Pierwsza z imprez odbywała się w Carnoustie w Szkocji, druga za chwile zacznie się w Seattle. Biorąc pod uwagę, że większość zawodników (przynajmniej lepsza połowa) nie wie czy wróci w piątek czy w niedziele, to do środowej rundy treningowej za dużo czasu nie pozostaje. Poza tym, podróżowanie bezpośrednio z 10 tysięcznego (tak chodzi o populacje) miasteczka bezpośrednio na zachodnie wybrzeże to nie taka prosta sprawa i jeżeli nie mamy prywatnego odrzutowca to podróż może trwać od 10 do nawet ponad 24 godzin. Niby lecąc na zachód nadrabiamy czas (Paris Hilton świętowała kiedyś sylwestra trzy w razy kolejno: w Australii, Europie i USA) ale tempo, emocje poturniejowe i zmęczenie musi się golfistom z pewnością udzielać. Poza tym nie zapominajmy, że część z tych facetów ma swoją pierwszą, a często drugą lub trzecią młodość za sobą.

Generalnie dla organizatorów Champions Tour wielkie brawa…NOT. No chyba, że szkocki przewoźnik jest z nimi w zmowie, co całkowicie zmienia postać rzeczy i jesteśmy pod wielkim wrażeniem.

Photo by Bob Stab

W ten weekend Szkocja była pępkiem golfowego świata. Na polu St. Andrews Old Course rozegrano 139 edycję turnieju The OPEN, obchodzącego w tym roku 150 urodziny. Wszyscy liczyli na wielkie emocje, walkę do ostatniego dołka a tu…nici bo całą atencje ukradł bezczelnie jeden zawodnik, i to w dodatku taki, na którego poza rodziną, stawiali co najwyżej szaleńcy. W życiu nigdy nie jest tak jak byśmy chcieli więc dlaczego nie miałoby byc tak samo w golfie.

Pierwszym bohaterem (niemalże narodowym) stał się Rory McIlroy, który w czwartek ośmieszył Old Course uzyskując na nim 63 uderzenia. Ba, mógł zrobic 62 ale na 17 dołku nie trafił puta. Na drugim miejscu wylądował Louis Oosthuizen (o jego przezabawnym nazwisku mówiliśmy nie raz) z wynikiem 65, co również wprowadzało komentatorów w pewne zdziwienie. Innym zaskoczeniem była świetna forma połowy Johna Daly, która uzyskała wynik 66 dające miejsce T3. Oczywiście jak to w przyrodzie bywa natura dawała nierówno i niektórym wiało słabo, innym mocniej a jeszcze innym bardziej niż bardziej (ciekawa konstrukcja nieprawdaż?)

Drugi dzień był jednak zaskakujący bardziej niż pierwszy. Ochrzczony nowym mistrzem galaktyki główny pretendent do tytułu McIlroy popłynął okrutnie – 80 uderzeń (17 więcej niż dzień wcześniej) i spadek na miejsce T38. Za to ten, który był pomijany przy wszystkich zestawieniach czyli Ossthuizen, wykorzystał dobre warunki i zagrał niemalże równie dobrze (67) i z wynikiem (-12) po 36 dołkach objął prowadzenie. W piątek równie dobrze poradzili sobie Miguel Angel Jimenez, Ricky Fowler, który powrócił z zaświatów i mimo amatorskiej rundy otwarcia (79) uratował się przed linią cut, i weteran Mark Calcavecchia, który po dwóch dniach z wynikiem (-7) został wiceliderem. Co ciekawe, jeden z zaproszonych amatorów, a konkretnie Koreańczyk Jin Jeong zajmował wówczas miejsce T3 z wynikiem (-6).

A czołówka światowa spała. Tiger rzucał kijami i mruczał pod nosem, Phil też mruczał, pewnie powtarzał sobie teorie, bo dopiero się uczy grac na linksie a Stricker też się gdzieś pogubil. Pogoda po raz kolejny torturowała, z tą drobną różnicą, że tym razem przesuwała piłki na greenach w związku z czym turniej w piątek zawieszono na ponad godzinę.

Dzień trzeci to kolejne zmiany, chociaż bez tej najważniejszej. Najlepszą rundą dnia (67) pochwalic się mogli Henrik Stenson (facet co lubi sobie zagrac z wody i błota ale tylko jak się rozbierze) i dwóch Anglików Paul Casey i Robert Rock. A prowadzący Louis (dajmy mu już spokój z nazwiskiem) po kolejnej świetniej rundzie (69) i sumie (-15)  utrzymał bezpieczną przewagę czterech uderzeń nad Caseyem, siedmiu uderzeń nad trzecim Martinem Kaymerem i ośmiu nad wspomnianym Stensonem i solidnie grającym Westwoodem (pewnie cały czas śni mu się ostatni dołek zeszłorocznej odsłony turnieju).

A finał? Był  nudny. Trochę radości wniósł, cały na pomarańczowo (przynajmniej w warstwie wierzchniej) Ricky Fowler, który dzięki rundzie dnia (67) awansował ostatecznie na miejsce T14. Niedzielny wynik młodego Amerykanina jest godny podziwu biorąc pod uwagę fakt, iż w czołowej jedenastce zaledwie dwóch zawodników zagrało poniżej 70. Na miejscu T7 z wynikiem (-5) wylądowali Amerykanie Sean O’Hair i Nick Watney oraz fatalnie finiszujący Kaymer (3 bogeye na ostatnich trzech dołkach) i genialnie finiszujący Anglik Rober Rock. Jedno uderzenie mniej (-6) i samotne miejsce 6 zajęła legenda golfa RPA Retief Goosen. A reszta? Dramaturgii nie było ani trochę chociaż komentujący na antenie Polsat Sport  Tomaszewski (głos jak u ojca, ale na golfie to się zna raczej słabo) i Person (głosu po ojcu nie  ma, ale za to ile o golfie wie) co chwilę liczyli na przełom.

Na miejscu T3 z wynikiem (-8) uplasowali się: Henrik Stenson, który zagrał arcynudną rundę składającą się z 17 parów i jednego birdie, Rory McIlroy, który w tym turnieju pobił samego siebie (63,80, 69,68), pobił rekord pola St. Andrews Old Course a także rekord najlepszej rundy otwierającej turniej wielkoszlemowy w historii oraz Paul Casey, który chciał bardzo ale mógł już mniej. Chcielibyśmy powiedziec, że Anglik był blisko, ale było by to kłamstwo, nie był. Tak czy siak miejsce T3 to też skuces. A skoro mowa o sukcesie to nie wolno nie wspomniec o wiceliderze, czyli Lee Westwoodzie, który już drugi rok z rzędu kończy w absolutnej czołówce. O jego dobrej formie nie tylko świadczą kolejne wysokie lokaty i gruby portfel ale także ranking światowy, w którym Anglik zrównał się niemalże z Philem Mickelsonem i jak tak dalej pójdzie to on a nie „Lefty” będzie miał szansę stac się zaledwie 13 liderem tego rankingu.

A bezkonkurencyjnym zwycięzcą z wynikiem (-16) został: Lodewicus Theodorus  Oosthuizen, pieszczotliwie nazywany przez znajomych „Shrekiem”. Co ciekawe jego nazwisko brzmi Westhejzin, czego zupełnie nie możemy zrozumiec. Dla 27 letniego zawodnika z RPA zwycięstwo w The Open, to siódmy zawodowy tytuł (wcześniej jeden w European Tour i 5 w Sunshine Tour). Wygrana w St. Andrews poza sławą i niebagatelną kwotą wynoszącą niemalże 1,4 mln $ przyniosła zawodnikowi także awans na 15 miejsce w światowym rankingu OWGR. Serdecznie gratulujemy.

The OPEN Championship wyniki

Nasza dzisiejsza bohaterka przyszła na świat 29 marca 1985 roku w Roswell (strefa 51?) w USA. . Mimo tego bardziej niż kosmitami interesowała się sportem. Ponieważ ma aż trzech braci od małego grała z chłopakami w baseball ale z czasem zamieniła go na naszą ulubioną dyscyplinę. Uprawianie tego pierwszego sportu pomogło jej w tym drugim – Gerina potrafi posłać piłkę driverem na odległość 300 jardów!!!

W wieku 18 lat Amerykanka zwyciężyła w  2003 New Mexico State High School Class 4A Golf Championship a dwa lata później sięgnęła po kolejny tytuł: 2005 El Paso Times Southwest Women’s City Championship. Nie samym sportem człowiek żyje dlatego Mendoza ma również konkretne wykształcenie. W 2007 roku ukończyła matematykę na uniwersytecie Texas – El Paso. W trakcie nauki reprezentowała uniwerek w rozgrywkach, zwyciężając czterokrotnie.
W 2007 została nie tylko najlepszą sportsmenką swojej uczelni, ale także zwyciężczynią turnieju Conference USA Championship.

W sezonie 2007 stwierdziła , że zamiast liczb, wykresów i tabelek woli piłki golfowe i dołki i zajęła się golfem zawodowo. W 2008 roku zadebiutowała w Duramted Futures Tour, w którym grywa do dzisiaj. W debiutanckim sezonie zajęła miejsce 15 i zarobiła 25.000 $. W kolejnym roku przesunęła się o trzy oczka do góry i dzięki niezłemu występowi w LPGA Q-School (miejsce T30) wywalczyła ograniczoną ilość w lidze LPGA.Rok 2009 a także wzięła udział w sztandarowym programie stacji Golf Channel’s Big Break: Prince Edward Island. Wprwadzie Gerina programu nie wygrała ale, co nas nie dziwi nic a nic, zyskała wielu fanów.

W tym roku w drugiej lidze jej gra jest jeszcze lepsza (obecnie jest na 4 miejscu) więc nie możemy się doczekać debiutu w LPGA. Może, jesteśmy przesadnymi optymistami ale o wyniki jesteśmy spokojni. Dotychczas Gerina na golfie zarobiła około 100.000 $ zajmując trzykrotnie drugie miejsce w turnieju.

W dzień koszmarnej porażki Anglii z Niemcami (z drobną pomocą sędziego) prezentujemy coś na obronę piłkarzy z wysp. Melissa Reid przyszła na świat 19 września 1987 roku w Derby w Anglii gdzie od dzieciństwa uprawiała piłkę nożną. 11 lat później, kiedy już nie mogła grać „w nogę” z chłopakami poznała, za sprawą rodziców, golfa i pokochała go bez pamięci. Od tamtej pory trenuje niemal codziennie (przynajmniej tak twierdzi) po to by zostać numerem jeden. Gdyby mogła wybrać fourball marzeń, rozegrałaby rundę z Tigerem Woodsem, Anniką Sorenstan i…Michaelem Jordanem. Poza golfem Reid uprawia gimnastykę i jogę a kiedy zimą jeździ na snowboardzie.

Jako amatorka doszła do hcp (+5)!!!!!! dlatego w  2005 roku dostała się do European PING Junior Solheim Cup Team i Commonwealth Team. Rok później reprezentowała drużynę Wielkiej Brytanii i Irlandii w turnieju Curtis Cup, a w 2007 po raz drugi była członkiem drużyny Commonwealth Team oraz Vagliano Team.

Poza występami drużynowymi Melissa zdobywała również wiele tytułów indywidualnych. W 2004 i 2005 wygrała English Girls’ Championship, w 2006 i 2007 Helen Holm Troph. Sezon 2007 przyniósł także wyróżnienia St Rule Trophy i mistrzostwo w 2007 British Amateur Strokeplay Championship at Conway GC, tytuł najlepszej amatorki Wielkiej Brytanii i  puchar Smyth Salver dla najlepszej amatorki uczestniczącej w turnieju wielkoszlemowym Ricoh Women’s British Open, na polu Old Course w  St Andrews, gdzie Reid zajęła miejsce T16.

Pod koniec sezonu 2007 Melissa postanowiła spróbować sił w golfie zawodowym i chociaż nie udało się jej otrzymać karty na rok 2008 skorzystała z zaproszeń sponsorskich. Efektem tego kroku było aż siedem turniejów zakończonych w Top8 (w tym trzykrotne drugie miejsce) i 136.000 Euro na koncie. Reid nie tylko wywalczyła pełną kartę w lidze Ladies European Tour na sezon 2009 zajmując 12 miejsce w sezonie ale także tytuł najlepszego debiutanta roku. Rok później było jeszcze lepiej bo Angielka aż 8-krotnie była w Top8 i zarobiła kolejne 170.000 Euro, dzięki czemu zajęła w LET doskonałe 7 miejsce.

Mimo świetnej formy i dobrych wyników Reid oczekiwała wciąż na swój pierwszy zawodowy tytuł. Wszystko zmieniło się 7 maja bieżącego roku, kiedy zakończył się turniej Turkish Airlines Ladies Open. Angielka uzyskała wówczas wynik (-3) wyprzedzając Christel Boeljon i Iben Tinning dwoma uderzeniami. W ciągu zaledwie dwóch i pół sezonu Melissa zarobiła w LET 400.000 Euro. Według obserwatorów jesteśmy świadkami narodzin jednej z najlepszych zawodniczek Europy a być może świata. Nie mamy powodu, im nie wierzyć.

Więcej informacji na oficjalnym profilu LET Melissy.

Koncepcja kampanii była banalnie prosta. Fred czyta listy od fanów zachwalających piłki „oponiarzy”. Dzisiaj prezentujemy trzeci spot serii z udziałem specjalnego gościa. Lee jak zawsze w formie

Lista golfistów, którzy na samej grze (zarobki nie obejmują sponsoringów, reklam, i innych źródeł dochodu) uciułali tyle, że prawdopodobnie nie martwią się o niezapłacone rachunki.

Powyższą listę, skróciliśmy tylko do tych, którzy przekroczyli magiczną granicę miliona (dolarów, rzecz jasna). Wspominaliśmy na początku, że dzisiaj drobne nas nie interesują.

Król pozostał ten sam. Dla niektórych inaczej być nie mogło, inni mieli maleńką nadzieję na zmiany (w tym my). Ale wszystko po kolei. Pole Pebble Beach Golf Links było w tym roku bezlitosne dla zawodników. Linia cut była jak zawsze na tej imprezie wysoka, na poziomie (+7) a wśród tych którzy i tak nie dali rady znalazło się wielu normalnie wymiatających golfistów jak Ross Fisher, Trevor Immelman, Tom Lehman, Geoff Ogilvy, Adam Scott, Paul Goydos, Rory McIlroy, Rory Sabbatini, Y.E. Yang, Stephen Ames, Soren Hansen. Taki turniej, takie pole, taki sport

Byli rzecz jasna również tacy,  u których na kartach pojawiały się też niebieskie wyniki, i tak po dwóch rundach na prowadzenie wysunął się Graeme McDowell z wynikiem (-3). 30 latkowi z Północnej Irlandii deptało wówczas po piętach dwóch „wielkich” tego sezonu Ernie Els i Phil Mickelson oraz Dustin Johnson, którzy na półmetku mogli pochwalić się wynikiem (-1). Ponieważ Woods wówczas zamykał pierwszą dziesiątkę z wynikiem (+4) Mickelson stanął przed realną szansą zdetronizowania Tigera w rankingu OWGR. Jedyne co musiał zrobić  to utrzymać pozycję i liczyć  na to, że obecny numero uno będzie grał nadal dobrze, ale bez szału. Proste? Ani trochę. Prawo Murphy’ego brzmiące „jeśli coś może pójść źle, to z pewnością pójdzie”  jak ulał pasuje do tego co działo się w dniach kolejnych.

Trzeciego dnia Phil zaczął słabo, a na dziewiątym dołku doprawił się jeszcze double bogeyem (nie lubimy takich numerów w jego wykonaniu na U.S. Open, szczególnie na ostatnim dołku) czyli generalnie błądził w przeciwieństwie do Woodsa, któremu wprawdzie zdarzyły się również 3 bogeye. Różnica polegała na tym, ze poprawił je aż ośmioma birdie. „Lefty” po trzech rundach z wynikiem (+1) wylądował na miejscu 6 a Tiger z wynikiem (-1) na miejscu trzecim. Pomiędzy nimi z wynikiem (even) wylądowali równo grający Ernie „Big Easy” Els i…reprezentant Francji Grégory Havret. McDowell, po dobrym starcie, solidnym środku i słabszym finiszu (bogeye na 16 i 17) utrzymał wynik (-3) co jednak nie pozwoliło mu utrzymać prowadzenia, ponieważ w ten dzień nie jeden Amerykanin grał jak natchniony ale dwóch. 25 letni (jutro obchodzi 26 urodziny) Dustin Johnson, nie zrobił wprawdzie ośmiu birdie ale sześć birdie i eagla dzięki czemu po trzeciej rundzie został liderem z wynikiem (-6) i trzema uderzeniami przewagi.

Młodzieniaszek z Columbii w Południowej Karolinie pokazał w tym sezonie, że grać potrafi (miejsce T3 w Northern Trust Open i tydzień później obrona tytułu – zwycięstwo AT&T Pebble Beach National) ale U.S. Open to zupełnie inna historia. I tak Johnson roztrwonił przewagę już na drugim dołku, gdzie zrobił tripple bogeya, a na kolejnych dwóch poprawił doublem i bogeyem. Później jeszcze pięciokrotnie grał powyżej par co w sumie dało porażający wynik – 82 uderzenia!!! Nie on pierwszy i z pewnością nie ostatni. Podobne dramaty przeżywali Gil Morgan, który 18 lat temu został dotkliwie pokonany przez to samo pole, Retief Goosen, który w 2005 roku na polu Pinehurst w rundzie finałowej zaszalał, grając aż  81 uderzeń, czy Aaron Baddeley , który na polu Shinnecock w 2007 roku zagrał 80. Koniec końców Dustin po niedzielnym koszmarze zakończył zmagania na miejscu T8 z wynikiem (+5) remisując z Niemcami Alexem Cejką (przez pierwsze dwie rundy przy nazwisku zawodnika umieszczono flagę Czech) i Martinem Kaymerem oraz Amerykaninem Brandtem Snedekerem ( tym razem nie płakał).

Na miejscu T6 z wynikiem (+4) znaleźli się grzeczny chłopiec Ameryki, Davis Love III, który po raz piąty kończy U.S. Open na miejscu T7 lub lepiej i świetnie finiszujący (najlepsza runda niedzieli – 69) Matt Kuchar. Jedno uderzenie mniej (+3) nagrali numer 1 i 2 świata, którzy niby byli blisko pierwszej trójki ale jednocześnie bardzo daleko. Tiger posypał się lekko już na pierwszej dziewiątce, w przeciwieństwie do Phila, który przez pierwszą połowę dawał radę ale dla równowagi posypał się na drugiej dziewiątce. Na szczęście dla psychiki Mickelsona, tym razem ani przez moment Amerykanin nie był liderem.

Zdecydowanie ciekawiej wyglądała ostatnia trójka. Przypomnijmy McDowell (-3), Els i Havret (Even). Po 6 dołkach sytuacja ewoluowała na jeszcze ciekawszą bo McDowell był (-4), Els (-3) i Havret (-2) i zaczęła się prawdziwa zabawa. Po fenomenalno-niebieskim początku nastąpił regres i dużo niepotrzebnych nadprogramowych uderzeń i tak po 10 dołku McDowell był (-2), Havret i Els (Even). Na 14 dołku Irlandczyk i reprezentant RPA dołożyli kolejnego bogeya i sytuacja zrobiła się napięta ponieważ pomiędzy liderem a Francuzem pozostało jedno, o niczym nie przesądzające uderzenie. Wprawdzie na przedostatnim dołku, koszmarnym par 3 Havret zrobił bogeya ale dokładnie to samo uczynili pozostali. Na ostatnim dołku do sensacji nie doszło i  ponownie wszyscy uzyskali remis (par) dzięki czemu Graeme zdobył swój szósty zawodowy (drugi w ciągu dwóch tygodni)  i pierwszy wielkoszlemowy tytuł oraz…prowadzenie na liście najlepiej zarabiających zawodników European Tour w sezonie 2010. Czyli jednak jakieś przetasowanie nastąpiło ponieważ Els nie tylko przegrał turniej ale także został zdetronizowany w Race To Dubai 2010. Czas pokarze czy inne zmiany także nadejdą.

U.S. Open 2010 wyniki