Ha ja, ook het spannend verhaal van de dag deed zich trouwens in dat winkelcentrum voor… Nadat we (naar lokale normen: redelijk veel) geld gewisseld hadden in het wisselkantoor, stonden we nog niet buiten en hing de wisselagent al aan de telefoon. 2 minuten later werden we op weinig discrete wijze door 2 plaatselijke bewakingsagenten gevolgd en in de gaten gehouden. Ik garandeer u: we zaten bijzonder snel in een taxi richting hotel!

Dit zal vermoedelijk één van de redenen zijn waarom ik (in CalÍ althans) vermoedelijk minder foto’s zal genomen hebben, dan ik me op voorhand had voorgenomen. Sóms valt een mens gewoon op momenten liever niet al te hard op… Een eerste resem foto’s kan je alvast hier bekijken, de bijhorende uitleg pleur ik ook nog wel on-line.

De volgende dagen op de Calí-agenda: een berg bestijgen (klassieke lokale bedevaartsroute) naar een top waar 3 kruisen staat en het zicht op de regio adembenemend zou zijn, een bezoek aan de lokale Zoo – volgens Lonely Planet de mooiste van Zuid-Amerika, met vrijwel alle dieren die in gans Zuid-Amerika leven – en een museumpje of 2 meepikken.

En voor de rest: ik heb enorm gezweet vandaag en meer kilometers afgestapt dan in maanden het geval was. But it is the max!

(weliswaar met een tussenstop van 2 uur in Madrid), onderweg naar deze bestemming:

Zwaai eens in de lucht, anders. Ik zwaai alleszins vollen bak terug.

Het bleek een soul-CD te zijn die mij werd toegestuurd. U moet weten dat ik gek ben op soul, maar dan op de uitbundige versie ervan. U weet wel, met grote blazerspartijen, met dartele en opgewekte piano’s, van die soul waar de levensvreugde van af spat. Ik ben stapelgek op Ray Charles en ook Amy Winehouse (de CD-versie wel te verstaan) heb ik grijsgedraaid. Van die soul waar je bijzonder uitgelaten op kunt staan afwassen of waar je met de ogen dicht van kunt genieten, liefst in de aanwezigheid van een lekkere fles rum of whisky.
Ik heb het minder voor de ingetogen soul door van die mannen die continu kreetjes slaan en met een hoge stem zingen. Knal me asjeblief niet af, maar zo heb ik redelijk een hekel aan Marvin Gaye. Slaapverwekkend soul vind ik dat. En ook het soulgebeuren van versleten diva’s als Mariah Carey zit in die categorie soul-die-ik-maar-niets-vind.

Het album dat mij werd opgestuurd, was The Defamation of Strickland Banks van Plan B. Ik vond Plan B met zijn occasionele bijdragen een fantastische frontman/rapper bij drum&bass-collectief Chase & Status, een paar weken geleden nog geniaal goed op Pukkelpop, waar hij nu spijtig genoeg niet meer bij zingt wegens bijzonder solo-succesvol in eigen land. En ook bij ons kwam hij in zijn solo-gedaante al een paar keer radiogewijs (voornamelijk op Radio 1 dan) langsgewaaid met de aanstekelijke single She Said. Die single vond ik eigenlijk best wel tof, heel erg poppy weliswaar, maar ik vond de vaak gehoorde vergelijking “de mannelijke Amy Winehouse” in dit nummer ook wel opgaan. Met veel goesting pleurde ik de CD dus in mijn autoradio.

Cadeau gekregen of niet, men vroeg mijn eerlijke mening over dit album, welnu: ik vind het maar niets. Plan B blijkt aan vrijwel alle voorwaarden te voldoen om, qua soul-artiest, bij mij in het “Vind ik niet leuk!”-vakje geduwd te worden.

Er staan een paar écht leuke nummers op dit album, zoals het fantastische Stay Too Long (waarin hij van funky soul overgaat naar heerlijke, snedige raps; een nummer dat mij écht aan zijn Chase & Status-bijdragen herinnert), de bovenvermelde single She Said en het gospel-achtige Welcome To Hell. Deze 3 nummers volgen elkaar op (komen ook vrij vroeg op het album), zorgen voor hooggespannen verwachtingen… en die worden niet ingelost. Wat volgt zijn heel wat vreselijk kleffe soulnummers en liedjes die slappe doordrukjes lijken van één van die drie geciteerde geweldig fijne nummers.

Het lijkt erop dat Plan B drie succesformules voor “een fijn radionummer” heeft ontwikkeld en dat hij daar meerdere keren mee aan de slag gegaan is… Waardoor de magie totaal verdwijnt en dit album – in totaliteit genomen – een matig tot vrij slecht album is.

Neem nu “What You Gonna Do”: een kopie van Stay Too Long, maar totaal ongebalanceerd… Te veel bedoeld als “popsong waarmee elke mainstream radioluisteraar vermurwd kan worden”, te weinig echte soul, te veel clichématige raps met te weinig gevoel…

Absoluut dieptepunt van The Defamation of Strickland Banks? Ongetwijfeld de draak van een nummer “I Know A Song”. Het begint als iets dat al duizend maal door de vreselijke James Blunt gezongen is, evolueert in de richting van een ondermaatse Mariah Carey-ballad en eindigt met heel veel strijkers en consoorten. Ik ben er van overtuigd dat dit nummer een zeer grote kans maakt om een kersthit in de U.K. te worden, het soort van kerstnummers waarop Westlife en de Spice Girls zaliger een decennium geleden patent op leken te hebben.

Jammer, heel jammer. Ik hoop dat er ook een Plan A is en dat daar na dit album vollen bak naartoe geswitcht gaat worden. Iets met meer vuilbekkerij, raps, stevige beats en dan mag daar gerust nu en dan een hoogstemmige melodieuze lijn mee gepaard gaan.
Allez ja, wat hij bij Chase & Status deed dus…

1. Pukkelpop was fantastisch dit jaar. Een heel gezellige, gezapige bedoening dit jaar. Weinig echte uitschieters, maar een continu zeer hoog muzikaal niveau. Mumford & Sons en Chase & Status waren toch wel twee hoogtepunten. Blink-182 en Limp Bizkit waren fantastisch gezellig sentiment, efkes 20 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. U was fantastisch. Hard gelachen met zowel een bende Ieren als twee verdwaalde Britse dames op de wei. Het waren 3 dagen échte vakantie.
2. Vrijdagmorgen ben ik er vandoor, naar het grote, onbekende, betoverende Colombia. De valies is gepakt, de laatste maatregelen en opzoekingen zijn getroffen. Vanavond nog efkes langs de dokter, want ik vermoed dat ik vorige week een bronchitis uitgeziekt heb maar dat ik nu met nog wat overtollig slijm zit. En dat laat ik liefst eerst nog efkes in eigen land bekijken en behandelen.
3. En de meeste avonden ben ik met 2 zaken bezig: de grote pre-vakantie-opruimactie thuis en de ontdekkingstocht van de iPad. Heerlijk speeltje, heel fijne toepassingen (mijn nieuwste hype heet stripverhalen lezen op de iPad) en hoe langer ik er mee bezig ben en er over nadenk, hoe meer mogelijkheden en opportuniteiten ik lijk te ontdekken voor de wereld van de tablet-toestellen. Boeiende werelden gaan open!

En voor de rest, oewist met julder?

Ik heb hier nog een bereidwillige koper die bijzonder hard op zoek is naar een ticket voor Pukkelpop, aanstaande vrijdag. Kent u iemand die iemand kent die naast iemand woont die een Pukkelpop-ticket heeft voor vrijdag, maar er door herexamens niet bij kan zijn (of zo)? Ha, dan zijdegij mijne maat!
(Desnoods: een combi-ticket voor de 3 dagen ook OK).

Laat het mij weten op dominiek(at)gmail(punt)com. Veel liefde en affectie zal uw deel zijn.

Het aanbod is dit jaar alvast opnieuw heerlijk. Er staan uiteraard ook een aantal films op de affiche die mij helemaal niet warm kunnen krijgen, maar er zijn er vooral een groot aantal die ik – na het bekijken van de trailer – meteen in mijn notablok heb aangekruist als “dit najaar te gaan bekijken!”. De trailers van die films heb ik alvast onderaan in deze blogpost geplakt, gebruik ze gerust als guideline voor het geval ook u één of twee avondjes Filmfestival-Aan-De-Zee wenst mee te pikken.

Maar dit jaar is ook de Master Selection onevenaarbaar.
Jaarlijks vraagt de organisatie van het filmfestival aan een BV die “iets met films te maken heeft” om ook een persoonlijke selectie op te stellen van films uit het verleden die een grote indruk op hem/haar gemaakt hebben en ook die oudere films worden speciaal voor het festival nog eens op groot scherm als Cinema Experience geprojecteerd.

Dit jaar is deze ceremoniemeester Bart De Pauw, filmgewijs in de eerste plaats bekend als de schrijver van Loft. En waar Loft voornamelijk draaide om “onvoorspelbare of onverwachte twists in het plot”, zo lijkt ook de volledige selectie van De Pauw tot stand gekomen zijn. En het valt mij alvast op dat ik tot zijn generatie behoor: de meeste van de films die hij aanhaalt zag ik indertijd in de cinema en bezorgden mij een straffe adrenaline-rush of lieten mij steevast met een zwaar “what the fuck?“-gevoel achter. Mijn favoriete film allertijden zit alvast in de Master Selection van Bart De Pauw: The Usual Suspects, maar ook deze films uit zijn selectie vond ik ongezien straf: Lola Rennt, Memento, Hard Candy, Reservoir Dogs en The Machinist.

Filmfestival Oostende heeft dit jaar echt een top-affiche, zowel op vlak van oud als nieuw materiaal. En ook de liefhebbers van de Vlaamse cinema komen er stevig aan hun trekken, want “de beste Vlaamse films” van het voorbije jaar worden opnieuw getoond in het kader van de Vlaamse Filmprijzen (o.m. Dossier K en De Helaasheid Der Dingen), maar ook heel wat nieuwe Vlaamse producties worden er in (avant-)première getoond (o.m. Adem, Marieke Marieke en Vreemd Bloed).

De (Avant-)Premières die ik u ten stelligste aanbeveel :

Het is geen toestel voor mensen die continu actief op een computer wensen bezig te zijn (om boeken te schrijven, websites of applicaties in elkaar te knutselen, drie miljoen zaken te downloaden of dergelijke), meer voor de consument van bestaande zaken. En voor de oudere generatie: mijn ma kan geenszins met een computer werken – ze is er zelfs bang van – maar steeds vaker kriebelt het bij haar om ook eens iets op internet op te zoeken of een mailadres te creëren zodat ze met weet-ik-veel-wie eens zou kunnen mailen.
Op een computer vindt ze haar weg niet terug, toen ik haar eens m’n iPad in de handen drukte, zat ze na een half uur al ongegeneerd doorheen mijn mailbox te bladeren. Gebruiksgemak! Leve Apple en al!

Ik sta normaalgezien nogal afkerig t.o.v. een eerste generatie van een product, maar mijn huidige aankoop heeft alles te maken met De Reis van september. Ik wou namelijk een “compact computertje” (zoals een Netbook) of iets dergelijks meenemen naar Colombia, omwille van een aantal heel specifieke redenen :

• Op ons eerste hostel na, is tijdens de reis nog niets geboekt. Het zou handig zijn als ik, op de vooravond voordat we naar een andere stad afreizen, nog het een en ander via Tinterweb zou kunnen opzoeken.
• Ik ga foto’s nemen. Met één of ander redelijk oud digitaal fototoestel dat kaartjes van maximaal 1Gb kan bevatten. Dit zal dus vermoedelijk ontoereikend zijn om 23 dagen in beeld te brengen. Een toestel om die foto’s op te back-uppen en nieuwe ruimte te creëren, zou handig zijn.
• Van Zuid-Amerika naar België bellen zal ongetwijfeld een fles champagne per minuut kosten. Dan drink ik die champagne liever uit en communiceer ik liefst goedkoper met het thuisfront. E-Mail, quoi?
• Ha ja en misschien nu en dan een blogske plaatsen om te laten weten dat ik nog steeds leef of eens een foto laten zien die ik daar genomen heb, leek mij ook wel bijzonder mooi meegenomen dus.

Awel: die zaken kunnen dus perfect met de iPad (voor het opslaan van foto’s heb ik wel dit hulpstukje bijbesteld, hopelijk wordt het nog tijdig genoeg geleverd!). En is het toestel alvast veel discreter, compacter en handiger in de omgang dan een laptop. Meer nog: tot mijn grote verbazing is het grote touch-screen-keyboard onvoorstelbaar gemakkelijk te gebruiken. Ik zie er absoluut geen graten in om eens een langere mail of blogpost via de iPad op te stellen zonder in continu Tourettiaans gevloek uit te barsten.

En de voordelen van dit toestel voor mijn backpack-trip bleken nog omvangrijker:

• De heen- en terugvlucht naar/van Colombia duren 12 uur, gevuld met ongetwijfeld slechte familiefilms op het vliegtuig. En ongetwijfeld gaan we niet elke avond vollen bak op stap gaan en gaan we nu en dan gewoon eens een lazy avondje op hostel beleven. De oplossing: een stapel boeken meenemen en direct inboeten op ruimte in de rugzak voor kleren en zo. De compacte oplossing: boeken op de iPad zetten. Ik schreef eerder dit jaar al dat de boekenindustrie de nieuwe muziekindustrie is, welnu: niets is minder waar. In een half uurtje zoeken heb ik op The Interwebs 750 Nederlandstalige romans gevonden, van illuster onbekend werk tot de toppers als John Grisham, Stieg Larsson en consoorten. Om dan nog maar te zwijgen over de duizenden Engelstalige die er voor het grijpen liggen.
  Ik heb het uitgetest en een iPad leest alvast bijzonder vlotjes. De nodige literatuur werd dus alvast op het toestel geplaatst om op reis te verorberen.
• Ha ja, en films kijken is ook een bijzonder aangename ervaring op dit toestel. Ook op dat vlak dus heb ik de nodige conversies gedaan en heb ik een filmpje of 15 à 20 op mijn toestel gepleurd. Geen DVD’s, speler of wat-dan-ook nodig.
• En de gazet! Als ik eens een lazy zaterdagmorgen-in-Colombia zou beleven, kan ik in no time De Standaard van die dag downloaden en op de iPad lezen. Naar mijn mening: één van de betere iPad-apps die er op vandaag is, één van de weinige tijdschriften/kranten die er in geslaagd is een heel goede tablet-versie van hun papieren uitgave te produceren. Stel je voor, vroeger kon je in het buitenland enkel kranten uit het thuisfront lezen die minstens 2 dagen oud waren!
• Ha ja, ik kan trouwens niet alleen mijn foto’s lokaal op het toestel opslaan, maar ik heb ook meteen een programma gedownload om die foto’s ook direct op mijn Flickr-pagina te plempen. Een tweede back-up dus voor mijn foto’s en u kan thuis, vanuit uw canapé, gezellig meevolgen waar ik zo allemaal gepasseerd ben in Colombia.

Ik ben, echt waar, content van mijn bakske. Eerst en vooral omdat het een duidelijke behoefte-op-korte-termijn bij mij gecoverd heeft en een perfect hulpmiddel op reis zal zijn (vermoed ik toch). Maar ik heb er de afgelopen dagen en weken ook thuis al enorm van genoten (het ligt bijzonder makkelijk in de schoot terwijl je naar TV ligt te kijken!), ik zie er heel veel mogelijkheden in op vlak van business en entertainment (mogelijkheden die ik zelf bij mijn terugkeer wat dieper ga bestuderen, want het lijkt mij de max om aan iPad-ontwikkeling, -analyses, -creativiteit of -begeleiding te doen), het is alweer een fantastisch hulpmiddel om heel wat verankerde, traditionele bedrijven hardhandig door elkaar te schudden. En daar hou ik wel van, vandaag de dag.

Meer over mijn iPad-belevingen leest u hier de volgende dagen, weken, maanden dus ongetwijfeld. Evenals over mijn wedervaren in Colombia. Dankzij die iPad.

Inmiddels staan we een dikke 3 weken voor ons vertrek. En ik heb, na heel wat opzoekwerk en consoorten, er momenteel een heerlijk gevoel bij. De reisplannen zijn heel concreet geworden, ik zie inmiddels redelijk duidelijk wat we waar gaan (kunnen) doen. Een overzicht…

Onze eerste bestemming is Cali, 2 miljoen inwoners, de 4de grootste stad van Columbia. Op toeristisch vlak lijkt deze stad weinig spectaculair: niet veel bijzondere musea of andere zaken te beleven. Maar achteraf bekeken de ideale stad om de vakantie in te zetten: een beetje rondslenteren en het echte Columbia leren kennen, een paar kerkjes en pleintjes bezoeken, eens een berg bestijgen om uitzicht te krijgen over de regio, winkelcentra bezoeken, bezoekje brengen aan de grootste zoo van Zuid-Amerika, eens een paar uur gaan mountainbiken. Kortom: op bijzonder chille wijze in vakantiestemming komen (aangevuld met een paar keertjes goed uitslapen). Er zou wel een heel leuke bohémien-wijk zijn om in rond te kuieren.
Bovendien is Cali bekend omwille van het bruisende nachtleven, de mooiste vrouwen van Columbia (al hebben chirurgen God daar wel een handje bij geholpen) en een fantastisch horeca-gebeuren. Eten, drinken, dansen en veel rondkijken. Meer moet dat niet zijn in het begin van een vakantie…

Vervolgens reizen we door naar Medellín, de stad waar ik eigenlijk het meest naar uitkijk. Eerst en vooral omdat het de stad is van Fernando Botero, ongetwijfeld mijn favoriete hedendaagse kunstenaar. Niet alleen heeft hij er zijn eigen museum (daarnaast is hij ook in New York te bekijken), maar ook de straten staan vol met werk van deze nog levende beeldhouwer/schilder en soortgenoten (een belangrijke reden hiervoor: jarenlang gold er in Medellín een wet dat iedereen die een gebouw neerplantte, 5% van dat bedrag in openbare kunst moest investeren). Medellín is dus een heel groot openluchtmuseum, maar het wordt ook steeds vaker het New York van Zuid-Amerika genoemd. Dit niet alleen omwille van het oprukkende zakendistrict, maar ook omdat het leven er zich volop rond heel veel parken en pleintjes afspeelt, zowel overdag als ‘s nachts.
Ook fijn in Medellín: een uitstekend bovengronds metronet, waarbij je aan de beide uiteinden van dit net moet overstappen in kabelliften om verder te reizen, de bergen in. Op één van die bergen werd bv. een toeristisch gegeerd koloniaal dorpje kunstmatig heraangelegd. En er is een tangobuurt. En een totaal zelfregulerend gebouw van de lokale energiemaatschappij. En een indrukwekkend kerkhof met nachtelijke rondleidingen. En vooral heel veel parken met kijk- en doe-musea. En een (redelijk prijzig) restaurant met de beste Columbiaanse schotels ooit. Hopelijk kan Cali ons voldoende uitrusten, want de To Do-lijst voor Medellín is bijzonder lang.
Als ik veel toeristen mag geloven: Medellín is de stad waar velen moeiteloos de rest van hun leven zouden kunnen/willen spenderen.

Next stop: Cartagena. Op vandaag een heel innemende kuststad waar dus velen vertoeven om zon te kloppen, in het verleden was dit een grote verdedigende bakermat tegen de veroverende Spanjaarden. En dat zijn dan ook meteen de 2 facetten die de stad zo interessant maken: historisch valt er het een en ander te bezoeken (een fort waar de roestende kanonnen nog steeds liggen te vergaan, de vroegere wapenmagazijnen die nu dienst doen als kleine winkeltjes, foltertuigen in de Palacia de la Inquisicíon, …), maar ook het Caraïbische kustgebied zorgt voor bijzonder veel fraais (koraaleilanden die per speedboot bezocht kunnen worden, een moddervulkaan waar iedereen als herboren uitkomt, een fort in het midden van de zee dat nu door vissers ingepalmd wordt, …).

We blijven eventjes in het kustgebied plakken en rijden busgewijs vervolgens verder naar Santa Marta. In dit stadje zelf valt er niet veel te beleven, maar het is wel de uitvalsbasis voor een aantal interessante daguitstappen en ecotourisme: een daguitstap door de jungle van natuurpark Parque Tayrona waarbij er o.m. gestopt wordt bij een dorpje uit de generatie van Macchu Picchu, waarbij de kans groot is dat je vrolijk begroet wordt door apen of indianen, waarbij ook een suikerrietplantage wordt aangedaan. En dan is er ook nog een daguitstap naar Minca, waar er nog een authentieke koffieboerderij is (alles handgeteeld en volgens oude tradities manueel geroosterd en dergelijke, schijnt de duurste maar lekkerste koffie van Columbia te zijn) en waar je in een aantal natuurlijke zwemvijvers, temidden allerlei watervallen, een duikje kan nemen.

Dan gaan we 12 uur de bus op, richting San Gil, wat misschien het Durbuy van Columbia genoemd kan worden, omdat het de thuis is van heel wat extreme sport-organisaties: er is een waterval van 180 meter hoog waarin gerappeld kan worden, de mogelijkheid om échte wildwaterrafting te doen (klasse 4 en hoger), … Onze ticket-agent van luchtvaartbedrijf Avianca heeft ons aangeraden om ook een dagje mountainbikes te huren en naar Barichara te rijden, een kilometer of 20 verderop, de authentiek koloniaal dorpje dat de voorbije jaren telkenmale verkozen werd tot mooiste dorp van Columbia.

Daarna een combinatie van rust en nog wat actief gedoe in Villa De Leyva: ook dit is een authentiek koloniaal stadje, waar – wat mij betreft – een dagje paardrijden en een dagje canyoning op het programma staat. Om tussendoor ongetwijfeld het archeologisch museum en een aantal lokaal befaamde ruïnes te bezoeken.

En finaal arriveren we dan in Bogotá. Veel over deze stad heb ik nog niet voorbereid, omdat we er nu nog niet echt zicht op hebben hoeveel dagen we daar gaan toeven, dit gaat voor een groot deel afhangen van hoe plezant de voorgaande steden waren. In elk geval zou ik wel heel graag de zoutmijnen mét zoutkathedraal in de buurt van Bogotá willen bezoeken en zou ik er willen overnachten in het Chocolate Hostel, een herberg waar – naast de obligate gratis koffie – ook de ganse dag authentieke chocoladebrouwsels geserveerd worden.

Geen reisorganisatie nodig gehad om deze trip samen te stellen, maar ik heb wel op een aantal fantastische websites beroep kunnen doen :

• Viva Travel Guides
• Poorbuthappy
• Virtualtourist
• Wiki Travel

Ik heb nu al een donkerbruin vermoeden dat dit voor mij één van de meest adembenemende reizen ooit zal worden. Nog nooit heb ik zo een fantastisch evenwicht gevonden tussen cultuur, natuur, ecotourisme, activiteiten, sensatie en – althans volgens de foto’s – onvoorstelbare schoonheid en authenticiteit. Ik neem er dan ook 23 dagen de tijd voor.

Nog een kleine 4 weken geduld moet ik uitoefenen. Dat wordt lastig.

In vroegere tijden was dat nogal eens anders, dacht ‘k toen ik zopas Traveling Wilburys op Radio 1 hoorde passeren met het onderstaande nummer. Traveling Wilburys bestond uit een aantal bijzonder grote artiesten (en bijhorende ego’s), die weliswaar fantastische samenpasten, waarin elkeen even zeer aan bod kwam en waarbij die stemmen toch wel op magistrale wijze bleken te blenden: Roy Orbison, Tom Petty, Bob Dylan, Beatle George Harrison en Jeff Lynne (van E.L.O.).

Heerlijke positieve muziek die meer zomersheid inhoudt dan het weer van de afgelopen dagen. Ik hou ervan. Enorm.