Hadi görsel kirliliği geçtim, suyun ısınmasını geciktirecek olan tozlar, güneş panellerinin verimliliğini de feci şekilde düşürüyor olmalı diye düşünüyorum. Bu konuda kısa bir araştırma yaptım ve tozların %15 ile %40 arasında verimliliği düşürdüğüne dair bazı yazılara ulaştım.

Örneğin Birleşik Arap Emirlikleri’nde yüksek miktarda -normalin 10 katı kadar- toz içeren, hava koşulları sebebiyle ülkenin tek enerji santralinin verimliliği %60’a kadar düşmüş. Oldukça yeni olan bu santralin güneş panelleri, havadaki toz miktarı azaldıktan sonra temizlenmiş elbette. Ancak verimliliği %60’a kadar düşüren tozun etkisi gerçekten muazzam. Aynı yazıda havadaki bulutlar ile paneller üzerindeki tozların benzer etkiyi yarattığına da değinilmiş. Yani hava tozluyken panellerin temiz, paneller temizken havadaki toz oranının da yüksek olması benzer etkiler yaratıyormuş.

Bir başka yazıda da güneş panelleri üzerinde birkaç ay birikecek olan tozun, verimliliği %25’e varan oranlarda düşüreceği söylenmiş. Bunu engellemek için düzenli temizlik şart. Ancak bazı durumlarda bu riskli, pahalı ve hatta tehlikeli bile olabilir tabi…

Düşünüyorum da, kaç kişi kendi günısısının güneş panellerini temizliyor? Hadi aylık temizliği geçtim, yaz başında veya sonunda, yıllık bile temizlik yapan var mı acaba? Sanırım Antalya’ya ailemin yanına döndüğümde ilk işim çatıya çıkarak panelleri bir güzel temizlemek olacak…

Sanırım haftanın benim için en önemli olayı aylardır üzerinde yazıp çizdiğim, 2009 başından beri Facebook’un özelliklerini tek tek kopyaladığını söylediğim Friendfeed’in Facebook tarafından satıl alınması oldu. Taraflar açıklamasa da yaklaşık $50M’lık bir anlaşma ve Facebook hisselerinden pay alınması söz konusu. Şu aşamada Friendfeed ekibinin de Facebook’a katılacağı ve ilerleyen aylarda uzun vadeye yayılan bir entegrasyon olacağı söyleniyor.

Peki ‘Neden?’ sorusuna gelecek olursak… Bi kere Friendfeed çok başarılı insanlardan oluşan çok iyi bir takım. Çekirdek ekip eski Google çalışanlarından oluşuyor ve Google Maps ve Gmail gibi bazı kilit uygulamalar ve API’larında ciddi sorumluluk almış kişiler. İkincisi, Facebook’un Friendfeed’deki bazı özellikleri kopyalayarak yapmaya çalıştığının çok daha iyisini, hem ürün hem de deneyim olarak bu ekip hayata geçirmiş durumda. Dolayısıyla eldeki ürün çok iyi. Üçüncüsü ise, her ne kadar Twitter kadar genişlememiş ve o kadar hızlı büyümüyor olsa da Friendfeed’in potansiyeli Twitter’dan fazla.

Sonuç nasıl olacak şimdiden bir şey söylemek zor. Ancak bu ekiplerin artık birlikte çalışacak olması bile insanı heyecanlandırıyor. Belki bu şekilde tasarımında, sosyal araçlarında ve kullanılabirliğinde bazı sıkıntılar yaşayan Facebook çok daha başarılı bir noktaya gelebilir. Ancak neredeyse 300M kullanıcıya ulaşmış Facebook’un da her adımını atarken bırakın 2’yi en az 3-5 defa düşünmesi gerekiyor. Kişisel fikrim acele etmeden, olabildiğince geniş kapsamlı düşünüp hareket edilirse bu birleşmenin Facebook’a oldukça yararlı olabileceği. Friendfeed, kullanıcı sayısı bakımından Twitter veya Facebook kadar olmasa da, üretilen içerik ve kullanıcıların profilleri bakımından çok çok daha kaymak bir kitleyi içerisinde barındırıyor (üreten-tüketen).

Friendfeed ve Facebook birleşmesi beni üzmek yerine heyecanlandırıyor. Umarım bu heyecanımı boşa çıkartmazlar :)

Şimdi ise yeni bir furya başladı. Kapı önüne bırakılan ürünler. Yap bir askı, koy ürünü içine, bırak müşterinin kapısına :) Hoş, bundan pek rahatsız olduğum söylenemez, pek bi ilginç buluyorum hatta… Şimdiye kadar gelenler aşağıdaki gibi, bakalım bundan sonra neler gelecek? :)

Cif PowerCream

Eti Lifalif

Nestle Waters

Dove Therapy

• Uyandıktan sonra yüzümü gözümü yıkayıp, hatta bazen yıkamadan telefonun ekranına bakıyorum.
• Servise biniyorum, ya uyuyorum (gözler kapalı) ya da yine telefonda Google Reader veya maillerime bakıyorum. Köprü trafiği başka türlü çekilmiyor :(
• Ofise geliyorum, ufak bir poğaça alıp asansöre gidiyorum, asansör beklerken minik ekranlarda Turkcell’deki yeni gelişmeleri veya çarpıcı haberleri izliyorum.
• Arada yine telefonuma baktığımı unutmayayım.
• Masamın başına geçtiğimde bilgisayarımı açıyorum, HP’nin 14″ ekranı karşımda.
• Sigara içmediğim için sigara molam yok, çok özel bir durum olmadığı taktirde 12′ye kadar masa başında, ekrana odaklanmış durumdayım.
• Yazı yazarken çoğunlukla ekrana bakmam da cabası…
• Öğlen sanırım en güzel saatlerim: İstiklal’de dolanıyorum, yemek yiyorum, insan içine çıkıyorum :) Tüm bunlar telefonuma bakmadığım anlamına gelmiyor tabi ki…
• Öğleden sonra yine öncesi gibi, ekran başında bir Göktuğ.

• Şirketten çıktıktan sonra yine servis, benzer bir yolculuk daha, telefon veya uyku arasında gidip geliyorum.
• Eve geldim, hemen televizyonu açıyorum. NTV’de günün gelişmelerini izliyorum, ardından Yorum Farkı… Eğer ilgimi çeken birşeyler varsa tv açık kalıyor, ama bir yandan bilgisayarım da açık. Ama bu sefer ekran bir MacBook ekranı…
• Genellikle tv, bilgisayar ve telefon arasında dolanıyorum yine…

Bu döngüyü sosyal ilişkilerime ayırdığım zaman biraz bozabiliyor ancak. Ama çoğunlukla bu şekilde diyebilrim.

Ne kadar çok ekranlara bakıyorum, ne kadar sık… Yazık bu gözlerime. Hala bir bozukluk yok ama çok yükleniyorum gibi geliyor bana.

Halbuki her şey benim elimde değil mi? Daha fazla dinlendirmem gerekiyor gözlerimi, daha fazla zaman ayırmam gerekiyor kendime, yazık değil mi bana? :)

Geçti de… Metrobüs tantanası bitmedi bir türlü. Son olarak da trilyonluk metrobüslerin “metrobüs hattına uygun olmadığı” gerekçesiyle kızağa çekildiği açıklandı.

Ben ise farklı bir noktaya dikkat çekmek istiyorum: Emniyet şeridi

Dikkati çekmemesi mümkün değil. Tüm bu metrobüs inşaatı sırasında yollar genişletildi, ek şerit -güya- yapıldı. Ama işler bittikten sonra emniyet şeritlerinin hali içler acısı…

Bir kere şerit bile değil, bisiklet yolu resmen. Bir araba genişliğinde bile değil. Yapılan işin mantığına aykırı. Hiçbir araç, acil bir durumda o şeritlerden bastırıp gidemez. Gitse de soldaki arabaların aynalarını toparlar gider ancak…

Hadi gidiyor diyelim, şoförün çook dikkatli olması gerek çünkü birden bire “şerit” bitebilir! Şaka değil bu dediğim… Üstgeçit ayağına denk gelen kısımlarda emniyet şeritleri sinüs eğrisi gibi bir güzel kıvrılıyor, çizgi halini alıyor, sonra yine “genişliyor”. Komediye bakar mısınız!?

Ne denir bu işe…? Allah kimseyi acil köprüden geçişe mecbur etmesin…

“Neden böyle bir şey oluyor?” sorusuna verebileceğim en iyi cevap sanırım şu sıralar okuduğum Malcolm Gladwell‘in “Kıvılcım Anı” adlı kitabından esinlenerek vereceğim “Çünkü Twitter’ın kıvılcımı alevlendi…” =)

Türkiye için konuşacağım, önce politika sahnesinden insanlar twitter’ı “denediler” ve “denediler“… Ancak seçimle beraber bu rüzgar geçti gitti… Sonra yeni yeni firmalar sıkça görülür oldu. Şimdi ise ünlüler geliyor…

Böylece kitle genişliyor. Daha da ayrım yapalım mı? Önce teknoloji ve web dünyasından insanlar vardı. Sonra bu insanların çevresindekiler gelmeye başladı. Sonra pazarlamacılar bulaştı. Sonra satışçılar, sonra reklamcılar, sonra zartlar sonra zurtlar… Sonra yaşlılar, sonra gençler… Sonra gay ve lezbiyenler bastı ortalığı, sonra porno film artistleri(?)… “Hani bakiyim neymiş o”cular, “burdan yazdığımız zaman herkes okuyor mu şimdi”ciler, vs… Ne farkeder ki?

Olan şey şu: İlk baştaki çekirdek kitlenin sohbet ortamı değişiyor. Konular değişiyor. Sohbetlerdeki değişim, konuların farklılaşması kimilerine göre “ortamı bozuyor”. Kimileri ise durumdan pek memnun… Ekşisözlük’teki “nesil kavgasına” döndü dönecek ortam…

Tuhaf bir şey yok bence… Ne beklenebilirdi ki? Değişim olacak, popüler yerler dolacak, bir şekilde uyum sağlamak gerekecek…

Ancak benim tek bir beklentim var: Bu ortama gelenlerin “samimi” olmaları.

Kendi yerine başkalarının yazdığı tweet’ler, post’lar ölmeye mahkum… Samimi olmayanlar tokatlanacak, ayıplanacak, alay edilecek… Ortamdan dışlanacak, bu kadar basit… Kimse televizyonda olduğu gibi düşünmesin bu dünyayı… Burada gündeme gelmek de çok kolay, bir anda yok olmak da… Bir “Block” düğmesine bakıyor her şey :)

Kişisel görüşüm yeni gelenleri hoş karşılamak yönünde, o ne demekse ve nasil oluyorsa…(?) Yol göstermek, bu dünyayı anlatmaya çalışmak lazım… Bizlerin de onlar gibi, onların da bizler gibi olduğunu, “biz-onlar” olmadığını anlatmak, hissettirmek lazım… Neden yadırgıyoruz ki bu kadar? Herkes kendi başına değil mi burda?

Önceki yazılarımda da değinmiştim, kirliliğin artması kaçınılmaz, o yüzden farklı çözümler de bulmak lazım… Tabi bu da “hemen” olmuyor… :)

Spiker güzel anlatıyorsa maç bir kat daha güzelleşir, izlemek bir o kadar daha zevk verir bana… Ama bazı spikerler o kadar kötü ki, maç zevkinin içine ediyorlar resmen…

Geçtiğimiz hafta Chelsea ve Liverpool arasında oynanan şampiyonlar ligi çeyrek final karşılaşması herhalde uzun seneler akıllardan çıkmayacak. İlk yarısı 0-2 Liverpool üstünlüğü ile geçilen karşılaşma 4-4 bitmişti. Ekran başında nasıl keyif aldığımı bir ben bilirim =)

Ancak senelerdir süregelen özellikle de şampiyonlar ligi maçlarının tadını kaçıran kötü spikerlerden artık bıktım. Digiturk her ne kadar önceye göre daha iyi olsa da bazen o da can sıkıcı olabiliyor. Bu işin ne kadar zor, ne kadar emek gerektiren bir iş olduğunu bazıları hala anlayamadılar ne yazık ki…

Bir ara konuşulmuştu diye hatırlıyorum, en azından derbi maçlarında iki taraf için de ayrı spiker olacaktı hani? İtalya’da bunun bir örneği, hem de çok keyifli bir örneği mevcut hatta…

Hadi bunu geçtim, daha basit bir şey söyleyeyim. Ben spikersiz, yorumsuz, sadece topun, hakem düdüğünün ve taraftarların sesini duymak istiyorum. (Premier Lig ‘e selam olsun…)

Diyeceksiniz ki “peki küfür mü dinleyeceksin yoksa kafa şişiren davulları mı?”. Ben de “o başka yazı konusu..” diyip sıyrılacağım =)

Yıllar önce, daha ben lise, belki de ortaokuldayken babamın hava kuvvetleri anı yüzüğünü yenilemesi gerekiyordu. Yıllar içinde o kadar yıpranmıştı, yüzük o kadar incelmişti ki artık değişmesi gerekiyordu.

Babamın gençliğinden hatırladığı ve yüzüğü yaptırdığı bir yahudi kuyumcuyu aramak üzere Beyoğlu’nun arka sokaklarında dolanmaya başladık. Tabi ne isim hatırlıyoruz ne de mekan… “Sora sora Bağdat bulunur” hesabı bir süre ilerledikten sonra o kuyumcu yerine artık ermeni çırağının geçtiğini öğrendik. İsmini ve nerede çalıştığı bilgisini de aldıktan sonra heyecanla dükkanına gittik.

Minnacık bir dükkan, 3 kişi girdiği zaman içeride yer değiştirmek bile mümkün olmuyordu neredeyse… Kendimizi tanıttık, birer çay içtik… Derdimizi anlattık, nasıl ve ne kadara yapılacağını konuşmaya başladık. El sıkışılan yöntem şu şekildeydi: Kuyumcu eski yüzüğü geri alacak, yenisini yapacak ve eskisinin fiyatını bundan düşecek. Peki dedik, “biz Antalya’da yaşıyoruz, nasıl olacak bu iş?”.

Kuyumcu “abi ben yüzüğü yapar senin adresine gönderirim, sen de benim hesabıma havale edersin” demişti… Aldığımız bu yanıt karşısında babamın şaşkınlığını asla unutamam… “Yahu arkadaş, ne ben seni tanıyorum ne de sen beni… Sarı Çizmeli Mhmet Ağa hesabı, ben yüzüğü alsam gitsem, nerden bulacaksın beni?” diye sorduğumuzda “abi biz sadece değerli taşlardan anlamayız, insanlardan da anlarız…” yanıtını almıştık. “Hem biz güvendik mi bir kez, ama sonunda kadar güveniriz. Ama eğer güvenimiz boşa çıkartılırsa da bir daha asla iş yapmayız” diye de eklemişti…

Keza çok esnaf tanıdım. “Al götür abi, incele bi evde, sonra getirirsin” diyordu elektronik aletler, çeşitli kolyeler küpeler vs.. için… Çantanın içinde milyarlık alet, milyarlık mücevher vardı ama insanın insana güveni olduğu sürece bunları kimse dert etmiyordu…

Şimdi düşünüyorum tekrar, kim böyle bir ahlaka sahip çevremde?

Hikayenin sonunu da bağlayayım. Evet tahmin ettiğiniz gibi, yüzük yapıldı ve bize gönderildi. Babam da parayı havale ile gönderdi. Hem bu tecrübeyi, hem de kuyumcunun bize zamanında tavsiye ettiği Nevizade’deki balıkçıda yediğimiz yemeği (kılıç şiş) ve misafirperverliği ise hayatım boyunca unutmayacağım…

Bence Friendfeed’deki dönüşüm başlamış durumda. Özellikle son zamanlarda teknoloji ve web dünyasının dışında da bir çok post görüyorum. Rahatsız ettiğinden değil, ama ilgi alanlarına göre grupların biraz daha yaygınlaşması gerketiğini düşünüyorum.

Home Feed’i gruplayarak kişilerin feed’lerini segmente etmek mümkün, ancak aynı kişinin farklı konulardaki postlarını da yavaş yavaş kategorize etmesi gerekli olmaya başladı. Bu şu anda zor görünse de hepimizin hayatını kolaylaştıracak bir şey olduğuna inanıyorum.

SNR’ı (Signal-to-Noise Ratio) yükseltmek, bilgi kirliliği yerine anlamlı veriler oluşturmamız için bu gerekli… Kesin çözüm “oda” olmayabilir elbette, ancak zaman içerisinde en verimli çözümü bulacağımıza inanıyorum…