Τι σου είπανε βρε μασκαρά και σε ρίξανε ε;
Τι σου είπανε;
Για την κατοχή σου είπανε;
Για τη μαύρη σταφίδα; Για το κουκουτσάλευρο; Για το θαλασσοβρεγμένο στάρι; Σου είπανε;
Για τα ανθρωπάκια που πούλησαν το νοικοκυριό τους για μια χούφτα αλεύρι, σου είπανε;
Για τα παιδιά, τα πρησμένα από την πείνα, που τα μαζεύαν από τους δρόμους, και τα ρίχνανε σαν σκυλιά στα σκουπίδια; Σου είπανε;
Για τον πατέρα σου μωρέ, που έκανε τον σαλταδόρο, και κείνο το γομάρι ο Φριτς με το κάγκελο στο μανίκι τον έπιασε να κλέβει μια κουραμάνα και του έσπασε το χέρι στο γόνατο σαν καλάμι.

Σου είπανε;

Απόσπασμα από την ταινία Το μεγάλο Κανόνι του Πάνου Γλυκοφρύδη με τον Θανάση Βέγγο.

Τα εκλογικά αποτελέσματα βέβαια δεν κρίνονται την επόμενη μέρα. Κρίνονται πολλές μέρες, μήνες ή και χρόνια μετά.

Και γω τρομάζω με τον μπαμπουίνο που φωνάζει «εγέρθητου». Από την άλλη παίρνω θάρρος από αυτόν που δεν «εγέρθητου» αλλά σηκώθηκε κι έφυγε.
Υπάρχουν 400.000 μπαμπουίνοι σε αυτή τη χώρα; Πιθανόν να υπάρχουν και περισσότεροι. Το καλό είναι ότι μετρηθήκαμε και είμαστε ακόμη περισσότεροι.
Ο μπαμπουίνος δεν ξέρω αν μπορεί να είναι μπαμπούλας. Μπαμπούλας είναι το ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι. Διαλύεται το κοινωνικό κράτος, η πρόνοια, καθετί που δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας λογικό είναι ο μπαμπουίνος ως μπράβος, γιατί ως τέτοιος εξελέγει να αποτελεί μια λύση.

Μπαμπούλας είναι ο Πάκης και όσοι ψήφισαν τον εκλογικό νόμο που δίνει στο κόμμα που παίρνει 8% τρεις έδρες και σε αυτό που παίρνει 19% μία, πχ Ηράκλειο. Μπαμπούλας είναι η Β’ Αθηνών που το 12% εκλέγει 14 έδρες και το 22% εκλέγει 9. Ακόμα ένας μπαμπούλας είναι ότι 19,03% του εκλογικού σώματος ΔΕΝ εκπροσωπείται στο νέο κοινοβούλιο. Συνέπεια όλων αυτών η διάρρηξη των σχέσεων αντιπροσώπευσης – εκλογικού σώματος.

Όλα αυτά είναι μπαμπούλες. Όλα αυτά με τρομάζουν και μένα όσο και σένα.

Ας δούμε τι ΔΕΝ με τρομάζει τώρα. Και νομίζω πως δεν πρέπει να τρομάζει κανέναν. Δεν με τρομάζει η προοπτική των νέων εκλογών. Νέων εκλογών με λιγότερους ή και καθόλου μπαμπούλες. Με απλή αναλογική. Αυτό εξανεμίζει τον μπαμπούλα της διάρρηξη των σχέσεων αντιπροσώπευσης – εκλογικού σώματος.

Για τον άλλον μπαμπούλα τώρα. Τον μπαμπούλα του «εγέρθητου» και του «βένι βίντι βίκυ» δεν θα του κάνουμε τη χάρη να τον αντιμετωπίσουμε στο Γράμμο και το Βίτσι αλλά παντού. Στο μετρό, στο λεωφορείο, στη δουλειά, στην ουρά στο ταμείο ανεργίας, στη γειτονιά. Μπορεί αυτός σε άψογα μπαμπουινικά να ουρλιάζει «Εγέρθητου», εσύ και εγώ μπορούμε να πούμε πολλά περισσότερα.

Και θα τα πούμε.

ζευγάρι ανεργων με 2 αρρωστα παιδιά εχανε το σπιτι του. Δικηγόρος & στελεχος τράπεζας εκαναν τα παντα για να βρεθει λυση κοντρα στα ‘χαρτιά’

— Stathis Haikalis (@haikalis) April 30, 2012

Αυτό που βλέπετε παραπάνω νομίζω έχει μεγαλύτερη αξία για πολιτική σκέψη, από πολλές σελίδες προεκλογικών προγραμμάτων.

Με λιγότερους από 140 χαρακτήρες ο κ. Στάθης Χαϊκάλης μεταφέρει μια εικόνα που όλο και περισσότερο συναντάς στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας είναι ένα ζευγάρι ανέργων, μια οικογένεια με προβλήματα υγείας, μια τράπεζα που πάει με τα «χαρτιά» και ένας δικηγόρος – στέλεχος που προσπαθεί να σώσει το μοναδικό ίσως περιουσιακό στοιχείο που έχουν.

Πόσοι δικηγόροι – στελέχη υπάρχουν για να καταφέρουν να σώσουν, ως ήρωες βεβαίως από την ολική καταστροφή μια οικογένεια; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω μάλιστα κι αν ο συγκεκριμένος τα κατάφερε. Στην πραγματικότητα όμως δεν θα έπρεπε να έχουμε ανάγκη τέτοιους ήρωες. Πρώτα από όλα γιατί σπανίζουν και δεύτερον γιατί κάνουν αυτή τη δουλειά από ηρωισμό ή καλύτερα από φιλανθρωπία.

Σκέφτηκα λοιπόν, αυτή την Ελλάδα θέλω; Αυτή την Ευρώπη θέλω; Αυτό είναι το αύριο; Μια Ελλάδα που η η τράπεζα θα προσπαθεί να πάρει ένα σπίτι και κάποιος φιλάνθρωπος ευαίσθητος ήρωας δικηγόρος θα πηγαίνει κόντρα στα «χαρτιά»;

Μια απάντηση. Όχι.

Θέλω μια Ελλάδα, που τα «χαρτιά» θα λένε πως δεν μπορείς να πάρεις το σπίτι ενός άνεργου ζευγαριού. Θέλω μια Ελλάδα που η ανεργία δεν θα αντιμετωπίζεται με όρους φιλανθρωπίας αλλά με όρους πολιτικής βούλησης. Θέλω μια Ελλάδα που αν έχεις δυο άρρωστα παιδιά, είσαι δεν είσαι άνεργος θα μπορείς να έχεις περίθαλψη. Θέλω μια Ελλάδα που οι τράπεζες δεν θα είναι εργαλεία πλουτισμού μερικών δεκάδων ανθρώπων αλλά εργαλεία ανάπτυξης. Θέλω μια Ελλάδα που αφού έχεις, μέσω της φορολογίας σώσει τις τράπεζες αυτές δεν θα σου παίρνουν και το σπίτι. Θέλω μια Ελλάδα που δεν θα έχει ανάγκη από ήρωες, φιλάνθρωπους, δικηγόρους στελέχη.

Αυτή την Ελλάδα δεν θα την χτίσουν όσοι άσκησαν και συνεχίζουν να ασκούν εξουσία. Αυτή την Ελλάδα δεν θα την χτίσουν όσοι ψηφίζουν τέτοια «χαρτιά». Αυτή την Ελλάδα δεν θα την χτίσουν όσοι ευνόησαν, και υπέθαλψαν το φακελάκι για να έχουν περίθαλψη τα δύο άρρωστα παιδιά. Αυτή την Ελλάδα δεν θα την χτίσουν όσοι βάζουν σε διαπραγμάτευση το σπίτι του άνεργου ζευγαριού. Αυτή την Ελλάδα δεν θα την χτίσουν όσοι οδήγησαν στην ανεργία και στην αναξιοπρέπεια ένα νέο ζευγάρι.

Ποιοι είναι αυτοί; Εύκολη απάντηση. Είναι αυτοί που θεωρούν την τράπεζα ως διαπραγματευτή, είναι αυτοί που νομοθετούν για τα δικαιώματα της τράπεζας και ξεχνούν ότι υπάρχει και το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Ξεχνούν ότι υπάρχει το δικαίωμα στην εργασία, στην υγεία, στην παιδεία. Αν γίνουν, το εύχομαι ολόψυχα, τα δυο παιδιά καλά θα πρέπει να πάνε σε ένα αξιοπρεπές σχολείο έχουν δεν έχουν χρήματα οι άνεργοι γονείς. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν θα έχει ανάγκη τα φροντιστήρια.

Όπως και να χει, εγώ προσωπικά, δεν θα ψηφίσω αυτόν που θεωρεί διαπραγματευτή στην παραγωγή πολιτικής την τράπεζα και αφήνει τον άνεργο στη φιλανθρωπία του στελέχους – ήρωα. Διαπραγματευτές θα μπορούσαν να είναι και οι δύο. Αλλά σίγουρα όχι ο ένας κι ακόμα πιο σίγουρα όχι μόνο η τράπεζα.

Θα μου πείτε τώρα, και με το δίκιο σας, πως όλα αυτά γίνονται γιατί δεν είμαστε Σοβιετική ένωση ρε αδερφέ, εδώ ανήκουμε στη δύση. Ούτε εγώ θέλω να γίνουμε Σοβιετική ένωση ( τουλάχιστον με την μορφή μου την γνωρίζουμε ιστορικά) και νομίζω ότι καλά κάνουμε ( προς το παρών ) και ανήκουμε στη δύση.

Το δικαίωμα στην εργασία, την υγεία, την παιδεία, την αξιοπρέπεια, στην αμοιβή για την εργασία είναι, παραγωγή δυτικής πολιτικής σκέψης.

Φαντάζομαι πως τώρα αντιλαμβάνεσαι τι θα ψηφίσω. Το tweet του κ. Χαϊκάλη με βοήθησε. Ελπίζω να βοηθήσει και σένα.

Στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε τέτοιο δίλημμα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, εκλέγουμε αντιπροσώπους κι όχι εκπροσώπους στο Κοινοβούλιο και συγχρόνως εκλέγουμε τα κόμματα τα οποία θα αναλάβουν την διακυβέρνηση αλλά και την αντιπολίτευση.

Βέβαια το debate δεν γίνεται για την νομική λειτουργία της δημοκρατίας αλλά για κάτι πολύ πιο ποιοτικό. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία εξαρτάται πλήρως από τα πρόσωπα τα οποία μέσα από τις κομματικές διαδικασίες παράγουν πολιτική. Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο.

Ποια κόμματα έχουν και λειτουργούν διεργασίες οι οποίες επιτρέπουν στα μέλη τους να παράγουν πολιτική; Αν όλα τα κόμματα είχαν τέτοιες διεργασίες τότε τα πρόσωπα τα οποία θα αποτελούσαν το κοινοβούλιο δεν θα είχαν τόσο μεγάλη σημασία μιας και θα είχαν μια αστείρευτη πηγή παραγωγής πολιτικής η οποία θα προερχόταν από τις κομματικές οργανώσεις στις οποίες θα συμμετείχαν όλοι.

Θα συμφωνείτε όμως ότι τα κόμματα που συνηθίσαμε να λέμε κόμματα εξουσίας ( Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ ) μόνο για την παραγωγή (πρωτότυπης) πολιτικής δεν ξεχώρισαν. Ξεχώρισαν για την διαχείριση της εξουσίας χωρίς κανέναν μα κανέναν πολιτικό πιλότο.

Θα συμφωνείτε επίσης ότι η επιλογή των υποψηφίων γίνεται κυρίως με κριτήρια όχι πολιτικά αλλά αναγνωρισιμότητας. Για τούτο καλούνται ( χωρίς φυσικά να τα καταφέρνουν ) να παράγουν πολιτική διάφοροι ηθοποιοί, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές και άλλοι ανθυποσελέμπριτις οι οποίοι στελεχώνουν τα ψηφοδέλτια των μικρών και μεγάλων κομμάτων χωρίς να έχουν επιδείξει κάποια άλλη ΠΟΛΙΤΙΚΗ δεξιότητα πέραν του γεγονότος ότι είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι.

Και εδώ νομίζω ότι μπαίνει το πιο σοβαρό για μένα δίλημμα. Μέσα στον ωκεανό των ανθυποσελέμπριτις υποψηφίων ο σοβαρός ψηφοφόρος μπορεί να βρει και ανθρώπους που έχουν επιδείξει πολιτικές δεξιότητες. Αλλά πόσο σοβαρός θα είναι αυτός ο ψηφοφόρος ο οποίος παράλληλα με το πρόσωπο θα ψηφίσει ένα κόμμα που επέλεξε να έχει στις τάξεις τους για πονηρούς ψηφοθηρικούς λόγους πρόσωπα που βρίσκονται εκεί μόνο και μόνο γιατί είναι εύκολα αναγνωρίσιμα;

Όπως επίσης πόσο σοβαρός είναι ο υποψήφιος με τις πολιτικές δεξιότητες ο οποίος δέχθηκε να βρεθεί στο ίδιο ψηφοδέλτιο με ένα τραγουδιστή που βρίσκεται εκεί μόνο και μόνο γιατί τον αναγνωρίζουν όλοι;

Για να μην βρεθεί κάποιος να με κατηγορήσει για αντιδημοκρατικό παλαιότερα έχω γράψει ότι «Σύμφωνα με το Σύνταγμα όλοι έχουν δικαίωμα στην διαδικασία του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι . Σύμφωνα με το Σύνταγμα βεβαίως και έχουν όλοι τα παραπάνω δικαιώματα. Σύμφωνα με την πολιτική κουλτούρα των κομμάτων μάλλον δεν τα έχουν όλοι. Μάλλον οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων θεωρούν ότι η αναγνωρισημότητα επισκιάζει την παραγωγή πολιτικής. Γιατί η παραγωγή πολιτικής δεν γίνεται πια μόνο μέσα στα κόμματα αλλά παντού. Και είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ελάχιστοι άνθρωποι που παράγουν πολιτική και αρθρώνουν πολιτικό λόγο κατάφεραν να τους συγκινήσουν .

Αντίθετα οι ανθυποσελέμπριτις φαίνεται να είναι πιο ικανοί για υποψήφιοι εθνοπατέρες.»

Συμπέρασμα. Αν τα πολιτικά κόμματα είχαν διαδικασία παραγωγής πολιτικής τότε αυτόματα μέσα από αυτήν την διαδικασία θα ξεχώριζαν τα πρόσωπα που την παράγουν και αυτά θα ήταν υποψήφια. Στην πραγματικότητα όμως αυτό δεν συμβαίνει. Οι πολιτικές κυρίως είναι πολιτικές του ενός. Του αρχηγού. Του φωστήρα. Στον οποίο όλοι οφείλουν πίστη και πολιτική υποταγή. Δείτε Βενιζέλο, Σαμαρά, Μπακογιάννη, Καρατζαφέρη.

Το παραπάνω δεν συμβαίνει σε κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ η ΔΡΑΣΗ και το ΚΚΕ. Στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΔΡΑΣΗ ως συνασπισμός κομμάτων ακόμα λειτουργεί μια υποτυπώδης παραγωγή πολιτικής, και στο ΚΚΕ η ενός ανδρός αρχή αντικαθίσταται από τα όργανα του κόμματος και πιθανολογώ ότι είναι τα μόνα όργανα Ελληνικού κόμματος τα οποία λειτουργούν.

Πρόσωπα λοιπόν οι πολιτικές; Θα έλεγα λοιπόν ότι αυτό εξαρτάται από ποιον χώρο ψηφίζεις. Αν ψηφίζεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΥ.ΣΥ ΛάΟΣ, κόμματα δηλαδή κυρίως συντηρητικά τότε τα πρόσωπα έχουν σημασία. Τότε νομίζω πρέπει να κάνεις μια προσεκτική επιλογή στον Σταυρό προτίμησης.
Αν όμως ψηφίζεις πιο προοδευτικά εκσυγχρονιστικά τότε πρέπει να δώσεις περισσότερο βάρος στις πολιτικές.

(…)
Τελικά, τι ήταν αυτοί που πετούσαν καρέκλες, νερά και γιαούρτια σε έναν τραγουδιστή, ο οποίος έδινε μια δωρεάν συναυλία; Δεν θα μάθουμε ποτέ. Εδώ, δύο χρόνια τώρα, δεν μάθαμε ποιοι έδειραν έναν βουλευτή, θα μάθουμε ποιοι έριξαν καρέκλες και γιαούρτια σε έναν τραγουδιστή; Αυτού του τύπου η παρανομία έχει γίνει σαν τα μηχανάκια που μπαίνουν στους πεζόδρομους. Εχει ατύπως νομιμοποιηθεί.

Τελικά τι ήταν αυτοί που ξυλοφόρτωσαν, με κλοτσιές μπουνιές γκλοπ, βρισιές έναν μετανάστη που περπατούσε στο δρόμο. Δεν θα μάθουμε ποτέ. Εδώ και καιρό, δεν μάθαμε ποιοι άφησαν ανάπηρο τον Μανώλη Κυπραίο, ποιοι βιαιοπράγησαν κατά χιλιάδων διαδηλωτών, θα μάθουμε τώρα ποιοι ξυλοκόπησαν έναν μετανάστη; Αυτού του τύπου η παρανομία έχει ατύπως νομιμοποιηθεί.

Κάπως έτσι δεν μαθαίνουμε και από τα πολλαπλασιαζόμενα κρούσματα προπηλακισμών. Η βία είναι το τέρας που έπαψε να μας ενοχλεί διότι έγινε μόδα και συνήθης πρακτική. Αιτιολογείται ως «δίκαιη οργή», κάτι σαν αντίδωρο σε όσους πλήττονται από την κρίση.

Κάπως έτσι δεν μαθαίνουμε και από τα πολλαπλασιαζόμενα κρούσματα προπηλακισμών από την αστυνομία. Η βία είναι το τέρας που έπαψε να μας ενοχλεί διότι έγινε μόδα και συνήθης πρακτική. Αιτιολογείται ως « επιχειρησιακή πρακτική », κάτι σαν αντίδωρο σε όσους νοιώθουν ότι απειλούνται από μετανάστες.

(…)

Η βία θα ανακυκλώνεται μέχρι που κάποιος απ’ αυτό το ελλιπές πολιτικό προσωπικό θα αποφασίσει να αγνοήσει όλους εκείνους τους χρήσιμους ηλίθιους της «λαϊκής βίας», τα κινήματα συμπαράστασης σε όποιους συλληφθέντες και απλώς εφαρμόσει τον νόμο. Εξάλλου στον φασισμό η δημοκρατική κοινωνία έχει ένα μόνο όπλο. Την αυστηρή τήρηση της νομιμότητας.

Η αστυνομική βία θα ανακυκλώνεται μέχρι που κάποιος απ’ αυτό το ελλιπές πολιτικό προσωπικό θα αποφασίσει να αγνοήσει όλους εκείνους τους χρήσιμους ηλίθιους της κρατικής βίας, τα ακροδεξιά φασιστικά ρατσιστικά κινήματα που δρούν μέσα στην αστυνομία και απλώς εφαρμόσει τον νόμο. Εξάλλου στον φασισμό η δημοκρατική κοινωνία έχει ένα μόνο όπλο. Την αυστηρή τήρηση της νομιμότητας.

Το παραπάνω είναι μια προσπάθεια επικαιροποίησης ενός άρθρου του Πάσχου Μανδραβέλη το οποίο αναφερόταν στην άσκηση βίας με γιαούρτια στον τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα. Προσπάθησα με μικρές παραλλαγές να προβλέψω το αυριανό του άρθρο.
Ελπίζω να με συγχωρέσει αν δεν τα κατάφερα.

Αυτός που βλέπετε στο παραπάνω βίντεο είναι ο υπουργός προστασίας του πολίτη ο οποίος ακούει να του λένε ότι η εγκληματική οργάνωση χρυσή αυγή «καθάρισε» την πλατεία Αττικής. Ακούει να του λένε ότι «Καθάρισε» η χρυσή αυγή την πλατεία από μετανάστες, λες και ακούει ότι οι Ατενίστας καθάρισαν τα πεζοδρόμια. Λες και οι άνθρωποι είναι σκουπίδια τα οποία καθαρίζονται.

Ψελλίζει, όταν καταλαβαίνει ότι έχει εκτεθεί, ότι «αυτά είναι πολύ επικίνδυνα πράγματα» γιατί λέει «κάποιος άλλος μπορεί να ενεργήσει σε κάποιο άλλο χώρο. ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΝ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Αντί να διατάξει αμέσως έρευνα για το ποιες ομάδες ενεργούν με εγκληματικό τρόπο στην χώρα μουρμουρίζει αυτοκριτικές δικαιολογίες της φωτιάς και της πυρκαγιάς.

Ο αρμόδιος για την τάξη την προστασία και την ασφάλεια νομιμοποιεί με την στάση του εγκληματικές ενέργειες. Και έχει το θράσος, γιατί περι θράσους πρόκειται να δηλώνει, λίγες μέρες μετά στο twitter

Πρέπει και η Αριστερά να αναλάβει τις ευθύνες της για την άνοδο της ακροδεξιάς στη χώρα μας.

— Μιχάλης Χρυσοχοΐδης (@chrisochoidis) April 20, 2012

Κανείς δεν είπε ποτέ στον κύριο υπουργό για τις σχέσεις της χρυσής αυγής με την ΕΛ.ΑΣ στην οποία προΐσταται. Κανείς δεν τον ενημέρωσε για την κοινή επίθεση ΜΑΤ-Χρυσής Αυγής στο πρώην Εφετείο της Σωκράτους. Κανείς δεν του είπε για την 2 Φλεβάρη 2008, όταν οι Χρυσαυγίτες επιτέθηκαν μαζί με τα ΜΑΤ και μαχαίρωσαν διαδηλωτές.

Δείτε

Ο εικονιζόμενος εθεάθει να κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες ως κουκουλοφόρος – γενειοφόρος – αναρχικός.
Μαρτυρίες κατοίκων του κέντρου τον φέρουν να καταστρέφει, να λεηλατεί, και να χτυπά εμπόρους με φραγγέλιο.
Φέρετε δε ως αρχηγός ομάδος κουκουλοφόρων αναρχικών 12 τον αριθμό.
Την προηγούμενη κυριακή σε διαδήλωση στην είσοδο της πόλης αναρχικές ομάδες πετούσαν βόμβες μολότοφ μεταμφιεσμένες σε βαγιόκλαδα .
Πάνω από χίλια άτομα έριξαν αυτές τις νέες βόμβες και άλλα αντικείμενα σε κάμερα ασφαλείας, η οποία βρισκόταν στο εξωτερικό μέρος υποκαταστήματος της Τράπεζας Πειραιώς. Αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών ήταν η καταστροφή της μεταλλικής βάσης της κάμερας ελέγχου κυκλοφορίας.

Φέρεται δε αλληλέγγυος στους αστέγους του κέντρου στους οποίους μοίρασε απίστευτες ποσότητες αφορολογήτων ψαριών και άρτου.

Η όλη του δημόσια παρουσία αποτελεί κίνδυνο για τον τουρισμό, την τρόϊκα και το PSI. Ο υπουργός επί των οικονομικών θα σας ενημερώσει σχετικά.

Παρακαλούμε όμως μεριμνήσετε για την σύλληψή του από τις ομάδες ΔΕΛΤΑ.

Ο Γιώτης Τσαλουχίδης , η Βάνα Μπάρμπα , ο Κώστας Μπίγαλης, ο Βασίλης Παϊτέρης είναι μερικοί από τους νέους υποψήφιους εθνοπατέρες. Θα συνεχίσουν φαντάζομαι την ένδοξη παράδοση του Γιώργου Ανατολάκη , του αστυνόμου Θεοχάρη , και της Σελήνη αγαπάει Χόχο. Η οποία Σελήνη έφτασε μέχρι υπουργός παιδείας.

Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, ποιος είσαι εσύ που θα αποκλείσεις Έλληνες πολίτες από την κορυφαία πολιτική διαδικασία; Σύμφωνα με το Σύνταγμα όλοι έχουν δικαίωμα στην διαδικασία του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι . Σύμφωνα με το Σύνταγμα βεβαίως και έχουν όλοι τα παραπάνω δικαιώματα. Σύμφωνα με την πολιτική κουλτούρα των κομμάτων μάλλον δεν τα έχουν όλοι. Μάλλον οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων θεωρούν ότι η αναγνωρισημότητα επισκιάζει την παραγωγή πολιτικής. Γιατί η παραγωγή πολιτικής δεν γίνεται πια μόνο μέσα στα κόμματα αλλά παντού. Και είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ελάχιστοι άνθρωποι που παράγουν πολιτική και αρθρώνουν πολιτικό λόγο κατάφεραν να τους συγκινήσουν .

Αντίθετα οι ανθυποσελέμπριτις φαίνεται να είναι πιο ικανοί για υποψήφιοι εθνοπατέρες .

Είναι καιρός νομίζω να πάψουμε να πιστεύουμε στα πρόσωπα και να δούμε ξεκάθαρα πολιτικές . Ποιος παράγει πολιτική πέρα από πρόσωπα. Γιατί η Σελήνη θα συνεχίσει να αγαπάει Χόχο , τα κόμματα , πλην ελαχίστων θα συνεχίζουν τη στελέχωση τους με ανθυποσελέμπριτις ,( θεωρώντας φυσικά ότι οι ψηφοφόροι τρώνε κουτόχορτο με εσανς από χρεωκοπημένο life style ) και εσύ θα πληρώνεις την κουταμάρα σου να απαξιώνεις ένα πολιτικό σύστημα που θέλουν όσοι αγαπάνε την εξουσία να απαξιώσεις.

Για να μην ξεχνάμε

Από την άλλη χθες στο διαδίκτυο εμφανίστηκε μια πολύ χοντρή πλάκα η οποία αγγίζει τα όρια της παλιανθρωπιάς, όχι τόσο για τις προθέσεις της ( που επίσης δεν μπορώ να κρίνω ) αλλά για (από) το αποτέλεσμα της.

Η πλάκα – παλιανθρωπιά εμφανίστηκε στο facebook αγνώστου σε εμένα δημοσιογράφου Άγγελου Τσέκερη και είναι η παρακάτω.

Παρουσιάζει δηλώσεις-σχόλια που ΔΕΝέγιναν από γνωστούς τηλεδημοσιογράφους για το θάνατο του Δημήτρη Χριστούλα. Είναι πλάκα. Είναι χοντρή πλάκα. Είναι προφανές μόλις το δεις. Κι όμως για κάποιους δεν ήταν. Αρκετοί αναδημοσίευσαν αυτή την χοντρή πλάκα ως πραγματικότητα. Ε και εδώ η χοντρή πλάκα γίνεται παλιανθρωπιά.

Και ορθά εξανίσταται ο συνάδελφος του πρώτου Πάσχος Μανδραβέλης.

Κάποιοι κυκλοφορούν αθλιότητες στο διαδίκτυο. Συνήθισα. Ντρέπομαι μόνο που τις αναπαράγει στο fb o δημοσιογράφος της Αυγής Άγγελος Τσέκερης

— Paschos (@Mandravelis) April 4, 2012

Και εδώ αρχίζει το πράγμα να περιπλέκεται. Οι γκάου μπάου χρήστες του facebook αναπαράγουν την παλιανθρωπιά ως πραγματικότητα και ο Πάσχος Μανδραβέλης τα βάζει με την αριστερά.

- Ε, ρε και να έκανε κανένας «δεξιός» αυτό το μαύρο χιούμορ με ένα νεκρο! – Οι «επαναστάτες» όμως το κάνουν για καλό σκοπό, χαζέ…

— Paschos (@Mandravelis) April 4, 2012

Και η περιπλοκή έγκειται στο γεγονός ότι ούτε ο Πάσχος Μανδραβέλης έκανε ποτέ αυτές τις δηλώσεις και ούτε η αριστερά ποτέ τις υιοθέτησε ή τις κυκλοφόρησε ως αληθινές.

Λαμβάνει χώρα λοιπόν ( πάνω από ένα πτώμα δυστυχώς ) μια δημόσια συζήτηση βασισμένη σε 2 ψέμματα.

Προσπάθησα να πάρω μια εξήγηση αλλά μάταια.

@Mandravelis Σε τι ακριβώς συνιστάτε η σκύλευσηκαι γιατί τι χρεώνετε η αριστερά;

— ManolisMavrantonakis (@SykoFantiS) April 4, 2012

Κατανοώ απόλυτα την αγανάκτηση του Πάσχου Μανδραβέλη, για την παλιανθρωπιά αλλά καταγγέλλω την άθλια χρέωση της από τον ίδιο στην αριστερά. Και συνέχισα να του ζητώ εξηγήσεις.

Ποιος θα μας σώσει από όλο αυτό τώρα;
Ποιος θα μας σώσει από ένα κοινό με χαμηλό IQ ή με κακοήθεια αναδημοσιεύει μια χοντρή πλάκα και την μετατρέπει σε συκοφαντία, σε αθλιότητα, σε παλιανθρωπιά;
Ποιος θα μας σώσει από έναν ορθά θιγόμενο δημοσιογράφο ο οποίος χρησιμοποιεί την αγανάκτησή του για να υποστηρίξει ότι την συκοφαντία, την αθλιότητα, την παλιανθρωπιά την διακινεί ή την υιοθετεί η αριστερά;

Δεν ξέρω ποιος θα μας σώσει αλλά ένα λιθαράκι θα το βάλω κι εγώ, και αυτό έκανα.

Νομίζω ότι μετά από αυτό ο υπουργός Μπεγλίτης κατατρόπωσε τον δικηγόρο Κούγια ο οποίος κρατούσε τα σκήπτρα από το Δεκέμβρη του 2008.

Όλα αυτά θα συνέβαιναν αν είχαμε τεχνοκράτη πρωθυπουργό.

(…)Οι φίλοι θα ρωτάνε που γυρνάω
οι σύντροφοι κι′ αυτοί θ’ ανησυχούν
και συ θ’ αναρωτιέσαι αν σ’ αγαπάω
και γω λιοντάρια κι οιωνούς θα κυνηγάω
και παπαγάλους θα τρυγώ στο Καμερούν(…)

Αν η Ελλάδα ξόδευε την περασμένη μόνο δεκαετία για στρατιωτικές δαπάνες όσο ξοδεύουν κατά μέσω όρο οι χώρες της ευρωζώνης τότε θα είχαμε εξοικονομήσει 150 δις ευρώ. Όσα δηλαδή είναι το δεύτερο πακέτο «βοήθειας».

Δεν τα λέω εγώ, τα λέει ο Marc Chandler εδώ

Μπορείς επίσης να πιστεύεις ότι η κυβέρνηση αυτή, η κυβέρνηση του τεχνοκράτη και άρα απαλλαγμένου από κομματικές υποχρεώσεις Παπαδήμου, θα προχωρούσε σε μεταρρυθμίσεις όπως αυτή του ανοίγματος των επαγγελμάτων.

Μπορούσες να το πιστεύεις αυτό μέχρι χθες. Μέχρι χθες που ο ακροδεξιός και τσεκουροφόρος υπουργός μεταφορών και δικτύων έφερε στο υπουργικό συμβούλιο το νομοσχέδιο για τα ταξί και τις άδειες λειτουργίας τους.

Μπορείς βέβαια να πιστεύεις ότι ο Μάκης Βορίδης είναι ο Χάρρυ Πότερ. Ο οποίος με ένα μαγικό άνοιξε το επάγγελμα των ταξί χωρίς να δίνει νέες άδειες και κρατώντας ανέπαφο το παλαιό καθεστώς διακίνησης μαύρου χρήματος.

Έπεσε λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, και η τρέντυ «πολιτική άποψη» ότι κυβερνήσεις τεχνοκρατών και λοιπών μόνο θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις γιατί δεν έχουν να εξυπηρετήσουν πολιτικά συμφέροντα, δεν χρωστάνε σε συντεχνίες και άλλα τέτοια ανόητα και θλιβερά.

Ο Παπαδήμος ως πρωθυπουργός επενδύει στην μελλοντική του πολιτική καριέρα. Μια χαρά θα του κάτσει τσάρος της οικονομίας σε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και λοιπών «μεταρρυθμιστών».

Η Τρόικα δείχνει να χέστηκε για την κωλοτούμπα στο κομμάτι των μεταρρυθμίσεων μιας και στην πραγματικότητα δεν την ενδιαφέρουν οι μεταρρυθμίσεις αλλά να σταθεροποιήσουν στο νέο πολιτικό σκηνικό το ίδιο πολιτικό προσωπικό. ( Παπαδήμος – Βενιζέλος – Σαμαράς κλπ)

Τσεκουράτα

Η Συνέχεια στο elculture

( Ο.. άσχετος τίτλος, δικός μου )

Στον καταραμένο τόπο οι σοσιαλιστές πανηγυρίζουν γιατί 200.000 (;) άνθρωποι έλαβαν μέρος σε μια διαδικασία εκλογής χωρίς κανένα μα κανένα πολιτικό ή ιδεολογικό περιεχόμενο. Και χωρίς φακέλους βέβαια για να κλείσουν το …περιεχόμενο.

Στον καταραμένο τόπο οι δεξιά βγάζει ανακοινώσεις όπως αυτή ( «(…)Το γεγονός ότι αναδεικνύεται, σήμερα, ( εννοεί τη νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ) παγκόσμια ημέρα του Αλτσχάιμερ, ας μη νομίσει ότι επηρεάζει τη μνήμη και την κρίση του λαού» ) και τον υπογράφοντα αυτή την ανακοίνωση δεν τον έχουν ακόμη πετάξει με τις κλωτσιές και κάτω από δημόσια διαπόμπευση.

Όλα αυτά συμβαίνουν στον καταραμένο τόπο κι όχι στην αρκούντως πολιτισμένη Ελλάδα στην οποία συνεχίζουν όλοι να πιστεύουν ότι υπάρχει σε εφαρμογή η συνωμοσία Κίσινγκερ η οποία έχει σκοπό να πλήξει θανάσιμα τον πολιτισμό της.

Διαβάστε: ΤΙ ΈΧΟΥΝ ΤΑ ΈΡΜΑ ΚΑΙ ΨΟΦΆΝΕ; Του Νίκου Μωραϊτάκη

Είναι ίδιοι που στηρίζουν μια μουσική βιομηχανία που έχει χώρο για ένα μόνο Νταλάρα και χιλιάδες σταρλετίτσες της συμφοράς με σαχλοτράγουδα και σουξέ της πυρκαγιάς και πνίγει κάθε άλλη προσπάθεια καλλιτεχνικής έκφρασης.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που δεν φρόντισαν να πετάξουν ( όχι γιαούρτι ) ένα αι σιχτίρ ρε αδερφέ, στα εκατομμύρια που σπαταλούσε και σπαταλά η ΕΡΤ για διαγωνισμούς όπως οι Γιουροβίζιον.

Είναι οι ίδιοι που δίνουν απίστευτα νούμερα σε τηλεοπτικές παραγωγές ταλέντων που τραγουδούν, χορεύουν στον πάγο, χορεύουν και τραγουδούν στην ταράτσα κλπ.

Είναι οι ίδιοι που με την ψήφο τους έφεραν στη βουλή την γυναίκα του Νταλάρα, γιατί ακριβώς είναι η γυναίκα του Νταλάρα και ξαδέρφη του Ραγκούση κι όχι γιατί είχε – έχει κάποιες πολιτικές δεξιότητες.

Είναι οι ίδιοι που ένα λαϊκό κίνημα το μετέτρεψαν σε κίνημα αγανάκτησης το οποίο λειτούργησε ως η βαλβίδα εκτόνωσης σε μια κοινωνία που καταρρέει πολιτικά, κοινωνικά, και οικονομικά.

Είναι οι ίδιοι που αρκούνται στη φθηνή πατάτα και δεν λένε κουβέντα για πανάκριβο λάδι που θα την τηγανίσουν.

Θα μου πείτε που τα ξέρεις όλα αυτά; Ε τα ξέρω. Εδώ εσείς ξέρετε τα πάντα για τα γενόσημα φάρμακα δεν θα ξέρω εγώ για τον Νταλάρα;