ferus.info

Naprawa uciążliwych BSOD’ów w Windows Vista/Windows 7

Maciej Kołek — Thu, 02 Sep 2010 17:16:42 +0000

Raz na jakiś czas użytkownicy systemów Windows Vista/Windows 7 spotykają się z problemem częstych BSOD’ów (ang. Blue Screen Of Death) podczas normalnego użytkowania komputera. W dzisiejszym wpisie postaram się wam przybliżyć rozwiązanie tego problemu który leży u podstaw – czyli w ustawieniach karty sieciowej i protokole IPv6.

Analiza problemu

Na jednym z forów internetowych na których staram się pomagać użytkownikom z ich problemami, został zgłoszony problem z częstymi błędami Windowsa, w przypadku tamtego użytkownika – Windows 7.
Szybko przypomniałem sobie, że takie problemy miałem również ja, chwilę po tym, jak zainstalowałem swój system Windows Vista (x64). System sypie Bluescreenami, które wyglądają mniej więcej tak:

Jakie jest więc rozwiązanie problemu?

Rozwiązaniem problemu jest wyłączenie w ustawieniach połączenia sieciowego protokołu IPv6.
Aby naprawić problem – należy wykonać następujące kroki:

1. Wejść w: Panel Sterowania / Sieć i Internet / Połączenia sieciowe
2. Prawym przyciskiem myszy kliknąć na aktywne połączenie sieciowe oraz wybrać Właściwości
3. Następnie na liście ODZNACZAMY protokół IPv6 (patrz obrazek poniżej)
4. Restartujemy system celem ponownego uruchomienia karty sieciowej.

Po wykonaniu tych kroków powinniśmy cieszyć się bezawaryjnym systemem.

Zakładki jako nawigacja na Twojej stronie przy użyciu jQuery UI

Maciej Kołek — Sat, 03 Oct 2009 18:23:35 +0000

Gdy na świecie na „salony” standardów projektowania stron internetowych wchodził web 2.0, jednym z rzeczy, które przyciągały webmasterów były zakładki. Kiedyś, by stworzyć animowane menu z zakładkami trzeba było pisać niezliczoną ilość kodu, znać się przy tym bardzo dobrze na JavaScripcie. W tej chwili – nie trzeba być ani specem – ani też męczyć się z pisaniem długiego kodu do takiego menu. Dziś pokażę wam jak wykonać taki interfejs, posługując się przy tym jQuery UI.

Przygotowania:

Do naszej pracy potrzebujemy najnowszej biblioteki jQuery oraz pluginu – jQuery UI. Wszystkie pliki załączam pod tutorialem. Przyda nam się też znajomość HTML, CSS oraz podstaw jQuery. Jeśli będą problemy ze zrozumieniem czegokolwiek – proszę – napiszcie o tym w komentarzu!

Część I: Stwórzmy podstawę do działania!

Utwórzmy plik index.html z zawartością:





Zakładki jQuery UI

Teraz, gdy mamy przygotowany plik .html – tworzymy zawartość strony.
Pomiędzy znaczniki body wstawiamy:




O mnie
Kontakt
Społeczności



Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quisque tincidunt, diam eu pellentesque viverra, ligula nisi tempor est, tristique ullamcorper nisl est vitae sem. Vestibulum ante ipsum primis in faucibus orci luctus et ultrices posuere cubilia Curae;



Jeśli chcesz się ze mną skontaktować - skorzystaj z tego linku.

Najpierw definiuję głównego diva, nadając mu klasę „menu”, następnie generuję listę nieuporządkowaną w której kolejnymi punktami są odnośniki do div’ów, które znajdują się poniżej. Dzięki takiej operacji jQuery będzie dokładnie „wiedziało” o którą zakładkę nam chodzi.

Część II: Czas na magię CSS!

Aby nasze menu nie wyglądało „sztywno” – dodajmy do niego porcję CSS – wedle uznania:

    * {
    margin: 0;
    padding: 0;
    }

    body {
    font-size: 80%;
    color: #222;
    background: #ffffff;
    font-family: "Helvetica", Helvetica, Arial, sans-serif;
    line-height: 1.6em;
    }

    #main {
    width: 310px;
    margin: 20px auto 20px auto;
    padding: 10px;
    background: #e0ecff;
    border: 3px solid #6694e3;
    margin-bottom: 15px;
    }

    .nawigacja-gora li {
    display: inline;
    list-style: none;
    padding-right: 5px;
    }

    .nawigacja-gora li a {
	text-transform: uppercase;
    background: #6694e3;
    color: #ffffff;
    text-decoration: none;
    font-weight: bold;
    padding: 4px 6px;
    outline: none;
    }

    .nawigacja-gora li a:hover,  .nawigacja-gora li a:active,  .nawigacja-gora li.ui-tabs-selected a {
    background: #6694e3;
    color: #f5f5f5;
    text-decoration: none;
    }

    .content {
    margin-top: 2px;
    background: #fff;
    border: 1px solid #6694e3;
    padding: 5px;
    }

	.content a {
	color: #6694e3;
	}

	.content a:hover, .content a:hover, .content a:visited {
	color: #e0ecff;
	text-decoration: none;
	}

    .ui-tabs-hide {
    display: none;
    }

Należy pamiętać o dodaniu linii:

    .ui-tabs-hide {
    display: none;
    }

Ponieważ ta linia odpowiedzialna jest za „schowanie” div’ów które aktualnie nie są aktywne.

Część IV: Animacje przy użyciu jQuery z pluginem jQuery UI

Aby nasz interfejs zaczął działać, musimy do pliku scripts.js dodać następujący kod:

$(document).ready(function() {
	$('#main > ul').tabs({ fx: { height: 'toggle', opacity: 'toggle' } });
});

Po czym możemy odświeżyć stronę – i cieszyć się pięknym interfejsem : )
ALE!
Dla tych, którzy nie mieli za dużej styczności z jQuery:

$(document).ready(function() {
});

Ta linia mówi „do przeglądarki”: Jeśli dokument jest gotowy (jest załadowany – nawet jeśli mówimy o samym kodzie html) – wykonaj funkcję opisaną w nawiasach klamrowych.
Z kolei w nawiasach klamrowych mamy:

	$('#main > ul').tabs({ fx: { height: 'toggle', opacity: 'toggle' } });

Zaczynając od początku: Ta funkcja każe przeglądarce pobrać elementy z listy nieuporządkowanej z elementu o id #main (w tym przypadku będą to nasze odnośniki do div’ów) a następnie poprzez funkcję .tabs użyć elementy które zostały pobrane i zastosować na nich animację (fx:) której argumenty tworzą za pomocą parametru „toggle” ładny efekt zanikania i „chowania się” diva.

Efekt końcowy

Uff! Udało się? Mam nadzieję. Mój efekt końcowy możecie zobaczyć: tutaj.

Materiały powiązane z tym tutorialem

Pliki powiązane z tutorialem

Źródło skryptu – jQuery-UI-Menu.rar

Potrzebne Linki

Framework jQuery – www.jQuery.com

Zostań Webdesignerem XHTML – Część 1 – Narzędzia i składnia

Maciej Kołek — Tue, 31 Mar 2009 21:03:12 +0000

XHTML jest językiem, który nie różni się praktycznie niczym od zwykłego, starego HTML-a. Jenakże XHTML 1.0 określa znaczniki, które powinny zostać użyte, aby strona była zgodna ze standardem który jest sprawdzany przez validator kodu – http://validator.w3.org/. Postanowiłem poświęcić swój czas i umiejętności aby w łatwy i przyjazny sposób przekazać swoją wiedzę na temat projektowania stron, tak, aby nawet dziecko potrafiło zrobić swoją własną stronę, tak, aby poddała się walidacji kodu bez problemu, a jej treść była jasna i czytelna dla każdego użytkownika. Po tej serii screencastów wasza wiedza wzbogaci się o podstawę budowania stron WWW, bez której nie nauczymy się innych języków. Wasze strony przestaną wyglądać jak strony dziesięcio-latka z Epulsa, a zaczną jak np. Facebook czy inne portale.

I nie ważne czy będzie to strona do sprzedaży czegokolwiek taka jak Amazon.com, informacyjna jak bbc.co.uk czy typowo rozrywkowa jak http://www.casino.com/pl/ – strona powinna być przejrzysta i profesjonalna po to, aby przyciągnąć wiecej odwiedzających. Im więcej wiemy na temat budowy stron oraz ich strony wizualnej – tym lepsi będą użytkownicy którzy będą spływać do naszej witryny

Część pierwsza – narzędzia i dokument HTML

Materiały powiązane z tym tutorialem

Pliki powiązane z tutorialem

Folder ze stroną internetową – zostan_webdesignerem_czesc1.rar

Potrzebne Linki

EditPlus – editplus.com
Mozilla Firefox – firefox.pl
Feed RSS – feedburner.com
Giełda Pracy – donas.pl
Zespół Szkół Łączności w Gdańsku – zsl.gda.pl

Negatywny wpływ środowiska na autorytatywność każdego z nas.

Maciej Kołek — Thu, 19 Feb 2009 22:04:07 +0000

Chyba tylko niewielka część z nas zastanawia się nad wpływem środowiska (zwanego również otoczeniem) na swoje zachowanie czy przystosowaniem do danej grupy.
Na wstępie zaznaczam, że w tym felietonie omawiam z reguły negatywne skutki takiego zjawiska oraz o jego występowaniu – globalnie – nie mówię tylko o Polsce i Polakach – konformizm jest przecież problemem tego świata.

Zjawisko konformizmu samo w sobie.

Czym ogólnie jest zjawisko konformizmu (bo to o nim będziemy mówić)? W mojej opinii jest to po prostu zdolność przystosowania człowieka do danej grupy społecznej – jednak najczęściej ta zdolność jest wykorzystywana w niezgodnym ze swoim przeznaczeniem, celem.

(Prawie) książkowa teoria według „uczonych” Wikipedystów mówi nam o:

Konformizm (pot. ulegający wpływom) – w psychologii społecznej to zmiana zachowania na skutek rzeczywistego, bądź wyobrażonego wpływu innych ludzi. Podporządkowanie się wartościom, poglądom, zasadom i normom postępowania obowiązującym w danej grupie społecznej. W tym rozumieniu jest to zmiana związana z faktem, że członek grupy miał początkowo inne zdanie czy inaczej się zachowywał niż grupa, a następnie je zmienił w kierunku zgodnym z oczekiwaniami grupy.

(źródło: wikipedia.com)

Czyli mówiąc po ludzku – konformizm jest zmianą zachowania danego człowieka potocznie mówiąc „pod grupę” – najczęściej społeczną. Każdy z nas ma swoich idolów, ulubiony zespół muzyczny lub też najbliższych przyjaciół z którymi się trzyma. Duża część z nas, zwykłych „szarych” ludzi nawet nie zdaje sobie sprawy z prostego faktu, jakże niezaprzeczalnego – my też „ustawiamy” się pod daną grupę społeczną równoznacznie i identyfikując się z nią.
Są to wspólne poglądy wasze i waszych znajomych. O tym, czy lubicie dresów czy nie, czy słuchacie techno czy metalu czy nawet disco-polo – są to wasze wspólne – oczywiście pozytywnie – cechy konformistyczne.

Jakie są negatywy – skoro o nich jest mowa w temacie?

Otóż – wiadomo – każdy ma prawo do przystosowania się do danej grupy społecznej. Ale nie każdy potrafi z tego mądrze skorzystać. Znam osobiście dużą rzeszę ludzi, którzy specjalnie pod grupę (klasę szkolną, znajomych) zmienili swój wizerunek z normalnej, cywilizowanej osoby, która w przerwach pomiędzy nauką słuchała polskiego hip-hopu w „prawdziwego i głęboko wierzącego w [zuo]„ heavy-metalowca w zaledwie… miesiąc. Myślę, że tacy ludzie nie czują się dobrze w swojej skórze. Te osoby na pewno mają swoje zdanie dany temat, niekoniecznie podoba im się darcie Biblii na koncertach „pewnego zespołu” (którego nazwy wymieniać nie zamierzam), a jednak presja i chęć bycia w danej grupie która wygląda z boku „fajnie” jest na tyle duża, że przymykają oko na takie sprawy stając się negatywnymi konformistami.

Minusy, minusy i jeszcze raz … plusy?

Konformizm ma wiele form, większość z nich jest negatywna. Pozostaje także pytanie: „Dlaczego?”.
Duża część ludności na świecie używa zachowań konformistycznych do swoich celów. Przeciętny nastolatek aby pokazać się z jakiejś „modnej” strony w szkole musi najczęściej należeć do jakiejś grupy. Częstym przedmiotem sporów są kluby piłkarskie. Mówiąc tu o przykładach – w Polsce i nie tylko istnieje przekonanie o wyższości danego klubu nad drugim – kibic jednej drużyny nie będzie się przecież „kumplował” z kibicem drugiej drużyny, bo ta jak wiadomo powszechnie jest i tak gorsza, nie patrząc nawet na wyniki meczowe tych drużyn. Tutaj właśnie zachodzi zjawisko konformizmu. Grupa kibiców drużyny „A” nie lubi się z grupą kibiców drużyny „B” – ale z reguły w towarzystwie całej grupy. Kiedy te same osoby spotykają się na ulicy czy też na spotkaniach prywatnych, żaden z nich nie żywi urazy do drugiego człowieka – ponieważ klub zostaje w tyle, a to w końcu dane osoby mają tą swobodę wypowiadać swoje myśli na głos bez komentarzy i niezadowolenia kolegów/koleżanek. Są to minusy ponieważ hamujemy rozwój emocjonalny i psychiczny tego danego człowieka – nie ma on swobody ułożenia sobie całego życia w głowie i spojrzenia na niego z sensem przez swoje własne okulary, a nie okulary danej społeczności, środowiska. Jedynym, zdawałoby się plusem konformizmu negatywnego[1] jest pozorne pozytywne poczucie człowieka który odczuwa satysfakcję psychiczną z przebywania z osobami które mają takie same poglądy na taki sam temat – chociaż jest to na pewien sposób wymuszone.

Autorytatywność i indywidualność jest dobrym rozwiązaniem.

Może nie rozwiązaniem doskonałym, ale takim które pozwala patrzeć na świat naszymi własnymi oczami naszego umysłu i świadomego rozsądku jest bycie indywidualnym i autorytatywnym. Nie bójmy się wyrażać własnej opinii i zdania, nawet gdyby miało to źle wpłynąć na naszą pozycję w społeczeństwie. Przeciwnie – publiczne wyrażanie swojej opinii na temat, na który ma się inne zdanie może wpłynąć pozytywnie na nią. Ludzie potrafią dostrzegać takie osoby, bo wiedzą, ze byle co im z głowy nie zrobi tzw. „siana”. W samej Polsce wiele jest konformizmu który jest prezentowany przez same media czy też są utożsamiane z danymi osobami przez stereotypy, tak jak również niekulturowość i nietolerancja rasowa oraz konformistyczne przekonanie, że np. muzułmanie są narodem który najchętniej wysadziłby cały świat. Jedyną niedoskonałością tego systemu jest narażanie się na ataki konformistów. Jednak takie „zabiegi” powodują tylko, że utwierdzamy się w swoim przekonaniu i nie zmieniamy zdania pod kątem przebywania w danym towarzystwie.

Wnioski i rozwinięcie myśli.

Każdy z nas powinien teraz pomyśleć – kim jestem teraz? Czy moje zdanie zmienia się równie często jak częstotliwość zmiany otoczenia w którym żyjemy? Moim osobistym wnioskiem jest przekonanie, że dopóki ludzie na świecie nie przestaną na ślepo wierzyć w prawdy głoszone przez dane grupy oraz nie zaczną mieć własnego zdania na wiele drażniących tematów – ten świat będzie się stawał coraz gorszy – wtedy bez znaczenia będą jakiekolwiek działania. A o metodach bycia osobą indywidualną – napiszę w nastepnym felietonie.

Pozdrawiam
Maciej ‘ferus’ Kołek

[1] – Określenie własne autora powyższego felietonu, nie ma związku z żadnym pojęciem naukowym.

O zdjęciach na portalach społecznościowych

Maciej Kołek — Thu, 08 Jan 2009 17:29:41 +0000

Jestem fotografem-hobbystą od 8 lat. Zawsze zastanawiam się, dlaczego na forach internetowych, epulsach, fotkach, naszych-klasach lub innych ideo-podobnych do siebie serwisów ludzie mają manię dodawania zdjęć.

Ja rozumiem, gdyby to było ładne! Ale w większości są to zdjęcia rozmazane, nieostre albo przejaskrawione. Ludzie! Kto to ogląda? Jeżeli zdjęcie jest rozmazane „artystycznie” to oko od razu to wychwytuje, jest to normalna reakcja mózgu człowieka. Ale nie maksymalna nieostrość, gdzie na zdjęciu widać tylko jakieś poruszone plamy.

Najlepsze są komentarze pod takimi zdjęciami. Wszyscy są super zachwyceni, a faceci piszą np. „Ładne cycuszki”. Facet! Toż przecież na tym zdjęciu widać jakieś dwie nieregularne plamy – co ty w nich ładnego widzisz? Ludzie nie zwracają na to uwagi, co jest błędem. Zdjęcia udostępnione w internecie powinny być ładne i dopieszczone, a nie zgrane bezpośrednio z komórki – co jest zresztą kolejnym absurdem. Przecież te zdjęcia mają być naszą wizytówką w internecie… Bez sensu jest wstawianie zdjęć nienadających się do oglądania…

Najczęściej w polskim internecie spotykamy zdjęcia o pionowym kadrze, o kompozycji tzw. „Lotu ptaka” lub jak kto woli „Epuls stajl”. Tony zdjęć, bliźniaczo do siebie podobnych, a każde jest inne od drugiego tylko dlatego, że mamy na nich np. inne kolczyki…
Kolejny raz pytam – kto chce to oglądać?

Dochodząc do consensusu
Ludzie nie myślą, dodając komentarze do zdjęć, nie myślą dodając je do portalów społecznościowych.
Póki polski internet i społeczność w nim zgromadzona nie zacznie myśleć przy robieniu/dodawaniu/komentowaniu zdjęć – Polacy w Sieci będą postrzegani jako banda idiotów, a nasze piękne w większości Panie będą postrzegane jako tanie „dziwki”.

Przykład obróbki, którą można gdziekolwiek pokazać widać na dole:

Zmienione (po lewej) i oryginalne (po prawej)

Polskie społeczeństwo internetowe a reszta świata

Maciej Kołek — Wed, 07 Jan 2009 21:21:00 +0000

Zastanawialiście się kiedyś, jak Polacy są postrzegani jako internauci w internecie?
Pewnie duża częśc z was tak. Nasz naród w internecie jest uświadamiany z odludziem cywilizacji, pijakami chodzącymi po ulicach i wieczym słowem „k***a” na ustach. A wszystko za sprawą młodszych internautów oraz tzw. „pokolenia neostrady i epulsa”.

Kiedy Telekomunikacja Polska w 2001 roku wypuściła na rynek produkt zwany „Neostradą” czyli pierwszym szerokopasmowym internetem dostępnym przez kabel telefoniczny, nikt nie spodziewał się ekspansji internetu w Polsce na taką skalę. Po wprowadzeniu ofert tańszej neostrady około roku 2004, każde dziecko wpisywało Neostradę właśnie jako pierwsze miejsce na liście życzeń pod choinkę czy urodziny. Większość rodziców, przekonanych nieszkodliwością tego zjawiska, chętnie dawała dzieciom to, co chciały. I tak pojawiło się w Polsce pokolenie operujące swobodnie łaciną podwórkową oraz umiejętnością „kozaczenia przez internet”.

Nie jestem nałogowym graczem czy też super zwolennikiem gier FPS, ale naprawdę jestem zniesamaczony zachowaniem polskich internautów w sieci Web. Przykładem może być moje wejście na dowolny polski publiczny serwer gry np. Counter-Strike 1.6. Co chwila czy to na czacie czy w voice chacie pojawiają się wypowiedzi 10-14 latków krzyczących lub piszących na czacie: „Ty %^%$#$#% $!^%&*(*, weź ić(*) ^$%$# stond(*)”.

Analogicznie, wchodząc na jakikolwiek zagraniczny serwer (angielski czy niemiecki, bo z zakresu tych języków jestem w stanie rozumieć i porozumieć się) panuje tam może nie pełna, ale na pewno parenaście razy wyższa kultura, niż na serwerach
polskich.

Dzieci nie umiejące grać tudzież myśleć próbują być mądre przez internet, ponieważ mogą postraszyć, nałgać i „dowalić” każdemu z kim mają styczność, bo myślą, że są anonimowi, a ich ślad w internecie jest zacierany po wyłączeniu modemu neostrady…

Kolejnym pytaniem jest – dlaczego na polskich forach internetowych jest tyle dzieci, które nie umieją czytać, korzystać z narzędzia „Szukaj”, a na zagranicznych jest spokój, kultura i dobra atmosfera? Dlaczego „nasze dzieci” nie piszą właśnie tam? Odpowiedź jest prosta jak konstrukcja cepa. Ponieważ przeciętny Polak, nie zna więcej niż jednego języka (a i czasem nie do końca swój własny, narodowy)! Dla niektórych angielski jest czarną magią, a niemiecki jest językiem który wyszedł z użytku po II wojnie światowej, a jedyna ich styczność to krzyczenie na ulicach doktryn na cześć A.Hitlera…

Dochodząc do końca – spróbujmy przekazywać te informacje dalej i zachowujmy kulturę na forach, serwerach itd. Dajmy ludziom dobry przykład jednocześnie poprawiając nasz wizerunek w oczach innych krajów świata, a może będziemy docenieni.

Pozdrawiam.

Savoir-vivre wśród współczesnej młodzieży

Maciej Kołek — Wed, 07 Jan 2009 08:56:59 +0000

Chciałbym się zastanowić, czy pojęcie savoir-vivre wśród współczesnej młodzieży jeszcze istnieje. Ostatnio przeglądając strony z zakresu savoir-vivre natknąłem się na istne kompendium wiedzy na ten temat: http://niesmialosc.net/savoirszczescie.htm (polecam przeczytać) – od razu znalazłem dla siebie temat.

Czym i czy istnieje to pojęcie wśród współczesnej młodzieży?

Savoir-vivre nie jest tylko zbiorem zasad pt. „Jak zachować się w towarzystwie”, jest też zbiorem zasad które powinny obowiązywać w życiu każdego młodego lub dojrzewającego człowieka – później zostaje to na całe życie. Współczesna młodzież w większości nie wie jak się zachować, są konformistami, układają się pod grupę. Nie szanują starszych, mężczyźnie traktują kobiety jak rękawiczki, a o zachowaniu czy stosownym ubiorze już nie wspominając. Nie mam zamiaru reformować Polaków jako narodu, każąc im nosić jednolity strój (mundurki) czy inne radykalne pomysły tego typu. Każdy ma swój styl, ale nie zawsze idzie on w parze z sytuacją.

Szacunek do osób starszych lub przełożonych tudzież nauczycieli w szkole jest wręcz tragiczne – coraz większa ilość młodych polaków drwi sobie ze wszystkiego i wszystkich w około – no bo przecież oni są bez wad, a jak kogoś obrazimy, to i tak jesteśmy zawsze anonimowi, i nie znamy tej osoby, możemy sobie po niej pojeździć… Tak nie powinno być. A co jeśli tą np. tą urażoną Kobietę spotkasz niedługo po tym zdarzeniu gdzieś, gdzie będziesz musiał ją poznać albo o coś ją poprosić? Jak myślicie – co ta osoba będzie o Tobie myślała?

Kobiety – jest to temat rzeka. Faktycznie, istnieje odsetek kobiet na świecie, które zamiast mózgu mają różową mydelniczkę – ale są to wyjątki. W większości są to wrażliwe i mądre istoty, o które naprawdę trzeba dbać, i starać się o ich SZACUNEK. A współcześni chłopacy traktują kobiety jak gorszą klasę społeczną lub człowieka którego można wykorzystać i porzucić. A nawet jeśli jesteśmy z nią w pseudo związku, to nie przykładamy do tego większej uwagi, skacząc sobie z kwiatka na kwiatek. Próbujemy je wykorzystać – zamiast wspierać i szanować.

Stajemy się coraz gorsi. Może teraz jest taki trend – ja nie wiem. Ja bynajmniej zostałem wychowany w.g. tych zasad, określanych kiedyś: Kinder-sztubą.

Pozdrawiam i mam nadzieję, że chociaż do niektórych dotrze to, co napisałem.