و به نظرم هنوز هم دیر نیست. شاید یک انتخابات دیگه بتونه اون دولت دوست داشتنی و آینده نگر رو حاکم کنه.

راستش آدمی نیستم که از هر کسی دفاع کنم و دفاع کردنم هم بی دلیل باشه. دلیل حمایتم هم از دولت اصلاحات (و بازهم تاکید می کنم نه هیچ شخص خاصی) خوابی بود که یکی از عزیزانم دیده بود که به ایمانش و رویاهای صادقه ای که می بینه اعتقاد محض دارم که خانم سیده ای هم هستن و شب قبل از دوم خرداد خواب دیده بودند که حضرت امام مهر خاص خودش رو روی دست چپ ایشون می زنه.

اگه بتونم شب و روز به فلسفه ی جبر و اختیار فکر می کنم و به کوچیک بودن سایز و اندازه آدم در این دنیای بزرگ. و به موثر بودن بعضی از آدم ها نسبت به بعضی دیگرشون.

گاهی انتخاب هایی می کنیم و در مسیرهایی قرار می گیریم که بازگشت ازشون غیر ممکنه. در انتخابمون هم تنها به بعریف و تمجید اطرافیانمون تکیه می کنیم. یادمون می ره که کسی بالای سر ماست که همه چیز رو اون آفریده و مکنت و جلال و جبروت آدم ها همه از اونه. و اگه بخواد در کسری از ثانیه می تونه همش رو پس بگیره. بهتره تو انتخاب هامون و تصمیماتمون خودمون رو تنها فرض کنیم و در جایگاه جواب پس دادن. گاهی باید چشم هامون رو بازتر کنیم و ببینیم که اون چیز که مدام بهش ضربه می زنیم و می خوایم نابودش کنیم راه نجاتیه که خدا پیش روی ما قرار داده. بهتره کمتر اشتباه کنیم یا حداقل بی پروا اشتباه نکنیم.

این روزها زیاد به جبر و اختیار فکر می کنم و به تصمیماتی که آدم ی کوچک رو بزرگ می کنه و آدم های بزرگ رو کوچیک. به حقارت ما آدم ها و صدای خنده خدا که این روزها بلند تر از همیشه می شنوم.

و نرید ان نمن علی الذین استضعفو فی الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثین.

چشم. به روی چشم. به شرطی که شما ها هم دوباره بنویسید مثل چند تا دوست پایه ای که کماکان می نویسند.
چشم.

امید رو از این پرنده باید یاد گرفت.