We waren goed voorbereid: thuis hadden we al een wireless network opgezet met een Airport Extreme, de specs van dat wireless network geconfigureerd in de camera’s (2x D700’s), Lightroom 3 (Bèta) stond klaar met de import folder geselecteerd en de tags toegewezen aan de te importeren foto’s, … We moesten dus enkel ter plaatste een beetje internet-juice aftappen met een kabeltje en we were set to go.

Terplaatste hebben we elk utp stopcontact afgegaan om onze wireless router aan het internet te hangen. Dat was cruciaal om ook de beelden die we via de router op de PC kregen, via dezelfde router naar flickr te uploaden. Nergens wired juice te vinden in het Belgacom Surfhouse, jà làp! Maar gelukkig was er dan wéér eindeloos veel wireless beschikbaar, snel alles omgeconfigureerd naar één van de beschikbare wireless network (die overigens oerhard gingen) en we waren vertrokken.

De foto’s kwamen mooi binnen op de PC en konden zo direct op de flickr-stream geüpload worden. We werkten steeds afwisselend: één in de zaal, de ander in een aparte kamer achter de computer om wat edits te doen en dan uploaden die handel.

So far, so good, maar éénmaal je van camera wil wisselen moet je ook steeds je watch folder aanpassen. Want een andere camera is een andere rootfolder om je foto’s naartoe te uploaden.

Ik had dan uiteindelijk één folder aangemaakt waar ik dan de foto’s die in de verschillende rootfolders binnenkwamen naartoe sleepte en dat was dan mijn watchfolder, maar ‘t was al minder handig dan ik het allemaal in gedachten had. Dit kon natuurlijk met Automator opgevangen worden, maar daar had ik geen tijd voor om terplekke even te gaan uitzoeken. Verder was de transfer van de foto’s via de transmitter uit de zaal echt wel zéér traag, éénmaal je goed op dreef was met fotograferen had je al snel een queue van 15 min eer de foto’s goed en wel op de harde schijf stonden. Aan de beschikbare wireless lag het niet die was internet autobanh-ish, enkel jpgs doorsturen wilden we niet want er was wel basic editing nodig wegens zéér donkere en slecht belichte locatie, …

De workflow liep wel maar was dus eigenlijk helemaal niet efficiënter dan gewoon met twee fotograferen en je kaartje om de tien minuten droppen terwijl de ander dan het fotograferen overpakt. Zo was er steeds een vertraging van max 10 minuten voor de foto’s online kwamen, terwijl het met de wireless transmitter tot 15 min én méér kon duren eer alle beelden binnen én bewerkt waren. Na verloop van tijd zijn we dus gewoon overgeschakeld naar dat afwisselend systeem en hebben we de wireless transmitter aan de kant gelegd. Dat ding vreet ook batterijen trouwens …

‘t Kan zijn dat ik de transmitter nog niet helemaal door heb waardoor ik niet direct de optimale config kon maken. Misschien is de WT-4 technologie een beetje achterhaald is en bv niet voorzien is om grootte 15-30mb NEF/RAW bestanden door te sturen, … In elk geval was fotograferen met twee camera’s om beelden naar één flickr-account door te sturen een beedje te complex om een efficiënte worklflow te hebben. Maar stel dat ik met één camera fotografeerde en één iemand continue de beelden verwerkt, dan nog zou het traag een fragiel zijn. Voor situaties als vandaag lijkt het mij niet optimaal. In de studio om direct live je beelden te reviewen (om de tien minuten) is dat vb wel een optie, maar met een kabel zal het wel een pak sneller gaan. Bij een shoot over grote afstand of op een grote locatie zal het ook wel een pak efficiënter zijn!

In elk geval een leuke en leerzame testcase! Helaas moet de WT-4 transmitter morgen weer terug naar Nikon, we konden hem maar een weekje testen, anders kon ik er nog wat dieper op ingaan en testen. Ik ga eens zoeken naar eventuele alternatieven en ook stiekum hopen dat ze met een nieuwe verbeterde versie uit de hoek komen binnen afzienbare tijd, die hopelijk ook goedkoper is.

Ah ja, ‘t resultaat van de shoot is hier te bezien.

Een beeldje dat ik al lang eens wou nemen met mijn breedhoek.
Ik werkte vroeger als jobstudent in een restaurant in één van die straatjes die uitgaven op de kathedraal en telkens ik pauze had ging ik op de vensterbank met een sigaretje zitten en bewonderde de bombastische kathedraal die fel afstak tegen de blauwe lucht. I love it!

Deze voormiddag met Frederik Herregods op ‘t dooie gemak door Antwerpen geslenterd, beetje zeveren tegen elkaar, wat fotookes trekken, koffiekes drinken. Méér moet dat soms niet zijn! Deze namiddag is het weer werken geblazen: meetings, klanten bezoeken, allerhande dingen afwerken. Maar deze ochtend kunnen ze al niet meer afnemen!

Ik krijg er maar niet genoeg van: de blauwe lucht en de zon. Ook al was er een steenkoude oostenwind, een kleine wandeling om en rond Lillo was een aangename vlucht uit de stad. Ik hou van het gigantische contrast dat je hier kan vinden.

[ view big ]

Verder heb ik me voorgenomen om eens wat meer met mijn breedhoek te fotograferen. Ik hou nu eenmaal van beelden die bijna een gezichtsveld weergeven. Zo hebben stadszichten of landschappen tenminste impact, vind ik persoonlijk. Tot nu toe heb ik ‘m vaak bij gehad maar weinig bovengehaald omdat de lucht steeds zo grijs en vuil was. Maar vandaag zat alles perfect, blauwe lucht, een paar wolkjes dus ik tevreden.

[ view big ]

Ik hoop dat er zo nog veel dagen volgen!!

Eerst en vooral, het is me niet gelukt om een directe rechtstreekse connectie met de computer te maken. Je hebt altijd een wireless network nodig om de verbinding te maken. Dat kan je eenvoudig oplossen door een Airport Express mee op locatie te nemen: klein, goedkoop en eenvoudig te instaleren. Je hoeft er zelfs geen internet connectie aan te hangen, gewoon in de stekker steken en de connectie tussen de laptop en Wireless Transmitter is gemaakt (enkel als je met FTP wil werken moet je natuurlijk wel internet connectie hebben)

Dat hebben we dan al, 4 apparaten: de wireless transmitter, een wireless tranceiver (vb Airport Express), een laptop en een DSLR. Twee daarvan praten al met elkaar, de derde en vierde hopelijk snel ook. Maar daar begon het schoentje al even te wringen; De twee meegeleverde softwares (WT4 Wireless Setup & Thumbnail Selector) bleken na installatie niet te communiceren met mijn D700. Dit komt omdat de software al een beetje verouderd is, de WT4 Wireless Setup gaat er vanuit dat je de camera nog via het menu op MTP/PTP kon zetten. Helaas is dat bij de laatste modellen D3X/D700/D300S niet meer mogelijk en krijg je bij het initialiseren van je camera (die via USB aan je PC hangt voor de initiële configuratie) steeds een error melding.

Ik ben de support en software update pagina’s van Nikon helemaal afgesurft en heb alle volledige versies en updates in alle mogelijke volgordes geïnstalleerd. Een tergend langzaam en frustrerend werkje maar plots werkte het en detecteerde de WT4 Wireless Setup mijn camera, het moeilijkste is achter de rug.

Nu kan je de camera configureren om via de WT-4 transmitor contact te maken met je wireless netwerk en laptop en dat kan je nu via de set up wizard. Hiervoor moet je de D700 met usb aan je computer connecteren.

Als je nu de camera aanzet zie je in het “Set Up menu” de optie “Wireless transmitter” oplichten. Selecteer de eerste optie “Transfer Mode” en activeer het wireless netwerk dat je net via de setup wizard hebt aangemaakt. Hier werd het me ook duidelijk dat je geen directe PC verbinding kon maken, als je de Nikon D700 manual er op naleest bevestigd die dat:

Enkel een preview voor je FTP’ed is mogelijk via de PC maar dan nog steeds over wireless (en daar dient het tweede programma voor dat op de CD-rom staat: Thumbnail Selector, preview en dan FTP’en.

Als je nu begint te fotograferen, zal je zien dat je de eerste foto niet direct kan bekijken, dat is omdat die direct getransmit wordt naar de PC en je kan op een file geen twee dezelfde acties uitvoeren tegelijkertijd. Maar als je een paar foto’s hebt genomen zie je de status en het aantal beelden dat doorgestuurd word naar de computer. Dit kan wel tot 20 sec per foto duren als je in RAW (NEF) werkt. Maar dat is maar een kleine vertraging op het feit dat je anders je kaart eruit moet halen en ze moet importeren in batch. De doorgestuurde foto’s worden opgeslagen in een folder ergens lokaal op je computer. Doordat ik de Thumbnail Selector software had geïnstalleerd kon ik achterhalen waar de root folder was. In mijn geval was dat in Pictures >> WT-4 folder en dan nog wat subdirectories daarin.

Het enige dat we nu nog moeten doen is deze RAW-files automatisch in Lightroom inladen zodat we ze snel even kunnen bewerken en dan kunnen uploaden naar flickr of elders voor de live stream, of gewoon een realtime preview.

Dat kan zéér eenvoudig in Lightroom met een Watched Folder: Vink de optie “Auto Import” –> “Enable Auto Import” aan in het File menu aan.

En bij Auto Import Settings selecteer je bovenaan de folder die we eerder hebben gevonden waar de foto’s op de computer worden ingeladen.

Hou er wel rekening mee dat je de Watched folder (waar de beelden binnenkomen) leegmaakt (anders aanvaardt Lightroom dit niet) en ik verhuis ze na import ook ineens naar mijn lightroom temp folder. Zo blijft de Wireless Import Folder mooi opgeruimd.

En nu hebben we dus een workflow waarmee we via wireless automatisch beelden kunnen inladen op de computer, bewerken en eventueel uploaden naar een webservice of server. Er zijn nog een aantal andere mogelijkheden die ik al een beetje uitgeprobeerd heb maar nog niet voldoende om er verder op in te gaan. Handig in ieder geval op locatie shoot, als je met twee bent één voor fotograferen en één voor image handeling, of gewoon als preview tijdens je shoot.

Zo dit waren mijn eerste bevindingen en hoofdzakelijk gericht op het instaleren en een workflow opzetten. Ik kom er later nog verder op terug op de features en mogelijkheden/beperkingen.

Zo en nu de douche in en kijken of die plaaster echt wel waterproof is en snel droogt zoals ze beweren in ‘t ziekenhuis!

De initiële bedoeling was met de trein te gaan maar dat zagen we niet helemaal zitten, 16 uur op een trein zitten met je bagage, snowboard gerief en foto materiaal en dan nog eens drie keer overstappen. Wij dus de optie auto aangevinkt in de optielijst en we waren vertrokken. ‘t Is een serieuze streep door Europa dat ge moet trekken om in de Schladming, Oostenrijk te geraken.

Maar gelukkig is er “die Deutsche über autobahn”. Daar rijdt iedereen 140 en je mag en kan sneller. De baan verleent zich ertoe en ze staan er niet met flitsers uw hele doen en laten te controleren, gezwind en vlot rijden is dat. De laatste kilometers in Oostenrijk zijn een héél ander paar mouwen geweest: pikdonker, vermoeid en een sneeuwstorm maar blijkbaar was dat niet abnormaal, te zien aan de camions die ons tegen 90 km/h voorbijvlogen.

Maar daar waar we ’s avonds niet wisten in welke omgeving we vertoefden, werd ’s morgens al direct duidelijk gemaakt met een prachtig zicht op de bergen.

[view big]

‘t Is daar eigenlijk wel mooi in de regio Schladming, geen drukke steden en touristische seizoensdorpen. Het leeft hier echt en er wordt geleefd. Je ziet woonhuizen en veel laagbouw hotels, het mag hier dan wel om tourisme draaien, ‘t valt niet op. Geen roepende, lallende hollanders, russen of engelsen op de straten en pisten, daar alleen al wil je extra voor betalen. Aprés ski is voldoende aanwezig om en rond de pistes, maar de dorpen die blijven in harmonie met de bewoners en dat is mooi. Als ik ga skiën dan heb ik alles behalve de behoefte om mezelf de pleuris te zuipen, dat kan ik thuis ook. Boarden, een paar pinten drinken, eten, sauna en zwembad in en dan slapen om de volgende dag fris op de piste te staan.

[view big]

Mooie pistes die niet al te druk waren. Geen enorm uitgebreid gebied maar voor een weekje sneeuw ben je hier wel zoet. Ik heb er maar 3,5u van kunnen profiteren want na een klein uitschuivertje op een ijsplekje mocht ik gaan douchen van de sneeuwcoach. ‘t Verdikt was een gebroken pols. Trouwens gebroken ledematen weten ze daar wel van wanten: het ziekenhuis had een gigantische wachtzaal waar je direct toegang had tot één van de 10 rontgenkamers om direct de breuk vast te stellen. Fabrieksgewijs werd je van de ene ruimte naar de ander gebracht. En enkel de (mooie) dokteres heeft me eens diep in de ogen gekeken en daarna kei hard op mijne pols geduwd met de woorden: “das ist gebrochen” (ofzoiets). ‘t Zal wel zijn als ge daar zo hard op duwt!

[view big]

Boarden zat er voor mij niet in maar ik ben toch nog met de lift naar de top gegaan om wat fototjes te trekken, hoe moeilijk en pijnlijk dat ook was! Mooi uitzicht, tasje koffie en wat naar ‘t passerend volk kijken is ook niet slecht op een maandagochtend. Helaas dus ook geen actiefoto’s van Pietel die ne 360 doet over een leger mooie berggeiten, enkel deze vooral niet geposeerde foto!

Over berggeiten gesproken, we zagen plots over de piste een zestal dames in dezelfde tenue synchroon naar beneden skiën in twee rijen. En bij elke keer dat ze draaiden, telden ze ook allemaal mee. Dat ging van ein, zwei, drei, vier, funf, … serieus ik was helemaal van mijn melk van die sexy punktlichkeit! Also!

[ nog wat beeldjes - full screen ]

Gisterenochtend stond ik nog op met dit prachtig uitzicht, een stapje naar buiten op het terras van ons hotel en dan werd dit zicht gepresenteerd. Daarvoor alleen al zou ik 1000 km rijden.

Haus am Ennstal