Ταξίδια-Trips-Voyages-Viajes-Resor-Viaggi

Σύγχρονη Ελληνική Ιστορία στα γαλλικά

2011-12-04T20:51:00.005+02:00

Τον Οκτώβρη του 2011 ολοκληρώθηκε ένας διετής κύκλος ιστορικής έρευνας και καταγραφής στα πλαίσια μεταπτυχιακού προγράμματος του Πανεπιστημίου Caen Basse Normandie (Γαλλία). Το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο εξειδικεύεται στη σύγχρονη ιστορία καθώς η πόλη αυτή της Νορμανδίας υπέφερε άμεσα και περισσότερο από κάθε άλλη από την απόβαση του 1944. Ήταν επόμενο λοιπόν, η ακαδημαϊκή της κοινότητα να επικεντρωθεί μεταπολεμικά στα γεγονότα του 1944 και εν γένει στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι πρόσπαθειες του Πανεπιστημίου πάνω σε αυτόν τον τομέα έρευνας συμπληρώνονται και από τη μεγάλη συλλογή του μουσείου Mémorial de Caen με μια ιδιαίτερη αναφορά στην προπαγάνδα εκείνης της περιόδου. Οι έρευνας έγιναν υπό την επίβλεψη του καθηγητή σύγχρονης ιστορίας Jean Quellien.

Αφίσες Προπαγάνδας στην Ελλάδα (1940 - 1949)

Ο πρώτος τόμος της εργασίας περιέχει τα κείμενα που επεξηγούν τις αφίσες, αναλύουν το περιεχόμενό τους και παραθέτουν παράλληλα ιστορικά στοιχεία για την εν λόγω εποχή (1940 - 1949). Το βασικό πλάνο που ακολουθείται συνάδει με την βασική χρονολογική σειρά των γεγονότων : Ελληνοϊταλικός πόλεμος (με κάποια στοιχεία για την προπαγάνδα της δικτατορίας Μεταξά), Κατοχή (τα ευρήματα αυτής της περιόδου είναι πιο περιορισμένα), Αντίσταση ( η συλλογή των αφισών του ΕΑΜ είναι και η μεγαλύτερη), Εμφύλιος (αφίσες των εκλογών του 1946 , αντικομμουνισμός και ελάχιστα δείγματα προπαγάνδας του ΔΣΕ).

Μέσα από το υλικό προπαγάνδας που βρέθηκε περιγράφεται με γλαφυρό τρόπο μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας μας. Η όλη συλλογή από αφίσες και υλικό προπαγάνδας εντάσσεται πλεόν και στην αντίστοιχη ευρωπαϊκή συλλογή που φιλοξενείται στο μουσείο Mémorial de Caen.

Ο δεύτερος τόμος παρουσιάζει το ουσιαστικό αντικείμενο της έρευνας, τις αφίσες. Το εικονογραφικό υλικό αποτελείται συνολικά από 148 στοιχεία : σε αυτά περιλαμβάνονται κυρίως αφίσες προπαγάνδας, αλλά και κάποιες προκυρήξεις καθώς και κάποια προπαγανδιστικά εξώφυλλα που συμπληρώνουν την πολιτική και κοινωνική έκφραση της εποχής.
Οι πηγές του προπαγανδιστικού υλικού υπήρξαν ποικίλες : Γενικά Αρχεία του Κράτους (κεντρική υπηρεσία και γραφεία Σερρών και Σάμου), αρχεία ΑΣΚΙ, αρχεία ΕΛΙΑ, αρχεία εφημερίδων, αφίσες μέσα από φωτογραφικά άλμπουμ της εποχής, αρχεία της Εθνικής Τράπεζας (συλλογή Ασπιώτη ΕΛΚΑ) κα.

Τα Τάγματα Ασφαλείας στη Νότια Ελλάδα (1943 - 1944)

Ο δεύτερος κύκλος (δεύτερη χρονιά) του μεταπτυχιακού επικεντρώθηκε στο θέμα του ένοπλου δωσιλογισμού στην κατεχόμενη Ελλάδα. Ως κύρια έκφραση αυτού του φαινομένου η έρευνα αναλύει την περίπτωση των Ταγμάτων Ασφαλέιας (Ευζώνων και Χωροφυλακής) στην Νότια Ελλάδα : Πελοπόννησος, Εύβοια, Αθήνα - Αττική, Αιτωλοακαρνανία. Σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, τα ένοπλα σώματα που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς (από τους οποίους άλλωστε εξοπλίστηκαν) κατά την Κατοχή στην Ελλάδα ήταν πολυπληθή. Η δομή τους δεν ήταν πάντοτε ξεκάθαρη καθώς από τις αρχές του 1944 παρατηρούμε τη δημιουργία νέων "Προτύπων Ταγμάτων Χωροφυλακής" που υπάγονταν στο Υπουργείο Εσωτερικών και έδρασαν στην Πελοπόννησο. Σε κάθε περίπτωση, η κύρια δραστηριότητα αυτών των ενόπλων σχηματισμών, που συχνά δρούσαν συνδυαστικά ή κοινά, ήταν οι "εκκαθαριστικές επιχειρήσεις" κατά των κομμουνιστών - ανταρτών του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Όπως προκύπτει από τις πηγές (και ιδιως από τα γερμανικά αρχεία) αυτές οι επιχειρήσεις ήταν συνήθως κοινές (ΤΑ και γερμανικά σώματα στρατού), οργανωμένες και καθοδηγούμενες από τους Γερμανούς. Τα τάγματα ασφαλείας παρουσιάζονται από τα γερμανικά αρχεία ως μια "βοηθητική δύναμη" που όμως είναι αξιόπιστη και χρήσιμη καθώς γνωρίζει καλά τον αντίπαλο και το "πεδίο της μάχης"...

Η δομή της ιστορικής έρευνας έχει ως εξής : 1) Δημιουργία των ΤΑ (αίτια, κοινωνιολογία, ποσοτική προσέγγιση, πολιτική κάλυψη από την Κυβέρνηση Ράλλη) - 2) Δράση των ΤΑ (σύνοψη επιχειρήσεων ανά περιοχή, η στάση της Κυβέρνησης της Μέσης Ανατολής απέναντί τους, αντικομμουνιστική προπαγάνδα, αντίποινα, ανακοινώσεις των ΤΑ κτλ) -
3) "Εκκαθάριση", Μνήμη, Αποκατάσταση (Δίκες Δωσιλόγων, τύχη των ΤΑ κατά τα Δεκεμβριανά, αξιοποίηση κατά τον Εμφύλιο, μεταπολεμική ανάμνηση και αποκατάσταση κατά της Δικτατορία 1967 - 1974.

Στη αναζήτηση πηγών ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η συμβολή του κατοχικού τύπου που μετέφερε ανακοινώσεις των ΤΑ, αλλά και προπαγάνδα υπέρ της δημιουργίας τους. Τα γερμανικά αρχεία (αρχεία της Ακαδημίας Αθηνών σε μικροφίλμ) αναφέρουν πολλάκοις τα ΤΑ στα χρονικά των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Οι αναφορές επίσης των αρχηγών των ΤΑ που συντάχθηκαν μεταπολεμικά (αρχεία ΔΙΣ) αποδεικνύουν και την ντε φάκτο αποκατάσταση της δράσης τους.

Οι 150 σελίδες του τόμου περιλαμβάνουν και μια αξιόλογη συλλογή από φωτογραφίες και σχετικά έγγραφα.

Ανακοίνωση του επικεφαλής των ΤΑ Πάτρας σχετικά με εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή (εφημερίδα "Νεολόγος").

Τα δυτικά φιορδ της Ισλανδίας - Westfjords

2011-12-03T13:22:00.009+02:00

Στην βορειοδυτική άκρη της Ευρώπης...

Εκεί που η άγρια φύση, η απόλυτη ερημιά, ο αμείλικτος καιρός, οι γυμνές ακτές και η κυρίαρχη θάλασσα οδήγησαν τον άνθρωπο στα να φτιάξει μύθους για φαντάσματα και ξωτικά. Εκεί η ανθρώπινη φύση δεν κατάφερε ποτέ να επιβληθεί πλήρως, αλλά αφήνει πάντα το παιχνίδι της ζωής στις υπέρτερες δυνάμεις του βόρειου Ατλαντικού...

Η πιο απομακρυσμένη, η πιο αραιοκατοικημενη, η πλέον ανεξερεύνητη περιοχή της Ισλανδίας... Και αν σκεφτούμε ότι η ίδια η Ισλανδία, η νησιωτική αυτή χώρα με την τεράστια ακτογραμμή, το ηφαιστειογενές έδαφος και την παγωμένη ενδοχώρα είναι από μόνη της μια "ταξιδιωτική πρόκληση", τα δυτικά φιορδ είναι η κρυμμένη και λιγότερο προβεβλημένη πλευρά της... η μεγάλη βορειοδυτική χερσόνησος, το "κεφάλι της πάπιας" που ξεχωρίζει εξετάζοντας το χάρτη της χώρας- οι ακτογραμμές εκεί φέρουν ακέραια και ξεκάθαρα τα σημάδια της διάβρωσης, η βλάστηση είναι ανύπαρκτη στα ανεμοδαρμένα λειβάδια, δέντρα δεν υπάρχουν, μόνο ιδανικά βοσκοτόπια για τα πρόβατα και πλούσιες θάλασσες για τους ψαράδες...
Αν κινηθείτε σε αυτή την περιοχή θυμηθείτε ότι ένα μεγάλο μέρος των διαδρομών γίνεται αναγκαστικά σε χωματόδρομους καθώς δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική!
Η πρωτεύουσα και το μεγαλύτερο "αστικό κέντρο" της περιοχής που αριθμεί μόλις 7.000 κατοίκους είναι η πόλη Ίσαφιορντουρ (Ísafjörður) η οποία βρίσκεται καλά προστατευμένη από τους ανέμους και τις χιονοθύελλες σε ένα από τα στενά φιορδ της περιοχής

Οι υπόλοιποι οικισμοί στα δυτικά φιορδ είναι ουσιαστικά ένα σύνολο από αγροικίες, ένα οικογενειακό αγρόκτημα που ανήκει συνήθως σε οικογένειες κτηνοτρόφων ή ψαράδων- δείγματα της ελάχιστης ανθρώπινης παρουσίας και επιρροής μέσα στην απεραντοσύνη του φυσικού τοπίου... Κι όμως ακόμα και σήμερα, σε τέτοια μέρη μεγαλώνουν παιδιά που κάνουν πολλά χιλιόμετρα για να πάνε στο σχολείο, σε μέρη που εμείς κουραζόμαστε να πάμε ως τουρίστες και μάλιστα με καλό καιρό και κατά τη διάρκεια της ατέλειωτης καλοκαιρινής μέρας! Ας μην ξεχνάμε ότι ο χειμώνας, εκτός του κρύου και των ακραίων φαινομένων που έρχονται κατευθείαν από τον ωκεανό, έχει και το χαρακτηριστικό της ατέλειωτης νύχτας, μιας νύχτας που μπορεί να διαρκεί 18-20 ώρες , με ένα μικρό διάλειμμα καταχνιάς και λυκόφωτος που σηματοδοτεί το ελάχιστο πέρασμα του ήλιου!

Ένα από τα πλέον αξιόλογα αξιοθέατα της περιοχής είναι οι βράχοι Λάτραμπιαργκ (Látrabjarg) που μάλιστα αναγνωρίζονται και ως το δυτικότερο σημείο της Ευρώπης (αν και η Ισλανδία δεν αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής ηπειρωτικής ενδοχώρας)- Οι βράχοι είναι μια αλληλουχία κάθετης βραχώδους ακτογραμμής με μήκος περίπου 14χλμ και ύψος που φτάνει τα 440μέτρα! Ιδανικός τόπος για περπάτημα...

Ένα παχύ στρώμα γρασιδιού καλύπτει ολόκληρη την επιφάνεια που καταλήγει στους κάθετους βράχους και είναι πολύ εύκολο για κάποιον να παρασυρθεί και να φτάσει στην άκρη του γκρεμού σε σημεία που προκαλούν ίλιγγο. Εκεί, μια άλλη έκπληξη περιμένει τον επισκέπτη: σαν να έχει γυρίσει ένας διακόπτης, σαν να έχει ενεργοποιηθεί ένα ηχητικό σύστημα, μια εκκωφαντική οχλαγωγία από χιλιάδες πουλιά αντηχεί στους βράχους... Αμέτρητες φωλιές, αμέτρητα θαλασσοπούλια που πηγαινοέρχονται πριν ή μετά το ψάρεμα στην κρύα θάλασσα, μια πανδαισία της φύσης, μια αποκάλυψη του ανέγγιχτου φυσικού πλούτου... Πολλοί είναι αυτοί που ξαπλώνουν μπρούμυτα και απολαμβάνουν αυτό το θέαμα ή προσπαθούν να φωτογραφίσουν τα πουλιά από πολύ κοντά - δεν είναι πάντα εύκολο! Μάλιστα, οι ντόπιοι χωρικοί παλιότερα και σε εποχές που τα τρόφιμα ήταν σπάνια, οργάνωναν μια εμπειρική αλλά πολύ επικίνδυνη καταρρίχηση στους βράχους για να πάρουν τα αυγά από τις φωλιές των πουλιών...

Εκτός από τα διάφορα είδη γλάρου, το πουλί που "κλεβει την παράσταση" και έχει γίνει η μασκότ της Ισλανδίας είναι ο πουφίνος ή φρατέρκουλος (δυστυχώς στα ελληνικά δεν υπάρχει μια ικανοποιητική μετάφραση για την ονομασία του πουλιού) - πρόκειται για το είδος fratercula arctica (puffin) που απαντάται σε ολόκληρο το βόρειο Ατλαντικό. Το χειμώνα το πουλί αυτό μπορεί να φτάσει μέχρι και τις ακτές του Μαρόκου για να αποφύγει το εξοντωτικό κρύο. Χαρακτηριστικό είναι το ράμφος του που χωράει μέχρι και 15 - 20 ψάρια. Μπορούν να βουτήξουν σε αρκετά μέτρα βάθος για να βρούν την τροφή τους, ενώ ξεχωρίζουν από το νευρικό και γρήγορο φτερούγισμά τους και κινούνται χαμηλά, παράλληλα με τη θάλασσα. Οι μεγαλύτερες αποικίες από φρατέρκουλους βρίσκονται στα νησιά Βέστμαν, κοντά στη νότια ακτή της Ισλανδίας όπου μάλιστα αποτελούν και μια από τις ντόπιες γαστρονομικές σπεσιαλιτέ (κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στα νησιά Φαρόε).

Για να φτάσετε μέχρι εκεί και σχεδόν να αγγίξετε τα θαλασσοπούλια θα πρέπει να διανύσετε 46 χλμ χωματόδρομου κατά μήκος μιας επιβλητικής ακτογραμμής... Θα διαπιστώσετε επίσης ότι στο μέρος που θα φτάσετε, σε αυτό το μοναδικό μνημείο της φύσης, δεν υπάρχει καμία "τουριστική αξιοποίηση", ούτε εστιατόριο, ούτε "κέντρο επισκεπτών", ούτε κατάστημα με αναμνηστικά... Ότι φωτογραφίσετε, ότι δείτε και ότι θυμάστε είναι αυτά που θα σας μείνουν από τους βράχους Λάτραμπιαργκ...

Iguaçu

2011-02-10T22:03:00.004+02:00

Σήμερα είναι ένας δημοφιλής και προσιτός προορισμός, γνωστός στους περισσότερους που αναζητούν τα βασικά σημεία ενδιαφέροντος στη Νότια Αμερική. Οι εντυπωσιακές υδατοπτώσεις του Ιγκουασού μοιράζονται ανάμεσα σε Βραζιλία και Αργεντινή και το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ότι είναι πάνω από 200 στον αριθμό! Αν αναρωτιέστε "ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι καταρράκτες στον κόσμο", η ερωτήση μάλλον είναι "άστοχη", μιας και το κάθε τοπίο είναι διαφορετικό, αλλά και ο κάθε οικοδεσπότης έχει φροντίσει να αναδεικνύει μια "πρωτιά" για τον δικό του καταρράκτη..! Έτσι, στο Ιγκουασού θα βρείτε τους περισσότερους καταρράκτες, στη Βικτόρια (Ζάμπια, Ζιμπάμπουε) τον μεγαλύτερο όγκο νερού, στο Νιαγάρα (ΗΠΑ, Καναδάς) τη μεγαλύτερη "μονοκόμματη" υδατόπτωση (sic) και στον Angel (Βενεζουέλα) το μεγαλύτερο ύψος, περίπου 970 μέτρα.

Η περιήγηση στους καταρράκτες Ιγκουασού γίνεται σε ένα χώρο καλά οργανωμένο, με μονοπάτια, καταστήματα και υποδομή που συνάδει με τη φύση του ομώνυμου εθνικού πάρκου. Από τη Βραζιλία, μπορεί κανείς να δει τους περισσότερους καταρράκτες, καθώς τα νερά "έρχονται" από τη μεριά της Αργεντινής. Από την Αργεντινή είναι καλύτερη η προσέγγιση στο σημείο με το περισσότερο νερό, το "λαρύγγι του διαβόλου" (Garganta del Diablo), όπου γίνεται αντιληπτή η δύναμη του ποταμού. Μάλιστα στην Αργεντινή η προσέγγιση του σημείου αυτού γίνεται και μέ τρένο, κάτι που αποτελεί μια όμορφη επιλογή και εμπειρία.

*** Μια ιδιαίτερη εμπειρία είναι η άνοδος του ρεύματος του ποταμού με ταχύπλοο. Οργανώνεται και στις δύο πλευρές, διαρκεί περίπου 35 λεπτά, γίνεται με πλοιάρια χωρητικότητας 25 ατόμων και θα σας φέρει κάτω από τους πιο μικρούς καταρράκτες, κάτι που αρκεί για να γίνετε "εντελώς μούσκεμα"! Η κάθοδος γίνεται με ειδικά ηλεκτρικά οχήματα μέσα από το τροπικό δάσος. (Αναζητείστε πληροφορίες στην εταιρία Macuco safari από τη μεριά της Βραζιλίας)

Ας σημειωθεί ότι ο ποταμός Ιγκουασού είναι παραπόταμος του -ακόμα μεγαλύτερου - Παρανά και αυτός ο τεράστιος υδάτινος δρόμος καταλήγει στο Ρίο ντε λα Πλάτα, σε έναν ποταμόκολπο (τις εκβολές) με πλάτος περίπου 200 χλμ όταν φτάνει στον ατλαντικό ωκεανό, ανάμεσα σε Αργεντινή και Ουρουγουάη.

Masai Mara National Reserve

2011-02-10T21:18:00.003+02:00

Πρόκειται για το πιο γνωστό από τα καταφύγια θηραμάτων στην Κένυα, προσβάσιμο και πολυσύχναστο, κοντά στα σύνορα με την Τανζανία και προέκταση του γνωστού πάρκου Σερενγκέτι της γειτονικής χώρας. Με μια έκταση περίπου 1500 τ.χλμ είναι αρκετά μικρότερο από τα μεγάλα αφρικανικά πάρκα, αλλά παρουσιάζει μια μεγάλη πυκνότητα σε πληθυσμό αγρίων ζώων, γεγονός που έχει συμβάλλει στην μεγάλη επισκεψιμότητά του. Η διαφορά ανάμεσα σε "καταφύγιο" και "εθνικό πάρκο" έγκειται στο ότι στην πρώτη περίπτωση δεν έχει τον πρώτο λόγο η κεντρική κυβερνητική υπηρεσία, αλλά η τοπική διοίκηση, ενδεχομένως σε συνεργασία με κοινότητες αυτοχθόνων της περιοχής. Στην περίπτωση του Μασάι, οι ντόπιοι πληθυσμοί (οι κυρίως κτηνοτρόφοι Μασάι) έχουν διατηρήσει το δικαίωμα της βοσκής στον ίδιο χώρο όπου περιφέρονται και τα άγρια ζώα. Σε ένα εθνικό πάρκο -αντίθετα - οι περιορισμοί επιβάλλονται απευθείας από την εθνική υπηρεσία άγριας ζωής, ο έλεγχος (συνήθως πιο αυστηρός) της περιοχής γίνεται απευθείας απο την κεντρική διοίκηση, χωρίς εξαιρέσεις που αφορούν τις ντόπιες κοινότητες και τα δικαιώματά τους.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι όλοι αυτοί οι προστατευμένοι χώροι στην Αφρική και στην Κένυα διατηρούν την ελεύθερη διακίνηση, περιπλάνηση και αναπαραγωγή των ζώων. Είναι χώροι όπου προστατεύεται η ελευθερία των ζώων και ελέγχεται σε γενικές γραμμές ο πληθυσμός και η υγεία τους, χωρίς όμως άλλες ουσιαστικές ανθρώπινες παρεμβάσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα πάρκα- καταφύγια δεν είναι περιφραγμένα και εκεί τα ζώα δεν... ταϊζονται! (όπως πολλοί τουρίστες πιστεύουν). Ο βασικός ρόλος των φυλάκων ειναι να περιπολούν για να καταπολεμηθεί η λαθροθηρία και να τηρούνται οι βασικοί κανόνες προσέγγισης του χώρου από τουρίστες.

Το καταφύγιο Μασάι απέχει περίπου 6-7 ώρες από την πρωτεύουσα Ναϊρόμπι μέσω μιας ενδιαφέρουσας οδικής διαδρομής. Ο δρόμος περνά από την "κοιλάδα του μεγάλου ρήγματος" (Rift Valley), μια ζώνη με έντονη γεωθερμική δραστηριότητα και μέσω αυτής μπαίνει στη χώρα των Μασάι. Δεν θα δείτε "σύνορα" ή κάποια πινακίδα να σας προετοιμάζει για ένα "φολκλορικό συναπάντημα", αλλά σιγά σιγά πυκνώνουν στο πλάι του δρόμου οι αχυρένιες καλύβες, οι βοσκοί με του κόκκινους μανδύες, τα πολλά παιδιά που κοιτούν με απορία τους ανυπόμονους λευκούς τουρίστες... Οι τελευταίες 2-2,5 ώρες γίνονται σε χωματόδρομο, εκεί που το τοπίο γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον.
***Η ίδια διαδρομή μπορεί να καλυφθεί και αεροπορικώς με μια πολύ σύντομη πτήση από το Ναϊρόμπι προς το αεροδρόμιο (μάλλον αεροδιάδρομο) του Μασάι Μάρα.

Χαρακτηριστικό του τοπίου της περιοχής είναι τα μεγάλα βοσκοτόπια που διακόπτονται από συστάδες θάμνων ή δέντρων. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που μπορούν τα ζώα να "εντοπιστούν" εύκολα από τους ντόπιους οδηγούς και από τους αλλοδαπούς ερασιτέχνες φωτογράφους. Ο "στόχος" ενός τουρίστα είναι να δει -μέσα σε μια μέρα - τα "5 μεγάλα" θηράματα (big five): Ελέφαντα, λεοπάρδαλη, λιοντάρι, ρινόκερο και βούβαλο. Κατά τα άλλα, τα ζώα που αριθμητικά κυριαρχούν είναι τα φυτοφάγα (ιμπάλα, γαζέλα τόμσον, τόπι, χάρτεμπιστ, γκνου, ζέβρες, καμηλοπαρδάλεις, φακόχοιροι κτλ). Τα κοπάδια ελεφάντων είναι πιο σπάνια, ενώ οι ιπποπόταμοι απαντώνται, πού αλλού, στα λασπωμένα νερά του ποταμού Μάρα.

Τα σαρκοφάγα (λιοντάρια, τσιτάχ, λεοπαρδάλεις, ύαινες, τσακάλια) είναι σίγουρα πιο σπάνια και πιο "ντροπαλά". Και επειδή οι περισσότεροι τουρίστες αναρωτιούνται γιατί τα λιοντάρια πχ δεν επιτίθενται στα αυτοκίνητα και τους ανθρώπους που τα φωτογραφίζουν επίμονα και τα ενοχλούν με το θόρυβο, η απάντηση είναι απλή:
όταν το λιοντάρι επιτεθεί, ούτε θα το δεις ούτε θα το ακούσεις, θα σου έχει στήσει ενέδρα... Τα λιοντάρια που βλέπουμε μέσα στους θάμνους και τα ψηλά χορτάρια, έχουν ήδη επιτεθεί σε κάτι, ή έχουν ήδη φάει και χωνεύουν, ή τρώνε εκείνη τη στιγμή...

Ένα μεγάλο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια είναι η κοσμοσυρροή. Το "σαφάρι" (η περιήγηση προς αναζήτηση ζώων) γίνεται μαζικά, στα ίδια περίπου σημεία και πολλές φορές διαταράσσει την ομορφιά και κυρίως την ησυχία του φυσικού τοπίου. Επιπλέον, οι οδηγοί (πολλοί από αυτούς) αγνοούν βασικούς κανόνες για την εν λόγω δραστηριότητα (απόσταση από τα ζώα, σβήσιμο της μηχανής, προσέγγιση, "κλείσιμο" του χώρου κτλ), κάτι που προκαλεί μια αλγεινή εντύπωση σε ένα περιβάλλον τέτοιας οικολογικής αξίας. Το ζητούμενο είναι τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια, όταν ο τουρισμός αυξηθεί ακόμα περισσότερο...

Magallanes

2010-02-28T19:38:00.004+02:00

Ο Πορτογάλος Μαγγελάνος, ο πρώτος που έπλευσε στα αφιλόξενα νερά της Παταγονίας, πριν από 5 αιώνες... Υπήρξε βετεράνος των πορτογαλικών κτήσεων στην Ινδία, έχοντας συμμετάσχει σε αρκετές μάχες και ταξίδια. Ήταν αναμφίβολα ένας πολύπειρος καπετάνιος, διοικητής και στρατιωτικός, διαπνεόμενος από την επιθυμία για την διάνοιξη νέων θαλάσσιων δρόμων... Ένας ακόμα πορτογάλος στην υπηρεσία του ισπανικού στέμματος, ο οποίος όμως κατάφερε το αδιανόητο για την εποχή του... Να φύγει από την Ισπανιά προς τα δυτικά και να γυρίσει από τα ανατολικά... Ο ίδιος δεν κατάφερε να δει αυτό τον άθλο να πραγματοποιείται καθώς σκοτώθηκε από ιθαγενείς στις Φιλιππίνες, σε μια πολύ σημαντική καμπή του όλου ταξιδιού το 1521...

Η αρχική ιδέα για το ταξίδι στηρίχθηκε στην συνθήκη Τορντεσίγιας (1494) που είχε υπογραφεί ανάμεσα στην Ισπανία και την Πορτογαλία και η οποία προέβλεπε ότι οποιαδήποτε κτήση δυτικά ενός νοητού μεσημβρινού που διέσχιζε την Νότια Αμερική (με βάση τις γνώσεις και τους χάρτες της εποχής..), θα ανήκε στην Ισπανία, ενώ οποιοδήποτε έδαφος προς τα ανατολικά θα ήταν πορτογαλικό... Ανατολικά λοιπόν του μεσημβρινού αυτού, τα περιθώρια είχαν ήδη εξαντληθεί για τους πορτογάλους... οι Ισπανοί όμως ακόμα έψαχναν τι υπήρχε στα δυτικά και ήθελαν απεγνωσμένα αν το βρουν. Νωρίτερα η αποστολή του Σολίς είχε λανθασμένα θεωρήσει το άνοιγμα του Ρίο ντε λα Πλάτα ως το πέρασμα προς έναν άλλο ωκεανό... Ο Μαγγελάνος επέμενε, με βάση τις δικές του μελέτες και υπολογισμούς, ότι έπρεπε να "παρακαμφθεί" η αμερικανική ήπειρος για να ανοίξει ο θαλάσσιος δρόμος προς τα νησιά των μπαχαρικών, τις Μολούκες και τις Ινδίες.

Η διχογνωμία του με τον πορτογάλο αντιβασιλιά, σχετικά με μια εκστρατεία στις Ινδίες, τον έφερε σε δυσμενή θέση, κατηγορήθηκε ακόμα και για προδοσία και έτσι έπαψε να προσφέρει τις υπηρεσίες ενός έμπειρου θαλασσοπόρου στον πορτογάλο βασιλιά Μανουέλ...

Μέσα σε τρεις μήνες, τα ισπανικά πλοία με 265 άνδρες πέρασαν τα Κανάρια και έφτασαν στις ακτές της Νότιας Αμερικής. Εκεί εκδηλώθηκε και μια πρώτη ανταρσία κατά του Μαγγελάνου, ο οποίος όμως την αντιμετώπισε στήνοντας άμεσα τις απαραίτητες κρεμάλες...

Οι λεπτομέρειες της αποστολής σώθηκαν χάρη στον Ιταλό Αντόνιο Πιγκαφέτα (Antonio Pigafetta 1485-1534), ο οποίος έφτασε στην Ισπανία το 1518 ως ακόλουθος του πρέσβη του Βατικανού και προστέθηκε ως "προεξέχων" επιβάτης στη λίστα του πλοίου Τρινιδάδ. Ο Πιγκαφέτα, με άφθονες ποιητικές και συναισθηματικές αναφορές, έδωσα πρώτος και την περιγραφή που οδήγησε στην ονομασία "Παταγονία"...
Στις πιο αφιλόξενες θάλασσες του κόσμου, στην πιο νότια άκρη της Αμερικής ηπείρου, μετά από μήνες πλεύσης και αναζήτησης, διαβάζουμε την εξής περιγραφή:

"...Καθυστερούμε εδώ δυο μήνες, χωρίς να δούμε ποτέ κανέναν κάτοικο. Μια μέρα, όταν δεν το περιμέναμε καθόλου, είδαμε έναν γίγαντα που στεκόταν στην άκρη της θάλασσας σχεδόν γυμνός και χόρευε, πηδούσε και τραγουδούσε, ενώ ταυτόχρονα έριχνε άμμο και σκόνη στο κεφάλι του..."

Αυτή η περιγραφή δόθηκε κατά την άφιξη των πλοίων στον κόλπο Σαν Χουλιάν (San Julian) το 1520. Λέγεται ότι ο Μαγγελάνος ονόμασε τους κατοίκους της περιοχής "παταγόνες" βλέποντας τεράστια ίχνη από πατημασιές των κυνηγών Τεουέλτσες, κάνοντας μια παραφθορά της φράσης "pata gao" που στα πορτογαλικά σημαίνει "μεγάλη πατούσα".

Στην ίδια περιοχή ο Μαγγελάνος επιτέλους κατάλαβε ότι υπήρχε ένα πέρασμα προς έναν άγνωστο και μεγάλο ωκεανό και το ονόμασε "στενό των αγίων πάντων" (estrecho de todos los santos) καθώς το ανακάλυψε την 1η Νοέμβρη 1520... Ευτυχώς ο ισπανός βασιλιάς άλλαξε το όνομα αργότερα για να τιμήσε τον υπαρκτό και εκλιπόντα καπετάνιο και να αφήσει στην ησυχία τους τους επουράνιους αγίους... Το στενό ακολουθεί ένα περίεργο σχήμα "S" με μήκος περίπου 570 χιλιόμετρα και ελάχιστο πλάτος 2 χλμ.

Τα δύσκολα άρχισαν αργότερα, στον ειρηνικό ωκεανό, καθώς η αποστολή δεν είχε προβλέψει τις τεράστιες αποστάσεις, που οδήγησαν σε μια τραγική έλλειψη εφοδίων, πόσιμου νερού και κυρίως... κουράγιου!
Ο Πιγκαφέτα περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τις αρρώστιες, τα υπολλείματα με τα οποία οι άντρες τρέφονταν (μούχλα, ξεραμένο δέρμα κλπ.), ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο επέπλεαν τα πτώματα στο νερό...!
"...τα σώματα των χριστιανών επιπλέουν με το πρόσωπο προς τον ουρανό, ενώ αυτά των ιθαγενών αντικρίζοντας τη θάλασσα..."

Ένα καθοριστικό χτύπημα για όλους ήταν η εμπλοκή του πληρώματος σε συγκρούσεις με τους ιθαγενείς στις Φιλιππίνες τον απρίλη του 1521. Εκεί έγινε η μάχη του Μακτάν, όπου ο καπετάνιος έπεσε σε ενέδρα, όπου αρχικά τον τραυμάτισαν με βέλη και ύστερα τον αποτελείωσαν με δόρατα από μπαμπού και ακόμα περισσότερα βέλη...

"...εκεί χάθηκε ο οδηγός μας, το φως μας και το στήριγμά μας..."

Οι Ισπανοί διαπραγματεύτηκαν την παράδοση του πτώματος του αρχηγού τους, αλλά οι ιθαγενείς δεν το δέχτηκαν και ο Μαγγελάνος έμεινε για πάντα εκεί...
Η αποστολή συνεχίστηκε με δύο μόλις πλοία (από τα πέντε που αρχικά είχαν ξεκινήσει από την ισπανία) και επικεφαλής της τέθηκε ο Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο (Juan Sebastian Elcano), ένας βάσκος θαλασσοπόρος ο οποίος έμελε να οδηγήσει το αποδεκατισμένο πλήρωμα στον μακρύ δρόμο της επιστροφής. Το μόνο πλοίο που επέστρεψε ήταν το Victoria, τρία ολόκληρα χρόνια μετά το ελπιδοφόρο ξεκίνημα. Στο τελευταίο στάδιο του ταξιδιού, από τις Μολούκες προς την Ισπανία, το πλοίο Τρινιδάδ εγκαταλείφθηκε, μερικοί από τους άνδρες πέθαναν και άλλοι έμειναν στο πράσινο ακρωτήρι, για να γυρίσουν (λίγοι από αυτούς) λίγα χρόνια αργότερα, μετά από ακόμα περισσότερες κακουχίες και μάχες...

Totems in Western Canada

2010-02-26T21:34:00.004+02:00

Totem poles near Capilano bridge, Vancouver

Tα τοτέμ, οι εντυπωσιακοί σκαλισμένοι και χρωματιστοί κορμοί είναι το κύριο χαρακτηριστικό της κουλτούρας των Ινδιάνων της δυτικής ακτής του Καναδά. Σε ένα μέρος όπου κυριαρχούν τα πυκνά δάση των κωνοφόρων, οι αυτόχθονες κάτοικοι επιδείκνυαν με αυτό τον τρόπο τη ταυτότητά τους, τιμούσαν ζωντανούς ή νεκρούς, καλωσόριζαν, θυμούνταν ένα γεγονός, ή ονόμαζαν μια περιοχή... Σίγουρα είχαν μια πνευματική σημασία για αυτούς που τα χάραζαν και τα αντίκρυζαν... Τα τοτέμ σκαλίζονταν συνήθως στο ξύλο του κόκκινου κέδρου, αλλά η αποσύνθεση του ξύλου στα υγρό περιβάλλον της δυτικής ακτής έχει καταστρέψει τα περισσότερα τοτέμ που είχαν χαραχτεί πριν το 1900.

Η συνήθης απεικόνιση είναι αρκούδες, πουλιά, βάτραχοι, άνθρωποι και η τεχνική και η εξάπλωση της αποδίδεται κυρίως στον λαό Χάιντα (Haida) που ζούσε στην περιοχή του νησιού Σάρλοτ (Queen Charlotte Island), στα ανοιχτά τηε Βρετανικής Καλομβίας. Εκεί βρίσκεται και το μόνο σημείο όπου μπορεί κανείς να δει τα τοτέμ στο φυσικό τους περιβάλλον, πιο συγκεκριμένα στο Gwaii Haanas National Park Reserve, μια προστατευμένη ζώνη του δυτικού αρχιπελάγους που αποτελείται από πάνω από εκατό μικρά νησιά... Είναι μια από τις ανέγγιχτες περιοχές της Βόρειας Αμερικής που προσεγγίζεται μόνο με κανό, ή μικρό πλοίο, ή ναυλωμένο υδροπλάνο. Μια επίσκεψη μπορεί να συνδυαστεί με τις κρουαζιέρες των μεγάλων πλοίων και με το πέρασμα και την παραμονή στο νησί Queen Charlotte.

Σήμερα τα τοτέμ κοσμούν τους δρόμους και τις πλατείες σχεδόν όλων των πόλεων της Βρετανικής Κολομβίας (British Columbia) καθώς έχουν αναγνωριστεί ως μια αυθεντική έκφραση της κουλτούρας των αυτοχθόνων στην δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής. Μια πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή από τοτέμ (που χρονολογούνται από τα τέλη του 19ου αιώνα) φιλοξενείται στο "βασιλικό μουσείο" που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Βικτόρια, στο νησί Βανκούβερ (Royal British Columbia Museum), που είναι και το αρτιότερο ιστορικό μουσείο της πολιτείας.

Flora Patagonica

2010-02-26T21:00:00.006+02:00

Η ιδιαίτερη χλωρίδα της Παταγονίας είναι ένας βασικός πόλος έλξης για τους επισκέπτες και περιπατητές των εθνικών πάρκων και των βουνών της περιοχής.

Αυτό είναι το δέντρο κοϊουε (coihue - nothofagus domebyi), που είναι το πιο μεγάλο της οικογένειας nothofagus. Η ευρύτερη οικογένεια fagus ταυτίζεται με την ευρωπαϊκή οξιά, αλλά τα δέντρα της Παταγονίας έχουν πολλά χαρακτηριστικά και με τις βελανιδιές, κυρίως ως προς τα φύλλα. Τα coihue είναι αρκετά κοινά σε μια μεγάλη περιοχή, από την βόρεια Παταγονία (περιοχή λιμνών, Μπαριλότσε Αργεντινής) έως τη γη του πυρός και το ακρωτήριο Χορν στο νότο. Χαρακτηριστικό του δέντρου είναι ότι δεν χάνει τα φύλλα του και μπορεί να ζήσει αρκετές εκατοντάδες χρόνια.

Η λένγκα (Lenga - nothofagus pumilio), το μικρότερο δέντρο που κυριαρχεί στα δάση του νότου της Παταγονίας, είναι δέντρο φυλλοβόλο και το φθινόπωρο αποκτά ένα κιτρινοκόκκινο χρώμα μοναδικής ομορφιάς. Κανονικά αναπτύσσεται σε μεγάλο υψόμετρο (περίπου στα 1700 μέτρα), αλλά στην περιοχή της γης του πυρός, εκεί δηλαδή που το κλίμα είναι πιο κρύο και οι άνεμοι ισχυρότεροι, η λένγκα περιορίζεται στην λεγόμενη "γραμμή του δάσους" που φτάνει μόλις μέχρι τα 600 μέτρα υψόμετρο. Από εκεί και πάνω ξεκινά η χαμηλή βλάστηση, το αλπικό (ή μάλλον ανδικό) λιβάδι...

Το αραγιάν (arrayan - luma apiculata) είναι ένα πολύ πιο σπάνιο φυτό που ζει κυρίως στην περιοχή των λιμνών της βόρειας Παταγονίας. Χαρακτηριστικό του, το κανελί χρώμα, που διακόπτεται από γκρίζες και λευκές λωρίδες και οι διακλαδώσεις που ξεκινούν σχεδόν από τη βάση του. Το αραγιάν ανήκει στην κατηγορία mirtaceas που περιλαμβάνει κυρίως τροπικά φυτά.

Pinguinos de Magallanes

2010-02-25T21:31:00.004+02:00

Ο αναπαραγωγικός κύκλος του πιγκουίνου του Μαγγελάνου. Πρόκειται για ένα από τα κοινά είδη που συναντά κανείς σε συγκεκριμένους προστατευμένους βιότοπους κοντά στην πόλη Πούντα Αρένας της Χιλής, στην Ουσουάγια της Αργεντινής και αλλού...

Στην περιοχή του κόλπου Ότγουεϊ (Seno Otway), περίπου 45 χιλιόμετρα βόρεια της Πούντα Αρένας, υπάρχει η δυνατότητα για την προσέγγιση από ξηράς, μιας ενδιαφέρουσας αποικίας πιγκουίνων. Είναι εκπληκτικό να ανακαλύψει κανείς ότι οι πιγκουίνοι φωλιάζουν σε λαγούμια μέσα στη πάμπα, την άγονη στέπα της περιοχής, ανάμεσα στους λαγούς και τα άλλα μικρά ζώα. Κάθε πρωινό, σχεδόν τελετουργικά, βγαίνουν από τις φωλίες τους και κατευθύνονται προς τη θάλασσα, όπου και θα παραμείνουν μέχρι και το απόγευμα για να βρουν την τροφή τους...

Μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα αποικία βρίσκεται στο νησί Μαγκνταλένα (Isla Magdalena), όπου οδηγούν πολλές κρουαζιέρες με σκάφη τύπου ζόντιακ που ξεκινούν από την Πούντα Αρένας και περιλαμβάνουν και το νησί Μάρτα με την αποικία των θαλάσσιων λεόντων. Τα σκάφη αποπλέουν από την τοποθεσία Laredo Bay, 25 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης και η όμορφη αυτή εξερεύνηση διαρκεί περίπου 3 ώρες.

Blue Ice?

2010-02-25T21:04:00.002+02:00

Στη φωτογραφία φαίνεται ένα από τα παγόβουνα που έχουν φράξει έναν από τους βραχίονες της λίμνης Αργεντίνο, συγκεκριμένα στην κατάληξη του παγετώνα Ουψάλα. Η πρόσβαση για τα πλοία είναι πλέον αδύνατη και οι τουρίστες αντικρύζουν τον παγετώνα από μια απόσταση περίπου 15 χιλιομέτρων...

Το χαρακτηριστικό μπλε χρώμα οφείλεται στην πυκνότητα του πάγου. Όσο πιο πυκνός είναι, τόσο πιο έντονη είναι και η μπλε απόχρωση. Όταν το χιόνι πέφτει φαίνεται άσπρο γιατί είναι πολύ αραιό και έτσι διαθλώνται ολα τα χρώματα. Όταν ο πάγος συμπιεστεί και γίνει μια πολύ πυκνότερη μάζα που οδηγεί στο σχηματισμό του παγετώνα, το οξυγόνο που εγκλωβίζεται είναι πολύ λιγότερο, με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιείται η διάθλαση του μπλε χρώματος το οποίο και φαίνεται πιο έντονα...

Parque Nacional Los Glaciares Patagonia

2010-02-25T20:25:00.003+02:00

Άποψη του παγετώνα Σπεγκατσίνι, που πήρε το όνομά του προς τιμήν του Ιταλού βοτανολόγου που βρέθηκε στην περιοχή στις αρχές του 20ου αιώνα και ήταν ο πρώτος που εξερεύνησε την τοπική χλωρίδα. Ο παγετώνας έχει έκταση περίπου 65 τ.χλμ. και μέσο πλάτος 1,5 χλμ, αλλά είναι κυρίως γνωστός για τα ψηλά του τοιχώματα που φτάνουν μέχρι τα 135 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της λίμνης! Η πρόσβασή του γίνεται μόνο με σκάφος από τη λίμνη, κάτι που περιλάμβάνεται σε όλα τα τουριστικά πακέτα που πωλούνται με αφετηρία το Ελ Καλαφάτε. Οι εκδρομές πραγματοποιούνται με καταμαράν, τα οποία κατασκευάστηκαν σε ναυπηγεία κοντά στο Μπουένος Άιρες, και μεταφέρθηκαν από τα λιμάνια του Ατλαντικού με φορτηγά (!) ειδικά για τις εκδρομές στη λίμνη Αργεντίνο (lago Argentino).

Ο παγετώνας Σπεγκατσίνι (Spegazzini) είναι από τους μεγαλύτερους του εθνικού πάρκου, με εντυπωσιακά τοιχώματα, έντονη "κινητικότητα" και βρίσκεται στο νότιο τμήμα του πάρκου, το οποίο πήρε τον τίτλο αυτό και θεωρείται προστατευμένη περιοχή από το 1937. Οι δεκάδες παγετώνας, που αποτελούν την τρίτη παγκοσμίως συσσωρευμένη και παγωμένη ποσότητα γλυκού νερού, μετά την Ανταρκτική και τη Γροιλανδία, καταλήγουν κυρίως σε δύο λίμνες, την λίμνη Αργεντίνο (lago Argentino) στα νότια και τη λίμνη Βιέντμα στα βόρεια. Έχουν έκταση πάνω απο 1000 τ.χλμ. η καθεμιά και τα νερά τους τροφοδοτούν τον ποταμό Σάντα Κρουζ που διασχίζει την ομώνυμη επαρχία μέχρι τις εκβολές του στον Ατλαντικό Ωκεανό...

Το εθνικό πάρκο των παγετώνων έχει περίπου 350 μικρούς και μεγαλύτερους παγετώνες, οι περισσότεροι εκ των οποίων βρίσκονται σε μια διαδικασία διαρκούς συρρίκνωσης.

Σε τι έγκειται όμως αυτή η συρρίκνωση;
Οι παγετώνες είναι τεράστιες μάζες από συμπιεσμένο και παγωμένο χιόνι πολλών ετών (ίσως και αιώνων) οι οποίες εγκλωβίζονται στις κοιλάδες και τους αυχένες των βουνών. Η κινητήριος δύναμη αυτής της μάζας είναι το ίδιο το βάρος της, που την οδηγεί σε μια αργή, κατηφορική κίνηση, προσπαθώντας να βρει μια "διέξοδο"... Η κίνηση αυτή είναι που χαράσει βαθιές κοιλάδες παρασύροντας τεράστιες ποσότητες λάσπης, χώματος, ιζημάτων, πετρών, άμμου στο πέρασμά της. Ο κάθε παγετώνας λοιπόν, υπολογίζεται ότι κινείται κάποια μέτρα κάθε χρόνο και χάνει μια ποσότητα από το συσσωρευμένο παγωμένο υλικό του. Έτσι, αν η ποσότητα του φρέσκου χιονιού που θα πέσει το χειμώνα ψηλά στα βουνά και η οποία θα αποτελέσει την πηγή τροφοδοσίας του παγετώνα, αλλά και το μοχλό πίεσης της μάζας προς την κατωφέρεια, δεν είναι ίση με την ποσότητα που χάνεται στην κατάληξη του παγετώνα, τότε αυτός συρρικνώνεται... Πρόκειται για μια λεπτή ισορροπία που διαταράσσεται όταν οι χιονοπτώσεις στα βουνά μειωθούν δραστικά, κάτι που οδηγεί στην μη αναπλήρωση του υλικού του παγετώνα που καθημερινά προχωρά και χάνει ένα μέρος της επιφάνειάς του...

US Wild West... Μια γωνιά της Αμερικής που αξίζει την προσοχή μας!

2009-09-10T21:17:00.006+03:00

Πάνω από 2000 φυσικές αψίδες, περίεργοι σχηματισμοί κόκκινων βράχων, απίστευτα σχήματα, σημάδια μιας έντονης γεωλογικής δραστηριότητας με φόντο τα Βραχώση ¨ορη προς τα ανατολικά... Στην περιοχή της κωμόπολης Μόαμπ (Moab) στην Γιούτα, μπορεί κανείς να βρει ένα από τα πιο εντυπωσιακά εθνικά πάρκα των ΗΠΑ. Το πάρκο των "φυσικών αψίδων" καλύπτει μεγάλη έκταση και η εξερεύνησή του απαιτεί τη χρήση μηχανοκίνητου τροχοφόρου. Κατά την είσοδο στο χώρο ,υπάρχει ένας πολύ κατατοπιστικός χάρτης που δίνεται με την αγορά του εισιτηρίου, όπου εντοπίζονται τα σημεία με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Οι στάσεις πάρα πολλές, ο χρόνος που μ πορεί να διαθέσει κανείς κυμαίνεται από 4-5 ώρες έως κάποιες ημέρες...
Ως "αψίδα" νοείται κάθε άνοιγμα σε ένα βράχο που ξεπερνά το ένα μέτρο σε μήκος ή ύψος. Η πόλη Μοαμπ αποτελεί συνήθως το ορμητήριο (μόλις 8 χιλιόμετρα από την είσοδο του πάρκου) και απέχει οδικώς περίπου 4 ώρες από το Σωλτ Λέικ Σίτυ (πρωτεύουσα της Γιούτα και διεθνές αεροδρόμιο) και 2 ώρες από την πόλη Grand Junction στο γειτονικό Colorado.

Moab Arches National Park

Το χειμώνα το κρύο στην περιοχή μπορεί να είναι αρκετά τσουχτερό (κάτω από το μηδέν..) ενώ το καλοκαίρι η θερμοκρασία μπορεί να περάσει και τους 30!

Πολύ κοντά βρίσκεται και το πάρκο Canyonlands που επίσης προσφέρει άφθονο φωτογραφικό υλικό στον επισκέπτη, με εκπληκτικές γεωλογικές μεταβολές και φυσικούς σχηματισμούς. Τα δύο πάρκα βρίσκονται κοντά στα νότια σύνορα της Γιούτα (Utah) με την Αριζόνα, οπότε ένα πιθανό ταξίδι θα μπορούσε να συνδυάσει πολλές ακόμα περιοχές, όπως την Monument Valley στη χώρα των Navajo, όπου γυρίστηκαν τα περισσότερα γουέστερν στο παρελθόν, την κοιλάδα του ποταμού Κολοράντο που σχηματίζει και το Γκραν κάνυον πιο δυτικά, καθώς και τα πάρκα Zion και Bryce Canyon στη νοτιοδυτική Γιούτα.

Αναλυτικές πληροφορίες βρίσκει κανείς στην ιστοσελίδα των εθνικών πάρκων http://www.nps.gov/.

Ollantaytambo - valle sagrado

2009-09-10T20:23:00.002+03:00

Όταν ο - λαχανιασμένος από την έλλειψη οξυγόνου- τουρίστας φτάνει στη βάση της ακρόπολης του Ollantaytambo, φαίνεται αδύνατη η ανάβαση... Κι όμως σχεδόν όλοι ανεβαίνουν σε μια από τις πιο εντυπωσιακές τοποθεσίες της Ιερής Κοιλάδας, στις αναβαθμίδες που οδηγούν στο ημιτελές ιερό του ήλιου. Την κατασκευή του ναού διέκοψε η Ισπανική κατάκτηση, αλλά οι τεράστιες πέτρες που χρησιμοποιήθηκαν δημιουργούν την εύλογη απορία σχετικά με την ανάβασή τους από πιο μακρινά λατομεία... Κι όμως, σιγά σιγά σύρθηκαν, κάτι που αναλυτικά εξηγούν οι τοπικοί ξεναγοί, χωρίς οι Ίνκας να έχουν άλογα ή τροχοφόρα οχήματα, αλλά δημιουργώντας ράμπες από κορμούς-κυλίνδρους. Και αυτή η ακρόπολη είναι προσανατολισμένη στα διάφορα αστρονομικά και ηλιακά φαινόμενα που οι Ίνκας παρατηρούσαν και γνώριζαν με ακρίβεια.

Η κωμόπολη Ογιανταϊτάμπο διατηρεί ένα μεγάλο μέρος του οικισμού των Ίνκας και τα στενά σοκάκια διατρέχονται από κανάλια με νερό που έρχονται από τα βουνά. Επίσης είναι ένας από τους κύριους σταθμούς του τρένου για το Μάτσου Πίκτσου. Από εκεί για το Κούσκο, η οδική διαδρομή διαρκεί περίπου 2 ώρες, ενώ το τρένο για την τοποθεσία Aguas Calientes (το μέρος προσέγγισης του Μάτσου Πίκτσου) κινείται κατά μήκος της κοιλάδας για 1,5 ώρα. Μια οδική λοιπόν διαδρομή από το Κούσκο, μπορεί να περιλάβει άλλα σημεία της ιερής Κοιλάδας για να καταλήξει στο Ογιανταϊτάμπο για μια διανυκτέρευση. Από εκεί, το τρένο φεύγει για Μάτσου Πίκτσου αλλά επίσης ξεκινά συχνά και η περίφημη διαδρομή του "Μονοπατιού των Ίνκας" (Inca Trail).

El mercado de Pisaq

2009-09-10T19:53:00.002+03:00

Η αγορά του Πίσακ είναι πλέον ένα από τα αναγνωρίσιμα αξιοθέατα στο οροπέδιο του Περού, στην ευρύτερη περιοχή του Κούσκο και στην ιστορική ζώνη της ιερής κοιλάδας. Η κοινωνική - εμπορική αυτή εκδήλωση πραγματοποιείται τρεις φορές την εβδομάδα (Τρίτη, Πέμπτη και Κυριακή) και αποτελεί συνέχεια ενός συναπαντήματος αρκετών αιώνων για τους κατοίκους της περιοχής. Ένα μεγάλο μέρος της ,σήμερα, είναι αφιερωμένο στα λεγόμενα είδη λαϊκής τέχνης, τα γνωστά σε όλους σουβενίρ, που τρέφουν τα αδηφάγα βλέμματα των τουριστών... Υπάρχει όμως και ο τομέας της αγοράς, στην κεντρική πλατεία της κωμόπολης, με τα λαχανικά, τα κρέατα, ενώ ιδιαίτερη εντύπωση κάνει σε όλους τους "εξωτερικούς" επισκέπτες το ανταλλακτικό εμπόριο που ακόμα επιβιώνει ως πρακτική, παρά την πολύχρονη χρήση και κατανόηση των χρημάτων.

Το Πίσακ απέχει μόλις 33 χιλιόμετρα από το Κούσκο και βρίσκεται στο βάθος της κοιλάδας του Ουρουμπάμπα, σε υψόμετρο περίπου 2900 μέτρα. Είναι μια κωμόπολη με έντονη και εμφανή την κληρονομιά των Ίνκας, όπου οι διαφορές λύνονται ακόμα από ιδιότυπα λαϊκά δικαστήρια, η λειτουργία στην εκκλησία ακούγεται και στην γλώσσα Κέτσουα (την "κοινή" γλώσσα των Ίνκας) και -βέβαια- σε πολλά από τα κτίρια είναι ξεκάθαρα τα σημάδια της παλιάς, Ινκαικής λιθοδομής. Άλλωστε ο αντιβασιλιάς εκείνης της εποχής, Φρανσίσκο ντε Τολέδο, διάλεξε έναν τόπο ήδη δοκιμασμένο γιασ την γεωργική του παραγωγή, ήδη κατοικημένο από τους Ίνκας, για να φτιάξει την νέα Ισπανική κωμόπολη...

Ιδιαίτερα αξιόλογα θεωρούνται τα ερείπια του Πίσακ, λίγα χιλιόμετρα πιο ψηλά από τον οικισμό, που προσεγγίζονται είτε με επίπονη πεζοπορία είτε με οχήματα, σε περίπου 30 λεπτά.

Το τοπίο κυριαρχείται από τις αναβαθμίδες στις πλαγιές των λόφων, που ακόμα χρησιμοποιούνται για την καλλιέργεια της γης. Τα αγροτικά προιόντα πολλά και πολύχρωμα, αμέτρητα είδη καλαμποκιού, σιτάρι, κριθάρι, καρποί και ρίζες που ποτίζονται από τα νερά των Άνδεων που έρχονται από το οροπέδιο Λα Ράγια στα νοτιοανατολικά και γεμίζουν την κοίτη του Ουρουμπάμπα.

Ο αρχαιολογικός χώρος του Πίσακ περιλαμβάνεται στο συνολικό εισιτήριο για τους αρχαιολογικούς χώρους του Κούσκο και της Ιερής Κοιλάδας, αλλά χρειάζεται χρόνο, κατά προτίμηση μια διανυκτέρευση στους οικισμούς της Κοιλάδας, Ουρουμπάμπα (Urubamba) ή Ογιανταιτάμπο (Ollantaytambo).

Washington DC

2009-08-29T20:41:00.005+03:00

The National Mall

Ο τεράστιος αυτός χώρος είναι υπόδειγμα σχεδιασμού ενός μνημειακού δημόσιου πάρκου που περιβάλλεται από αρκετά μουσεία (τα περισσότερα εκ των οποίων δωρεάν!) και σύμβολα του αμερικανικού ρεπουμπλικανικού πολιτεύματος, όπως το καπιτώλιο. Για τον τουρίστα, ένας ιδανικός και ευχάριστος περίπατος με αρκετό πράσινο και παγκόσμιας εμβέλειας κτίρια, όλα με γνώμονα το μεγαλείο μιας παγκόσμιας, πολιτικά δομημένης αυτοκρατορίας. Άλλωστε η πόλη της Ουάσινγκτον κτίστηκε για να γίνει πρωτεύουσα, χωρίς κάποια προηγούμενη αστική οργάνωση ή την ύπαρξη κάποιου ιστορικού οικισμού στην περιοχή.

"The war memorials' city"

Σε όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου βρίσκουμε μνημεία που έχουν να κάνουν με το έθνος, την πατρίδα, τους πολέμους που έκαναν τον κάθε λαό υπερήφανο, που του έδωσαν περισσότερο έδαφος και περισσότερους υπηκόους... Στην αμερικανική πρωτεύουσα όμως, η αναφορά στους πολέμους είναι αρκετά πιο έντονη και προκαλεί το ενδιαφέρον των τουριστών, κυρίως γιατί κανένας απ΄οτους πολέμους αυτούς δεν έγιναν σε αμερικανικό έδαφος, ή για αμερικανικό έδαφος!

Το μήνυμα που μοιάζει να προωθείται προς τον επισκέπτη είναι ότι βρίκεται στην ένδοξη πρωτεύουσα ενός ενδόξου έθνους που βρίσκεται συνέχεια σε πόλεμο... Και προφανώς έπεται και η κατασκευή καινούριων μνημείων...

Extremadura "Η χώρα πέρα από τον Douro"

2009-08-29T18:57:00.008+03:00

Πρόκειται για την Εξτρεμαδούρα, την πιο φτωχή -και σε εμάς άγνωστη- ισπανική επαρχία, που απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Μαδρίτη. Οι περισσότεροι την έχουν διασχίσει κάνοντας τη διαδρομή προς Λισαβόνα και η αλήθεια είναι ότι το πέρασμα αυτό αφήνει απλώς την εντύπωση μιας άνυδρης, πεδινής έκτασης, χωρίς μεγάλο ενδιαφέρον. Κι όμως, τα αξιοθέατα είναι πολλά, κυρίως πολλές οι πόλεις και τα χωριά, απομεινάρια του μεσαιωνικής ακμής, άφθαρτα σύμβολα της παλαι ποτέ κραταιάς φεουδαρχίας. H Εξτρεμαδούρα που έγινε γνωστή για την παραγωγή και την εξαγωγή του φελλού, την εδραίωση του αυστηρού θρησκευτικού συναισθήματος, αλλά κυρίως γιατί εκεί γεννήθηκε μια ολόκληρη γενιά κατακτητών του 15ου και 16ου αιώνα (conquistadores). Η τουριστική λοιπόν προσέγγιση της περιοχής αυτής γεννά αρκετές απορίες και ιστορικές αναζητήσεις, αλλά κυρίως καταλήγει ως μια πολύ ευχάριστη έκπληξη...

Η πόλη Κάθερες (Caceres) θεωρείται η σημαντικότερη και έχει σήμερα περίπου 90.000, ενώ εδώ και αρκετά χρόνια είναι γραμμένη στις λίστες της Ουνέσκο για την πολιτιστική κληρονομιά. Ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους ως Castra Caecilia ενώ αργότερα γνώρισε την παρουσία των Βησιγότθων και κατόπιν των Αράβων (από τον 8ο αιώνα). Η ακμή ξεκίνησε την εποχή της λεγόμενης "χριστιανικής επανάκτησης" κατά τον 13ο αιώνα, και κορυφώθηκε την περίοδο των ταξιδιών προς την Αμερική, οπότε πολλές από τις ντόπιες οικογένειες πλούτισαν και έφτιαξαν εντυπωσιακούς πύργους. Από τα μνημεία του ένδοξου παρελθόντος ξεχωρίζουν τα παλάτια de los Golfines (de arriba / de abajo), το μέγαρο των Toledos - Moctezuma, απόδειξη της εξ αγχιστείας μεταφοράς του βασιλικού αίματος των Αζτέκων στην Ιβηρική χερσόνησο (!), το παλάτι Godoy και αρκετά ακόμα κτίρια με βασικό χαρακτηριστικό τους τα εμβλήματα των μεγάλων οικογενειών που τα έκτισαν.

Μετά από μια σύντομη ανηφορική διαδρομή προς τις κεντρικές πλατείες της πόλης, φτάνει κανείς στo palacio de las Veletas που στεγάζει το πολύ ενδιαφέρον μουσείο της πόλης, με ρωμαϊκά ευρήματα, μια κατατοπιστική αναφορά στους Βησιγότθους και βέβαια, το κύριο αξιοθέατο που είναι το αραβικό πηγάδι - στέρνα, aljibe, μια εντυπωσιακή, υπόγεια δεξαμενή, που στηρίζεται με κίονες και καλύπτει ένα μεγάλο μέρος του εμβαδού του κτιρίου, μια λαμπρή απόδειξη της ικανότητας των Αράβων να αξιοποιούν περιοχές με ελάχιστους υδάτινους πόρους. Γι΄αυτό άλλωστε είναι και το μοναδικό κομμάτι που διατηρήθηκε από το παλιό αραβικό μέγαρο που βρισκόταν εκεί, κάτι που χρειάζονταν και οι Ισπανοί!

Τα φελλόδεντρα, κύρια καλλιέργεια της Εξτρεμαδούρα, που όμως δεν απέτρεψαν περίπου 1 εκατομμύριο κατοίκους από το να την εγκαταλείψουν κατά τον 20ο αιώνα! Οι φτωχές πεδιάδες και λόφοι της κεντροδυτικής Ισπανίας τροφοδότησαν με μετανάστες την υπόλοιπη χώρα αλλά και το εξωτερικό. Η συλλογή του φελλού, ουσιαστικά του φλοιού του δέντρου, γίνεται κάθε 8-12 χρόνια και η Ιβηρική χερσόνησος είναι η περιοχή με την μεγαλύτερη παραγωγή στον κόσμο (κυρίως η δυτική Ισπανία και η Πορτογαλία).

Ίσως το πιο ξεχωριστό μνημείο, η μεσαιωνική πόλη του Κάθερες (Caceres), που δεσπόζει σαν μια αυτόνομη ακρόπολη μέσα στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής οι πύργοι, αρκετοί από τους οποίους κάποτε γκρεμίστηκαν, για να περιοριστεί η δύναμη, αλλά κυρίως η έπαρση των οικογενειών που τους έκτιζαν... Στη φωτογραφία φαίνεται η κεντρική πύλη Arco de la estrella.

Cambodge, redécouverte d'un pays oublié...

2009-06-18T13:40:00.003+03:00

Η φωτογραφία είναι από ένα πλωτό σχολείο στη λίμνη Τονλε Σαπ, στην περιοχή του Σιεμ Ρεπ. Ο λαός της Καμπότζης εμπνέει μια αθωότητα, ενώ το πρόσωπο ή το χαμόγελο των παιδιών φανερώνει ένα παράπονο και μια προσμονή. Δυστυχώς, την Καμπότζη την γνωρίζουν οι περισσότεροι ως τη χώρα σφαγής των Ερυθρών Χμερ, το θέατρο συγκρούσεων, βομβαρδισμών, αποκλεισμού και λιμού κατά τις περασμένες δεκαετίες... Ο πόνος αυτός υπάρχει ακόμα και παρότι ο πληθυσμός είναι πολύ νέος για να τα θυμάται όλα αυτά, όσοι ξέρουν, ή θέλουν να ξέρουν, μιλούν ψιθυριστά και πολύ προσεκτικά.

Στην Πνομ Πενχ, ένα μεγάλο μέρος της ξενάγησης αφιερώνεται στην ανάλυση των εγκλημάτων των κόκκινων Χμερ την περίοδο 1976-79, την αναγνώριση της γενοκτονίας (πολύ γρήγορη για τα παγκόσμια δεδομένα) και το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στη λήθη του παρελθόντος και τα περιθώρια ανάπτυξης μιας ιδιαίτερα φτωχής χώρας.

Ως προς την ιστορική ανάλυση, ένας καθοριστικός παράγοντας είναι το ότι από το 1979 η χώρα καταλήφθηκε από τις Βιετναμέζικες δυνάμεις και έκτοτε κυβερνά μια φιλοβιετναμική ομάδα, με πολλούς όμως από τους κόκκινους Χμερ στους κόλπους της (προφανώς αλλαγμένους!) Η λύση για όλους αυτούς, και η λύτρωση, φαίνεται να είναι η έκδοση πολλών βιβλίων για την διαστροφική διάθεση του Πολ Ποτ και των συντρόφων του και η συνολική καταδίκη του πολύ σκοτεινού και πολύ πρόσφατου παρελθόντος.

Η Καμπότζη έχει αμέτρητες ομορφιές και ευκαιρίες για περιήγηση και τουρισμό. Ένα πρόβλημα είναι η ανύπαρκτη υποδομή σε διάφορες επαρχίες της χώρας, όπου υπάρχουν διάσπαρτοι ναοί των Χμερ, ανέγγιχτα τροπικά δάση, χωριά και οριζώνες πολύ μακριά από την αστική ανάπτυξη. Ο πρώτος πόλος έλξης είναι σίγουρα ο αρχαιολογικός χώρος του 'Ανγκορ και το Σιεμ Ρεπ, ενώ η πρωτεύουσα θεωρείται ένα πέρασμα επίσης απαραίτητο, με ένα αξιόλογο παλάτι και ένα ενδιαφέρον μουσείο, αλλά και με αρκετές γωνιές αθλιότητας και παρακμής. Η εγγύτητα της Πνομ Πενχ με την Ταιλάνδη έχει προσελκύσει και αρκετούς χορτασμένους δυτικούς που ψάχνουν για κάθε λογής "συντρόφους" στην πεινασμένη Καμπότζη...

Ο ναός Bayon με τις αμέτρητες κεφαλές του Βούδα, εντυπωσιακό δείγμα της ακμής των περασμένων αιώνων, μια αντίφαση με τις δυσκολίες που περνά η χώρα αυτή σήμερα. Η πολιτική ρητορική του παρελθόντος αλλά και του παρόντος χρησιμοποιεί συχνά την επίκληση του μεγαλείου των Χμερ, της φυλετικής και πολιτιστικής συνέχειας... η εισβολή των Βιετναμέζων στην Καμπότζη το 1979 έγινε με αφορμή την εισβολής των Χμερ στο δέλτα του Μεκόνγκ, όπου κατοικεί μειονότητα Χμερ σε Βιετναμέζικο έδαφος... Μια προσπάθεια ανάκτησης του ιστορικού χώρου της αυτοκρατορίας...

Τa Prohm

2009-06-18T12:45:00.003+03:00

Η Γαλλική Εταιρία της Άπω Ανατολής που πραγματοποιούσε ανασκαφές στην περιοχή, αποφάσισε να αφήσει έναν από τους ναούς στην κατάσταση στην οποία βρέθηκε, μετά από αιώνες εγκατάλειψης... στις διαθέσεις της τροπικής βλάστησης.

Ο ναός Τα Προμ κτίστηκε από τον βασιλιά Jayavarman τον 7ο στα τέλη του 12ου αιώνα. Είναι από τους πλέον φωτογραφημένους και αναγνωρίσιμους στο χώρο του Άνγκορ, λόγω των τεράστιων τροπικών δέντρων που έχων αγκαλιάσει τα αρχαία κτίσματα και ουσιαστικά τα συγκρατούν!

Το θαύμα του Άνγκορ Βατ

2009-06-18T12:23:00.005+03:00

Από μια πανοραμική άποψη φαίνεται το μέγεθος αλλά και η αρχιτεκτονική ευφυία του συκγροτήματος. Ένα τεράστιο παραλληλόγραμμο με μήκος 1024 και πλάτος 802 μέτρα. Πρόκειται για δεκάδες ναούς και άλλα κτίσματα που αποδίδονται στην περίοδο που στην περιοχή βρέθηκαν οι Χμερ, αρχικά ινδουιστές, πληθυσμοί που μετακινήθηκαν από τη Νότια Ινδία προς την Ινδοκίνα. Το έτος 802 μ.Χ. αναγνωρίζεται ως η αφετηρία του βασιλείου που αναπτύχθηκε δίπλα στην λίμνη Τονλε Σαπ, 6 χιλιόμετρα από την σύγχρονη πόλη του Σιεμ Ρεπ. Στα τέλη του 13ου αιώνα ο βασιλιάς Srindravarman, που διαδέχθηκε τον πατέρα του Jayavarman 8ου, ήταν και ο πρώτος που έφερε τον βουδισμό Τεραβέντα ως επίσημη θρησκεία στο βασλίλειό του. Μέσα από τα μνημεία λοιπόν, φαίνεται σήμερα η θρησκευτική αυτή μετάβαση, οι αλλαγές στις θεότητες και τις απεικονήσεις, αλλά και η μεγάλη ομοιότητα των δύο "δογμάτων" που ουσιαστικά αλληλοσυμπληρώνονται...

Το τέλος της αυτοκρατορίας των Χμερ ήρθε το 1431 μ.Χ. με την κατάκτηση των εδαφών τους από εισβολείς που ήρθαν από την Αγιουτάγια της Β.Ταιλάνδης. Η ελίτ των Χμερ αναγκάστηκε να μεταφερθεί νοτιότερα, στην περιοχή της Πνομ Πενχ.

Ο πρώτος Ευρωπαίος που αντίκρυσε την χαμένη στη ζούγκλα πολιτεία των Χμερ ήταν ο Πορτογάλος μοναχός Antonio da Magdalena τυο 1586, αλλά ο χώρος του Άνγκορ έγινε γνωστός από το Γάλλο εξερευνητή Henri Mouhot στα μέσα του 19ου αιώνα.

Το κεντρικό συγκρότημα ναών στο Άνγκορ Βατ.

Είναι σχεδόν απίστευτο το μέγεθος αυτού του αρχαιολογικού χώρου, που αποτελείται από διάσπαρτα ευρύματα και κτίσματα σε μια ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων. Πρόκειται για το σημαντικότερο δείγμα αρχιτεκτονικής και πολιτικής ισχύος της αυτοκρατορίας των Χμερ που διατηρήθηκε μέχρι τον 15ο αιώνα. Οι λατρευτικοί χώροι έχουν πολλά κοινά στοιχεία ινδουιστικής και βουδιστικής παράδοσης. Ουσιαστικά, στο σύνολό τους, τα κτίρια είναι ιεροί χώροι μιας άλλοτε πανίσχυρης θεοκρατίας, που βάσιζε την δύναμή της στην άγνοια των υπηκόων, την είσπραξη φόρων και τον επεκτατισμό που εξασφάλιζε περισσότερο ζωτικό χώρο. Η ευρύτερη περιοχή του Άνγκορ Βατ φιλοξενούσε πολλές χιλιάδες κατοίκους που επιζητούσαν την ισορροπία των καιρικών φαινομένων και την καλύτερη αγροτική παραγωγή.

Το μέρος είναι αρκετά υγρό και η εποχή των βροχών συμπίπτει με τους καλοκαιρινούς μήνες (οι βροχές είναι συνήθως απογευματινές και αρκετά ισχυρές και ξαφνικές). Ως βάση για κάθε επισκέπτη λειτουργεί η πόλη του Σιεμ Ρεπ (Siem Reap) που συνδέεται αεροπορικά με τις άλλες πόλεις της Καμπότζης, την Μπανγκοκ και τη Σαιγκόν στο Βιετνάμ. Επίσης υπάρχει και οδική σύνδεση με την πρωτεύουσα Πνομ Πενχ που βρίσκεται νοτιότερα, μια διαδρομή όμως που κρατά αρκετές ώρες. Τα περισσότερα τουριστικά προγράμματα αφιερώνουν δύο διανυκτερεύσεις στην περιοχή, συνδυάζοντας την ολοήμερη επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο, με μια βαρκάδα στη λίμνη Τονλε Σαπ. Κάποιος που έχει ειδικότερα αρχαιολογικά ενδιαφέροντα ή θέλει να κάνει επιπλέον διαδρομές κοντά στους ναούς, σαφώς χρειάζεται περισσότερο χρόνο.

Υπάρχει η επιλογή της πτήσης με αερόστατο καθώς και η βόλτα με ελέφαντα (κυρίως η ανάβαση για το ηλιοβασίλεμα στο λόφο Phnom Bakheng και η επίσκεψη του ναού Μπαγιόν)

http://www.angkorwhat.net/

http://www.cambodia-photos.com

Green Kalahari - εικόνες από τη νότια Καλαχάρι

2009-03-27T21:00:00.005+02:00

Μια μικρή ομάδα από γκνου αποφεύγει το μεσημεριανό ήλιο... τα γκνου (wildebeest), μαζί με τα πολυπληθή ιμπάλα, τις αντιλόπες όρυξ, τα μικρά κλιπσπρίνγκερ (αντιλόπες των βράχων) και άλλα χορτοφάγα (hartebeest, eland κα.) απειλούνται κυρίως από τα λιοντάρια της ερήμου.

Πολλοί την ονομάζουν "πράσινη Καλαχάρι" γιατί κατά την περίοδο των βροχών η γη γίνεται πιο υγρή και συνεπώς πιο πράσινη, με μικρές λίμνες που διευκολύνουν τα ζώα, αφού δεν χρειάζεται να διανύσουν τεράστιες αποστάσεις για να βρουν νερό. Επίσης, τα φύλλα των δέντρων ξανακάνουν την εμφάνισή τους, όπως και η χαμηλή βλάστηση, οπότε χανεται το τυπικό τοπίο των αμμολόφων της ερήμου. Η περίοδος των βροχών ξεκινά το Νοέμβρη και συμπίπτει με το "καλοκαίρι", άρα και πιο ψηλές θερμοκρασίες. Ο ουρανός όμως είναι ιδιαίτερα όμορφος ,με ωραία χρώματα και σχηματισμούς νεφών. Η περίοδος της ξηρασίας (κυρίως Αύγουστος, Σεπτέμβρης) έχει πιο λογικές θερμοκρασίες (έως χαμηλές τα βράδια...) και προτιμάται από πολλούς για την καλύτερη παρατήρηση των ζώων.

Μια σημαντική λεπτομέρεια: κατά την περίοδο των βροχών, βρήκα πολύ ευκολότερα κατάλυμα και δεν είδα ούτε μια βροχή, οι οποίες έτσι κι αλλιώς ειναι σπάνιες (μην φανταστείτε κατακλυσμούς και πλημμυρες). Με τις βροχές μπορεί να υπάρξουν προβλήματα σε κάποια οδικά περάσματα εποχιακών ποταμών. Όπως και να έχει, είναι ένα ταξίδι για όσους ψάχνουν τις ξεχωριστές μεριές του πλανήτη μας, τις ήσυχες, και αμόλυντες από οτιδήποτε...

Distances in Kgalagadi transfrontier park, established in 1931 after an agreement between the south african governement and the then british protectorate Bechuanaland (today Botswana).

Λίγο πριν την είσοδο του πάρκου, κάποια νούμερα που μας θυμίζουν το μέγεθός του. Χρειάζονται μέρες για να γνωρίσει κανείς τα μέρη αυτά. Από κάθε καταυλισμό διοργανώνονται πρωινά ή απογευματινά σαφάρι με ειδικά οχήματα, καθώς και περίπατοι με τους φύλακες του πάρκου. Τα περισσότερα τοπωνύμια προέρχονται από την ανάμιξη ονομασιών των βουσμάνων της περιοχής και της γλώσσας afrikaans των λευκών νοτιοαφρικανών. Κατά τη δεκαετία του 1880 είχαν φτάσει και οι Γερμανοί εκεί καθώς το άνυδρο αυτό μέρος βρίσκεται πολύ κοντά στη δική τους τότε Ναμιμπια.

The "Kalahari antilope" gemsbok (oryx)

Η αντιλόπη της ερήμου, όρυξ, έχει κυνηγηθεί ανιλεώς για τα κέρατα της που μπορούν να φτάσουν σε μήκος τα 85 εκ. Μάλιστα, επειδή και τα θηλυκά έχουν μακριά κέρατα, είναι ίσως το μόνο έιδος που έχει προσφέρει τόσα "θηλυκά τρόπαια" στους κυνηγούς. Τα ζώα αυτά ζουν σε μικρές αγέλες των 20-30 και τα μεγαλύτερα αρσενικά μπορούν αν φτάσουν τα 250 κιλά βάρος.

Η αντιλόπη όρυξ είναι σύμβολο της περιοχής της Νότιας Καλαχάρι και άλλωστε έχει δώσει και το όνομα της στο πάρκο gemsbok της Νότιας Αφρικής, το οποίο ενώθηκε με το διπλανό τμήμα της Μποτσουάνα για να δημιουργηθεί το μεγαλύτερο διασυνοριακό πάρκο που έχει έκταση 38.000 και καλύπτει ένα μεγάλο μέρος της ερήμου. Το σημείο εισόδου από το νότο είναι ο καταυλισμός Tweenrivieren (οι δυο ποταμοί: Nossob, Auob) στις όχθες του εποχιακού ποταμού Νοσσόμπ. Πιο βόρεια βρίσκεται ο μεγάλος καταυλισμός Μάτα Μάτα καθώς και άλλες επιλογές για διαμονή. Οι αποστάσεις μεγάλες και άσφαλτος πουθενά. Η πιο κοντινή πόλη είναι το Upington της Νότιας Αφρικής. Πληροφορίες για αυτή την υπέροχη περιοχή που είναι προσιτή για όλους :

http://www.sanparks.org/parks/kgalagadi/

Nest of "social weavers", kgalagadi transfrontier park South Africa

Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, αυτό που καλύπτει ένα μεγάλο μέρος του δέντρου στην εικόνα είναι φωλιά πουλιών, εκατοντάδων πουλιών... Χαρακτηριστικό της επαρχίας του Βορείου Ακρωτηρίου στη Νότια Αφρική και του νότιου τμήματος της Καλαχάρι. Το όνομα του πουλιού αυτού είναι social weaver (Philetairus socius) "κοινωνικός υφαντής"(;), ένα σίγουρα "κοινωνικό" ζώο... Σε αυτή την ιδιαίτερη φωλιά κατοικούν συνήθως ταυτόχρονα και άλλα είδη πουλιών (καθώς και διαφορετικές γενιές) και η κατασκευή της εχει να κάνει με τη διατήρηση κατάλληλης θερμοκρασίας στο εσωτερικό, αντιστάθμισμα των ακραιων συνθηκών της ερήμου.

El dia de los muertos - Ο θάνατος χαμογελά;

2009-03-27T20:34:00.005+02:00

Η πολυχρωμία, οι χαρούμενες εκδηλώσεις, οι παρελάσεις, οι στολισμένοι δρόμοι και πλατείες σε κάθε πόλη του Μεξικού δεν μαρτυρούν μια γιορτή για τον κάτω κόσμο και τους νεκρούς... τουλάχιστον έτσι έχουμε συνηθίσει, να βλέπουμε κάτι αργό, σκοτεινό και πένθιμο όταν πρόκειται για τη μνήμη των νεκρών.
Αν βρεθείτε στο Μεξικό τις μέρες λίγο πριν την 1η Νοέμβρη (γιορτή των αγίων πάντων και αποκορύφωμα των εκδηλώσεων) θα δείτε ότι ο θάνατος από κάποιους λαούς αντιμετωπίζεται διαφορετικά... Μια αρχαία παγανιστική παράδοση των λαών της Μέσης Αμερικής, που βέβαια έχει αναμειχθεί με τα χριστιανικά σύμβολα και έθιμα. Το κυριότερο όμως είναι ότι τα παντα ειναι στολισμένα με λουλουδια, αλλά και σκελετούς, νεκροκεφαλές, σύμβολα του θανάτου στα πιο αστεία χρώματα και σημεία (σουβενίρ, κούκλες, μπρελόκ, παιδικά βιβλία.. ακόμα και ψωμιά σε ανάλογο σχήμα!).

Τα πάντα για εκείνη τη μέρα σχεδιάζονται για να διακωμωδίσουμε το θάνατο και να τον... αποδεχτούμε... Η μέρα είναι αφιερωμένη στους νεκρούς του κάθε σπιτιού, όπου υπάρχει η αντίστοιχη "γωνιά" των νεκρών προγόνων της οικογένειας. Εκεί, οι ζώντες συγγενείς αποθέτουν λουλούδια, φαγητά, τσιγάρα, αρώματα, δώρα, και ότι άλλο άρεσε στο μακαρίτη ή τη μακαρίτισσα... Η πεποιθηση ειναι οτι οι νεκροί εκείνες τις μέρες επιστρέφουν και βρίσκονται στα σπίτια τους, δεν μας παρακολουθούν απλώς από τα ουράνια...

Επίσης τα κοιμητήρια στολίζονται με γιρλάντες και λουλούδια και το χρώμα κυριαρχει παντού. Στις πόλεις πολλοί μεταμφιέζονται και συμμετέχουν σε γιορτές και "παρωδίες" κηδειών-παρελάσεις που διαργανωνονται.

Η μέρα των νεκρών (1η Νοέμβρη) είναι μια μέρα ιδιαίτερη, γεμάτη φολκλόρ, ενδιαφέροντα έθιμα και ωραίες εικόνες, που πολλοί τουρίστες επιδιώκουν να περνούν στο Μεξικό ή τη Γουατεμάλα (και τις άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής).

Lofoten islands

2009-03-21T20:36:00.008+02:00

Χαρακτηριστικός οικισμός rorbuar των νησιών Lofoten και το κυριότερο προϊόν της περιοχής, απλωμένοι μπακαλιάροι

Reine Lofoten
Μια σειρά μικρών νησιών σε μια άκρη της Βόρεια Ευρώπης, κοινότητες ψαράδων και βραχώδη τοπία... το όνομα του μοναδικού τοπίου;

Lo-foten "οι πατημασιές του λύγκα", όπως ακριβώς φαίνονται και στον χάρτη...

Αυτό το ειδυλλιακό τοπίο λίγοι έχουν την τύχη να το γνωρίσουν... Τα υπέροχα νησιά Λούφουτεν (Λόφοτεν) είναι μικρά κομμάτια γης διάσπαρτα σε μια γραμμή στη βόρεια θάλασσα, ανοικτά της βόρειας Νορβηγίας. Ένα μέρος πολύ ξεχωριστό που μπορεί ο επισκέπτης να προσεγγίσει είτε οδικώς, αφήνοντας τον κεντρικό Ε6 κοντά στο Νάρβικ, είτε ακτοπλοϊκώς από την πόλη Μπόντε (Bodo). επίσης υπάρχει και αεροπορική σύνδεση που γίνεται πιο συχνή κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Οι κάτοικοι και τα χωριά τους συντηρούνται από την αλιεία αλλά και από τον τουρισμό τα τελευταία χρόνια. Είναι μια αποκάλυψη για όποιον διαλέγει να επισκεφθεί τη Βόρεια Νορβηγία. Ένα κίνητρο για το καλοκαίρι είναι το περίφημο φαινόμενο του ήλιου του μεσονυχτίου, όταν ο ήλιος δεν δύει (στη συγκεκριμένη περιοχή ο ήλιος δεν δύει από τα τέλη Μαϊου μέχρι τα μέσα Ιουλίου.

Αντίστοιχα, για έναν περίπου μήνα το καταχείμωνο, ο ήλιος δεν ανατέλλει. Το χειμώνα τον ουρανό φωτίζει το βόρειο σέλας (για τους Νορβηγούς nordlys) ένα εντυπωσιακό φιανόμενο που έχει να κάνει με σωματίδια από τον ήλιο που φτάνουν στη γήινη ατμόσφαιρα και είναι ορατό μόνο στις πολικές περιοχές.

Τα νησιά Λούφουτεν ήταν ανέκαθεν από τις πιο απομακρυσμένες ζώνες της Νορβηγίας, αλλά σήμερα, χαρη στον πλούτο της χώρας και της κυβέρνησής της, έχει αναδειχθεί σε τουριστικό και λαογραφικό επίπεδο. Η οδική πρόσβαση περιλαμβάνει και διάσχιση υποθαλάσσιων τούνελ και φέρρυ σε διάφορα σημεία. Επίσης η περιοχή είναι σταθμός του περίφημου Hurtigruten του ιστορικού πλοίου που διαπλέει τις ακτές τις χώρας από το Μπέργκεν μέχρι και το Κίρκενες, στα σύνορα με τη Ρωσία.

Οι πιο κοντινές στα νησιά μεγάλες πόλεις είναι οι : Χάρσταντ, Μπόντε, Νάρβικ ενώ το συγκοινωνιακό κέντρο των νησιών είναι το Σβόλβερ (Svolvaer). Άλλα μικρότερα χωριά το Melbu, το Aa ο τελευταίος οικισμός προς τα δυτικά (και το τελευταίο γράμμα του νορβηγικού αλφαβήτου), το Reine που είναι αγαπημένο τοπίο για πολλούς ζωγράφους και φωτογράφους...
Μια ξεχωριστή εμπειρία είναι να μείνει κανείς σε rorbu (rorbuar), δηλαδή καλύβες ψαράδων. Τα νησιά πλέον είναι αναγνωρισμένα και από την Ουνέσκο για την ιδιαίτερη περιβαλλοντική τους αξία αλλά και την ευαίσθητη κοινωνική ισορροπία που διατηρείται μέσω της αλιείας. Ο μπακαλιάρος εκεί "πανταχού παρών" ενώ υπάρχουν και μικρά τοπικά μουσεία αφιερωμένα στην αλιεία και την ιστορία της.

περισσότερες πληροφορίες για αυτά τα "εξωτικά" νησιά :

http://www.lofoten.info/

http://www.lofoten-info.no/

Νορβηγία : τα ομορφότερα τοπία της Ευρώπης

2009-03-21T16:48:00.009+02:00

Geirangerfjord

Τη φωτογραφία αυτή θα την συναντήσετε σε πολλά ταξιδιωτικά φυλλάδια και βιβλία...Το φιορδ του Γκεϊράνγκερ, το πιο χαρακτηριστικό και ενδιαφέρον. Η θέα είναι απο το "δρόμο του αετού", ένα πέρασμα στα 650 μέτρα πιο ψηλά από το φιορδ, στο δρόμο για το Όλεσουντ.

Fjaerland landscape

Όταν επιλέξει κάποιος να κάνει οδικώς τη διαδρομή από το Μπέργκεν προς τα βόρεια ή και αντίστροφα, θα βρεθεί μπροστά σε πολλές εκπλήξεις και απίστευτα τοπία. Ειδικά η περιοχή από το Όλεσουντ (Aalesund) προς τα ορεινά περάσματα του Trollstigen, η εκπληκτική παραθαλλάσια διαδρομή με τις γέφυρες και τα νησάκια (Atlanterveien) κοντά στη γραφική πόλη Kristiansund που έχει σύμβολο τον μπακαλιάρο(!).
Πολλές παρόμοιες εικόνες συναντά κανείς στα δυτικά φιορδ της Νορβηγίας, μικρά χωριά, φάρμες, και χιόνια μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού...

early summer snow on the route to the sognefjord ferry Vangnes - Hella

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη τέλη Μαΐου, σε ένα απο τα ορεινά περάσματα, λίγο πιο βόρεια από το μεγάλο Σόγκνεφιορντ και την περιοχή του Μπέργκεν. Εκείνη την εποχή του χρόνου, πολλοί επωφελούνται για να κάνουν θερινό σκι, αφού μόλις έχουν ανοίξει οι δρόμοι.

"Hytter"
easy life, easy way to see Norway

Ο πιο εύκολος, φτηνός και συνάμα ξεχωριστός τρόπος για να μείνει ο ταξιδιώτης στη Νορβηγική επαρχία. Μονάδες με τέτοιες μικρές, ξύλινες καλύβες υπάρχουν σχεδόν παντού, μέσα σε κάμπινγκ (πάντως σίγουρα μέσα στη φύση) ή και σε αγροκτήματα, δίπλα σε λίμνες, ποτάμια, ή καταρράκτες... Το συγκεκριμένο της φωτογραφίας βρικεται δίπλα στον καταρράκτη Tvindefossen περίπου 120 χιλιόμετρα ανατολικά από το Μπέργκεν.

Bergen city center

Μια από τις γειτονίες του Μπέργκεν, στο κέντρο της πόλης. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας είναι κτισμένη ανάμεσα σε πολλά μικρά φιορδ, δέχεται πολλές βροχές το χρόνο και είναι σημαντικό λιμάνι λιμάνι και κόμβος για την περιοχή των φιορδ. Άλλωστε αυτό το ρόλο είχε από πολύ παλιά, την εποχή της μεσαιωνικής, χανσεατικης ένωσης...

typical norwegian camping

Ανακύκλωση παντού, στα πιο απομακρυσμένα μέρη, ειδικά στα κάμπινγκ της Νορβηγίας, όπου και προωθείται η επαφή με τη φύση. Η ανακύκλωση εκεί αποτελεί συνείδηση ,χωρίς επιβολή, επιτήρηση ή ποινές.

Rosalila temple (Copan, Honduras)

2009-02-28T13:57:00.005+02:00

The temple of Rosalila is entirely reconstructed in the patio of Copan museum, although the small, painted temple remains underground, beneath a bigger and newer temple.

Ο ναός Ροσαλίλα βρέθηκε κάτω από μεταγενέστερη πυραμιδοειδή κατασκευή στο χώρο του Κοπάν. Αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία είναι ακριβές αντίγραφο του μικρού ναού που αποκαλύφθηκε μετά την διάνοιξη τούνελ. Τα τούνελ στο Κοπάν είναι επισκέψιμα (με επιπλέον εισιτήριο) αλλά δεν δίνουν τη δυνατότητα πλήρους αντίληψης της αισθητικής και του μεγέθους των όσων βρέθηκαν εκεί. Το μουσείο του Κοπάν είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, ένας χώρος με πολύ φως, στον οποίο μπαίνει κανείς μέσα από τούνελ και όπου μπορεί να θαυμάσει πολλά ανάγλυφα τμήματα από τους ναούς και τις άλλες κατασκευές του χώρου.

Copan las ruinas

2009-02-28T13:37:00.004+02:00

Ο αρχαιολογικός χώρος του Κοπάν βρίσκεται στην Ονδούρα, πολύ κοντά στα σύνορα με τη Γουατεμάλα. Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι οι πολλές πέτρινες στήλες, μαρτυρίες της διοίκησης και του μεγαλείου των 16 βασιλέων, από το 435 έως το 770 περίπου.

Ένα μεγάλο μέρος των ανασκαφών πραγματοποιήθηκε από αμερικανικά πανεπιστήμια κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα και πολλά από τα ευρήματα παραμένουν στα μουσεία των ΗΠΑ.

Σχεδόν παντού κυριαρχούν οι ζωόμορφες παραστάσεις που σχετίζονται με τις διάφορες περιόδους του Κοπάν, το πουλί μακάου (παπαγάλος), το κουνέλι, το σαλιγκάρι και βέβαια ο ιαγουάρος και το φίδι που υπάρχει σε κάθε ναό και κτίριο. Σχεδόν όλες οι στήλες που βρίσκονται στην κεντρική πλατεία ανήκουν στον 13ο ηγεμόνα που ταυτίζεται με την επιγραφή "18-κουνέλι", μάλλον κάποια σημαντική για αυτόν ημερομηνία.

Μια χώρα με πολλά πρόσωπα - Charming Vietnam

2009-02-09T23:11:00.006+02:00

Demonstration of the use of Cu Chi tunnels, 70 kms outside Saigon

Ένα μέρος με έντονα τα σημάδια της ιστορίας είναι το δίκτυο από σήραγγες που υπάρχει λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη Σαϊγκόν, στην τοποθεσία Κου Τσι. Ένα δίκτυο πολλών χιλιομέτρων που εξυπηρετούσε τους Βιετναμέζους στο να προσεγγίζουν τις αμερικανικές βάσεις και να πραγματοποιούν αιφνιδιαστικές επιθέσεις. Το τούνελ είχε τρία επίπεδα και αυτό που φαίνεται στην φωτογραφία είναι μια από τις εισόδους στο πρώτο επίπεδο. Η περιοχή είχε επανειλλημμένα βομβαρδιστεί από ναπάλμ, αλλά η τακτική των ντόπιων πολεμιστών θεωρήθηκε πολύ επιτυχημένη, ειδικά στον ψυχολογικό τομέα...

Central Post Office, Saigon, impressive building designed by G.Eiffel

Το εσωτερικό του ταχυδρομείου της Σαιγκόν, ενός κτιρίου που σχεδιάστηκε από τον Γουστάβο Άιφελ.

Colonial French Architecture in Ho Chi Minh city (Saigon)

Η Σαϊγκόν διατηρεί πολλά από τα επιβλητικά κτίρια της αποικιοκρατίας, καθώς το Νότιο Βιετνάμ ήταν και ο βασικός πόλος της Γαλλικής διοίκησης από τη δεκαετία του 1860 μέχρι και την τελική τους ήττα το 1954. Μάλιστα στο νότιο Βιετνάμ ζουν και οι περισσότεροι από τους χριστιανούς Βιετναμέζους, μια ισχυρή κοινωνικά και οικονομικά μειονότητα που αριθμεί περίπου το 7 % του συνόλου.

Busy street in Northern Vietnam, days before the Vietnamese New Year.

Ένα χωριό έξω από το Ανόι (Βόρειο Βιετνάμ) λίγο πριν την βιετναμεζικη πρωτοχρονιά. Αυτή ειναι η μεγαλύτερη γιορτή του λαού, συνήθως κάθε Φλεβάρη. Ο ήδη πολύς κόσμος στους δρόμους γίνεται περισσότερος, οι αγορές σφίζουν από ζωή και όλοι ψάχνουν να αγοράσουν κάτι. Τα ποδήλατα πλέον έχουν αντικατασταθεί από μηχανάκια, χιλιάδες μοτοσυκλέτες που κινούνται προς κάθε κατεύθυνση και χωρίς καμία τάξη. Για τους τουρίστες είναι ένα αξιοθέατο, αλλά και ένας καθημερινός ...πονοκέφαλος...

The Tam Coc caves, an interesting excursion and boat ride, 2 hours drive outside Hanoi, Northern Vietnam. Rock formations similar to those of Halong Bay, but inland.

Οι σπηλίες του Ταμ Κοκ είναι μια ευχάριστη εκδρομή λίγο έξω από το Ανόι, ένα τοπίο που συνδυάζει ορυζώνες, με τα εντυπωσιακά πετρώματα, την ήσυχη ζωή της υπαίθρου και την επαφή με τους βαρκάρηδες... Συνήθως γυναίκες είναι αυτές που τραβούν το κουπί στο Ταμ Κοκ. Πολύ χαρακτηριστική είναι η επιμονή τους προς τον τουρίστα να αγοράσει οτιδήποτε, κεντήματα, μπλούζες, αναψυκτικά... Και αν ο τουρίστας δεν θέλει, η βαρκάρισσα τον προτρέπει να το αγοράσει για τη διπλανή συνάδελφό της, ή την μικρή της κόρη, ή την αδελφή της... και ο τουρίστας το αγοράζει και η άμεσα ανδιαφερόμενη δεν πίνει ποτέ το αναψυκτικό, το οποίο κρατούν για να ξαναπουλήσουν με τον ίδιο τρόπο λίγο αργότερα... Μια από τις κωμικές λεπτομέρειες που συναντά κανείς στο φτωχό Βιετνάμ. Το κόστος στα περισσότερα είδη είναι πολύ χαμηλό, σε μια αγορά που είναι παραγεμισμένη με κάθε λογής προϊόντα που φτιάχνονται εκεί ή στις γύρω χώρες. Το Βιετνάμ επίσημα παραμένει σοσιαλιστικό, αλλά η εμπορική κίνησή του ξαφνιάζει τον επισκέπτη...