Ενδαπάτες

The Hall of Mirrors

2011-05-28T11:24:00.001-07:00

Η ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ ΟΠΟΥ δούλευα εκείνη την άνοιξη ήταν μέσα σε ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο. Το όνομα The Hall of Mirrors δεν ήταν τυχαίο. Παντού υπήρχαν καθρέφτες σε όλα τα μεγέθη και είδη, από αντίκες μέχρι μοντέρνοι, μαύροι και καφέ κυρίως, συνολικά 71 καθρέφτες όπως μου είχε πει ο ιδιοκτήτης. Ακόμα κι έξω στη μεγάλη και άνετη βεράντα, καθένα από τα 18 τραπέζια είχε δίπλα του τουλάχιστον δύο μεγάλους καθρέφτες όπου έβλεπες το είδωλό σου καθώς έπινες τον καφέ ή το ποτό , και ταυτόχρονα ένιωθες πολλά άλλα πρόσωπα να πίνουν μαζί σου, σαν να 'ναι ακριβώς δίπλα σου. Ακόμα και μόνος σου, είχες πάντα όλα αυτά τα είδωλα να σου κάνουν παρέα. Αυτό βέβαια για τους πιο γενναίους και κοινωνικούς, μιας και οι πολύ αγοραφοβικοί δεν θα πλησίαζαν ποτέ τέτοιο μέρος - αυτό είναι απολύτως κατανοητό.

Ήταν μια καθημερινή, 8 η ώρα και ο ήλιος έδυε, ένας ροζ ουρανός με μικρά πορτοκαλί σύννεφα να καλύπτουν την μεγάλη πισίνα, στην οποία είχε θέα η καφετέρια. Παραδόξως δεν υπήρχε παρά ένα ζευγάρι ως μοναδικοί πελάτες -ήταν αρχή της σεζόν ακόμα, τέλη Μαΐου- και μαζεύοντας κάποια μισογεμάτα ποτήρια για να πάρω στην κουζίνα κοντοστάθηκα σε μία από τις μικρές τριανταφυλλιές του κήπου και έχυσα εκεί ότι είχε απομείνει από το νερό στο ποτήρι που κρατούσα. Ταυτόχρονα θυμάμαι ότι φαντάστηκα το φυτό με τις ρίζες του αργά να ρουφάει το υγρό χώμα και να με ευχαριστεί καθώς οι χυμοί ανέβαιναν αργά στον βλαστό του, δίνοντας ζωή στα φύλλα και τ' άνθη του. Σχεδόν κι εγώ ο ίδιος άρχισα να νιώθω αυτή την αγαλλίαση. Θα έμενα κι άλλο να ονειροπολήσω αν εκείνη τη στιγμή δεν γινόταν κάτι που θα μου αποσπούσε την προσοχή με τον πιο άσχημο τρόπο. Ναι, άσχημος τρόπος νομίζω. Σας παρακαλώ όμως μη με ρωτήσετε τι, δεν το θυμάμαι.

Πάντως, το σίγουρο είναι ότι είχα αφήσει το ποτήρι στην κουζίνα και καθόμουν στην μπαλκονόπορτα όρθιος, χαζεύοντας τις αντανακλάσεις του ροζ ηλιοβασιλέματος στην πισίνα. Πρώτα την είδα σ' έναν καθρέφτη: ήταν μια πανέμορφη κοπέλα γύρω στα 25-30, φορούσε ένα κορμάκι ροζ (σαν τον ουρανό κι αυτή), κι τόσο από το γυμνασμένο σώμα της, όσο κι από το σπορ παρουσιαστικό της θα έλεγα ότι είναι αθλήτρια. «Αυτά τα τριαντάφυλλα μυρίζουν υπέροχα, έτσι δεν είναι;»

Γύρισα και την κοίταξα: ήταν πανέμορφη με καστανόξανθα μακριά μαλλιά, αδύνατη, πολύ καθαρό πρόσωπο με λεπτά χαρακτηριστικά και έντονα ζυγωματικά, πράσινα μάτια. Δεν ξέρω από που ξεφύτρωσε και γιατί. «Για να μη μιλάτε μάλλον συμφωνείτε», πρόσθεσε.

«Κι όμως διαφωνώ. Ποτέ μου δεν πίστεψα ότι τα τριαντάφυλλα έχουν κάποια μυρωδιά, σίγουρα είναι ωραία να τα βλέπεις αλλά για μυρωδιά δεν νομίζω. Υπάρχουν άλλα λουλούδια ωστόσο...»
Με διέκοψε υψώνοντας απότομα τη φωνή της, όχι τόσο σε ένταση αλλά σε τόνο, κάτι που μου έκανε τρομερή εντύπωση. Και άρχισε να λέει: «Ώρες-ώρες πιστεύω ότι στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν ένα καφέ σκουλήκι. Πολύ μακρύ και γλοιώδες. Κι έδινα πολύ ικανοποίηση στο χώμα και την κοπριά τρυπώντας τα με το κορμί μου, δίνοντας τους αυτή την απόλαυση που τόοοοοοσο αποζητούσαν και αποζητούν ακόμα κι αυτά και άλλοι’”. Το τόοοοσο το τράβηξε τόσο που ήταν λες κι άκουγα ένα λευκό μπαλόνι να ξεφουσκώνει αργά (δεν ξέρω γιατί λευκό συγκεκριμένα).

Και μιας και μιλάμε για μπαλόνια, ακριβώς τότε η φωνή της άρχισε να υψώνει ακόμα περισσότερο και ν' ακούγεται σχεδόν γελοία, διόλου φυσιολογική λες και είχε εισπνεύσει ήλιο. «Πες στα παιδιά σου πάντως...» Και συνέχισε να μιλάει, αλλά ήταν τόσο όμορφη, δεν μπορείτε να το πιστέψετε πόσο όμορφη, που νόμιζα ότι θα την ερωτευόμουν αν και δεν πίστευα και πολύ σε έρωτες. Για τα παιδιά μου κάτι μου έλεγε - εγώ παιδιά δεν είχα, 25χρονος εργένης τότε - αλλά αυτό το πρόσωπο to τόσο όμορφο και το σώμα όλο καμπύλες, ήταν τέτοια η ερωτική επιθυμία, να την αγκαλιάσω σφιχτά να νιώσω να γινόμαστε ένα, να ακουμπήσω το στέρνο μου στο στήθος της, να μυρίσω τα μαλλιά της, τόσο έντονα όλα που δεν άκουγα τι μου έλεγε για τα παιδιά που δεν είχα.

Μετά για λίγο άκουσα τα’ όνομά μου, με φώναζε το αφεντικό μου. Κοίταξα μέσα κι έπειτα, γυρνώντας το κεφάλι μου πίσω σ’ αυτήν, είδα ότι είχε εξαφανιστεί! Νομίζω σε κάποιους από του καθρέφτες διέκρινα μια χρυσαφένια λάμψη, σαν να 'ταν αυτή και να 'τρεχε ή μήπως ήταν το τελευταίο φως του ήλιου που έδυε; Τέλος πάντων, σήκωσε και ένα αεράκι εκείνη την ώρα και άρχισε απότομα να γεμίζει το μαγαζί, οπότε λογικό για τα επόμενα δέκα λεπτά κάθε κίνηση και μορφή σε καθρέφτη να έπαιρνε στη φαντασία μου την δική της μορφή, τη μορφή της οπτασίας μου.

Σκέφτηκα ότι αν πίστευα σε μεταφυσικά φαινόμενα ή αν ήμουν έστω και λίγο προληπτικός θα έτρεχα να κοιτάξω στην κοπριά της τριανταφυλλιάς μπας κι έχει κανένα σκουλήκι. Ή ίσως και θα περίμενα να νευριάσει κανένας πελάτης και να με αποκαλέσει σκουλήκι! Βέβαια τώρα, χρόνια αργότερα, κόντεψα να γίνω προληπτικός: η γυναίκα μου είχε πάθει οξεία δηλητηρίαση ένα χρόνο αφότου παντρευτήκαμε επειδή έφαγε σκουληκιασμένο γλυκό σε μια καφετέρια. Η κόρη μου τελειώνει το σχολειό τώρα και ετοιμάζεται να μπει στη γυμναστική ακαδημία και "φυσικά" μαντέψτε: το αγαπημένο της χρώμα είναι το ροζ γι αυτό και τριγυρνάει συνεχώς παντού με ένα ροζ κορμάκι. Συμπτώσεις για γέλια θα μου πείτε. Το πιο κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι πριν λίγα χρόνια ερωτεύθηκα μία όμορφη Γερμανίδα που, εντελώς τυχαία, είχε εργαστεί για ένα τρίμηνο ακριβώς στο ίδιο ξενοδοχείο, ακριβώς την ίδια περίοδο που δούλευα κι εγώ. Κι όμως δεν είχαμε ειδωθεί πότε! Ψέματα δεν μου έλεγε μιας και ήξερε όλα τα αφεντικά στα διάφορα πόστα και όλες τις λεπτομέρειες. Για χάρη της χώρισα, αλλά τιμωρήθηκα άσχημα για την απιστία μου, αφού με παράτησε κι αυτή με τη σειρά της κι έφυγε για το εξωτερικό.

Εξακολουθώ να μην πιστεύω στις συμπτώσεις κι στο ότι δήθεν τίποτα δεν είναι τυχαίο, ωστόσο πλέον πιστεύω στις οπτασίες. Να τι λέει και το λεξικό:

οπτασία η [optasía] : οπτική αντίληψη που δημιουργείται στη συνείδηση χωρίς να υπάρχουν οι απαραίτητοι εξωτερικοί ερεθισμοί.

Artwork: "Mirrors door" © AndreyBobir @ DeviantArt

Παίζοντας την Άρια από τις Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ

2010-08-25T12:55:00.001-07:00

Ο ΝΤΕΗΒ ΚΑΘΟΤΑΝ ακριβώς δίπλα από το τζάκι, το οποίο ήταν σβησμένο φυσικά, μήνας Μάιος, και ήδη αφόρητη ζέστη στο Λονδίνο, με τα παράθυρα που οδηγούν στον μικρό κήπο ορθάνοιχτα και χωρίς το παραμικρό αεράκι. Η Λιζ φορούσε το ξεβαμμένο της τζην και τα ξανθά μαλλιά της ήταν πιασμένα πίσω σε κότσο. Αυτός σταυροπόδι στη πολυθρόνα ακριβώς από πίσω της, την έβλεπε να παίρνει τη θέση της τώρα μπροστά στο μεγάλο πιάνο, το σώμα της στητό, τα χέρια της να προσπαθούν να πιάσουν τα μαλλιά της καλύτερα με ένα λαστιχάκι - γρήγορες, βίαιες κινήσεις. Ήταν μαζί της έξι μήνες τώρα και παρ’ όλα αυτά έπιασε τον εαυτό του γι’ άλλη μια φορά να θαυμάζει την ομορφιά της από την κορυφή ως τα νύχια: το τίναγμα της γυμνασμένης πλάτης της, οι γυμνοί ώμοι να ξεπροβάλλουν, η λεπτή της μέση, το νεανικό της στήθος καλά φυλαγμένο μες στο λευκό μπλουζάκι... Καθώς ίσιωνε την τιράντα από αυτό το μπλουζάκι, Ο Ντέηβ πρόσεξε λίγες σταγόνες ιδρώτα που κυλούσαν ανεπαίσθητα στο σβέρκο της, δημιουργώντας ένα ασήμαντο γυαλιστερό ρυάκι που χανόταν πίσω απ’ την πλάτη της…
     Γύρισε απότομα και τον κοίταξε αόριστα, η φωνή της άχρωμη και χωρίς το παραμικρό ίχνος ενθουσιασμού. «Θα σου παίξω την άρια και την πρώτη παραλλαγή... Έκανα πολλή εξάσκηση τις τελευταίες δύο βδομάδες, θα δεις...»
     Ο λόγος για τις «Παραλλαγές Γκόλντπεργκ» του Μπαχ, ένα από τα αγαπημένα κομμάτια του Ντέηβ...
     Ετοιμάστηκε, πήρε τη σωστή στάση στο σκαμπό και πάνω που ήταν έτοιμη να ξεκινήσει, ξαναγύρισε προς το μέρος του: «Σίγουρα θα ξυπνήσω τον Σων, αλλά δεν πειράζει, είναι σχεδόν μεσημέρι... Κάναμε μαζί πρόβες τις τελευταίες μέρες. Βέβαια ο Σων είναι πολύ πίσω ακόμα, πιο πολλές είναι οι λάθος νότες του από τις σωστές. Χαχαχα!!!»
     Γέλασε κι ο Ντέηβ μαζί της. Ο Σων ήταν ο αδελφός της Λιζ, έμεναν μαζί, και ταυτόχρονα καλός φίλος του Ντέηβ, αν και πολύ διαφορετικοί οι δυο τους ως προσωπικότητες -- ο Σων εξωστρεφής, κοινωνικός, συνεχώς απασχολημένος με διάφορα σπορ στο πανεπιστήμιο, ο Ντέηβ, θα μπορούσαμε να πούμε, νωχελικός, ντροπαλός και ήπιος... Η Λιζ, από την άλλη, κάτι το ενδιάμεσο, φαινόταν να κρατάει μια ισορροπία ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο πόλους που την περιτριγύριζαν: τον αδερφό της και τον σύντροφό της.
     Η πανέμορφη άρια άρχισε να ηχεί μες στο δωμάτιο. Τι υπέροχη μουσική σκέφτηκε ο Ντεηβ! Τι εξαίσια μελωδία... Θυμήθηκε την πρώτη φορά που άκουσε την άρια, σε ηλικία μόλις 12 ετών... Η Λιζ έπαιζε όλες τις νότες σωστά, τίποτα δεν της διέφευγε, και δεν είχε περάσει ούτε ένα λεπτό όταν ο Σων συνειδητοποίησε ότι κάτι τον ενοχλούσε αφόρητα: σάμπως να ήταν το παίξιμο της Λιζ τόσο μηχανικό ή ήταν ιδέα του; Το τέμπο τόσο γρήγορο; Ήταν λες και είχες περάσει την παρτιτούρα σε υπολογιστή κι αυτός εκτελούσε απλά τη μουσική: αλάνθαστα, γρήγορα, βαρετά! Ναι, αυτό ήταν, η μουσική είχε διαποτιστεί από την προσωπικότητα της ερμηνεύτριάς της... Η διαπίστωση αυτή ήταν τόσο απότομη, που ο ίδιος ο Ντέηβ δεν ήξερε να απαντήσει αν υπέβοσκε τόσο καιρό μέσα του ή αν προέκυψε απλώς ακούγοντας τον Μπαχ ερμηνευμένο με αυτόν τον τρόπο…
     Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την σκέψη του: «Τι γίνεται αδερφούλα, αποφάσισες να κάνεις επίδειξη στον καλό σου;» Ο Σων κυριολεκτικά μπούκαρε μες στο σαλόνι, αγουροξυπνημένος, τα καστανόξανθα μαλλιά του ανακατεμένα, τα μάτια του ελαφρώς πρησμένα, φορώντας απλά ένα σορτσάκι και ένα άσπρο t-shirt. Το ψηλό ανάστημά του και η επιβλητική του παρουσία είχαν καταλάβει τον χώρο.
     Η Λιζ σήκωσε τα χέρια της από το πιάνο μεμιάς, στο ξεκίνημα της παραλλαγής. «Τουλάχιστον θα μπορούσες να με αφήσεις να τελειώσω τη φούγκα... Τι κάφρος που είσαι ώρες-ώρες!» Δεν ήταν πραγματικά νευριασμένη, επρόκειτο περισσότερο για ένα αφελές παιχνίδι εξουσίας ανάμεσα στα δύο αδέρφια. Κι ο Σων, ως ο μεγαλύτερος -έστω και κατά δύο μόνο χρόνια- αδερφός υπερνίκησε στο τέλος.
     «‘Ελα τώρα, κάνε στη μπάντα να δείξω στον Ντεήβ εγώ πώς παίζουν. Μόνο την άρια φυσικά κι αυτήν ίσως.... λίγο λειψή», φώναξε, κυριολεκτικά πιάνοντας την Λιζ κάτω από τους ώμους και σηκώνοντάς την από το πιάνο! Και γυρνώντας στον Ντέηβ του έκλεισε το μάτι πονηρά λέγοντας, «Άκου τώρα τη διαφορά!»
     Ο Σων έκλεισε τα μάτια του, προσπαθώντας να συγκεντρωθεί -ή μήπως τον πήρε όρθιο ο ύπνος- αναρωτήθηκε ο Ντέηβ μιας και έμεινε έτσι για αρκετά δευτερόλεπτα. Έπειτα, ακούμπησε ελαφρά τα χοντρά του δάχτυλα στα πλήκτρα… Κι αυτό ήταν! Υπήρχε πράγματι διαφορά και ήταν πολύ μεγάλη! Το σίγουρο ήταν ότι ο Ντέηβ ένιωσε λες κι άκουγε την άρια για πρώτη φορά. Ο ήχος τόσο γλυκός και γεμάτος, το τέμπο αργό χωρίς να γίνεται μελοδραματικό, ούτε να τραβάει... Του φάνηκε πως μέχρι και τα πουλιά έξω από το μπαλκόνι είχαν σταματήσει να κελαηδούν, καθώς αυτή η θεία μελωδία εξαπλωνόταν στο δωμάτιο, ενώ τα χιλιάδες χρυσόλευκα μόρια της σκόνης είχαν ακινητοποιηθεί στο χώρο και στο χρόνο – ο Ντέηβ δεν ήξερε πόσα λεπτά είχαν περάσει, πού βρισκόταν και γιατί. Το τσιγάρο που είχε ανάψει αφότου σηκώθηκε η Λιζ, είχε μείνει ανέπαφο στο τασάκι κι αργόσβηνε, δεν είχε καν προσέξει τον καπνό που έπαιρνε διάφορες μορφές μπλεγμένος άθελά του μες στις ηλιαχτίδες.
     Ο Σων έκανε σίγουρα αρκετά λάθη... Τα δάχτυλά του πατούσαν τα λάθος πλήκτρα συχνά. Ωστόσο πόσο ευδιάκριτο ήταν το θέμα της άριας! Τι βάθος είχε ο τρόπος που το ερμήνευε, λες και πραγματικά ένιωθε τη μουσική μέσα του και τη μετουσίωνε σε κάτι νέο, βαρύ και με νόημα, κάτι ικανό να φωτίσει και να εξηγήσει αρκετά από τα ανείπωτα μυστήρια του κόσμου... Σίγουρα, τόσο η μουσική αυτή αλλά και το παίξιμο του Σων είχαν μια μαγική επίδραση μέσα του, πάνω του, παντού τριγύρω... ¨Έστριψε και κοίταξε την Λιζ που, καθισμένη στον καναπέ δίπλα από το πιάνο, μασούσε αδιάφορα τα νύχια της και πότε-πότε έριχνε μια κλεφτή ματιά έξω απ’ το παράθυρο στον κήπο... Πόσο αφελής του φάνηκε τότε και πόσο όμορφη συνάμα... Οι επιπόλαιες αυτές κινήσεις της ασκούσαν στον Ντέηβ μία βαθιά ερωτική επιθυμία. Η μουσική του Σων ωστόσο, ο τρόπος που ερμήνευε αυτό το αιώνια διαχρονικό κομμάτι του Μπαχ, δεν τον άφηναν να αισθανθεί τίποτα άλλο. Κοίταξε τον Σων, αχτένιστο, απεριποίητο με το αθλητικό σώμα του και τα μεγάλα δάχτυλα να παίζει πιάνο, τα γυμνασμένα πόδια του να πατούν το πετάλι - μια τόσο αντιφατική εικόνα! Κι όμως αυτά που του μετέδιδε αυτή τη στιγμή ο φίλος του, δεν του τα είχε μεταδώσει ποτέ η Λιζ αυτούς τους έξι μήνες που ήταν μαζί... Και τότε του πέρασε η σκέψη από το μυαλό: μα πως είναι δυνατό να τον ελκύει κάτι τόσο μεγαλειώδες και μυστηριώδες σε έναν άνθρωπο σαν τον Σων όταν παίζει το πιάνο –με άλλα λόγια όταν ανοίγει την ψυχή του στους λίγους κι εκλεκτούς, ας μην κρυβόμαστε!-, ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων που δεν μπορούν καν να ονομαστούν. Την ίδια στιγμή γιατί ο ίδιος βρίσκεται με την Λιζ που του προσφέρει τα τόσο βατά -και ονομαστά σε αυτή την περίπτωση- συναισθήματα; Γιατί δεν υπάρχει το ενδιάμεσο, αναρωτιόταν τώρα ο Ντέηβ, - κάτι που θα ενώσει τα δύο σε ένα, κι αν όντως δεν υπάρχει, μήπως πρέπει τελικά να επαναπροσδιορίσει τις επιλογές του;;;
     Αυτά σκεφτόταν μέχρι που, χωρίς να το καταλάβει, τρομαγμένος είδε τον Σων που είχε εδώ κι ώρα τελειώσει την άρια, να στέκεται από πάνω του, θεόρατος κι ακίνητος σαν άγαλμα, ν’ απλώνει και ν’ ακουμπάει τώρα με τον πιο αθώο και παρορμητικό τρόπο το δεξί του χέρι πάνω στον ώμο του, που ωστόσο -αν θέλαμε να είμαστε τολμηροί- δεν θα μιλούσαμε απλά για αθωότητα και παρόρμηση, αλλά για ένα είδος μυστικής συγκατάβασης, που έγινε κατανοητή μόνο εκείνη τη στιγμή και μόνο μεταξύ των δύο φίλων.

Εικόνα: "living room" © kao24 @ deviantART

Απόλυτο σκοτάδι κι ένας

2010-05-09T11:44:00.001-07:00

Άκου τι έγινε τις προάλλες. Θα το γράψω γρήγορα γιατί όσο πιο πολύ το σκέφτομαι τόσο εξακολουθώ να φοβάμαι… Το κακό είναι ότι είναι η δεύτερη φορά που κάτι τέτοιο μου συμβαίνει… Κι αναρωτιέμαι αν και πώς να συνδέονται μεταξύ τους τα δύο περιστατικά…

Ήταν περασμένες δύο τα ξημερώματα όταν αποφάσισα να πάω για ύπνο. Νύσταζα πολύ και με το που ξάπλωσα πρέπει να αποκοιμήθηκα μέσα σε λίγα λεπτά. Τότε είδα το όνειρο: ουσιαστικά έβλεπα τον εαυτό μου να κοιμάται στο δωμάτιο με το φως σβησμένο – ήταν λες και στεκόμουν στην αριστερή γωνία του δωματίου, ακριβώς στο σημείο που ήταν η (κλειστή) πόρτα. Παρατηρώντας με ξαπλωμένο με κλειστά τα μάτια, άρχισα να νιώθω αρκετά άβολα αφού μες στο όνειρο αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να με βλέπω να κοιμάμαι. Δεν ξέρω για πόση ώρα με κοιτούσα αλλά η ανησυχία φούντωνε σταδιακά μέσα μου και το καταλάβαινα επειδή άρχιζα να αναπνέω έντονα - τα ρουθούνια μου ανοιγόκλειναν πιο γρήγορα καθώς «με παρατηρούσα». Και τότε έγινε το πιο τρομακτικό. Ξαφνικά, μες στο όνειρο, η οπτική μου γωνία άλλαξε και είδα ότι άνοιξα τα μάτια (ότι ξύπνησα δηλαδή) κι από το κρεβάτι τώρα μ' έβλεπα να στέκομαι στην πόρτα και να με παρατηρώ …Μόνο που ήμουν λίγο διαφορετικός: το πρόσωπό μου ήταν πιο χλωμό, είχα κατάμαυρα μαλλιά και γένια και έντονα μπλε μάτια. Κι όμως ήμουν εγώ. Φώναξα δυνατά κατατρομαγμένος και πετάχτηκα πάνω – ξύπνησα – κι αυτομάτως άναψα το φως… Στο δωμάτιο δεν υπήρχε κανείς φυσικά. Έτρεμα. Πέρασα τα χέρια μου από το πρόσωπό μου και το κεφάλι μου. Είχα ιδρώσει κι όχι, εννοείται ότι ούτε τα μαλλιά μου άλλαξαν χρώμα, ούτε γένια είχα βγάλει. Περιέργως, είχα την εντύπωση για λίγα λεπτά ότι το δωμάτιο μύριζε κάτι, μια μυρωδιά σαν θειάφι, αλλά έμεινα με την πεποίθηση ότι ήταν απλά ο ιδρώτας μου… Άφησα το φως ανοιχτό και κοιτούσα την κλειστή πόρτα τρομαγμένος (από τι προσπαθούσα αλήθεια να προφυλαχτώ - από την πιθανή εμφάνιση του εαυτού μου μπροστά μου;;;)… Μέχρι που με πήρε έτσι ο ύπνος… Το πρωί ξύπνησα από το λίγο φως που έμπαινε απ' τα παντζούρια, πρέπει να ήταν γύρω στις 6. Με το που άνοιξα τα μάτια μού σηκώθηκε η τρίχα: το φως ήταν κλειστό και η πόρτα μου ορθάνοιχτη. Είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρος ότι δεν σηκώθηκα το βράδυ καθόλου, ούτε για να πάω τουαλέτα, ούτε για τίποτα… Είχα αποκοιμηθεί με το φως ανοιχτό και την πόρτα μου κλειστή, αυτό ήταν βέβαιο… Από τότε, εδώ και 6 μέρες, κοιμάμαι στο σαλόνι…

(…)

Την προηγούμενη φορά που μου συνέβη κάτι παρόμοιο ήταν όταν ήμουν μικρός, μαθητής Γυμνασίου… Τότε ξύπνησα μες στη νύχτα, ένα αποπνικτικά ζεστό καλοκαίρι -καύσωνας νομίζω- ιδρωμένος για να πάω στην κουζίνα να πιω νερό. Με το που άνοιξα τα μάτια μου το βλέμμα μου έπεσε πάνω σ' έναν άνδρα που στεκόταν και με κοιτούσε, στην πόρτα πάλι. Θυμάμαι ότι φώναξα δυνατά τότε κι έβαλα τα κλάματα. Οι γονείς μου ήρθαν αμέσων να με καθησυχάσουν ότι απλά ήταν ένα όνειρο. Όμως εγώ πλέον ξέρω ότι δεν ήταν. Κι αυτό γιατί, τον ίδιο άντρα που με κοιτούσε τότε με τα μεγάλα πράσινα μάτια, τα ξανθά μαλλιά, τη λευκή επιδερμίδα και το καθαρό πρόσωπο με τα έντονα ζυγωματικά τον γνώρισα περίπου 9 χρόνια αργότερα, όταν πήγα να σπουδάσω στο εξωτερικό. Ήταν ένα άτομο που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή μου τότε, μπορώ μάλιστα να πω με σιγουριά ότι επηρέασε πολύ τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου… Θυμάμαι του είχα διηγηθεί το παράξενο «όνειρο» όπου τον είχα δει να με κοιτάει στο δωμάτιο μου πολλά χρόνια πριν. Απάντησε ότι ποτέ δεν βρέθηκε στο δωμάτιό μου, πόσο μάλλον αφού δεν είχε καν επισκεφθεί την Ελλάδα. Το πιο παράδοξο βέβαια συνέβη όταν βλέποντας μία αφίσα που είχα κρεμασμένη στη φοιτητική μου εστία τότε, με ρώτησε πώς και επέλεξα να κρεμάσω παρόμοια* αφίσα με αυτήν που είχα στο παιδικό μου δωμάτιο στην Ελλάδα… Από τότε δεν του ανέφερα ξανά αυτό το γεγονός, κι αυτός άλλωστε έχει φύγει πλέον από τη ζωή μου χωρίς ν' αφήσει καθόλου χνάρια: η διεύθυνση e-mail του δεν ισχύει πια, στο Facebook δεν φαίνεται να έχει λογαριασμό, ενώ φίλοι μου από το πανεπιστήμιο ισχυρίζονται ότι από τότε που αποφοιτήσαμε μαζί δεν τον έχουν ξαναδεί. Αρκετές φορές ωστόσο τον νιώθω λες και είναι δίπλα μου, κοντά μου και με παρακολουθεί, ενώ συχνά νομίζω ότι τον βλέπω στο δρόμο να χάνεται μες στο πλήθος και ποτέ να μην τον προλαβαίνω…

*Στο δωμάτιο μου στην Ελλάδα είχα κρεμασμένη αφίσα της "Μπλε" ταινίας από την τριλογία "Τρία Χρώματα" του Κισλόφσκι, ενώ στην φοιτητική μου εστία είχα την αφίσα από την "Κόκκινη" ταινία της ίδιας τριλογίας.

Μία παρεμφερής σκηνή από το "Lost Highway" του David Lynch.

-Είδα ένα όνειρο χθες τη νύχτα… Ήσουν μες στο σπίτι... φώναζες τ' όνομά μου…
-Φρεντ! Φρεντ! Που είσαι;
-Δεν μπορούσα να σε βρω… Τότε όμως σε είδα… ξαπλωμένη στο κρεβάτι… Δεν ήσουν εσύ. Έμοιαζε όμως μ' εσένα… αλλά δεν ήσουν εσύ.

Vinternocturne

2009-12-30T11:40:00.001-08:00

   ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΡΑΓΕ αυτό που έκανε τον κατά τ' άλλα ήρεμο σκίουρο να βγει από τη φωλιά του δέντρου, κι ας ήταν μία παγωμένη χριστουγεννιάτικη νύχτα; Το πίσω μέρος του σπιτιού του Τόμας φαινόταν να ασημίζει μες στον πάγο από το τόσο έντονο φως του φεγγαριού που συνήθως φαίνεται ξεκάθαρα στις βόρειες αυτές χώρες της Σκανδιναβίας μετά από τόσο χιόνι, όταν φυσικά έχει τέτοια ξαστεριά όπως απόψε. Ο σκίουρος -ας τον πούμε Έρικ μιας και τα ζώα, ειδικά όταν τόσο χαριτωμένα αποκτούν και ρόλο σοβαρού παρατηρητή, αποκτούν το δικαίωμα να τα ονοματίσουμε κάπως στις ιστορίες μας- ο Έρικ διστακτικά λοιπόν, κατέβηκε το δέντρο που βρισκόταν στην πίσω μεριά του σπιτιού, ακριβώς έξω από τον φράχτη, αφού ο θόρυβος της μηχανής που πλησίαζε ήταν και ο μόνος ήχος μες στην χειμωνιάτικη αυτή νύχτα των προαστίων.
    Ο Τόμας τον περίμενε με την πλάτη ακουμπισμένη στον ξύλινο φράχτη και όταν άκουσε τον ήχο της μηχανής του Ουλφ ανασηκώθηκε. Ο τελευταίος σταμάτησε μπροστά του και σβήνοντας τη μηχανή κατέβηκε αποφασιστικά, ντυμένος μες στα μαύρα όπως ήταν, και απλά κοίταξε τον καλό του φίλο στα μάτια, ξεφυσώντας και αφήνοντας ένα μικρό σύννεφο χνότων να σβήσει αργά στην παγωμένη ατμόσφαιρα. Ο Τόμας χαμογέλασε μόνο και ...αυτό ήταν. Με το σβήσιμο της μηχανής κι αυτό το χαμόγελο σαν μυστική επικοινωνία μεταξύ των δύο επιστήθιων φίλων να κρατάει ίσως και ένα λεπτό, η νύχτα φάνηκε πιο σιωπηλή από ποτέ. Ναι, η πόλη κοιμόταν, αυτό ήταν σίγουρο, αύριο παραμονή Χριστουγέννων θα ξημέρωνε.
    Ως συνήθως ο πιο μεγαλόσωμος και εξωστρεφής Ουλφ ήταν αυτός που μίλησε πρώτος:
   «Συγνώμη που σου τηλεφώνησα τέτοια ώρα να ακυρώσω τα σχέδια. Απλά ξέρεις τώρα μου τηλεφώνησε η Άννα και είχα καιρό να την δω, αφού από...»
   «Σταμάτα!» τον διέκοψε ο Τόμας. Αφενός δεν ήθελε να ακούσει παρακάτω, αφετέρου ήθελε να δείξει πόσο άνετος ήταν με τον φίλο του. «Δεν χρειάζεται να απολογείσαι πάλι. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τον λόγο». Μίλησε αποφασιστικά - κάτι που σίγουρα δεν συνήθιζε, κυρίως όταν έβγαινε μαζί με τον Ουλφ, οι δυο τους.
   «Τι δεν καταλαβαίνεις; Απλά, επειδή είχαμε κανονίσει μαζί και δεν είναι πρώτη φορά που το κάνω, να σου χαλάσω, να μας χαλάσω τα σχέδια... Συγνώμη φίλε μου.» Ο Ουλφ ήταν αυτός που μίλησε διστακτικά αυτή τη φορά.
   Ο Τόμας ψυλλιάστηκε, μες στην ένταση της παγωμένης νύχτας, αυτή την πρωτοφανή αντιστροφή των ρόλων. «Αυτό ακριβώς εννοώ. Να σου εξηγήσω», είπε και φύσηξε τον καπνό από το στόμα του αργά, πετώντας το τσιγάρο στο φεγγαρόλουστο χιόνι για να σβήσει. «Επειδή έχει ξαναγίνει, νιώθω άσχημα όταν μου απολογείσαι. Δεν υπάρχει λόγος σε μια φιλία, μέσα σε μία...» Εκεί σταμάτησε, αν και είχε σκοπό να συνεχίσει, απλά δεν ήξερε πώς... τον είχε θολώσει λίγο και η τελευταία τζούρα...
   «Σε μία φιλίααα....» επανέλαβε και ο Ουλφ, όμως τραυλίζοντας ελαφρώς στο «α» κάνοντας το να ακουστεί περισσότερο σαν ερώτηση παρά σαν κατάφαση.
    Κι όμως πρόκειται για κατάφαση, σκέφτηκε αμέσως ο Τόμας, αφού ο Ουλφ ήταν πάντα πολύ ορθολογιστής και ντόμπρος για να μην αφήσει κάτι ξεκάθαρο.
   «Ένα λεπτό μόνο». Ο Ουλφ έστρεψε πίσω και άνοιξε το κάθισμα της μηχανής. «Ορίστε, αυτό είναι το δώρο σου», είπε και έδωσε ένα κουτί με μοβ περιτύλιγμα στον Τόμας.
    Είναι αλήθεια ότι ο Τόμας ξαφνιάστηκε αφού δεν περίμενε κάποιο δώρο, κυρίως μία μέρα πριν την παραμονή. «Μα γιατί; Κι από σήμερα;... Εγώ ξέρεις, δεν πήρα κάτι ακόμα...» Και η αλήθεια είναι ότι δεν είχε σκοπό να πάρει κάτι, αφού δεν περίμενε μια τέτοια κίνηση από τον φίλο του.
   «Από τώρα γιατί... έτσι ήθελα. Δεν φτάνει που σου χάλασα την έξοδο... Λοιπόν καληνύχτα, πρέπει να φύγω. Μην το ανοίξεις εδώ, θα μιλήσουμε αύριο να μου πεις αν σου άρεσε». Άφησε το χέρι του να πέσει απαλά πάνω στον ώμο του Τόμας λέγοντας την τελευταία λέξη. Και το άφησε για ουκ ολίγα δευτερόλεπτα -από αυτά τα δευτερόλεπτα που όμως σε μερικούς φαντάζουν σαν ολόκληρος αιώνας- κάνοντας τον ντροπαλό φίλο του να νιώσει αμήχανα για μια ακόμη φορά και να κάνει ένα βήμα πίσω.
   «Ευχαριστώ πάρα πολύ. Τι να πω, δεν το περίμενα, πραγματικά. Καλά να περάσετε με την Άννα. Δώσε της χαιρετίσματα.»
    Ο Ουλφ έκανε μία κίνηση σαν να σήκωνε ακόμα ψηλότερα το φερμουάρ του δερμάτινου μπουφάν του. «Καληνύχτα φιλαράκο», είπε και φόρεσε το κράνος του, βάζοντας μπρος ταυτόχρονα τη μηχανή.
    Ο Έρικ ο σκίουρός μας, που πρόλαβε αυτή την μουδιασμένη νυχτερινή συνάντηση -για την ακρίβεια αυτή την μισο-ολοκληρωμένη ανταλλαγή βλεμμάτων, λέξεων και του τελευταίου δώρου-, είχε ήδη σκαρφαλώσει πίσω στη φωλίτσα του με το που ο Ουλφ έβαλε μπρος για να φύγει αυτή τη φορά. Από εκεί ψηλά παρατήρησε τον Τόμας γι ακόμα λίγο, τον έβλεπε πρώτα να κοιτάει τον δρόμο μέχρι που ο ήχος της μηχανή έσβησε, και μετά να φέρνει το τετράγωνο δώρο μπροστά στο χλωμό πρόσωπό του, να το ακουμπά σχεδόν πάνω του και να το μυρίζει βαθιά... Μπορεί οι σκίουροι να μην έχουν τη συνείδηση να καταλάβουν τις ανθρώπινες πράξεις, αλλά και ως απλός παρατηρητής ο Έρικ μπορούσε να διακρίνει το πιο ανάλαφρο βήμα του Τόμας καθώς έκλεινε τον φράχτη που έτριξε, και σχεδόν με κοφτά βήματα και ελαφρά χοροπηδητά διέσχισε τα χιόνια στον πίσω κήπο και έτρεξε μες στο σπίτι, κλειδώνοντας την πόρτα πίσω του.

[PRESS PLAY]

Φώτο: Midnight 2 © iyonix @ deviantART

Μουσική: Chopin Nocturne No. 12 G-Dur op.37-2 Andantino

Κυνηγός και Θήραμα

2009-08-06T13:02:00.001-07:00

Στο όνειρο είδε ότι έτρεχε μες στο απόλυτο σκοτάδι, μέσα σ’ ένα φαράγγι. Κι όταν λέμε απόλυτο εννοούμε το σκοτάδι-πίσσα, αυτό που καλύπτει τα πάντα και δεν βλέπεις τίποτα, είναι σαν να 'χεις τα μάτια σφραγισμένα ή σαν να σ' έχουν κλείσει μέσα σε μία ντουλάπα ερμητικά ή και στο άλλο, αυτό που θάβεται στο χώμα... Έτρεχε λοιπόν γιατί ένιωθε ότι κάποιος (άνθρωπος, ζώο ή κτήνος) τον κυνηγούσε - δεν τον έβλεπε τον κυνηγό του αλλά τον μύριζε, μύριζε αρσενικός ιδρώτας, ιδρώτας άγριου θηρίου. Κι αυτός έτρεχε προς τα μπρος χωρίς να βλέπει τίποτα κι έτρεμε καθώς εύκολα μπορούσε να βρεθεί μπροστά του ένα δέντρο ή βράχος ή οτιδήποτε που μπορούσε να τον σκοτώσει. Αυτή τη σύγκρουση ένιωσε ενστικτωδώς εκείνη τη στιγμή και σταμάτησε (υπήρχε άραγε πράγματι κάτι μπροστά του, ένα εμπόδιο;) Ο άλλος τον πλησίαζε, η ιδρωτίλα γινόταν πιο έντονη. Τη στιγμή εκείνη έκανε να γονατίσει κι αίφνης ένιωσε ένα πυκνό τρίχωμα να κολλάει πίσω του και κάτι άλλο πιο σκληρό κι απότομο σαν σφήνα να τον σουβλίζει. Κι έτσι απότομα τέλειωσε το όνειρο και εκνευριστικά. Γιατί λίγοι έχουμε το θάρρος να παραδεχτούμε έστω μια κάποια λαγνεία για τους εφιάλτες, κι αυτός πιο πολύ απ’ όλους ήθελε να συνεχιστεί το όνειρο, να νιώσει τουλάχιστον το τρύπημα εκείνο, να πονέσει κάπως, να ξυπνήσει όχι απλά απ’ τον ύπνο, να γίνει ευαίσθητο παιδί που όλο χτυπάει και κλαίει.

Το ίδιο πρωί κοιταζόταν στον καθρέφτη: περνούσε τα δάχτυλα του ανάμεσα στα καστανόξανθα μαλλιά του. Το πρόσωπο του όμορφο, καθαρό, ελαφρά αξύριστο, ένας νέος που φαινόταν άβγαλτος, αθώος, άπειρος... Κι όμως... Ήξερε τη νύχτα καλύτερα από καθέναν – εξ ου και τ’ όνειρο σκέφτηκε. Τράβηξε τα μαλλιά του με δύναμη προς τα πίσω, κάνοντας έτσι το κεφάλι του να ανασηκωθεί με έπαρση και το χλωμό είδωλό του στο καθρέφτη να κλείσει ηδονικά τα δυο του μάτια. Πέρα από όμορφος είχε κι ένα άλλο χάρισμα: όλοι τον συμπαθούσαν και τον ήθελαν στην παρέα τους, από την πιο σαχλή παρέα ως την πιο διανοούμενη: είχε το χάρισμα να επικοινωνεί σαγηνευτικά με όλους, σωστός διπλωμάτης. Αυτό όμως δεν τον ένοιαζε. Τι κι αν ήταν αρεστός σε όλους σκεφτόταν σήμερα πάλι, σημασία είχε γι αυτόν να μπορούσε να τους αλλάξει, να τους δείξει την αλήθεια που πότε-πότε εμφανιζόταν με διακοπές και σ’ αυτόν μες στο σκοτάδι, όπως όταν νωρίς την αυγή οι πρώτες ηλιαχτίδες προσπαθούν με βία να διαπεράσουν τα παντζούρια και μας ξυπνάνε τόσο άγαρμπα και με νεύρα. Και τότε βρίσκουμε το φως ενοχλητικό. Γι' αυτό κι ο ίδιος, παιδί της νύχτας, με νυχτερινή όραση και όσφρηση οξεία όπως στα ζώα του δάσους.

Ήταν όμως κι ένα παιδί της πόλης, βυθισμένος στις πρωινές του σκέψεις μετά από εκείνο το όνειρο που αναφέραμε. Αναλογιζόταν –κοιτάζοντας επίμονα ακόμα τον αντικατοπτρισμό του- πως αν ξέραμε να ονοματίζουμε και να διεκδικούμε αυτό που επίμονα μας τραβάει την προσοχή, δεν θα αποτραβιόμασταν αμήχανα για να πέσουμε στην οικτρή αγκαλιά του πρώτου τυχόντα. Σαν το σκύλο που εξακολουθεί να κυνηγά τις γάτες, έτσι και ο άνθρωπος αξιολύπητα βυθίζεται στα λάθος άτομα χάνοντας κι αυτός την αξιοπρέπειά του. Παρατηρούσε τώρα τον εαυτό του αγουροξυπνημένο, υγρό από ιδρώτα μετά το όνειρο στον καθρέφτη. «Ο κόσμος μιλά με σαχλά τραγούδια και ποιήματα για σπασμένα είδωλα και δεν μπαίνει στον καθρέφτη – η διαδικασία από μόνη της τους φαίνεται ότι αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού», του είχε εκμυστηρευτεί κάποτε κάποιος μες στη μέθη του. Αυτή η σκέψη τον έκανε να ανοιγοκλείσει τα μάτια αργά και να ξανακοιτάξει αυτόν που έβλεπε στον καθρέφτη: για ποια προσωπικότητα μιλάμε τότε; Ο συμβιβασμός σήμαινε τη ζωή σ’ ένα παγωμένο χειμώνα, ενώ ο καρπός λησμονεί την άνοιξη.

Δεν επρόκειτο να κάνει ντους σήμερα. Ο ναρκισσισμός υπήρχε ακόμα και στ’ όνειρό του. Ήθελε να παρατείνει την καταληπτική δράση της ιδρωτίλας πάνω του και μέσα του όσο πιο πολύ μπορούσε - ήταν αναμφισβήτητα η ίδια μυρωδιά: καθώς έπιασε τον εαυτό του να τρίβει υπερήφανα τα νοτισμένα γένια του, το είδωλο του εντελώς απροσδόκητα του έκλεισε πονηρά το μάτι. Σιγά-σιγά ο κυνηγός του στ’ όνειρο άρχιζε να φαντάζει γνώριμος.

Αιώνιος, στο σκοτάδι, ο έρωτας

2009-06-18T07:47:00.000-07:00

Δεν μπορώ να βγαίνω έξω τη μέρα, ειδικά το καλοκαίρι σε μια χώρα σαν την Ελλάδα όπου ο ήλιος πάντα φαίνεται να παραμονεύει πάνω από τα κεφάλια μας με σκοπό να αποδεικνύει συνεχώς την ηγεμονία του, λες και είναι ο άρχοντας του χρόνου... Είναι σαν να μας λέει, "Μόνο εγώ υπάρχω ανόητοι, η νύχτα είναι απλά η απουσία μου!" Παραδόξως, πάντα ένιωθα μια φυσική αποστροφή για τον ήλιο και τα ζεστά κλίματα κι ας μεγάλωσα σε νησί του Αιγαίου. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ίσως γι αυτό να με επέλεξε ο μέντοράς μου: η αλήθεια είναι ότι κάποια από τα φυσικά χαρακτηριστικά και οι νυχτερινές συνήθειές μου έκαναν τους φίλους μου συχνά να με αποκαλούν "βρικόλακα" για πλάκα, πολλά χρόνια πριν γίνω κι εγώ ένας. Ειρωνεία; Φαίνεται ότι η τελευταία είναι διάχυτη στις δικές μας ζωές.

Ο μεσονύχτιος ήλιος ξεπροβάλλει κάνοντας τη νύχτα-μέρα στο Nordkapp, της Β. Νορβηγίας

Ο ανοιχτόμυαλος και έξυπνος αναγνώστης θα έπρεπε να είχε ήδη φανταστεί ότι αν όντως υπάρχουν βρικόλακες τότε σίγουρα δεν είναι όπως περιγράφονται στις ταινίες του Χόλιγουντ, αλλά όπως όλα τα όντα, έτσι και οι βρικόλακες εξελίσσονται και μεταλλάσσονται διαρκώς. Έτσι κι εμείς πλέον υπάρχουμε ως υβριδικά όντα, άνθρωποι αλλά με μία μεταφυσική υπόσταση, σαν homo vampirus draco ξεκινήσαμε, ως homo vampirus nosferatus συνεχίσαμε, και πλέον δεχόμαστε ότι είμαστε απλά homo sapiens. Άνθρωποι γεννηθήκαμε, απλά βρικόλακες γίναμε.

Κι αν σας σοκάρει η ειλικρίνειά μου και η αντι-δραματική εξιστόρησή μου, σας υπενθυμίζω ότι αποφάσισα να αναφερθώ λίγο για μας εδώ με ειλικρίνεια, χωρίς σκοπό φθηνού εντυπωσιασμού (άλλωστε διατηρώ αυστηρά την ανωνυμία μου). Κι ακούστε κι αυτό -- κι αν ούτε αυτό σας σοκάρει κι αν δεν σας κάνει να αμφιβάλλετε για τις ειλικρινείς μου διαθέσεις, τότε αγαπητοί αναγνώστες έχετε πράγματι ανοιχτό πνεύμα και είστε άξιοι θαυμασμού από μένα τουλάχιστον: όπως πλέον στην ανθρώπινη υπόστασή μας το φως του ήλιου απλά μας ενοχλεί και δεν μας σκοτώνει, έτσι και το αίμα δεν αποτελεί καν μέρος της διατροφής μας. Η χορτοφαγία, αν και όχι διαδεδομένη, είναι υπαρκτή ως lifestyle ακόμα κι ανάμεσα μας. Κι αυτό δεν το αναφέρω για να κάνω χιούμορ. Αίμα, φως ημέρας, φέρετρα, νυχτερίδες, σκόρδα, σταυροί -- όλα αυτά είναι σύμβολα και παραδόσεις πολλών αιώνων πριν, που δεν ξέρω καν αν κάποτε ίσχυαν. Προσωπικά απεχθάνομαι το φως του ήλιου και προτιμώ τον βαθύ χειμώνα, όμως νιώθω αποστροφή και στη παραμικρή θέα αίματος. Τρώω φρέσκα λαχανικά, πρωτεΐνες, αποφεύγω τα λίπη, πηγαίνω γυμναστήριο, μου αρέσει το αλκοόλ ενώ το τσιγάρο το έχω κόψει. Δουλεύω στον δημόσιο τομέα και μένω με τις δύο γάτες μου. Πιστεύω σε έναν Θεό και σε έναν κόσμο που του αξίζει η πνευματική αφύπνιση.

Πρέπει να κάνω έναν διαχωρισμό που θα έπρεπε ήδη να είχα κάνει εξαρχής. Είμαστε και οι δύο άνθρωποι. Κι εσείς κι εμείς. Τότε ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά που μας διαφοροποιούν; Αυτά αρκετές φορές είναι διαφορετικά από βρικόλακα σε βρικόλακα, αλλά ουσιαστικά μοιραζόμαστε έναν συγκεκριμένο σκοπό στη ζωή από τη στιγμή μου θα γίνουμε βρικόλακες (και πιστεύω ότι αυτή η στιγμή δεν είναι τυχαία). Έχουμε βαθιούς δεσμούς με το παρελθόν, οι περισσότεροι στην εποχή μας με τον ρομαντικό 18ο και 19ο αιώνα (αφού είναι και οι πιο πρόσφατοι), μια ενόραση, έναν συγκερασμό των σκοτεινών και φωτεινών καιρών που πέρασαν από τα χρόνια π.Χ. μέχρι κι αυτά που θα ακολουθήσουν, εκατοντάδες από σήμερα, χωρίς ωστόσο να γνωρίζουμε επακριβώς τι έχει συμβεί ή τι θα συμβεί, απλά τη διαίσθηση για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή που μιλάμε, εξαπλωμένη σαν σεντόνι στο χθες και στο μέλλον, αφού για μας η ύπαρξη παράλληλων χρονικών περιόδων είναι αυτομάτως ευδιάκριτη και δεδομένη. Όλα αυτά μας τα έχουν μεταδώσει αυτόματα οι μέντορές μας της στιγμή που μας μετέτρεψαν σε ανθρώπους-βρικόλακες. Συναισθηματικά, πονάμε, ερωτευόμαστε, γελάμε, κλαίμε, ενώ υποτίθεται ότι γινόμαστε καλοί ψυχολόγοι. Και τέλος να αναφέρω ότι φυσικά και το δικό μας σώμα πεθαίνει, όπως ακριβώς και το δικό σας.

Ίσως η μοναδική αλήθεια, σε σχέση με ότι έχει ακουστεί για εμάς μέσα από βιβλία και ταινίες, έχει να κάνει με την έκφραση της αιωνιότητας, κυρίως, που αποτελεί τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Και αυτή είναι ουσιαστικά και η βασική διαφορά ανάμεσά μας... Σκεφτείτε αυτό: Ξαναζήστε για 1 λεπτό την στιγμή που όταν υπήρξατε έφηβοι ερωτευθήκατε για πρώτη φορά. Φανταστείτε πάλι τη σκηνή όπου, στον ίδιο χώρο με εσάς, εμφανίζεται μία ξεχωριστή οντότητα που σας τραβάει αμέσως σαν μαγνήτης: όταν ενστικτωδώς διασταυρωθούν τα βλέμματα σας και κλειδώσουν σ' εκείνη τη θέση, τότε πραγματοποιείται η διαδικασία που οι χρόνοι ενώνονται και το άγριο γίνεται ήμερο -- ένα συνονθύλευμα από πολλά ανάμεικτα συναισθήματα ταυτόχρονα δημιουργεί έναν νοητό ανεμοστρόβιλο που νιώθετε αργά να σας τραβάει προς τα πάνω και να επιμένει. Είναι το περιστατικό που υπάρχει ως "στιγμή" για εσάς, και συχνά το αποκαλείται έρωτας με την πρώτη ματιά, αλλά για εμάς αυτή η στιγμή μας ακολουθεί πλέον πάντα, σε κάθε δευτερόλεπτο της ύπαρξης μας, και δεν είναι άλλη από την ίδια την ψυχή μας.

Φώτο: clydeye @ Flickr

Η παρόλα αυτά τετριμμένη γοητεία του 15μελούς

2009-06-16T12:46:00.000-07:00

Η μικρή αυτή ιστορία αφορά τον Χρήστο, ένα συνεσταλμένο αγόρι, και τις εμμονές του με κάποια άτομα -τρία θα αναφέρουμε εδώ- όσο ήταν στο Λύκειο. Ας ξεκινήσουμε όμως με τον Α.

Ο Α. ήταν από τα ομορφότερα αγόρια του σχολείου: ψηλός, γεροδεμένος με πράσινα μάτια και ανοιχτόχρωμα μαλλιά. Πρόεδρος του 15μελούς Συμβουλίου στο Λύκειο, και ηλικίας μόλις 16, με όλα τα κορίτσια να τρέχουν από πίσω του. Του άρεσε να κάνει φιγούρες με τη μηχανή του -- είχε μάλιστα πάντα "κρατημένη" τη θέση μπροστά στην είσοδο του Λυκείου για την πάρτι του, για να παρκάρει εκεί την κόκκινη Aprilia του. Ήταν συμμαθητής με τον Χρήστο στην Α΄Λυκείου.

Ο Χρήστος με τις φίλες του έβγαιναν νωρίς σε ένα κλαμπ κοντά στο σχολείο που σύχναζαν οι μαθητές, και 12 τα μεσάνυχτα γυρνούσαν σπίτι. Ο Ν. ερχόταν στον κλαμπ μόνος πάντα -κι αυτός με μεγάλη μηχανή- με το δερμάτινό του μπουφάν και τα μακριά μαλλιά του να ανεμίζουν. Με το που έφτανε, άναβε με μια προμελετημένη και μάγκικη κίνηση ένα τσιγάρο, που κρατούσε μονίμως στα χείλη, και χαιρετούσε τους πάντες. Όλοι τον ήξεραν, ήταν η "μούρη" του σχολείου και κάθε μήνα έβγαινε νέα φήμη ότι τα είχε με άλλη. Κι αυτός φυσικά μέλος του 15μελούς.

Ο Γ. -το τρίτο μέλος του 15μελούς που μας ενδιαφέρει- ήταν λίγο πιο μαζεμένος από τους προαναφερθέντες. Μια τάξη πιο πάνω από τον Χρήστο, με διακρίσεις στον στίβο, αθλητικός και πολύ όμορφος, και συν τοις άλλοις πολύ καλός μαθητής. Είχε μόνιμη σχέση με μία Σέβα, μια μαυρομάλλα πανύψηλη καλλονή που έκανε τους άνδρες να τους τρέχουν τα σάλια και τις μαθήτριες να την ζηλεύουν θανάσιμα. Οι δυο τους τραβούσαν όλα τα βλέμματα πάνω τους και ήταν το πρότυπο κάθε 16χρονου μαθητή και μαθήτριας.

Επιστρέφοντας στον Χρήστο -τον ντροπαλό, εσωστρεφή μας χαρακτήρας- να αναφέρουμε ότι ήταν άριστος μαθητής με πολλές ευαισθησίες. Κλεισμένος στον εαυτό του, έκανε παρέα κυρίως με συμμαθήτριές του και το χειρότερο του μάθημα ήταν η γυμναστική, όπου κι εκεί προτιμούσε να παίζει βόλεϊ με τα κορίτσια παρά μπάσκετ ή ποδόσφαιρο. Ωστόσο, οι σχέσεις του με όλους ήταν άριστες. Ο Χρήστος, λοιπόν, είχε μία αδυναμία: ζήλευε και μάλιστα ζήλευε πολύ. Πρότυπα και είδωλα του ο Α., ο Ν., και ο Γ. που αναφέραμε πιο πάνω. Ζήλευε την ομορφιά του Α., την κοινωνικότητα και χάρη του Ν., το σώμα και την αίγλη του Γ.

Δέκα χρόνια αργότερα, στο πρώτο προγραμματισμένο reunion, ο Χρήστος έμαθε ότι ο Α. σκοτώθηκε με τη μηχανή, ενώ ο Ν. είναι φυλακή για εμπόριο ναρκωτικών και θα αποφυλακιστεί σύντομα. Ο Γ., σύμφωνα με μαρτυρίες, παράτησε τον στίβο και άνοιξε δική του επιχείρηση στη Β. Ελλάδα, οικογενειάρχης πλέον, έχει παχύνει αρκετά, τόσο ώστε οι φήμες έλεγαν ότι γι αυτόν τον λόγο δεν παρέστη στο reunion. Ο Χρήστος ωστόσο βλέπει τον εαυτό του σήμερα, αυτά που άργησε να παραδεχθεί, τα λόγια που δεν είπε όταν έπρεπε, τα βλέμματα τα τόσα υποσχόμενα που παρέμειναν ματιές οι οποίες δεν κράτησαν παρά μόνο κλάσματα δευτερολέπτων. Και εξακολουθεί να θέλει να ήταν στην θέση αυτών των αγοριών, των αγοριών του τότε 15μελούς.

Η Ιωάννα-Μαρία

2009-02-19T07:08:00.000-08:00

Όταν η Ιωάννα έμαθε ότι πέρασε σε σχολή στην επαρχία, νόμιζε ότι θα πέσει σε κατάθλιψη. Με τόσο διάβασμα που έριξε ήλπιζε τουλάχιστον να πάει στη συμπρωτεύουσα. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Λυκείου που διάβαζε για τις εξετάσεις, είχε στερηθεί κάθε είδους διασκέδαση. Έβλεπε αργά τη νύχτα, όταν τέλειωνε με τα μαθήματα, το Sex and the City, και ονειρευόταν η ίδια μπαρότσαρκες, απανωτά σφηνάκια, το φλερτ με τους άντρες και –επιτέλους- το σεξ! Άπειρη σε όλα αυτά, και με την ατυχία να περάσει σε σχολή στην επαρχία, ήταν λογικό να νιώθει ηλίθια για τις προσπάθειές της. Σίγουρα η ζωή της έπαιζε ένα ύπουλο παιχνίδι. Ήταν όμορφη αλλά άβγαλτη και σίγουρα κάτι τέτοιο δεν αξίζει σε όμορφους ανθρώπους σκεφτόταν. Γι αυτό και το καλοκαίρι εκείνο μετά τις εξετάσεις ήταν και το χειρότερο της, μες στο κλάμα και τη στεναχώρια.

Όλα άλλαξαν όταν πήγε στην επαρχία. Που για την ακρίβεια επρόκειτο για μεγάλο τουριστικό νησί. Μέσα στον πρώτο κιόλας μήνα άρχισε να βγαίνει για καφέ, τα βράδια για κρασί και μεζέδες. Το κρασί δεν άργησε να γίνει βότκα πορτοκάλι, μετά σκέτη βότκα ή ουίσκι. Έβγαινε κάθε νύχτα, ντυνόταν προκλητικά, αλλά με στυλ παρόλ’ αυτά. Επιτέλους ζούσε όπως της άξιζε. Φίλες δεν είχε πολλές. Ούτε φίλους, πέρα από τον Χάρη, τον gay κολλητό της. Τα αγόρια όμως πήγαιναν κι έρχονταν. «3-4 την εβδομάδα», εξομολογήθηκε στον Χάρη ένα μεσημέρι.

Τόσο της άρεσε η ζωή στο νησί που σπίτι πήγαινε μόνο για 1 βδομάδα τις διακοπές. (Οι γονείς της δεν ήξεραν ότι είχε αρχίσει το κάπνισμα, ούτε ότι έπινε.) Η ζωή γι αυτήν υπήρχε μόνο στο νησί. Και η ζωή ήταν η νύχτα και το αλκοόλ, ήταν οι άντρες και αυτά που τις έκαναν. Τις άρεσε να σκιρτά απ’ την ηδονή μες στη νύχτα και το πρωί να ξυπνά με έναν αδιάφορο άγνωστο δίπλα της.

.....

Στο τέλος του 3ου χρόνου η Ιωάννα είχε πάει με πάνω-κάτω καμιά 400αριά άνδρες, όπως το υπολόγιζε. Μέχρι και τους πρώτους 120 τους έγραφε, απ’ τον ενθουσιασμό της, σ' ένα μπλοκάκι. Μετά βαρέθηκε. Το νησί ήταν μεγάλο, αλλά τα μέρη για να βγεις της νύχτα περιορισμένα, σε σημείο που συχνά βαριόταν να πηγαίνει σε κάποιο μαγαζί μόνο και μόνο για να συνειδητοποιεί ότι έχει πάει με αρκετούς εκεί μέσα. Αφού δεν ήταν μόνιμη κάτοικος δεν την ένοιαζαν οι φήμες και, όπως είπαμε ήδη, φίλες είχε ελάχιστες και στη σχολή πατούσε μόνο όταν ήταν ανάγκη. Ωστόσο, κάποια στιγμή, άρχισε να της γίνεται ιδιαίτερα αισθητή η έλλειψη νέας, φρέσκιας σάρκας.

Η λύση ήρθε μια μέρα αναπάντεχα: ένα ανώνυμο τηλεφώνημα της συστήθηκε ως ο φίλος του Χ (η Ιωάννα δεν ήξερε καν σε ποιον Χ αναφερόταν) και ρώτησε τι ώρα μπορούσε να περάσει απ' το σπίτι της. Μερικές βδομάδες αργότερα και το τηλέφωνο της Ιωάννας πήγαινε από χέρι σε χέρι και η Ιωάννα από κορμί σε κορμί. Οι άγνωστοι μπαινοέβγαιναν πλέον συχνά απ’ το διαμέρισμα. Αναγκάστηκε να μετακομίσει σε πιο ήσυχη και λιγότερη κεντρική γειτονιά. Μερικοί έμπαιναν και στον κόπο ν' αφήσουν λεφτά, άλλοι δεν ρωτούσαν καν.

Το τελευταίο έτος η κατάσταση έφτασε πλέον στο απροχώρητο: η Ιωάννα κυριεύτηκε από κρίσεις αγοραφοβίας και έλλειψη αυτοεκτίμησης – φυσιολογική αντίδραση όπως επιβεβαιώνουν και οι ψυχολόγοι. Σταμάτησε να βγαίνει τις νύχτες. Όλοι της φάνταζαν γνωστές φυσιογνωμίες. Είχε πάει μαζί τους; Μπορεί ο σύζυγος που κάθεται με την οικογένειά του απέναντί της, στην καφετέρια αυτήν τη στιγμή, και την κοιτάει επίμονα, να έχει εισχωρήσει βαθιά μέσα της κάποια νύχτα, κάνοντάς την να κραυγάσει από ηδονή;

.....

Τώρα η Ιωάννα μένει σε μια καλή περιοχή της Αθήνα στα βόρεια προάστια με τον σύζυγο της και τις δυο κόρες της. Δεν χρειάζεται να δουλεύει. Έχει την αγάπη του άνδρα της, ο οποίος με τη σειρά του έχει ένα πολύ καλό εισόδημα σε σημείο που τους επιτρέπει –έπειτα από προτροπή της Ιωάννας- να συνεισφέρουν με κάποιο ποσό σε φιλανθρωπίες κάθε μήνα.

Πολλές φορές τα βράδια όμως, καθώς κοιμάται δίπλα του, αρχίζει να στριφογυρνά στο κρεβάτι και να ιδρώνει. Βλέπει όνειρα όπου αντικείμενα εισβάλουν μέσα της οδηγούμενα από ένα τριχωτό χέρι. Μια νύχτα που ο άνδρας της έλειπε σε άλλη πόλη για δουλειές, βάφτηκε έντονα και βγήκε μόνη της για ποτό… Όμως ο άνδρας της τώρα είναι εδώ και τον αγαπά. Βέβαια, άλλο αγάπη και άλλο ενστικτώδες σεξ με έναν άγνωστο σκέφτεται…

Ένα από αυτά τα βράδια, που με τα μάτια ορθάνοιχτα στο κρεβάτι έμενε να κοιτάει το ταβάνι, ένα βράδυ λοιπόν που άστραφτε χωρίς να μπουμπουνίζει ή να βρέχει –μέσα σε αυτές τις αναλαμπές φωτός- της ήρθε αυτή η επιφώτιση: πως δεν χρειάζεται να περιμένει πια ούτε τη νύχτα, ούτε τα ταξίδια του άνδρα της. Τη μέρα κάθεται μόνη στο σπίτι. Η Αθήνα είναι αχανής και απρόσωπη πόλη. Υπάρχει το ίντερνετ, υπάρχει η ανωνυμία, έχει το αυτοκίνητό της. Ήδη φοράει έγχρωμους φακούς επαφής οπότε να κι ένα άλλο συν. Κι από εδώ και πέρα το Ιωάννα θα γίνεται τη μέρα Μαρία.