خاک نوشته ها

دغدغه های شخصی من برای از بین رفتن یک نهاد

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Thu, 11 Mar 2010 16:38:00 +0000

1- "درست" هایی وجود دارند که درست بودن آنها محصول اثبات نیست، محصول تجربه است. این درست ها برای بقاء نیاز به متولی دارند، چون در غیاب متولی(یادآوری کننده) به فراموشی سپرده میشوند(چون مجموعه ی شرایطی که تجربه در آن اتفاق افتاده و "درست" از آن استخراج شده، لزوما در همه زمان و برای همه کس دست یافتنی نیست).اخلاق و دین حاوی "درست" هایی از این دست هستند. پس اخلاق و دین بدون متولی نمی توانند بقاء پیدا کرد و بی "نهاد" نمی توانند زیست.

2- نهاد نگهدار "تشیع"، حوزه است. و روحانیت و مرجعیت ارکان این نهاد. تا امروز حتی اگر تشیع و اسلام نهاد دیگری هم پیدا کرده به نام "روشنفکری دینی"، اولا هنوز وفاداری آن به اثبات نرسیده(به این دلیل است که دائم روشنفکر دینی به این متهم میشود که سرانجام قصد دارد که ریشه ی دین را بزند) و ثانیا هنوز ساختار مالی و اداری ندارد(بدتر آنکه روشنفکری چون سروش این ساختار را میزند و روحانیت را بخاطر آنچه "زدن سقف معیشت بر ستون شریعت" می نامد، ملامت میکند).

بر این مبنا روحانیت تنها متولی مشروع و مورد اعتماد مردم برای دین هستند و مردم اصلاح دینی را جز از آن ها نمی پذیرند(مگر مردمانی که خود به درجه ای از اجتهاد فکری یا خود مجتهد پنداری فکری رسیده باشند).

این نهاد اتفاقا برای قرن ها، بسیار دقیق و درست عمل کرده است. ساختار مالی و اداری درستی هم داشته است. بهرمندی اش از حقیقت هم به حد کافی بوده است(فراموش نباید کرد که هدف دین فقاهتی حداقلی است، نه حداکثری. یعنی قرار است حداقل دین داری را در جامعه زنده نگاه دارد، نه آنکه مردمان را پارسا کند. بنابراین از حقیقت آنقدر برداشت میکند که نیاز است و مضر نیست به حال این دینداری عوامانه).

3- میتوان در تاریخ جویا شد که از کدام نقطه این نهاد ناگهان فشل عمل کرده، به نیاز ها پاسخ نگفته و لاجرم احتیاج به نهادی موازی پدیدار گشته و روشنفکری بروز کرده و از این تبار "شریعتی" سر بر آورده.

آنگاه میتوان مدعی شد از این نقطه به بعد نهاد روحانیت به جای اصلاح راه خود، به روشنفکری نگریسته. از روی دست او غلط نوشته و سرانجام از شریعتی آیت الله خمینی برساخته. انحطاط بزرگ آغاز شده و طوفان وزیدن گرفته تا بعد سی سال از "آغاز یک پایان" نه از تاک نشان مانده نه از تاکنشان.

4- در ایامی به سر میبریم که نهاد مشروع تشیع شریف بخاطر این انحطاط بزرگ بدترین و بی آبروترین روزگاران را سپری میکند. هیچ نمی توان ساده سخن گفت، که آیا این انحطاط(این سیاهی فراگیر) قابل بازگشت هست یا خیر. معیاری هم قضاوتی فراهم نمیکند. و از آن بدتر اینکه کسی را هم عزم جراحی بزگ و بانگ رحیل نیست. مردان این نهاد جملگی خفته اند، یاران دیرین این نهاد دل در گرو چیزی دیگر(روشنفکری دینی) نهاده اند و عده ای دردمند بی آنکه تاریخ بدانند سخت بر نابودی اش کمر همت بسته اند.

5- در نویسنده این کلمات اما فقط غم از دست رفتن چیزی در دور دست آتش می افکند: صدای موذن ترکی، نوای ربنایی.

مناجات مصطفی ملکیان

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Wed, 10 Mar 2010 12:47:00 +0000

* خدايا، انديشه‌ام را در مسيري معنوي و روحاني قرار ده، تا روحم را با تو درآميزم، و لذت ِ بودن ِ با تو را در لحظه لحظه‌ي زندگي‌ام دريابم.

* خدايا، انديشه‌ام را چنان محكم‌ساز كه به حقيقت و عقلانيت متعهد باشم، و تنها بر پايه فهم و تشخيص خودم از زندگي، زندگي كنم، تا بتوانم از آنچه جامعه و ديگران از من مي‌خواهند فراتر بروم.

* خدايا، به من بينشي عطا كن كه هيچ وقت خود را با ديگران مقايسه نكنم، بر آنهايي كه از من برتر هستند حسد نورزم، و بر آنها كه پايين ترند فخر نفروشم، و بر آنچه دارم قناعت كنم و همواره در اين انديشه باشم كه از آنچه در حال حاضر هستم، فراتر بروم.

* خدايا، به من فهمي عطا كن تا تفاوتهاي خود با ديگران را دريابم، و بفهمم كه با شخصيت منحصربه فردي كه دارم قاعدتا زندگي اي منحصربه فردي نيز براي خود خواهم داشت، كه از جهاتي مي تواند متفاوت از زندگي ديگران باشد، مهم آن است كه به تفاوتهاي خودم و تفاوتهاي ديگران احترام بگذارم و زندگي ام را منطبق با آن چه هستم، شكل ببخشم.

* خدايا، توانايي ِ عشق به ديگري را در وجودم بارور ساز، تا انسان ها را خالصانه دوست بدارم، و بهترين لحظات لذت زندگي ام، لحظاتي باشد كه بدون هيچ نوع چشمداشتي، خدمتي به همنوع ام مي كنم.

* خدايا، مرا از هر نوع نفرت و كينه اي كه حوادث تلخ روزگار بر وجودم نهاده است، رها كن، تا با رهايي از نفرت و كينه، بتوانم ديگران را آنطور كه هستند، بپذيرم و دوست بدارم.

* خدايا، فهم مرا از زندگي آنچان ژرف ساز تا قوانين آن را دريابم، و بفهمم كه در زندگي چيزهايي هست كه قابل تغيير نيست، قوانيني هست كه از آنها تخطي نمي توان كرد، تا ساده لوحانه نپندارم كه هر آنچه مي خواهم را مي توانم داشته باشم، و هر آنچه آرزو مي كنم خواهم داشت.

* خدايا، اين توانايي را به من عطا فرما تا در لحظه لحظه زندگي ام، در لحظه حال و براي آنچه هم اكنون مي گذرد زندگي كنم، و زيبايي ها و شادي هايي كه هم اكنون از آن برخوردار هستم را با انديشيدن بيش از حد به گذشته اي كه ديگر پايان يافته است، و دغدغه بيش از حد براي آينده اي كه هنوز نيامده است، ناديده نگيرم.

* خدايا مگذار كه در بند گذشته باقي بمانم، و چنان تعهد و دغدغه ي كشف حقيقت را در درونم شعله ور ساز كه هيچگاه بخاطر آنچه در گذشته حقيقت مي دانسته ام و آبرو ، حيثيت و شخصيت اجتماعي ام بدان وابسته است، از حقيقت هايي كه هم اكنون بدان ها دسترسي مي يابم، و ممكن است همه آنچه در گذشته حقيقت مي دانسته ام به چالش بكشد و بي اعتبار سازد‏، محروم نمانم.

* خدايا، مرا به انضباطي دروني متعهد كن، تا بفهمم و بدانم كه هر كاري كه دوست دارم و از آن لذت مي برم را مجاز نيستم كه انجام دهم.

* خدايا، كمكم كن تا عميقا دريابم كه زندگي بيش از آنچه اغلب مي پندارند جدي است، و براي هيچ انساني استثناء قائل نمي گردد، همه ما براي آنچه مي خواهيم و در آرزوي آن هستيم بايد تلاش كنيم و شايستگي و لياقت بدست آوردن آن را داشته باشيم. خدايا، به من بياموز كه بدون شايستگي و لياقت داشتن چيزي، نخواهم كه تو آن را از آسمان برايم بفرستي.

* و در آخر ؛ خدايا، نعمت سكوت را بر من ارزاني دار ، تا در آن لحظاتي كه طنين زندگي روزمره در درونم آرام مي گيرد، نواي دلنشين و آرامش بخش حضور تو در روح و وجودم، مرا گرم و آرام سازد

اربعین پیر استقامت و بردباری

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sun, 24 Jan 2010 16:37:00 +0000

"السلام علیک یا ابا عبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک"

بسمه تعالی

(من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم ینتظر و ما بدلوا تبدیلا)

چهل روز از رحلت جانگداز عبد صالح خداوند، اسطوره مجاهدت و مقاومت، بزرگمرد عرصه فقاهت، حضرت آیت الله العظمی منتظری (رضوان الله تعالی علیه) می گذرد.

چهل روز پیش، آن فقیه بزرگوار، مشتاق و سبکبار، ندای (فادخلی فی عبادی وادخلی جنتی) حق را لبیک گفت و امتی را ناباورانه، عزادار و داغدار خویش نمود؛ و اینک در چهلمین روز فراغش به سوگ می نشینیم.

به سوگ می نشینیم به یاد آن قلب همیشه تپنده تاریخ، که در برابر تمامی جور و ستمی که بر او می رفت اسوه صبوری و پایمردی و استواری بود، اما تحمل و توان مشاهده کوچکترین ظلمی را در حق هیچ انسانی نداشت، هر انسان با هر مسلک و عقیده و مرام؛ او کرامت انسانی را بسیار ارج می نهاد. به پیروی از مولای خود حضرت علی (ع)، پست و مقام را تا زمانی ارزشمند می دانست که بتواند حق مظلومی را بستاند و پناه بی پناهی باشد یا باطلی را از جامعه بزداید.

چهل روز است که روح پر فتوح آن عزیز به معراج رفته و در جوار رحمت الهی مأوا گرفته است.

ضمن عرض تقدیر و تشکر از حضرات مراجع عظام و علمای اعلام، دانشگاهیان و روشنفکران و کلیه اقشار ملت بزرگوار که با ارسال پیام و بزرگداشت آن مرجع عالیقدر، مقام والای علم و حریت را ارج نهادند، مراسم اربعین آن فقید سعید را با توجه به تضییقاتی که متأسفانه وجود دارد، بدین گونه به اطلاع می رسانیم:

زمان : جمعه 9/11/1388 مطابق با سیزدهم صفر المظفر، ساعت 3 الی 5 بعد از ظهر

مکان : قم، بلوار شهید محمد منتظری، دفتر و بیت فقیه عالیقدر بیت آیت الله العظمی منتظری(رضوان الله تعالی علیه)

1388/11/4

پانزدهمین سالگرد خاموشی پیر و مرشد ما، مهدی بازرگان

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Tue, 19 Jan 2010 15:51:00 +0000

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است
ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است
گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر گام زمان است
تو رهرو دیرینه ی سرمنزل عشقی
بنگر که زخون تو به هرگام نشان است
آبی که برآسود زمینش بخورد زود
دریا شود آن رود که پیوسته روان است
باشد که یکی هم به نشانی بنشیند
بس تیر که در چله این کهنه کمان است
از روی تو دل کندنم آموخت زمانه
این دیده ازآن روست که خونابه فشان است
دردا و دریغا که در این بازی خونین
بازیچه ایام دل آدمیان است
دل بر گذر قافله لاله و گل داشت
این دشت که پامال سواران خزان است
روزی که بجنبد نفس باد بهاری
بینی که گل وسبزه کران تا به کران است
ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی
دردی ست درین سینه که همزاد جهان است
از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند
یارب چه قدر فاصله دست و زبان است
خون می چکد از دیده در این کنج صبوری
این صبر که من می کنم افشردن جان است
از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود
گنجی ست که اندر قدم راهروان است.

ه.ا.سایه

چند روایت معتبر درباره ی عشق

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Thu, 12 Nov 2009 18:17:00 +0000

مصطفی مستور

---------------

گفتی دوستت دارم و رفتی . من حیرت کردم . از دور سایه های غریب می آمد از جنس دلتنگی واندوه و غربت و تنهایی وشاید عشق. با خود گفتم هرگز دوستت نخواهم داشت. گفتم عشق را نمی خواهم. ترسیدم و گریختم . رفتم تا پایان هرچه که بود و گم شد. واین ها پیش از قصه ی لبخندِ تو بود.
جای خلوتی بود. وسطِ نیستی . گفتی : « هستم .» نگریستم ، اما چیزی نبود. گفتم : « نیستی.» بازگفتی :« هستم.» برخود لرزیدم ودر دل گفتم نه ، نیستی. این جا جز من کسی نیست . بعد انگار گرمای تو در دل ام ریخت. من داغ شدم ، گُر گرفتم تا گیج شدم . بعد لبخندی زدی و من تسلیم شدم. گفتم : « هستی! تو هستی! این من هستم که نیستم.» گفتی : « غلطی. » واین هنوز پیش از قصه ی دست های تو بود.
وقتی رفتی اندوه ماندو اندوه . از پاره ابرهای هجرباران شوق می بارید واین تکه گوشت افتاده درقفسِ قفسه ی سینه ام را آتش می زد. ومن ذوب می شدم و پروانه ها نه ، فرشته ها حیرت می کردند واین وقتی بود که هنوز دست هات انگشتان ام را نبوییده بودند.
یک شب که ماه بدر بود و چشم هاش را گشوده بود تا با اشتیاق به هرچه که دل اش می خواهد خیره شود ، تو شرم نکردی وناگهان با انگشتان دست هات هجوم آوردی تا دست هام را فتح کنی. انگشتان ات بر شانه ی انگشتان ام تکیه زدند و در آغوش آن ها غنودند. تو ترانه های عاشقانه می سرودی ، من اما همه ترس شده بودم. چیزی درون ام فریاد می کشید. چیزی شعله ور می شد. شراره های عشق می سوزاند و خاکستر می کرد و همه ازا نگشتان تو بود. من نیست شده بودم. گفتی : « حال چه گونه است؟ » گفتم : « تو همه آب ، من همه عطش. تو همه ناز ، من همه نیاز . تو همه چشمه ، من همه تشنگی. » گفتی : « تو همچنان غلطی .» واین هنوز پیش از قصه ی نگاه تو بود.
فرشته ای پرکشید تا نزدیک تر آید و در شهود با ماه انباز شود . من به خاک افتادم. ناخن هام را با انگشتان ات فشردی و لبخند پاشیدی. گفتی : « برخیز! » گفتم : « نتوانم. » بعد ناگهان چشم هات تابیدند و من تاب از کف دادم. مرا طاقت نگریستن نبود اما توان گریستن بود . بعد تو اشک هام را از گونه هام ستردی. فرشته پیشتر آمده بود . من گویی در چیزی فرو می رفتم . گفتم : « این چیست؟ » گفتی : « اندوه! اندوه! » بعد فروتر رفتم. بعد تو دست بر سرم نهادی و مرا در اندوه غرقه کردی. فرشته از حسادت لرزید و بال هاش از التهابِ عشقِ من سوخت. گفتی : « حال چه گونه است؟ » دیگر حالی نبود. عاشقی نبود. عشقی نبود . فرشته ای نبود. هرچه بود تو بودی . بعد تو لبخند زدی و گفتی : « چنین کنند با عاشقان .»
1
و هرچه فکر می کنی نمی توانی بفهمی چه طور شروع شده بود. حتی نمی دانی تو شروع کرده بودی یا او . و اصلاً چه اهمیتی دارد که چه کسی شروع کرده بود؟ تنها چیزی که لابه لای تصاویر مبهم و آشفته ی ذهن ات به خاطر می آوری این است که وسطِ حلِ مسئله ای درباره ی سقوط آزاد اجسام بود که چشم ات به او افتاده بود و حس مبهم و شیرینی در تک تک سلول هات نوسان کرده بود و تو احساس کرده بودی گویا از حضور دخترک در کلاس خشنودی. همین. تدریس در سه دبیرستان دولتی ، کلاس های کنکور و داشتن شاگردانِ خصوصی زندگی ات را آن قدر شلوغ کرده است که فرصتی برای عشق نداری. یک شنبه ی بعدی می روی و تخته سیاه را از فرمول های قوانین حرکت شتاب دار پُر می کنی وبا خودت کلنجار می روی که چشم ات به دخترک نیفتد. گاهی وسط درس دادن حس می کنی یکی از صندلی های کلاس از بقیه روشن تر است . پس بی اختیار به سمت روشنایی می چرخی ونگاه ات به دخترک می افتد که مثل باران ملایمی بر سطح روحت می بارد و کلافه ات می کند . گچ را لبه ی تخته سیاه می گذاری وبه بهانه ی قدم زدن بین ردیف های صندلی های کلاس بالای سر دخترک می روی. سرش را روی دفتر چه اش خم کرده و در قاب مربع آبی رنگ می نویسد : هرگاه جسی تحت تأثیر نیروی ثابتی واقع شود و شتاب بگیرد این شتاب با نیرو نسبت مستقیم و با جرم نسبت معکوس دارد. بعد نگاه ات به اسم بالای دفترچه می افتد و دل ات نگار آشوب می شود : کیمیا طلوع .
2
فاصله ی بین یک شنبه ی دوم ویک شنبه ی سوم برای و از هفت روز بیش تر طول می کشد و از این که هفته برای تو بیش از معمول کش آمده خودت را سرزنش می کنی. نگاه ات را درکلاس می گردانی تا نقطه ی روشن را پیدا کنی . وقتی از وجود کیمیا در کلاس مطمئن می شوی ، خیال ات آسوده می شود و از این که حضور دخترک خیال ات را آسوده می کند از خودت متنفر می شوی. بعد طوری رو به شاگردان می ایستی که کیمیا را نبینی . درس را که شروع می کنی با اشتیاق بیش تری حرف می زنی. چیزی در اعماق جان ات می جوشد و حس غریبی به تو می گوید که این کلاس با همه ی کلاس های دیگر تفاوت کوچکی دارد. تفاوت کوچکی که رفته رفته بزرگ وبزرگ تر می شود ، آن قدر بزرگ که دیگر کتمان اش از عهده ی تو بر نمی آید. آن قدر بزرگ که توی کلاس هم جا نمی گیرد و باید برای آن فکری بکنی.
یک شنبه ی سوم را با بحث درباره ی انبساط فلزات در اثر حرارت میگذرانی. درس تمام می شود و دانش آموزان به سرعت صندلی ها را خالی می کنند . کیمیا نگاه کوتاهی به تو می اندازد و با شتاب بیرون می رود. تو هنوز پشت میزت نشسته ای و دست هات را ستون کرده ای وشقیقه هات را باکف دست ها می فشری و انگار تخته سیاهِ پر از فرمول های انبساط فلزات به تو دهن کجی می کند و تو فقط محو یکی از صندلی های خالی شده ای وبه یک شنبه ی آینده فکر می کنی و منتظرش می مانی و کسی نمی داند.
3
صبح یک شنبه ی چهارم از آپارتمان ات که در طبقه ی نوزدهم یک آسمان خراش سی ویک طبقه است، به شهر خیره می شوی وفکر می کنی که هیچ چیز نمی تواند مثل یک شنبه با معنا باشد. که بین ساعت ده تا دوازده صبح روز یک شنبه چیزی وجود دارد که بقیه ی روزها وساعت های هفته از ان تهی اند. که بین تمام روز های هفته ، یک شنبه مثل نور می درخشد. که صدها یک شنبه _ یکی از دیگری تاریک تر وپوچ تر _ آمده اند ورفته اند اماهیچ کدام مثل این سه یک شنبه ی آخری برای تو براق و تمیز و روشن نبوده اند. از پنجره به پایین نگاه می کنی و انبوه جمعیت را می بینی که مثل مورچه هایی که گردِ سوسکی جمع شده باشند ، در هم می لولند . از این فکر که هیچ کدام از آن ها نمی توانند مثل تو یک شنبه را ادراک کنند ، پوزخند می زنی و دل ات می خواهد تکنولوژی می توانست ابزاری بسازد که به کمک آن بتوان طعم و بو و رنگ و جنس و لطافت و زیبایی و روح یک شنبه را مثل ابعاد یک تکه سنگ اندازه گرفت. یک شنبه برای تو مثل قطعه ای از بهشت می ماند که هفته ای یک بار از آسمان ، از دور ترین کهکشان ها به زمین هبوط می کند و دو ساعت توقف می کند تا تو او را سیر تماشا کنی وباز به بهشت برگردد. یک شنبه دیگر برای تو از جنس زمان نیست. یعنی مثل یک تکه سنگ هم فضا را اشغال می کند و هم وزن دارد.
به مدرسه که می رسی مدیر مدرسه برای تو توضیح می دهد که به خاطر تعمیر کلاس ، شاگردان ات را به کلاسی در طبقه ی دوم برده است. کلاس جدید کوچک تر است. داخل که می شوی حس می کنی کلاس نه تنها بیش از حد شلوغ است بل که مطلقاً روشن نیست. نگاه ات را در کلاس می گردانی تا از حضور کیمیا مطمئن شوی. ترکیب کلاس به هم ریخته است و تو او را در جای همیشگی پیدا نمی کنی . پس بار دیگر با مکث بیشتری در کلاس خیره می شوی تا صندلی روشنی را پیدا کنی اما همه در نظرت تاریک اند و دخترک در کلاس نیست. ناگهان کلاس در نظرت خالی و بی معنا می شود . پوچ ونامفهوم . درست مثل یک ظرف خالی یا لامپ سوخته یا تفاله ی سیب یا لانه ی متروکِ پرنده ای مهاجر یا درختی بی میوه یا واژه ای بی معنا. دل ات از چیزی که نمی دانی چیست انباشته می شود. چن کلمه روی تخته سیاه می نویسی اما حس می کنی نمی توانی ادامه دهی. تمام هفته را به هوای یک شنبه درس داده ای و انتظار کشیده ای و حالا یک شنبه را مثل یک شرط بندی ، مثل یک قمار باخته ای . دست یک شنبه این بار خالی است. انگار یک شنبه مثل یک تکه کاغذ جلو چشمان ات مچاله می شود و لحظه به لحظه در هم فرو می رود. زیر لب می غری : « چه یک شنبه ی پوچی! » کسی از توی ردیف اول چیزی می پرسد و تو به سمت صدا بر می گردی تا هم روشنی را در چند قدمی ات ببینی و هم میوه را و هم معنا را و هم یک شنبه را که حالا به سرعت جان می گیرد وبراق و شفاف وزیبا می شود. جمله ات را روی تخته سیاه تمام می کنی : هر جسمی حالت سکون یا حرکت مستقیم الخط و یک نواخت خود را ادامه می دهد مگر آن که نیرو یا نیرو هایی ازخارج بر آن اثر کند . بعد بر می گردی و بی آن که اهمیت دهی که کسی مراقب ات هست یا نیست ، در چشمان کیمیا خیره می شوی تا گویی چیزی مثل یک آسمان خراشِ سی ویک طبقه در تو فرو ریزد و کسی اما صدای آن را نمی شنود .
4
یک شنبه ی پنجم را به حل مسائلِ فصل هایی که درس داده ای می گذرانی. مسئله ای در باره ی تعیین زمان سقوط آزاد یک تکه سنگ از ارتفاع معینی است که کیمیا برای حل آن پای تخته سیاه می آید. می خواهی از نگاه کردن به او فرار کنی . پس سعی می کنی با ورق زدن کتابِ توی دست ات یا با کشیدن خطوط نامفهوم روی تکه ای کاغذ خودت را سرگرم کنی ، اما نمی توانی. پرهیز از نگاه کردن به کسی که شوق دیدن اش کلافه ات کرده ، تردید مبهم ات را به یقینی روشن تبدیل می کند : عاشق شده ای. به تخته سیاه خیره می شوی. نگاه ات از روی فرمول های سقوط آزاد اجسام تا روی تکه سنگی که دخترک برای صورت مسئله کشیده است سُر می خورد . تکه سنگ درنگاه ات عجیب به یک پنج وارونه ، به یک قلب کج و کوله شبیه است.
5
یک شنبه ی ششم است وتو از چند فصلی که درس داده ای امتحان می گیری. وقتی همه سرشان را توی برگه ها خم کرده اند ، تو از پشت میز تحریرت و از فاصله ی معقولی نیم رخ او را با دقت تماشا می کنی . چیزی درون ات اتفاق می افتد که با همه جزئیاتش برای تو تازگی دارد. آن چه تو را شگفت زده می کند ، عشق نیست. عشق را می شناسی. احساس ات از جنس عشق نیست .بی آن که بدانی چرا ، از حضور دخترک سرشار می شوی. شوقی به لمس کردن ِ او نداری و دوست تر می داری او را از یک فاصله ی معقول تماشا کنی. شاید به همین سبب وقتی کیمیا پای تخته سیاه آمده بود و فاصله اش از تو ، از آن چه که معقول می دانستی کم تر شده بود ، نتوانسته بودی او را نگاه کنی. ورقه ها را جمع می کنی و همان جا به ورقه ی کیمیا خیره می شوی. گویی تکه ای از روح دخترک لابه لای کلمات ، روی کاغذش چسبیده است.
دیری از شب گذشته است و تو به تصحیح ورقه های امتحانی مشغولی . احساس رخوت وخستگی می کنی. بدن ات کم کم داغ می شود و تب در جان ات رخنه می کند. خسته وخواب آلوده ای . بر می خیزی وپنجره ی رو به خیابان را باز می کنی. نسیم خنک توی اتاق می وزد. چراغ های شهر آن پایین یکی یکی خاموش می شوند. سیبی از توی یخچال بیرون می آوری وتکه ای از آن را به دندان می گیری و باز کنار پنجره می روی. درد خفیفی در پیشانی ات حس می کنی . باقی مانده ی سیب را کنار پنجره می گذاری وروی صندلی می نشینی تا بقیه ی ورقه ها را تصحیح کنی. گاهی وسط کار سرت را روی میز می گذاری و خواب می روی و لحظه ای بعد از شدت تب بیدار می شوی . چند بار آب به صورت ات می زنی تا تب فروکش کند اما نمی کند . تصاویر خواب زده ی ذهنی ات با واقعیت آمیخته می شود و تو مرز رؤیا وبیداری را گم می کنی. نوشته های ورقه های امتحانی جلو چشمان ات جان می گیرندو مثل نقاشی متحرک روی کاغذ بازی می کنند. وقتی سؤالی درباره ی انتشار امواج نورانی می خوانی ، حس می کنی باریکه ای از نور قطر صفحه ی کاغذ را طی می کند و تا توی دست هات می دود و آن جا تمام می شود. به مسئله ای درباره ی انبساط فلزات در اثر حرارت رسیده ای که انگار کاغذ توی دست ات ا گرمای تب آلود انگشتان ات می سوزد. روی تخت خواب ولو می شوی ولا به لای ورقه ها می گردی تا برگه ی کیمیا طلوع را پیدا کنی. گرما از دست ها و چشم ها وپیشانی ات بیرون می ریزد و تو محو نوشته های ورقه ای : برای آن که جسمی به حالت تعادل باشد ، باید برآیند نیروهای وارد بر آن صفر باشد. تب فزونی گرفته است و تو به سختی کاغذ را در دست نگه داشته ای : وقتی جسمی بدون سرعت اولیه در اثر وزن خود سقوط کند ، سرعت آن لحظه به لحظه افزایش می یابد / نور در اثر برخورد با لبه های اجسام از مسیر راست خود منحرف می شود.
دیگر نمی توانی ادامه دهی . ورقه را به صورت ات می چسبانی و لب هات را روی نام کیمیا می بری. آرام می شوی.
6
یک شنبه ی هفتم ورقه های امتحانی را به دانش آموزان پس می دهی. زیر ورقه ی کیمیا با مداد نوشته ای دوستت می دارم . درس که تمام می شود همه از کلاس بیرون می روند . کیمیا جلو می آید تا در باره ی نحوه ی ایجاد جریان خودالقایی در یک مدار بسته ی الکتریکی سؤال کند. اول کمی توضیح می دهی وبعد به طرف تخته سیاه می روی و چند فرمول می نویسی اما پیدا است که نمی توانی به موضوع نظم بدهی. هیجان زده و عصبی چیز هایی می گویی که مفهوم روشنی ندارند. کیمیا توجهی به حرف هات ندارد. بعد سؤال دیگری می کند وتو مقایسه ی بی معنایی بین پدیده ی خود القایی و عشق میان آدم ها می کنی و می گویی پدیده ی عشق مثل جریان خود القایی در جهتِ مخالف جریان حاصل از نیروی محرکه ی اصلی عمل می کند. کیمیا گیج می شود وفقط لبخند می زند. تو از نمره ی امتحانی اش می پرسی تا شاید عکس العمل اش را درباره ی جمله ای که با مداد زیر ورقه اش نوشته ای ، در چهره اش بخوانی. او می گوید که فقط به یک مسئله درباره ی شتاب زاویه ای در حرکت دورانی نتوانسته است پاسخ گوید. بعد تو صاف توی چشم هاش نگاه می کنی و او زیر لب می گوید : « موضوع بغرنجی است. » تو به سرعت می پرسی : « اثر خود القایی در جریان الکتریسیته یا شتاب زاویه ای در حرکت دورانی؟» وناگهان محو دست هاش می شوی که با انگشتان لاغرش کلاهک خودکار خود را فشار می دهد. با صدای بم و خفه ای زیر لب می گوید : « عشق را می گویم. »
7
خواب غریبی می بینی . با تورماهی گیری رفته ای روی قله ی یک کوه بلند تا از آسمان ماهی بگیری. آسمان پر از ستاره است. تور را به سوی آسمان پرتاب می کنی. تور روی بهشت می افتد . ریسمان تور تکان می خورد : صیدی اسیر شده است . تور را از آسمان بیرون می آوری. پر از موجودات بهشتی است . چند ستاره لای تور برق می زنند. حوری های بهشتی گرفتار تو شده اند . چند فرشته و چیز دیگری که نمی دانی چیست. ستاره ها را یکی یکی از تور جدا می کنی وبه دریا می اندازی. ستاره ها به سرعت به اعماق آب فرو می روند. بال های فرشته ها را از لابه لای تور جدا می کنی. فرشته ها به آسمان پر می کشند. حوری ها که مثل بلور های یخ شفاف اند از گرمای تابستان توی دست هات آب می شوند. آن چیز دیگر را که از چشمه های تور بیرون می آوری ، حیرت می کنی : کیمیااست. زیباتر از فرشته ها ، پاک تر از حوری.
از خواب می پری. ساعت ده و ده دقیقه است. صبح یک شنبه است. تلفن زنگ می زند. مدیر مدرسه است. به او می گویی که حال ات بدتر از آن است که بتوانی سر کلاس بروی. گوشی را می گذاری وبه سمت پنجره می روی.
مدیر مدرسه کلاس را تعطیل کرده است و همه از کلاس بیرون زده اند به جز کیمیا. از پنجره به پایین نگاه می کنی. باید همه چیز را تمام کنی. تمام روح ات درد گرفته است. حالا اگر یک قدم دیگر به سمت کیمیا بروی ، همه چیز تباه خواهد شد. فقط یک گام دیگر کافی است تا عشق آن روی تاریک اش را به تو نشان دهد . باید همه چیز را همین حالا تمام کنی. درست در روشنایی یک صبح یک شنبه. کیمیا به میز تحریرت خیره شده است. حالا همه ی کلاس روشن است. هیاهوی بچه ها توی حیاط مدرسه بلند است . نباید کیمیا را از بهشت بیرون بیاوری. پاک کن کیمیا روی زمین می افتد. او خم می شود و پاک کن را بر می دارد. باد لته ی در کلاس را در هم می کوبد . سیب نیم خورده ای لبه ی پنجره پلاسیده شده است. با انگشت به سیب تلنگری می زنی وسیب از طبقه ی نوزدهم آسمان خراشِ سی ویک طبقه سقوط می کند. کیمیا چیزی را از روی ورقه ی امحانی اش پاک می کند.

کمی از این روزها

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Thu, 29 Oct 2009 09:25:00 +0000

1- برداشته ام مطالب وبلاگ را کلا بازنگری کرده ام. آنوقت تمام مطالب جدیدی که عمدتا سیاسی بوده اند را غلاف(شما بگیرید "پاک") کرده ام. آنچه مانده مربوط میشود به روزگار بیحالی ها و غر زدن ها که فیاض این روزها نیست. واقعیتش این است که بعد از این انتخابات من دیگر آن آدم سابق نیستم: بسی پر امید تر، شاداب تر، جوان تر. تازه همه چیزم شده است شبیه آدم های بیست و شش ساله. از پیرمردی و صبوری و محافظه کاری درآمدم. مقصود اینکه این نوشته های پایینی را که به این دلیل فرعی بالا آمده اند تازه تلقی نکنید!

2- در این چهار پنج ماه کمتر چیزی در مورد خودم و کاری که دارم میکنم نوشتم. کارم خوب پیش رفته. نسخه ی اول نرم افزاری را که روی آن کار میکردم هفته ی آینده پرزنت خواهم کرد. اگر خدا یاری کند و خوب از آب در بیاید کارم کلی سبکتر میشود. شاید شد و یک سفر ایران هم رفتیم.

3- روزگار روشنتر از آنی است که فکرش را میکردم. بعضی چیزها برای خودش پیش رفت. تند تند. بی آنکه من بدانم از کجا و چرا و...؟ یکی اینکه بدون هیچ پیگیری و برنامه ریزی شرایطم مناسب گرفتن مهاجرت شده است. کلی خوشحالم، بیشتر از این بابت که میتوانم بروم جایی بهتر و کار کنم، بدون اینکه مجبور باشم فشرده درس بخوانم.
دیگر اینکه... دیگرش بماند تا بعد...

پست جدید

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Wed, 28 Oct 2009 09:09:00 +0000

این روزها حال من خوب است. حرفی اما برای گفتن ندارم. نه از آن جنس همیشگی و نه از جنسی دیگر.

چرا در مالزی فعالیت سیاسی نمیکنیم؟

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Thu, 23 Jul 2009 13:34:00 +0000

زیرا: فعالیت سیاسی در مالزی از فعالیت سیاسی در ایران(و هرجای دیگر) کم اثرتر و پرخطر تر است. ویژگی خاصی که بسیاری از ایرانیان مقیم مالزی دارند(یعنی اولا به قصد فراموش کردن ایران، زبان فارسی و هویت گذشته ی خود به اینجا آمده اند و ثانیا کم اطلاع و کم سواد و در مجموع ضعیف هستند(2)) و بی تمایلی مالزی و شرق آسیا به نقش بازی کردن در معادلات سیاسی بین المللی، فعالیت سیاسی را در اینجا بی اثر میکند. در اثبات پرخطر بودن هم همین بس که درصورت ایجاد حساسیت بی درنگ دولت مالزی فرد را با اطلاع سفارت دیپورت میکند و طبیعتا در تهران در اختیار پلیس فرودگاه قرار گرفته و بازداشت میشود. در ایران حداقل این فرصت برای فرد هست که متواری شود، در اینجا نه. این را هم در نظر بگیرید که هرگونه فعالیت سیاسی و اجتماعی توسط دانشجویان و اتباع خارجی در اینجا ممنوع است.
این چند خط را در پاسخ به دوستانی مینویسم که ما مالزی نشینان را متهم به محافظه کاری میکنند و نیز در پاسخ به دوستان مالزی نشینی که در این مدت لطف کرده اند و بارها ما را به جمع سیاسی خودشان دعوت کرده اند و ما امتناع کرده ایم.
در عین حال باب نقد چیزی که گفتم باز است. اگر دوستان فکر میکنند من اشتباه میکنم، همینجا میتوانند در این مورد بحث کنند و من و دوستان دیگر را به نتیجه ای مخالف این حرف برسانند.
در ضمن، به این نکته توجه دارم که اگر جنبش به به حدی از مقبولیت در داخل و خارج رسید که ایرانیان مقیم مالزی بیشتر نسبت به آن دغدغه مند شدند و دولت مالزی نیز احساس خطر بیشتری برای اجرای اوامر دولت فعلی ایران کرد(1)، ما وظیفه داریم فعالیت جدی تری داشته باشیم.
برای شرایط فعلی ترجیح شخصی من فعالیت در فضای مجازی است. در حد خودم هم وبلاگ را با مقصودی مشخص(خوانده شدن توسط سی-چهل نفر از دوستانم در ایران که تنبل تر هستند یا دسترسی کمتری به فیلتر شکن دارند) آپدیت میکنم.

(1) البته، توجه کنید که تمام دولت های خارجی(از آمریکا تا مالزی) ترجیحشان تامین نیازهای دولت فعلی ایران است، حتی در شرایطی که احتمال پیروزی جنبش ما بالای پنجاه درصد باشد. چراکه میدانند در صورت عدم پیروزی جنبش، دولت فعلی از آن ها به انحاء مختلف انتقام خواهد گرفت(چون برایش منافع مردم در درجه ی چندم اهمیت قرار دارد). و در صورت پیروزی جنبش دولت جدید ایران هیچ انتقامی از آن ها نخواهد گرفت(چون اساس این جنبش بر نفی ارزشی نگاه کردن به روابط خارجی و فرض بودن منافع در ارتباط با کشورهاست؛ فارغ از اینکه آن دولت خارجی قبلا در حق مردم ایران چه کرده است). متاسفانه قوانین فرسوده ی بین المللی که بعد از جنگ جهانی دوم و در شرایط خاص تدوین شده اند، به جای آنکه کمک به سایر کشورها(سایر انسان ها) را ارزش بدانند، دخالت در امور کشورها را نفی میکنند(در اینجا ما مثل احمدی نژاد قصد تغییر معادلات جهانی را نداریم، اما بیان نقص و نقد آن ها به نظر بی اشکال میرسد. راه اجرایی کردن این نواقص البته هنجار شکنی و داد و بیداد و مزخرف گویی های بی انتها نیست، روندی طولانی مدت و مبتنی بر کار علمی-دیپلماتیک دارد. این نقد روشنفکرانه را نباید با آن رفتار سیاسی غیر عقلائی اشتباه گرفت یا به بهانه ی حمایت از یک رفتار سیاسی متعارف و معقول، این نقد روشنفکرانه را فراموش کرد. همه ی مشکل ما با آقای احمدی نژاد(البته قبل از برگزاری یک انتخابات متقلبانه) این بود که چرا در جایگاه رئیس جمهور رفتار یک روشنفکر و منتقد را از خود بروز میدهد. جدا کردن این ساحت ها ارزشهایی دارد که در اینجا مجال بحث آن نیست)
--------------
(2) در این مورد قبلا زیاد نوشته ام. داد دوستان هم زیاد درآمده. نظر من این است. نظر دوستان دیگر هم محترم! در عین حال پنهان نمیکنم که برخوردی که در تحصن جلوی سفارت با دوستان پیش آمد به شدت در روحیه من تاثیر گذاشته. این دوستان به شکل مستبدانه ای اصرار داشتند که پرچم های جمهوری اسلامی جمع آوری شود و این پرچم را نماد احمدی نژاد میدانستند!! عمده ی این دوستان به گمان من در انتخابات شرکت نکرده اند و اصلا الزامات جنبش سبز به رهبری مهندس موسوی را درک نمیکنند. من به شدت اکراه دارم از اینکه هزینه ی رفتارهای اشتباه افرادی را پرداخت کنم که با آن ها حتی در اصول کلی هم اشتراک نظر ندارم. واجب است اینجا تاکید کنم که به شخصه به لحاظ نظری هیچ اعتقادی به یک نظام جمهوری صفت دار(اعم از اسلامی، مسیحی یا حتی لیبرال(با همه ی دلبستگی هایم به لیبرالیزم) ندارم)، ولی هیچ لزومی هم به پرداخت هزینه برای تغییر شکلی یک نظام سیاسی نمی بینم مگر آنکه ملازم یک تغییر ماهوی باشد. نظام جمهوری اسلامی با توجه به اعتقادات مردم ایران این ظرفیت را دارد که تا مدت ها خواسته های مردم ایران را به شکلی درست نمایندگی کند.

دامن کشان

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 06 Jul 2009 07:39:00 +0000

ای نور دل و دیده و جانم

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 06 Jul 2009 07:38:00 +0000

همایون شجریان و گروه دستان

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 06 Jul 2009 05:49:00 +0000

یک شعر از دوستی که گم شد

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sat, 21 Feb 2009 07:22:00 +0000

تصویر این است: "مهرداد امین هراتی، شب های سرد دامغان، خوابگاه، پیمان نورزاده، حسین فروتن، کل کل، سیگار و دعوا" و بعد شعر های مهرداد که هجاها دستش بود، شعر از تنش بود. شعر شعر بود مثل حافظ مثل سعدی. مدت هاست از مهرداد خبری نیست. گم شده است بین لایه های زندگی و آنطور که خودش گفت روزمرگی:

از آ ب چشمه هاي بهاري روانترك
و من كه برگ برگ خزان و خزانترك
من معتقد كه نصف جهان پشت پلك توست
اي چشمهات چشم مرا اصفهان ترك
هي با تو ام تويي كه مرا شكل ميدهي
بر دار اين رديف مزخرف را به درك
حتي اگر به قافيه آوار مي شوم
حتي اگر مخالف هنجار مي شوم
حتي اگر تو مرگ شوي قول مي دهم
روزي براي نعش خودم دار مي شوم
آنقدر تشنه ام و هوسناك و مست كه
بر سينه ي تو مي خزم و مار مي شوم
من در تو تاب ميخورم و تاب ميخوري
تكرار مي شوي تو و تكرار مي شوم
اما شكنجه گاه من مختصر چرا...؟

ادب ایرانی

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Wed, 04 Feb 2009 04:51:00 +0000

آقا جان این ادب ایرانی هم خوب چیزی است دیگر! حداقل با متن میخواند. نمیگویم همه جا مجبوریم همان ساختار ها را حفظ کنیم ولی حداقل در جایی که هدف رعایت استایل ایرانی است و قرار است از فضای سنتی بهره ببریم بسیار بسیار لازم است.

این خانم های خبرنگار ایرانی "بی بی سی" و "رادیو زمانه" و "وی او ای" دیگر شورش را در آورده اند. طرف دارد با حمید متبسم مصاحبه میکند، میگوید: "حمید جان، کنسرت چطور بود". دخترک ابله هیچ جوره فهم و درک ادب ایرانی را ندارد که وقتی داری با یک استاد موسیقی سنتی ایرانی مصاحبه میکنی رعایت شئونات طرف هم شرط است و بخشی از مجموعه ی آن زیبایی است که آمدی بخاطرش مصاحبه کنی. دارم میبینم که با هر ضمیر تو و اول شخص مفرد برق از کله ی حمید متبسم میپرد. ولی خانم اصرار دارند جلف بازی دربیاورند. "تک نوازی رو دوست داری یا با گروه بزنی؟" آخه دخترک احمق بی تو چی باید گفت؟

پس هم فردا هم استاد لطفی را با آن ردا و ریش و تشکیلات خفت میکنی که "ممد جون، چقدر این بلوزت خوشگله. خوشم اومد. میای عوض کنیم..."

وقتی موسیقی اصیل کمش خوب میشود، وقتی دسر میشود، وقتی برای پرکردن بی هویتی خانم که هر شب در کلاب و دنس دارد قر میدهد حالا یک شب هم میخواهد کنسرت ایرانی برود که بی بته از دنیا نرفته باشد و جلوی دوست های خارجی اش کم نیاورد و به او به شکل آدم بی هویت نگاه نکنند و... همین میشود که "حمید متبسم" میشود "حمید جون". حمید جون هم که ستاره ی راک نیست که بگوید " قربون اوون لپات برم، شب بیا هتل!"

چقدر بی هویتی، چقدر دروغ و ریا. خاک بر سرتان. این دوگانگی حال من را بهم میزند. واگرنه بروند هرکاری میخواهند با هم بکنند. در متنش کلی هم جالب است.

تنهایی، سکوت عشق

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Tue, 03 Feb 2009 12:58:00 +0000

این مقاله هم به جای مقاله ی مربوط به موضوع تز که باید میخواندم. در چهار قسمت است.با عنوان "تنهایی و سکوت عشق" از استاد مصطفی ملکیان ( 1 و2 و 3 و 4)

بد نیست. ایراد دارد به نظر من. از این جهت به خودم اجازه میدهم که بگویم ایراد دارد که هرکس در ساحت شخصی بخشی از آنچه گفته شده را تجربه و به محاسن و آفات آن وقوف پیدا میکند. مثلا: علت تشدید احساسات و مریضی در شب فقط آنچه ایشان میگوید نیست، بلکه تغییرات فیزیولژیک و افزایش هرمون ریزی ها هم دخیل است. از آفات تنهایی هم همین بس که افراد درگیر افکار ملیخولیایی میشوند و قضاوت متوسط دیگران را در مورد خود از دست میدهند. سوال جدی که برای من مدت هاست ایجاد شده این است که برای فارغ شدن از این احساس ترس و نگرانی و اضطراب چه فرقی بین روش های معنوی گفته شده با گناه کردن و درگیر دنیا شدن وجود دارد. سال گذشته به مناسبتی در حسینیه ارشاد همین را از آقای محمد مجتهد هم سوال کردم و ایشان گفتند این برتری در این گفتار پاسخ داده نمیشود و از این زاویه کارکرد گناه و معنویت یکی است(من اینگونه برداشت کردم حداقل)

به هر صورت. توصیه میکنم بخوانید.

دوریان

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 02 Feb 2009 05:14:00 +0000

1-دارم حسابی خانه دار میشوم. برای اتاقم گل خریدم که کمی از این حالت "آی تی من" ی دربیاید. فقط نمیدانم چقدر و کی و روزی چندبار باید آب داد. داروی تقویتی چیزی هم نیاز دارد یا نه؟ یادم هست بچگی که خرگوش و سنجاب و بره و کبک و فنچ داشتم نیاز به داروی تقویتی داشتند.اما گل. نمیدانم. ها؟ فرق دارند؟ گیاه؟ تقسیم بندی چه بود؟ حیوان، انسان، جانور، پستاندار و گیاه؟ قارچ چه بود؟ نمیدانم. همین است که همه ی حیوانات آن باغ وحش خانگی مردند. بد بخت این گل خوشگل. دست چه نادانی افتاده.

2- وقتی آمده بودم اینجا همه ی بو ها آزارم میداد. بوی مرغ و گوشت و ماهی و رستوران و از همه بدتر بوی میوه های گرمسیری(تروپیکال). حتما میدانید، مناطق استوایی میوه ای دارند به نام دوریان یا دورین. یک مستراح تمام متحرک است این میوه. تصور کنید روغنی هم هست. میچسبد به سر و صورت. این فاجعه ی حیات وحش آنقدر بد بو است که آوردن آن به هتل و فرودگاه ها 150 دلار جریمه دارد. با این همه بعد از مدتی که در مالزی زندگی میکنید بوی آن طبیعی میشود و اگر به خودتان جرات خوردن متوالی آن را بدهید به آن معتاد هم میشوید! باور میکنید؟ دوستانی که به ایران برگشته اند هوس این میوه را دارند!! دوستان همینجایی که اهل خوردن دوریان(پدر سگ چه اسم خوشگلی هم دارد) هستند امکان ندارد از کنار آن رد شوند و از آن خرید نکنند. ای خدا. آدم دردهایش را به که بگوید؟!
خلاصه اینکه به شدت در بدو ورود تحت فشار بودم. بد غذا بودم. به جرات بیش از 100 هزار تومان پول غذا دادم و دور ریختم. اما کم کم وضع به کلی تغییر کرد. حسابی اینجایی شدم. کوالالمپور شد شهر خودم. مردم آشنا شدند و کوچه و خیابان ها. دیگر هیچ چیز به آن بدی قبل نیست. آنقدر که آدم به فکر همینجا ماندن هم می افتد. یا حداقل آن را یک گزینه ی ممکن تلقی میکند.
3- چند هفته ی پیش با حامد قدوسی تماس گرفته بودم. در حال غذا درست کردن بود شدید! احتمالا از همان غذاها که در وبلاگ توضیح میداد با بادمجان فراوان... بعد هم با یک حالت خاصی سوال کرد مگر تو غذا درست نمیکنی. راستش کمی در فکر فرو رفتم. به خودمان گفتیم، مگر چه چیز مالزی از اتریش کمتر است و چه چیز ما کمتر از حامد خان. دست به کار شدیم. اول مقداری مرغ و گوشت خریدیم و کباب کردیم و امروز در یک حرکت متهورانه رفتیم و ماهی خریدیم. درست هم کردیم. ولی هنوز نخورده ایم. چون ناهار با دوستان میرویم بیرون(کاش مادرم نخواند. چون ایران که آزمایش دادم همه چیز خونم بالا بود. از قند و چربی و کلسترول و تری گلیسیرید و... کلی مادرم داد و فریاد کرد... همش تقصیر این مکدونالد بدمزه است. آدم مجبور است بخورد. نه که نماد آمریکاست و ما هم با آمریکا سر جنگ داریم، میخوریم که خلاصه حال هم بدهد!).
خلاصه همینکه جرات خرید ماهی پیدا کرده ام با آن مزاج بدی که داشتم، یعنی همه چیز تغییر کرده است.
این هم عکس پوست و میوه ی دوریان:

هروقت دوریان میبینم یاد آقای کروبی می افتم. سال 79 دادستان گفته بود که در خانه ی کسی که خانم حقیقت جو از او دفاع میکند(منظور مسعود بهنود بود) "وافور" پیدا شده. بعد این جمله را هم طوری نوشته بود که اگر آدم سرسری میخواند فکر میکرد که در خانه خود خانم حقیقت جو وافور پیدا کرده اند. خلاصه آقای کروبی در تریبون مجلس داد میزد "این چه روش نوشتن نامه است. آبروی مجلس را میبرید. اصلا شاید وافور نبوده، گرز بوده". حالا ما هر وقت دوریان را که شبیه گرز است میبینم یاد آقای کروبی می افتیم. بنده ی خدا... من که همه جوره موافق ورود کروبی هستم و فکر میکنم ترکیب کروبی-کرباسچی(رئیس جمهور-معاون اول) بسیار بهتر از ترکیب "خاتمی-میرحسین" یا "خاتمی-عارف" است.هم زور کروبی میچربد و هم صداقتش از آقای خاتمی بیشتر است.آدم زمینی تر و غیر انتزاعی تری هم هست. حرف های پست مدرن و سوررئال هم نمیزند. هرچه میگوید عمل میکند.رهبری هم نظر بهتری روی ایشان دارد و از همه مهمتر قامت سیاسی و شیخوخیتش چند سر و گردن از فرماندهان سپاه و مراجع قم بالاتر است. نمونه اش همین نامه ای که به فیروز آبادی نوشت و رئیس ستاد کل ارتش جمهوری اسلامی ایران را با خاک یکسان کرد. دم برنیاورد و فقط گفت ببخشید حاج آقا... مقایسه کنید با آقای خاتمی که فرماندهان سپاه نامه ی تهدید به کودتا برایش می نویسند.
.........

خوب. ذهن که بیش فعال باشد همین میشود. میپاشد به در و دیوار.
از کثرت به وحدت و از وحدت به کثرت و از دوریان به کروبی و از مستراح متحرک به صندوق رای.

ابوی استکبار ستیز

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 12 Jan 2009 18:52:00 +0000

در حال پر کردن فرمی بودیم که نیاز به اطلاعاتی درباره ی ابوی داشت. لاجرم در پی اسمشان در اینترنت گوگلیدیم. از قضا به این طنز گل آقا در رابطه به اظهارات ایشان برخوردیم که با خواندش بر ما آشکار شد که این خوی ضد استکباری ما از کجا نشات میگیرد.

این ها که ما را از عوامل استکبار قلمداد میکنند، بدانند که خیر، استکبار ستیزی در خون ماست. خلاصه همانطور که بارها گفته ایم مرگ بر آمریکا.

سفر ایران

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sat, 10 Jan 2009 09:20:00 +0000

خوب. بعد از برگشتنم به کی ال، تقریبا این اولین فرصتی است که آنقدر فراغ بال حس میکنم که تصمیم به نوشتن میگیرم.
یک هفته ای است که برگشته ام و روزهای نسبتا سختی را پشت سر گذاشته ام. انگار همه چیز یکدفعه بر سرم فرو ریخت.
از دعوا با همخانه ای های ایرانی نالوطی که در نبودم همه جور نقشه ی براندازی را طرح کرده بودند گرفته تا فراموش کردن کلید موتور و خانه ام در ایران(که آن هم بهانه ای شده بود دست حضرات) و ارائه نشدن واحدهای درسی مورد نظرم که ناچار یک ترم بیشتر تحصیلم را کش خواهد، جملگی روی اعصاب رفتند. تا امروز که همه چیز بهتر است.
یک جای جدید، با دوستی قابل اعتماد، در محله ای خوب، که قبلا تجربه ی بودن در آن را داشته ام. خانه ی جدید بازار شامی بود که کم کم تمیز شد. گویی از این رو به آن رو. حسین، هم خانه ی من یک معتاد اینترنتی تمام عیار است که روزی 14 ساعت پای کامپیوتر یا دارد برنامه نویسی میکند یا به اورینتال نوری زاده گوش میدهد. خلاصه به سختی از لپ تاپش جدا میشود. طبیعی است که دست به سیاه و سفید نمیزند.
موتور را راه انداخته ام. روغن و بنزین و چراغ ها و باد و ... به سامان رسید. یک باطری میخواهد که امروز باید 25 رینگیت پیداه شوم.

توانستم واحد های درسی را به شکلی مطلوب اخذ کنم، طوری که عناوین درسی همین ترم تمام میشوند. با این حال چون درس های اختیاری کافی ارائه نشد مجبورم تز را 12 واحدی بردارم که این احتمالا یعنی یک ترم زحمت و تلاش اضافی که بی ثمر نخواهد بود البته.

در سفر ایران، بالاخره مجاب شدم که دست از "زبانشناسی رایانه ای!!(Natural Language Proccessing) بردارم. در عوض رشته ای پیدا کردم که در مجموع با شرایط من سازگارتر است. یعنی هم با مدرک کارشناسی من هماهنگی دارد و هم تلاشم در کارشناسی ارشد بی فایده نمی ماند. از این حیث که اکثریت دوستانم نیز به نوعی اقتصاد خوانده هستند کمکی خواهد بود که در آینده به اجتماع علمی آن ها بپیوندم. گرچه باید اعتراف کنم بیشتر از چیزی که میخواستم خالی از علایق فلسفی من است. ولی چاره ای نیست. کمی باید از کمال طلبی مریض همیشگی فارغ شد و فکر نان بود که خربزه آب است. راستی به کلی یادم رفت اسم رشته را ذکر کنم: آمار کاربردی. خوشبختانه خیلی از دانشگاه های درجه 2 و 3 آمریکا با رنک های بالا 100 این رشته را دارند و امکان گرفتن پذیرش پی اچ دی از آن ها اصلا دور از ذهن نیست. امیدوارم به هر صورت.

در مقایسه با پرواز رفت، پرواز برگشت واقعا بهتر بود. من که زیاد نمی فهمم ولی احتمالا خلبان بهتری داشت. "ایران ایر" چیزی در حد فاجعه است. یعنی حتی اگر بیم سقوط اصلا اصلا وجود نداشته باشد، خطر کنده شدن باکس های بالای سر مسافر و در نتیجه مرگ او اصلا منتفی نیست. خدا رحم کند. در طول بیست سال گذشته نه تنها موفق به گرفتن لوازم یدکی هواپیما نشده اند، بلکه در گرفتن لوزام مصرفی مستراح هوا پیما هم ناکام مانده اند! بگذریم از مهمانداران آن (در مقایسه باد اتندنت های هواپیمایی امارات) که اخم و تخمشان آدم را یاد رستوران های بین راهی اتوبوس های تی بی تی می اندازد. واقعا باید از بخش گزینش "هما" کمال تشکر را داشت که اجازه نمیدهد مسافران با دیدن مهمانداران محترم سر سوزنی از صراط مستقیم سر کج کنند! چون من بارها مهمانداران هواپیمایی مالزی(به عنوان یک کشور اسلامی) را دیده ام که بدون اینکه لزوما تاثیر تحریک آمیز بگذارند، با نوع پوشش شریف و مکفی شان حداقل حال آدم را با صورت های پرجوش و قیافه های عملگی شان بهم نمیزنند.

----

سفر من به ایران خوب نبود، عالی بود. ساعت ها بودن با خانواده ام و صادق و مریم عزیز بی نهایت گرم و "دوباره خواستنی" بود. لحظاتی بود خالی از بیهودگی و احساس وقت تلف کردن. بدون دروغ. بدون ریا. بدون اصرار به بودن و نبودن در جایی، گفتن و نگفتن چیزی.
چیزی که بیش از هرچیز در من قوت گرفت حس محافظه کاری برای برگشتن به ایران بود. نگفتن چیز هایی که لزوما گفتنشان سودمند نبود اما نگفتنشان چرا.

KLIA

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Fri, 02 Jan 2009 22:46:00 +0000

Now, We are in KLIA, Kuala Lumpur. Good Luck.

جبر زبانی

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 22 Dec 2008 11:58:00 +0000

"زبان" را که از تو بیگیرند، انگار فرصت دروغگویی را از تو گرفته باشند. دروغ که نگویی(بنا با اقتضا یا تفنن)آرامتر زندگی میکنی. آرامتر که زندگی کنی کمتر "احمقانه ها"ی مداوم زندگی ات را میسازی، کمتر عاشق میشوی، کمتر آسیب میزنی به همه ی چیزهای خوب دنیا!

نتیجه اخلاقی: اگر امکان خارج رفتن ندارید حداقل رمان و ادبیات کمتر بخوانید!

مرگ، دروغ و خرافات بزرگ

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sat, 29 Nov 2008 00:22:00 +0000

درباره مرگ چندباری نوشته ام(+ و+). این کلمه هنوز هم برایم موضوعیت دارد. مکاشفه هایم حداقل برای خودم خیلی مشکل گشا است.

قبلا گفتم که "مرگ معنایی ندارد.به قول ماها در دیتابیس اصلا موجود نیست.کامپیوتری که از برق قطع میشود چه درکی از قطع شدن برق می تواند داشته باشد جز قطع شدن برق دیگری؟!"

اخیرا به این فکر میکردم که غیر از این حرف ها، دلایل ما هم بر وقوع مرگ اصلا کافی نیست، بلکه یکی از ضعیف ترین استقراء ها است.

اگر زندگی را به صورت اپیوزودی از 5- 6 سالگی (که تقریبا خاطرات ما حداکثر به آن دوره قد میدهد) تا امروز فرض کنیم، آنگاه آنچه داریم این ها است:

1-تعدادی از آدم های اطراف ما ناگهان نیست شدند و دیگر ندیدیمشان(برای برخی از آن ها دیدیم که نزدیکان ما به شدت گریه میکنند و اطمینان میدهند که دیگر نمی بینمشان. برخی نیز کسی گریه نکرد. فقط دیگر ندیدیمشان. مثلا پر مشغله شدند یا رفتند یک جای دیگر. یک کشور دیگر و ...)

2-اکثریت مطلق(نزدیک به همه ی) افرادی که دیدیم هنوز با یک تماس قابل دسترسی هستند. شاید برای تماس بسیاری مدت ها است ارداه نکرده ایم. ولی نگرانی نداریم. هروقت بخواهیم تماس میگیریم.

3-تعداد زیادی کتاب و آدم معتبر داریم که اطمینان میدهند مرگ حتمی است. آن ها نیز استقرایی قوی تر از ما ندارند.

بدون داشتن 3 و تنها با 1 و2 دلایل ما برای مرگ بسیار کم است و واضح است که ما نمی میریم.

در 3 کلمه ی معتبر به این معنا است که ما به سایر گفتارهای این کتاب ها و افراد اعتماد داریم و با آن ها زندگی میکنیم و روی آن همه چیز میگذاریم. اما همین افراد و کتاب ها هیچ گاهی مرگ را به عنوان تجربه ای شخصی بیان نمیکنند و مجموعه ی تجربیات آن ها به چیز هایی مثل 1 و2 محدود میشود. پس ما 1 و 2 را تجربه کرده ایم و افراد معتبر دیگری هم داریم که 1 و2 را تجربه کرده اند.

بنا بر این همانطور که می بینید استقرای وقوع مرگ به شدت ناقص است و پذیرفته شدن آن توسط ما از فرط تکرار است. مثل وجود خدا و همان قضیه قوری چینی که قبلا بیان کردم.

...

نکته ای که گفتم اصلا دور از ذهن نیست. تقریبا همه ی کسانی که من میبینم به آن معتقدند. هیچ کسی را ندیده ام که مرگ را جدی بگیرد. همه هرکاری دلشان میخواهد میکنند. گویی که زندگی بی انتها است و هیچ ختمی در کار نیست. برنامه ریزی ها طولانی مدت تر از یک زندگی 100 سال است و.... بنا براین آنچه گفتم تنها به کلمه در آوردن آن چیزی بود که همه ی ماها ناخودآگاه قبولش داریم.

اکیدا توصیه میکنم بروید و خوش باشید. وقوع مرگ به شدت نا محتمل است. به حرف های مشتی "تقلیل گرای" ترسو که دچار "فوبیای نیستی" هستند گوش ندهید.

زندگی

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sun, 20 Jul 2008 18:35:00 +0000

1-مرگ برایم ترسناک نیست، این درد است که نزدیکی اش دلم را میلرزاند.چاقویی که زیر گردن من است، ماشینی که به سمت من می آید یا هر خطر دیگری، خبر از مرگم نمیدهند، خبر از درد میدهند که در آینه ای از زمان به سراغم می آید، چه آنکه مرگ جز واژه ای برای دلالت به "یک حالت اتقاق افتاده برای دیگران" برایم چیزی نیست.

2-و نیز مرگ یک نماد است.نماد فقدان.نماد نبودن "انی مور"(any more).یعنی دیگری، دیگر نیست.بیش از این نیست.دیگر نمیبینمش.دیگر نمی خندد.حرف نمی زند.دیگر کارهایی را که میکرد تکرار نمی کند.و این ها هیچ، مشکل این است که من دیگر آن حرکات را نمی بینم .یا دیگر آن حرکات در هوایی آغشته به تن من تکرار نمی شود. این یعنی مرگ. مرگ دیگری.

3-مرگ من هم که معنایی ندارد.به قول ماها در دیتابیس اصلا موجود نیست.کامپیوتری که از برق قطع میشود چه درکی از قطع شدن برق می تواند داشته باشد جز قطع شدن برق دیگری؟!

4-این روزها دو دوست من مردند.آرام آرام، ولی برای من ناگهانی انگار.مانده ام آن روز که در خیابان آدمی را با صورت دوستان مرده ام می بینم، چگونه مبهوت ننگرم.آنگونه که انگار نه انگار که دزدی را دیده ام.

5-این روزها خسرو شکیبایی هم مرد.هامون و خانه سبز و یک صدا هم مرد.این تازه اول داستان است.آدمک های ما پا به دهه ی ششم زندگی گذاشته اند جملگی.خبر های سخت در همین سال های 87و 88 و89و90و91و92و93و94و95 است که در راه است.همان سال ها که من دارم 30 ساله میشوم.همان روزها که خبر بد آبدیده(تو بخوان بی احساس)ام میکند.هنوز بچه ام.

....

یک توضیح: این روزها گله زیاد دریافت نمیکنم، اما بسیار گله احساس میکنم.از کامنت هایی که دیگر خبری ازشان نیست.سلام ها و آفلاین هایی که بودند و نیستند.من مدتی نبودم.من نبودم اصلا.بودم و نبودم.لپ تاپ را بازم میکردم و هاج و واج میخواندم و رد میشدم و گاه پاسخکی میدادم.هنوز کم و بیش همانگونه ام.تمام دوستانم؛ آنان که خودشان هم میدانند، همان هستند برایم که بودند.

زندگی

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Fri, 18 Jul 2008 16:43:00 +0000

چه نمادی است این مرگ!چه اندازه غم انگیز است! چرا؟ چرا خسرو شکیبایی رفت؟
مرگ، با نسبت متضادی که با زنده بودن دارد، خیلی نمادین است.نماد زندگی است شاید.دروغ است که میگویند آدم ها را یاد مرگ خودشان می اندازد.چه میدانم. من را یاد مرگ خودم نمی اندازد لااقل.اصلا سال هاست فراموش کرده ام که مرگی هم در کار هست.کامپیوتری که خاموش شود دیگر چه خبر از خود دارد.چه جای نگرانی برای یک کامپیوتر خاموش.

جان تمام عزیزان من به سلامت.چه آدم های حقیقی زندگی ام و چه آدمک های مجازی ام.دیگران، باری، اگر نسبتی با من دارند...باشند...

نفس سپيده داند که چه راست ايستادي

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 04 Feb 2008 13:58:00 +0000

عطالله مهاجراني - دوشنبه 15 بهمن 1386 [2008.02.04]
‏براي سهام بورقاني
در عرصه سياست؛ تک ستاره هايي هستند که مصلحت انديش نيستند. مثل شعله مي تابند و مي سوزند.‏
چون مصلحت انديشي دور است ز درويشيهم سينه پر از آتش هم ديده پر آب اوليممکن است، آرام و خاموش جلوه کنند، اما سينه هاشان پر از غوغاست. وقتي هم زبان مي گشايند؟ به تعبير ‏اقبال لاهوري:‏
در گره هنگامه داري چون سپند‏محمل خود بر سر آتش ببندچون جرس آخر زهر جزو بدنناله خاموش را بيرون فکن
حضور آنان تابلو غريبي ست.ژرفاي درد و نيز جلوه شادماني و شوخي و شنگي. ‏
احمد بورقاني از تبار حقيقت بود که در برهه اي از عمر دچار چنبره سياست شد و شديم.‏بي پرده بايد گفت، سياست نسبتي با حقيقت ندارد. اگر مقام و موقعيتي پايين دست داشتي، در معرض انواع و ‏اقسام تعريض ها و تعرض ها قرار مي گيري تا دريابي که:‏
اگر هم روز را گويد شب است اينببايد گفت اينک ماه و پروين!‏
احمد در دوراني که معاون مطبوعاتي وزارت فرهنگ و ارشاد بود، و نيز دوره اي که نماينده مجلس ششم ‏بود، بر سر پيمان خود پايدار ماند.‏
گفتم احمد، استعفا نده، تا ببينيم اين کاروان به جايي مي رسد. داستان لاک پشت هندي را که همان روز ها ‏شنيده بودم، برايش گفتم. در مصاحبه اي گفته بودم، مطبوعات پايگاه دشمن نيستند. البته دشمن مي تواند در هر ‏جايي، از جمله دستگاه هاي امنيتي و مطبوعات نفوذ کند. اما اين نفوذ به مفهوم پايگاه بودن نيست. عزيزي ‏نصيحتم مي کرد، که وقتي موج سنگيني از راه مي رسد، بايد مثل لاکپشت هندي باشيم.‏‎ ‎که موج هاي سنگين ‏از سرش مي گذرد، و او باز هم به راه خود ادامه مي دهد...‏
احمد گفت: اما اين بار لاکپشت را مي خواهند زير پا له کنند. و طنزي و نکته اي گفت که بماند. گفت: چرا ‏من وسيله قرار بگيرم؟ گفت استعفا مي دهم، زودتر هم قبول کن و به فکر جايگزين باش! ممکن است ديگر ‏سر کار نروم. در ذهنم بيتي درخشيد که در نوجواني در صرف مير مي خوانديم که:‏
من همان احمد لا ينصرفمکه علي بر سر من جرّ ندهد!‏
عرصه سياست عرصه‎ ‎‏"علا" است که مدام مي خواهد تورا جرّ بدهد. تا بداني تو مهره اي بيش نيستي. تو هم ‏مهره اي از دستگاه و جزو سيستم هستي. در اين ميان گاه گاه ستاره اي مي درخشد که نگاهش به سياست از ‏لون ديگري است. به مفهوم رايج، آنان سياستمدار نيستند، زيرا کاري با مصلحت ندارند. احمد در جلسه ‏توديعش گفت: عمر مديريت من مثل عمر چريک بود، متوسط عمر چريک سه تا شش ماه است!‏
من هم در پاسخش گفتم که: الان بيست سال از پيروزي انقلاب گذشته و عرصه فرهنگ عرصه چريک بازي ‏نيست. او با زبان حقيقت سخني را گفته بود. اصلا از عمر مديريت او کمتر از دوماه گذشته بود، که علاي ‏استعلا فرمان داد تا بورقاني دچار جرّ شود و کنار رود. در آن مقطع توانستم بورقاني را نگهدارم تا...‏
گفتم احمد، جاده آزادي، مثل جاده چالوس است. هزار پيچ دارد، ما هم بلور آزادي را بر سر گرفته ايم تا به ‏مقصد برسانيم. احمد! با شتاب نه تنها به مقصد نمي رسيم بلکه اين جام بلور مي شکند. نامه حيدري روزنامه ‏نگار با سابقه را نشانش دادم؛ نوشته بود من نگران اين آزادي و شکفتگي با اين شتاب هستم. اين بهار سرماي ‏سختي را در پي خواهد داشت...‏
در جلسه توديع مثل تنگ بلور شکست و اشکش روان شد. اين اصطلاح تنگ بلور را محمد بهشتي براي احمد ‏به کار برد، بهشتي گفت احمد گفته نمي بايست عبارت مديريت چريکي را به کار ببرد.‏‎ ‎گفتم من هم بهتر بود ‏چريک بازي نمي گفتم. گاهي بايد براي بستن در دهان کدخدا نکته اي گفت...‏
انسان هايي هستند که خودشانند، بي ذره اي آلايش و پيچيدگي. روان مثل آب، شکفته مثل گل. در برابر تند باد ‏ها؛ توفان هاي درد از پاي مي افتند. مگر دل آن ها چقدر تاب تحمل کاروان کاروان درد را دارد؟
اي فسانه خسانند آنان‏که فرو بسته ره را به گلزارخس به صد سال توفان ننالدگل به يک تند باد ست بيمارتو مپوشان سخن ها که داريهيچ کس گوي نپسندد آن را...‏
احمد از رهروان همين راه بود. راهي که تا پايان بر سر پيمان خويش با حقيقت، وفادار ماند. انسان هاي از ‏جنس آرمان و حقيقت وقتي به عرصه سياست وارد مي شوند. غريب مي مانند. سياست عرصه مصلحت و ‏کابوس است. عرصه زيرکي است، و نه آن خرد روشن دردمند...‏
چشماني که به سرعت برق اشک مي گرفت، و شيشه عينکي که بخار آلود مي شد. صداي خنده اي که دلها را ‏سرشار از طرواوت مي کرد...همه خاموش شدند. تا به ياد ما بياورند او کسي بود که تا پايان بر سر پيمان ‏خويش استوار باقي ماند...‏
به سر بلندت اي سرو که در اين شب زمين کننفس سپيده داند که چه راست ايستادي
منبع:اعتماد ملی،پانزده بهمن

Kuala(3)

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sat, 02 Feb 2008 08:56:00 +0000

Rooze 3vom dar malezi hastam.dar vaaghe 2shab inja boodam.
Hanooz hotelam.addressa ro daram yad migiram.naghshe kharidam.
gheymat dar markaze shahr kheili ziyade vali yekam ke beri biroon khoob mishe.
be har tarighi mihan azat pool begiran azyatet nemikonan faghat pishnahad midan.hotel.mashroob.zan.ghaza.taxi...
emroz baroon oomad.khis shodam.khob bood.
mardome khoobi hastan vali be nazar ahmagh miyan.shayadam na.hatman na.
keyboard farsi ba khodam avordam(barchasbe farsi) vali inja aslan farsi tarif nashode dar windowsaashoon.
ba inke koli ghedmat daran vali daran kamelan gharbi mishan.
kasi kari ba kasi nadare.zamin o zaman aroome dar eyne inke fa'aale.
montazeram jam moshakhas beshe bad computer va mobile bekharam.mobile haa ham internet khoobi daran.
Ali jaan inja vaghean khaareje...bavar kon.vali faghat toosh farhang peida nemishe.sharmande.khasti berim farance khabram kon.bahat miyam...
gheymate KFC(morghe kentaki) ba pepsi mishe 9RM yani az 3hezar toman kamtar...
Doa konid.man hanooz saaz mizanam.vali fekr konam yavash yavash dige nazanam.
meili ajibi be dars khoondan va zaban yadgereftan daram.
daram lahjashoono mifahmam.
taxi ham kheili geroon nist.masalan az daneshgahe UM ta inja ro gereft 9RM.az inja tar borja ham ke kheili nazdikan hamoon 10RM ke ziyade.chon UM kheili doore va in yani inke markaze shahr kheili geroone.khodeshoono gir avordan.poshte ye terafike 5min sabr mikonan migan "Traffic jam"!
Internet 1saat 2RM.
be Map migan Mep! beheshoon migam Map bazam yaroo harfe mano dorost mikone mage no! Mep. migam Thanks.Bye.shod Mep shod 11RM.(1RM=3000IRI)

Rooze Aval

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Fri, 01 Feb 2008 03:27:00 +0000

Agha Sorat Internet Khoda.baghiye chiza ham khodaaaa.Daneshgah ta 3 sobh toosh zendegi jaryan dasht.dokhtar.pesar.mashin.motor.
Rasti khordam be tatili.3 rooz inja ta 2shanbe tatile.
Alan daneshgah hastam.felan tooye Rumah(Guest House) hastam.emrooz miram hotel.
Baraye inke Um ro tasavor konid fekr konid namayeshgahe beynolmelali tehrane(5 barabar),sarsabz tar va ghashantar.ba derakhtaye ajib o ziba va saakhtemoonhaye bozorge ghadimi.
Rasti man felan umadam UM dar KualaLampur shayad sabte naamam kardan.agarna miram UTM tooye Sudai.
Felan Hamin