خاک نوشته ها

کمی از این روزها

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Thu, 29 Oct 2009 09:25:00 +0000

1- برداشته ام مطالب وبلاگ را کلا بازنگری کرده ام. آنوقت تمام مطالب جدیدی که عمدتا سیاسی بوده اند را غلاف(شما بگیرید "پاک") کرده ام. آنچه مانده مربوط میشود به روزگار بیحالی ها و غر زدن ها که فیاض این روزها نیست. واقعیتش این است که بعد از این انتخابات من دیگر آن آدم سابق نیستم: بسی پر امید تر، شاداب تر، جوان تر. تازه همه چیزم شده است شبیه آدم های بیست و شش ساله. از پیرمردی و صبوری و محافظه کاری درآمدم. مقصود اینکه این نوشته های پایینی را که به این دلیل فرعی بالا آمده اند تازه تلقی نکنید!

2- در این چهار پنج ماه کمتر چیزی در مورد خودم و کاری که دارم میکنم نوشتم. کارم خوب پیش رفته. نسخه ی اول نرم افزاری را که روی آن کار میکردم هفته ی آینده پرزنت خواهم کرد. اگر خدا یاری کند و خوب از آب در بیاید کارم کلی سبکتر میشود. شاید شد و یک سفر ایران هم رفتیم.

3- روزگار روشنتر از آنی است که فکرش را میکردم. بعضی چیزها برای خودش پیش رفت. تند تند. بی آنکه من بدانم از کجا و چرا و...؟ یکی اینکه بدون هیچ پیگیری و برنامه ریزی شرایطم مناسب گرفتن مهاجرت شده است. کلی خوشحالم، بیشتر از این بابت که میتوانم بروم جایی بهتر و کار کنم، بدون اینکه مجبور باشم فشرده درس بخوانم.
دیگر اینکه... دیگرش بماند تا بعد...

پست جدید

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Wed, 28 Oct 2009 09:09:00 +0000

این روزها حال من خوب است. حرفی اما برای گفتن ندارم. نه از آن جنس همیشگی و نه از جنسی دیگر.

دامن کشان

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 06 Jul 2009 07:39:00 +0000

ای نور دل و دیده و جانم

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 06 Jul 2009 07:38:00 +0000

همایون شجریان و گروه دستان

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 06 Jul 2009 05:49:00 +0000

یک شعر از دوستی که گم شد

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sat, 21 Feb 2009 07:22:00 +0000

تصویر این است: "مهرداد امین هراتی، شب های سرد دامغان، خوابگاه، پیمان نورزاده، حسین فروتن، کل کل، سیگار و دعوا" و بعد شعر های مهرداد که هجاها دستش بود، شعر از تنش بود. شعر شعر بود مثل حافظ مثل سعدی. مدت هاست از مهرداد خبری نیست. گم شده است بین لایه های زندگی و آنطور که خودش گفت روزمرگی:

از آ ب چشمه هاي بهاري روانترك
و من كه برگ برگ خزان و خزانترك
من معتقد كه نصف جهان پشت پلك توست
اي چشمهات چشم مرا اصفهان ترك
هي با تو ام تويي كه مرا شكل ميدهي
بر دار اين رديف مزخرف را به درك
حتي اگر به قافيه آوار مي شوم
حتي اگر مخالف هنجار مي شوم
حتي اگر تو مرگ شوي قول مي دهم
روزي براي نعش خودم دار مي شوم
آنقدر تشنه ام و هوسناك و مست كه
بر سينه ي تو مي خزم و مار مي شوم
من در تو تاب ميخورم و تاب ميخوري
تكرار مي شوي تو و تكرار مي شوم
اما شكنجه گاه من مختصر چرا...؟

ادب ایرانی

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Wed, 04 Feb 2009 04:51:00 +0000

آقا جان این ادب ایرانی هم خوب چیزی است دیگر! حداقل با متن میخواند. نمیگویم همه جا مجبوریم همان ساختار ها را حفظ کنیم ولی حداقل در جایی که هدف رعایت استایل ایرانی است و قرار است از فضای سنتی بهره ببریم بسیار بسیار لازم است.

این خانم های خبرنگار ایرانی "بی بی سی" و "رادیو زمانه" و "وی او ای" دیگر شورش را در آورده اند. طرف دارد با حمید متبسم مصاحبه میکند، میگوید: "حمید جان، کنسرت چطور بود". دخترک ابله هیچ جوره فهم و درک ادب ایرانی را ندارد که وقتی داری با یک استاد موسیقی سنتی ایرانی مصاحبه میکنی رعایت شئونات طرف هم شرط است و بخشی از مجموعه ی آن زیبایی است که آمدی بخاطرش مصاحبه کنی. دارم میبینم که با هر ضمیر تو و اول شخص مفرد برق از کله ی حمید متبسم میپرد. ولی خانم اصرار دارند جلف بازی دربیاورند. "تک نوازی رو دوست داری یا با گروه بزنی؟" آخه دخترک احمق بی تو چی باید گفت؟

پس هم فردا هم استاد لطفی را با آن ردا و ریش و تشکیلات خفت میکنی که "ممد جون، چقدر این بلوزت خوشگله. خوشم اومد. میای عوض کنیم..."

وقتی موسیقی اصیل کمش خوب میشود، وقتی دسر میشود، وقتی برای پرکردن بی هویتی خانم که هر شب در کلاب و دنس دارد قر میدهد حالا یک شب هم میخواهد کنسرت ایرانی برود که بی بته از دنیا نرفته باشد و جلوی دوست های خارجی اش کم نیاورد و به او به شکل آدم بی هویت نگاه نکنند و... همین میشود که "حمید متبسم" میشود "حمید جون". حمید جون هم که ستاره ی راک نیست که بگوید " قربون اوون لپات برم، شب بیا هتل!"

چقدر بی هویتی، چقدر دروغ و ریا. خاک بر سرتان. این دوگانگی حال من را بهم میزند. واگرنه بروند هرکاری میخواهند با هم بکنند. در متنش کلی هم جالب است.

تنهایی، سکوت عشق

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Tue, 03 Feb 2009 12:58:00 +0000

این مقاله هم به جای مقاله ی مربوط به موضوع تز که باید میخواندم. در چهار قسمت است.با عنوان "تنهایی و سکوت عشق" از استاد مصطفی ملکیان ( 1 و2 و 3 و 4)

بد نیست. ایراد دارد به نظر من. از این جهت به خودم اجازه میدهم که بگویم ایراد دارد که هرکس در ساحت شخصی بخشی از آنچه گفته شده را تجربه و به محاسن و آفات آن وقوف پیدا میکند. مثلا: علت تشدید احساسات و مریضی در شب فقط آنچه ایشان میگوید نیست، بلکه تغییرات فیزیولژیک و افزایش هرمون ریزی ها هم دخیل است. از آفات تنهایی هم همین بس که افراد درگیر افکار ملیخولیایی میشوند و قضاوت متوسط دیگران را در مورد خود از دست میدهند. سوال جدی که برای من مدت هاست ایجاد شده این است که برای فارغ شدن از این احساس ترس و نگرانی و اضطراب چه فرقی بین روش های معنوی گفته شده با گناه کردن و درگیر دنیا شدن وجود دارد. سال گذشته به مناسبتی در حسینیه ارشاد همین را از آقای محمد مجتهد هم سوال کردم و ایشان گفتند این برتری در این گفتار پاسخ داده نمیشود و از این زاویه کارکرد گناه و معنویت یکی است(من اینگونه برداشت کردم حداقل)

به هر صورت. توصیه میکنم بخوانید.

دوریان

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 02 Feb 2009 05:14:00 +0000

1-دارم حسابی خانه دار میشوم. برای اتاقم گل خریدم که کمی از این حالت "آی تی من" ی دربیاید. فقط نمیدانم چقدر و کی و روزی چندبار باید آب داد. داروی تقویتی چیزی هم نیاز دارد یا نه؟ یادم هست بچگی که خرگوش و سنجاب و بره و کبک و فنچ داشتم نیاز به داروی تقویتی داشتند.اما گل. نمیدانم. ها؟ فرق دارند؟ گیاه؟ تقسیم بندی چه بود؟ حیوان، انسان، جانور، پستاندار و گیاه؟ قارچ چه بود؟ نمیدانم. همین است که همه ی حیوانات آن باغ وحش خانگی مردند. بد بخت این گل خوشگل. دست چه نادانی افتاده.

2- وقتی آمده بودم اینجا همه ی بو ها آزارم میداد. بوی مرغ و گوشت و ماهی و رستوران و از همه بدتر بوی میوه های گرمسیری(تروپیکال). حتما میدانید، مناطق استوایی میوه ای دارند به نام دوریان یا دورین. یک مستراح تمام متحرک است این میوه. تصور کنید روغنی هم هست. میچسبد به سر و صورت. این فاجعه ی حیات وحش آنقدر بد بو است که آوردن آن به هتل و فرودگاه ها 150 دلار جریمه دارد. با این همه بعد از مدتی که در مالزی زندگی میکنید بوی آن طبیعی میشود و اگر به خودتان جرات خوردن متوالی آن را بدهید به آن معتاد هم میشوید! باور میکنید؟ دوستانی که به ایران برگشته اند هوس این میوه را دارند!! دوستان همینجایی که اهل خوردن دوریان(پدر سگ چه اسم خوشگلی هم دارد) هستند امکان ندارد از کنار آن رد شوند و از آن خرید نکنند. ای خدا. آدم دردهایش را به که بگوید؟!
خلاصه اینکه به شدت در بدو ورود تحت فشار بودم. بد غذا بودم. به جرات بیش از 100 هزار تومان پول غذا دادم و دور ریختم. اما کم کم وضع به کلی تغییر کرد. حسابی اینجایی شدم. کوالالمپور شد شهر خودم. مردم آشنا شدند و کوچه و خیابان ها. دیگر هیچ چیز به آن بدی قبل نیست. آنقدر که آدم به فکر همینجا ماندن هم می افتد. یا حداقل آن را یک گزینه ی ممکن تلقی میکند.
3- چند هفته ی پیش با حامد قدوسی تماس گرفته بودم. در حال غذا درست کردن بود شدید! احتمالا از همان غذاها که در وبلاگ توضیح میداد با بادمجان فراوان... بعد هم با یک حالت خاصی سوال کرد مگر تو غذا درست نمیکنی. راستش کمی در فکر فرو رفتم. به خودمان گفتیم، مگر چه چیز مالزی از اتریش کمتر است و چه چیز ما کمتر از حامد خان. دست به کار شدیم. اول مقداری مرغ و گوشت خریدیم و کباب کردیم و امروز در یک حرکت متهورانه رفتیم و ماهی خریدیم. درست هم کردیم. ولی هنوز نخورده ایم. چون ناهار با دوستان میرویم بیرون(کاش مادرم نخواند. چون ایران که آزمایش دادم همه چیز خونم بالا بود. از قند و چربی و کلسترول و تری گلیسیرید و... کلی مادرم داد و فریاد کرد... همش تقصیر این مکدونالد بدمزه است. آدم مجبور است بخورد. نه که نماد آمریکاست و ما هم با آمریکا سر جنگ داریم، میخوریم که خلاصه حال هم بدهد!).
خلاصه همینکه جرات خرید ماهی پیدا کرده ام با آن مزاج بدی که داشتم، یعنی همه چیز تغییر کرده است.
این هم عکس پوست و میوه ی دوریان:

هروقت دوریان میبینم یاد آقای کروبی می افتم. سال 79 دادستان گفته بود که در خانه ی کسی که خانم حقیقت جو از او دفاع میکند(منظور مسعود بهنود بود) "وافور" پیدا شده. بعد این جمله را هم طوری نوشته بود که اگر آدم سرسری میخواند فکر میکرد که در خانه خود خانم حقیقت جو وافور پیدا کرده اند. خلاصه آقای کروبی در تریبون مجلس داد میزد "این چه روش نوشتن نامه است. آبروی مجلس را میبرید. اصلا شاید وافور نبوده، گرز بوده". حالا ما هر وقت دوریان را که شبیه گرز است میبینم یاد آقای کروبی می افتیم. بنده ی خدا... من که همه جوره موافق ورود کروبی هستم و فکر میکنم ترکیب کروبی-کرباسچی(رئیس جمهور-معاون اول) بسیار بهتر از ترکیب "خاتمی-میرحسین" یا "خاتمی-عارف" است.هم زور کروبی میچربد و هم صداقتش از آقای خاتمی بیشتر است.آدم زمینی تر و غیر انتزاعی تری هم هست. حرف های پست مدرن و سوررئال هم نمیزند. هرچه میگوید عمل میکند.رهبری هم نظر بهتری روی ایشان دارد و از همه مهمتر قامت سیاسی و شیخوخیتش چند سر و گردن از فرماندهان سپاه و مراجع قم بالاتر است. نمونه اش همین نامه ای که به فیروز آبادی نوشت و رئیس ستاد کل ارتش جمهوری اسلامی ایران را با خاک یکسان کرد. دم برنیاورد و فقط گفت ببخشید حاج آقا... مقایسه کنید با آقای خاتمی که فرماندهان سپاه نامه ی تهدید به کودتا برایش می نویسند.
.........

خوب. ذهن که بیش فعال باشد همین میشود. میپاشد به در و دیوار.
از کثرت به وحدت و از وحدت به کثرت و از دوریان به کروبی و از مستراح متحرک به صندوق رای.

ابوی استکبار ستیز

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 12 Jan 2009 18:52:00 +0000

در حال پر کردن فرمی بودیم که نیاز به اطلاعاتی درباره ی ابوی داشت. لاجرم در پی اسمشان در اینترنت گوگلیدیم. از قضا به این طنز گل آقا در رابطه به اظهارات ایشان برخوردیم که با خواندش بر ما آشکار شد که این خوی ضد استکباری ما از کجا نشات میگیرد.

این ها که ما را از عوامل استکبار قلمداد میکنند، بدانند که خیر، استکبار ستیزی در خون ماست. خلاصه همانطور که بارها گفته ایم مرگ بر آمریکا.

سفر ایران

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sat, 10 Jan 2009 09:20:00 +0000

خوب. بعد از برگشتنم به کی ال، تقریبا این اولین فرصتی است که آنقدر فراغ بال حس میکنم که تصمیم به نوشتن میگیرم.
یک هفته ای است که برگشته ام و روزهای نسبتا سختی را پشت سر گذاشته ام. انگار همه چیز یکدفعه بر سرم فرو ریخت.
از دعوا با همخانه ای های ایرانی نالوطی که در نبودم همه جور نقشه ی براندازی را طرح کرده بودند گرفته تا فراموش کردن کلید موتور و خانه ام در ایران(که آن هم بهانه ای شده بود دست حضرات) و ارائه نشدن واحدهای درسی مورد نظرم که ناچار یک ترم بیشتر تحصیلم را کش خواهد، جملگی روی اعصاب رفتند. تا امروز که همه چیز بهتر است.
یک جای جدید، با دوستی قابل اعتماد، در محله ای خوب، که قبلا تجربه ی بودن در آن را داشته ام. خانه ی جدید بازار شامی بود که کم کم تمیز شد. گویی از این رو به آن رو. حسین، هم خانه ی من یک معتاد اینترنتی تمام عیار است که روزی 14 ساعت پای کامپیوتر یا دارد برنامه نویسی میکند یا به اورینتال نوری زاده گوش میدهد. خلاصه به سختی از لپ تاپش جدا میشود. طبیعی است که دست به سیاه و سفید نمیزند.
موتور را راه انداخته ام. روغن و بنزین و چراغ ها و باد و ... به سامان رسید. یک باطری میخواهد که امروز باید 25 رینگیت پیداه شوم.

توانستم واحد های درسی را به شکلی مطلوب اخذ کنم، طوری که عناوین درسی همین ترم تمام میشوند. با این حال چون درس های اختیاری کافی ارائه نشد مجبورم تز را 12 واحدی بردارم که این احتمالا یعنی یک ترم زحمت و تلاش اضافی که بی ثمر نخواهد بود البته.

در سفر ایران، بالاخره مجاب شدم که دست از "زبانشناسی رایانه ای!!(Natural Language Proccessing) بردارم. در عوض رشته ای پیدا کردم که در مجموع با شرایط من سازگارتر است. یعنی هم با مدرک کارشناسی من هماهنگی دارد و هم تلاشم در کارشناسی ارشد بی فایده نمی ماند. از این حیث که اکثریت دوستانم نیز به نوعی اقتصاد خوانده هستند کمکی خواهد بود که در آینده به اجتماع علمی آن ها بپیوندم. گرچه باید اعتراف کنم بیشتر از چیزی که میخواستم خالی از علایق فلسفی من است. ولی چاره ای نیست. کمی باید از کمال طلبی مریض همیشگی فارغ شد و فکر نان بود که خربزه آب است. راستی به کلی یادم رفت اسم رشته را ذکر کنم: آمار کاربردی. خوشبختانه خیلی از دانشگاه های درجه 2 و 3 آمریکا با رنک های بالا 100 این رشته را دارند و امکان گرفتن پذیرش پی اچ دی از آن ها اصلا دور از ذهن نیست. امیدوارم به هر صورت.

در مقایسه با پرواز رفت، پرواز برگشت واقعا بهتر بود. من که زیاد نمی فهمم ولی احتمالا خلبان بهتری داشت. "ایران ایر" چیزی در حد فاجعه است. یعنی حتی اگر بیم سقوط اصلا اصلا وجود نداشته باشد، خطر کنده شدن باکس های بالای سر مسافر و در نتیجه مرگ او اصلا منتفی نیست. خدا رحم کند. در طول بیست سال گذشته نه تنها موفق به گرفتن لوازم یدکی هواپیما نشده اند، بلکه در گرفتن لوزام مصرفی مستراح هوا پیما هم ناکام مانده اند! بگذریم از مهمانداران آن (در مقایسه باد اتندنت های هواپیمایی امارات) که اخم و تخمشان آدم را یاد رستوران های بین راهی اتوبوس های تی بی تی می اندازد. واقعا باید از بخش گزینش "هما" کمال تشکر را داشت که اجازه نمیدهد مسافران با دیدن مهمانداران محترم سر سوزنی از صراط مستقیم سر کج کنند! چون من بارها مهمانداران هواپیمایی مالزی(به عنوان یک کشور اسلامی) را دیده ام که بدون اینکه لزوما تاثیر تحریک آمیز بگذارند، با نوع پوشش شریف و مکفی شان حداقل حال آدم را با صورت های پرجوش و قیافه های عملگی شان بهم نمیزنند.

----

سفر من به ایران خوب نبود، عالی بود. ساعت ها بودن با خانواده ام و صادق و مریم عزیز بی نهایت گرم و "دوباره خواستنی" بود. لحظاتی بود خالی از بیهودگی و احساس وقت تلف کردن. بدون دروغ. بدون ریا. بدون اصرار به بودن و نبودن در جایی، گفتن و نگفتن چیزی.
چیزی که بیش از هرچیز در من قوت گرفت حس محافظه کاری برای برگشتن به ایران بود. نگفتن چیز هایی که لزوما گفتنشان سودمند نبود اما نگفتنشان چرا.

KLIA

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Fri, 02 Jan 2009 22:46:00 +0000

Now, We are in KLIA, Kuala Lumpur. Good Luck.

جبر زبانی

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 22 Dec 2008 11:58:00 +0000

"زبان" را که از تو بیگیرند، انگار فرصت دروغگویی را از تو گرفته باشند. دروغ که نگویی(بنا با اقتضا یا تفنن)آرامتر زندگی میکنی. آرامتر که زندگی کنی کمتر "احمقانه ها"ی مداوم زندگی ات را میسازی، کمتر عاشق میشوی، کمتر آسیب میزنی به همه ی چیزهای خوب دنیا!

نتیجه اخلاقی: اگر امکان خارج رفتن ندارید حداقل رمان و ادبیات کمتر بخوانید!

مرگ، دروغ و خرافات بزرگ

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sat, 29 Nov 2008 00:22:00 +0000

درباره مرگ چندباری نوشته ام(+ و+). این کلمه هنوز هم برایم موضوعیت دارد. مکاشفه هایم حداقل برای خودم خیلی مشکل گشا است.

قبلا گفتم که "مرگ معنایی ندارد.به قول ماها در دیتابیس اصلا موجود نیست.کامپیوتری که از برق قطع میشود چه درکی از قطع شدن برق می تواند داشته باشد جز قطع شدن برق دیگری؟!"

اخیرا به این فکر میکردم که غیر از این حرف ها، دلایل ما هم بر وقوع مرگ اصلا کافی نیست، بلکه یکی از ضعیف ترین استقراء ها است.

اگر زندگی را به صورت اپیوزودی از 5- 6 سالگی (که تقریبا خاطرات ما حداکثر به آن دوره قد میدهد) تا امروز فرض کنیم، آنگاه آنچه داریم این ها است:

1-تعدادی از آدم های اطراف ما ناگهان نیست شدند و دیگر ندیدیمشان(برای برخی از آن ها دیدیم که نزدیکان ما به شدت گریه میکنند و اطمینان میدهند که دیگر نمی بینمشان. برخی نیز کسی گریه نکرد. فقط دیگر ندیدیمشان. مثلا پر مشغله شدند یا رفتند یک جای دیگر. یک کشور دیگر و ...)

2-اکثریت مطلق(نزدیک به همه ی) افرادی که دیدیم هنوز با یک تماس قابل دسترسی هستند. شاید برای تماس بسیاری مدت ها است ارداه نکرده ایم. ولی نگرانی نداریم. هروقت بخواهیم تماس میگیریم.

3-تعداد زیادی کتاب و آدم معتبر داریم که اطمینان میدهند مرگ حتمی است. آن ها نیز استقرایی قوی تر از ما ندارند.

بدون داشتن 3 و تنها با 1 و2 دلایل ما برای مرگ بسیار کم است و واضح است که ما نمی میریم.

در 3 کلمه ی معتبر به این معنا است که ما به سایر گفتارهای این کتاب ها و افراد اعتماد داریم و با آن ها زندگی میکنیم و روی آن همه چیز میگذاریم. اما همین افراد و کتاب ها هیچ گاهی مرگ را به عنوان تجربه ای شخصی بیان نمیکنند و مجموعه ی تجربیات آن ها به چیز هایی مثل 1 و2 محدود میشود. پس ما 1 و 2 را تجربه کرده ایم و افراد معتبر دیگری هم داریم که 1 و2 را تجربه کرده اند.

بنا بر این همانطور که می بینید استقرای وقوع مرگ به شدت ناقص است و پذیرفته شدن آن توسط ما از فرط تکرار است. مثل وجود خدا و همان قضیه قوری چینی که قبلا بیان کردم.

...

نکته ای که گفتم اصلا دور از ذهن نیست. تقریبا همه ی کسانی که من میبینم به آن معتقدند. هیچ کسی را ندیده ام که مرگ را جدی بگیرد. همه هرکاری دلشان میخواهد میکنند. گویی که زندگی بی انتها است و هیچ ختمی در کار نیست. برنامه ریزی ها طولانی مدت تر از یک زندگی 100 سال است و.... بنا براین آنچه گفتم تنها به کلمه در آوردن آن چیزی بود که همه ی ماها ناخودآگاه قبولش داریم.

اکیدا توصیه میکنم بروید و خوش باشید. وقوع مرگ به شدت نا محتمل است. به حرف های مشتی "تقلیل گرای" ترسو که دچار "فوبیای نیستی" هستند گوش ندهید.

زندگی

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sun, 20 Jul 2008 18:35:00 +0000

1-مرگ برایم ترسناک نیست، این درد است که نزدیکی اش دلم را میلرزاند.چاقویی که زیر گردن من است، ماشینی که به سمت من می آید یا هر خطر دیگری، خبر از مرگم نمیدهند، خبر از درد میدهند که در آینه ای از زمان به سراغم می آید، چه آنکه مرگ جز واژه ای برای دلالت به "یک حالت اتقاق افتاده برای دیگران" برایم چیزی نیست.

2-و نیز مرگ یک نماد است.نماد فقدان.نماد نبودن "انی مور"(any more).یعنی دیگری، دیگر نیست.بیش از این نیست.دیگر نمیبینمش.دیگر نمی خندد.حرف نمی زند.دیگر کارهایی را که میکرد تکرار نمی کند.و این ها هیچ، مشکل این است که من دیگر آن حرکات را نمی بینم .یا دیگر آن حرکات در هوایی آغشته به تن من تکرار نمی شود. این یعنی مرگ. مرگ دیگری.

3-مرگ من هم که معنایی ندارد.به قول ماها در دیتابیس اصلا موجود نیست.کامپیوتری که از برق قطع میشود چه درکی از قطع شدن برق می تواند داشته باشد جز قطع شدن برق دیگری؟!

4-این روزها دو دوست من مردند.آرام آرام، ولی برای من ناگهانی انگار.مانده ام آن روز که در خیابان آدمی را با صورت دوستان مرده ام می بینم، چگونه مبهوت ننگرم.آنگونه که انگار نه انگار که دزدی را دیده ام.

5-این روزها خسرو شکیبایی هم مرد.هامون و خانه سبز و یک صدا هم مرد.این تازه اول داستان است.آدمک های ما پا به دهه ی ششم زندگی گذاشته اند جملگی.خبر های سخت در همین سال های 87و 88 و89و90و91و92و93و94و95 است که در راه است.همان سال ها که من دارم 30 ساله میشوم.همان روزها که خبر بد آبدیده(تو بخوان بی احساس)ام میکند.هنوز بچه ام.

....

یک توضیح: این روزها گله زیاد دریافت نمیکنم، اما بسیار گله احساس میکنم.از کامنت هایی که دیگر خبری ازشان نیست.سلام ها و آفلاین هایی که بودند و نیستند.من مدتی نبودم.من نبودم اصلا.بودم و نبودم.لپ تاپ را بازم میکردم و هاج و واج میخواندم و رد میشدم و گاه پاسخکی میدادم.هنوز کم و بیش همانگونه ام.تمام دوستانم؛ آنان که خودشان هم میدانند، همان هستند برایم که بودند.

زندگی

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Fri, 18 Jul 2008 16:43:00 +0000

چه نمادی است این مرگ!چه اندازه غم انگیز است! چرا؟ چرا خسرو شکیبایی رفت؟
مرگ، با نسبت متضادی که با زنده بودن دارد، خیلی نمادین است.نماد زندگی است شاید.دروغ است که میگویند آدم ها را یاد مرگ خودشان می اندازد.چه میدانم. من را یاد مرگ خودم نمی اندازد لااقل.اصلا سال هاست فراموش کرده ام که مرگی هم در کار هست.کامپیوتری که خاموش شود دیگر چه خبر از خود دارد.چه جای نگرانی برای یک کامپیوتر خاموش.

جان تمام عزیزان من به سلامت.چه آدم های حقیقی زندگی ام و چه آدمک های مجازی ام.دیگران، باری، اگر نسبتی با من دارند...باشند...

نفس سپيده داند که چه راست ايستادي

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 04 Feb 2008 13:58:00 +0000

عطالله مهاجراني - دوشنبه 15 بهمن 1386 [2008.02.04]
‏براي سهام بورقاني
در عرصه سياست؛ تک ستاره هايي هستند که مصلحت انديش نيستند. مثل شعله مي تابند و مي سوزند.‏
چون مصلحت انديشي دور است ز درويشيهم سينه پر از آتش هم ديده پر آب اوليممکن است، آرام و خاموش جلوه کنند، اما سينه هاشان پر از غوغاست. وقتي هم زبان مي گشايند؟ به تعبير ‏اقبال لاهوري:‏
در گره هنگامه داري چون سپند‏محمل خود بر سر آتش ببندچون جرس آخر زهر جزو بدنناله خاموش را بيرون فکن
حضور آنان تابلو غريبي ست.ژرفاي درد و نيز جلوه شادماني و شوخي و شنگي. ‏
احمد بورقاني از تبار حقيقت بود که در برهه اي از عمر دچار چنبره سياست شد و شديم.‏بي پرده بايد گفت، سياست نسبتي با حقيقت ندارد. اگر مقام و موقعيتي پايين دست داشتي، در معرض انواع و ‏اقسام تعريض ها و تعرض ها قرار مي گيري تا دريابي که:‏
اگر هم روز را گويد شب است اينببايد گفت اينک ماه و پروين!‏
احمد در دوراني که معاون مطبوعاتي وزارت فرهنگ و ارشاد بود، و نيز دوره اي که نماينده مجلس ششم ‏بود، بر سر پيمان خود پايدار ماند.‏
گفتم احمد، استعفا نده، تا ببينيم اين کاروان به جايي مي رسد. داستان لاک پشت هندي را که همان روز ها ‏شنيده بودم، برايش گفتم. در مصاحبه اي گفته بودم، مطبوعات پايگاه دشمن نيستند. البته دشمن مي تواند در هر ‏جايي، از جمله دستگاه هاي امنيتي و مطبوعات نفوذ کند. اما اين نفوذ به مفهوم پايگاه بودن نيست. عزيزي ‏نصيحتم مي کرد، که وقتي موج سنگيني از راه مي رسد، بايد مثل لاکپشت هندي باشيم.‏‎ ‎که موج هاي سنگين ‏از سرش مي گذرد، و او باز هم به راه خود ادامه مي دهد...‏
احمد گفت: اما اين بار لاکپشت را مي خواهند زير پا له کنند. و طنزي و نکته اي گفت که بماند. گفت: چرا ‏من وسيله قرار بگيرم؟ گفت استعفا مي دهم، زودتر هم قبول کن و به فکر جايگزين باش! ممکن است ديگر ‏سر کار نروم. در ذهنم بيتي درخشيد که در نوجواني در صرف مير مي خوانديم که:‏
من همان احمد لا ينصرفمکه علي بر سر من جرّ ندهد!‏
عرصه سياست عرصه‎ ‎‏"علا" است که مدام مي خواهد تورا جرّ بدهد. تا بداني تو مهره اي بيش نيستي. تو هم ‏مهره اي از دستگاه و جزو سيستم هستي. در اين ميان گاه گاه ستاره اي مي درخشد که نگاهش به سياست از ‏لون ديگري است. به مفهوم رايج، آنان سياستمدار نيستند، زيرا کاري با مصلحت ندارند. احمد در جلسه ‏توديعش گفت: عمر مديريت من مثل عمر چريک بود، متوسط عمر چريک سه تا شش ماه است!‏
من هم در پاسخش گفتم که: الان بيست سال از پيروزي انقلاب گذشته و عرصه فرهنگ عرصه چريک بازي ‏نيست. او با زبان حقيقت سخني را گفته بود. اصلا از عمر مديريت او کمتر از دوماه گذشته بود، که علاي ‏استعلا فرمان داد تا بورقاني دچار جرّ شود و کنار رود. در آن مقطع توانستم بورقاني را نگهدارم تا...‏
گفتم احمد، جاده آزادي، مثل جاده چالوس است. هزار پيچ دارد، ما هم بلور آزادي را بر سر گرفته ايم تا به ‏مقصد برسانيم. احمد! با شتاب نه تنها به مقصد نمي رسيم بلکه اين جام بلور مي شکند. نامه حيدري روزنامه ‏نگار با سابقه را نشانش دادم؛ نوشته بود من نگران اين آزادي و شکفتگي با اين شتاب هستم. اين بهار سرماي ‏سختي را در پي خواهد داشت...‏
در جلسه توديع مثل تنگ بلور شکست و اشکش روان شد. اين اصطلاح تنگ بلور را محمد بهشتي براي احمد ‏به کار برد، بهشتي گفت احمد گفته نمي بايست عبارت مديريت چريکي را به کار ببرد.‏‎ ‎گفتم من هم بهتر بود ‏چريک بازي نمي گفتم. گاهي بايد براي بستن در دهان کدخدا نکته اي گفت...‏
انسان هايي هستند که خودشانند، بي ذره اي آلايش و پيچيدگي. روان مثل آب، شکفته مثل گل. در برابر تند باد ‏ها؛ توفان هاي درد از پاي مي افتند. مگر دل آن ها چقدر تاب تحمل کاروان کاروان درد را دارد؟
اي فسانه خسانند آنان‏که فرو بسته ره را به گلزارخس به صد سال توفان ننالدگل به يک تند باد ست بيمارتو مپوشان سخن ها که داريهيچ کس گوي نپسندد آن را...‏
احمد از رهروان همين راه بود. راهي که تا پايان بر سر پيمان خويش با حقيقت، وفادار ماند. انسان هاي از ‏جنس آرمان و حقيقت وقتي به عرصه سياست وارد مي شوند. غريب مي مانند. سياست عرصه مصلحت و ‏کابوس است. عرصه زيرکي است، و نه آن خرد روشن دردمند...‏
چشماني که به سرعت برق اشک مي گرفت، و شيشه عينکي که بخار آلود مي شد. صداي خنده اي که دلها را ‏سرشار از طرواوت مي کرد...همه خاموش شدند. تا به ياد ما بياورند او کسي بود که تا پايان بر سر پيمان ‏خويش استوار باقي ماند...‏
به سر بلندت اي سرو که در اين شب زمين کننفس سپيده داند که چه راست ايستادي
منبع:اعتماد ملی،پانزده بهمن

Kuala(3)

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sat, 02 Feb 2008 08:56:00 +0000

Rooze 3vom dar malezi hastam.dar vaaghe 2shab inja boodam.
Hanooz hotelam.addressa ro daram yad migiram.naghshe kharidam.
gheymat dar markaze shahr kheili ziyade vali yekam ke beri biroon khoob mishe.
be har tarighi mihan azat pool begiran azyatet nemikonan faghat pishnahad midan.hotel.mashroob.zan.ghaza.taxi...
emroz baroon oomad.khis shodam.khob bood.
mardome khoobi hastan vali be nazar ahmagh miyan.shayadam na.hatman na.
keyboard farsi ba khodam avordam(barchasbe farsi) vali inja aslan farsi tarif nashode dar windowsaashoon.
ba inke koli ghedmat daran vali daran kamelan gharbi mishan.
kasi kari ba kasi nadare.zamin o zaman aroome dar eyne inke fa'aale.
montazeram jam moshakhas beshe bad computer va mobile bekharam.mobile haa ham internet khoobi daran.
Ali jaan inja vaghean khaareje...bavar kon.vali faghat toosh farhang peida nemishe.sharmande.khasti berim farance khabram kon.bahat miyam...
gheymate KFC(morghe kentaki) ba pepsi mishe 9RM yani az 3hezar toman kamtar...
Doa konid.man hanooz saaz mizanam.vali fekr konam yavash yavash dige nazanam.
meili ajibi be dars khoondan va zaban yadgereftan daram.
daram lahjashoono mifahmam.
taxi ham kheili geroon nist.masalan az daneshgahe UM ta inja ro gereft 9RM.az inja tar borja ham ke kheili nazdikan hamoon 10RM ke ziyade.chon UM kheili doore va in yani inke markaze shahr kheili geroone.khodeshoono gir avordan.poshte ye terafike 5min sabr mikonan migan "Traffic jam"!
Internet 1saat 2RM.
be Map migan Mep! beheshoon migam Map bazam yaroo harfe mano dorost mikone mage no! Mep. migam Thanks.Bye.shod Mep shod 11RM.(1RM=3000IRI)

Rooze Aval

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Fri, 01 Feb 2008 03:27:00 +0000

Agha Sorat Internet Khoda.baghiye chiza ham khodaaaa.Daneshgah ta 3 sobh toosh zendegi jaryan dasht.dokhtar.pesar.mashin.motor.
Rasti khordam be tatili.3 rooz inja ta 2shanbe tatile.
Alan daneshgah hastam.felan tooye Rumah(Guest House) hastam.emrooz miram hotel.
Baraye inke Um ro tasavor konid fekr konid namayeshgahe beynolmelali tehrane(5 barabar),sarsabz tar va ghashantar.ba derakhtaye ajib o ziba va saakhtemoonhaye bozorge ghadimi.
Rasti man felan umadam UM dar KualaLampur shayad sabte naamam kardan.agarna miram UTM tooye Sudai.
Felan Hamin

KL

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Thu, 31 Jan 2008 13:13:00 +0000

Faghat inke Kualalampur hastam.faghat hamin
Parvaze khoobi ham bood

Dubai Dubai

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Thu, 31 Jan 2008 04:40:00 +0000

Man be Tarze Ajibi Dubai hastam...
Inja engar hame chiz behtare...
Engar daram farar mikonam...
Felan ke homesick nistam...
Ta khoda chi bekhad(Haaa?!)

akhar

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Thu, 31 Jan 2008 00:08:00 +0000

kheili bade ke majbooram akhrin postam dar iran ro pinglish benevisam,oonam chi! Sarpa...
hala poshte gate hastam.va in yani az iran kharej shodam.
tehran dubai... dubai kuala...
dar akharin lahzat mifahmi doost yani chi... doost yani ki...Reza Behrouz Fatmeh Amir inja boodan.ba inke gharar in nabood...
Rasti baba zang zade az poshte gate ke Ahmad Pournajati ham injast,ba ma hamsafare... bolangoo ham hey seda mikone aghaye Saed Hajariyan be darbe khoruj...

برف تهران

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Sun, 06 Jan 2008 12:18:00 +0000

عکس هایی از سفارت کره شمالی.همانطور که میبینید به علت برف شدید قادر به پاسخگویی خیل علاقمندان گرفتن گرین کارت نیستن.پس فعلا مزاحم نشوید.

چه بر سر من آمد زیر این برف!خدا میداند.

میگویند امسال قالیباف خیلی در جهت بحران برف و فلان همت کرده.اگر با همت وضعیت این شده سال های پیش چه بر سر تهران رفته؟

قبلا گفتم که اولین زمستانی است که تهران هستم(و شاید آخرین).البته سال های 67 تا 71 در کودکی هایم(که حالا کم کم تصاویرش را از دست میدهم) تهران بودم اما زمستان جنوب و مرکز شهر چنین جدی نبود و در عالم بچگی هم چنین برفی حداقل به واسطه مدرسه نرفتن اش لطف محسوب میشد.حالا امروز گیر کردم در برف.به کارهایم نرسیدم.قرار بود بروم کارت معافیتم را دریافت کنم که نشد.
راستی این آقای دکتر ما(برادرم محمد) واقعا همت داشت.جدی جدی بعد از اینکه 45 دقیقه زیر برف معطل شد و به خانه بازگشت دوباره عزم کرد و رفت دانشگاه. تازه چی؟ فکر کردید رفت برف بازی؟ خیر قربان.رفتند، چون ":ری وی یو" داشته اند! بچه ها هم بچه های قدیم.

پاچه گیری

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Mon, 24 Dec 2007 10:14:00 +0000

"بیا فرض کنیم مرده ای.یا نمرده ای، انگار برای من مرده ای.
بیا فرض کنیم هرگز نبوده ای.نبوده ام.نبوده ایم.
بیا فرض کنیم روزبارانی نبود.تو نبودی.خدا نبود.
بیا فرض کنیم برف نبود.سپیده نبود.لیلا نبود.تو نبودی.من بنودم هیچکس هم نبود.
اینها که فرض محال نیست.یا اگر هم هست فرض محال که محال نیست.
بیا گریه کنیم.دوست داری؟ چندتا؟"
اینها را نوشته بود پشت کاغذی که رویش نوشته شده بود:
"جناب آقای مهندس... تجارب... ریاضی کاربردی...شبکه های کامپیوتری .... تشکر..."
و زیرش نوشته شده بود:
"بسمه تعالی...خدمات ارزنده...پدر...گرفته شود...من الله توفیق"
کاغذ را مچاله کرد و انداخت در سطل آشغالی در ضلع شرقی میدان ولی عصر.

به این می گویند مزخرف نویسی به سبک مصطفی مستور! یک آدم "عشق" ندیده ی "تهران" ندیده ی "نامه ی اداری" ندیده ی "سطل آشغال ضلع شرقی میدان ولی عصر" ندیده ی تمام عیار! آها راستی کشت مرده ی "ژشست روشنفکرانه" در یک "آپارتمان کوچک" در یک "برج 20 طبقه" در "شمال تهران" که فقط میداند پولش خیلی میشود.
آقای مستور شرمنده! نمیدانم چرا یک دفعه به سرم زد با همه علاقه ام به شما تحقیرتان کنم.فکر کنم دفعه بعد نوبت حاج میلان خان کوندرا است.

عسی ان تکرهوا شیئاٌ ...

noreply@blogger.com (Faiiaz Khak) — Wed, 19 Dec 2007 08:49:00 +0000

رشتم.زیرباران بی امانی که اینبار اگر نعمتی و خیری هم دارد من متوجه آن نیستم.
از سربازی معاف شدم.تا این کارت لعنتی که به نوعی همه چیز ذکور این مملکت است بیاید 20-25 روزی طول میکشد.28 ژانویه هم باید کولالامپور باشم تا به امتحان زبان دانشگاه برسم یعنی 9-10 روز دیگر و اگرنه باید یک ترمی زبان بخوانم آنجا.
هنوز پاسپورت ندارم.گذرنامه میگوید نظام وظیفه نامه بدهد و نظام وظیفه میگوید گذر نامه.اصلا هم برایشان مهم نیست.اصلا چرا باید باشد؟ چه انتظار هایی داریم خدایی!
پدر گرامی اصرار دارند دوره ارشد مهندسی صنایع امیرکبیر را که فبول شده ام پیگیری کنم.اما هرچه این مشکلات را بیشتر میبینم کمتر هوای ماندن در سرم میماند.ما آزموده ایم در ین شهر بخت خویش // بیرون کشید باید ازین ورطه رخت خویش.

خیلی عصبانی نیستم اما دلم چیزی غلیظ میخواهد.نه ادامه همین زندگی رقیق و بی رمق.میمانم به شرط آنکه چیزی عمیقا وابسته ام کند.چیزی عمیقا ارزش ماندن داشته باشد.من نباید کارمند بشوم.این چیزی است که دارم برای نبودنش میکوشم.میجنگم.
این روزها بسیار میشنوم که آسمان همه جا همین رنگ است.بی خبرند از آنکه مدت هاست دل از آسمان بریده ام و بدنبال زمینی سرسبزترم .
سایه جنگ از سرمان رخت بربست.کمی خیالم راحت است واگرنه دیوانه میشدم در این شرایط.
اصلا آسان نمیگیرم نه چون آسان نیست که آسانی برایم موضوعیت فلسفی ندارد.نمی خواهم باور کنم بنیاد جهان بر باد است.
پدر از تقدیر میگوید و از خیر که "عسی ان تکرهوا شیئاٌ فهو خیر لکم و عسی ان تحبوا شیئاٌ فهو شر لکم" و میجنگم.نمیداند که از او اشعری ترم و از او جبری تر زندگی میکنم که این چیزها را نفهمم.دارم مبارزه میکنم که جز این بفهمم.یکی به او بگوید دست از سرم بر دارد.آفا امیر... بسم الله.

این آمد:
ندانمت که چو این ماجرا تمام کنی
ازین سرای کهن راهی کجام کنی
درین جهان غریبم از آن رها کردی
که با هزار غم و درد آشنام کنی
بسم نوای خوش آموختی و آخر عمر
صلاح کار چه دیدی که بی نوام کنی
چنین عبث نگهم داشتی به عمر دراز
که از ملازمت همرهان جدام کنی
تو خود هر اینه جز اشک و خون نخواهی دید
گرت هواست که جام جهان نمام کنی
مرا که گنج دو عالم بهای مویی نیست
به یک پشیز نیرزم اگر بهام کنی
زمانه کرد و نشد ، دست جور رنجه مکن
به صد جفا نتوانی که بی وفام کنی
هزار نقش نوم در ضمیر می آمد
تو خواستی که چو سایه غزل سرام کنی
لب تو نقطه ی پایان ماجرای من است
بیا که این غزل کهنه را تمام کنی
ه.ا.سایه