मेरो विचार र अभिव्यक्तिको साझा चौतारी

…लाग्छ राजनीति गर्नेहरू संसारमै बदनाम छन् ।

2012-05-25T20:49:00.001+05:30

यता केही समय देखि देशको स्थिति एकदमै अनुमानै गर्नै नसकिने मोडमा पुगेको छ । लेख्ने कुरा धेरै भएर पनि अन्य कुरा लेख्न सकिरहेको छैन्। सोच्ने कुरा अनेक हुँदा हुँदै पनि छिन –छिनमा ध्यान देशको राजनीतितर्फ मात्रै खिचिन्छ । अनि हेर्न पर्ने र चाख लाग्दा धेरै कुरा भएपनि नजर पट्यार लाग्दो खल पात्रहरू मात्रै भएको राजनैतिक नाटकका मात्रै मोडिएको छ । अहिले यो पोस्ट लेख्दा सम्मको समयमा भर पर्न सकिने कुनै आशाको किरण कतैबाट देखिएको छैन् । स्वदेशमै लिलाममा रहेका र विदेशमै बिकी सकेकाहरूको झुन्डमा बचेका केही चरित्रहरू पनि कतै दानवीय हुन्डरी भित्र विलुप्त भएका छन् । यस्तो अवस्थामा मन नचाहँदा नचाहँदै पनि बारम्बार फेरि पनि ती नालायक खलपात्रका अघिल्ला कदम के होला भन्नेमा जाँदैछ ।

केही समय अगाडि यसै ब्लगमा मैले केही प्रसिद्ध व्यक्तिहरूका रमाइला भनाइहरू राखेको थिएँ । यस पटक भने राजनीति वा राजनीतिज्ञ सम्बन्धी मैले पढेका केही भनाइहरू राख्दैछु ।

“Mankind will never see an end of trouble until... lovers of wisdom come to hold political power, or the holders of power... become lovers of wisdom.” :- Plato, The Republic

“I have come to the conclusion that politics is too serious a matter to be left to the politicians.” :- Charles de Gaulle

“Politics is the gentle art of getting votes from the poor and campaign funds from the rich, by promising to protect each from the other.” :- Oscar Ameringer

“Politics is the art of looking for trouble, finding it whether it exists or not, diagnosing it incorrectly, and applying the wrong remedy.” :- Ernest Benn

“Politicians are the same all over. They promise to build a bridge even where they is no river.” :-Nikita Khrushchev

“Ninety percent of the politicians give the other ten percent a bad reputation.” :- Henry Kissinger

“A politician will do anything to keep his job - even become a patriot.” :- William Randolph

“Everything is changing. People are taking their comedians seriously and the politicians as a joke.” :—Will Rogers

“When buying and selling are controlled by legislation, the first things to be bought and sold are legislators.” :- P.J. O'Rourke

“Politics is supposed to be the second-oldest profession. I have come to realize that it bears a very close resemblance to the first.” :- Ronald Reagan

“Some men change their party for the sake of their principles; others their principles for the sake of their party.” :-Winston Churchill

“Politicians are people who, when they see light at the end of the tunnel, go out and buy some more tunnel.” :- John Quinton

“Priests are no more necessary to religion than politicians to patriotism.” :- John Haynes Holmes

“Politics: “Poli” a Latin word meaning “many”; and "tics" meaning “bloodsucking creatures” :- Robin Williams

“We hang the petty thieves and appoint the great ones to public office.” :- Aesop

“The problem with political jokes is they get elected.” :- Henry Cate, VII

“Instead of giving a politician the keys to the city, it might be better to change the locks.” :- Doug Larson

“In order to become the master, the politician poses as the servant.” :- Charles de Gaulle

“We'd all like to vote for the best man, but he's never a candidate.” :- Hubbard, Kin

“In Mexico an air conditioner is called a politician because it makes a lot of noise but doesn't work very well.” :- Len Deighton

“Politicians are like diapers. They both need changing regularly and for the same reason.” :- Unknown

लाग्छ राजनीति गर्नेहरू संसारमै बदनाम छन् ।

मेरा ‘बन्द’ अनुभवहरु !

2012-05-17T12:52:00.001+05:30

नेपाल बन्द हुनु अब कुनै ठुलो घटना रहेन, न त यसमा कुनै ठूलो दलको समर्थन हुनु नै जरूरी रह्‍यो अब । आफू सत्तामा बस्दा मात्रै यसको विरोध गर्ने र सत्ताबाट सडकमा पुग्ने बित्तिकै यसैको सहारा लिएर फेरि सत्ता हत्याउने खेलमा लाग्ने हाम्रा महान नेताहरूका गौरवमय परम्पराका कारण हुनै नहुने बन्द हाम्रो राजनैतिक कुसंस्कारको एउटा अभिन्न पाटो वा महानतम नेतहाहरूका माग पुरा गराउन गरिने पहिलो हथकण्डाको रूपमा स्थापित भइसकेको छ ।

कुर्सी हत्याउन बन्द, कुर्सी जोगाउन बन्द, हाकिमलाई निकाल्न बन्द, जागिर जोगाउन बन्द। हुँदा-हुँदा चौकी सारिँदा र कुखुरा मारिँदा सम्म बन्द । अनि कमजोर प्रशासन र गतिछाडा सरकारको छत्रछायाँमा बन्दमा मर्का पर्नेलाई भन्दा बन्द गराउनेलाई संरक्षण दिने परम्पराले गर्दा यो बन्दको हथकण्डा झन् झन् मजबूत हुँदै गएको छ । आज पनि यस्तै कुनै तथाकथित माग वा योजना अन्तर्गत कसैले बन्दको आयोजना गरेको रहेछ ( आजकल साँच्चै किन र कसले बन्द गरेछ भने र पनि बुझ्न छाडिएको छ:)।

आजको बन्दमा मैले बिगतमा भोगेका केही बन्द अनुभव लेख्दैछु ।

बन्दकर्तालाई संरक्षण, जनतालाई मार !

तिथिमिति लेखेर राखेको छैन ...तर कुरा केही वर्ष अगाडिको हो । त्यति बेला सायद कुनै नेताको गार्डसँग झडप गर्दा एकजना मार्सल आर्टसका खेलाडी गोलीको शीकार भएको कारणले तनाव बनेको थियो । म काम विशेषले अफिसको गाडीमा कालोपुल तर्फबाट चाबहिल जान लागेको थिएँ । कालोपुल पुग्नु भन्दा करिव २००-३०० मिटर परैबाट मैले देखेँ , केही १५-१६ का अल्लारे केटाहरू सडक छेउका ईँटा र ढुङ्गाका टुक्राहरू बोकेर बाटोको बीचमा ल्याइ बाटो बन्द गर्ने तयारी गर्दै थिए । अगाडि ३-४ जना मात्रै ‘फुच्चे’हरू रहेकोले मैले कुने ठूलो समस्या देखिन र गाडी अगाडि बढाउन भने । त्यत्तिकैमा झन अगाडि ५-७ जना पुलिसहरू झुल्किए । मैले झन निश्चिन्त हुँदै अगाडि बढ्ने उपक्रम गरेँ ।

फुच्चेहरू भएको भन्दा करिव ५० मिटर नेर पुग्दा २ जना प्रहरीहरू हाम्रो गाडीको नजिक आए । मैले सोचेँ अब यीनले मलाई बाटो खुलेकोले विना अवरोध अगाडि जान भन्ने छन् । तर मेरो अनुमानको ठिक उल्टो, हाम्रो गाडि रोक्न लगाईयो र ती मध्यका एकजना प्रहरीले भने “...सर अगाडि केटाहरू रोषमा छन्, तपाईँहरू कृपया फर्कनुहोला...” । पछि धेरै पटक यस्तै खाले अनुभव व्यहोरेकोले अहिले भने बन्दकर्ताको वरिपरि प्रहरी देख्दा तिनिहरू त्यही ‘तोडफोड गुट’लाई सघाउन बसेका हुन भन्ने सुरुमै थाहा हुन्छ । तर त्यतिबेला यो पहिलो अनुभव थियो । त्यसैले मैले ती प्रहरीलाई “...हैन्...के को बन्द हो ... ३-४ जनाले गरेर किन पछाडिको सबै गाडी रोक्ने...” भन्दैथिएँ । सुरुमै प्रहरीको कुरा सुनि सकेका मुन्द्रे-कुण्डलेहरूले यति बेला झन् ऊर्जावान भइ सकेका थिए र उनिहरू ‘...ल गाडि फर्काउने..’ भन्ने आदेशात्मक हैकमका साथ अगाडि आए । ती आलाकाँचालाई मात्रै भए झेल्छु भनेर अगाडि बढेको म, प्रहरी पनि उतै मिले पछि अल्पमतमा परि सकेको थिएँ । त्यसैले चुपचाप उल्टोबाटो फर्कनुको विकल्प नरहेकोले काम छाडि फर्केँ ।

दुईतिर आगो बीचमा बटुवा ।

अर्को पटक अफिस सात दोवाटोमा थियो, म आफ्नो भटभटे लिएर बागमती पुलबाट पाटन छिर्दै थिएँ । केका लागि, किन र कसले बन्द गरेका थिएँ अहिले याद छैन् । बागमती पुल तर्ने बित्तिकै अगाडिको बाटोमा लहरै ३-४ वटा टाएर बालिएको थियो । सडक छेउमा मुस्किलले ७-८ जना मुन्द्रे-कुण्डलेहरू त्यो टायर-दहनको कार्यलाई फत्ते गर्न हातमा लट्ठी लिएर बसेका थिए । आफ्नो त्यस दिन अत्यन्तै जरूरी काम भएकोले कुनै पनि हालतमा अफिस नपुगी नहुने थियो ।

बाटो छेउमा सायद दुई भ्यान प्रहरी थिए (बन्द कर्ता र प्रहरीको मात्रा हेर्ने हो भने एकजना बन्द कर्तालाई ३ जना पुलिस सजिलै पुग्थे) । तर माथिको अनुभव पहिलै भइ सकेकोले ती प्रहरीबाट कुनै सुरक्षा पाउँला भन्ने आश भने यसपाला थिएन र जे गरेपनि आफैँ गर्नु पर्छ भन्ने सोच थियो । पुलपारी १५-२० वटा मोटरसाइकल जम्मा भइसकेको थिए (चापाङ्ग्रे भने चलेका थिएनन्) र आपसमा कसरी अगाडि जाने भन्ने छलफल हुँदै थियो । कसैले जे पर्ला पर्ला सबैजना एकैपटक अगाडि बढौँ भने त कसैले दायाँ-वायाँका मसिना गल्लीबाट अगाडि बढ्ने बाटो भएकोले गल्लीबाट लाग्ने कुरा सुझाए । केही व्यक्तिहरू फर्के भने हामी ५-७ जना दायाँतिरको एउटा गल्लीबाट छिर्यौँ । सबैजना सो स्थानको नभएकोले बाटोमा छल्लीदै र हल्लिदैँ गर्दा ५-७ मिनेट पछी फेरि मूल सडकमै निस्कियौं । अपरिचित गल्लीबाट हिँडे पनि धन्न आगो बालिएको ठाउँभन्दा अगाडि नै पुगिएछ । उता अफिसबाट भने विहानको काम हुन्छ कि हुँदैन भनेर फोन आएको आयै थियो । मूल सडकमा निस्केर हेर्दा आगो बालिएको ठाउँभन्दा आफू अगाडि पुगेको देखेपछी मैले अफिसमा फोन गरेर समयमै काम हुन्छ भनेँ ।

अगाडि पछाडि कुनै गाडी नभएको खुल्ला बाटोमा मोटरसाइकल हुईक्याउँदै अलिक अगाडि पुगेपछि पो थाह भो त अगाडि पनि एक हुल टाएरका किरियापुत्रीहरू बीच सडकमा टायर दहन गरेर बाँसका भाटाले टायरका अस्थिपञ्जरहरू पल्टाउँदै थिए ।

अब परेन आपत ! । अगाडि नि आगो पछाडि नि आगो !! । न अफिस हानिन्न मिल्ने न त घरै फर्कन मिल्ने । बाटो छेउमा म र अरू केही अपरिचित मोटरसाइकल वाहकहरू निकै बेर दुइतर्फको मशानका अग्नी समन नहुन्जेलसम्म कुर्न नसकिने भएकोले फेरि अर्को एकजना मोटरसाइकल वाहकको नेत्त्वमा कता-कता गल्ली र छेडोबाट बागमतीको किनारै किनार भएर बाहिर निस्कियौं । अफिसको काम त त्यस्तै हो त्यस दिन ज्यान जोपगाउन सफल भएको र नयाँ गल्ली पहिचान भएकोमा भने खुसी नै लाग्यो ।

ज्यान जोगाउ जिनिस बचाउ !

एकदिन फेरि कुनाचाँहि गणतान्त्रिक महाराजालाई कुन्नि के कुरामा चित्त नबुझेर बन्द गरेका रहेछन् । बिहानै अफिस जाने बाटो वरिपरिका चिनजानका २-३ जनालाई फोन गरियो । सबैले चार पाङ्ग्रे त छैन तर २ पाङ्ग्रेको पातलो आवागमन छ” भन्ने जानकारी प्राप्त भयो ।

“ध्यान दिएर चलाउँला जहाँनेर भिड देखिन्छ त्यहीबाट फर्केर घरा आउँला” भन्ने मन्त्रलाई आत्मसात् गरेर आफ्नो दुइ पाङ्ग्रे लिएर निक्ले । अगाडि पछाडि पनि म जस्तै केही दुई पाङ्ग्रे सवारहरू थिए । बाटो छेउमा कतै ३-४ जना एकत्रित भएर बसेको देख्यो कि राम्ररी हेरेर मात्रै विस्तारै अगाडि बढ्दै थिएँ ।

अचानक पुतलीसडक, डिल्लीवजार र बागबजारको मोड नाघेपछि ह्वात्तै ५-७ जना नातो बानेकाहरूको दलबल सडकमा छिरे। म भन्दा अगाडिको मोटरसाइकललाई घेरियो । ‘किन बाइक चला’को? ‘ ती पुलिस संरक्षण प्राप्त गुण्डाले अगाडिको बाइकको साँचो निकाले । ‘सधैँ बन्द हुन्छ ....हाम्ले खानु पर्दैन?’ ती यवक पनि जङ्गिए । ‘हाम्ले कसको लागि बन्द गरेको था’छैन ?....’ । एकजनाले हातमा रहेको ईँटाको टुक्राले हेडलाइट फुटाले । स्थिति अचानक तनावपूर्ण भयो ।

‘हराम देखेर राम डराउँछ’ भन्ने उखान सम्झेर म झट्ट डिल्लीवजारको उकालो तर्फ लागेँ । त्यतापट्टिको बाटो ‘एकतर्फी’ थियो । तर ज्यान र जिनिस दुबै जोखिममा परेकोले अर्को उपाय पनि थिएन । ट्राफिक नियमको उल्लङ्घन गरियो तर ज्यान र जिनिस दुबै बचे ।

बन्दका यस्ता रोमाञ्चक कथाहरू अरूपनि छन् । बाँकी अर्को बन्दको दिनमा ।

राजनैतीक रङ्गमञ्च, ‘१० लाख दे !’ र अन्य मुक्तहरू

2012-05-08T14:17:00.001+05:30

राजनैतीक रङ्गमञ्च

खलनायकको खलनायक सँगै घमासान छ।
छैन सम्बादको खेस्रा, सूत्रधार अन्तर्ध्यान छ ।
नायक विहीन रङ्गमञ्च झैँ चल्दैछ राजनीति,
सिंहासनमा जोकर विराजमान छ ।

बन्दैन संविधान

भत्ता बाँडेर मात्रै बन्दैन संविधान ।
सत्ता बाँडेर मात्रै बन्दैन संविधान ।
तिम्रा कलम अझै बन्द नै देख्छु म।
हाई काढेर मात्रै बन्दैन संविधान ।

स्थिति

जातिपाती हुन्न भन्ने नै जातीय राज्य बनाउँदै छ ।
नारा एकताको दिँदै ढोगी, खाडल आफैँ खनाउँदै छ।
फुट्दै छन् भाइ-भाइ, ‘नोकर’का जोरमा परी,
फुटाएर राज गर्ने ‘मालिक’ खुसी मनाउँदै छ ।

१० लाख दे

विस्फोटमा परेछ- १० लाख दे !
बम पड्की मरेछ – १० लाख दे !
राजनीति गरेछ- १० लाख दे !
विपत्तिले हरेछ – छैन भऽऽन्दे !

केही प्रसिद्ध व्यक्तिका रमाइला भनाइहरू !

2012-04-27T20:42:00.001+05:30

प्रसिद्ध व्यक्तित्वहरूका कृति वा भनाइहरू पढ्नु आफैँमा एउटा ज्ञानप्रद र रमाइलो अनुभूति हुनसक्छ । त्यसमा पनि यदि ती भनाइहरू व्यङ्ग्यात्मक, हास्यरसले भरिएका वा तर्कबाट अतर्क तिर गएका छन् भने त्यसको मिठास अर्कै हुन्छ ।

विगतमा कुनै पुस्तक वा पत्र-त्रिका पढ्दा र इन्टरनेटका पेजहरू भ्रमण गर्दा भेटिएका यस्ता केही भनाइहरूलाई सारेर राखेको थिएँ । आजको पोस्टमा यस्तै केही प्रसिद्ध व्यक्तिका केही रमाइला र उटपट्याङ भनाइहरू राख्दै छु ।

सुरूमा Samuel Langhorne Clemens अर्थात् उपनाम Mark Twin का नामले लेख्ने प्रसिद्ध अमेरिकी व्यङ्ग्य लेखकका केही भनाइहरू

“Cauliflower is nothing but cabbage with a college education.”

“Censorship is telling a man he can't have a steak just because a baby can't chew it"

“A man's character may be learned from the adjectives which he habitually uses in conversation.”

“Age is an issue of mind over matter. If you don't mind, it doesn't matter.”

"Never put off till tomorrow what you can do the day after tomorrow."

“Be careful about reading health books. You may die of a misprint.”

अब अर्का प्रसिद्ध अमेरिकी चलचित्र नायक तथा भूतपूर्व राष्ट्रपति Ronald Reagan का केही भनाइहरू:

“Politics is supposed to be the second oldest profession. I have come to realize that it bears a very close resemblance to the first.”

“Recession is when your neighbor loses his job. Depression is when you lose yours. And recovery is when Jimmy Carter loses his.”

“Government is like a baby. An alimentary canal with a big appetite at one end and no sense of responsibility at the other.”

“The most terrifying words in the English language are: I’m from the government and I’m here to help.”

कवि, लेखक, पत्रकार, सम्पादक आदि विभिन्न उपनाम दिन सकिने अर्का बहुमुखी प्रतिभाका धनी आइरिश विचारक Oscar Wilde पनि आफ्ना व्यङ्ग्यात्मक भनाइ र उद्धरणहरूका लागि प्रख्यात छन् । उनका केही भनाइहरू:

“To get back my youth I would do anything in the world, except take exercise, get up early, or be respectable.”

“A man can be happy with any woman as long as he does not love her.”

“Bad artists always admire each other's work. “

“Men marry because they are tired; women, because they are curious; both are disappointed.”

“Experience is the name everyone gives to their mistakes.”

“I am so clever that sometimes I don't understand a single word of what I am saying.”

"Some cause happiness wherever they go; others, whenever they go."

Albert Einstein कुनै परिचय दिनुपर्ने व्यक्तित्व हैनन् । तर उनि भौतिक विज्ञान वा वैज्ञानिकका रूपमा जत्ति प्रसिद्ध छन् त्यत्ति नै विख्यात छन् उनि विचारकका रूपमा पनि । आफ्नै वैज्ञानिक सिद्धान्त र आख्यानलाई बुझाउन समेत उनले बेला बेलामा रमाइलो उद्धरणहरूको प्रयोग गर्ने गर्थे । उनका केही भनाइहरू:

“God does not play dice with the universe.”

“The secret of creativity is knowing how to hide your sources.”

“I am a deeply religious nonbeliever - This is a somewhat new kind of religion”

“The only thing that interferes with my learning is my education.”

“The difference between genius and stupidity is; genius has its limits.”

"Not everything that can be counted counts, and not everything that counts can be counted."

"Only two things are infinite, the universe and human stupidity, and I'm not sure about the former."

"Falling in love is not at all the most stupid thing that people do — but gravitation cannot be held responsible for it."

लेखक, कुटनीतिज्ञ, संगीतकार, विचारक, राजनीतिज्ञ जस्ता अनेक विशेषण लगाउन सकिने अर्का बहुमुखि प्रतिभाका धनी अमेरिकी नागरिक Benjamin Franklin पनि आफ्ना सटिक र विनोदपूर्ण भनाइका लागि प्रख्यात छन् । उनका केही भनाइहरू:

“Whatever is begun in anger ends in shame.”

“God heals and the doctor takes the fee.”

“If you would know the value of money try to borrow some.”

“We are all born ignorant, but one must work hard to remain stupid.”

“Some people die at 25 and aren't buried until 75.”

“The worst wheel of the cart makes the most noise”

“Beer is living proof that God loves us and wants us to be happy.”

“Life’s tragedy is that we get old too soon and wise too late.”

Sir Winston Leonard Spencer-Churchill वा छोटकरीमा हामीले Winston Churchill भनेर चिन्ने ब्रिटिस भूतपूर्व प्रधानमन्त्री र साहित्यमा नोवेल पुरस्कार विजेता, पनि आफ्ना व्यङ्यात्मक र सटिक भनाइका लागि प्रख्यात छन् । उनका केही भनाइहरू:

“Yes, madam, I am drunk. But in the morning I will be sober and you will still be ugly.”

"A lie gets halfway around the world before the truth has a chance to get its pants on."

“You have enemies? Good. That means you’ve stood up for something, sometime in your life.”

“I like pigs. Dogs look up to us. Cats look down on us. Pigs treat us as equals.”

“A prisoner of war is a man who tries to kill you and fails, then asks you not to kill him.”

अन्य केही प्रख्यात व्यक्ति र केही अज्ञात व्यक्तिहरूका रमाइला भनाइहरू:

“TV and the Internet are good because they keep stupid people from spending too much time out in public.” – Douglas Coupland

"Give me a museum and I'll fill it." - Pablo Picasso

"There are no facts, only interpretations." - Friedrich Nietzsche

"We have art to save ourselves from the truth."- Friedrich Nietzsche

"Never interrupt your enemy when he is making a mistake." - Napoleon Bonaparte

“A committee is a group of people who individually can do nothing but together can decide that nothing can be done.” – Fred Allen

…र अन्तमा केही अज्ञात व्यक्तिहरूका रोचक भनाइहरू:

“If women ruled the world there would be no wars. Just a bunch of jealous countries not talking to each other.”

“A foolish man tells a woman to stop talking, but a wise man tells her she looks extremely beautiful when her lips are closed!”

“I would love to change the world, but they won’t give me the source code.”

“An apple a day keeps the doctor away, but if the doctor is cute then forget the fruit!”

“A good lawyer knows the law; a clever one takes the judge to lunch.”

Happy Quoting !

लोकतन्त्रका रैती र गणतन्त्रका राजाहरू !

2012-04-20T18:37:00.001+05:30

नेकपा एमालेका नेता भूपू प्रम झलनाथ खनालले अबका ५ दिनमा ऐतिहासिक कार्य हुने अभिव्यक्ति दिएको दोस्रो दिन नै नेपाली पातामा एउटा समाचार आयो । जसले नेपाल र नेपालीहरूको भविष्यमा साँच्चै ऐतिहासिक असर (पिडा) छाड्ने प्रस्टै छ । गरिब देशका गरिब जनताले खाइ-नपाइ कमाउने केही कमाइको भाग खाएर र डकारेर मात्रै नपुगेर अबका दिनमा यी गरिबका कमाइमा उग्राउने समेत भएका छन हाम्रा भातमारा नेताहरू ।

कुरा सरकारले अध्यादेश मार्फत ल्याएको जनताको करमा नेताले आजीवन मस्ती गर्ने व्यवस्थाको हो । जारी अध्यादेश अनुसार:

पूर्व राष्ट्रपतिदेखि प्रधानमन्त्रीसम्मकै लागि आजीवन इन्धनसहित गाडी र सरकारी आवास सुविधाका अतिरिक्त सरकारी कर्मचारी रहेको स्थायी सचिवालयसमेत उपलब्ध गराउने भएको छ ।
पूर्व राष्ट्रपतिलाई २००, पूर्व उपराष्ट्रपतिलाई १७५, पूर्व प्रधानमन्त्रीलाई १५०, पूर्वसभामुखलाई १५० लिटर पेट्रोल र आवश्यकताअनुसार मोबिल तथा मर्मत खर्च दिइने व्यवस्था अध्यादेशमा गरिएको छ ।
पूर्व प्रधानन्यायाधीश, पूर्व सभामुखलाई गाडी र सचिवालय सुविधा तथा पूर्व गृहमन्त्रीहरूलाई इन्धनसहित गाडी सुविधा दिने व्यवस्था गरिएको छ ।

जस अनुसार अब:

लोकेन्द्रबहादुर चन्द, सूर्यबहादुर थापा, शेरबहादुर देउवा, पुष्पकमल दाहाल, झलनाथ खनाल र माधवकुमार नेपालले सचिवालय, सरकारी आवास र इन्धनसहितको गाडी सुविधा तथा सभामुखहरू दमननाथ ढुंगाना, रामचन्द्र पौडेल र तारानाथ रानाभाटले आजीवन गाडी, इन्धन र सचिवालय पाउनेछन् ।

समष्टिमा राजा फ्यालेर गणतन्त्रमा गएको देशले अब चिरकाल सम्म सैयौँ ‘राजाहरू’ लाइ पाल्नु पर्नेछ । अनि गरिबीको मारमा पिल्सिएका हामी र हाम्रा सन्ततिको रूपमा जन्मने रैती हरूले यस्ता कैँयन राजाहरूलाई आफ्नो छाक काटेर पाल्नु पर्नेछ ।

राष्ट्रले कुनै विशेष वा राज्यको लागि अतुलनीय योगदान दिने व्यक्तिलाई सम्मान पूर्वक यस्ता सुविधा दिनु भनेको भिन्नै कुरा हो । तर यसरी राजा पछि उसकै सन्तान स्वतः राजा हुने जस्तै गरी जो-जती आउँछन् ती सबैले थोकको भाउमा यस्ता सुविधा लिने परम्परा भने अत्यन्त तुच्छ र लापरवाह निर्णय नै हो र नेपाल जस्तो गरिब देशको लागि भने यो ठाडै जनमारा कार्य हो भन्न म अलिकता पनि हच्किन्न । यो जनता प्रतिको हेपाहा प्रवृत्ति मात्रै हैन चरम स्वच्छन्दता र ठगीकै प्रकटन हो ।

देश अहिलेसम्म पनि संविधान विहीन स्थितिमा छ र हालको सरकार र संविधानसभाको पुरै ध्यान कसरी देशको अनुकूल संविधान निर्माणमा व्यतीत हुनुपर्ने हो । तर त्यसको ठिक उल्टो हातमा डाडु पन्यौ लिएर बसेकाहरुका मनोवृत्ति कसरी देश र जनताको सीमित संसाधनमा आजीवन मोज गर्नेमा भन्ने मात्रै केन्द्रित छ ।

न्याय र कार्य सम्पादनको सामान्य सिद्धान्तले राम्रो काम गर्नेलाइ पुरष्कार र गलत काम गर्ने वा आफ्नो कर्तव्य पुरा नगर्ने लाई सजायको व्यवस्था गरेको हुन्छ । जस अनुसार आफैँले तोकेको २ वर्षको समयावधिमा संविधान बनाउन नसक्ने पानीमरुवाहरू सजायँका भागीदार हुनुपर्ने हो । त्यसपछि पनि जनताको ताजा जनादेश लिनुको सट्टा स्वयं आफैँ आफ्नो समयावधि थप्दै जाने गर्नु अर्को अपराध हो । त्यतिले नपुगेर थपिएको अवधिमा पनि संविधान बानउनुको साटो झन् झन् जनमारा अध्यादेश थप्दै जानु अत्यन्त निकृष्ट कार्य हो । वास्तवमा हेर्ने हो भने जनताले दिएको २ वर्षको जनादेश समाप्त भएपछि थपिएको अवधिमा संविधान निर्माण बाहेकका अन्य कुनै कार्य गर्नु नै गलत र अवैधानिक हो । त्यत्तिले नपुगेर विना कुनै योगदान र विना कुनै विशेषता आजीवन ‘भत्ता’ र निवृत्तिभरण खान खोज्नु अत्यन्तै लज्जास्पद र घृणित कार्य हो ।

जनभावना र मुलुकको हितको लागि किञ्चित् मात्र विवेक र समय दिन असफल भएका र सत्ताको लुछाचुँडीमा मात्रै समय व्यतीत गरेका नेताहरूमा अर्को पाला चुनाव नजिते पनि भत्ता वर्करार राख्ने सोच घनीभूत हुनु कुनै नौलो कुरा भने होइन् । सत्तालोलुपको चरम उत्कर्ष पनि नाघेर देश यो जीर्ण अवस्थामा पुग्दा समेत चेत नआएका र सत्ता र भत्ताको मानसिकताबाट माथि उठन नसकेका नेताहरु वास्तवमा देशकै लागि विडम्बना हुन ।

उसैपनि २-२ महिनामा सरकार बनाउने र ढलाउने महान परम्परा रहेको हाम्रो मुलुकमा भूपूहरूले आजीवन यस्ता सेवा र सुविधा पाउने भएपछि भविष्यमा यो सत्ताको खेल झन झन विकृत, घृणित र पतित हुँदै जानेमा कुनै द्विविधा नलिए हुन्छ । देश र जनताको लागि केही गर्दै नगरे पनि एकपल्ट त्यो कुर्सीमा बस्ने बित्तिकै आजीवन सुविधा पाउने नयाँ नियम बसेपछि सत्ताको लुछाचुँडीले कुन उचाइ लिन्छ स्वतः हिसाब लगाउन सकिन्छ । अब त्यही आजीवनको सुविधा पाउनकै लागि पनि १ महिना, १ हप्ता वा १ दिनकै लागि भएपनि कुर्सीमा बस्नेहरू तछाँड-मछाड हुनेछ । हालसम्मका हाम्रा नेताहरूको नैतिक आचरण र व्यवहारिक समझदारीलाई हेर्दा भोलिका दिनमा ‘हप्ते सरकार’ नबन्ला भन्नेमा कुनै शंका नगर्दा हुन्छ ।

माथि नै लेखिसकेँ, राष्ट्रको लागि कुनै विशेष योगदान दिने व्यक्तित्वलाई दिइने सुविधा र गरिने सम्मानमा मेरो कुनै विरोध छैन। तर कुर्सीमा बसेकै भरमा जोसुकैले आजीवन सुविधा भोग्ने मानसिकता राष्ट्र प्रतिको गैह्र जिम्मेवारी मात्र हैन् गरिब देश र जनता दुबैको उपहास पनि हो । देश कुनै हालतमा पनि सैयौँको संङ्ख्यामा ‘राजाहरू’ पाल्ने हैसियतमा छैन र यो गणतान्त्रिक राजाहरूको सुविधाभोगी मानसिकताको विरोध हुनै पर्छ भन्ने मेरो मान्यता हो ।

कुनै परिवार विशेषले खाँदामात्रै ‘तानाशाही’ र समूहले मिलेर खाँदा भने ‘लोकतन्त्र’ हुने पक्कै हैन् । संविधान बनाउन जनताले २ वर्षे समय दिएर पठाएकाका समूहले जनताकै करबाट आजीवन सुविधा भोग गर्नु गलत मात्रै हैन् अपराध नै हो । म गणतन्त्रकै मुखौटा लगाएको भएपनि र तानाशाहीको समर्थन गर्दिन र कुनै पनि नाममा ‘राजा’ बन्न खोज्ने पद्दतिको घोर विरोध गर्छु । म र म जस्तै सामान्य नेपाली जनताले तिरेको करबाट कुनै पनि नालायक र निकम्मा राजा पालीनु हुँदैन । पालिएमा त्यो देश र जनताको उपहास हुनेछ ।

१० वर्षे छोरीको ब्लगको कुरा !

2012-04-13T08:08:00.001+05:30

“बाबा !, मलाई पनि ब्लग चाहियो”। “बाबा !, मेरो पनि ब्लग बनाइदिनस् न” । चार कक्षा पढ्दै गरेकी छोरीले २-४ पटक यस्तै कुरा गर्दा मैले कहिल्यै गम्भीरतापूर्वक लिइनँ । ब्लग भनेको के हो थाहा नभएर वा ब्लगलाई पनि फेसबुक जस्तै सोचेर साथीहरूसँग कुरा गर्न र फोटो हाल्ने सोचेर उसले यस्तो कुरा गरेकी भनेर मैले उसको कुरा कहिल्यै ध्यान दिएर सुनिन पनि । उसले भन्थी र म पनि मतलब नै गर्दिन थेँ । यस पाला परीक्षापछिको छुट्टीमा उसले फेरि कराउन थाली “मलाई पनि ब्लग बनाइ दिनु न !” ।

“छोरी ब्लग भनेको स्टाटस राख्ने र फोटो अपलोड गर्ने ठाउँ हैन..” यस पटक भने सम्झाउनै पर्ने भएकोले मैले उसलाई बुझाउन खोजेँ “....यसमा आफ्नो फोटो, जोक वा स्टाटस राख्ने हैन्, आफैँले केही लेख्नुपर्छ” । अरूले लेखेको कपि-पेस्ट गरेर पनि हुँदैन (हुन त नेपाली ब्लग जगतमा यस्ता ब्लगकै बिगबिगी छ ) । “... हुन्छ त... म पनि आफैँ लेख्छु !” । छोरीको यस पटकको कुरो र उसको आत्मविश्वास देखेर लाग्यो उसलाई पनि ब्लग बनाइ दिए हुन्छ ।

सुरुमा उसको पढाइ र अन्य विविध कार्यमा ब्लग एउटा ‘भार’ नबनोस् भन्ने सोच पनि थियो र पनि उसलाई यसबाट टाढा राख्न खोजेथेँ । तर भन्छन् नि तीन ओटा हठको अगाडि कसैको जोर चल्दैन रे । बाल हठ, स्त्री हठ र राज हठ । उमेर न पुगेकोले बालक हो नै, छोरी भएकोले ‘स्त्री’ नै हो र घरमा उसैको राज चल्ने भएकोले राजा पनि हो नै । अतः: सबै हठ एकठाउँमा एकत्रित र घनीभूत भएकोले उसको हठको अगाडि केही लागेन र उसको लागि ब्लगरमा एउटा ब्लग बनाइ दिएँ ।

हुनसक्छ, एउटा पोस्ट वा २-३ वटा पोस्ट लेखेपछि उसको रहर र हठ दुबै पुरा हुनेछन् । वा यो पनि हुनसक्छ कि उ आफ्नो लेखाइलाई निरन्तरता दिन सक्छे । जे होस उसको आफ्नो र आफैँले लेख्ने ब्लगको प्राविधिक काम भने सकेर ब्लग उसलाई हस्तान्तरण गरि दिएँ ।

उसको ब्लगमा छापिने सबै पोस्टहरू उसको आफ्नै मनका कुरा र आफ्नै लेखनमा हुनेछन् । प्राविधिक सहयोग बाहेक उसको लेखाइ वा लेखाइमा रहेका गल्तीहरूलाई समेत मैले सुधार गर्ने वा सच्याउने छैन । कमसेकम लेख्दै गरी भने उसकै लेखाइमा सुधार आउला र भविष्यमा आफ्नो बाल्य कालको सोचसँग साक्षात्कार गर्न उसैलाई सहज र रमाइलो होस भनेर उसले लेख्ने पोस्टहरूमा हुने वा रहने गल्तीहरूलाई जस्ताको त्यस्तै राख्ने विचार गरेको छु मैले ।

भर्खर १० वर्ष पुग्दै गरेकी र जीवनको आरोह-अवरोहको कुनै अनुभव नबटुलेकी ले उसको लेखाइ हाम्रो नजरको कसीबाट हेर्दा ‘स्तरीय’ वा ‘पठनीय’ नहोला तर मलाइ लाग्छ एकजना १० वर्षकी बच्चीले के सोच्छे, उसको विचारको गति र प्रवाह कस्तो र कतातिर हुन्छ र उनीहरूको मानस पटलमा के कस्तो तानाबाना बन्दो रहेछ भनेर हेर्न भने उसको लेखोट रमाइलो होला भन्ने आशा गरेको छु ।

माथि नै लेखिसके, उसको यो रहर वा ‘भूत’ कति दिन टिक्ने हो थाहा छैन । तर लाग्दैछ...टिकेको खण्डमा भविष्यमा यो उसैलाई पनि एउटा आफैँ र वाल-मस्तिष्कलाई बुझ्ने एउटा गतिलो उपहार सिद्ध हुनेछ ।

नेपाली भाषा कमजोर रहेकाले सुरुमा अंग्रेजीमा लेख्ने उसको इच्छा रहेकोले सुरुको पोस्ट लेखेर उसले आफ्नो ब्लग सुरु गरेकी छे । त्यसो त उसको अँग्रेजी नै पनि ‘पोस्ट’ लेख्नै मिल्ने ‘राम्रो’ छैन, तर जे छ जे लेख्छे उसकै हैसियत र उसैको मर्जी । उसले लेखेको पोस्टमा लेखाइको हिसाबले टड्कारै गल्ती देखिए पनि जस्ताको त्यस्तै पोस्ट गरी दिने कामचाँहि मेरो ।

आजैबाट सुरु गरेर पहिलो पोस्ट हालिएको उसको ब्लग यहाँ छ । १० वर्षीय मस्तिष्क र सोचको पोस्ट पढने भए उसैको ब्लगमा जानुहोला ।

बाँकी कामले चारै तर्फबाट घेरेको बेलामा ‘बाऊ’ लाइ नै निरन्तरता दिन मुस्किल पर्ने ब्लग, पढाइको चपेटले पेल्न थालेपछि कति दिन टिकाउँछे उसैले जानोस् । जे होस उसको पहिलो हिम्मतलाई क्याबात दिँदै आफ्नो पोस्ट भने यहीँ टुङ्याउँछु । उसको ब्लग र लेखाइ पढ्न भने उसैको ब्लगमा जानुहोला ।

नववर्ष २०६९ को हार्दिक मङ्गलमय शुभकामना !

छोरीको ब्लग: I Also Think.... I Also Write

… नेपाल आयो (लघुकथा)

2012-04-04T15:07:00.001+05:30

ऊ अध्ययन गर्न भनेर बोइङ्ग चढेर विदेश लाग्यो ।

विदेश लागेको तेस्रो वर्ष छुट्टी रे भनेर उ सुट-बुटमा सजिएर घर आयो।

त्यसपछि उसको पढाइको साथै काम-धाम पनि उतै चल्ने रे भन्ने हल्ला आयो ।

पढाइ सक्केको ३ वर्षपछि बिहे गर्न भनेर फेरि आयो ।

करिब १० वर्षपछि बाबुको मृत्युको खबर पुगेपछि आयो ।

अर्को पन्ध्र वर्षमा आमाको अन्तिम अनुहार हेर्न आयो ।

सुनिन्थ्यो त्यसपछि उसलाई स्वदेशमै फर्कने रहर आयो ।

अर्को दशक बित्यो, तर ‘उता बस्नै मन छैन रे’ भन्ने मात्र खबर आयो ।

कहिले केटाकेटीको पढाइले अल्झेको त, कहिले सपरिवार नै फिर्ने खबर आयो ।

नेपालमै बस्छु, नेपालमै मर्छु भन्छ भन्ने इच्छा उसमा उग्र आयो ।

समय बित्तै गयो, तर ऊ हैन्, उ आउने खबर मात्रै आयो ।

धेरै वर्ष फेरि बित्दा एउटा वैराग्यको खबर आयो ।

सुनियो कि काठको बाकस भित्र हालिएको उसको लास नेपाल आयो ।

अब आयो Microsoft को सामाजिक सञ्जाल - Socl -

2012-03-28T08:25:00.001+05:30

पृष्ठभूमी:

इन्टरनेटमा सामाजिक सञ्जालको बाहुल्य बढ्दै जाँदा र एक अर्कासँग जोडिन मात्रै हैन, विस्तारै समाचार, अध्ययन र अन्य विभिन्न सामाजिक र शैक्षिक अनि विविध कार्यमा समेत यस्ता सञ्जालले महत्वपूर्ण भूमिका खेल्न थालेपछि विगतमा इमेल प्रदायक र सर्च इन्जिनको रूपमा रहेका सबै विस्तारै आ-आफ्नै सामाजिक सञ्जाल चलाउन अग्रसर भएका छन् ।

गुगलले आफ्नो छुट्टै सामाजिक सञ्जालको साइट ‘गुगल प्लस’ चलाएको केही समय नबित्दै अब Microsoft ले पनि FUSE Labs को नामबाट आफ्नै सञ्जाल सुरु गरेको छ। विशेष गरी विद्यार्थीहरूको लागि सामाजिक सञ्जाल र खोजीको लागी उपयुक्त हुने भनि डिजाइन गरिएको यो सामाजिक सञ्जाल केही निश्चित प्रयोगकर्ता माझ सुरू भैसकेको छ । सोसल वा So.cl (उच्चारण "social" हुने) यो सामाजिक सञ्जालले केही समय अगाडि मलाई पनि सुरुवाती प्रयोगकर्ताको निम्तो दिएकोले यसको प्रारम्भिक प्रयोगको अनुभव बारे केही लेख्दै छु ।

ढाँचा र साजसज्जा:

हुन त यो सञ्जाल अहिले प्रारम्भिक वा अपरिष्कृत संस्करणमा नै छ। तर झ्वाट्ट हेर्दा धेरै हदसम्म गुगलप्लसको जस्तै इन्टरफेस देखिन्छ । समष्टिमा फेसबुक वा गुललप्लस चलाइसकेका प्रयोगकर्तालाई यसको इन्टरफेस र प्रयोग बुझ्न खासै घोरीनु पर्ने देखिन्न । (तलका स्क्रिनशटहरू हेर्नुस:-चित्र ठुलो पारेर हेर्न कुनैपनि चित्रमा क्लिक गर्नुस । सो चित्र स्वत: ठुलो आकारमा अर्को पेजमा खुल्नेछ)

यो ढाँचा हाल चलेका अन्य सामाजिक सञ्जालको भन्दा फरक नभएको मात्रै हैन, हुबहु उस्तै छ भन्दा पनि फरक नपर्ला। हाललाई नोटिफिकेसनका सेटिङ्स भने अन्य सामाजिक सञ्जालमा भन्दा अलिक सरल रहेको महशुस हुन्छ:

विशेष गरि, तिन कोलममा देखिने पेजको बीच भागमा स्टाटस र विभिन्न सूचना सन्देश देखिने र दायाँ र वायाँ भागमा करिब करिब गुगलप्लस वा फेसबुकको जस्तै अनुप्रयोग र सम्बन्धित भिडियो, विज्ञापन आदि देखिँदा सोसिएलको मौलिकता के हो भन्ने सोच्ने पर्ने स्थिति छ ।

देब्रेतिर रहेको विभिन्न अनुप्रयोग, प्रयोगकर्ताको प्रोफाइल तस्विर र दायाँतर्फको माथिल्लो भागमा हुने सेटिङ्ग अनि नोटिस काउन्ट देखाउने आइकन र सेटिङ्गको गिएर आइकनले नचाहँदा नचाहँदै पनि गुगलप्लसको याद दिलाउँछ ।

सन्देश र खोजी: स्टाटस अपडेट र ‘सर्च’ एउटै बक्सबाट हुने गरि डिजाइन गर्दा प्रयोगमा अलिकता सरलता आए पनि स्टाटस कस-कसले देख्ने र नदेखने बनाउने तरिका पनि परम्परागत नै छ:

एक चोटी लेखि सकेको सन्देश वा स्टाटसलाई पुन: सम्पादन गर्न मिल्ने सुविधा यसमा पनि छ। तर यही ढाँचा पनि गुगलप्लसबाट प्रेरित भएको भन्ने आरोप नलाग्ला भन्न पनि सकिन्न्:

प्रयोग:

माइक्रोसफ्टले सोसिएललाइ अध्ययन र खोजीको लागि भने विशेष डिजाइन गरेको भने पनि अन्तत यसको प्रयोग पनि फेसबुककै जस्तो हुनेमा सुरुमै शङ्का नलिँदा हुन्छ । हुन त अहिलेसम्म यो नेटवर्कमा मेरो आफ्नो फलोअर र आफैले फलो गरेको साथीहरू छैनन् भन्दा पनि हुन्छ । तैपनि अमिलेसम्मको यस भित्रका प्रयोगकर्ताहरूको प्रयोगात्मक ताना-बाना हेर्दा यो पनि सन्देश र फोटो बाँढ्ने र लिन्क आदि सेयर गर्ने माध्यम भन्दा बढी केही बन्दैन भन्दा फरक नपर्ला ।

फेसबुकसँगको सहकार्य:

फेसबुक एकाउन्टबाट दर्ता गर्न मिल्ने र एक पटक दर्ता भएपछि फेसबुकमा लगइन हुँदा सिधै यसमा पनि लगइन हुन मिल्ने गरी बनाएर माइक्रोसफ्टले फेसबुकसँगको सहकार्यको झलक दिएको छ । त्यसो त फेसबुकबाट लगइन गर्न मिल्ने भएपनि हाललाई भने फेसबुकमा राखिएको स्टाटस आफैँ सोसिएलमा र सोसिएलमा राखिएको सन्देश फेसबुकमा भने जाँदैन । तर भविष्यमा यस्ता कुनै अनुप्रयोग बने वा यी दुइ नेटवर्कमा अन्तर-सम्बन्ध बनेछ भने अचम्म नमान्दा हुन्छ ।

के छ त यसमा नयाँ
धेरै कुरा हेर्न र प्रयोग गर्नै बाँकी छ । तर सुरूवाति नजरमा देखिएका केही कुराहरू यस्ता छन् :

खोजी र खोजको सूचना सेयर:

यस भित्र गरिएका सर्च वा खोजी व्यक्तिगत रहँदैनन् र यो अरू प्रयोगकर्ताहरूले देख्न सक्छन् । उदाहरणको लागि तपाइँले सोसिएलको सर्चबक्सबाट ‘नेपालि ब्लग’ लेखेर खोजी गर्नु भयो र भेटिएका कुने लिन्मा क्लिक गर्नु भयो भने यो खोजीको विवरण स्वत: तपाइँको कन्ट्याक्टमा भएका सबैले पनि देख्न सक्ने छन् । तलको चित्र हेर्नुस र खोजी गर्दा होशीयार समेत रहनुस

Video party: भिडियो खोज्ने र सेयर गर्ने सामाजिक सञ्जाल धेरैछन् । हाल चलेका प्राय: सबै सञ्जालमा यो सुविधा छ र सबैमा युट्युब वा अन्य कुनै माध्यमबाट भिडयो सेयर गर्न र हेर्न मिल्छ । तर यसमा बने अनलाइन रहेको सबैले Video party मा सरिक हुने व्यवस्था छ। यसको मतलव कुनै निश्चित चाखको भिडयो वा भिडयो क्लिपहरू अनलाइन रहेको सबैजनाले साथ-साथै हेर्न मिल्छ ।

सन्देश ट्यागिङ: फेसबुक वा गुगलप्लसमा रहेको कुने व्यक्ति वा ग्रुप विशेषलाइ ट्याग गर्ने भन्दा पनि करिव करिव ट्वीटरको Hash tag जस्तो किसिमको ट्याग सुरुमै सन्देशमा राख्ने व्यवस्था छ:

कसरी सरिक हुने त ?

माथि नै लेखिसकेँ, हाललाई यो आमन्त्रित वा निम्तो पठाइएकाहरूका बीचमा मात्रै सार्वजनिक भएको छ । तर http://www.so.cl/ मा गएर फेसबुक वा विन्डोज लाइवको आइडिबाट दर्ता प्रक्रिया सुरू गरेर निम्तो पर्खन सक्नुहुन्छ वा कुनै सक्रिय प्रयोगकर्ताबाट निम्तो लिएर यसमा जोडिन सक्नुहुन्छ । यसमा जोडिइ सकेकाले स्क्रिनको दायाँपट्टी रहेको “Invite friends” मा क्लिक गरेर कसैलाई पनि निम्तो दिन सक्छन् । निम्तो कुनै पनि इमेल ठेगानामा पठाउन सकिए पनि निम्ता स्विकार्ने ले भने निम्ता आइको ईमेलमा रहेको लिन्कमा क्लिक गरेर दर्ता प्रक्रिया सुरू गर्दा फेसबुक वा विन्डोज लाइव मेल वा हटमेल बाट मात्रै यसमा जोडिन सक्छन्।

भविष्य:

तत्कालको र त्यो पनि अपरिष्कृत संस्करणमा मात्रै उपलब्ध रहेकोले यसमा भोलिका दिनमा के कस्ता सेवा र सुविधा जोडिन्छन् भन्न सकिने अवस्था छैन् । तर अहिलेकै जस्तै मात्रै प्रयोगात्मक सुविधा रहने हो भने माइक्रोसफ्टको सोसिएल सामाजिक सञ्जालमा एउटा नाम थप्नेमा मात्रै सिमित रहने छ भन्ने मेरो पूर्वानुमान छ । तैपनि यसको प्रयोग गर्न चाहनुहुन्छ भने मेरो यहि पोस्टको कमेन्टबाट वा अन्य माध्यमबाट मलाई आफ्नो इमेल ठेगाना उपलब्ध गराउन सक्नुहुन्छ । मेरो बचेको करिब ८-९ ओटा निम्तो पहिलो ८-९ जनाले पाउनेछन् ।

फेरि केही Google Search का ‘जादु’हरू !

2012-03-20T09:37:00.001+05:30

गुगल वा google.com सूचना वा तथ्याङ्क खोजी गर्ने एउटा खोजी संयन्त्र मात्रै हैन्, त्यो भन्दा बढी अरू पनि धेरै नै छ्/ हो । फेरि झ्वाट्ट हेर्दा गुगलमा गएर कुनै पनि विषयको बारेमा खोजी गर्नु जत्ति सजिलो देखिन्छ , आफूले चाहेकै ठ्याक्कै सामाग्री भेट्नु त्यत्ति नै मुस्किल पनि हुन्छ । तर केही कि-वर्डको प्रयोग र केही ‘जुक्ति’ लगाएर गुगलबाट सामान्य अवस्थामा नभेटिने वा खोजैकै जस्तो एकदमै सटीक जानकारी लीन सकिन्छ। यसरी गुगलको बहु-उपयोग गर्ने बारेमा मैले धेरै अगाडि पनि एउटा पोस्ट लेखेको थिएँ । आजको पोस्टमा फेरि केही नयाँ जुक्तिहरू र गुगललाई अझै उपयोगी खोजी सहायक बनाउने बारेमा केही अरू सूत्रहरू दिँदैछु:

निश्चित साइटभित्र मात्रै खोज्नुस: कुनै एउटा डोमेन वा साइटभित्र मात्रै खोज्ने ‘जुक्ति’ धेरै काम लाग्ने र समय बचत गर्ने हुनसक्छ । उदाहरणको लागि तपाइँले केही समय वा वर्ष अगाडि कान्तिपुरमा अरूण तेस्रोको बारेमा कुनै रोचक खवर पढ्नु भएको थियो । अब तपाइँले गुगलमा गएर ‘अरूण ३’ वा ‘अरूण तेस्रो’ टाइप गरेर खोज्नु भयो भने तपाईको मोनिटरमा अरूण ३ सँग सम्बन्धित हजारौँ पेजहरूको लिन्क देखिनेछ । त्यसमा तपाइँले खोज्नु भएको पेज ठ्याक्कै भेट्नु भनेको समुद्रमा सियो खोज्नु जस्तै पनि हुनसक्छ। यस्तो अवस्थामा गुगलको सर्च बक्समा अलिकता जुक्तिको प्रयोग गर्दा खोजी केवल कान्तिपुरको पेजभीत्र मात्रै सिमित हुनेछ र तपाइँको पेजमा केवल कान्तिपुरका पेजमा छापिएका सो वारेका समाचारहरू मात्रै देखिनेछन् । यसको लागि गुगलको सर्चबक्समा ‘अरूण तेस्रो ‘लेख्नुस र एउटा स्पेस दिएर site:http://www.ekantipur.com टाइप गरि खोज्नुस। तपाइँको मोनिटरमा खाली कान्तिपुरमा छापिएका अरूण तेस्रो सम्बन्धि सामाग्री मात्रै देखिनेछन् । तलको चित्र हेर्नुस:

यस्तै गरि तपाईले सर्च बक्समा अरूण तेस्रो site:http://bbc.co.uk गर्नु भयो भने सो बारेमा बिबिसीमा छापिएका समाचार र High altitude site:http://dsc.discovery.com/ गर्नु भयो भने डिस्कवरी च्यानलको साइटमा भएको High altitude बारेका खोजमूलक लेख वा सामाग्री भेट्नु हुनेछ ।

निश्चित शब्द वा साइट बाहेकमा खोज्नुस: माथिको तरिकाले कुनै एउटा साइट विशेषमा खोजी गर्न साह्रै सजिलो हुन्छ । तर कहिलेकाहीँ स्थिति विपरीत पनि हुनसक्छ । तपाइँ कुनै संवेदनशील विषयको बारमा साँच्चै महत्वपूर्ण सामाग्रीको खोजी गर्दै हुनुहुन्छ । तर खोजीको रिजल्टमा भने बकम्फुसे साइट वा फेसबुकका विभीन्न ग्रुप वा पेजमा रहेका असम्बन्धित वा हल्का कुरा भेटिन सक्छ। त्यस्तो अवस्थामा ती असम्बन्धित शब्द वा साइट बाहेक अन्त मात्रै खोज्ने तरिका उपयोगी सिद्ध हुन्छ।

यसको लागि खोजी बक्स भित्र कुन कुन शब्द वा साइट हटाउने हो किटेर खोजी गर्न सकिन्छ। उदाहरणको लागि तपाइँले गुगलको सर्च बक्समा

साप्ताहिक पत्रिका -www.ekantipur.com/ टाइप गरेर खोज्नु भयो भने कान्तिपुरको साप्ताहिक बाहेकका अन्य साप्ताहिक पत्रिकाको बारेमा मात्रै खोजी केन्द्रित हुनेछ ।

हिमाल –खबरपत्रिका गरेर खोज्नुभयो भने हिमाल नाम गरेको पत्रिका हैन कि ‘हिमाल’ को बारेमा मात्रै खोजी हुनेछ । त्यस्तै

नेपाली चाड –दसैँ टाइप गरेर खोज्दा दसैँ बाहेकका नेपाली चाडको बारेमा जानकारी भेटिनेछन् ।

यसरी कुनै शब्द वा साइटलाई माइनस गर्दा १ वा सो भन्दा बढी शब्द वा साइट अनि शब्द र साइटको मिश्रित समूहलाई पनि जोड्न मिल्छ ।

जस्तै: बुद्ध -बम्जन -www.facebook.com । यसो गर्दा बुद्धको बारेमा फेसबुक बाहेकका साइटमा भएका र (रामकुमार) बम्जन बाहेकका सामाग्रीहरू मात्रै देखिनेछन् । तलको चित्र हेर्नुस्:

लिङ्क गरिएका साइट वा पेज खोज्नुस: कुनै एउटा महत्वपूर्ण समाचार वा घटनाको पेजलाई कति ओटा अन्य पेजहरूले आफ्नो साइटमा लिङ्क राखेका होलान ? । भर्खरै सुरु भएको कुनै पत्रिकालाई कतिवटा साइटमा लिङ्क हुने भाग्य मिलेको होला ?। वा तपाइँको आफ्नै ब्लगलाई कति वटा साइटले लिङ्क गरेको छ होला ? । जान्न चाहनुहुन्छ भने गुगल सर्चबक्समा link: टाइप गर्नुस र सँगै कुन साइटको लिङ्क खोज्ने हो त्यो साइटको ठेगाना टाइप गरेर इन्टर थिच्नुस । तपाइँको मोनिटरमा तपाइँले खोज्नु भएको साइटको लिङ्क राखिएको पेजहरू मात्रै देखिनेछन् । उदाहरणको लागि:

link: http://dacharya.blogspot.com गरेर खोज्यो भने मेरो यही ब्लग कस-सकले लिङ्क गरेका छन ती सबै पेजहरूको सूचि देखिनेछ । तलको चित्र हेर्नुस्:

सूर्योदय र सूर्यास्तको समय थाहा पाउनुस: अघिल्लो पोस्टमा कुनै पनि सहरको तत्कालको स्थानिय समय र मौसमी विवरण थाहा पाउन सकिने टिप्सको चर्चा गरिएको थियो भने यस पोस्टमा कुनै पनि सहरको सूर्योदय र सूर्यास्तको समय गुगल बाटै थाहा पाउने सजिलो तरिकाको दिइँदैछ:।

तपाइँलाई कुनै सहरमा कतिबजे सूर्योदय र कतिबजे सूर्यास्त हुन्छ जान्नु छ भने गुगलको सर्च बक्समा जानुस र सिधै सहरको नाम टाइप गरि त्यसको पछाडि स्पेस दिएर Sunrise वा Sunset टाइप गरेर इन्टर दबाउनुस्। तपाइँको ब्राउजरमा तुरुन्तै सो सहरको सूर्योदय र सूर्यास्तको समय देखिनेछ । (तलको चित्र हेर्नुस)

(काठमाण्डौको सूर्योदयको समय)

(…र यो सूर्यास्तको समय)

यो बाहेक अरू केही द्रुत खोजीका ट्रिकहरू:

कुनै फ्लाइट नम्बर सिधै सर्च बक्समा टाइप गरेर सो फ्लाइटको डिटेल हेर्न सक्नुहुन्छ:

कुनै शब्द वा वाक्यांश बिर्सिएमा सोको सट्टा asterisk (*) टाइप गरेर पनि खोजी जारी राख्न सक्नुहुन्छ। जस्तै नेपाल * गोलले विजयी (तलको चित्र हेर्नुस)

कुनै साइट ब्लक गरिएको ठाउँमा सो साइट पुरै खोल्न नमिले पनि cache: अनि साइटको ठेगाना टाइप गरेर सो साइटमा रहेको केही सूचनाहरू हेर्न सकिन्छ । उदाहरण cache:astalavista.net ।

गुगल सर्चका यस्ता जुक्ति र जादु अरु पनि छन् । आजलाई भने यत्ति !

Happy Searching ! Happy Surfing !!

यो पनि हेर्नुस: के तपाईँलाई गुगलका यी ‘जादूहरु’ को बारेमा थाहा छ ?

पत्रिकाको समाचार र मनको भाव !

2012-03-13T19:56:00.001+05:30

Advertisements... contain the only truths to be relied on in a newspaper. :~Thomas Jefferson

त्यसो त “पत्रिकामा विश्वास योग्य कुरा विज्ञापन मात्रै हुन्छन्” भनेर धेरै पहिले नै भनिए पनि आजको समयमा पुग्दा यो वाक्य झन् झन् समसामयिक र सटीक भएका छन् । पत्रिकाहरूमा समाचार हैन। प्राय: हावा गफ, अडकल र हौवा छापिन्छन् । अनि अर्को उदेक लाग्ने कुरा के भने तीनै हावा गफ र हौवाहरू पनि बारम्बार दोहरिन्छन्, तेहरिन्छन्, चौरिन्छन् । र सायद विज्ञापन मात्रै विश्वास योग्य होलान् ।

यस्ता सम्म समाचार वा खबर पत्रिकामा छापिन्छन् कि तीनको विषयवस्तु वा सारको त कुरै छाडौं, शीर्षक मात्रै पढ्दा समेत सामान्य मानिसको अडकलले यो हावा गफ भनेर थाहा पाउँछ, भने किन यस्ता कुराले पत्रिकाको पन्ना भरिन्छन् भन्ने सोच समेत सबैमा पलाउँछ । यस बारेमा यो भन्दा पहिलेको अर्को पोस्टमा लेखि सकेकोले आज यसकै विस्तारमा नजाउँ । आजको पोस्टमा समाचार सार वा समाचार विस्तार हैन् , खबरको शीर्षक मात्रै पढ्दा पनि सामान्य अवस्थामा कस्तो सोच आउँछ भन्नेतिर लाग्दैछु ।

माथि नै लेखिसके, बकम्फुसे गफ पनि हामीले एक पटक दुई दुईपटक हैन्, एउटै पत्रिकामा समेत पटक पटक पढने गर्छौँ। लेखिनु पर्ने हुनाले वा छापिनु पर्ने हुनाले ती गफहरू लेखिएलान् र छापिएलान । तर यस्ता बारम्बार पुनरुक्त खबर वा गफको शीर्षक देख्दा पाठकको मनमा सुरुमै कस्तो भावना जन्मेलान त ? । अर्काको ठेक्का निलिउँ, मेरो मनमा भने प्राय: यस्ता खबर पढ्दा निम्न भावहरू उठ्छन् । त्यसैले आजको पोस्टमा केही दिन यता छापिएका समाचार शीर्षक र ती शिर्षक पढ्दा मेरो मनमा उठेको भाव जस्ताको त्यस्तै :

पत्रिकाको समाचार शीर्षक	शीर्षक पढ्दा उठेको भाव
नेपाल टेलिकमले एक करोड लाइन थप्ने	अब कसैले कसैलाई फोन नगरे भो
तीन दलको बैठक उपलब्धिविहीन	के अचम्म भो त ? ((यो कसरी समाचार भो ?)
गोकर्ण रिसोर्टमा तीन दल वार्ता आज	फेरि बिना काम सरकारी खर्चमा ऐस गर्ने भए
भोलिको बैठक पनि गोकर्ण रिसोर्ट मै हुने	यिनीहरु सिंह दरबारमा किन अट्दैनन् ?
नदी किनारका अतिक्रमित बस्ती साताभित्र हटाइने	गफै त हो !
मन्त्रिपरिषदको बैठक आज बस्ने	फेरि के अनिष्ट हुने हो
ग्यास एक सिलिन्डरमै ५६३ रुपैयाँ घाटा	बोनस बर्कारार रहे त भै’गो नि !
शिक्षा मन्त्रीले भने- परिणाम राम्रो हुँदैन	कहिलेकाही त शुभ बोल !
लोडसेडिङ घट्दै जान्छः ऊर्जा मन्त्री	पानी परेको त मैले नि देख्या हो
जेठ १४ सम्म नबने ०४७ कै संविधान लागू : देउवा	सल्लाह भैसक्या हो ?
हराएका जहाजका पांग्रा दिल्लीमा भेटिए	पाङ्ग्रा समेत त उतै तानिने रहेछन् नेता किन नजाउन
वित्तीय अपराध रोक्ने कानुन पास हुन सकेन	आफैले खनेको खाल्डोमा आफै परिएला भन्ने पिरलोले होला
प्रमुख तीन दलको बैठक बस्दै नबसी स्थगित	धन्न खाजा खर्च जोगिएछ !
भाले किचेर मारेको विरोधमा चक्काजाम	लैङ्गिक समानता कायम गर्न अब पोथी मार्दा नि बन्द हुने भो !
सरकारको नेतृत्वमा कङ्ग्रेसको पालो : एमाले अध्यक्ष खनाल	टोकन कहिले बाँडिएको रहेछ ?
दुई हप्ताभित्रै सेना समायोजन भएर नयाँ सरकार हुन्छ	हा हा हा हा हा !
गाउँलेले चितुवा समाते	चितुवाले गाउँले समात्या भे’पो अचम्म त !
आफ्ना कार्यकर्ताको हत्या भएको भन्दै एमाले सभासद्द्वारा संसद अवरुद्ध	अर्काको कार्यकर्ता भा’ भे के मतलब ?
मैले कुर्सी छाडे झन् समस्या बल्झन्छ : प्रम	पहिलाका पनि त्यसै भनेर बस्या भे तपाईँको पालो नै आउँदैनथ्यो
कार्यतालिका संशोधन गर्न तीन दल सहमत	कार्यताकिका संशोधन र म्याद बढाउने मै त होनि सहमति हुने
जेपी गुप्तामाथिको कारबाही 'बेमौसमको बाजा' : उपराष्ट्रपति परमानन्द झा	मौसमी बाजा बजाउनेलाई मात्रै थाहा हुने कुरो रै’छ

यो बिगत केहि दिनमा छापिएका खबरका शीर्षक देख्दा मेरो मनमा उब्जेका भावहरू हुन्…छुटपुट थप्दै जानु होला

यो पनि हेर्नुस: ओझेल परेका समाचार र खबर बनेका गँजडी गफ !

Windows 8 पहिलो प्रयोगका अनुभव । डाउनलोड लिन्क सहित !

2012-03-04T22:46:00.001+05:30

अबको केही महिनामा आधिकारिक रूपमा सार्वजनिक गरिने तयारी गरिएको माइक्रोसफ्टको विन्डोज ८ को ‘कन्ज्युमर प्रिभ्यू’ भर्खरै सार्वजनिक भएको छ । अपरेटिङग सिस्टमको बजारमा करिब करिब एकलौटी आधिपत्य जमाउँदै आएको विन्डोजलाई विगतका केही समयमा लिनक्स लगायत, गुगलको क्लाउड कम्प्युटिङमा आधारित अपरेटिङ्ग सिस्टम आदिले चुनौती दिन थालेपछि विन्डोजको यस पटकको इन्टरफेसमा व्यापक परिवर्तन गरेको छ । झ्वाट्ट हेर्दा कता कता लिनक्स वा एन्ड्रोएड सिस्टमको झलक मिल्ने गरी भएको यस पटकको परिवर्तन दसौँ वर्षसम्म लगातार माइक्रोसफ्टकै अपरेटिङग सिस्टम मात्रै चलाउनेलाई भने बानी पार्न र अभ्यस्त हुन केही समय लाग्ने र असजिलो हुने देखिएको छ ।

भर्खरै मात्र डाउनलोड गरेर चलाउन थालेको विन्डोजको यो नयाँ अवतारको बारेमा धेरैकुरा जान्नै बाँकी छ । तर पहिलो पल्ट चलाउँदाका मेरा केही अनुभवहरू यस पोस्टमा लेख्दै छु :

स्टार्ट बटनको विस्थापन र मेट्रो युजर इन्टरफेसको सुरुवात: विन्डोजको मात्रै अपरेटिङ्ग सिस्टम चलाउने बानी लागेकाहरूलाई पत्याउनै गाह्रो पर्ला । तर हो, माइक्सोसफ्टले आफ्नो यो नविनतम् अवतारमा विन्डोज 95 देखि निरन्तरता दिँदै आएको स्टार्ट बटन (वा पछील्लो समयमा Start Orb भनिने बटन) र पुरै स्टार्ट मेनु नै हटाएको छ । (तलको चित्र हेर्नुस—चित्रलाई ठूलो बनाएर हेर्न तलका कुनै चित्रमा नै क्लिक गर्नु होला, सो चित्र आफैँ अर्को पेज र ठूलो आकारमा खुल्नेछ )

त्यसको बदलामा ‘मेट्रो यु.आइ’ को प्रारम्भ गरेको छ। अत: माथि भनेजस्तै विन्डोजको अपरेटिङ्ग सिस्टम मात्रै चलाउने बानी परेका प्रयोगकर्ताहरूलाई कुनै प्रोग्राम वा फाइल फोल्डर कहाँबाट खोल्ने वा खोज्ने भन्नेमा केही झन्झट लाग्न सक्छ । कम्प्युटरमा विन्डोज ८ स्थापना गरेपछि वा कम्प्युटर बुट गर्दा पुरानो स्टार्ट बटन सहितको डेस्कटपको सट्टा तपाईको स्क्रिनमा ‘Duck’ वा ‘Gaget’ को सुधारिएको स्वरूपमा विभिन्न प्रोग्रामहरूको सर्टकट सहितको माथीको जस्तो इन्टरफेस खुल्नेछ

हुनत, आफूलाई चाहिएको कुनैपनि प्रोग्राम वा फोल्डरलाई राइट क्लिक गरी “Pin to start” को मद्दतले सो इन्टरफेसमा समावेश गराउन सकिन्छ (वायाँतर्फको चित्र हेर्नुस)। तर पनि विन्डोजको यो परिवर्तनमा घुलमिल हुन प्रयोगकर्ताहरूलाई केही समय लाग्छ नै ।

प्रोग्रामहरूको खोजी र खोल्ने तरिका: कम्प्युटर चलाइरहेको बेलामा कुनैपनि बेलामा स्क्रिनको देब्रेतर्फको तल्लो कुनामा माउस लगेर क्लिक गर्दा यो ‘मेट्रो यु.आइ’खुल्छ भने यो खुलेको बेलामा स्क्रिनमा भएको कुनै पनि खाली स्थानमा राइट क्लिक गरेपछि तल्लो भागमा एउटा “All Apps” भन्ने बटन देखिन्छ । सो “All Apps” मा क्लिक गरेपछि भने कम्प्युटरमा हालसम्म स्थापना भएका सबै प्रोग्रामहरू करिब करिब एन्ड्रोइड वा आइफोनका मेनुमा जस्तै गरि स्क्रोल गर्न मिल्ने गरी देखिन्छन् । ‘टच स्क्रिन’ प्रविधिलाई ध्यानमा राखेर पनि यो पन्नाहरू पल्टाउन मिल्ने किसिमले डिजाइन गरिएको हुनसक्छ । तर सुरूमा भने यो पेजभरि भएर खुल्ने प्रोग्राम मेनुमा आफुले खोजेको प्रोग्राम ठ्याक्कै खोल्न पनि अभ्यस्त हुनै पर्छ ।

बहुप्रयोगी संसाधनको सर्टकट: त्यसो त माथि भने जस्तै प्राय: सबै प्रोग्राम वा फोल्डरलाई मूल पेज वा नयाँ डेस्कटपमा नै राख्न सकिन्छ । तर कम्प्युटर चलाइरहेको बेलामा कुनैपनि बेला माउसलाई तल्लो बायाँ कुनामा लग्दा एउटा सानो ‘Start’ लेखिएको पप-अप मेनु देखिन्छ र त्यसमा राइट क्लि गर्दा कम्प्युटर प्रयोगकर्ताले प्राय: चलाइरहने ‘Control Panel’, ‘Run’, ‘Search’ , ‘Device Manager’ आदि को छरितो मेनु देखिन्छ । जसबाट सिधै कुनै पनि सेटिङ्गमा प्रवेश गर्न सकिन्छ । (देब्रेतर्फको चित्र हेर्नुस)

Charms Sidebar र सेटिङग अप्सन: मैले माथि लेखेजस्तै मलाई लाग्छ यस पटकको विन्डोजको अवतार लिनक्सका केही अनुप्रयोगहरूबाट प्रेरित भएको छ । चार्मस बार वा ‘चार्म्स साइडबार’ विन्डोज ८ मा भएको यस्तै एउटा नयाँ अनुप्रयोग हो ।

कम्प्युटर चलेको बेलामा कुनैपनि समयमा माउसलाई स्क्रिनको दायाँपट्टिको माथिल्लो कुना वा तल्लो कुनामा लैजाँदा वा Win+C मा क्लिक गर्दा यो साइडबार पप-अप हुन्छ। यसमा Search, Share, Start, Devices र Settings गरी पाँचवटा बटनहरू छन् । साथै यो ‘चार्म्स साइडबार’एक्टिभ हुँदा स्क्रिनको बायाँतर्फ तल्लो भागमा मिति, समय र ईन्टरनेट कनेक्सन आदिको नोटिस पनि देखिन्छ । कम्प्युटरको कुनै पनि प्रोग्राम वा फाइल,-फोल्डर सक्रिय भएको बेलामा वा इन्टरनेट ब्राउज गर्दा समेत सिधै यो सेटिङ चलाउन वा सक्रिय गर्न मिल्ने भएकोले एक हिसाबमा कुनै पनि बेला कुनै पनि सेटिङ्गमा छीर्न पहिला भन्दा सरल र छरितो भएको छ ।(तलको चित्र हेर्नुस)

छोटकरीमा, सर्चले कम्प्युटरमा रहेका फाइल, फोल्डर, प्रोग्राम, मेल आदिमा खोजी गर्न मद्दत गर्छन् भने सेयरले एक्टिभ प्रोग्रामको सेयर अप्सन हेर्न मद्दत गर्छ । स्टार्टले कम्प्युटरको स्टार्ट पेज वा मेट्रो युआइमा पुर्‍याउँछ भने डिभाइसले कम्प्युटरसँग जोडिएका वाह्य डिवाइस र सेटिङ्गले कम्प्युटरका विविध सेटिङ्गहरू परिवर्तन गर्न सघाउँछ ।

सुधारिएको एक्सप्लोरर: विन्डोज ९५ देखि ८ सम्म आउँदा गरिएको यो अर्को उलेख्य सुधार हो । फाइल वा फल्डरहरू कपि, पेस्ट, कट गर्न र नयाँ फोल्डर बनाउन मात्रै हैन् । होमग्रुप वा अन्य कम्युटरसँग सेयर गर्न पनि यसले पहिलेको भन्दा धेरै सजिलो बनाएको छ । पुरानो मेनुको सट्टा प्रयोगमा ल्याइएको रिबनले सबै अनुप्रयोगहरू सरलिकृत रूपमा प्रयोग गर्न सघाउँछ ।

नयाँ रूपको टास्क मेनेजर: विन्डोज ८ को टास्कबार पनि उल्लेख्य रुपमा सुधारिएको छ । टास्कबारमा राइट क्लिक गरेर वा Ctrl+Alt+Del गरेर एक्टिभ गराइने यो टास्कबारले चालु प्रोग्रामहरूको स्थीति, कम्प्युटरले खपत गरेको संसाधनको आँकडा र कम्प्युटर बुट हुँदा सँगै खुल्ने प्रोग्राम र सर्विसहरूको सूचना पहिला भन्दा सजिलो गरेर दिन्छ र त्यसलाई सम्पादन गर्न पनि अझ सजिलो भएको छ ।

अनलाईन सर्विस सँगको समाहितता: ‘Mail’, ‘Calendar’ , “Message’ र ‘People’ जस्ता अनुप्रयोग र ‘Skydrive’ को समिकरणका कारण अब ईन्टरनेट कनेक्सन भएको अबस्थामा आप्नो हटमेल मात्रै हैन, जिमेल र अन्य मेल लगाएत ट्विटर र फेसबुकका अपडेटहरू हेर्न र गर्न समेत ब्राउजर खोलिरहनु नपर्ने भएको छ । साथै ती सामाजिक सञ्जालसँग आफ्नो विन्डोज लाइभ आइडि कनेक्ट गरेको खण्डमा ती सबैमा भएका साथीहरूसँग“Message’ को प्रयोग गरी सिधै डेस्कटपबाटै कुराकानी गर्न सकिन्छ । स्काइड्राइवमा फाइल फोल्डर व्याकअप गर्न र सेयर गर्न सोचेभन्दा सजिलो भएको छ। लाग्छ माइक्रोसफ्ट पनि विस्तारै क्लाउड कम्प्युटिङमा जाँदैछ ।

अन्य केही तुरुन्तै देखिएका सुधारहरू:

विन्डोज सेवेनमा चल्ने प्राय: सबै प्रोग्रामहरू यसमा सजिलै चल्छन् ।
फाइल वा फोल्डर आदिको नाम नेपाली युनिकोडमा राख्दा अक्षर सानो हुने समस्या समाधान भएको छ।
न्यूज रिडर वा अन्य प्रोग्राममा नेपाली युनिकोड पहिला भन्दा ठुलो आकारमा र पढ्न सजिले हुने गरि देखिन्छ ।
स्टार्टमा भएको ‘डेस्कटप’ मा क्लिक गरेर कुनैपनि बेला पुरानो इन्टरफेस भएको ‘ट्रेडिसनल डेस्कटप’मा पुग्न सकिन्छ ।
लिनक्सका अपरेटिङ्ग सिस्टम जस्तै यसलाइ पनि कम्प्युटरमा इन्स्टल नगरी पेन ड्राइब बाटै चलाउन सकिन्छ
स्क्रिनको देब्रेतर्फको माथिल्लो कुनामा माउस लगरे विस्तारै तलतर्फ सार्दा व्याक ग्राउन्डमा चलेका कुनै पनि प्रोग्राम खोल्न र बन्द गर्न सकिन्छ ।
कम्प्युटर खोल्ने बित्तिकै मोबाइल डिभाइसमा जस्तै मेल र मेसेजको नोटिस देख्न सकिन्छ ।

समष्टिमा, मैले हेर्दा विन्डोज ८ विन्डोज मात्रै हैन्, केही लिनक्स, केही एन्ड्रोइड र केही अरू पनि छ र यसको प्रयोग सुरुमा केही झन्झटिलो देखिए पनि यसमा रहेका नयाँ नयाँ अनुप्रयोगका कारण यो ‘ट्राइ’ गर्न योग्य छ ।

यदि तपाई पनि विन्डोजको यो नयाँ अवतार डाउनलोड र प्रयोग गर्न चाहनुहुन्छ भने यो पेजमा गएर 32-bit (x86) वा 64-bit (x64) को आइएसओ इमेज डाउनलोड गर्न सक्नुहुन्छ ।

जाँदा-जाँदै अन्य केही स्क्रिनशटहरू:

कोठेगफ, हल्ला र हावागफ

2012-02-27T11:57:00.001+05:30

त्यसो त गफ, काठमाण्डौले मात्रै हैन, संसारका सबै सहर र सो सहरका बासिन्दाले गर्छन् । तैपनि काठमाण्डौको गफ भने भिन्दै हुन्छन् । यहाँ कहिले कुनै हल्लाले बजार तात्छ त कहिले भने बजार तातिसकेपछि मात्र हल्ला चल्छ । अचम्मको छ यहाँको गफ र हल्ला । कहिले कसैले आयोजन नै नगरेको बेलामा हल्लाकै भरमा नेपाल बन्द हुन्छ त कहिले भने ‘नेपाल बन्द’ गर्ने प्रायोजक समेत पछि लाग्दा समेत काठमाण्डौ बासीले ‘हल्ला मात्रै हो’ भनेर हिँडी दिँदा बन्द असफल बन्छ । कहिले आन्दोलन गर्ने हल्ला त कहिले हल्ला गर्ने आन्दोलन समेत चलेका छन् यहाँ ।

सरकार फेरिने हल्ला, पेट्रोलको भाउ बढ्ने हल्ला, संविधान बन्ने हल्ला र हुँदा हुँदा नेपालको संविधान विदेशमै तयार भइसकेको हल्ला समेत बेला बेलामा चल्छन् यहाँ । हल्लाकै पछि लागेर हल्लिने मात्रै नगरी हल्लाको तहसम्म पुग्ने कोसिस गर्दा हरेक हल्लाका स्रोत ‘गफ’ हुने गर्छन् । चार जना पत्रकार र १०० जनाको भिड देख्ने बित्तिकै उत्तेजित विपक्षी दलका नेताले ४ दिनमा सरकार हल्लाइदिने ‘गफ’ दिन्छ । उसको गफ उपस्थित समूहको प्रचार-प्रसारको सहयोगमा ‘हल्ला’ बन्छ । अनि टोल टोलको चिया पसलमा मात्रै हैन्, चार पन्ने ‘हावा’ छाप्ने देखि २४ पन्ने विज्ञापन राख्ने पत्रिका सम्ममा विशेष सूत्रको हवाला दिएर नयाँ सरकार बन्ने चर्चा चल्छ । आखिर गफ त गफ नै हुन्छ... २-४ दिनको ‘हल्ला’ बनेपछि सो ‘गफ’ ‘हावागफ’ मा परिणत हुन्छ ।

फेरि कुनै दिन, साँझको भट्टी बसाईमा कुनै भातमाराले आफ्नो उचाइ बढाउन आफूले सबैसँग गम्भीर सल्लाह गरि रहेको र ‘कुराकानी मिले’ ३ हप्तामै संविधान बन्ने गफ दिन्छ । भट्टीवाली माइली, साइली र दायाँ-वायाँ टेबुलमा बसेका हर्के विर्खे मात्रै हैन्, थकाइ मेट्न पुगेका खोयाबिर्के मिडियाकर्मीको कानमा समेत सो गफ पुग्छ । मान्छे भातमारा नै भएपनि पदमा पुगेको भातमारा भएकाले सबै जना उसको गफमा एकछिन झुकिन्छन् (त्यसमा सँगै बसेर खाएको बिजुलीपानीले पनि मद्दत गर्छ) र भोलिपल्ट बजारमा ३ हप्तामा नयाँ संविधान बन्ने हल्ला गरम हुन्छ । हल्ला सँगै फेरि अडकलबाजी र सन्देहको पनि बजार बढ्छ ।

४ वर्षमा न बन्या संविधान ३ हप्तामै कसरी बन्छ त ? । यस्तै यस्तै सङका र उप-शङ्काको थुप्रोबाट अर्को ‘हल्ला’ चल्छ “नेपालको संविधान विदेशमा तयार भै’सकेको छ रे” । चार-चार वर्षसम्म आफ्ना योग्यतम नेताको ‘योग्यता’ देखि सकेका जनतालाई ३ हप्तामै संविधान बन्ने भन्दा पनि, विदेशमा बन्नेमा भने अझ बढी विश्वास लाग्छ । त्यसैले ३ हप्तामा संविधान बनाउने गफ दिएका भातमाराको हल्ला बाट निस्केको हल्ला भित्रको अर्को हल्लाले देशै हल्लिन्छ । खोया बिर्केले छाडिसकेपछि गफलाई हल्ला बनाउनेहरू आफैँलाई समेत यो हल्ला, हल्लाको अन्तिम अवस्था ‘हावा गफ’ मा परिणत भै’सकेको ज्ञात हुन्छ तर लेखिसकेको, बोलिसको र बताइसकेको कारण उनिहरू वाध्यात्मक परिस्थितिका बीच २-३ हप्ता सो हल्लालाई वर्करार राख्न तल्लिन हुन्छ ( के थाहा हल्ला-हल्लामै साँच्चै हुन्छ कि भन्ने अभिप्रायका साथ) ।

१-२ हप्ता पछि बजारमा अर्कैले गफ दिन्छ र विस्तारै फेरि त्यो गफ हल्ला बनिसकेको हुन्छ । अनि पुरानो हल्लाको बजार नयाँ फ्रेस हल्लाले लिन्छ ।

त्यसो त गफ दिएर हल्ला बनाउनेमा राजनीति कर्मी वा नेताहरू मात्रै हुँदैनन् । कहिले कुनै जोगी, बाबा वा खुर्सानी ज्योतिषले समेत संसार नै हल्लिने भन्ने हल्ला चलाएर पुरै नेपाल हल्लाउँछन् त कहिले भने कहिले भने कहिल्यै नाम नसुनेका हस्तिले समेत गफको बजारलाई हल्लाको माध्यमबाट गरम बनाएर राष्ट्रपतिसम्मको ‘स्याबासी’ लिने वातावरण बनाउँछन् । यस्ता गफ दिने त्रिशुलबाबा र अनुजा जस्ताको गफले चर्चाको पराकाष्ठामा पुगेपछि अन्तमा सुपर फ्लप भएर ‘हावा गफ’ नबनी सुखै हँदैन् । तैपनि न गफ दिनेले गफ दिन छाड्छन् न त हल्ला फेलाउनेले हल्ला फैलाउन ।

यस्ता कोठे गफलाई हल्ला बनाएर चर्चा कमाउने र अन्तमा टायँ –टायँ फिस् हुने प्रक्रियाको थालनी कहिले देखि भयो भनेर खोज्न त इतिहास मात्रै पल्टाएर पनि पुग्दैन् । पौराणिक कथनमा समेत जानुपर्छ । पौराणिक कालमा पत्रकार नभए पनि नारद मुनिले यो कोठेगफ लाई हल्ला बनाउने जिम्मेवारी लिएकाले उनकै हल्लाको भरमा पनि कतिपटक देवा-सुर सङग्राम समेत भएको कथन छ भने, एकजना धोबीको कोठेगफले हल्लाको रूप लिँदा मर्यादा पुरुष भनेर चिनिएका रामले समेत आफ्नो पत्नी त्याग्न तम्सिएको कुरा यहाँ प्रासङ्गिक हुन सक्छन् ।

पौराणिक हल्ला छाडेर ऐतिहासिक हल्लामा आउने हो भने पृथ्वीनारायण शाहले काठमाण्डौ खाल्डो हान्नु अघि चलाएको हल्ला देखि राजा विरेन्द्रले निकालेका नेपाललाई एशीयाली मापदण्मा पुर्‍याउने हल्ला मात्रै हैन् नेपालका माओवादीले निकालेका ‘दस वर्षमा १० हजार मेगावाट’ को हल्ला पनि खुव चर्चामा रहेका थिए ।

ती सबै हल्लाको मुहान खोज्दै हिँड्ने हो भने, सबै कुनै लहड, उत्तेजना वा गैह्र जिम्मेवारी कोठे गफबाटै निक्लेका हुन्छन् । जुन कहिले प्रयत्न सहित त कहिले प्रयत्न रहित नै हल्ला बन्छ र अन्तमा मात्रै थाहा हुन्छ कि यो केवल ‘हावा-गफ’ नै हो । समष्टिमा हल्ला ज-जसले जुनसुकै बेलामा चलाए पनि त्यो अन्तमा ‘हावा-गफ’ नै हुन्छ । बीचमा केही समय प्रयत्न जन्य परिवेश र परिस्थितिमा भने ठूलो ‘हल्ला’ बन्छ ।

त्यसो त हल्लाको वृहत् अध्ययन गर्ने हो भने यसको वर्गीकरण पनि गर्नु पर्ने हुन्छ । जस्तै ’१० वर्षमा १० हजार मेगावाट’ को मोहक हल्ला, ‘पानीमा विष मिसाइएको’ खतरनाक हल्ला, ‘प्रधानमन्त्रीले राजीनामा दिने’ राजनैतिक हल्ला र ‘सन २०१२ मा संसार नै विनाश’ हुने अन्तरराष्ट्रिय हल्ला आदि आदि । वर्गीकरण यत्ति मै सकिँदैन ‘काठमाण्डौमा दोस्रो चक्रपथ बन्ने’ सदावहार हल्ला, नेपालको संविधान बन्ने अपत्यारिलो हल्ला, ‘अर्को हप्ता देखि ग्यास पाइने’ स्वप्नातीत हल्ला, ‘नेताहरू एक जुट हुने’ असम्भव हल्ला, ...। यी सबै हल्लाको चर्चा यो सानो पोस्टमा असम्भव हुने र पोस्टलाई लम्बाउँदा यही पोस्ट पनि कोठेगफ बाट ‘हल्ला’ समेत नबनी सिधै ‘हावा गफ’ मा परिणत हुने डरले यसलाई यहीँ सक्काउँदै छु ।

मेरो कोठे गफ सक्कियो । अब यसको अन्तिम परिणति आफैँलाई थाहा भएकोले बीचमा हल्ला कति हुन्छ भन्ने मात्रै हेर्न बाँकी छ ।

चार मुक्तक !

2012-02-19T08:05:00.001+05:30

रामले चला’को देश

पेट्रोल नपाउँदा नि सडक सधैँ जाम छ ।
ग्यासै नभए पनि थाल-थालमा माम छ ।
भो विश्वास ईशमा, माने अब मैले पनि,
यो देश चलाउने स्वयं भगवान राम छ ।

सवाल भत्ताको

हरेक बैठक निष्कर्ष विहीन भा’छ ।
हरेक गोष्ठी बेकार मै गा’छ ।
तैपनि निरन्तर चली रहने रै’छन यी सब,
किनकी जे भए’नि भत्ता चैँ आ’ छ ।

खोजी सरकारको

विजुली विनाको अन्धकार छ ।
इन्धनको सधैँ हाहाकार छ ।
खोज्दैछु म खेतका गह्रा-गह्रा, आली-आलीमा,
सायद, कुनै दुलो भित्र लुकेको सरकार छ !

हालत

अर्थतन्त्र चलाउने मानिएको, हिसाब जान्दिन भन्छ ।
देश बनाउने ठनिएको, गाउँ नै धान्दिन भन्छ ।
गज्जब तमासमा चलेको छ राजनीति
कानुन बनाउन छानिएको, अदालत मान्दिन भन्छ।

हेल्लो सरकार, ग्यास दे !, बिना कसूरको सजायँ न दे !!

2012-02-11T13:14:00.001+05:30

केही महिना देखि हामी नेपालीले बिना कसुर भोग्नु परेको अभाव र अन्यायको बारेमा हाल कोही अनभिज्ञ छैनन् । यसको चर्चा परिचर्चा विवाद र विरोध पनि त्यत्तिकै चल्दैछ । केही समय अघि देखि मेरा विदेशमा रहने केही फेसबुक-साथीहरूले फेसबुक र केहीले ईमेल मार्फत यस विषयलाई सम्बोधन गरेर ब्लगमा पोस्ट राख्न पनि सल्लाह दिई रहनु भएको थियो ।

दिन दहाडै ग्यासको गाडी ‘कब्जा’, मूलाधारका मानिएका पत्रिकाका विरोध र देशका वुद्धिजीवी वा दिग्गज वर्गको कुरो समेत नसुन्ने सरकारले म जस्तो साधारण व्यक्तिको ब्लगमा आँखा लगाउला वा त्यसमा छापिएको कुरालाई ‘गम्भीरता’का साथ लेला भन्ने सोच्नु म आफैलाई पनि हास्यास्पद लाग्थ्यो । तर फेरि मेरो नागरिक अधिकार वा बाँचन पाउने न्यूनतम मानव अधिकार हनन् हुँदा यसरी चुपचाप बस्नु पनि मेरो नैतिकताले दिएन।

मेरो नागरिक अधिकार भनेको चार वर्षमा आउने चुनावमा एकजना नालायकहरू मध्यका कम नालायकलाई भोट हालेपछि अर्को चार वर्ष चुपचाप बस्नु (वा नेपालको स्थितिमा भन्दा त दशकौँ चुप लगेर बस्नु) मात्रै हो त ? । सुन्नेले सुनेन भन्दैमा बोल्नेले बोल्न पक्कै पनि छाड्नु हुन्न् । जहाँ बोल्ने आफैँ बोल्न धक मान्छन्, त्यहाँ सुन्नु पर्नेले झन् झन् आ-फ्नो कर्तव्य बिर्सन्छन् र समस्याको जटिलता झनै बढ्दै जान्छ । कम्तीमा पनि काम गर्नु पर्नेले काम नगरेको स्थिति वा कर्तव्य निर्वाह गर्नु पर्ने वा जिम्मेवारी ‍बहन गर्नु पर्नेले आफ्नो जिम्मेवारी बहन नगरेको अवस्थामा बोल्नेले आफ्नो विचार सम्प्रेषण गर्न छाड्नै हुन्न् । अनि मलाइ लाग्छ बोल्नेले बोलेपछि कुने न कुनै माध्यमबाट सो ‘वेबलेन्थ’ सुन्नेसम्म अवश्य पुग्छ । अत: आजैका दिन मैले नेपाल सरकारले सुरु गरेको जन गुनासो सुन्ने ‘हेल्लो सरकार’ मा आफ्नो विचार पठाएको छु । सो पत्रलाई जस्ताको त्यस्तै प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराइको सार्वजनिक इमेल र मेरो ब्लगमा पनि जस्ताको त्यस्तै प्रेषीत गरेको छु । प्रस्तुत छ मैले ‘हेल्लो सरकार’ र प्रम बाबुराम भट्टराइलाई इमेल मार्फत पठाएको पत्र जस्ताको त्यस्तै:

मिति: २०६८-१०-२८

हेल्लो सरकार !

म एकजना साधारण नेपाली, (परिचय लुकाउन खोजेको हैन्, मेरो पुरा परिचय र सम्पर्क ठेगाना समेत तल छ) करिब २ महिना देखि सायद केवल यही ‘साधारण’ नेपाली भएकै कारण मैले तनाव, हडबडि र समस्यामा झेलिरहनु परेको छ । सर्ब प्रथम त, यो समस्या मेरो व्यक्तिगत समस्या नभएकोले नै ‘सरकार’ लाई लेख्दैछु भन्नेमा भ्रम नपरोस् ।

कुरा के भने, सरकारले तोकेको मूल्य र त्यसमा लाग्ने तमाम कर र व्यापारीले थपेका नाफाका भाग अनि ज्यालादारले लिने ज्याला समेत पुरै सुरुमै तिरेर मैले खाना पकाउने ग्यास खरिद गर्ने गर्थेँ। यस अर्थमा मैले राज्य वा व्यापारीलाई तिर्नु, बुझाउनु पर्ने रकम केही छैन् भन्दा फरक पर्दैन होला । तर विगत करिब २ महिना देखि मैले राज्यले जति मूल्य तोक्छ त्यत्ति नै तिर्दा पनि खाना पकाउने ग्यास पाउन सकिरहेको छैन् ।

स्मरण रहोस्, मैले राज्य विरुद्धको कुनै कसूर गरेको छैन् र राज्यसँग उसले तोकेको मूल्य र सेवामा कुनै छूट, सहुलियत वा मेरो हकदाबी नपुग्ने कन्सेसन समेत पनि मागेको छैन् । तब, के कारणले मैले यो समस्या झेल्नु परिरहेको छ र मेरो के कसुरको बदलामा, भने जत्ति पैसा तिर्दा पनि सरकारले मलाई अत्यावश्यक सामान उपलब्ध गराएको छैन भन्ने बारेमा सरकारबाटै जानकारी समेत पाउन पनि यो पत्र लेख्दैछु । मलाई लाग्छ, यसरी बिना कसूर सजायको भागीदार हुनु पर्ने स्थिति भनेको अन्याय हो र हालका दिनमा लाखौँ नेपालीहरू यही नगरेको अपराधको सजाय भोग्न बाध्य भएका छन् ।

फेरि पनि स्मरण रहोस्, म एकजना साधारण नेपाली, साधारण भएकै कारण न मसँग ब्ल्याकमा इन्धन खरिद गर्ने हैसियत छ न त राजनैतीक हैकम्, दबाब वा शक्तिको आडमा साधारण भन्दा पृथक रहेर आफ्नो व्यवस्था गर्न सक्ने सामर्थ्य । त्यस अवस्थामा मैले सधै ग्यास किन्ने गरेको पसलमा अहिलेको चल्ती अनुसार आफ्नो ‘नाम’ लेखाएको छु । पसलेका अनुसार आजको मितिबाट करिब २५ दिन पछाडि मेरो नाम आउने छ र त्यति बेला उसँग ‘स्टक’ मा आएको खण्डमा मैले ‘आफ्नो नामको’ ग्यास पाउँछु ।

अब मेरा केही प्रश्नहरु:

१) के प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराईको घर वा सरकारी निवासमा ग्यास सक्कियो भने यसरी नै नाम लेखाउन पर्छ कि ‘अरू कुनै उपाए’ लगाइन्छ ?

२) अरू कुनै उपाए लगाइन्छ भने त्यो उपाए म र म जस्तै लाखौँ नेपालीलाई पनि लगाउन मिल्छ कि मिल्दैन ?

३) रित्तो सिलिन्डर चुलोमा जोडेर आगो बल्दैन भन्ने सरकारको चेतनामा छ कि छैन ?

४) छ भने अबको २५ दिन जत्ति म र म जस्ता लाखौँ नेपालीले के खालान् र कसरी खालान् भन्ने चिन्ता सरकारलाई छ कि छैन ?

५) चिन्ता छैन भने त सोध्नै परेन, छ भने चाहिँ कस्तो चिन्ता छ र यो समस्या समाधान गर्न सरकारले कस्तो नीति लिँदैछ ? ( कि यो सूचना पनि गोप्य राखिने सूचनाको समूहमा पर्छ ?)

६) अन्तमा सरकारलाई आफू ज्यादै लापरवाह, जनता प्रति अत्यन्त गैह्र जिम्मेवार रहेको कुरा सरकारमा ज्ञात छ कि छैन ? र जनता प्रतिको यो हेपाहा प्रवृत्ति अझ कति सम्म लम्बिन सक्छ ?

माथी पटक पटक लेखि सकेको छु, यहाँ फेरि एक पटक लेख्छु । यो पत्र मैले लेखे पनि पत्रको ‘म’, म मात्रै हैन् र यो ‘म’ ले लाखौँ नेपालीको प्रतिनिधित्व गर्छ । त्यसैले सरकारले यो पत्रलाई हल्का, आवेश प्रेरित वा मजाकको रूपमा लिँदैन् र यसको यथासिघ्र सही सम्बोधन हुन्छ भन्ने मलाई लागेको छ ।

धन्यवाद्

दिलिप आचार्य
गहना पोखरी काठमाण्डौ
Email: acharyadilip@indiatimes.com

वोधार्थ: bhattaraibaburam@gmail.com (सम्माननीय प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराई)
सूचनार्थ: http://dacharya.blogspot.com/

ब्लगरले किन ढिला लेख्छन् ?

2012-02-06T11:46:00.001+05:30

ब्लग लेख्न थालेको चार वर्ष पुरा भइसकेको छ र मेरो आफ्नो ब्लग पाँचौं वर्षमा हिँड्दै छ । यस बीचमा कहिले हप्तामा ३-४ वटा त कहिले ३-४ हप्तामा एउटा पोस्ट समेत लेखियो । लेख्न थाले पछि विषय वा सामाग्रीको अभाव भने प्राय: खट्किएको छैन । तर पनि विविध कारणवश बेला बेलामा ब्लग लेख्न ढिला हुने गर्छ ।

मेरो मात्रै हैन्, मैले देखेको नेपाली ब्लग जगतमा रहेका मेरा सहयात्री पुराना ब्लगरहरू र नयाँ ब्लगरहरूमा समेत यो ‘नियम’ लागु हुन्छ । नियमित लेख्ने ब्लगरहरू पनि कहिलेकाहीँ ‘अनियमित’ हुन्छन् र ढिला लेख्छन् । त्यसैले आज म ब्लगरहरू किन ढिला लेख्छन् भन्ने बारेमा नै ब्लग लेख्दैछु । केही आफ्नै अनुभव, केही सहयात्री ब्लगरहरूको सोच अनि केही ठट्टा ... मेरो विचारमा ब्लगरहरूले ढिला लेख्नुमा यीनै कारणहरू नै प्रमुख छन् । केही छुटेको वा नपुग भएको भए तपाइहरू पनि थप्नुस है !

यो लेखौं कि त्यो लेखौँ: कहिलेकाहीँ ब्लगरसँग यत्ति विषय वा सर्जाम हुन्छन् कि ऊ ‘यो लेखौं कि त्यो लेखौँ ‘ भन्नेमा नै निधो गर्न सक्दैन् । कम्प्युटरमा रहेका आधा-अधुरा गजल पुरा गर्ने कि, देशको जल्दो बल्दो विषयमा आलेख तयार गर्ने । आउँदै गरेको कुनै चाडको वारेमा लेख्ने कि दिमागमा रहेको नयाँ कथालाई उतार्ने । उ सोचमा नै व्यस्त हुन्छ र कुनै निधो गर्न सक्दैन् । त्यत्तिकैमा समय बित्छ यता उसको गजल पनि पुरा हुँदैन भने उता जल्दो बल्दो विषय पनि बासी भइसक्छ । सोच्दा सोच्दै आउँदै गरेको चाड बिति सक्छ र दिमागमा तयार कथाको प्लट पनि दिमागमै पुरानो हुन्छ । अनि ब्लगर ब्लग लेख्न ढिला हुन्छ ।

के लेखौँ, के लेखौँ : कहिलेकाहीँ स्थिति माथिको भन्दा बिलकुल विपरीत हुन्छ । काम, पढाइ वा अन्य विविध झमेलामा फसेको ब्लगर करिब करिब ‘दिमाग शुन्य’ स्थितिमा हुन्छ । यति बेला विषय व विचारको विविधताले ‘यो लेखौं कि त्यो लेखौँ ‘ हैन्, ब्लगरलाई ‘के लेखौँ के लेखौँ ‘ हुन्छ । यदाकदा आइपर्ने यस्तो व्यस्तताको स्थितिमा ब्लगर आफैँ ‘हैन, मैले पहिला पहिला कसरी दिनमा एउटा समेत ब्लग लेख्दो रहेछु’ भनेर गम खान्छ र फेरि पनि उ ब्लग लेख्नमा ढिला हुन्छ ।

कमेन्ट नै पुगेको छैन्: कुनै बेला ब्लगरले निकै मेहनत गरेर एउटा पोस्ट तयार गर्छ । मानवीय सोचको परिधि वा करिब करिब दार्शनिक कोटीको ‘लेख’ तयार भएको अनुभव गर्छ । कहिले विज्ञानको नविनतम विषय वा कहिले भने राजनैतिक वृत्तको विचारोत्तेजक पोस्ट तयार भएको उसलाई लाग्छ । तर ३-४ दिनसम्म पनि पोस्टमा न त एउटा कमेन्ट आउँछ, न त कसैले ‘लाइक’ गर्ने वा सामाजिक सञ्जालमा सेयर नै गर्छन् । आफ्नो त्यस्तो उत्कृष्ट पोस्टमा प्रतिक्रिया नदेख्दा उ सोच्छ “सायद पाठकहरूले यही पोस्ट नै पढ्न भ्याएका छैनन्” । उ पाठकहरूलाई आफ्नो सानदार पोस्ट पढ्ने समय दिन्छ र अर्को पोस्ट लेख्दैन (यही बीचमा उसका नियमीत पाठकहरूले समेत त्यो पोस्ट आधा भन्दा बढि पढ्न अल्छी मानेको कुरा भने उसले थाहा नै पाउँदैन्)

कमेन्टको ओइरोको पिर: हो, कहिलेकाहीँ प्रतिक्रिया नआएर समस्या त कहिले भने कमेन्ट धेरै भएर पनि ‘टेन्सन’ हुन्छ । कुनै पोस्टमा कहिलेकाहीँ ब्लगरले सोचे भन्दा बढि चर्चा पाउँछ । अनि अर्को पोस्ट लेख्ने बेलामा ब्लगर त्यसलाई पनि अघिल्लो पोस्ट जस्तै ‘स्तरिय’ बनाउने तर्फ सोच्छ । लेखि सकेको पोस्टमा शब्दालङ्कार, दर्शन वा आयतन र ओज थप्ने काममा लाग्छ । गर्दा गर्दै उसको पोस्ट फेरि ढिला हुन्छ ( अनि जबरजस्ती थोपरिएका शब्दालङ्कार, दर्शन वा आयतन र ओजनले पनि ब्लगलाई झन हल्का र फितलो बनाएको कुरा पनि उसलाई धेरै पछि मात्रै थाहा हुन्छ)

ह्या..लेखेर के नै हुन्छ र?: कुनै कुनै बेला बल्लगर लेख्दा लेख्दै थाक्छ। लगातारका ३-४ वटा पोस्ट ‘फ्लप’ भएपछी उसको दिमागमा ‘आ...... लेखेर के हुन्छ र?’ भन्ने विचार पलाउँछ । न म पत्रकार, न यो मेरो पेशा....किन लेख्ने त? भन्ने भाव मनमा दह्रो हुन्छ । हुँदा हुँदा उ बित्थामा ब्लग लेख्ने धुनमा यत्तिका समय खेर फालिएछ भनेर समेत सोच्छ । एकदिन अचानक कुनै जमघट वा भेटघाटमा उसलाई, उसले सोच्दै नसोचेको कुनै व्यक्तिले ‘ओहो... तपाईँको अस्तिको पोस्ट त साह्रै घतलाग्दो थियो नि !” भनिदिन्छ । उसमा फेरि ब्लग लेख्नको उर्जा लबालब भरिन्छ । तर यति बेलासम्म उ फेरि ब्लग लेख्न ढिला भइसकेको हुन्छ ।

अरूले नि त लेख्या छैनन् नि त: ब्लगरको दिमागमा कहिलेकाहीँ वर्षातको च्याउ भन्द पनि बढि सर्जाम भरिन्छन् । उ फेरि ‘यो लेखौँ कि त्यो लेखौँ ‘ को स्थितिमा हुन्छ । तर आफ्नो ब्लगमा भएको सहयात्री ब्लगरको फिडमा यसो नजर दौडाउँछ । करिब हप्ता दिन बित्न लागि सक्दा पनि सहयात्री ब्लगरहरू पनि कसैले केही लेखेका छैनन् । ‘हैन अरुले नि त लेख्या छैनन् नि ‘ ऊ मनमनै सोच्छ । ‘ मैले मात्रै किन लेख्ने’ ....’दिन दिनै लेख्यो भने अझ पाठक र साथीहरूले समेत आफूलाई ब्लग लेख्ने बाहेक केही काम नभएको ‘बेकारी’ सम्झन्छन् कि भन्ने डर समेत मनमा पैदा हुन्छ र उ जुटी सकेको सर्जामलाई पनि पन्छाउँछ । उ फेरि पनि ब्लग लेख्न ढिला हुन्छ ।

ढिलै होस यसपाला ‘धाँसू’ ब्लग लेख्छु : कुनै बेला ब्लगर अब चानचुने विषयमा कलम नचलाउने विचारमा पुग्छ । छिटो छिटो धेरै लेख्नु भन्दा एउटै तर दह्रो पोस्ट तयार गर्ने विचार गर्छ । दिनदिनै टाँसिएका सबै ब्लगरहरूको पोस्ट पढ्छ र यी सब भन्दा गहिरो र वजनदार विषय तयार गरेर मात्रै ब्लगमा पोस्ट गर्ने सोचमा पुग्छ । यही ‘धाँसू’ लेख्ने कल्पना गर्दा गर्दै उसको ‘सामान्य’ ब्लग पनि तयार हुँदैन् । ‘होस् स्तरीय ब्लग समय समयमा लेख्दै गरौंला...अहिलेलाई नियमित हुन एउटा ब्लग ‘पेल्दिउँ’ भनेर उ फेरि स्थीतिको धरातलमा फर्केर एउटा ‘एभरेज’ पोस्ट तयार गर्छ । तर फेरि पनि उ ब्लग लेख्न ढिला भइसकेको हुन्छ ।

अरू पनि कारण छन् कि... लेख्नुस् है त

Happy Blogging！

ओझेल परेका समाचार र खबर बनेका गँजडी गफ !

2012-01-28T09:16:00.001+05:30

नेताहरू बोल्छन्, बोली नै रहन्छन्, तिनको काम नै त्यही भा’छ । अनि आफैँले बोलेको कुरा पनि दोहर्‍याने, तेहर्‍याने वा समय र स्थिति हेरेर बङ्गाउने वा बिलकुल उल्टा वक्तव्य दिन पनि तिनिहरू पछि पर्दैनन् । तर के तीनले जति चोटि बोल्छन्, त्यति पटक नै त्यही पुरानो, बासी र नितान्त बोल्नको लागि मात्रै बोलिएका अर्थ हीन वक्तव्यहरू दोहर्‍याएर, तेहर्‍याएर छाप्दैजानु वा देखाउँदै जानु नै मिडियाको काम हो त ? । मलाई लाग्छ जहाँसम्म तीनका बोलाइमा समेत कुनै नवीनता हुँदैनन्, त्यति बेलासम्म तिनका बोली र वक्तव्यलाई मिडियामा स्थान दिनुको कुनै महत्व हुँदैन् ।

कुरो सानो जस्तो लाग्न सक्छ, तर म प्राय: सोच्ने गर्छु यसरी खबर नबन्नु पर्ने चर्चाले मिडिया भरिदाँ, समाचार बन्न सक्ने कत्ति घटना ओझेल परे होलान् ।

· सरकार असफल भइसक्यो,

· सहमतिय सरकार विना शान्ति र संविधान असंभव,

· सहमतिको सरकार बनाउन शीर्ष नेता सहमत,

· बाबुराम कै नेतृत्वमा सहमतिय सरकार बन्छ,

प्रधानमन्त्रीले आफ्नै नेतृत्वमा सहमतिको सरकार बन्छ भन्न सुहाएनः
सरकारी निर्णय नउल्टाए शान्ति र संविधान प्रक्रिया नै प्रभावित हुने
फलानो द्वारा तीन दल एक हुने प्रस्ट,
ढिस्कनो द्वारा तीन दलको बीचमा गम्भीर मतभेद रहेको खुलासा

आदि आदि। हाम्रा पत्रिका र मिडियामा दिनदिनै आउने समाचार यी र यस्तै हुन् । हाइपरलिन्क दिए पनि, नदिए पनि, यस्तै-यस्तै नितान्त फरक्, परपस्पर विरोधी र एक-आपसमा बेमेल समाचारहरू हाम्रा मिडियामा आइ नै रहन्छन् । यस्ता बोल्नैका लागि मात्र बोलिएका वा कुनै जिम्मेवारी नलिइ बोलिएका विचार र तर्कमा यथार्थमा परिणत हुने कुनै सामान्य किरणको झल्को समेत पाइन्न। तर पनि बोल्ने र छाप्ने अनि उद्घोष गर्ने र चर्चा गर्ने काम भने जारी रहन्छ ।

कुरा कत्तिसम्म समेत हुन्छ भने एकै दिनमा दुई भिन्न नेताले पुर्न विपरीत वेअर्थी वक्तव्य निकाल्छन् । एउटाले

सहमति भएमा सात दिनमा संविधान सम्भव भएको निर्क्योल निकाल्छन् त अर्कोले

बढेको छ महिनामा पनि संविधान नबन्ने ठोकुवा गर्छ।

दुबैले केवल तनाव वा रोषमा अभिव्यक्ति दिएका हुन्छन्। न त, तीनले सात दिन भन्दैमा सात दिनमा चमत्कार सम्भव हुन्छ। न त, साँच्चै काम गर्ने हो भने छ महिनामा पनि नबन्ने भन्ने कुरा नै सही हुन्छ । तर बोल्नेहरूका थरी-थरीका गँजडीगफले मिडियामा भँगेरे टाउके अक्षरकै स्थान पाउँछन् ।

नेताहरू बोली रहन्छन् र पत्रकार र मिडियाहरू त्यसलाई छापी रहन्छन्, सुनाइ रहन्छन् । सायद, एक अर्थमा पाना भर्ने झमेला टाल्न, आफ्ना पट्टिकाको डम्फु बजाउन र कसैको विरोध र कसैको भजन गाउन समेत यस्ता कार्यले सहयोग गर्ला। तर, लगातारका यस्ता बेवारिसे सन्देश, वजनहिन वक्तव्य र कार्यान्वयन हीन अभिव्यक्तिले नेताको बोलीमा मात्रै हैन, मिडयाको छवि समेत हल्का बनाइ रहेको छ ।

म आफैँ पत्रकार, मिडियाकर्मी वा समाचारसंस्था आबद्द व्यक्ति नभएकोले पनि मलाई यस्तो लागेको हुनसक्छ। हैन भने, कुनै ऐतिहासिक राजा वा बादशाहका झक प्रेरित जस्ता दायित्व विहीन गँजडी गफलाई मिडियामा स्थान दिनुको कुनै मतलब देख्दिन म । अंग्रेजीमा एउटा भनाइ छ “Fool me once, shame on you; fool me twice, shame on me.” एकचोटि कसैले बोलेको कुरामा झुक्किनु वा कसैले झुक्याउँछ भने त्यस कुरामा झुक्याउने व्यक्तिलाई शरमको महसुस हुनु पर्छ । तर दोस्रो चोटि वा बारम्बार कोही झुक्की रहन्छ वा मुर्ख बनि रहन्छ भने त्यो मूर्ख बनिने व्यक्तिलाई शरमको महसुस हुनु पर्छ ।

माथि नै लेखि सकेँ, मेरो मूलाधारको मिडीयासँग कोसौँको परको साइनो पनि छैन, तर अव्यवहारीक, अमूर्त र अजिम्मेवार वक्तव्यको बारम्बार मिडियामा हुने पुनरुक्तिले मलाई बेला-बेलमा भन्ने सोच्ने पर्ने बनाउँछ। के मिडियाकर्मीहरू नेताको हरेक बोलीमा झुक्कीन्छन् त ?, के नेताका हरेक नयाँ वक्तव्यलाई पत्रिकाले साँचो नै ठन्छन् त? । मलाई लाग्छ, मिडिया वा पत्रकारिताको जगतमा यस्ता वक्तव्य, उद्घोष वा मन्तव्यलाई बुझेर वा नबुझेर नै भएपनि छाप्नै पर्ने, भन्नै पर्ने वा देखाउनै पर्ने केही वाध्यता होलान् तर एउटा पाठकको हिसाबमा हेर्ने हो भने मलाई यस्तो कुनै बाध्यता छैन् र यस्ता सबै वेजिम्मेबार खबर मलाई गाईजात्रे पातोमा छापिने हल्का व्यङ्ग्य भन्दा केही फरक लाग्दैनन् । अनि हरेक पटक यस्तै खबर भँगेरा टाउके अक्षरले पत्रिकामा छापिएको देख्दा म सोच्छु ... यी आयतन-हीन समाचारले ठाउँ ओगटि दिँदा कत्तिका स्थान पाउनु पर्ने खबरहरू ओझेलमा परे होलान् । पत्र पत्रिकाले आफ्नो बाध्यतासँग सम्झौता गरि दिनाले कत्तिका सूचनाहरू फैलिन पाएनन् होला। राजनीतिलाई मात्रै समाचार ठानिने सोच हाबी हुनाले कत्ति सामाजिक र जन चासोको विषयहरू प्रकाशित भएनन् होलान् । अनि नेताका हल्का अभिव्यक्तिलाई मात्रै समाचारको शीर्षक ठान्ने मानसिकताका कारण कत्ति बौद्धिक विचारहरू चर्चामै आएनन् होलान् ।

अन्तमा, Arnold Bennett ले कतै भनेका छन्: “Journalists say a thing that they know isn't true, in the hope that if they keep on saying it long enough it will be true.” । सायद, गँजडी गफ पनि धेरै पटक पुनरुक्ति भयो भने साँचो हुन्छ भनेर पनि यस्ता समाचार छापिन्छन् कि। तपाईँ के भन्नुहुन्छ ?

के तपाईँको इन्टरनेटको गति कम छ?

2012-01-21T17:40:00.001+05:30

सामान्यतया यो प्रश्नको जबाफ ‘हो’ वा ‘छ’ मा नै आउँछ । किनकी इन्टरनेटको महासागर र आजकलको इन्टरनेटमय जीवन शैलीमा जत्ति नै स्पिड भए पनि त्यो कम नै जस्तो लाग्छ। मेरो आफ्नै अनुभवको कुरा गर्ने हो भने पनि 56 kbps देखि 2 MBps सम्मको गतिमा इन्टरनेट चलाउँछु ... तर कामको प्रकृति वा उपयोगको आधारमा हेर्दा अझै अलिकता फास्ट भए’नि हुन्थ्यो भन्ने मनस्थिति सधैँ रहन्छ । त्यसैले आजको पोस्टमा उपलब्ध इन्टरनेटको गतिलाई कसरी अधिकतम उपयोग गर्ने भन्नेमा यो पोस्ट केन्द्रित गरेको छु ।

यथार्थको स्विकार

पहिलो कुरा पहिलै भन्दा सही हुन्छ । कुरा के भने तपाईले जुन गतिको इन्टरनेट सेवा उपयोग गरिरहनु भएको छ त्यसलाई तोकिएको गति भन्दा बढाउने कुनै उपाए छैन् । यदि तपाईँ इन्टरनेटको ‘स्पिड’ बढाउने कुनै सफ्टवेयरको खोजीमा हुनुहुन्छ वा त्यस्ता नारा दिने कुनै सफ्टवेयरको प्रयोग गर्नुहुन्छ भने त्यो ९९% हौवा मात्र हुन्छ। त्यसैले सबैभन्दा पहिला कुनै सफ्टवेयर प्रयोग गरेर इन्टरनेटको गति बढाउने कल्पनालाई छाड्नुस् । कुरा सामान्य छ, १५-२० हजार पर्ने एउटा अपरेटिङ्ग सिस्टम बनाउने कम्पनीले आफ्नो अपरेटिङ्ग सिस्टमा २०-२५ डलरमा बजारमा पाईने सफ्टवेरयले दावा गर्ने जस्तो ‘स्पिड बुस्टर’ बनाउन नसकेर नहाल्ने पक्कै पनि होइन ।

ऊपाए के त ?

अब कुनै पनि सफ्टवेरयले इन्टरनेटको गति बढाउन सक्दैन भने के गर्न सकिन्छ त ? । यहाँनेर, ‘पैसा कमाउने भन्दा पैसा जोगाउने’ तरिकाले मान्छे धनी हुन्छन् भन्ने अर्थशास्त्रको जस्तै नियम लागु हुन्छ । हो, तपाईँ आफ्नो ISP (Internet Service provider) ले दिएको भन्दा बढि गति पाउन सक्नुहुन्न तर थाहा भएर वा नभएर खेर गएको व्यान्डविड्थ वा इन्टरनेट संसाधनलाई भने जोगाउन सक्नुहुन्छ । साथै अन्य केही सामान्य ‘अक्कल’ लगाएर उपलब्ध संसाधनको अधिकतम उपयोग गर्न सक्नुहुन्छ ।

अब के गर्ने त ?

माथि नै लेखि सकिएको छ कि ईन्टरनेट सेवा प्रदायकले (ISP) दिएको भन्दा बढि गति पाउनु असम्भव छ। तर निम्न कुराहरूमा ध्यान पुर्‍याएमा उपलब्ध संसाधनको अधिकतम उपयोग भने गर्न सकिन्छ र तपाईँको ईन्टरनेटको गतिमा पक्कै सुधार आउने छ ।

१) अटो अपडेटलाई बन्द गर्नुस: साधारणतया विण्डोजका अपरेटिङ्ग सिस्टमहरू, एण्टी भाइरस र हाम्रा कम्प्युटरमा स्थापना गरिएका विभिन्न सफ्टवेयरहरू इन्टनेटमा जोडिएको बेलामा स्वचालित रूपमा अपडेट हुने गरी बनाइएका हुन्छन् । तपाईँले प्रयोग गर्ने अपरेटिङ्ग सिस्टम र एण्टि भाइरस आदिका विविधता र भिन्नताका कारण कुन कुन भर्सनमा कसरी यो अपडेटलाई बन्द गर्ने भन्ने ठ्याक्कै बताउन त सकिन्न। तर विण्डोज, एण्टिबाइरस आदिलाई अटोमेटिक हैन, म्यानुअल अपडेट गर्ने सेटिङमा राख्दा इन्टरनेटको गतिमा उल्लेख्य सुधार आउँछ ।

२) अनावश्यक Add-on, Plugin, Extension निष्क्रिय गर्नुस: विण्डोजमा बण्डल भएर आउने इन्टरनेट एक्सप्लोरर होस वा गुगल क्रोम वा फायरफक्स कुनै पनि ब्राउजर हाम्रो भिन्न भिन्न कार्यविधि वा चाखका लागि पर्याप्त हुँदैनन् । त्यसपछि सुरु हुन्छ आफ्ना चाहना अनुसारका विविध Add-on र Extension आदि जोड्ने क्रम। यसरी जोडिएका वा थपिएका Add-on र Extension हरूले ब्राउजरलाई विविधता दिन्छन् र धेरै कामहरु सरल पनि हुन्छन् । तर ब्राउजर खुल्ने बित्तिकै खुल्ने यस्ता Add-on र Extension हरूले नै इन्टरनेटको संसाधन व्यय गर्छन र ईन्टरनेटको गति कम हुन थाल्छ । अत: आवश्यक बाहेकका अन्य Add-on र Extension हरूलाई disable वा निष्क्रिय गराएर राख्दा पनि इन्टरनेटको गतिमा सुधार आउँछ ।

३) History र Browser Cache लाई सीमित गर्नुस: तपाईँले चाहे जुनसकै ब्राउजर प्रयोग गर्नुस । सबैले नै एक पटक हेरिसकेको पेजलाई निश्चित फोल्डरमा अटो सेभ गरेर राख्ने गर्छन् । कहिलेकाही “अफलाइन भ्यू” को लागि यो काम लागे पनि तपाईँको कम्प्युटरमा रहने यस्ता फाइलहरूले समयको अन्तरालमा इन्टरनेटको गति कम गर्न थाल्छन् । अत: निश्चित समय पछाडि ब्राउजरको History र Browser Cache ‘क्लिएर’ गर्नुस् ।

४) राउटरको कनेक्शन र स्थान: एडिएसएल, ब्रोडव्याण्ड वा अन्य कुनै राउटर वा मोडेमको प्रयोग गर्नुहुन्छ भने त्यसमा रहेको कनेक्शनलाई सफा राख्नुस र धुलो वा खियाबाट जोगाउनुस् । एडिएसएल राउटर प्रयोग गर्नुहुन्छ भने टेलिफोनको लाईन सुरूमा एडिएसल राउटरमा छिराएपछि मात्रै फोनमा जाने व्यबस्था गर्नुस् र राउटरमा प्रवेश गर्नु अगाडि कतैबाट पनि फोनसँग कनेक्शन नगर्नुस् ।

टेलीफोनको तार वा लान केबल ओस वा पानीले भिजेको छ भने पनि त्यसले इन्टरनेटको गतिमा निकै प्रतिकूल असर गर्छ । त्यसैले तारहरू सुख्खा रहेन व्यबस्था गर्नुस ।

राउटरलाई टेबुल मुनि, घर्रा वा अन्य बन्द स्थानमा नराख्नुस र सकेसम्म खुल्ला स्थानमा राख्ने गर्नुस । राउटरलाई अन्य कुनै विद्युतिय उपकरणभन्दा पर राख्नुस र सकेसम्म उपयोग गरिने कम्प्युटरसँग धेरै अग्लो, होचो वा टाढा नहुने गरी राख्नुस् ।

५) ब्राउजर र अन्य सम्बन्धित फाइलको अपडेट: तपाईँ कुनै पनि ब्राउजर प्रयोग गर्नुस, समय समयमा तिनलाई सुधार गरेर उपलब्ध गराइएका नयाँ-नयाँ संस्करणहरू सार्वजनिक भएका हुन्छन् । अत: समय समयमा आफ्नो ब्राउजर अपडेट गर्नुस् । साथै आजकलका विविधता भएका पेजहरू हेर्न आवश्यक Flash Player, Java, Shockwave Player र आफूले प्रयोग गर्ने Add-on र Extension हरूलाई पनि समय समयमा अपडेट गर्नुस् ।

६) नेटवर्क सेरिङ्ग र छिमेकी बाट सुरक्षा: आजकल कार्यालयहरूमा मात्रै हैन्, एउटै घरमा पनि २ वा सो भन्दा बढी कम्प्युटर हुनु भनेको विस्तारै सामान्य बन्दै गएको छ । यस्तो अवस्थामा सजिलोको लगि प्राय: वायरलेस राउटरको प्रयोग गरेर इन्टरनेट कनेकशन सेरिङ्ग गरिन्छ । वायरलेस सेरिङ्ग सजिलो र झन्झट रहित तरिका भए पनि कहिलेकाही यसको प्रयोग गर्दा सुरक्षामा ध्यान दिइएन भने इन्टरनेट कनेक्शन अनधिकृत व्यक्तिद्वारा प्रयोग हुन सक्ने सम्भावना रहन्छ । अत: वायरलेस राउटर प्रयोग गर्नुहुन्छ भने त्यसमा पासवर्ड राख्नुस् ।

७) QoS को सम्पादन: विण्डोज एक्सपि र त्यस पछिका विण्डोजका भर्सनहरुमा करिव २० प्रतिशत व्याण्डविड्थ वा इन्टरनेट संसाधन ‘उच्च प्राथमिकताका केही आन्तरिक प्रोग्रामका लागि संचित गरिएको मानिन्छ। यस बारेमा प्रयोगकर्ताहरूको मत भिन्न भिन्न भएपनि विन्डोजको एउटा सानो सेटिङ्गमा सामान्य परिवर्तन गर्दा इन्टरनेटको गतिमा उलेख्य सुधार आउने विश्वास गरिन्छ । त्यसैले यसलाई पनि प्रयोग गरेर हेर्न सकिन्छ।

यसको लागि आफ्नो कम्प्युटरबाट START>Run गरेर कमाण्ड बक्समा gpedit.msc टाइप गर्नुस्। अब खुल्ने पेजमा Local Computer Policy भन्दा मुनि रहेको Administrative Templates > Network > QOS Packet Scheduler मा क्लिक गर्नुस् । अब पेजको दायाँपट्टी रहेको “Limit reservable bandwidth” मा डबल क्लिक गर्नुस् र त्यसलाई “Enable” गर्नुस् । Bandwidth limit (%) मा ० (शुन्य) गरेर Apply>>OK गर्नुस् । (तलको चित्र हेर्नुस):

विण्डोज एक्सपिको लागि: एक्सपि पछिका भर्सनका लागि:

(चित्र ठुलो गरेर हेर्न सोही चित्रमा क्लिक गर्नुहोला, चित्र आफैँ अर्को पेजमा ठुलो आकारमा खुल्नेछ)

बाँकी पछि ।

Happy Surfing !

ब्लगरले सुरु गर्‍यो Threaded Comment !

2012-01-13T11:08:00.001+05:30

धेरै ब्लगरहरूले निकै समय अगाडि देखि खोजी रहेको र ब्लगरले सुधार गर्नु नै पर्ने एउटा अनुप्रयोग भर्खरै ब्लगरले सार्वजनिक गरेको छ । हो, ब्लगरले अबबाट थ्रेडेड कमेन्ट वा पाठकले लेखेको कमेन्टमा ब्लग सञ्चालकले सिधै उत्तर दिन मिल्ने सिस्टम सुरु गरेको छ ।

वर्डप्रेस लगाएत अन्य विभिन्न नि:शुल्क ब्लगस्पेस प्रदायककोमा यो सुविधा धेरै अगाडि देखि नै थियो र ब्लगरको सब-डोमेनमा ब्लग चलाउनेहरुले लामो समय देखि यसको पर्खाइमा थिए । ब्लगरले आफ्ना प्रयोगकर्ताहरू सँग विभिन्न समयमा लिने गरेको मत सर्वेक्षणमा पनि यो सुविधा सबैभन्दा बढि ब्लगरहरूले माग गरेको सुवीधामा पर्थ्यो। यसै कारण पनि ब्लगरले ढिला-चाँडो यो कमेन्ट सिस्टम चालु गर्नेमा करिब करिब पक्का नै थियो र मैले यसबारेमा मेरो यो पोस्टमा पनि लेखेको थिएँ।

हुन त Disqus लगाएत अन्य केही वेबवेस्ड सर्विस र ब्लगरको टेम्प्लेटमा केही थर्ड पार्टी स्क्रिप्ट वा कोडहरू थपेर पनि कमेन्ट सिस्टमलाई यस्तो बनाउन मिल्थ्यो। तर ब्लगर आफैँले यो सुविधा थपेपछि अब कुनै पनि तेस्रो ग्याजेट प्रदायक वा कोडको सहारा विना नै ब्लगर ब्लगमा यो थ्रेडेड कमेन्ट सुरु गर्न मिल्ने भएको छ ।

ब्लगरले Blog Feed ‘Full’ गरिएका र Embedded comment सक्रिय गराएका सबै ब्लगहरुमा यो थ्रेडेड कमेन्ट सुरु गरेको छ र यस्ता ब्लगहरूमा ब्लगरले आफ्ना पाठकले ब्लगमा उठाएका प्रश्नहरूको सिधा जबाफ दिन र पाठकहरू सँग अन्तरक्रिया गर्न अबका दिनमा पहिला भन्दा सजिलो भएको छ । (तलको चित्र हेर्नुस)

यदि तपाईँले पनि आफ्नो ब्लगमा Blog Feed ‘Full’ गर्नु भएको छ र Embedded comment सक्रिय गराउनु भएको छ भने तपाईँको ब्लगमा स्वत: यो थ्रेडौड कमेन्ट देखिने छ । यदि छैन र आफ्नो ब्लगमा थ्रेडेड कमेन्ट देखाउन चाहनुहुन्छ भने यसो गर्नुस:

तपाईँ ब्लगरको नयाँ इन्टरफेस चलाउनुहुन्छ भने:

१ ब्लगरको ड्यासबोर्डबाट Settings >> Posts and comments >> हुँदै Comment Location ? भन्दा पछाडि रहेको ड्रप डाउन मेनुमा क्लिक गर्नुस र “Embedded” चयन गर्नुस ।

२ ब्लगरको ड्यासबोर्डबाट Settings >> Other >> हुँदै Allow Blog Feed ? भन्दा पछाडि रहेको ड्रप डाउन मेनुमा क्लिक गर्नुस र “Full” चयन गर्नुस ।

याद गर्नस यी दुबै सेटिङ्गमा परिवर्तन गरेपछि “Save Settings” मा क्लिक गर्न नभुल्नु होला

यदि तपाईँ ब्लगरको पुरानो इन्टरफेस चलाइ रहनु भएको छ भने यसो गर्नुस:

१ ड्यासबोर्डबाट Settings >> Comments >> हुँदै Comment Form Placement मा जानुस र त्यसको दायाँपट्टि रहेको “Embedded below post” चयन गर्नुस ।

२ ड्यासबोर्डबाट Settings >> Site Feed >> हुँदै Allow Blog Feeds भन्दा दायाँपट्टि रहेको “Full” चयन गर्नुस ।

यहाँ पनि यी दुबै सेटिङ्गमा परिवर्तन गरेपछि “SAVE SETTINGS” मा क्लिक गर्न नभुल्नु होला ।

थपथाप:

यदि तपाईँ ब्लगरको आफ्नै टेम्प्लेट प्रयोग गर्नुहुन्न वा ब्लगरकै टेम्प्लेटमा Heavy Customization गरेर प्रयोग गरिरहनु भएको छ भने यो थ्रेडेड कमेन्ट स्वतः: नदेखिन पनि सक्छ। यदि माथिको सेटिङ्गहरू मिलाइ सकेपछि पनि तपाईँको ब्लगमा थ्रेडेड कमेन्ट देखिएन भने यसलाई देखिने बनाउन निम्न तरिकाहरू छन्:

१ Revert widget templates to default: यो तरिका सजिलो छ र केही क्लिक मै यसले ब्लगमा थ्रेडेड कमेन्ट सक्रिय गराउँछ। यसको लागि:-

ब्लगरको नयाँ इन्टरफेस चलाउनुहुन्छ भने:

Dashboard>> Template>>Edit HTML>> (Proceed) "Revert widget templates to default" मा क्लिक गर्नुस र,

पुरानो इन्टरफेस चलाउनुहुन्छ भने:

Dashboard>> Design>>Edit HTML गरेर पेजको पुछारतिर भएको "Revert widget templates to default" मा क्लिक गर्नुस।

तर याद गर्नुस तपाईले यदि आफ्नो ब्लग टेम्प्लेटको धेरै नै सम्पादन गर्नु भएको छ भने यो विधि द्वारा थ्रेडेड कमेन्ट सक्रिय गराउँदा बीचमा गरिएका केही ह्याक वा ग्याजेटले काम नगर्न सक्छ । त्यसैले यो विधि अपनाउनु अगाडि ब्लगरको नयाँ इन्टरफेस चलाउनुहुन्छ भने:

Dashboard>>Template>>Edit HTML>> (Proceed) "Save template" र

पुरानो इन्टरफेस चलाउनुहुन्छ भने:

Dashboard>>Design>>Edit HTML>> "SAVE TEMPLATE"

गरेर पुरानो टेम्प्लेट र सेटीङ्गको व्याकअप राख्नुहोस् ।

२ टेम्प्लेटको सम्पादन: यदि तपाईको ब्लगमा स्वत: थ्रेडेड कमेन्ट देखिएन र तपाईँ Revert widget templates to default: गरेर ब्लगमा प्रयुक्त थर्ड पार्टी कोड वा पुराना संरचना हराउन पनि चाहनुहुन्न भने यसो गर्नुस:

नयाँ इन्टरफेस चलाउनुहुन्छ भने, Dashboard>>Template>>Edit HTML>> (Proceed) गर्नुस ।

पुरानो इन्टरफेस चलाउनुहुन्छ भने, Dashboard>>Design>>Edit HTML मा जानुस र टेम्प्लेट कोड बक्समा निम्न कोड ग्रुप खोज्नुस:

<b:include data='post' name='comments'/>

यो कोडग्रुप टेम्प्लेटमा तीन वटा सम्म हुनसक्छ । अब भेटिएका हरेक कोडग्रुप लाई तलको कोडले विस्तापित गर्नुस: (माथिको कोड हटाएर यो कोड कपि पेस्ट गर्नुस)

<b:if cond='data:post.showThreadedComments'>
<b:include data='post' name='threaded_comments'/>
<b:else/>
<b:include data='post' name='comments'/>
</b:if>

अब "Save template" गर्नुस्, तपाईँको ब्लगमा थ्रेडेड कमेन्ट देखिनेछ ।

Happy Blogging !

६००% कपि, चडकनको इजाजत र भविष्यको मान्छेको कुरा !

2012-01-06T14:43:00.001+05:30

प्रविधिले बेला-बेलामा गर्ने ठट्टाको बारेमा मैले अघिल्लो पोस्टमा पनि केही कुरा लेखेको थिएँ । त्यो पोस्टमा कम्प्युटर अनि कम्प्युटर सफ्टवेयर वा एप्लीकेसनले गर्ने मजाकको बारेमा केही कुरा र स्क्रिनशटहरू राखेको थिएँ ।

वास्तवमै कम्प्युटर सफ्टवेयर वा एप्लीकेसनले समय समयमा रमाइलै मजाक गर्छन् ( म आफू कम्प्युटर सँग बढि चल्ने भएकोले मलाई मात्रै यस्तो गर्छ कि, त्यो चाहीँ भन्न गाह्रै छ) । यो पोस्टमा पनि म विभिन्न समयमा कम्प्युटर चलाउँदा भेटिएका-देखिएका र लिइएका त्यस्तै केही स्क्रिनशटहरू राख्दै छु :

ल हेर्नुस्, मलाई मेरो कम्प्युटरले गरेको यस पटकको पहिलो ठट्टा । एकदिन काम गर्दे गर्दा एउटा ठूलो साइजको फाइल हार्डडिस्कबाट पेन ड्राइवमा कपि गर्नु थियो । तर निकै समय भइसक्दा पनि यो कपि गर्ने काम नसक्केकोले, के भए छ त भनि Task Manager खोलेर हेर्दा यस्तो देखियो :

हैन बाबा, कुनै पनि काम १००% भएपछि त सकिन्छ हैन र ? तर खै मेरो कम्पयुटर ६००% कपि गरिसकेपछि पनि अझै कपि गर्न मै व्यस्त थियो (था’छैन मलाई झुक्याएर के के कुरा कपि गर्दै थियो उ आफैँले ।

मलाई थाहा छैन, तपाईँ आफ्नो कम्प्युटरमा के कस्ता सफ्टवेयरहरू चलाउनुहुन्छ। तर म भने प्राय: आफ्नो कम्प्युटरमा नयाँ नयाँ र विभिन्न सफ्टवेयर वा एप्लीकेसनहरू थपि रहन्छु । सफ्टवेयर इन्सटल गर्ने बेलामा सधैँ जस्तो विभिन्न सफ्टवेयर निर्माताले तय गरेका करार, संझ्यौता वा end-user license agreement मा सहमत छु भनेर टिक मार्क लगाउनु पर्ने हुन्छ । हुन त त्यो end-user license agreement मा के-के लेखिएको हुन्छ भनेर कसैले पढ्दैनन् (म पनि पढ्दिन) र सिधै Yes>>Next>>Next गरेर सफ्टवेयर इन्सटल गर्छन् । तर एकदिन कुनै सफ्टवेयर हाल्न खोज्दा “Yes”, “No” भन्दा अलिक बेग्लै लाइन देखेर Next>>Next नदबाइ यसो हेरको त यस्तो लेखेको रै’छ:

आम्मा...मा, "I authorize you to slap me if I violate the terms above" रे । जे होस आफूलाई सफ्टवेयर हाल्न हतार थियो त्यसैले ‘चडकन खान मञ्जुर’ गरेर भएपनि इन्सटल गरियो सफ्टवेयर ।

अर्को एकदिन अफिसमै बसेर अर्का एकजना सहकर्मीको याहू आइडी बनाउने बेलामा पनि रमाईलो कुरो देखियो । साथीले याहू बनाइदिन भने र म उनले भने बमोजिम याहूको फर्म भर्दै थिएँ । मैले उनको जन्मदिन सोध्दा, उनले तिथि मिति त बताए र साल भने इश्वी सम्बतको साटो विक्रम संबतको बताएछन् ...मेले पनि हतार-हतार उनको विक्रम सम्बतको जन्म साल याहूमा भरेँ। हेर्नुस त याहूले मलाई कस्तरी जिस्क्यायो :

"Are you really from the future ?" रे, हेर्नुस न फेरि ‘हो’ भन्न पनि नमिल्ने ।

अर्को एउटा भने, मजाक भन्दा पनि ठूलो गल्ति नै हो । तपाईँहरू कतिजनाले याद गर्नु भएको छ कुनि, ईन्टरनेटमा रहेका धेरै डोमेनहरूले नेपाली समयको बारेमा एउटा गलत आँकडालाई पच्छाइरहेका छन् । पहिला पनि केही साइटहरूमा यस्तो देखेको थिएँ । आज एकजना सहयात्री ब्लगरको ब्लगमा कमेन्ट लेख्न लाग्दा अचानक आँखा पर्‍यो ....अनलाईन फोरम ब्लग र अन्य साइटहरूमा कमेन्टलाई नयाँ र सरल रूप दिने Disqus ले पनि त्यसै गरेको रहेछ। हेर्नुस त:

नेपालको समय UTC वा Coordinated Universal Time भन्दा ५ घन्टा ४५ मिनेट चाँडो छ । तर याद गर्नु भयो ?, माथिको स्क्रिनशटमा ५:७५ लेखिएको छ । हैन भन्या, ७५ मिनेट पनि कहिँ हुन्छ र भन्या। ७५ मिनेट भयो भने त १ घन्टा १५ मिनेट भइ हाल्छनि हैन ?। तर मजाक जारी छ आजसम्म पनि Disqus को सेटिङ्गमा गएर हेर्नु भयो भने नेपाली टाइम लाई UTC+5:75 नै लेखेको देख्नुहुन्छ। त्यति मात्रै हो र, संसारभरी कै समयको सूचना दिने साइट http://www.theworldtime.net/ मा गएर तपाईँले काटमाण्डौ बाहेकका कुनै पनि नेपाली सहरको समय हेर्नु भयो भने पनि यस्तै देखिन्छ:

लौ, अर्काको साइट अब के गर्ने? । यस्ता मजाक अरू पनि छन्, बाँकी पछि ….।

(यी सबै स्क्रीनशटहरूमा कुनै चलाखी गरिएको छैन । मतलब सबै तस्बिरहरू वास्तविक हुन र यसलाई कुने इमेज इडिटरले म्यानुपुलेट गरिएको छैन )।

मैले नलेखेको निबन्ध - -शहीद - - !

2011-12-29T12:44:00.001+05:30

“बाबा !... खै आज पनि सिकाइ दिनु भएन ...” चार कक्षामा पढ्दै गरेकी छोरीले भन्दै थीई “के सिकाउने....र “ मैले उसको कुरामा ध्यानै नदिई सोधेँ । “स्कूलमा शहीदको बारेमा एउटा निबन्ध लेखेर लानु छ ... पर्सी लास्ट दिन हो...” । अलिकता फुर्सद मिल्यो मलाई “...पर्सी हो?,... उसो भए भोलि सिकाइ दिउँला है !” मैले झारा टार्ने विचार निकालेँ ।

छोरीले नभनेकी हैन्, सायद २-३ दिन देखि यही कुरा सोद्धै थिइ ऊ, ... तर न समय मिलेको थियो न त ठ्याक्कै ‘यस्तै लेख’ भनेर सिकाइ हाल्ने ‘प्लट’ बनेको थियो मेरो दिमागमा । त्यसैले हरेक दिन टार्दै गएको थिएँ मैले । “भोलि त पक्का है त !” उसलाई पनि कक्षामा आफ्नो टाउको जोगाउनु होला सायद । “ल , ल पक्का ..” मैले जबाफ दिएँ । बिजुली नभएको चिसो रातमा दिमागमा कुनै कुराको ‘प्लट’ पनि त्यत्तिकै बनि रहेको थिएन “... आज रातभरि सोचौंला र भोलि अफिसबाट आएर छोरीलाई सिकाउँला .....” म मनमनै सोच्न थालेँ । आखिर यो विषय आफैँले पनि स्कूल जीवन देखि लेख्दै बोल्दै आएको विषय न हो ... तर किन किन २-४ दिन देखि यस विषयमा केही सोच्नै सकिरहेको छैन...यहाँ सम्म कि चार कक्षाको लागि निबन्ध लेख्न समेत बढो मुस्किल भइरहेको छ । कसरी सिकाउने...? के लेख्न लगाउने??...कसरी चिनाउने ??? ओछ्यानमा पल्टेर सोच्दा सोच्दै मन बोझिलो भयो ‘....जे सुकै होस, भोलि अफिसबाट फर्के पछि १ पेजको निबन्ध लेखाउँला नै ...’ मनमा अन्तिम विचार यही नै रह्यो ।

छोरीको निबन्धको बारेमा सोच्दै म घर फर्कने बाटोमा थीएँ । अचानक बाटोको अगाडि केही पर कुनै समारोह भइरहेको आभास भयो । त्यहाँको वातावरण उल्लासमय थियो वरिपरि हरियाली थियो र फूलहरू ढकमक्क थिए । लाग्थ्यो शहरको बीचमा अवस्थित एउटा सुन्दर उद्यान लाई कुनै कार्यक्रमको लागी भव्य रूपमा सिँगारिएको थियो । उद्यानको बीचको भागलाई अलिकता माथि उठाएर मञ्चको स्वरूप दिइएको थियो र ध्वजा, पताका, तुल र तस्विरहरूले अनौठो आकर्षण बनाएको थियो ।

अगाडि मञ्चमा देशका विद्वान नेताहरू लहरमा मिलेर बसेका थिए र आ-आफ्नो पालो आए पछि लाउडस्पिकर र माइकको व्यवस्था भएको समेत भुलेर घोक्रो सुक्ने गरी आ-आफ्नै आलाप छाँट्दै थिए । अचानक त्यो ठाउँमा पुगेकोले त्यहाँ के हुँदै थियो र के बारेमा बोलिँदै थियो भन्ने बारेमा ठ्याककै लख काट्न मुस्किल भइ रहेको थियो । आफू बोलिने स्थानबाट अलिक परै भएकोले हावाको झोक्काले विस्तारै आवाज ल्याउँदाका बाहेक कसले के बोल्दै थिए भन्ने पनि प्रस्ट भएको थिएन । आफ्नो गन्तव्यकै बाटोमा परेकोले म विस्तारै अगाडि बढ्दैँ गएँ । अनि जति जति अगाडि गयो त्यहाँको चहल-पहलको बारेमा पनि उत्तिनै भेउ मिल्न थाल्यो मलाई ।

हो त!... त्यहाँ देशको लागि बलिदान भएका शहीदहरूको सम्मानमा एउटा कार्यक्रम गरिएको रहेछ । अनि सबै दलका नेताहरू शहीदहरूको देन र तिनका अतुलनीय बलिदानका बारेमा सारगर्भित भाषण छाँट्दै रहेछन् । सार्वजनिक समारोह भएको र शहीदहरू प्रति अगाध आस्था भएकोले म पनि सो कार्यक्रम स्थलमा प्रवेश गरेँ । बरु यहीँबाट छोरीको निबन्धको लागि केही विचार पनि मिल्छ कि... म यता उता हेर्न लागेँ ।

मञ्चमा सबै चिरपरिचित नेताहरू थिए भने शहीद भनि माल्यार्पण गरिएका अपरिचित र अनेकौँ अनुहारका तस्विरहरू थिए। बोल्ने वक्ताहरू पनि गज्जब अचम्मले बोल्दै थिए... मानौ त्यहाँ कुनै देशको शहीदको हैन दलको शहीदको सम्मान हुँदै थियो । हरेक वक्ता आ-आफ्नै दल प्रति आबद्ध शहीदको मात्रै गुणगान गाउथेँ र तिनैका बुताले गर्दा आज देश यहाँसम्म पुगेकोमा गर्व गर्थे । हरेक वक्ताले बोली सक्दा यस्तो लाग्थ्यो कि ती शहीद विशेष नभएका भए देश आज कालरात्रिमा हुन्थ्यो । तर, के हो के हो यत्रा-यत्रा योगदान गरि सकेका ती शहीदहरू मध्य धेरैको त मैले नाम समेत सुनेको रहेनछु । मलाई आफैलाई लज्जा र ग्लानिको बोध भयो ...”छी: मैले के पढेछु त देशको इतिहास.... के नियाले छु त देशको वर्तमान ... यस्ता यस्ता हस्तिहरूको नाम समेत मलाई याद छैन “ त्यसैले पो चार कक्षाको निबन्ध लेख्न पनि मलाइ मुस्किल भा रे’छ ।

आफ्नो विद्वता र अध्ययन प्रति आफैँलाई सङ्कोचको महसुस भए पनि अबचेतन मनको एउटा कुना कता कता खाली पनले पनि भरेको थियो । लाग्थ्यो म त्यो तस्विर र नामहरूको भीडमा कुनै परिचित नाम र परिचित अनुहार खोजी रहेको छु । म मञ्चमा नै भौँतारिन लागेँ, ...चारैतिर आँखा दौडाए...सायद त्यहाँ उपलब्ध चीज भन्दा अन्तर्मनले कतै केही खोज्दै थियो। विहे गर्न लाग्दा दुलही नै नभएको जस्तो एउटा निस्पट्ट खालिपन थियो मनमा । म यताउति नजर दौडाउन थालेँ..., त्यो माहौलमा हुनै पर्ने केही कुरा अन्तर्मनले खोज्दै थियो । अचानक झिलिमिली भन्दा अलिक पर, उज्यालो छेकिएको कुनामा पूर्व परिचित जस्ता देखिने चारजना टक्राक-टुक्रुक बसेको देखियो । सभामा उपस्थित कसैको नजर उनीहरूमाथी परेको थिएन र उनीहरू करिब करिब समारोह स्थलको ओझेल परेको सुदूर कुनामा अँध्यारोमा सबैको नजरबाट बचेर बसेका जस्ता देखिन्थे ।

म कौतूहल बस विस्तारै त्यता लम्केँ । ती अनुहारहरू झनै परिचित र पारिवारिक जस्तो लाग्न थाल्यो । एकजना बलिष्ठ बाहुबल वाला, अर्का चौडा निधार भएका र बाँकी दुईजना पनि कान्तिमय र ओजपूर्ण आभामण्डल सहितका पौरुषले लबालब थिए उनीहरू । चरम विस्मय र अत्याधिक आश्चर्यको बीचमा अचानक मेरो पुरै शरीरमा बिद्युत् तरङ्ग दौडेको जस्तो महसुस भयो मलाई । चेतन र अवचेतन मनको अत्यन्त त्वरित् संयोगको बीचमा अचानक एउटा चेतनाको विस्फोटको झलक सँगै मेरो मनस शरिर सायद चौथो आयाममा प्रवेश गरेको थियो । अब त्यहाँका कुनै पनि घटना र स्थिति मेरो लागि अभेद्य रहेन । मैले देखेँ, मेरो अन्तर्मनको अतृप्त खोज सार्थक भएर मेरो आँखा अगाडि उभिएका थिए ।

हो त, म शनैः शनैः बेहोसीको अवस्थामा पुगेँ । मेरो अगाडि मैले बाल्यकाल देखि पाठ्यक्रम र पुस्तकहरूमा पढ्दै, हेर्दै आएका र मैले पूजाको हदसम्म आदर गर्ने चार शहीद थिए । धर्मभक्त, गंगालाल, शुक्रराज र दशरथ चन्द, तर यी सबै किन यो अँध्यारो कुनामा त ...? । मैले प्रश्न वाचक दृष्टिले चारै जना तर्फ हेरेँ, चारै जनाको अनुहार अलिक सङ्कोच पूर्ण देखियो । मेरो देशका वीर सपूत र मैले आजसम्म सबैभन्दा आदर गर्ने यी शहीदको अनुहारमा सङ्कोचको लक्षणमात्रै देखिनु पनि मेरा लागि सोचभन्दा बाहिरको विषय थियो । उनैको सम्मानमा आयोजित कार्यक्रममा किन उनीहरूनै यसरी लज्जा महसुस गर्ने हालतमा छन् त ? । मनमनै सोचे पनि मैले यो प्रश्न सिधै गर्ने हिम्मत गर्न सकिनँ । अचानक मेरो आँखा मञ्चतर्फ गयो।

मञ्चमा देशका जल्दाबल्दा नेताहरू धमाधम शहीदहरूका फोटोमा माल्यार्पण गर्दै थिए । मैले ध्यान दिएर हेरे, मनस शरिर चौथो आयाममा प्रवेश गरेकोले अहिले भने मलाई मञ्चमा टाँगिएका कुनै पनि तस्विर चिन्न गाह्रो परेन । त्यहाँ छिमेकीको खेतमा गोरु प्रवेश गरेको विषयमा हाताहात हुँदा मारिएका शहीद थिए, तिन दिने चक्काजाम सफल बनाउन दङगामा उत्रिँदा झडपमा परि बितेका शहीद थिए । अर्का एकजना क्याम्पस हातामा छुरा र खुँडा प्रहार गरी दुइ गुट बीच घमासानमा पर्दा बितेका शहीद र फेरि अर्को दलको निर्देशमा बैंक डकैती गर्न हिँड्दा सुरक्षाकर्मी द्वारा मारिएका शहीद पनि थिए ।

मैले विस्तारै चारैतर्फ नजर दौडाएँ । त्यहाँ ३ दिन नेपाल बन्द गरेर बनाइएका शहीद, २ दिन चक्काजाम गरेर घोषणा गरिएका शहीद, आफ्नो कोटामा चाही शहीद कम परेकोले राजनैतिक दबाबद्वारा कोटा मिलाउन ‘नियुक्त’ गरिएका शहीद र आन्दोलनको बेलामा मदिरा सेवन गरेर हिँड्दा चिप्लिएर लड्दा मृत्यु भएको तर दलको शक्ति द्वारा बनाइएका शहीद पनि थिए ।

मेरो आँङ जिरिङ्ग गर्‍यो र म हेर्दै गएँ । त्यहाँ बन्दै गरेको पुल पड्काउन हिँड्दा, बोकेको बम शरीरमै पड्केर मरेका शहीद, राजमार्गमा दुर्घटना हुँदा बसले किचिएर ज्यान गुमाएका शहीद, देशका प्रसिद्ध साहित्यकारको सालिक ढलाउन जाँदा खसेर मरेका शहीद अनि आन्दोलनकै ताका घरमै मरेका, तर बलियो दलका शक्तिशाली कार्यकर्ता भएकोले ‘सोर्सफोर्स’ले बनेका शहीदसम्म रहेछन् । अब मलाइ यी वीर सपूतहरू किन यता अँध्यारोमा ओझेल पर्ने गरी कसैले नदेखिने गरी बसेका रहेछन् भनेर सोध्नु जरुरी रहेन । उल्टो तीनलाई सिधा दृष्टिले हेर्न र तिनका अगाडि उभ्भिन समेत साहस भएन । ममा, मेरो मानस पटलमा शिखर पुरुष बनेका ती दिव्यात्मासँग अभिवादन नगरी हिँड्ने आँट पनि थिएन भने, उनीहरूसँग आँखा जुधाएर दुई शब्द बोल्ने साहस पनि बाँकी रहेन् । म अब कसरी यहाँबाट उम्कने होला भनेर सोच्न लागेँ र मन बोझिलो भइ उकुसमुकुसको वातावरण बन्न लाग्यो .....।

‘...बत्ति आयो !” छिमेकका केटाकेटीहरूले एकै स्वरमा कराउँदा म झसँङ्ग भएर ब्युँझीएँ ।... ओहो ... कस्तो सपना देखेछु... म वास्तविकतासँग तालमेल मिलाउन थालेँ । “खै， बाबा त निदाएको हो कि क्या हो?....बत्ति पनि आयो ...बरू अहिले नै सिकाइ दिनु न ... म अहिले नै लेख्छु” छोरीले मलाई वास्तविकताको धरातल सम्मै तानी। “खै छोरी, ....शहीद र ‘शहीद’ बीच पनि ठूलो भिन्नता छ... कुन चाहिँ शहीदको बारेमा लेख्ने?” मैले उल्टै छोरीलाई प्रतिप्रश्न गरेँ । चार कक्षामा पढ्दै गरेकी मेरी छोरी मेरो कुरा नबुझेर ट्वाल्ल परेर मेरो मुख हेर्न थाली ।

चीनका उज्याला रातहरू ….

2011-12-20T09:33:00.001+05:30

केही दिन देखि कामको सिलसिलामा चीनमा छु । एकदम छोटो समयको अन्तरालमा आउँदा पनि एकदम ठूलै भिन्नता देखिनु चीनको लागि सायद सामान्य कुरा भइसकेको छ, त्यसैले केही महिनाको फरकमा आइ पुग्दा देखिएका सुधार वा विकासका प्रकटनहरू यहाँ देख्दा भने अचम्म लाग्न छाडेको छ आजकल ।

यस अघि पनि चिनमा आउँदा यताका अनुभवका बारेमा पोस्ट लेख्ने वा तस्बिरहरू बाँड्ने नगरेको हैन्, तर यस पाला भने चीनको रात्रि दृश्यहरू मात्रै समेटेर केही तस्बिरहरू पोस्ट गर्न मन लाग्यो ।

यसैपनि लोडसेडिङगको चपेटामा परेका हामीलाई रातिको झिलिमिलीले मन तान्छ नै, त्यसमा पनि चीनका प्राय: सबै सहर र ठूला ठूला संरचनाका डिजाइन गर्दा आजकल रात्रि दृश्यलाई पनि ध्यानमा राखेर गरिएको हुन्छ, त्यसैले यहाँको रात, दिन जस्तै मात्रै हैन, करिब करिब दिन भन्दा उज्यालो हुन्छ भन्दा पनि फरक पर्दैन ।

आउनुस्, आज केही तस्बिर मार्फत चीनको उज्यालो रात्री जीवन हेरौँ:

(सानसि प्रान्तको एउटा सानो टाउन- हानचुङ्ग, जसलाई स्थानीयवासीहरू ‘गाउँ’ भन्ने गर्छन्)

(चीनको पुरानो राजधानी र हाल सानसि प्रान्तको मुख्यालय रहेको सिआनको नगर पर्खाल)

(साङ्गहाईको Oriental Pearl Tower नजिकका संरचनाहरू)

(अनि आकाश छेड्न लम्केका यी भिमकाय ‘दाजुभाइ’)

(वीश्वको तेस्रो र एशियाको सबैभन्दा अग्लो Oriental Pearl Tower, जुन १५३६ फिट अग्लो छ)

(तलबाट हेर्दा भिमकाय देखिने गगनचुम्बी भवन, टावर माथी चडेर हेर्दा त फुच्चे हुँदा रहेछन्)

(Huangpu River वारी अर्थात वाईथान 外滩 बाट देखिने नदि पारीको दृश्य)

बाँकी पछि ….

...स्वर्गादपि गरियसी !

2011-12-13T09:24:00.001+05:30

केही समय अगाडि फेरि एक पटक देश दर्शनमा निस्किने मौका मिलेको थियो । ‘मार्ग चित्र’ ले काठमाण्डौ देखि नारायणगढ-बुटवल हुँदै प्यूठानसम्मको यात्रा गराउने कुरा इङ्गित गरेको थियो । २-४ पटक यही रूटमा हिँडी सकेकोले यो बाटोमा केही नौलो कुरा देखिँदैन भन्ने सोचका कारण यस पटक पनि न क्यामरा बोकिएको थियो न त तस्बिर खिच्ने विचार नै थियो।

त्यसो त तस्विर खिच्ने कला नजानेकोले पनि क्यामरा बोक्न अल्छी लाग्छ । ... लाग्छ, म कहिल्यै पनि आफूले देखेकै दृश्य फोटोमा उतार्न सफल हुँदिन । सायद हेरिने कोण, फोटो खिच्ने बेलाको चित्त दशा र प्राकृतिक परिवेश र तस्विर हेर्ने बेलाको मानसिक अवस्था फरक भएर पनि सजीव अस्तित्व निर्जीव फोटोमा अट्दैन होला । तैपनि हरेक पटक ‘केही’ देखेपछि फेरि खिचौं खिचौं हुन्छ र मोबाइलबाटै भएपनि केही तस्विरहरू उतारिन्छन् । यस पाला पनि त्यस्तै भयो .... धेरै पटक हिँडिसकेको त्यही पुरानै बाटोमा एस पटक फेरि धेरै नयाँ कुराहरू देखिए ।

पुरानो बाटोमा देखिएका तीनै 'नयाँ' कुराहरू मध्यका केही फोटोहरू यस पालीको पोस्टमा:

(यात्रा बाटोबाटै सुरू हुन्छ, त्यसैले सुरूमा बाटो कै फोटो)

(नदि, पहाड र सङ्गलो पानी देखे पछि फोटो नखिची बस्नै सकिएन )

(पानीको खोजमा सायद रूखले पनि आफ्नो जरालाई 'डिप बोरिङ्ग' गर्ने जमर्को गर्दै छ)

(कथाको जस्तै गाउँ, कल्पनाको जस्तै सुन्दर घर-आँगन)

(यी खरका छाना भएका घरमा पनि अजीव आकर्षण थियो)

(अवसरको पर्खाइमा एउटा बाँदर--सायद सोच्दै होला सिँह दरबार पुगेको भए म पनि ठूलो मान्छे बन्थेँ)

....र अनि नदौडेको कथा !

2011-12-06T21:11:00.001+05:30

(अघिल्लो पोस्टको बाँकी)

...भोलिपल्ट बिहान मस्त निन्द्रामा थिएँ । घर बाहिर एकोहोरो सिट्ठी बजेपछि यसो घडि हेरेको बल्ल सवा पाँच भएको थियो । ‘ह्या ! साँच्चिकै पो आए त !’ भन्ने भाव लिएर जबरजस्ती उठेँ । घरमुनि ‘नयाँ जोगीको बाक्लो खरानी’ भने जस्तै स्पोर्ट्स सुज, ट्र्याकसुट र टिसर्ट आदिमा सज्जिएका ५-७ जना जम्मा भैसकेका रहेछन् । ‘लौ ... अब दौडिनै पर्‍यो’ भनेर बाँकी २-४ जनालाई पनि बटुलेर करिब दर्जनको सङ्ख्यामा हामीहरू “हे !” “हो !” गर्दै टोलको चक्कर काट्न थाल्यौँ ।

जाडो महिना कटि सकेको हुनाले खलखली पसिना आयो । करिब ४० मिनेट जत्ति कहिले हिँड्दै, कहिले दौड्दै र कहिले रोकिदैं गरेपछि उनै ‘स्काउटे साथी’ ले ‘आज यत्ति मात्रै गरौँ’ भनेपछि सबै घर घर लाग्यौँ । घर पुग्दा जिउमा खलखली पसिना आएकोले पहिला त नुहाउने काम भयो । त्यसपछि कोठामा आएर घडी हेर्दा ६ पनि बजेको रहेनछ । अहिले जस्तो टि भी, कम्प्युटर केही थिएन अब के गरेर टाइमपास गर्ने त ? । सोच्दै गर्दा चिसो पानीले नुहाएको जिउले ‘जाडो भयो!’ भन्ने सन्देश दियो । अगाडि, बिहान हत्तार-हत्तार उठ्दाको नपट्याइएको सिरकले पनि ‘च्यालेन्ज’ नै दिइरहेको थियो । तब त के चाहिन्थ्यो । फेरि दोस्रो सीफ्ट सुत्ने बाहेर अर्को कुनै विकल्प पनि रहेन र मज्जाले सिरक ओढेर सुतियो ।

दौडेर आएर थाकेको जिउ, दोस्रो सिफ्ट सुते पछि ठ्याक्कै साढे आठतिर मात्रै बिउँझिएँ (सायद सबैले त्यसै गरे होलान) । यस पटकको कसरत पनि यस्तै रह्यो.... बिहान एक छीन दौडियो अनि दिनभर कसरतको ‘क’ पनि नगर्ने ।

भोलिपल्ट पनि यस्तै ताल भयो । बिहानै उठेर दगुर्‍यो.... अनि घर आएर मस्त सुत्यो । २-३ दिन यसै गरे पछि बानी पनि पर्‍यो । फेरि दगुरेर आएपछिको निन्द्रा पनि कम प्यारो थिएन !। करिब हप्ता दिन जत्ति चल्यो होला यस्तै तरिका ... त्यस बीचमा कहिले उपस्थिति ह्वात्तै बढथ्यो र बाटो हिँड्ने टोल-छिमेकीहरू पनि ‘केटाहरूले केही गर्लान जस्तो छ’ भन्थे भने कहिले भने बाटोमा २-३ जना मात्रै पनि हुन्थ्यौँ । म पनि हप्ता-दस दिनमा २-३ पटक गएल भएकै हो ! । समग्रमा बिहान बिहान उठ्नु पर्ने भएकोले यो दौडमा रेगुलर भने कोही थिएन र दौडने क्रम भने जारी नै थियो । (खै, म नगएको कुनै दिन कोही पनि नआएर मैदान नै खाली पनि भा’थ्यो कि ) ।

त्यसो त बीचमा १-२ पटक नियमित हुन र गराउन भेला पनि नभएको हैन् , तर न त सबैजना नियमित हुन सकेका थिए, न त सुरु गर्दाको जस्तो जाँगर सबैमा थियो । कथा र उपकथा केही भिन्न भए पनि हाम्रो ग्रुपमा सबैले १-२ पटक यस्तै जँड्याहाले जाँड र चुरोटेले चुरोट छाडे जस्तो गरी कसरतका थरी-थरीका प्रयोग गर्दै छोड्दै गरी सकेका रहेछन् । त्यसैले सबैको मनको एक कुनाले व्यायाम स्वास्थको लागि लाभदायक छ भन्ने जान्दा जान्दै पनि अर्को कुनाले भने ‘ह्या....!, जिउ लाग्ने बेलामा आफैँ लाग्छ....यस्तो उछल-कुदले केही हुनेवाला छैन भन्ने सोचले सबैमा घर गरेको थियो । त्यसैले व्यायाम रोकिएको पनि थिएन भने ‘चलेकै’ पनि थिएन । मतलब खेलाडीहरूको निरन्तर बदलावको बीच खेल जारी थियो ।

बीचमा ‘स्काउटे साथी’ आफ्नो गाउँको घरतिर लागेको थियो र उसको ग्राम गमन पश्चात् बिहान जम्मा हुने समय र ठाउँको निश्चितता पनि विस्तारै भताभुङ्ग भएको थियो । वास्तवमा १०-१५ दिनको निन्द्रा खराब गरेपछि सबैको मनमा आलस्यले जरा गाडेको थियो । सबै जना जम्मा हुँदा, एक-अर्काको अगाडि आफूमा भरपूर फुर्ती र ऊर्जा भएको देखाउन खोज्थे भने, मन मनमा भने ‘भोली बिहान मस्त सुत्न पाए पनि हुन्थ्यो’ वा ‘भोली कसैले उठाउन नआए पनि हुन्थ्यो’ भन्ने सोचमा हुन्थे सबै ।

त्यस्तैमा बिहान घर घरै सबैलाई उठाउँदै हिडने मान्छे अरूभन्दा १० मिनेट जत्ति छिटो उठ्नु पर्ने भएको र एकै जनाले सो काम गर्दा सो व्यक्ति सधैँ अरूभन्दा छिटो उठ्नु पर्ने भएकोले पाँच मिनेट वा दस मिनेट मात्रै पनि बढि सुत्न पाईने लालसामा दिनै पिच्छे कसले कसलाई उठाउन जाने भन्ने पालो समेत लागिसकेको थियो । आफ्नो उठाउने पालो भएको दिनमा भने सबैले बलजफती भएपनि उठेर आफ्नो डिउटी पुरा गर्थे भने, अर्कोले उठाउन आउने दिनमा भने बिहानै उठनु पर्ने झन्झटबाट मुक्त हुन साथीहरू अघिल्लो दिनमा नै ‘भोली मेरो बिहानै काम छ है’ वा ‘भोली बिहानै बाहिर जानु छ’ भनेर मजाले घुर्ने जोरजाम गर्थे ।

हुन त दौडिन गएको दिनमा पनि घर फर्केर सुतिन्थ्यो नै, तैपनि बिहान उठनु नपर्दाको आनन्दको कुरै अर्को हुन्थ्यो । त्यसैले दौडन सुरू गरेको १०-१५ दिन पछी नै पहिले कहिल्यै कुनै काम नपर्ने र नगर्ने लाई समेत बिहान बिहानै जरूरी जरूरी काम पर्न थालिसकेको थियो । कुनै न कुनै बहानामा साथीहरू (म पनि) बिहान दौडिन नगइ सुत्ने गर्थे ।

विस्तारै विस्तारै धावकको सङ्ख्या घट्दै गयो र कुने बेला १२-१५ जना हुने समूहमा मुस्किलले ४ जना जत्ति मात्रै दौड्ने गर्थे ।

एकदिन बिहान सात बजे मात्रै आँखा खुल्यो, धेरै दिन सम्म गोलमाल तरिकाले सुत्ने र उठ्ने गरेकोले बिहान उठ्ने बित्तिकै यो पहिलो सिफ्ट वा दोस्रो सिफ्ट थियो ठम्याउन मुस्किल भयो । एकछिन पछि मात्रै प्रस्ट भयो त्यो पहिलो लामो सिफ्ट नै रहेछ ! । वास्तवमा त्यस दिन उठाउने पालो परेको साथी आफैँ मस्त निदाएछ र हामीले पनि उसैको कृपाले सुत्न पाएका रहेछौँ । त्यसदिन दिउसो भेट्दा सबैले उसलाइ त्यस्तरी सुत्ने भनेर हप्काए, तर मनमनमा भने सबैजना दङग थिए र भोलिको पालोवाला पनि निदाए पनि हुन्थ्यो भन्नेमा थिए ! ।

त्यसको भोलिपल्ट बिहान करिब ४ बजेतिर निन्द्रा खुलेको थियो ....त्यस दिन निन्द्राबाट बिउँझँदा कम्ता खुसी लागेन। बाहिर झम् झम् पानी परिरहेको थियो । “छुट्टी !....आज त दौडनु परेन...” मनमनै दङ्ग परेर सुते म... अरु पनि सुते । दिनमा भेट हुँदा कसैले कसैलाई दौडको बारेमा कुरै उठाएनन् । लगातार दुई दिन आरामले सुत्न पाएकोमा सबैजना मनमनै दङ्ग थिए ।

त्यसको भोलिपल्ट कसैले कसैलाई बिहान उठाउन आएनन् ...सब आरामले सुते । तेस्रो दिन पनि त्यस्तै भयो... .दुई, तीन दिन क्रमभङ्ग भएकोले उठाउने पालो कसको थियो भन्ने पनि गोलमाल भयो ...तैपनि बिहान ५ बजे नै कसैले घरको झ्याल मुनि आएर सिट्ठी बजाइ हाल्छ कि भनेर त्यसको ३-४ दिन सम्म ढुकढुक गरेर सुतियो । तर त्यो दिन पछि आजसम्म पनि फेरि कसैले कसैलाई उठाउन आएको छैन् । अनि मेरो कसरत पनि बन्दै भएको हैन ...खाली रोकिएको मात्रै छ...हेरौँ कुनै साथी कुनै दिन बिहान उठाउन आइहाल्छ कि ।

(समाप्त)

मेरो ‘एगसरसाइज’को कुरा …

2011-11-29T14:02:00.001+05:30

(अघिल्लो पोस्टको बाँकी…)

…एक्सरसाइज गर्दा दुईसरसाइज भएर लडेको साथी एक हप्तामै तङ्ग्रियो, तर त्यसको एक महिनासम्म पनि हामीले फेरि कसरत गर्ने कुरो समेत निकालेनौं । हुन पनि करिब हप्ता- दस दिन गरेको कसरतले एक महिनासम्म पनि खुब मस्त निन्द्रा लाग्ने बनाएको थियो शरीरलाई ।

करिब डेढ महिना जत्तिपछि एकदिन फेरि कुरै कुरामा अर्को एकजना स्कुलमा पढ्दा ‘स्काउट’ मा लागेको साथीले ४-५ जना जम्मा भएर व्यवस्थित कसरत गर्ने कुरो निकाल्यो । वास्तवमा त्यो कसरतको लागि भन्दा पनि पट्यार लाग्दो लामो बिदाको ‘टाइमपास’ गर्ने मेसो थियो त्यति बेला । हामी दुई भुक्तभोगीले अघिल्लो पटकको आफ्नो कथा बताएपछि उसले यो सब अव्यवस्थित तरिका अपनाएकोले भएको बताएर सुरुमा हप्तामा ३ दिन, अनि चार दिन गर्दै बढीमा पनि हप्तामा ५ दिन भन्दा बढि शरीरलाई श्रममा लगाउन नहुने बतायो । त्यस बीचमा ‘डाइट’ ले पनि पेल्नु पर्ने र यो सबै मिलेमा मात्रै जिउ बन्ने बतायो । कुरो सुन्दा ‘स्काउट साथी’ को कुरो चित्त बुझ्ने नै लाग्यो र फेरि ४-५ जना मिलेर एकदिन बिराएर सुरुमा हप्तामा ३ फलाम उचाल्ने सहमति भयो ।

हामी दुई सुरुमै आ-आफ्नो घरमा झन्डै-झन्डै ठूलै खप्की खानबाट बचेकाले अर्कै साथीको घरमा सबैले आ-आफ्नो घरमा भएको फलाम, स्प्रिङग, बालुवा भरेको बोरा र ‘नाइनचक्कु’ समेत पुर्‍याएर राख्यौँ । सबै मिलेर २-४ सय पनि उठाएर डाइटको पनि व्यवस्था गरियो । अनि सुरु भयो व्यवस्थित कसरत ! । सुरूमा आइतवार, मङ्गलवार र शुक्रवार मात्रै पसिना बगाउने निर्णय पनि सर्वसम्मतिबाट पारित भयो ।

एकजना साथीको पुरानो घरको बुइँगल खाली थियो । त्यहाँ सबै समान जम्मा गरियो, एउटा थोत्रो स्टोभ र मट्टीतेल समेतको जोरजाम भयो । सुरुको दिन पाँचै जना उर्दीको समयमा हाजिर भयौं । कसैले स्प्रिङ, कसैले फलाम जे जे पाइन्छ त्यही त्यही उचाल्न र तान्न थाल्यौं । शरीरलाई साह्रो थकाउन नहुने मान्यता बोकेकोले यसपाला हरेक १० १२ मिनेटको अन्तरालमा हामी रोकिन्थौँ । अनि यसैगरी करिब आधा-एक घण्टा सक्केपछि थोत्रो स्टोभमा प्रशस्त अण्डा उमालिन्थ्यो । अण्डाका बोक्रा छोडिँदै गर्दा अर्कोले पानी उमाल्थ्यो र त्यसमा पाउडर दूध घोलेर मस्त अण्डा-दूधको डाइट दाबिन्थ्यो ।

हल्का व्यायाम, प्रशस्त आराम र यथेष्ट खानपानका बीच यसपाला राम्रैसँग चल्दै थियो कसरत ! । न कतै जिउ दुखेको आभास हुन्थ्यो, न त आलस्य वा झिजोपन । २-४ दिन बित्दै जाँदा साबिक भेटिने अड्डामा हामीहरु ४-५ जना भेटिएपछि अरू साथीहरूले पनि विस्तारै हाम्रो गाइँगुइँ सुनेछन् । अनि त के थ्यो....हाम्रो टोलीमा ह्वात्तै सहभागीहरूको वृद्धि भयो । ४-५ जनाबाट सुरु गरेको हाम्रो टोलीमा १०-१२ जना भए ।

सहभागिताको वृद्धिसँगै विस्तारै हाम्रो सर्जामको अभाव खट्किन थाल्यो । चार जनाले फलाम उचाल्ने र स्प्रिङ तन्काउने बेलामा अरू ५-७ जना त्यसै गफ्फिएर बस्नु पर्ने भयो । अनि त के थियो र? , व्यायामशाला विस्तारै गफशालामा परिणत भयो । करिब २ हप्ता जत्ति समय व्यतीत हुँदा सबैले घर-घरबाट ल्याएका पाइप, रड, फलामका डल्ला र सर्जामहरू कता कुनामा थन्की सकेका थिए र हाम्रो अड्डा ‘गफ हान्ने’ थलोको रूपमा विख्यात भइसकेको थियो । अनि हाम्रो exercise पनि egg-ercise मा परिणत भइसकेको थियो

यदा-कदा भट्किएर आउने कसैले ‘डमबेल खै?’ , भनेर सोद्धा हामी “...खै यतै होला नि ! हेर न ...” भन्थ्यौ । भूँइमा कतै धेरै दिन रहेकोले स्प्रिङमा खिया लागिसकेको थियो भने १-२ जना बाठा साथीहरूले भने ‘अब यहाँ एक्सरसाइज हुँदैन' भन्ने जानेर पहिल्यै आ-आफ्ना जिन्सी लगानी अड्डाबाट घरमा फिर्ता गरिसकेका रहेछन् । जिन्सी लगानी यता-उता परे पनि अड्डामा प्राय सबैको ‘पकेट मनि’को जोडदार लगानी भने जारी रहेकोले त्यहाँ अण्डा, बिस्कुट, पाउरोटी आदिको भने अभाव खट्किन पाएको थिएन । यता घरमा पनि ‘बडि बिल्डीङ्ग’ सुरू गरिएको निहुँमा अरू समयमा भन्दा जोड गरेर दाना-पानी दाबिन्थ्यो (फेरि थला परिएला भन्ने डर पनि त थियो नि—भलै व्यायामको नाममा आराम मात्रै बाँकी भइसकेको थियो) भने उता अड्डामा पनि आ-आफ्नो लगानीको प्रचुर प्रयोग गरिन्थ्यो ।

जाडोको बिदा, परिश्रमरहित शरीर र पहलमानको भोजन निरन्तर जारी रहँदै गर्दा यता करिब एक महिनाको अवधिमा हामी किन त्यो ‘अड्डा’मा जम्मा भएका थियौँ भन्ने पनि सबैले करिब करिब बिर्सी सकेका थिए । उता भने हप्ताको ३-४ दिन हैन, सातै दिन र त्यो पनि कहिलेकाहीँ दिनमै २-३ पटक अड्डामा जम्मा भइन्थ्यो । जम्मा भएपछि कसैले कसरतको ‘क’ उठाउँदैन ‘थे .... उठाइन्थे त चियाका कप र यता-उताबाट जम्मा भएका ‘स्न्याक्स’ का टुक्राहरू ।

एकदिन त्यत्तिकै हिँडिरहँदा घर नजिकैका एकजना छिमेकी दाइले “दिलीप ...तिमी कता हराएका थियौ.... मोट्टाएर पो फर्केछौ...” भनेपछि भने झसङग भइयो । नभन्दै घर गएर ऐना अगाडि उभ्भिदाँ गाला अलि पुक्क पुक्क परेका र भूँडीले पनि उक्सने जोडदार तयारी गरिसकेको देखियो ! हेत् , कहाँ जिउ कस्याउन हिँडेको यहाँ त झन भूडीँ पो लाग्न थालेछ त ....” मैले तुरुन्तै अड्डामा गएर आफ्नो अनुभव बताएँ । यसो हेरेको त यो करिब एक महिनाको समयमा सबैले २-३ किलो वजन बढाइ सकेका रहेछन् ।

कहाँ जिउ बनाउने र व्यवस्थित व्यायामको चक्करमा लागेको बेलामा भुँडी बढाउने उद्योग चालु भइसकको रहेछ । अब भएन भनेर सबैले फेरि एकदिन ‘बोर्ड मिटिङ्ग’ गरे । धेरै दिन हराएर फेरि झुल्केको ‘स्काउटे साथी’ ले यसपाला फेरि नयाँ प्रस्ताव अघि सार्‍यो । साथीहरू सबै जना एउटै कोठामा जम्मा भएमा गफ नै बढि हुने हुनाले अब भने घर बाहिर निस्केर ‘दौड’ लगाउनै पर्ने उसको प्रस्ताव, मेरो र पहिलो एक्सरसाइज ताका थला परेको साथीको ‘नोट अफ डिसेन्ट’ को बाबजूद पारित भयो ।

त्यो बोर्ड मिटिङ्ग भएको दिन शुक्रवार थियो । सबैले शनिवार एकदिन ‘रेस्ट’ गरेर आइतवार देखि विहान ठीक ६ बजे देखि दौड सुरु गर्ने पक्का गरे ( शनिवार चाहीँ किन रेस्ट गरिएको थियो मलाई पनि था’ छैन्) । ‘स्काउटे साथी’ले आईतबार विहान देखि आफ्नो पुरानो सिट्ठी बजाएर सबैको घर-घरमा गएर सहभागी जम्मा गर्दै कुद्‍दै गर्ने बतायो । यता म भने बाटो हिँड्दा वा कतै ट्राफिकले सिट्ठी बजाउँदा समेत आतङ्कित हुन थाली सकेको थिएँ …

(बाकीँ यता>>>)

कमेन्ट बक्स, Go to Bottom र ब्लगर प्रोफाइल ह्याक !

2011-11-21T09:18:00.001+05:30

मैले मेरा अघिल्ला केही पोस्टहरूमा पनि लेखिसकेको छु । कोडहरूको सामान्य सम्पादनबाट ब्लगरको रूप-रेखालाई धेरै हदसम्म परिवर्तन गर्न सकिन्छ र यहि लचकताका कारण म पनि अन्य निःशुल्क प्रदायकको बदला ब्लगरमै ब्लग लेख्ने गर्छु । हुन त पहिला पहिला यसरी कोडहरू परिवर्तन गरेर मात्रै लीन सकिने केही सुविधाहरू हाल ब्लगरले सहज रूपमै उपलब्ध गराइ सकेको छ आज कोडहरू ह्याक गरेर गरिने परिवर्तन पनि भोलिको दिनमा सहज उपलब्ध होलान्। तैपनि आजको पोस्टमा म ब्लगरको रूप-रेखा परिवर्तन गरेर यसलाई अझ सहज बनाउने केही टिप्सहरू राख्दै छु ।

कमेन्ट बक्सको साइज बडाउनुस: हुन त ब्लगरको कमेन्ट सिस्टममै व्यापक परिवर्तनको जरुरत छ र प्रविधिसँग चल्न रुचाउने धेरै साथीहरुले यसको डिफल्ट कमेन्ट सिस्टमको सट्टा अरू बहु उपयोगी कमेन्ट सिस्टम प्रयोग गर्नु भएको छ। तर यो पोस्टमा कमेन्ट सिस्टम हैन् कमेन्ट बक्सको आकार मात्रै परिवर्तन गर्ने जोरजाम गरिदैं छ ।

सामान्यतया ब्लगरको डिफल्ट टेम्प्लेटहरूमा कमेन्टको साइज निकै सानो हुने गर्छन् र त्यसमा केही लामो कुरा लेख्ने हो भने सफासँग हेर्न असजिलो हुन्छ वा स्क्रोल गरिरहनु पर्छ । तर एउटा सानो कोडको परिवर्तन गरेर तपाई ब्लगरको कमेन्ट बक्सलाई चौडा र सफा बनाउन सक्नुहुन्छ । अतः यदि तपाईँ ब्लगरको कमेन्ट बक्सलाई चौडा बनाउन चाहनुहुन्छ भने यसो गर्नुस:

१) आफ्नो ब्लगरको Dashboard मा जानुहोस् अनी Design हुँदैं Edit HTML मा।

२) अब “Expand Widget Templates” मा चेकमार्क लगाउनुहोस् र निम्न कोडहरू खोज्नुहोस्: (कोड खोज्न CTRL+F key थीचेर search गर्नु भयो भने छिटो र सजिलै भेटिनेछन्)।यदि तपाइँ Updated blogger Interface प्रयोग गर्नुहुन्छ भने ड्यासबोर्डबाट Templates>> Edit HTML मा जानुस र “Expand Widget Templates” मा चेकमार्क लागाउनुस् ।

यदि तपाईँले ब्लगरको डिफल्ट टेम्प्लेट प्रयोग गर्नु भएको छैन वा टेम्प्लेटमा केही तोड-मरोड गरिसक्नु भएको छ भने यो कोड ग्रुप केही भिन्न हुन सक्छ। त्यस्तो अवस्थामा तपाईँ

३) अब सो कोडग्रुपमा भएको width='100%' लाई width='550px'/> वा आफ्नो टेम्प्लेटको साइज अनुसार अलिकता घटाएर वा बढाएर ‘प्रिभ्यू’मा हेर्नुस् ।

४) आफुलाई चित्त बुझ्ने साइज मिलेपछि “SAVE TEMPLATE” मा क्लिक गर्नुस ।

एउटा कुरा याद गर्नुस: यहाँ बकसको साइज pixel मा निर्धारण हुन्छ र यो बक्सको साइज तपाईँको टेम्प्लेटको main-wrapper भन्दा केही सानो हुनुपर्छ ।

Go to bottom वा तल जानुहोस्: अघिल्लो पोस्टमा मैले पाठकको सुविधाको लागि कुनै पनि पेजको माथिल्लो भागमा एकै क्लिकमा पुर्‍याउने Back to Top बटन बनाउने तरिकाको बारेमा लेखेको थिएँ । यस पटक भने त्यसको ठ्याक्कै उल्टो विधिबारे लेख्दैछु ।

यसको उपयोगिता के हुनसक्छ भन्ने बारेमा आ-आफ्नै धारणाहरू होलान् । तर कुनै पनि पेज ब्राउज गरिरहँदा सो पेजको पुछार वा सबैभन्दा तलको भागमा एकै पटक पुर्‍याउनको लागि यो उपयोगी हुन्छ । (यहि पेजको वायाँपट्टी माथिल्लो भागमा रहेको आइकनबाट यसको प्रयोग गरेर हेर्नुस )

ब्लग भिजिटरले आफूले हेरिरहेको पेजको अन्तमा वा पुछारमा के रहेछ भनेर हेर्न खोजेमा लामो पेजलाई स्क्रोल नगरि एकै क्लिकमा पेजको अन्तमा पुर्‍याउन यो अनुप्रयोग सहयोगी हुन्छ ।

यदि तपाईँ पनि आफ्नो ब्लगमा Go to bottom को बटन राख्न चाहनुहुन्छ भने आफ्नो ब्लगरको Dashboard बाट Design मा जानुहोस र Add a Gadget मा क्लिक गर्नुहोस। (यदि तपाइँ Updated blogger Interface प्रयोग गर्नुहुन्छ भने ड्यासबोर्डबाट Layout>> Add a Gadget मा) ।अब खुल्ने पेजमा HTML/JavaScript मा थिच्नुहोस् । अब खुल्ने विण्डोमा Title खाली नै राखेर Content मा भने तलको कोड कपि गरेर पेस्ट गर्नुस । अन्तमा SAVE मा क्लिक गर्नुस ।

कोड:

याद गर्नुस:

यदि तपाईँ Go to Bottom को सट्टामा “तल”, "Down" वा अरु कुनै शब्द राख्न चाहनु हुन्छ भने माथिको कोडमा रहेको शब्द परिवर्तन गर्नुहोस । साथै तपाईँ यो बटनको लागि आफ्नै कुनै चित्र प्रयोग गर्न चाहनुहुन्छ भने रातो रङ्गको इमेज लिन्कको सट्टा आफ्नै चित्रको लिन्क राख्न सक्नु हुन्छ ।

ब्गलर प्रोफाइल लाई गुगलप्लसको प्रोफाइले विस्थापित गर्नुहोस् : सामान्यतया ब्लगरको “About me” वा ब्लगरको प्रोफाइलमा क्लिक गर्दा ब्लग भिजिटर सो ब्लगका एडमीन वा ब्लगरको प्रोफाइल पेजमा पुग्छन । यो प्रोफाइलमा ब्लगरको सामान्य परिचय र फोटो आदि राख्न मिल्छ तर सो पेजबाट पाठक र ब्लगर बीच प्रतक्ष अन्तरक्रिया भने त्यति सरल हुँदैन् । यदि तपाई ब्लगरको प्लेटफार्ममा ब्लग चलाउनुहुन्छ र तपाईँले गुगलप्लस पनि सक्रिय गराउनु भएको छ भने तपाईँ आफ्नो प्रोफाइललाई गुगलप्लसको प्रोफाइलमा जोडन सक्नुहुन्छ ।

यदि तपाईँ आफ्नो ब्लगर प्रोफाइलमा क्लिक गर्दा वा अन्य ब्लगमा कमेन्ट गर्दा बन्ने तपाईँको नामको लिन्कमा क्लिक गर्दा पाठकलाई सिधै तपाईँको गुगलप्लसको प्रोफाइल पेजमा पुर्‍याउन चाहनुहुन्छ भने यसो गर्नुस:

सुरुमा यो पेजमा जानुहोस र पेज स्क्रोल गरेर तल जानुस् ।

अब अन्ततिर भएको “I've read the above ...........Google+ profile on Blogger.” भन्दा अगाडि चेकमार्क लगाउनुस् र “SWITCH NOW “ मा क्लिक गर्नुस। यति बेला तपाईँले पुन: एक पटक आफ्नो जिमेलको पासवर्ड प्रविष्ट गर्नुपर्ने हुनसक्छ । पासवर्ड प्रविष्टिको पेज खुलेमा आफ्नो पासवर्ड हाल्नुस र अगाडि बढ्नुस् । अब तपाईँको ब्लगमा रहेको प्रोफाइल लिन्क वा तपाईँले अन्य ब्लगमा गरको कमेन्टको लिन्कमा क्लिक गर्दा भिजिटरहरू सिधै तपाईँको गुगलप्लसको प्रोफाइल पेजमा पुग्नेछन् ।

Happy Bloggging!