رسه. هر طوری که نگاه می‌کنه نمی‌تونه بفهمه کجای کارش ایراد داره. دیدین وقتی یه برنامه کار نمی‌کنه، فقط یه کد کوچولوش مشکل داره؟ دیدین که هر چی آدم تلاش می‌کنه پیداش نمی‌کنه؟ ولی وقتی پیدا میشه به نظر میاد که خیلی واضح بوده! شاید اشکال کار ما هم اینقدر واضحه که دیده نمیشه! امروز کلی نشستیم با مانی فکرکردیم. دو تا کیک گنده با چای و یه عالمه غذا هم کالری به مغزمون رسوندیم ولی افاقه نکرد. کل بحث بی‌نتیجه موند! نمیشه یکی بیاد این اشکال برنامه ما رو پیدا کنه؟! D:

کماکان در مود فیلم‌های عاشقانه هستیم. چرایش را نیز نمی‌دانیم! ولی می‌دانیم که بسیار دل‌نازک شده‌ایم! باور کنید قبلاً هرگز این چنین نبودیم. نمی‌دانستیم سن و سال چه بلاها که سر آدم نمی‌آورد! غرض از اطاله کلام اینکه اگر پیشنهاد جالبی دارید بگید! با آغوش باز پذیراییم ;)

ما را رها کنید در این رنج بی‌حساب!

2011-12-23T22:02:00.000+03:30

الان نیم ساعته نشستم اینجا هی دارم فکر می‌کنم چطوری بنویسم که باز دوباره نوشته‌م رنگ غُرغُر و چس‌ناله پیدا نکنه! باور کنید اصلاً هیچی به ذهنم نمی‌رسه! از هر جا که بخوام شروع کنم اینقدر چیزای مختلف واسه نالیدن پیدا می‌کنم که کلاً یادم می‌ره قرار گذاشتم با خودم که هی غُر نزنم! نمیذارن که!

خوشم نمیاد از این‌طور زندگی کردن. زندگیِ بدون هدف، بدون اثر، بدون انگیزه چه معنی و مفهومی می‌تونه داشته باشه؟! انگار که به یه ربات برنامه بدی تا هر روز یه کارای معین و مشخصی رو انجام بده بعدش هم یه چند ساعتی شات‌داون و فردا دوباره از اول! حالِ آدم گرفته می‌شه! بعد می‌شینی با خودت فکر می‌کنی که خب که چی؟! آخرش مثلاً قراره چی بشه؟! حالا تو هی بیست سال، سی سال، هر روز بلند شو همین کارای تکراری رو انجام بده! نهایتش چی؟ به کجا می‌رسی؟ واقعاً به نظرم نمیاد که چیز خاصی در انتظار کسی باشه! بعد جالبیش اینجاست که همه‌مون مثل چی چنگ زدیم به همین زندگی نکبتی و هی همدیگه رو بابتش اذیت و آزار می‌دیم!

این‌همه آدم تو کل جهان هر روز بلند شدن و شاد و شنگول یه سری کارا رو انجام دادن، بعدش هم مردن و تمام! نه چیزی رو تغییر دادن نه کار مهمی کردن. نه انگار که کلاً بود و نبودشون فرقی به حال این جهان داشته! خیلی هم اگر تأثیر داشتن، مسلماً چیزی به جز شلوغ‌تر و آلوده‌تر کردن زمین و کمک به روند رو به رشد نابودی‌ش نبوده! بوده؟! مگه چند نفر تو دنیا زندگیِ مثبت و پربار داشتن؟ حالا درسته که کل زمین و ساکنانش زندگی‌شون وابسته و مدیون اوناست، ولی مگه تعداد این‌طور آدما از همون اول اولش چندتا بوده؟! اینو مقایسه کنید با میلیاردها آدم بی‌اثر و کم‌اثر و با اثر منفی که هر روز به دنیا میان و از دنیا میرن.

بعد می‌بینی همینا، همینایی که در خوشبینانه‌ترین حالت، بود و نبودشون هیچ فرقی به حال جهان نداره، تازه اگر منشأ شر و بدبختی نباشه، عین چی افتادن به جون دنیا و ما فیها و هی زور می‌زنن که اینجا رو از این آشغال‌دونیی که هست بدتر کنن! ول کنین آقا جان! ما همین که مجبوریم تو این دنیای نکبت‌زده زندگی کنیم کافیمونه! چرا هی فشارشو بیشتر می‌کنین؟!!! بذارید ما به درد خودمون بسوزیم و بمیریم. ول کنید. فقط ول کنید!

راز شب!

2011-12-16T01:29:00.000+03:30

چیزی در من عوض شده. باور کردم. افسوس که دیر است و دور!

دشمن پنداری

2011-12-13T20:02:00.001+03:30

یک عدد پدیده روانی (یا روان‌پریشی!) در کشور ما و به خصوص در بین مردان شایع شده، از صدر تا ذیل (که البته ظاهراً در صدرها فراوانی بیشتری از آن مشاهده می‌شود!) که در آن فرد مورد نظر همه و از جمله اطرافیانش را موجوداتی خطرناک، زیر آب‌زن، موذی و در یک کلمه "دشمن" می‌پندارد و به این حس‌اش اعتقاد شدید هم پیدا می‌کند و سعی دارد به بقیه افراد نیز بقبولاند که صاحب بهترین تشخیص است و درست می‌گوید!

عجب زندگی دردناکی برای خودشان می‌سازند این‌گونه آدم‌ها! اینکه همه را دشمن ببینی و مجبور باشی بین آنها زندگی کنی! وای! تصورش هم وحشتناک است! بروید خودتان را اصلاح کنید بابا جان! اه!

یک پست بیات شده!

2011-12-12T18:24:00.000+03:30

والله ما الان سه روزه می‌خوایم یه پست بذاریم این فیلِ لامذهب نمیذاره! پست شنبه رو حالا باید بذاریم، اونم به زور!

بچه‌ها رفتن ناهار. تو اتاق تنها هستم. این اولین باریه که تو اداره دارم وبلاگ می‌نویسم! یه دفعه هوس کردم روزنوشت بنویسم! هر چند به هر حال نمیشه پستش کرد، بابت فیلتر بودن بلاگر و کلاً مشکلات امنیتی! اینجا تو قسمت ما یه جورایی حریم خصوصی معنایی نداره! حتی استفاده از تمام کامپیوترها هم بین افراد مشترکه. جانب احتیاط رو باید رعایت کرد به هر حال! :D

امروز نسبت به روزای دیگه یه کم سرم خلوت‌تره. هر چند تا همین الان کار داشتم ولی مثل کارای فوری فوتی، آدم تحت فشار نیست. مردم میرن اداره دولتی که کم کار کنن ما هم اومدیم تو دولت ولی عین چی باید کار ‌کنیم صبح تا شب! کلاً شانس نداریم! لب دریا هم بریم خشک میشه از فیض حضور ما! نمونه آخریش هم همین تعطیلی سفارت روباه پیر استعمار! حالا این به ما چه ربطی داره، ربطش اینه که کلی از مدارک ما موند دست این از خدا بی‌خبرا به لطف و درایت خیلی زیادِ برادرای هنرمند و باهوش و انقلابی! راستی، این قضیه یک میلیون پوند خسارت صحت داره؟! بگذریم. در این مورد حرفی نزنم بهتره!

جدیداً هر کی منو می‌بینه میگه لاغر شدی (لاغر که هیچی، کلی هم اضافه وزن دارم!) یا میگن چهره‌ت خسته‌س. خسته هستم به طور کلی ولی اونایی هم که میگن لاغر شدی میخوان بگن خسته‌ای واژه کم میارن یحتمل! فکر کنم باید برم مسافرت. منی که اون همه می‌رفتم مسافرت حالا خوب خونه‌نشین شدم (خونه که البته چه عرض کنم، تهران‌نشین!). حالا خودم هیچی، بر و بکس هم مثل سابق دیگه حال و حوصله ندارن یا پایه نیستن. الان خیلی وقته که اگه من یه برنامه‌ای برای بیرونی، سینمایی، چیزی بذارم، بقیه هم شکسته بسته میان، وگرنه که کلاً هیچ! دلم میخواد بعضی وقتا هم برم سر آماده! یعنی اگه برنامه‌ای هست یه نفر دیگه به رتق و فتق امورش بپردازه و هماهنگی کنه و من فقط آخر سر حضور به هم برسونم! تنبل خان شدم! :D

این آخر هفته‌ای یهو دلم خواست رمنس ببینم! بعد چون هیچی سراغ نداشتم گفتم برم "شب‌های روشن" ببینم. فیلمش که خوب بود کلاً ولی خب، بودنِ مهدی احمدی هم بی‌تأثیر نبود در این انتخاب! :D رفتم بخرم، دو تا از مغازه‌های پاساژ نداشتنش منم بی‌خیال شدم. ولی خب اون هوسه رو نمی‌شد کاری کرد. به خاطر همین دوباره فیلم "Pride & prejudice " رو که تو هارد داشتم دیدم. باز هم محظوظ شدیم از این فیلم و علی‌الخصوص از مستر دارسیِ عزیز با اون همه جنتلمنی‌ای که از همه وجناتش می‌باره! به ویژه از نگاه‌هاش! :D

خب بسه دیگه. پا شیم بریم به کار و زندگیمون برسیم. امیدواریم یه روزی هم بیاد که دنیا بر وفق مراد تنهایانِ عالم بگذره. به امید اون روز! ;)