e-silgim

Kedinin Derdi

noreply@blogger.com (e silgi) — Fri, 30 Apr 2010 12:25:00 +0000

"Fare" dedi kedi,
Söyle derdimiz ne ki.
Yıllardır peşindeyim.,
Yıllardır savaş içindeyim.
İnan bana ben böyle değilim,
İçimde yufka yürekli biriyim,
Kalbi kırılası aynalar,
Kalbimi kırar her baktıgımda.
Gel senle dost olalım,
Geçmişi unutalım, zamanı durduralım.
Kendimize güzel bir dünya kuralım

"Kedi" dedi fare
İyi güzel söyledin de,
Yaratılıştan gelir kaderimiz.
Benim işim kaçmak senden,
Senin işin koşmak peşimden.
Kalbi kırılası aynalar söylesin sana,
Kurarsak güzel bir dünya,
Senin ne farkın kalır benden,
Benim ne farkım kalır senden.
Bende pek hoş değilim şimdiden,
Lakin ne gelir elden.

"Fare" dedi kedi,
Doğru söyledin şimdi.
Hadi gel el sıkışalım.
Durumdan ders çıkaralım.

"Fare" uzattı elini delikten.
Kedi nazikçe tuttu elinden.
Fare çekmek istedi elini kediden.
Kedi senelerini vermiş uğrunda,
Tutmak için o minik ellerden.
Bırakmadı çekiverdi delikten.

"Fare" dedi kedi,
Kusura bakma.
Lakin sen söyledin yaratılıştandır.
Hayat dediğin bir zaman dilimi.
Seninki bu noktada bitmeli,
Benimki kaldığı yerden devam etmeli.

Yazılardan haberdar olmak istiyorsan GÖZLEMCİ OL yazılar mail adresine gelsin

Düşümde Geceler

noreply@blogger.com (e silgi) — Wed, 28 Apr 2010 09:57:00 +0000

Bir köşede durur kara kedi
Çıkarmış pençelerini tırmalıyor geceyi
Gecenin umrunda değil ki
Tırmalasa bin kara kedi

Yalın ayak geçen kız
Hayat bulur bu gecede
Ayağa düşmüş hayatlar
Saklanır gecenin içinde

Düşümde yanar geceler
Yanan gecenin içinden
El sallar asılacak kelleler
Savurur rüzgar eteğini
Gecenin çirkin gelinliğinin
Asılacak kelleler, çinkin gelinlik
Düşümde hayat bulur
Düşümde kaybolur.

Yazılardan haberdar olmak istiyorsan GÖZLEMCİ OL yazılar mail adresine gelsin

Yerim Seni KPSS

noreply@blogger.com (e silgi) — Thu, 25 Mar 2010 14:29:00 +0000

-Esas Kız: Merhaba bayx ne haber
-Esas Oglan: Ne olsun kpss ye hazırlanıyorum

-Esas Oglan: Kpss nedir biliyor musun

-Esas Kız: Yok bilmiyorum nedir.

Daha düne kadar esas kızımız gibi ne işe yarar kimsenin bilmediği, Türkiye İstatistik Enstitüsünün açıkladığı işsizlik oranına bağlı olarak her geçen gün önem kazanan ÖSS’ den sonra en büyük icattır KPSS.

Üniversiteyi yeni bitirmiş çiçeği burnunda, KPSS’ yi pek takmayan, nasıl olsa özel sektöre kafayı atarım, bu bendeki kafa olduktan sonra diye bir müddet ortalıklarda dolandıktan sonra tanıdıklarında da senin işin tamam ben seni ararım laflarından da bir şey çıkmayınca şu KPSS dedikleri şey neydi birde ona bakalım diye başvurulan son çaredir KPSS.

Adına kitaplar yazılan, bu kitapların yazarlarına tonla para kazandıran, kitapçıları da arada ihya ettikten sonra kitaplar beni açmadı diyerek dershaneleri de aradan çıkaran, sizin anlayacağınız son kullanıcı dışında herkesi ihya eden ekonomi sisteminin adıdır KPSS.

Hayatınızdan en az iki yıl çalan, kazansanız hadi istediğiniz bir gelire ve hayata sahip olamayacağınız, amam bu işsizlik ortamında şükürler olsun ya rabbim bu da olmasaydı ben ne halt yerdim dedirten, insani şükre sevk eden, bir nevi ibadet merkezli sitemin adıdır KPSS

İnsana soğuk terler döktüren böyle şeydi mi varmış. Onca kitap okudum, dershaneler gittim, özel hocalar tuttum, görmedim bu konuyu dedirten, çıktıktan sonra o güzel sınavdan, seneye kaldı yarınlarım ve umutlarım diye akıldan geçirdikten sonra aileye yan yattı çamura battı yalanları uydurtan gençliğin ömür törpüsüdür KPSS

Yazılardan haberdar olmak istiyorsan GÖZLEMCİ OL yazılar mail adresine gelsin

YAŞLANMAK

noreply@blogger.com (e silgi) — Wed, 20 Jan 2010 08:08:00 +0000

Yaşlanmak değildir solmak
Sevgiyle yaşanıyorsa hayat
En taze zamandır yaşlanmak
Çiçeklerin açtığı andır yaşlanmak

İNSAN

noreply@blogger.com (e silgi) — Wed, 20 Jan 2010 07:47:00 +0000

Zamansız zamanlarda yaşamak ister insan,
Zaman dursun, mekan kalsın ister insan,
Bir ömür yetmez, bin ömür ister insan,
Gün gelir, bir gün yaşadım sanır insan

YOLCU VE HAN

noreply@blogger.com (e silgi) — Mon, 13 Jul 2009 11:37:00 +0000

Yolumuz düştü bir hana,
Girdik içeri oturduk.
Dik bakışlı kafalar çevrildi,
Sualimiz var cevap bekler dendi.
Soruldu sualler cevap olduk,
Hak yolundan güller sunduk.
Kimine kılıç oldu açtı yara,
Kiminede çare oldu hastalıgında.
Kimisi bu dedi, saf tuttuk,
Kimisi begenmedi düşman olduk.

Güreş dediler, soyunduk,
Meydan kuruldu, güreş tuttuk.
Sırtlar geldi yere, Hak’tır dedik,
Omuzlardaydık, yere indirildik.
Galip gelmiştik, yenildik!
Hakemin ismi hileymiş,
Biz sonradan ögrendik.

Cevirdik kafamızı umutlu gözlerle,
Safa baktık Saf olmuşlar!
Nede çabuk dağılmışlar.
Ne sorulan sualler kalmış,
Ne verilen cevaplar.

Anladıkki bu han bir muamma,
Sorularda yalan, güreşte yalan.
Batılın dünyasında,
Verilen cevapta yalan,Hak’ta yalan

Seçilebilen Kardeşlik: Arkadaşlık

noreply@blogger.com (e silgi) — Mon, 29 Jun 2009 07:56:00 +0000

Arkadaşlık.. Günümüzde anlamını yitiren bir çok kelime gibi parlaklığını yitirmiş, sıradanlaşmış..
Oysa hayatımızda yatsınamayacak kadar önemli yeri olan ne hoş, ne tatlı, ne vazgeçilmez bir mutlu olma hali..
Çocukken Şeker Kız Candy'nin Antoniosu'nun attan düşüp ölmesinin verdiği üzüntüyü paylaşabildiğiniz, daha sonra Candy ile Terry'nin arasını bozan Elisa'nın dedikodusunu yapabildiğiniz, aynı pembe dizileri izleyip üzerinde sıkılmadan saatlerce konuşabildiğiniz, ve yaş ilerledikçe hiç kimseyle paylaşamayacağınız hatta bazen kendinize bile itiraf edemediğiniz şeyleri düşünmeden, hesapsızca ve çekinmeden söyleyebileceğiniz, beraber gülüp eğlendiğiniz, beraber ağlayıp üzüldüğünüz, beraber BÜYÜDÜĞÜNÜZ.. YAREN'ler..

Şimdilerde Türk Dil Kurumu "chat"in Türkçe karşılığını "yarenlik" olarak seçse de, bir başkadır yarenlik yarenlerle.. Can dostunuz, sırdaşınız, dert ortağınız, eksik yanlarınızı tamamlayanlarınız olurlar zamanla.. Şems ile Rumi, Fatih Sultan Mehmet ile Akşemseddin misali… Ne kadar çok biriktirirseniz onlardan, hayatınız da bir o kadar yaşanılası, mutluluk dolu ve en önemlisi sevgi dolu olur.. Hiç bir sevgiyle kıyas kabul etmez arkadaş sevgisi, her sevginin yeri ayrı olduğu gibi.. Ve öyle güzeldir ki sevginin bu hali, var olduğu sürece tüm hayatınızı kaplar ve yollarınız daima sevgiye çıkar..

Bu güne kadar beni seçen tüm kardeşlerime şükranlarımla..

Hepinizi çok seviyorummmmmmmm :))

Doğa Ve İnsan Manzaraları

noreply@blogger.com (e silgi) — Mon, 22 Jun 2009 13:18:00 +0000

Bu günlerde oturduğum mekan bir türkü aklımdan çıkmıyor. Yazın gelmesi, etrafın yeşil olması, kuşların cıvıltısı, birazda taze baba oluşumuz beni bu düşünceye itti sanırım. Cennetten bir köşe, yeşil ile mavinin buluştuğu, çiçeklerin kuşlar ile dans ettiği, kedi ile köpeğin kolkola gezdiği, güvenlik içinde rahatça yaşayabileceğiniz, işte bu diyebileceğiniz bir yer. Öyle böyle değ il sizin anlayacağınız. İşin aslı öyle böyle değil arkadaşlar. Balkona çıkıp etrafa baktıkça delleniyorum. Önüm arkam sağım solum betondan geçilmiyor. Öylece kalıyorsun orta yerde. O devasa ağaçları balkondan gördükçe çalımı bunlar ya diyesim geliyor. Yeşillikler içinde kaybolalım derken yeşillik içimizde kayboldu. Ortalık yeşersin diye laleler diktik belediyemizin katkılarıyla hem de masraftan kaçmadık taa Amerika’dan bu işin uzmanıyım diyen bir arkadaşı getirttik laleleri diksin diye. Sabırsızlıkla bekledik lalelerin açacağı günü. Ne oldu peki o bile yaşadığı balkondan etrafa baktıkça hayata küstü, en güzel lale yarışmasına bile girmek istemedi, isyan etti açmadı. Bende o güzelim laleleri, söktüm saksıdan daha fazla eziyet etmeyim diye. Yerlerine domates, biber ektim. Yanlış anlamayın, yeşillik olsun diye. Onlarda boya verdiler. Bir ara saksıda ağaç yetiştiriyorum sandım. Onlarda isyan etti galiba derken son anda kurtardık durumu. Geçen gün bir iki çiçek açtığını görünce rahatladım. İçimde bir umut yeşerdi.

Komşuluk ilişkil erine de diyecek yok. Ev boş kalmıyor. Biri gidiyor biri geliyor demek isterdim ama durum biraz farklı. Bir örneğini hemen aktarayım sizlere. Adam eve nakliye aracı dayıyor. Komşusu “ gidiyor musun komşu dur yardım edeyim” diyor el atıyor. Bir çırpıda taşınma işi bitiyor. Birkaç gün sonra kapıda öylece duran birisini görünce “hemşerim onlar taşındı sen kime baktın hele” deyince “ne taşınması lan evi soymuşlar” diye adam kopuyor. Kapı komşusunun taşındığını sanıp el atan o yardımsever adam gerçek komşusunun haykırışıyla usulca kapıyı örtüyor. İşte komşuluk ilişkilerimizde böyle ne yaparsınız. Güvenlik nerde diyebilirsiniz. Girenin çıkanın belli olmadığı bir yerde güvenlik ne yapsın.

İşte size topluca konduğumuz bir mekandan doğa ve insan manzaraları isteyen buyursun gelsin . Cennetten bir köşe, yeşillikler içinde her şeyi var bir sen eksiksin.

Bir Hayat Hikayesi: Onur 3

noreply@blogger.com (e silgi) — Thu, 18 Jun 2009 06:42:00 +0000

Çok alıştığı yurdun vicdansız eller ( şimdi hepsi ergenekondan içerde) tarafından kapatılmasıyla çaresizlik içinde yeni yurt arayışına giren Onur, en sonunda İlim Yayma Cemiyeti’nin Hicret yurduna karar vermiştir. 8 kişilik odalarda bir sene boyunca (arada kankasının evinde patates kızartması yemek dışında(ne güzeldi o kızartmalar(leğen içinde(şimdi o tat gelmiyor)))) rutin bir hayat yaşayan Onur, kabus olan hazırlık sınıfını tamamlamış ve asıl fakültesi olan Karaman İİBF' ye (şimdi Karamanoğlu Mehmet Universitesi oldu) başlamıştır. Karamanda Gül pansiyon adı altında MGV’ nin bir yurdu olması ve kankasının yanında olması, kalma yeri bulma konusunda fazla sıkıntı çekmemesini sağlamıştır. Yurdun önünden hiç bir vasıtanın geçmemesini ve yaklaşık 4 km uzaklıkta olan okula, yürüyerek gitmesini umursamayan, fakat kankasının okuduğu bölümün (işletme) etkisinde kalarak hergün o 4 km'lik yolda yeni ürün çıkarma, yenilik getirme fikirleri " niye uçan kaykay yapılmamış", "Aslında zaman makinesi yapılabilir ha", üstüne üstlük bu önerileri küçümsendiği zaman "Adamım çıkarın at gözlüklerinizi, biraz girişken olun" gibi ciddi tepkiler, onurun ÖSS sınavına bir kez daha hazırlanma fikirini iyice kuvvetledirmiştir.

Bu olayların dışında gerçekten kardeşleri kadar sevdiği 4 oda arkadaşıyla hayatının en güzel günlerini geçirmeye başlamıştır. Bulduğu bir kaç bursla ekonomik özerkliğini sağlayan Onur, Oda arkadaşlarıyla beraber her hafta pazara gidip çeşitli meyveler, gofretler, çikolatalar almaya, her akşam baklava , şekerpare, vezirparmağı, sütlü nuriye, sarma gibi öğrenci için lüks olan tatlılar tüketmeye başlamıştır. Bir akşam yine tatlı almak için dışarı çıkan Onur, ıssız olan yolda birkaç serseriyle karşılaşmış ama hiç bir tacize maruz kalmadan "nur yüzlü insana kim ne yapar" diye düşünerek yoluna devam etmiştir. Bursların verdiği ekonomik özgürlüğü herkesin dikkatini çeken çok güzel, fosforlu çizgili bir mont alarak ayın ilk haftasında bitiren Onur, son parasıyla tiryakisi olduğu baklavayı almış, hatta battı balık yan gider hesabı yaparak baklavanın yanına iki buçuk litrelik Fanta almıştır. Gelirken karşılaştığı serserilerin yanından tekrar geçerken baştaki gibi şanslı olamamış, sözlü saldırılara maruz kalmıştır. Sözlü saldırıların sonunun fiziki tacize varacağını anlayan Onur, küçüklüğünden beri Yaratan' ın ona verdiği en büyük yetenek olarak gördüğü oyunculuk yeteneğini kullanmaya karar vermiş, bir anda elindeki poşetleri, serserilere doğru fırlatmış ve yüksek, sinirli bir sesle " çıkarın lan kimlikleri" diye bağırmıştır. Serserilerin gülmeye başlaması Onur’ u yıldırmamış, belki de hayatında ilk defa dikdörtgen şeklideki öğrenci kimliğini avucuna sıkıştırarak " ÇIKARIN LAAAAN" diye uyarısını tekrarlamış, hatta serserilerin sessizliğinden ve montunun fosforlu oluşundan cesaret alıp hepsine birer tane tokat yapıştırmıştır. " Bi daha sizi buralarda görmicem" cümlesiyle raconunu koymuş, ve kendini kaptırdığı polislik oyununu, fırlattığı malzemeleri toplayıp yurda dönmesiyle bitirmiştir. Odaya girer girmez arkadaşlarına heyecanla olayı anlatan Onur, arkadaşlarını bir türlü böyle bir olaya inandıramamıştır. Ertesi gün oda arkadaşının Onur’ un fosforlu montunu alarak Tesbih namazına gitmesi ve döndüğünde dayak yemiş olması, üstelik bu dayağı "sen nasıl bizim kardeşe tokat atarsın" diye yemesi, yurt arkadaşlarının olay inanmalarını sağlamış fakat Onur’ un fosforlu montunu uzun bir süre giyememesine neden olmuştur.

Karaman’ dan ------- Bursa’ ya çok yakın bir zamanda, anlayacağınız macera devam

İSTANBUL TRAFİĞİNİ SEVİYORUM!

noreply@blogger.com (e silgi) — Wed, 17 Jun 2009 08:57:00 +0000

Evet, yanlış duymadınız. İstanbul trafiğini seviyorum. Peki herkesin nefret ettiği bir şey nasıl sevilir merak ediyorsunuzdur sanırım. Bunun birçok nedeni var. İşte size sevme nedenlerimden bazıları.

Yeni arkadaşlıklar kurma, değişik topluluklara katılma adına İstanbul trafiği birebir. Nasıl diyebilirsiniz. Size bir örnek vereyim. Efendim trafik felç, yanınızda tanımadığınız ama nedense kanınınızın kaynadığı birisi, nerden lafa başlayacağınızı da bilmiyorsunuz. İşte size İstanbul trafiğinin yardımı. Tanışmak istediğiniz şahsa hafifçe döndükten bir iki dakika sonra “bu ne biçim trafik ya, burası da hep böyle, devamlı tıkanıyor, nedir bu çilemiz di mi ama” dedikten sonra karşı taraftın di! Demesini bekleyin. Cevap gelirse devam trafiğe saldırmaya. Mutlaka o konuda söylenecek birçok lafı vardır. Ayrılmadan önce telefonunu alın ki arkadaşlığınız devam etsin di mi ama.

Başka bir boyut İstanbul trafiğinin istihdama ve nüfus planlamasına da katkısı olduğu bilim adamları tarafından ispatlanmış bir olgu. Şöyle ki; trafik yine felç, hava çekilecek gibi değil. Sanki saçtan yapılmış bir tenekenin içine doldurmuşlar bir dünya insanı. Ortalarda bir yerde orta yaş üzeri birisi (Gençte olabilir. Tamamiyle bünyeye bağlı) yere yığılıveriyor. Vatandaşın kalbi atak yapmış, sermiş yere vatandaşı. Hastaneye atalım desen nasıl gideceksin, ambulans çağırsan nasıl gelecek. Tabi adam Cennetlik. Ne oldu bu durumda. Vatandaş çalışıyorsa bir gence yerini bırakarak istihdam sağladı. Ayrıca nüfus planlamasına da ufak bir katkıda bulundu.

Öbür dünyaya yatırım yapma noktasında da İstanbul trafiği bizlere yardımcı oluyor. O da şöyle oluyor. Trafik yine felç bir yer bulmuşsunuz bir saattir oturuyorsunuz. Başucunuzda “kalkta birazda ben oturayım” diye imalı imalı bakan bir çift göz var. Bu durumda “ben yeterince dinlendim birazda siz dinlenin buyurun böyle oturun” diye yer verdin ya işte sevapların en büyüğü. Gülümsemek bile sadaka sayıldığına göre siz düşünün kazandığınız sevabı.

Alın size son bir mesela; sabır, nefis terbiyesi gibi konularda da İstanbul trafiği birebir. Eğer otobüsü bir türlü dolduramayan ve her fırsatta “orda boş yer var ilerleyelim” diye size bağıran muavine sesinizi çıkarmıyorsanız. Önünüzde duran vatandaşın koltuk altı burnunuzun direğini kırdıysa ve siz buna içerlemiyorsanız. Birisi ayağınızın üzerinde yolculuk ediyor ve siz “hele bi uzak dur hemşerim” demiyorsanız. İçerde sıcaktan kavrulurken beterin beteri var diyorsanız, sabır taşını sağlam tutmuş, Budist rahiplerin bir ömür boyunca çıkmaya çalıştığı o nirvananın zirvesine siz bir yolculukla çıkmayı başarmışsınızdır.

Aklına başka şeyler gelen varsa buyursun yorum köşesine

YÜZSÜZE YÜZ GEREK

noreply@blogger.com (e silgi) — Fri, 12 Jun 2009 07:11:00 +0000

Servisteki son koltuğun vermiş olduğu hazzı yaşarken, başımı camın kenarına yaslamış, hemen önümde duran camın aralığını fırsat bilen rüzgarın, önce perdelere, sonra suratıma çarpan o hoş esintisi altında, güneşin de vermiş olduğu bir uyuşuklukla yoldan gecen arabaları izlerken, anımsadığım fakat bir türlü hatırlayamadığım bir ses “nereye” diye fısıldadığında “hiçbir yere” diye kelimeler dökülüverdi dudaklarımdan. Aynı ses alaylı bir tavırla “hiçbir yere ha” diye ikinci bir kez fısıldadığında yayıldığım koltuktan toparlamak zorunda kaldım kendimi. “Evet hiçbir yere” ikinci kez döküldü dudaklarımdan. Öyle ya seneler geçti ve de geçiyordu, hayat tüm hızıyla devam ederken biz olduğumuz yerden pek bir yere ayrılmadık. Hayatta hem hareket alanımız dardı hem de paslaşma alanımız. Yani sizin anlayacağınız hayat bize pek fırsat vermedi. Verdiysede sayısı bir elin parmaklarını geçmiyordu. Onları da biz değerlendiremedik. Hep bir yanımızdan çektiler boyundan büyük işler bunlar diye. Hayata “dur abi vurma artık” demek geldi içimden lakin gururum önüme geçti, ayak diredi, kolumdan çekti “pes mi edeceğiz şimdi” dediğinde çoktan gururuma yenildiğimin farkındaydım. Hayat denizinde savrulan bir tekne misali kendime sığınacak bir liman aramak için etrafıma bakınırken her yerde O’nu gördüğümün bilincindeydim. Fakat nasıl sığınırdım O limana bilmiyordum. Kaç söz verilmiş, tutulmamıştı. Kaç tövbe bozulmuştu. Kilometre hesabına döksen dünyayı kaç defa tur atar bilmeyi geçtim kestiremiyordum bile. Sığınmak istiyordum O limana ama yüzde kalmamıştı karşısına çıkacak. Anlayacağınız yüzsüze yüz gerekliydi onun önünde diz çöküp “affet beni sana geldim Allah’ım” demeye.

HİÇLİK

noreply@blogger.com (e silgi) — Tue, 09 Jun 2009 07:12:00 +0000

Bir varmış, bir yokmuş.

Biri varmış, kaybolmuş,

Biri toprak olmuş,

Bir zaman sonra unutulmuş.

Bir varmış, bir yokmuş.

Bir arz varmış, durmuş.

Bir sessizlik olmuş.

Biri sessizliği bozmuş.

Bir bir yıldızlar yokolmuş.

Bir anda kıyamet kopmuş.

Bir noktadan varolunmuş.

Bir noktandan kaybolunmuş.

Biri hiçlik koymuş.

Bir noktanın içine.

Çocuk Kalsaydım!

noreply@blogger.com (e silgi) — Wed, 03 Jun 2009 13:21:00 +0000

Hep ne zaman büyüyeceğiz de bizi de adam yerine koyacaklar dediğimiz o çocukluğum geliyor aklıma yersiz ve zamansız bir zamanda. Delleniyorum kendi kendime. İçimde bir ses “işin mi yoktu çocuk kalsaydın ya” diyor. Ne oldu? Adam oldun da adam yerine koydular da seni ne oldu? “Hangi taşı yerinden oynattın” diye bazen düşünmeden edemiyorum. Oysa çocukken dünya bana vız gelirdi. Bir gün örümcek adam olurdum kötü adamları yakalardım. Bir gün Kaptan Swing olurdum, Gamlı Baykuş ile maceradan maceraya dalardık, olmadı mı bir gün Tsubasa olurdum gollerin en güzelini, en havalısını ben sıralardım rakip kalelere.

Ben yeşili de bilirdim çocukken, mavinin en alasını da. Gece gökyüzüne kafamı çevirdiğimde, yıldızların ne kadar çok olduğunu, gökyüzünün ne kadar berrak olduğunu hatırlıyorum. Oysa şimdi gökyüzüne daha yakınım (12. katta oturuyor da) ama ne o mavilik var havada ne de yıldızlar. Evinin önünde “evde kimse yok dışarıda kaldım” diye ağlayan o çocuğu evine bir anne şefkati ile alan komşuda yok artık.

Elinde domates ekmek, sokakta koşan o ben geliyorum aklıma, arkadaşlar maça başlayacaklar ya geç kalmayayım. Bahçeler geliyor aklıma; erik, armut, dut, elma ağaçlarıyla dolu bahçeler. “Hele sahibi içeri girse de ağaçlara dalsak” diye pusuya yatan o yaramaz çocuk geliyor aklıma. Ramazan akşamları evlerden yükselen “hadi oğlum gelsene top patlayacak birazdan” sesleri çınlıyor kulaklarımda. Bir de haylazlıktan kendimizi alamadığımız "Teravih Namazları" geliyor gözümün önüne.

Vay beee ne güzel yıllarmış. Şimdi her şey bayağı her şey banal geliyor bana. Babamla beraber yaptığımız uçmayan uçurtmamı, annemin arkamdan salladığı terliği, ütülünce yüreğimin cızz dediği misketlerimi ve gazoz kapaklarımı, soğuktan ellerimin yarıldığı o kış günlerinde vazgeçemediğim “hem ağlarım acısından ellerimin, hem de binerim kızağıma” diye yaktırmadığım kızağımı, öğretmenimin ödevini yapmadın diye ellerime vurduğu cetveli özledim. Bu arada mazoşist falan değilim haberiniz olsun.

Geçti zaman ve de geçmekte, bizim çocukluk yıllarımız bitti. Şimdi bizim çocuklarımızın çocukluk yılları başlıyor. Ama ben biliyorum ki hiçbir zaman gökyüzünün en güzel mavisini, en güzel yıldızlarıyla göremeyecekler. Futbolu hep yolda oynayacaklar. Hızlarını, hızlı bir araba kesecek. Saklambacı bir sandviç cinsi, uçurtmayı yabancı cisim (ufo), yakar topu karanlık çağda kullanılan bir işkence aleti sanacaklar diye korkuyorum. Abartmış olabilirim ama internet oyunlarının bu kadar hızlı yayıldığı ve çocukların bu oyunların başından kalkmadığını gördükçe pekte abarttığımı sanmıyorum.

Çocukluğumu özledim ve özletmeliyim çocuğuma çocukluğunu. Ama nasıl?

DİGER YAZILAR:

Bir Hayat Hikayesi: Onur 2
Velev ki Unuttun!
Bir Hayat Hikayesi: Onur
İstanbul Büyükşehirden Bir Kampanya
Karıştık Ne Varsa
Türkiye Ve Eurovision

Bir Hayat Hikayesi: Onur 2

noreply@blogger.com (e silgi) — Mon, 01 Jun 2009 07:16:00 +0000

Evet arkadaşlar Onur' un macerası kaldığı yerden devam ediyor. Birinci bölümü kaçıranlar Burayı tıklayarak kaçırdıkları bölümü okuyabilirler.

Ailesinin sevinç tablosunu bozmak istemeyen Onur, gönülsüzde olsa içinde okuyacağı şehri görmek, yeni okuluna kaydolmak ve kendine kalacak yer ayarlamak için Karaman’ın yolunu tutmuştur. Ailesinin verdiği birkaç tanıdık ismi ve babasından aldığı cep harçlığı dışında hiç birşeyi olmayan Onur ( saf, temiz Anadolu Çocuğu) Karaman’a iner inmez minibüse binmiş ve kampüs yolunu tutmuştur. Yolda gördüğü ve yaklaşık ikiyüzelli metre civarında olan şehir merkezi Onur’un eğitim aşkını söndürememiş ama şehrin beş kilometre dışında olan ve eski lise binasından bile daha küçük olan fakülte, Onur’ a "yuh artık ya" dedirtmiştir. İçerde yaşayacağı şoktan habersiz belgelerini tek bir dosyada toplamaya çalışan Onur, bir yandan da okul hademeleriyle muhabbet kurmaya ortama ayak uydurmaya çalışmıştır. Dekanın odasına belgelerini vermek için girdiğinde "hoşgeldin yavrucuğum" gibi sıcak bir sesle karşılanmış, ama sonrasında gelen " sen yeni öğrencisin, bir sene Konya’ da ingilizce hazırlık okuman gerekiyor, Konya’ ya git orda bir sene oku sonra gel" cümlesiyle yıkılmıştır. Gecikmemek için hemen terminale dönüp Konya’ nın yolunu tutmuştur. Yolculuk boyunca ne yapacağını, nerde kalacağını düşünen ama daha sonrasında Konya’ nın o büyük terminaline inince içi biraz olsun ferahlayan Anadolu Çocuğu, kayıt işlemlerini yetiştirmiş ve artık resmen Selçuk Üniversitesi öğrencisi olmuştur. Bir günlük yoğun koşturmacanın ardından kalacak yer sorunuyla karşılaşan yiğido, Milli gençlik Vakfı ve İlim Yayma Cemiyetinin yurtlarına bakmış daha pahalı olmasına rağmen Milli Gençlik Vakfının yurdunda karar kılmıştır. Onur kalacak yer sorununu da hallettikten sonra okula müthiş bir şevk ve heyecanla başlamıştır. Okulda ilk hatasını kantindeTürk Bayrağı altındaki bir masaya oturarak yapan temiz çocuk, Ülkücüler tarafından başka bir masaya oturması için zorlanılmış ( hırpalanmış ) oturduğu diğer masadaki çocuğun da ülkücü olduğunu tahmin edemeyip, çocuğa " bunların hepsi tırsak aslında, grup halindeyken artistler, tek tek yakala bunları hepsi kedi yavrusu hacım, ciğerlerini bilirim serseri faşistlerin" diyerek ikinci hatasını yapmıştır. Okulun başında yaşadığı bu talihsiz olay, Ülkücülerle yıldızının bir türlü barışmamasına buna karşılık MGV’ ye sıkı sıkıya bağlanmasına neden olmuştur. Hayatında hiç bir zaman insanları görünüşüyle yargılamayan Onur, okul koridorlarında teneffüslerde adeta nöbet tutan bir çocuğa kafayı takmış, o çocuğu her görüşünde arkadaşlarına " bu çocuğu sabaha kadar dövsem içim rahatlamaz" gibi önyargılı sözler söylemiştir. Onur, bir sabah uyandığında boş olan yandaki ranzanın dolu olduğunu görmüş, dört kişilik odada üç kişi kalmanın rahatlığı sona ereceği için üzülmüştür. Yeni gelen çocuğun koridordaki çocuk olduğunu farketmesi fazla uzun sürmemiş, zaten bu yüzden canı çok sıkılan Onur'un, arkadaşlarının yapmış olduğu " al sabaha kadar yanında şimdi, döver misin sever misin hahahahahah" esprilerle ilk depresyonuna girmiştir. Kendini çok yalnız hisseden yağız delikanlı, yeni oda arkadaşının verdiği destekle kısa sürede toparlanmış, on gün önce görmeye bile tahammül edemediği insanla can ciğer dost olmuştu. Kısa zamanda çok güzel bir arkadaş ortamı oluşturan ve hayatından zevk almaya başlayan Onur, yurt müdürünün gecenin üçünde ağlayarak vakfın yurtlarının kapatıldığını açıklamasıyla sıkıntılı günlere geri dönmüştür. Ailesine yaptığı ısrarlara rağmen bir türlü eve çıkma izni alamamış ve arkadaşlarından ayrılmak zorunda kalmıştır.

Onur yeni gideceği yurtta nelerle karşılaşacak, Onur’ un siyasi görüşü nasıl değişecek, hayat felsefesi ve yaşam tarzı ne yönde etkilenecek..............................haftaya:)

DİGER YAZILAR:

Velev ki Unuttun!
Bir Hayat Hikayesi: Onur
İstanbul Büyükşehirden Bir Kampanya
Karıştık Ne Varsa
Türkiye Ve Eurovision

VELEV Kİ UNUTTUN!

noreply@blogger.com (e silgi) — Thu, 28 May 2009 06:30:00 +0000

VELEV Kİ UNUTTUN!

YOLDA GÖRDÜGÜN O TAŞLAR,

SOKAKTA AGLAYAN O ÇOCUK,

KIRIK BİR OYUNCAK,

YA DA DİLİNDEKİ O ÖZGÜRLÜK ŞARKISI,

ELİNDEKİ BİR DİLİM EKMEK,

BİR ZEYTİN TANESİ,

YA DA BİR ZEYTİN DALI,

SİMİT VERDİGİN MARTILAR,

ŞİİR YAZDIGIN O KALEM,

YANINDAN GEÇTİGİN O YÜKSEK DUVAR,

O ÇOK BEĞENDİĞİN AYAKKABI,

HİÇBİRİ Mİ HATIRLATMADI BENİ SANA.

HEPTEN Mİ UNUTTUN BENİ.

BİR ZAMANLAR KARDEŞ DİYE SARILIRDIN BANA,

ŞİMDİ EL GİBİ BAKIYORSUN YA,

ANLAMADIM! AKLIM ALMADI.

VELEV Kİ UNUTTUN!

HİÇ Mİ GİRMEDİM RÜYALARINA.

ACILARDA MI HATIRLATMADI BENİ SANA.

BİR TAŞ, BİR ÇOCUK GÖRDÜGÜNDE SOKAKLARDA,

BİR YANIDA MI SIZLAMADI O KOCA YÜREGİNİN.

VELEV Kİ UNUTTUN!

HEPTEN Mİ UNUTTUN SEVGİLİ KARDEŞİM?

Bir Hayat Hikayesi: Onur

noreply@blogger.com (e silgi) — Wed, 27 May 2009 06:46:00 +0000

Yıl 2001, baba okul bahçesinde sabırla beklerken, Onur ÖSS sınavında o zamana kadar hiç dökmediği kadar ter döküyor. O zamana kadar hiç yönlendirilmemiş, ne yapacağını bilmeyen, sadece akrabaları "aaaa bak onur da kazanmış üniversiteyi " desin diye sınava giren, saf, temiz, küfür veya herhangi bir edebsiz söz bilmeyen, körpecik bir Anadolu çocuğu. Babası da oğlunun kazanacağından emin, dersaneye göndermiş ya hani. Sınavın ilk iki saati geçmiş, yapılabilecek sorular yapılmış, artık sonun başlangıcını beklemeye, babaya çıkınca nasıl bir yalan söyleneceği düşünülmeye başlanmıştır. Ve sonunda iki sahte gözyaşı ve çişim geldi, dalaklarım şişti, oraya odaklandım soruları yapamadım gibi absürd bir çözüm bulunmuştur. Tabi bu çözüm, sınav çıkışında babanın heyecanla bakan gözlerini söndürmemek için sadece düşüncede kalmış, en azından bir otuz gün daha kazanmak için, babaya " Boğaziçi olmasa da İTÜ’ye gideriz" yalanı söylenmiş, otuz gün sonrası içinde "cevapları kaydırmışım kahretsin ya, ühü ühü" planı hazırlanmıştır. Bu otuz gün içinde de "gelecek sene kesin Boğaziçi’yi kazanırım neyse eğlenmeme bakayım" gibi kendini avutmalar yapılmış ve babaya söylenen yalanın aynısı "nasıl geçti?" diye soran herkese söylenmeye başlanmıştır. Sonuçların açıklandığı o büyük gün öncesi, oyunu güzel oynayamamaktan korkan Onur bir gıdım bile uyku uyuyamamıştır. Sonuç açıklanmış, Onur 4 yıllık okul barajını geçmiş ve okuldan gelen güzel bir puanla 4 yıllık üniversite seçme şansını elde etmiştir. Bu şaşırtıcı sonuçla beraber bütün planlar altüst olmuş, Onur ailesinin de zoruyla 18 tercih yapmış ve bunlardan 17 si sınıf öğretmenliği 18. tercih olarak ta ne olduğunu bile bilmediği İKTİSAT bölümü olmuştur. Bir an bile ayrı düşmekten korktuğu o büyülü şehirde kalabilsin diye bilerek puanının üstündeki bölümleri seçmiştir ki kazanamasın. Ve sıcak bir temmuz günü, babasının heyecanla " sonuçlar açıklanmış koşşşş" demesiyle irkilen Onur, dua ede ede internet kafenin yolunu tutmuş, bilgisayar ekranında sonucu görünce 10 dakika hiç kıpırdamadan ekrana bakakalmıştır. " KAZANDI, SELÇUK ÜNİVERSİTESİ KARAMAN İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLER FAKÜLTESİ İKTİSAT BÖLÜMÜ, YURTKUR 11. YEDEK". Öyle bir okulu seçtiğini bile hatırlamayan Onur, camiye koşmuş, 4 rekat Nafile Namaz kılmış, babasının onu göndermemesi için dua etmiştir. Eve elinde sonuç çıktısıyla dönen Onur, sadece 4 yıllık bir üniversite kazanmayı bile kar sayan ailesi tarafından bayram havasıyla karşılanmış, göklere çıkartılmış, biranda ailenin kahramanı ilan edilmiştir. Böyle bir ortamda bir saat önce camide Allah’a söylediklerini, ailesine söyleyememiştir.

Evet bu yazımızın birinci kısmıydı, haftaya onur karamana nasıl gidecek, nelerle karşılaşacak, nerde kalacak, hayatını değiştiren insanlar kimler........

İstanbul Büyükşehirden Bir Kampanya

noreply@blogger.com (e silgi) — Tue, 26 May 2009 07:28:00 +0000

İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve sivil toplum örgütleri, trafik sorunlarına dikkat çekmek amacıyla kolları sıvamışlar ve bir kampanya düzenlemişler. Kampanya kapsamında bu ay Caddebostan barlar sokağını trafige kapatmışlar. Yerlere kağıtlar serilerek resimler yapılmış, oyunlar oynanmış, piknikler yapılmış vs. Sokakta tam bir şenlik yaşanmış sizin anlayacağınız. Daha bir sürüde etkinlik yapmışlar. Helal olsun.

Peki kampanyamızın adı ne. Efendim kampanyanın adı “Ayda Bir Gün Sokaklar Bizim”. Adından da anlaşılacağı üzere ayda bir bu etkinlik yapılacak ve ayda bir, bir sokak trafıge kapatılacak. Amaç insanları toplu taşıma araçları hakkında daha fazla bilgi sahibi yapmak, İstanbul’da trafik ve park etme sorunları hakkında bilgi vermek, trafik kurallarının önemi ve trafik kurallarına uyulması gibi birçok konuda halkı bilinçlendirmişler. Bu bağlamda birçok yazılı ve görsel metaryaller dağıtılmış. Bu kampanyada, İstanbul Büyükşehir Belediyesi ve birçok dernek, vakıf ve bazı özel kuruluşlar yer almış.

Ne diyelim, hayırlı olsun devlete ve millete, inşallah en kısa zamanda çalışmalarının semerelerini alırlar. Ve inşallah en kısa zamanda bizim sokağa da uğrarlar.

Karıştık Ne Varsa

noreply@blogger.com (e silgi) — Mon, 25 May 2009 08:28:00 +0000

Karma karışık yaşadığımız şu dünyada karışma üzerine bir deneme yazayım dedim iyi mi ettim, kötü mü ettim siz karar vereceksiniz.

Efendim karışmanın tarihi dedeme dayanır. Nasıl yani dediğinizi duyar gibi oldum. Ya da bana öyle geldi. Devam okumaya, nasıl olduğunu göreceğiz hep birlikte.

Eskiden kimse kimsenin işine karışmazdı. Herkes bildiği konuda az ve öz konuşurdu. Zamanla herkes herkesin işine karışır oldu. Karışmanın tarihi pek eski olmuyor aslında. Dedem ile başlıyor karmakarışık işler. Peki nasıl oluyor da dedem ile başlıyor bu işler. Anlatayım efendim. Dedem çayını kırtlama ile içerdi. Kırtlamanın ne demek olduğunu bilmeyenler için ufak bir açıklama yapayım. Kırtlama dediğimiz olay, şekeri çayın içine atmayıp, ayrı almaktan ibarettir. Şöyle oluyor kendileri, küp şekeri (kırtlama şekerleri biraz daha iri ve ince taneli olur. Erzurum’lular daha iyi bilir.) ağzımıza alıp bir kenara saklarız.Arkasından çayı hüpletiriz. Çay ağzımızda, yolunda ilerlerken şeker ile karşılaşır ve bir baş hareketiyle selam vererek yanından geçer gider. Hepsi budur. Ne çay ne de şeker birbirlerine karışmazlar. Hem çayın tadını, hem şekerin tadını ayrı ayrı alırsın. İşte dedemin kırtlama ile içtiği çaylar döneminde dedem kimsenin işine karışmaz, bildiği işi yapardı. O dönemlerde ayrıca veli öğretmenin işine, hasta doktorun işine karışmazdı. Veli gelir “hocam eti senin kemiği benim, adam olsun yeter” derdi. Hasta hastalığını bilir “ siz bilirsiniz doktor bey bi çare” derdi. Ne zaman dedem eski köye yeni adet getirip “aha buda toz şeker, bundan böyle çayla şekeri karıştıracaz öyle içecez” dedi ortalık o zaman karıştı işte. Dedem doktora “ aman doktor yanlış biliyor olmayasın bak böyle olmalı galiba” öğretmene “muallim bey bu dersler çok fazla değil mi yauu” siyasetçilere “ bunlarda adam olacaklar da ülke yönetecekler, ben bunların yerinde olacam …”diye karıştı önüne gelenin işine. Peki ne oldu dersiniz. Söyleyeyim, çiftçiliği unuttu dedem. Onunda işine başkaları karıştı. Şimdi yediğimiz hormonlu sebze ve meyveler çıktı piyasaya.
Ne oldu peki her şey karıştı birbirine. Her konuda bilgi sahibi olduk ama yarım yamalak. Bir şeyi tam bilmektense, her konuda yalan yanlış bir dünya bilgi sahibiyiz. Birde utanmadan, sıkılmadan hatta araştırmadan “ sen yanlış biliyorsun” diye veryansın ediyoruz, karşımızdaki bir şey söylediğinde. Bana göre bilgi kirliliği getirdi bu durum. Sizlere göre durum nasıldır yorumlarda göreceğiz inşallah.
Alın bende karıştım edebiyata şiire sanata. Eeee ne de olsa dedeme çekmişim. Allah sonumuzu hayreylesin. “Amin”

Bir e-silgim sözü “karışma işime karışırım işine”

Türkiye Ve Eurovision

noreply@blogger.com (e silgi) — Thu, 21 May 2009 11:57:00 +0000

Merhaba arkadaşlar, bu yeni fikir- edebiyat sitemizin ilk yazısını ben yazayım dedim. İlk Konumuzu da kıyafetiyle epey eleştiri alan Türkiye’nin gururu Hadise bacımıza DEĞİL Eurovision’a ayıralım dedik.

Malum hepiniz bilirsiniz bizim Eurovision heyecanımızı. Tam 1 yıl öncesinden başlarız turnelere, yarışma zamanı gelincede heyecan diye bir şey kalmaz. “Türk gibi başla…” diye devam eden atasözü buradan geliyor işte. Öncelikle şöyle bir bakalım arkamıza, Eurovision’da neler bırakmışız diyecegim suratınız ekşiyecek; o kadar tarih, o kadar isim kim okuyacak diye. O yüzden kısa kesecegim korkmayın. Bizim ilk Eurovision derecemiz 1997'de Şebnem PAKER’in “Dinle” adlı parcası ile geldi. Türkiye o sene üçüncü oldu. 2003'de Sertab ERENER ile birinciliği yakaladık. Herkes bilir “evrivey ded ayken” i bu parça aynı zamanda bir dönüm noktasındır Türkiye için. Neden mi? Yapmayın hepiniz biliyorsunuz sebebinin İngilizce bir parça oldugunu. Evet Türkiye ilk defa İngilizce bir parca ile katıldı bu yarışmaya. Tuttu dedik, ingiilizceye devam kararı aldık. Arkasından “for riıl” ile o güzelim dövmeli Türklerimiz; Athena katıldı. Dördüncü olduk. Kıl payı kaçırdık üçüncülüğü. Arkasından 2 türkçe parca "rimi rimi ley" ve "süper star" geldi. Ne oldu hatırladınız mı? Rimi rimi ley ile onüçüncü, süper star ile onbirinci olduk. Demek ki Türkçe tutmuyordu bu yarışmada tekrar İngilizceye döndük ve "seyk it ap şekerim" ile katıldık dördüncü olduk (ingilizce tutuyor galba nede olsa evresel bir dil). 2008'de Mor ve ötesi o “deli” parcasıyla bizi yedinci yaptı. 2009'da bir kez daha yabancı parca olsun istedik. "Düm tek tek" ile Eurovision’da hadise çıkaralım dedik dördüncü olduk hadise falan çıkaramadık.

Gelinen noktada, Türkiye'nin ismini duyurması açısından bu tür organizasyonlarda ilk üçe girmek gerçektende etkili olabilir. Ancak bu tür organizasyonlara Türkçe katılarak hem güzelim Türkçemizi tanıtmış hem de o çok yakındıgımız dil erozyonunu engelleme yolunda bir adım atmış oluruz kanatindeyim. Hem Türkçe Olimpiyatları yaparak dünyanın dört biryanındaki insanlara Türkçeyi tanıtmaya çalışacagız. Türkçeyi öğretecegiz. Hem de Eurovision gibi yarışmalara İngilizce parçalarla katılacağız. Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu derler sonra adama dimi. Haksız isem haksız deyin. Çekinmeyin. Bazılarımız müzik evrensel bir dildir diyebilir. Müzik evrensel bir dil ise Türkçe söyleyince evrenselliğimi kayboluyor bu meretin dimi ama.

Bu durumda Türkçe diyoruz. Tamam mı? Tamam mı ulaaaaannnnnnnn? Aferim!