De fotoserie vind je in deze blogpost van zijn hand.

Het boek oogde bijzonder chique, al bleek het tot mijn grote verrassing alles behalve duur geweest te zijn: amper een Euro of 30 had het Filip gekost om dit meesterwerk in huis te halen. Ik bladerde meteen door naar het colofon en las er dat dit boek deel uitmaakte van de earBOOKS-collectie. De essentie van deze boeken is blijkbaar om lezers/kijkers/luisteraars/belevers een emotionele totaalervaring aan te bieden. Het idee is even eenvoudig als doeltreffend, pionierend en innoverend op vlak van boeken- en muziekbeleving, de boeken zijn een heerlijk hebbeding om meerdere avonden totaal weg te dromen of een prachtig en origineel cadeau om iemand mee te verrassen.

Bovendien bevat de earBOOKS-collectie een groot, gevarieerd aanbod aan boeken in diverse thema’s en belevingswerelden:

• Boeken over artiesten, zoals The Police, Thin Lizzy, Status Quo, Stevie Wonder, Marilyn Monroe of zelfs Gregorian, met een aantal Best Of-cd’s, een biografie en een uitgebreide fotocollectie
• Boeken voor auto- of motoliefhebbers, zoals over de VW Bus, de Mini Cooper, Amerikaanse wagens, … Met een bijhorende soundtrack uit de betreffende tijdsperiodes
• Klassieke werken, of het nou de biografie van pakweg Beethoven, dan wel een volledig werk als de Mattheüspassie betreft
• Muziekgenres tout court, zoals het reeds geciteerde Jazz-boek, maar ook Bollywood, Country, Fado, Blues, Tango, Salsa, Calypso of saxofoon-muziek
• Biografieën over andere persoonlijkheden, zoals Paus Johannes Paulus II, Lady Di en Che Guevara, aangevuld met favoriete muziek van deze mensen en/of muziek die periodes uit hun leven illustreert
• Boeken om weg te dromen over landen of steden, overal ter wereld: Ierland (met bijhorende folkmuziek), Praag (klassieke muziek en jazz), Camino De Santiago (gregoriaanse gezangen en Spaanse gitaarmuziek), Berlijn (pop, rock, punk, jazz, …), L.A. (soundtracks, crooners, …)
• De wondere wereld van dans & show : Carnaval in Rio, Holiday On Ice, Carmen, …
• Spéciallekes: Kinderen over de hele wereld, Bloemen, Liefde, Indianen, …
• En uiteraard ook erotiek met bijhorende soundtracks (niet van die foute filmsoundtracks, maar eerder een Edith Piafken en consoorten)

Kortom: mooi, stijlvol en interessant voor mensen die een nieuwe wereld willen leren kennen of eindelijk eens iets – bij wijze van eerste doop – in huis willen halen voor een dieke duip.

Kandidaten hiervoor mogen hieronder reageren (met hun echte mailadres, daar zal de link naar de enquête naartoe gestuurd worden) of kunnen mij via deze weg hun mailadres laten weten.

De harde Euro’s zijn voor u, ik maak enkel kans op een bioscoopticket of 2. En meer moet dat niet zijn.

Dat doet er mij trouwens aan denken: ik ben een Belgische blogger, maar de servers – waar deze webpagina’s op staan – staan ergens aan de Amerikaanse Westkust. Zou ik één of andere wetgeving overtreden als ik op m’n weblog vollen bak reclamebanners en -acties zou toelaten van pakweg Marlboro? En als dat al niet zou mogen: stel dat ik regelmatig gewoon zelf en spontaan berichtjes over de heerlijke smaak van een Marlboro-in-de-morgen zou posten, over hoe Marlboro-man ik mij soms voel of consoorten, is dat dan strafbaar?

Ook de mensen van Marlboro kunnen mij trouwens via de vertrouwde weg contacteren.

Ha ja, toen herkende ik haar ook. Met Liesbeth nam Stijn Meuris een aantal jaar geleden één van de mooiste Nederlandstalige covers allertijden op: Stel Nu Dat Jij Niet Bestond, een cover van Joe Dassins Et Si Tu N’Existais Pas.

Voor wie vanavond televisiegewijs niet genoeg van Liesbeth kon krijgen: ze staat met dit nummer ook op YouTube, zowel met een versie ervan uit De Laatste Show als met de officiële videoclip waarin zij helegans de hoofdrol speelt.

Twee nieuwigheden voor het bijzonder gezellige festival in Arras staan inmiddels wel al vast. Zo zal Arras dit jaar voor het eerst met een tweede podium uitpakken. Een beetje zoals de Marquee in Werchter dus, al zal die net over de Franse grens vermoedelijk wel open lucht zijn.

Ten tweede klopt de naam “Main Square Festival” niet meer helemaal. Het festival verhuist namelijk van locatie naar een – zo lijkt het toch op de foto’s – nog veel fantastischere plaats dan tevoren al het geval was. Arras 2010 vindt niet langer plaats op de pittoreske Grote Markt van Arras, maar wel in La Citadelle. La Citadelle was tot in de zomer van 2009 één van de grootste en meest authentieke legerkazernes in Frankrijk. Aangezien ook dat domein echter tot het UNESCO-werelderfgoed behoort, mocht er vrijwel niets aan uitgebreid, gebouwd of verbouwd worden. Bovendien vond in Frankrijk, zoals bij ons, een krimping plaats in het legerbestand, met als gevolg dat de legerbasis van Arras er tot op vandaag leeg en ongebruikt bijligt. Dat militaire domein, die legerkazerne, leek voor de mensen van Live Nation dan ook de perfecte locatie om muziekgewijs heen te verhuizen. Het domein ziet er niet alleen fantastisch uit (zie ook onderstaande foto’s), maar de parkeer- en campinggelegenheid verbetert ook drastisch door deze verhuis. En ook van lawaaioverlast zal er geen sprake meer zijn, aangezien er niet echt buren in de buurt lijken te wonen.

Arras duurt een dagje minder dan Werchter (maar voor mij is 3 dagen zonder enige twijfel al meer dan genoeg), het is – dankzij het subsidiewezen in Frankrijk – ook een hele lap goedkoper. Een dagticket Arras kost 59 Euro zonder bijkomende kosten, een dagje Werchter kost 76 Euro + een paar Euro service en ticket handling.
Bovendien loopt er voor Arras 2010 nog steeds een early booking-actie, waardoor een driedagenticket momenteel niet meer dan 99 Euro kost.

Arras ligt amper over de Franse grens en is voor veel Oost- en West-Vlamingen makkelijker te bereiken dan de festivalweide van Werchter. Bovendien heeft Schuermans H. altijd gezegd niet te zullen twijfelen om zijn “moederfestival” te verhuizen indien hij daar financieel of logistiek toe genoodzaakt wordt. In een dergelijk geval denk ik niet dat we moeten twijfelen waar hij dan definitief naartoe zou verhuizen.

Ik had samen met haar aan de universiteit gestudeerd. Na mijn laatste jaar ging ik aan de slag in een textielbedrijf, zij vloog de grote plas over voor een M.B.A. Na haar terugkomst beleefde ze een blitzcarrière binnen de één of andere Procter & Gamble of Unilever in dit land. Ze was bijzonder intelligent, gedreven, had ongeziene inzichten en ze baande zich – zonder dat er enigszins sprake was van positieve discriminatie omwille van haar vrouwzijn – een weg doorheen het bedrijf waar menig mannelijk collega jaloers op was. Na amper zeven jaar had ze een stoel bemachtigd die nog één stap van een directiezetel verwijderd was.
Toen ging het fout. Een knaller van een burnout maakte zich meester van haar. Het was het absolute bewijs dat een burnout geen ziekte is voor mensen die hun job niet graag doen, maar wel voor mensen die hun job té graag doen en die zich enkel daar op focussen. Ze was bijzonder veeleisend geworden, voor haar medewerkers maar in de eerste plaats ook voor zichzelf, het vastleggen en behalen van steeds moeilijkere targets was een manier van leven geworden.
Ruim acht maanden zat ze er totaal doorheen. Een vreemde melancholie en triestheid, een loodzware vermoeidheid en onevenaarbare moodswings bepaalden plotseling haar leventje.

Ze heeft het stuur helemaal omgegooid. Vandaag stond ze te glunderen achter de toonbank van haar buurtwinkeltje, een klein winkeltje waar je ongeveer alles kunt krijgen: van dagbladen tot verse vleeswaren, fruit, snoep en postkaarten. Er was ruimte gecreëerd voor een tafel en wat stoeltjes, waar er ook telkens heerlijk geurende verse koffie stond te wachten. Wie het wil mag zich een kopje inschenken, er hoeft niet voor betaald te worden. Er wordt tijd gemaakt voor een praatje, een hartelijke lach, voor elkaar, voor bekenden en onbekenden die binnenkomen. Een warme winkel die op die manier in schril contrast staat met de vaak onpersoonlijke supermarkten waar je weliswaar alles kunt krijgen. En zij loopt er breed glimlachend rond als de perfecte gastvrouw, zonder capsones, zonder enige vorm van stress, wetend dat ze om 18u00 haar winkel zal sluiten en geenszins het gevoel zal hebben dat ze vandaag “gewerkt” heeft, maar toch van nut geweest is.

“Geluk is een bijzonder schoon beestje,” dacht ik, terwijl ik er buitenliep.

Hij vertrok naar Amerika.

Sindsdien hoorde of zag ik hem vaker dan ooit tevoren: continu op Facebook, continu op Twitter, continu op MSN, continu op Skype, continu overal on-line. Op twee weken na, de twee weken dat hij op “vakantie en familiebezoek” kwam naar Vlaanderland om z’n ouders, familie en vrienden op te zoeken. Maar voor de rest voelt hij blijkbaar een ondwingbare behoefte om continu met de buitenwereld te delen hoeveel beter het wel niet is in Amerika t.o.v. zijn geboorteland. Hoeveel geavanceerder het er daar aan toe gaat, over online-shops waar we hier maar kunnen van dromen, over hoe sociaal de buren er wel niet zijn, over de heerlijke gerechten die aan huis geleverd worden.

Ik vraag mij geregeld af of hij in Amerika al iets meer gezien heeft dan het scherm van zijn PC.

“Mannen zijn als parkeerplaatsen. De goeie zijn bezet en zij die nog vrij zijn, zijn die voor gehandicapten.”

Allez ja, ik ben er niet zeker van, maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat ze met zulke uitspraken sowieso alle venten wegjaagt, zeker de vrijgezellen onder hen. Of nog: daar heeft haar ongetwijfeld torenhoge intellect bijzonder weinig mee te maken. Of nog: er is duidelijk een verschil tussen intelligentie in de wetenschappelijke zin van het woord, en sociaal intellect. Nu ja, sociaal gehandicapt zijn is misschien een deugd voor de geciteerde professor Karen; op die manier uit ze zich alvast als een gegeerde prooi voor de tweede categorie venten uit haar citaat!

De slimste vrouwen die ik ken (en ik ken er heel wat, meer nog – madam de professor – die zijn vrijwel allemaal van ‘t straat!) hebben geen twaalf diploma’s, vonden niets uit dat de wereld op z’n grondvesten deed daveren en vullen hun dagen en nachten niet met dissertaties of presentaties rond theoretische of academische onderwerpen. Neen, ze zijn werelds wijs. Hebben een mening, kritisch en gezond verstand, denken na over de kleine en grote zaken die ze op hun levenspand tegenkomen, ze worden in hun creativiteit gestimuleerd door alledaagse dingen zoals een “ordinair” boek of een “gewoon dagdagelijkse” reportage of wat dan ook. Ze praten, ze luisteren en bij de één of andere conversatie of discussie telt niet mee wie hier nou een jongetje en wie een meisje is, wie welke diploma’s of welke job heeft, wie ervaring of kennis heeft op welk vlak dan ook. Ze laten zich graag, met de teugels in eigen handen, meedrijven op de emoties, inhoud of inspiratie van het moment.
En dat vind ik intelligente vrouwen. Werelds intelligente vrouwen. Sociaal intelligente vrouwen. Aantrekkelijke intelligente vrouwen. Onuitgesproken intelligente vrouwen. Minder omhooggevallen dan de geciteerde professor emeritus weet ik wat nog allemaal Karen.

Misschien moet ze daar eens over nadenken in plaats van met goedkope clichés uit te pakken.

(Maar goed, ik geef het toe: mijn zelfbeeld kreeg een serieuze knauw na het lezen van dit citaat dat het artikel opende. Mijn excuses, ik moest efkes stoom afblazen.)

Er is de afgelopen weken veel gezegd en geschreven over de benoeming van André-Mutien Léonard, onze nieuwe Belgische aartsbisschop. Ook ik stel mij, vanuit mijn christelijke gevoelswereld, de nodige vragen bij ’s mans benoeming en de impact dat die zal hebben. Nu, het zou al te makkelijk zijn hier allerlei reeds veel uitgesproken meningen te gaan herkauwen; dat de publieke opinie omtrent Léonard’s benoeming nogal negatief is, zou zelfs eufemistisch genoemd kunnen worden.

Bij deze dus: een focus op drie (mogelijk) positieve gevolgen van Léonards benoeming…

1. Vanuit PR-standpunt kan de keuze van het Vaticaan voor monseigneur Léonard alleen maar succesvol genoemd worden: nog nooit werd er zoveel over de Kerk en het geloof gesproken als de afgelopen weken, ik maakte het nooit eerder mee dat zoveel aandacht van traditionele en nieuwe media naar de Kerk uitging. Waarmee alleen maar bewezen is: men is het er misschien niet mee eens, maar de Kerk bestaat nog steeds, is nog steeds bijzonder levend en wat er in gebeurt of gedaan wordt, raakt blijkbaar nog heel veel opiniemakers, gelovigen en niet-gelovigen. In die optiek heeft het Vaticaan willens nillens terug een katholiek bewustzijn gecreëerd in ons land.
2. Léonard is een man met een uitgesproken mening die ook zelden of nooit een blad voor de mond neemt. Met sommige van zijn uitspraken ben ik het eens, met andere alles behalve, al blijken het vooral die laatste te zijn die steeds opnieuw opgerakeld worden in de pers, op internet, op Facebook-groepen van pakweg een weinig betekenende, opportunistische priester uit het Roeselaarse. Dit lijkt een groot contrast te zijn met kardinaal Danneels, een man die geen enkele opinie leek te hebben, die altijd knikte en een grote verzoener probeerde te zijn. Meer nog: het nietszeggende compromismodel in België heeft inmiddels zo een grote omvang aangenomen (politiek, economisch, binnen bedrijven, …), dat ik soms het gevoel krijg dat we allemaal grijze muizen geworden zijn, met kleurloze meningen, dat niets nog bespreekbaar of bediscussieerbaar geworden is, dat heikele thema’s enkel nog gemaakt zijn om uit de weg te gaan en toch zeker geen uitgesproken opinie over te hebben. En als dat laatste wel het geval is: zwijg toch gewoon, hou je mening voor jezelf.
   Ik hoop op één of andere manier dat Léonard er, door op zijn vaak ondiplomatische manier een knuppel in het hoenderhok te gooien, in slaagt om terug dialogen te creëren. Daarom niet per se dialogen binnen of met de kerk, maar gewoon dialogen binnen de samenleving. Of dit nu over moraal verval, anticonceptie, de politieke structuur van ons land, vreemdeling of wat dan ook gaat, mij is het om het even. Maar Léonard lijkt mij aan heel wat voorwaarden te voldoen om een fantastische conversation starter te worden, om iedereen weer eens te bewegen tot nadenken, om iedereen de moed te geven zijn/haar gedacht te geven over welk heikel thema ook. En als iedereen het bijzonder oneens blijkt te zijn met deze afgezant van het Vaticaan in onderwerp X of Y, dan heeft Léonard nog steeds de verdienste mensen bewogen te hebben tot die mening, mekaar terzake aan te vullen en net door hun “grote onenigheid” meer samen te brengen.
   Bovendien: er mag dan al een scheiding tussen Kerk en Staat zijn, in praktijk kan die er nooit helemaal zijn. Vanuit de Christelijke Kerk zou Léonard wel eens een fantastische oppositieleider kunnen zijn, die nu en dan staatsgerelateerde thema’s aansnijdt. Als er al eens een veelbesproken opinie van hem verschijnt, kunnen de politieke partijen er op twee manieren mee omgaan: hun eigen opinie ventileren rond hetzelfde onderwerp, of het onderwerp in kwestie doodzwijgen. Dat laatste is het domste wat ze ooit zouden kunnen doen, zonder tegenargumenten wordt elke opiniemaker op die manier een overduidelijke winnaar en de partijen in kwestie zouden op die manier alleen maar aantonen niet open te staan voor dialoog.
   Waarmee ik dus alleen maar wil zeggen: Léonard kan er voor zorgen dat er weer opener en gefundeerder nagedacht en gepraat wordt over heel wat interessante onderwerpen.
3. In België is er, bij mijn weten, nooit echt een breuk binnen de Kerk geweest, waarbij de Kerk uiteenvalt in twee (logischere) delen: een conservatieve Kerk (de “echte” katholieken) en een progressieve Kerk (zoals de protestanten of Lutheranen). Integendeel, onder monseigneur Danneels is de Kerk voornamelijk geëvolueerd tot een kleurloze Kerk in ons land. Echte conservatieven zijn afgeknapt, omdat alles een beetje te vrijblijvend werd; ook progressievelingen wilden de kerk niet meer binnen, omdat er toch nog heel wat  regelneverij en “ge zult niet…!”-bevelen aan te pas kwam(en). De kerken zijn mijns inziens niet leeggelopen omdat de Kerk te veel in het verleden was blijven plakken (zoals heel wat progressieven beweren), maar wel omdat ze net géén eigenheid meer had, ook echte conservatieven voelden zich er niet langer thuis.
   Ik vermoed dat onder impuls van Léonard deze kerken weer heel wat conservatiever gaan worden. Meer nog: ik vermoed (en hoop) dat deze ingesteldheid net wél voor een breuk zal zorgen binnen de christelijke geloofsgemeenschap, zodat er naast die oerkatholieke Kerk ook een progressievere gemeenschap kan ontstaan. Waar er gepraat en gezongen kan worden, waar er over geloof en ongeloof gepraat kan worden op een open manier, waar men erkent dat God, Jehova, de oerknal, Allah en Boeddha wel eens één en dezelfde zouden kunnen zijn. Waar het gewoon gezellig is, zonder grote kerkelijke machtsstructuren die bepalen wat er wel en niet gedacht mag worden, maar vanuit een eerlijk een puur geloofsgevoel.

Het is uiteraard hypothesewerk, maar als Léonard er in zou slagen om lang genoeg aan te blijven (en aangezien hij een vriendje van Ratzinger is, zal hij ongetwijfeld ook willen blijven kerkleiden tot hij er bij doodvalt), zou dit volgens mij sowieso wel eens positieve gevolgen kunnen hebben ook. Laat ons ons dus niet doodstaren op de mogelijk enge, directe consequenties, want die spelen we met een dosis positivisme zonder enig probleem naar huis.