Ardian

noreply@blogger.com (arda ç.) — Sat, 26 Feb 2011 14:44:00 +0200

white stripes'ın white moon'u üzerine -- vidyoda duyulan hüzün paralel evrendeki bir başka hayata olamaz mı? insan farklı hayatlarıyla böylesine bir uzlaşmaya girerek -şeyler başka türlü olsaydı- başka türlü yerlere evrilecek bir hayatın özlemini duyabilir mi? her şeyden öte, başka türlü bir hayatı oluşturabilecek olan iki kişi, o an farklı hayatlar yaşamalarına rağmen "o hayat"ları için yas tutabilir mi, yaşayamamanın acısını birlikte hissedebilirler mi?

merkez

noreply@blogger.com (arda ç.) — Fri, 4 Apr 2008 04:56:00 +0300

okuyacaginiz diyalog (yahut bakanina gore monolog) uslubu bana degisik, muhatabi da yazinin hitabinin sicaklik derecesine bakarak tahmin edebilecek zimni bir persona olarak belirlenmis, sudo-bilinc akisi yazisi olmasa da saat sabah beste yazilmasindan oturu ic sesle harmoni eden, feysbuk'a postlanmis bir yorum serisinden bocalanmistir. yil 2008, tarih subat 25 idi:

- ivet, tum sesleri susturduktan sonra benim sarkim baslasin! (burada iste moulin rouge'daki tango oluyor filan / sarkimiz: tom waits - roxanne)
- (sarki biter, anlatici belirir) uzun aradan sonra tekrar pencerene doneyim dedim.(sen kim oldugunu biliyosun) ne icin geldim? ben de pek bilemiyorum. ama dusunuyorum ki, merkezimsin.
- pardon?
- (ukalalik baslar) maurice blanchot, bulmak'in da, aramak'in da, donmek'in de devinimi gosteren kelimeler oldugunu soyler, donmek'in bu baglamda aramak'taki bukulme oldugunu ifade eder. bu sirada da bulmak'i ozu bulunmazlik olan merkezle iliski kurmak olarak tanimlar.
- yani?
- yani'si yok. tum ustte saydigim sozcukler merkez'in cevresinde yapilir. doneriz, dolaniriz, arariz, ama bu isi cevresinde dolasarak yapariz.
- neyin?
- maurice ve insanlik icin merkez'in, benim icin sen'in.
- diyosun?
- diyorum. cunku merkez'im olmasaydin, baska bir zamanda buraya tekrar gelemezdim, bu dongu'yu bozmak icin can atardim.
(esas kiz su almaya gider)
- sence abartmiyo musun canim?
- sence tefrit olmuyo mu bu? bir ay once yazdigim yorum'a tekrar sans eseri geri donmem tesaduf'un hatrina mi?
- hey alam. ardacim, saat bir olmus zaten, bu kadar karmasik konusma lutfen. asil bu vakte kadar neden gelmedigini soyle?
- etkin uzerimde buyuk, mesele sen olunca, merkez buyudukce donusum uzuyor.
- buradan nereye baglayacaksin onu cok merak ediyorum ben.
- takildim sandin ama yaniliyorsun.(gozde hoca kahkahasi) bunu diyalektik materyalizm'e baglarim: degismeyen tek sey degisimdir.
- ne bu?
- marx demislerdi ama ben de pek bilemiyorum.(burada anlatici "bakma cok konustuguma, aslinda cok yuzeyselim demeye getirir)
(kontrole gelen babanin yarattigi bosluk)
- e artik epilog varsa ona gecsek arda?
- geceyim: eskiya diye bi film vardi, izlemisindir. orada ugur yucel olurken sener sen bir seyler soyler. onu kendi versiyonumla bitirmek isterim bu yorumu:

hepimiz once topraga gidecegiz. belki once sen, sonra ben. veyahut sonra ben, once sen. once ben oldum diyelim. topraga gittikten sonra toprak olacagim. sonra bir gul olacagim. kirmizi olmasin, beyaz gul daha guzeldir. iste o beyaz gul'e bir ari konacak. kanatlari saniyede bilmemkac kere cirpan bir ari, ilkbahar gunesi altinda parlayan bir ari. iste, o ari da sen olacaksin.

-fin-

sabit

noreply@blogger.com (arda ç.) — Fri, 21 Mar 2008 19:52:00 +0200

gittigimden beri lostperver oldum. analiz etmiyorum, elestiri yapmiyorum ama birinci sezondan itibaren baslayarak bir aya yakin surede uc sezonu da bitirdim, gelismeleri izliyorum. dorduncu sezona dogru isler ask/mesk hikayesine dondu ama 2010'da bitirilecek bir diziye de sikis sokus katmadan devam ettirmek mumkun olmaz.

neyse, the constant adli bolumunu de herkes en guzel secti, kalplerinden cikardigi yaldizlari koydu.

=================

simdi ustteki sekilde bu post'a basladim ama cok igrenc bir giris oldugu icin iptal ettim. onun yerine soyle diyecegim: hayatimizin bazi sabitleri var, yok degil. bu sabitler genelde hayat'imizin en basindan beri olan seyler olabiliyor, sonradan girenler olabiliyor. kucuk yasimdaki sabitimin ne oldugunu hatirlayamiyorum, ama biraz buyudukten sonra sabitim ataturk oldu. her turk genci demeyeyim de ataturk'ten baslayip, sonra tekrar uzaklasip, sonra birden ataturk'u tekrar okudugum vakitler oldu. bu vakitlerde ataturk'e tekrar donup aforizmalarini okumaya basladigimda hep oze donmus gibi hissettim. aradaki ataturk'ten uzak gunlerimdeki arayislarimi ise hep sabit'e donus icin gerceklestirdigim adimlar olarak belledim.

ama bu sabit degisiyor. bir garip ironi ama uc yasimda sabitim olan sey, 12 yasinda sabitim olan seyle ayni olmuyor. dolayisiyla hayat'i bazi donemlere ayirip sabit'i aramak lazim. ama eger hayatin sabiti yoksa (ki ben bulamadigimdan oturu oyle diyorum) bu sabit'e de sabit demek sacma.

degil mi?

arz ederim.

meli miyim

noreply@blogger.com (arda ç.) — Fri, 21 Mar 2008 18:35:00 +0200

hayata dondum. aslinda hayata donusum bundan daha once oldu. olana kadar da turkcemi kaybettim, ruhumu kitaplara sattim, simdilerde de ruhumu sattigim kitaplarin yuzlerine bakarak bana cevap vermelerini bekliyorum. azcik fransizcam oldu, ingilizcem gelisti, averaj bir ergen'in hayattaki sikintilarini ve beklentilerini tasiyorum.

le fin'den beri hayatimi rayina soktum. artik eyluldeki intihara meyyalli 'nasil olursa olsun'cu ben'i icimde oldurdum. daha dogrusu oldurmedim, etkisiz hale getirdim, uygun zaman gelince aktif hale getirip kaldigim yerden devam ederim. kendime cekiduzen vermek icin buyuk adimlar atmadim, ama adimlarimin kucuk olmadiklarini soyleme yerdenbitmeligine de girismeyecegim. stabilite dedigimiz sey hayat kurtaricisiysa da dogam geregi duzenliksizlik'e ovgu ve ozlem laflari ettigim zamanlar oluyor.

artik vuslat'i dort gozle bekler hale geldim. sona yaklasidigimi bildigim halde, bildigim seyin sonuna mi yaklastigimi bilemiyorum. bir sey'in sonunu belirken aslinda bir cok seyin sonu olabilecegini de hesaba katiyorum. hesaplarla kafayi yemedim, ama asiri-kontrollu olmak, her seyi harfi harfine hesap etmek de beni konfora ulastiriyor diyemem, kafa yordugu zamanlar cok.

eski vakitlere gore herhalde otekiler'in dediklerini daha takar hale geldim. su an bile bunu yazarken kendi-kontrollugumle acaba cok mu varoluscu melankolik siksokcu oldugumu merak ediyorum. sosyal kabullenebirlik'e ne kadar sovsem de sosyal beklentiler'e ne kadar kufur etsem de, aklimin bir kosesinde aptal gibi gorunmeyi ve sovulmeyi goze alarak kafamdakileri disariya salmami telkin etsem de icinde gectigim kitle'nin beklenti ve limitlerine bilincaltimin bir yerinde uydugumu biliyorum.

sonra sunu soruyorum: eger bilincim benim degilse, irademden nasil soz edebilirim? iradeden soz edemezsem bunu benim kendi secimimle yazdigimi mi yoksa 'yazmam gerektigi icin yazdigimi' nasil bilebilirim? agzimdan cikan sozlerin ben'i ben olarak hatirladigimdan(yani bir nevi bilincimin acildigi an) onceki zamanin uzerimdeki etkilerinin disavurumu olmadigini nasil kendime telkin edebilirim?

kaderci boyunegici uslubu duzeltmek, baskalarinin dedigi gibi zincirleri simdi'den koparmak mumkun mu? duzeltmeli miyim, koparmali miyim, bu depresif fikir teatisini bahar'in gelisi serefine ciceklerle suslemeli miyim?

amerikan bayragi

noreply@blogger.com (arda ç.) — Wed, 31 Oct 2007 02:01:00 +0200

bugun kizin birinin tisortunde sanirsam amerikanin ilk bayraklarindan bir tanesi uzerine yazilmis su yaziyi gordum, iclendim, 'mal gene ayni mal paketinden belli yar yar' diye soylendim;

[bayrak]
bununla bir problemin mi var?
o halde cekil arkamdan, cik git buradan.

kaynak: gotum (evet, ilk cumle gercek ama ikinci cumleyi degil)

---------------------------------------------------

guncellenis:

bazen eski yazdiklarima bakinca ben'e karsi buyuk bir soguma, tiksinclikle karisik bir yabancilasma geliyor. buna "kendine yabancilasma" da denebilir.

bu yaziya bakinca da aynen oyle hissediverdim. sanki bohemya'da cilgin atan bir fransiz monseri kafa guzelken gelmis de birlik ve beraberlige ihtiyacimiz olan su gunlerde yukselen amerikan milliyetciligine comak sokmak girisiminde bulunmus gibi bir hal var. bundan oturu, "ne gotu abi? amerikanin ilk bayragi ne? ne bu be" yer vermemek icin duzenleme geregi duyuyorum:

* tisortun ustundeki halis mulis konfederasyon bayragiymis:

* tisortun ustunde de yaklasik olarak "bununla bir sorunun mu var? o zaman bir derse daha ihtiyacin var!" gibilerinden bir sey yaziyor. us history almadim, almayacagim, bir suru sikko herifin yaninda kabak gibi ortaya cikmayacagim. o yuzden neymis bu, ne oluyormus filan diyenler cikip anlatabiliyor veyahut konfederasyon bayragi diye aratip bulabilirler.

* [kulaktan duyma bilgilerle anlatayim] kabaca, 1800lerde donmus olan amerikan sivil savasi'na gonderme iceriyor. ne oluyor? guneylilerle kuzeyliler birbirine giriyor. sebep? kolelik. savastan sonra ne oluyor? kuzeylilerin istedigi federatif sistem oluyor. guneyliler ise konfederatif sistem istiyor. nedir? federatif ama daha gevsek. yani? guneyliler kendi ic islerinde daha bir ozgur, daha bi hovarda olmak istiyor. sebep? kultur nuansi.

* tisortu giyen kiz irkcilik'tan kaynakli referral ilen disiplin'e gonderildi. suspended eylenmedi fakat cumartesi okulu neyin aldi. halen yasiyor, halen bazen tisortu giyiyor, siniftaki arkadaslariyla bu referral'in haksizligini, pespayeligini, "ne irkci gondermesi ya, mis gibi konfederasyon bayragi!" diyerek birbirlerine kafa salliyorlar.

foklar

noreply@blogger.com (arda ç.) — Wed, 31 Oct 2007 01:11:00 +0200

uber super gazete milliyet'te gordugum uzere gundem olacak o kadar konu varken kalkilmis "su altinda adim adim olum" baslikli haber dosenmis. burada konu foklarin ic dunyasinin disa yansiyisi onemsiz argumani degil, benim kil oldugum taraf foklarin sanki cinayet isliyormuscasina "avina yaklasti, sivri dislerini gostererek onu isirdi" muhabbetini dondurmeleri.

tabii, belgesel izlerken zebrayi yiyen kaplanlara terlik atmaya calisan teyzelerle yasiyoruz.(simdi teyzelere de laf kondurduk, albay erdem sagolsun) ama kardesim, dogal zincir bu. biyolojik bilgim asmis tasmis degil ama kurulan dogal denge bu. lafin fok abinin avini nasil yiyisine bir nazireyse de amina koyayim. zira oldurdukleri askerin kafasini ezen insanlarin oldugu dunyada yasiyoruz.

alt yazi icin de "foklarin sirin oldugunu dusunuyorsaniz, fotograflari gordukten sonra fikriniz degisebilir!" cakilmis, tam olmus. yaziyi tam bu noktada hayvanseverlik'e baglamak isterdim ama o da baska bir yazinin konusu.(hep bunu kullanmak istemistim)

bu dandik postu da sahane grup nekropsi'den bitireyim, hatta bu da fok abilerime bir cagri olsun;

foklar toparlanın
derhal yakınlaşın
işte sörfçü hanım
haydi konuşalım

halklar toparlanın
derhal yakınlaşın
geldi o foklarım
söyler biz duyalım

halkım halkım kalkın
çok dikkatli bakın
olmayın bir şaşkın
o bize çok yakın

veltsimerzli likorlu curnal

noreply@blogger.com (arda ç.) — Sat, 27 Oct 2007 23:12:00 +0300

dusundugume gore sevgili curnal, su dunyanin suyunu tukettigim, ekmegini yedigim tam onbes yildir aradigim problem disimda degilmis. arabanin hep gitmeyen zamanlarini gormem yanimdaki surucunun sucu degil, benim meme yapmamdan kaynaklaniyormus.

bunu zaten surekli gidiyorum temali mesajlar attigim bicevap mecralardan anlamam gerekiyordu. her ne kadar vefakar, jantlari eskimis arabam, renault 12'im doyumsuz bir herif oldugumu da yuzume defalarca soylemis olsa da istiyor ki deli gonul, kafaya konulan 'deli is'i basarabilsin insan, bir kere de gidip gelmeyebilsin.

ama olmuyor, gene olmuyor. gene tipis tipis geri donuyorum, karnim kasiniyor, sicak yatak saglaniyor, "artik meme yapmam, kopar giderim ben abi" dusunceleri kafama usuyor, oyle asili kaliyorlar orada.

sorunu weltschmerze atsam da ot kil yunden dem vursam da gene ben, gene meme yapan pasli bijudur elimde kalan.

azmi

noreply@blogger.com (arda ç.) — Sat, 27 Oct 2007 23:12:00 +0300

gecenlerde onunden gectigim bilafyap kahvehanesinde rastladigim bir genc, kaaavanedeki tum yaslilara ayar vermekle mesguldu. mesgalesini sordum. adi azmi, arabasi uno, dini kendininmis. hayat okulunu bitirmis, yasam sokaklarinda surtmus. nedir bu hafifligin sebebi diye sordum, soyle dedi;

"ukalaligim sanal agdan oturudur beybaba. her seyi bilirim. ama ogrenmem her dataya ulasma surem, noronlarimin hizi, biraz da o an oturdugum koltugun rahatligiyla ilgilidir, elimin tikirtisi kadar zaman alir. anlayacagin usta, her sey makrosaniye ipligine baglidir bir yerde."

weltschmerz

noreply@blogger.com (arda ç.) — Sat, 13 Oct 2007 01:40:00 +0300

bir kere bir seyden memnun olmani diliyorum.

bi'kere?

forrest gump

noreply@blogger.com (arda ç.) — Sat, 13 Oct 2007 00:34:00 +0300

ne kadar garipsedim, ne kadar garipsedim anlatamam. luzumlu gorup buraya bile yazmaya karar verdim. turk filminin en iyi hababam sinifi filminin amerikadaki karsiligi forrest gump'tir.

oturup teknik olarak karsilastirmadim. ama bazi televizyon kanallari aylik yayin akislarinda en cok hangi filmin yayinlandigini filan tespit etseler acik ara forrest gump kazanir.

film gayet guzel, tom hanks sukela. ama suyunu cikarmasak? forrest'in kosarkenki "dizginlerimi kirdim attim" havasi yilda bir iki kere tuylerimizi diken diken etse?

yapmayin etmeyin.

nekropsi

noreply@blogger.com (arda ç.) — Mon, 8 Oct 2007 06:59:00 +0300

simdi nekropsi'nin sayi 2 albumu mi kubbesine nazaran kesmiyor, bu acik bir sey. nerede o karanlik ambiyansli progresif rak diye insan icin icin agliyor. o yuzden ben bu normal adamlardan bir tane daha mi kubbesi gibi bir album istiyorum. ondan sonra istedikleri kadar sayi 3-4-5 yapsinlar.

mi kubbesi iyi hos, hatta sahane bir album ama insan cesit istiyor. dogada var bu. 10 yil degil, simdi olsun, bizim olsun.

kapini kilitlemesen de olur

noreply@blogger.com (arda ç.) — Fri, 5 Oct 2007 00:02:00 +0300

toplu halde kalinan bir yerde yavas yavas ev halkinin birbirine alismasindan sonraki asamada ozel mulkiyeti kaldirmaya dayali bir laf. cinsiyet bilgilerini veremiyorum, sonucta basima gelmis ve deneyimledigim bir sey degil. cok sukur.

ama bir eve gidilmistir. bu ev ya onceden dolu olan bir evdir -ki bu kalinmak olur- ya da ev bosken birkac arkadas anlasip yasanmaya baslanmistir. sonra herkes birbiriyle olan iliskilerinde enseye saplak gote parmak seviyesine gelince var olmus olan kisisel alan seysini kaldirmak ister. bu sadece ogrenci gencler kalirken degil de sevgiliyle kalinirken bile olur.

odada ders calisilirken, baska seyler yapilirken kapisini kilitleyen er kisimize sevgilisi veya ev arkadasi gelip "neden kapini kilitliyosun? kapini kilitlemesen de olur" seklinde bir soru yoneltir. altinda yatan anlam "kapini kilitleme"dir tabii ki.

kapiyi kilitlemeniz sadece aliskanliktan oturu geliyorsa ve bu soru yoneltirmisse durum kotu. zira zaten basiniza bir sey gelecek diye kapinizi kilitliyorsaniz boylece basiniza gercekten bir boklar geleceginizi tasdiklenmis olunur. oncelikle ortada bir tehlike sezilmisse bu soru gelmisse direk gardropa gidilir, esyalar toplanir ve direk kacilir. onun disinda tehlike yoksa ama gene de birisinden boyle istek gelmisse, o andan sonra kapi kilitlenir ya da kilitlenmez. zaten baska secenek yok. kapi kilitlendiginde -bilhassa sevgiliye karsi- ortaya "bu kiz/adam bana guvenmiyor" yargisi cikacagindan korkarsiniz. zira beraber yasadiginiz bir insan gelip sizden bir sey istemistir ve toplumunuzda kisisel alan kavrami pek olmadigi icin sanki kapiyi kilitlemeniz suc gibi olur. kendinizi suclu hissedersiniz hic yoktan. mutfak gelen agir tereyagi kokusunu duydugunuz ana evinde boyle bir aliskanlik edinilmis ve yaklasik ceyrek asirdir da bu olay boyle uygulaniyordur. haliyle kilitlenmediginde ise er kisinin ici rahat etmez.

cozumun nerede oldugunu bilemedim. deli gonul isterdi ki bunu boyle "kapiyi kilitlemesen de olur sendromu" olarak cafcafli sekilde sunayim ama birileri cikar da "carpacaksin kapiyi yuzune, bitecek" der diye o ibislige girismedim, gotumu saglama aldim, sibobumu taktim.

yazan: turk toplumunun kalbinden cikmis da farkli kulturlerde kisisel alanin kokusunu duymus, "bu sadece bizde var" diyemeyecek kadar korkak bir vatandas.

tanri

noreply@blogger.com (arda ç.) — Thu, 4 Oct 2007 23:37:00 +0300

karincali ekrandir. zira bazilari ekranda belirmis olan siyahliklari goruyor, bazilari goremiyor. kanit var mi? yok. bakmaya devam.

olum

noreply@blogger.com (arda ç.) — Thu, 4 Oct 2007 05:42:00 +0300

ucakla seyahat edip ucaktayken asmis hayal gucumle ucagin kacirildigini hayalinden ucakla ilgili korkulari pekistirecek baska hayallere kostugumdan beri ucak fobisinin sahibiyim. bu dusunceler kafamda ucak korkusunun yaninda "nasil olum" diye koskocaman soru isareti birakti portatif bir history channel belgesel stereotipi gibi.

simdi herkes olunce ne olacak, nereye gidecegiz diye kasar iken ben daha cok olumumun nasil olmasi gerektigi uzerine kafa yoruyorum. cunku olum olayinda gerceklesen adimlardan ilkinden birisi nasil oldugunuzdur.

etrafima bakinca ne kadar boktan -ve bir o kadar da aci- olum sebepleri oldugunu goruyorum. yok efendim bir adam camdan atlatmis kafasi ustu, yok pikachu olmus ucayim demis, yok ucagi kacirilmis da s.kindirik bir cihat ayagina binaya carptirilmis, yok gemi guvertede yiyisen sevgilileri gozleyen murettebat yuzunden buz daglarina carpmis filan.

hizli yasa genc ol'de degil aklim ama dunyada varolagelmis olum sebeplerine bakinca insan sallanan sandalyesinde disarda sonbaharin getirdigi serinlikle usuyen bedeninin icinde bulunan koca beyiniyle "oleceksek bari guzel olelim abi" diyor.

oleceksek bari kafa guzel olelim.

elestiri ruhu

noreply@blogger.com (arda ç.) — Wed, 3 Oct 2007 23:20:00 +0300

insanligin cikisi, hatta temelde yazinin cikisindan beri var olan ve var olan mevcut seyleri kendi fikirleri ve birikimi dogrultusunda, bir bakima oznelden cikisli nesnel olarak yerme hadisesi elestirme ve bunun ad olarak hali elestiri.

tek atislik klavye vuruslariyla yazdigim bu boktan tanim aslinda kafamda olan icin pek de bir sey ifade etmiyor. asil merak ettigim sey insanlikta dogustan gelen bir cok elestirmek olarak adlandirilan bu atraksiyonun insanlikta sonup sonmeyecegi

yani var mi yok mu emin degil kimse, inaniyorlar sonucta ama tanri sol elindeki peynirli cips artiklariyla sag elinde "sahane insanlik ruhu jeneratoru" ile gelse, artik utopyayi yasayacaksiniz, ari gibi daldan dala konup balin kralini iceceksiniz dese, benim de icinde bulundugum janjanli insanlik familyasi artik soluklanir mi acaba?

birden elestiri ruhu elektrik kesildiginde televizyonun aniden gitmesi gibi gider mi? ondan da ote, bilimsel kurgusal anlamda dunyayi televizyon gibi izleyen birileri bundan hosnut olur mu olmaz mi?

kedi gibiyim, cok kuryusum cok.

turk seri numarasi kodlama sistemi

noreply@blogger.com (arda ç.) — Wed, 3 Oct 2007 01:17:00 +0300

gecenlerde yanimda gecen serial number, crack, keygen gibi siber bir muhabbet bana zamaninda yasamis oldugum dalginligi ve bir o kadar da hayvanligi hatirlatti.

kucuguz, canavar gibi bilgisayar oynuyoruz. saatlerce bir bolumu cozmeye calisiyoruz, yeni cikan oyunlari trgamer'dan filan takip ediyoruz. tabii o zamanlar bilgisayar oyunlarinin bize turkce olarak hicbir sey ifade etmeyen serial numberlarini cogu korsan abimiz bazen cd kapagina/posetine koymuyor. biz de telefonla arayip istemek zorunda kaliyoruz.

gene bilmemne yilinin yazinda bir gun. daha az once gittigim cdciden donmus, heyecanla yeni aldigim oyunu yukleyip bir an once calistigini gormek istiyorum. calistigini gormek istiyorum zira bilgisayarim max payne'i milat kabul eder, sonrasinda cikan hicbir oyunu ekran karti sebepleriyle calistirmaz, cocukluk hirsi ve sinirinin sorumlusu olurdu. neyse, yuklemeye basladik filan. o da ne? serial number soruyor. tabii ac telefonu, ara cdciyi filan.

merhabalastik adamla.(artik o kadar cok gidiyoruz ki, taniyor beni) "filan filan oyunun serial number'ini koymamissiniz abi?" dedim, hemen dur bakiyim diyip iki dakikada da seri numarasini okumaya basladi.

adet odur ki, yanlis anlasilmalara mahal vermemek icin seri numaralari gibi cok harfli olan gerecler kodlanir cesitli illerimizin adlariyla buralarda. abimiz basladi kodlamaya "kastamonu, rize, edirne, yedi sekiz, tire, yozgat.." diye. tabii ben ne yapacagimi sasirdim. basladim yazmaya dediklerini aynen "kastamonu, rize, edirne" diye. ama hizli soyluyor, yetisemiyorum. bir noktadan sonra sikerim boyle askin izdirabini deyip biraktim.

adam seri numarasini okumaya bitirdi. "tamam mi" diye sorunca ben de 'bir halt isleyip rezil olacak velet' sucluluguyla seri numarasini alamadigimi soylemedim. 'dur abi, sunu da bitiriyorum, heh heh" diyip birkac saniye bekledim sanki bir seyler yaziyormus gibi. sonra da "heh tamam abi, cok sagolasin, hadi bay" deyip kapattim.

sonra ne oldugunu tam hatirlamiyorum ama sanirim cdci abiyi tekrar arayip tekrar istemistim. gene ayni sekilde soylemisti ve gene bir bok anlamamistim. sonradan da bir arkadastan yazili olarak alip rahatlamistim.

oyun kenarda duruyor, ama cdci abiye numara cekisimdeki utancim hala aklimdadir.

iki saati yasamak

noreply@blogger.com (arda ç.) — Wed, 3 Oct 2007 01:08:00 +0300

bisikletin pedalini ilk cevirdiginiz, sevgilinizle ilk defa opustugunuz, sevgilinize ilk defa opustukten sonra uzun uzun sarilip kokladiginiz ve diger bircok degerli ani yasayarak hayatinizin oradan kopana kadarki kismini orada gecirdiginiz yerden ayrildiktan sonra beliren kronik aliskanliklardan birisi de saattir.

arkanizda biraktiginiz seylere bagli olan aidiyet hissinize gore artan bu aliskanlik cesidi, yeni dunyanizda kafaniza surekli hayatinizin gectigini vurup hayal kirikligi yaratan o malum kavram 'saat'e baktiginizda otomatik olarak bulundugunuz yer ile bir zamanlar bulundugunuz yerin saat farkini eklemenizdir.

ilk baslarda her ne kadar kafada hesap yapilip eklendikten sonra "aa bak simdi orada saat x" dense de bir noktadan sonra hareket gerek fizyolojik, gerek zihinsel olarak su icermis, yiyisirmis, dondurma yermis, jalapenonun etkisini gecirmeye calisirmiscasina otomatik hal aliyor.

iki saati yasamak pratikte nostaljiden ve ozlemden kaynakli buruk bir huzunden baska bir sey yaratmiyor ama bazi bazi saat farkina bagli olarak yatarken kalktiginiz, kalkarken sictiginiz, sicarken yattiginiz celiskili vakitler de oluyor. boyle vakitlerde iki vakti yasiyorsunuz. daha dogrusu yasayamiyorsunuz. arada bir yerlerde sikismis bir sekilde kalirken o an elinizden akip gidenleri ve elinizden ayrilisinizda gitmis olanlari dusunuyorsunuz.

her turlusu eziyet, olum gibi. yasayacaksan bir saati yasayacaksin abi. bu budur.

siyah post

noreply@blogger.com (arda ç.) — Wed, 3 Oct 2007 00:41:00 +0300

zamaninda kendilerine conquistador deyip yeni dunyaya gelen adamlarin kiliksizca islere basvurmasindan sonra intiba goren siyahi insanlar, afrikalardan yeni dunyaya getirilerek calistirilmaya baslarlar. kendileri afrikanin cesitli yorelerinden kopup gelmis bu insanlar, bir insanin yasayabilecegi maksimum indirgenmis yasam standartinin altinda yasayip ustune bir de calistilarak dogunun ve dahi bati dunyasinin kitabina kapkara haykiran puntolarla "kolelik" yazilmasini saglarlar. her ne kadar yeni dunya kesifcisi merkantalizmci avrupali ibis "dunya bu, ne kadar para o kadar guc" deyip yuklense kolelere, yuklense insanliga da bu adamlar efendi olmus, suan dinledigimiz seylerin cogunun kokenini olusturmustur. o yuzden her ne kadar yurtdisina gitmeden once gitmis deneyimlilerin "zencilere guvenme" seklinde tavsiyesini dinlemek de fayda var ama bu tavsiyeden yola cikarak hayatiniz boyunca pesinden gideceginiz bir onyargi olusturmak pespayeliktir.

bundan dolayi bu siyahilere her ne kadar ortamlarda irrite edici halde dolassalar da onyargiyla yaklasmak kadar kotu bir sey yok. (gerci simdi dikkat ettim de herhangi bir insana dogarken secemeyecegi seylerden oturu onyargiyla yaklasmak kadar aptalca bir sey yok.)

ama bu siyah mi siyah postun asil manasi siyah tarihi degil tabii ki. iki arada derede kalmis ben'in bir epilogu diyelim. prolog kisminin olmayacagini soylemek uzucu bir sey fakat lafi cevire cevire getiremedigim asil merak ettigim sey, bu dunya tatlisi siyah insanlari nasil adlandiracagimiz. zenci diye adlandirdigimizda ingilizce karsiligi "nigger" oluyor ki bir beyaz olarak bir zenciye nigger demek koskocaman bir yanlistir. uzun zamandan beri sanirim martin luther king'in ortaya attigi "afro amerikan"i kullaniyorum ama ne bileyim, o da cok garip duruyor sanki. deli gonul "siyahi" de diyemiyor cunku afro amerikandan da beter duruyor.

en zengin dil ayagina etrafta gerine gerine dolasip elalemin diline, cekimine, sozlugune gerek reelden, gerek fotosoptan ayar veren delikanli turkce'nin bu siyah insanlari nasil adlandiracagimizi bize soylemiyor olusu uzucu. tabii ortada turkce'nin bunu soylemis olup da beni bilmemem gibi bir durum var. o daha da uzucu.

objects in mirror are closer than they appear

noreply@blogger.com (arda ç.) — Tue, 2 Oct 2007 23:58:00 +0300

amerika'da her arabanin yan aynasinda yazan bu ibare ne kadar aptalca bir ibaredir. amerikan insanlari cesit cesit. her turlusu, her corbaya kasik olmus olani var. haliyle malzemeleri de farkli. fakat ortalama her vatandasin lisesinde bir sikimlik fizik dersi aldigini varsayarsak.. of of..

ama bu postu amerikalilar salak gibi salak bir cikarima heba etmek istemiyorum. turk gencliginin yegane sanatsal eylemi olan pembe yataklarinin karsisinda duran ayicikli boncuklu aynalarindan kamerayi kafalarina kirkbes derece tutarak fotograf cekmelerine oldum olali ozenmis, kendimi tuvaletlerin camlarina atmisimdir. kendimi her attigim tuvalette arkada duran orgulu havlunun sanatimin icine ettigini sezerek biraktigim bu arayisi starbucks'larin cikisinda veya herhangi bir yerinde bulunan aynalardan gerceklestirmeye calissam da haril haril etrafimda dolasan insan surusunun onunde yapamamisimdir.

fakat bir gun hava gunesliyken ve gene siyah tisortumle bilmemkac haftadir yikanmamis kot pantolumu giyip alisverise cikmisken bu islemi hallettim. her ne kadar yuzeyi fazla buyuk olan bir aynada gerceklestirmissem de ayna gibi ortamlarda surekli "aynayi kim buldu biliyor musun? kumdan yapilmis olm!" geyiklerine kulak vermis, bu kutsal nesnenin uzerinden fotograf cekmenin gururunu yasadim.

yalniz iste ben de arabadan inerken bacak arasi gozuken bir ece erken, bir paris hilton ne bileyim cameron diaz gibi dikiz aynanin azizligine ugradim ve kafamin birkac santim altindan gecen "objects in mirror are closer than they appear" yazisinin gecmesini engelleyemedim. olmadi.

ama alttan bu yazinin gecmesi ve bu yazinin cevriminin yaklasik olarak "aynadaki objeler olduklarindan daha yakindir" olmasi ve tabii ki kadrajin icinde benim de olmam bu ise duygusal bir boyut katti. zira objektiflere siritmadan ayhan isik gulusu atan ben, bir obje olarak da bir nesne olarak da uzaktayim.

insanlar sevdiklerinden, ne bileyim dogup buyudukleri yerden uzak olunca da bir sekilde kendilerini oraya yakin hissetmek istiyorlar. bu hissiyati yasamanin ister vatan olsun, ister sevgiliniz olsun, genel olarak sevdicekten istekli veya zorla ayrilmis olmasiyla alakasi yok. zorla gidilen gurbet sadece alisma surecini zorlastiriyor ve kalici hadiselere yol aciyor ama istekli olarak gidilen gurbet de kalpte zamaninda surekli kufurler edip amina koydugunuz vataniniza ozlem duymaniza yol acabiliyor.

neyse guzelim. insan farkli deneyimler yasayinca ya duygusal, ya sinirli ya da spesifik bir corba haline geliyor. ben de son iki-uc aydir duygusal ficicik oldum ciktim. dikiz aynalarinda baktim, kendimi taniyamadim.

koptum geldim, aynadaki obje oldugundan daha yakin diyorum ben sana.

cok coverlanmis sarkilar

noreply@blogger.com (arda ç.) — Wed, 19 Sep 2007 23:49:00 +0300

paylasim ortamlarinda gezinirken haliyle cokca gordugumuz sarkilari olustururlar. ama o degil de efendim bu tur sarkilarin en kotu tarafi, paylasim ortamlarinda sirf indirilsin diye her turlu unlu grubun bu sarkiyi coverlamis gibi yansitilmasidir. ne bileyim bi' hotel california veya house of the rising sun filan olsun, limewire'a bakilirsa pink floyd, the doors, led zeppelin, eagles gibi tum unlu gruplar tarafindan coverlanmis sarkilardir. ama aciyoruz bakiyoruz, birkaci saglam cikiyor, hakki var coverlamislar. ama *morrison'in veya *plant'in sesini duymak istiyor deli gonul. ama yok, hem sarki amorf cikiyor, hem kimin oldugunu bilemiyoruz.

allah belasini versin boyle reklamlarin.

konsept olmak

noreply@blogger.com (arda ç.) — Wed, 19 Sep 2007 01:59:00 +0300

clementine : joel, ben bir konsept değilim. birçok kişi bir konsept olduğumu ya da onları tamamladığımı ya da hayatlarını kurtaracağımı düşünür ama ben sadece kendi iç huzurunun peşinde olan kafası karışık bir kızım. bana kendi dertlerini yükleme.
joel : bu nutuğu iyi hatırlayacağım.
clementine : seni tavladım, değil mi?
joel : bütün insanlığı tavlamışsın.
clementine : muhtemelen.
joel : yine de hayatımı kurtaracağını düşünüyorum. bu konuşmaya rağmen.

bak ne guzel demis. konsept degilim. john lennon da demisti. hepsi diyor zaten. ama bi ben konsept oldum abi zaten

noreply@blogger.com (arda ç.) — Sat, 15 Sep 2007 21:24:00 +0300

wendy:
arkadaşlarıma ve istedklerıme karışamzasın
wendy:
ozgur triplerıyle beenmıyosan benı..?????
wendy:
ben boyleyım
wendy:
bağımsızlıpıma aşıım
wendy:
ve sen buna karışmazsn
wendy:
kendımı deiştrmem
wendy:
hiç kimse için

eski dostlar sohbeti

noreply@blogger.com (arda ç.) — Mon, 30 Jul 2007 01:01:00 +0300

genelde aileniz ve ailenizin bir kısımındaki, yani ana veya baba kısmındaki büyüklerin toplanması sonucu ortaya çıkan sohbetler hakikaten bazen eğlendirici olsa da bazen insanda kaçma hissi uyandıran sohbetler de olabiliyorlar.

mesela, eğer ailenin tek kısmındaki büyükler ve tabii ki onlara eşlik eden küçükler toplanmışsa, kendi ananız da babanız da aynı şehirde büyümüşse ve eskiden aynı şehirde büyümenin bazı gereklerini tatmışlarsa, ortada sürekli süregelen bir "eski dostlar"la alakalı sohbeti vardır. aynı şehirde büyüyen anne ve baba, aynı heyecanları paylaşıyor ve istanbul dışıysa genelde aynı komşuları bile paylaşıyor olabiliyorlar. en azından komşunun akrabası veya bir tanıdığı, daha bebe olan ana babanın anasının altın günündeki bir arkadaşı olabiliyor. haliyle.

böyle durumlarda ortak olan çevre ve tanıdıklardan dolayı "ah eskiden neydi öyle? embiye hanım ne güzel kısır yapardı, hacet teyze ne de güzel yufka açardı" gibi alıntılar yapmak şart oluyor.

embiye teyzenin daha önce yanınızda tek sefer bile adı anılmadıysa, adından kaynaklı olarak biraz şüphe uyandırabiliyor. aynı şekilde hacet teyze de aklınıza ancak "iyi bir yufka acıcı" olarak kazınıyor. yani, sülalenizin bir kısmının tanıdığı olmalarının dışında aranızda herhangi organik veya inorganik bir bağ bulunmayan insanların hepsini silsile halinde bu sohbetlerde tanıyabiliyorsunuz.

bir noktaya kadar maceraları(embiye hanım nasıl kocasını azarlamış, hacet hanım nasıl oğluna ara gazı vererek profesör yapmış, şunun çocuğu napıyor acaba, bunun kızı kimle evlendi. ah ne maceralar onlar) dinlemek filan eğlendirici olsa da sonra sıkıyor. o yüzden aniden peçetenizi düşürüp yeni peçete almak için sofradan kalkarken, kimsenin sizi mutfağa giderken görüp de bir şeyi istememesine kasarak içeri kaçıyorsunuz ve sonra internete girip sanal dostlarınızla konuşmaya başlıyorsunuz.

ah, nerde o eski dostlar

oks vs öss

noreply@blogger.com (arda ç.) — Wed, 25 Jul 2007 04:36:00 +0300

bi arkadaşımın anlattığına göre şööle:

"şimdi okase diye okunan bir sınav var. ortaöğretim kurumları sınavı diye geçiyor ve 8. sınıfta olan ergenlerimizi sağlam veya açıkta kalarak liseye geçirmeye yarıyor. bu sınav tek kere yapılıyor ve tekinde kaybedersen kötü lise demiyeyim de puanı düşük liseye gidiyorsun. içindeki dehanı her lisede istisnasız öldürüyorlar ama aslında ben çok çalışmıştım diyorsun, ama etrafındakiler keraneye gelir gibi okula geliyorlar, sıkılıyosun haliyle.

bir de öss var. ösese diye okunuyor. öğrenci seçme sınavı. lise4'ü bitirince giriyorsun. bu sınav senin çalışmana bağlı, gerçi istisnasız her sınav kendi çalışmana bağlı ama düşük bir liseye gittiğin için dershanelerde sürünüyorsun adeta. çünkü lisende düzgün ders öğrenilemiyor, sağolsun arkadaşlar. neyse ki öss'yi istediğin kadar eskitebiliyor, yıllarca girerek sınav çalışanlarıyla kanka olabiliyorsun.

e abi, ortada bir sürü "öss kalkacak" var, bi sürü "öss kalksın var" öss'nin fazlaca girerek amına korsun ama oks'de böyle bir şans yokken neden öss kadar umrunda değil kimsenin? şaşıyorum buna abi. ya sen ne diyosun?"

ben de pis pis süzdüm. "sen şimdi sisteme karşı mı geliyosun lan?" dedim. hemen tırstı, yakasını düzeltti, burnunu kaşıyıp başka yerlere bakarken "aaaooeeyooek abii ya, öyle düşündüm, söyliyim dedim" diyor, mahçup oldu belli ki. sonra o yerli dizilerimizdeki meşhur hareketi yapıyorum. iki elimi yanaklarına vurmak suretiyle "seni bilirim ben canım, yapma, bilirim seni, eyieheeeyiheh" mesajını vererek "yapma bööle şeyler sadullah" diyorum. susuyor.

o mu bu mu

noreply@blogger.com (arda ç.) — Tue, 24 Jul 2007 01:35:00 +0300

kırk yıllık forumcuyum ve tespit ettim ki, üstteki soruyu cevaplayıp alttakine soru sormak şeklinde gelişen ve genelde "o mu bu mu" diye anılan oyunların hepsinde kullanıcılar genelde kendilerinin yapmadıkları bir şeyleri soruyorlar.

mesela gece yatarken dişlerini fırçalamayan bir arkadaşımız alttakine "şş, alttaki. yatarken dişlerini fırçalar mısın" şeklinde kimbilir belki de özel hayata langırt diye giren sorular soracaktır.

tabii, bu soruların en kötüsü "daha önce cinsel ilişkiye girip girilmediği"dir. yapmayın canlar, etmeyin.