De Digitale Archivaris / The Digital Archivist

Archief 2.0 speel-en-deelsessie: Hoe archiveer je miljoenen websites tegelijk?

2009-11-13T22:00:00.002+01:00

Kortgeleden trok de Amerikaanse internetgigant Yahoo! de stekker uit Geocities en miljoenen homepages wereldwijd gingen op zwart. Geocities was een van de eerste mogelijkheden voor gewone mensen om een eigen website te starten. Web 2.0 gaat over de consument als producent en dus is de doodsteek voor Geocities voor Archief 2.0 aanleiding om een praktijkgerichte speel-en-deelsessie te organiseren over websitearchivering. Want hoe archiveer je eigenlijk miljoenen websites tegelijk?

Datum en tijd
Maandag 7 december 2009, 10.00-12.00 uur

Locatie
Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC), 's-Hertogenbosch (routebeschrijving)

Programma
10.00 uur - Ontvangst
10.15 uur - Chido Houbraken: Nut en noodzaak van web(site)archivering: een inleiding
10.30 uur - Jacques Mattheij: Geocities: hoe red je miljoenen websites tegelijk? En waarom?
11.00 uur - Ingmar Koch: Archief 2.0 archiveren
11.30 uur - Vragen en discussie
12.00 uur - Einde

Deelnemen?
Stuur een e-mail naar archief20@gmail.com. Deelname kost 2 euro, te betalen op de dag zelf.

Samenvattingen presentaties

Nut en noodzaak van web(site)archivering: een inleiding
Het belang van websitearchivering is zo zoetjes aan wel doorgedrongen tot de archiefwereld. Maar weten we ook wat we willen bewaren? En waarom? En tegen welke problemen lopen we aan? En heel actueel: is er een verschil in acquisitie- en bewaarstrategie tussen Web 1.0 en Web 2.0?

Geocities: hoe red je miljoenen websites tegelijk? En waarom?
In oktober 2009 trok eigenaar Yahoo! de stekker uit Geocities. Miljoenen websites gingen op zwart. Geocities was een van de eerste (gratis) mogelijkheden voor het grote publiek om zich als "producent" op het web te begeven. Daarmee is het een interessante bron voor het beschrijven van de geschiedenis van het web geworden. Jacques Mattheij vond dit belangrijk genoeg om op eigen houtje te proberen de collectie Geocities-websites voor het nageslacht te bewaren en toegankelijk te maken via de site Reocities.com. In zijn presentatie deelt hij zijn mening en ervaringen met ons.

Archief 2.0 archiveren
Omdat natuurlijk ook voor de Archief 2.0-community 'practice what you preach' geldt, heeft Ingmar Koch een paar maanden geleden geprobeerd heel www.archief20.org te bewaren. Niet zomaar een website, maar een compleet sociaal netwerk dus! Dat bleek meer voeten in de aarde te hebben dan hij vantevoren bedacht had. In zijn presentatie deelt Ingmar niet alleen de resultaten van enkele nachten downloaden met ons, maar vertelt hij ook welke problemen en beperkingen de huidige manier van bewaren met zich meebrengt.

Meer informatie over de achtergrond van deze speel-en-deelsessie? Volg de discussie op Archief 2.0

Meer informatie over Archief 2.0? Kijk op www.archief20.org

Stadsarchief Amsterdam op Flickr: Acquisitie 2.0

2009-11-02T13:25:00.004+01:00

Het project Picture Australia is al jaren een van mijn favoriete voorbeelden tijdens presentaties. Down under hebben ze immers een prima oplossing gevonden voor een bekend acquisitieprobleem: mensen komen niet meer met hun schoenendoos vol oude foto's naar een archief toe. En die oplossing heet online fotocommunity's, in dit geval Flickr.

Wat dat aangaat mag ook het initiatief van de Oxford University er zijn, die hun project The Great War Archive een vervolg op Flickr gaven.

En nu dan het Stadsarchief Amsterdam. Tijdens de Museumnacht op 7 november maakt een Flickr Expo onderdeel uit van het programma:

Fotografen die actief zijn op Flickr.com tonen hun mooiste foto's van Amsterdam. Het Archief gaat deze ook echt vereeuwigen. Onder het motto "niet wegflickren" leggen we samen een unieke collectie aan waar onze bet-achterkleinkinderen en die van hun nog blij mee zullen zijn.

Kijk maar eens wat een moois! Acquisitie 2.0: Geen schoenendoos meer nodig! Hopelijk krijgen we zoiets ook structureel in Brabant van de grond.

Via @Duul58

Ding 21 - Stop met zoeken, start met samenwerken #23ad

2009-10-31T07:41:00.009+01:00

Stop met het zoeken naar de ideale software voor je virtuele studiezaal. En leg de bouw van je digitale onderzoeksruimte maar stil. Het is allemaal al bedacht en ontwikkeld, uitgebreid getest en verbeterd. Bovendien werkt het als een zonnetje en dat is geheel in tegenstelling tot grofweg de meeste producten die wij archivarissen zelf denken te moeten ontwikkelen.

Het heet Footnote, komt uit Amerika en je kunt het hier alvast eens bekijken.

Verlanglijstje
Ik weet natuurlijk niet precies wat je in je digitale studiezaal aan functionaliteit had willen proppen, maar als het iets is met scans van stukken die gewoon supermooi in beeld komen via een intuïtieve viewer, dan zit je met Footnote goed. Vergroten, verkleinen, roteren, helderheid en contrast bijstellen of er een negatief van maken, annoteren enzovoort: het kan al. Documenten, kaarten, foto's, kranten en met het grootste gemak van de wereld, zonder schokken en blokken. Kom daar maar eens om bij onze huidige systemen. En dan ziet het er ook nog eens gelikt uit.

Maar misschien wil je meer. Misschien wil je jouw klanten ook zelf afbeeldingen laten uploaden of zelf verhalen laten schrijven? Misschien wil je ze zaken laten georefereren of erop laten reageren, wil je ze makkelijk verbanden laten leggen tussen verschillende archiefstukken of wil je ze gebeurtenissen op een tijdlijn laten zetten? Of je wilt klanten misschien ook wel mogelijkheden bieden om elkaar te volgen en berichten voor elkaar achter te laten? Of dingen in een favorietenmap laten zetten, laten printen of downloaden? Natuurlijk wil je ze zowel laten zoeken als laten bladeren door je collecties. En natuurlijk wil je dat dit allemaal makkelijk kan, zonder dat een klant om een handleiding moet vragen. Wil je dat? Echt allemaal? Ook dat kan. Allemaal!

Voetnoot
De vraag is: kan het ook in Nederland? Ik zeg: Yes, we can! Maar dan moeten we samenwerken. We moeten niet - en dat is al aan de gang - allemaal onze eigen digitale tokootjes gaan opstarten, want dat is niet waar de klant mee is gediend. Archiefonderzoek beperkt zich doorgaans nu eenmaal niet tot één archiefdienst en het publiek zit zeker niet te wachten op al die verschillende accounts en systemen, zoals het nu al verschillende pasjes en nummers heeft voor al die verschillende studiezalen.

We weten het allemaal en we doen er allemaal aan mee. En als we dan al eens samenwerken, dan wordt een het meestal een ramp. Schaalverschillen, een teveel aan eigen belangetjes en oud geloof, verschillende missies, opdrachten vanuit besturen en politiek, vlaggetjesvertoon en persmomentjes... Allemaal dodelijk voor daadwerkelijk grote stappen in het belang van ons publiek, ook al blazen we nog zo hard van de toren dat we op dit moment in het belang van de klant bezig zijn, ieder voor zich.

Klik hier om te beginnen
Het zou mooi zijn als we daar doorheen kunnen breken. En het is mooi dat dit gaat lukken, uiteindelijk.

Betaalde accounts of niet - zo'n discussie over zogenoemde terugverdienmodellen komt toch steeds weer terug - dat maakt me dan niet uit. Mij lijkt een abonnementsvorm of zo prima, maar dat mag dan niet ten koste gaan van de openheid van een en ander, zoals bij Footnote het geval is - da's een minpuntje. En waar vervolgens precies de scheiding ligt tussen dat wat vrij te doen is en dat waar een betaalde account voor nodig is, daar komen we met z'n allen vast wel uit.

Zo ook met alle overige details - we komen er samen uit. Want ik heb het al eens eerder gezegd: als je de obstakels ziet, dan ben je het doel uit het oog verloren. Helemaal waar. En dat doel staat wat mij betreft scherp op mijn netvlies: één digitale onderzoeksruimte voor al onze klanten.

En nou duik ik Footnote weer in...

Plaatje

Het Verhalenarchief van het Nationaal Archief

2009-10-23T19:59:00.004+02:00

Vandaag alwéér een verzoeknummer: een collega van het Nationaal Archief vroeg me via de chatbox op m'n blog of ik niet eens aandacht wilde schenken aan Het Verhalenarchief. Tuurlijk wil ik dat! Ik word namelijk steeds enthousiaster over het Nationaal Archief, haar medewerkers en haar vernieuwende projecten!

Eerst even een c/p van de site zelf:

Het Verhalenarchief verzamelt persoonlijke verhalen: familiegeschiedenissen, vrolijke, droevige, alledaagse en soms wonderlijke lotgevallen. Het Verhalenarchief zoekt nu verhalen van Nederlanders in New York.

Duidelijk.

Ik had via een tweet van @yhoitink al wel gelezen over dit zoveelste stuur-asjeblief-je-verhaal-in-initiatief, maar zag nog geen kans er eens goed naar te kijken. Meteen maar even goedgemaakt.

Tja, ik kan er eigenlijk nog steeds niet veel over zeggen. Op dit moment staan er welgeteld achttien door particulieren ingestuurde verhalen op de site, voor zover ik kan nagaan allemaal van een maandje terug. Mooie verhalen wel, bijvoorbeeld over Ari's Grote Recessie, waarin Freek Staps aan de hand van Ari ("will trade for food") het verhaal van de economische crisis in New York vertelt, of het verhaal van Kees Peereboom, die vijftien jaar geleden een kop koffie kreeg aangeboden door John Malkovich.

Euh...
Ik ben zelf ook de beroerdste niet als het om meedoen gaat en met afgelopen zomer drie weken vakantie in Amerika - waarvan een aantal dagen New York - in de rugzak, wilde ik maar meteen een verhaal (ik twijfel nog even tussen 400 of 450 woorden) en wat van mijn foto's toevoegen. Maar helaas, daarvoor moet ik eerst een account aanmaken en inloggen. Bummer!

Inloggen? Waarom eigenlijk?? Alle verhalen komen immers eerst langs een redactie voordat ze online zichtbaar worden. Als verhalen nou direct op de site zouden komen te staan, dan kan ik me een inlogfunctie voorstellen. Alhoewel, misschien ook niet.

Op de website van het BHIC vragen we mensen immers ook verhalen en foto's in te sturen. Daar gaat ook een redactie - prettig genoeg doen wij daarbij niet aan spelregels - overheen, maar insturen van dit alles staat zonder meer vrij. Het gaat daarnaast over lokale onderwerpen en we merken dat veel mensen vaste waterdragers zijn geworden voor onze verhalenzee. Voor ons soort site kan ik me op den duur dan ook een inlogmogelijkheid indenken, waarbij dit soort vaste bijdragers gaan profiteren van voordelen of zoiets.

Maar welk voordeel heb je bij Het Verhalenarchief na inloggen? En wie gebruikt na het insturen van een verhaal z'n account nog eens? Ik vermoed dat de meeste inzenders slechts één keer (of twee, hooguit drie keer dan) een verhaal insturen. Dat rechtvaardigt dus niet het zoveelste account, met de zoveelste gebruikersnaam, met dito wachtwoord en ja, zelfs met geboortedatum.

Detail? Ik denk het niet. Drempels zijn geen detail. Drempels zijn belangrijk, in negatieve zin. Drempels moeten weg en wel zoveel en zo snel mogelijk. Want drempels belemmeren deelname.

Verder ziet de site er degelijk uit hoor en werkt hij (meestal) best prettig. Er is zelfs wat ruimte voor 2.0-mogelijkheden, zoals het delen van verhalen. De uitvoering daarvan is dan trouwens weer niet zo best, want loopt waarschijnlijk via een of andere gratis buitenlandse service. Het Nederlands taalgebruik op de deelpagina is namelijk krom of Engels en in plaats van delen via Hyves mag je delen via MySpace en Facebook. En waar zie ik een overzicht van de laatste reacties en waar zijn de rss-feeds voor nieuwste verhalen? Dat zouden mooie uitbreidingen zijn voor de site (en niet moeilijk te realiseren, volgens mij).

Over een maand of twee
Of de site een voldoende krijgt, dat merken we pas over een tijdje. Want gaat dit wel lopen als het nieuwe eraf is? Wordt dit naderhand nog wel bijgehouden? Ik ben persoonlijk niet zo happig op allerlei thematische websites die na het persmomentje een stil en kwijnend digitaal bestaan gaan leiden en nog slechts zorgen voor internetvulling.

Onze nationale archiefdienst heeft nóg wat verhalenbanken online staan. Het Top 2000 Verhalenarchief is een succes en door de koppeling aan het gelijknamige, bekende radio-evenement blijft hier wel aandacht voor. Tenminste in de laatste maand van het jaar.

Maar het Jaren zeventig Verhalenarchief kan liefst zo snel mogelijk offline worden gehaald. Het laatste verhaal is nog wel van recente datum, is echter geen verhaal, maar een Spoorloos-gevalletje. De twee vorige berichten zijn alweer uit juni en dat is simpelweg spam in het archief, het verhaal dáár weer voor dateert alweer van vorig jaar april en is geschreven door iemand die zelf al zegt nog net geen last van mijn hormonen te hebben. Alle andere verhalen die ik snel even openklikte bestonden uit gemiddeld vijf regels.

Waarmee ik maar wil zeggen... Ja, vul zelf maar in. Het is niet moeilijk.

Kortom
Het Verhalenarchief is een prima initiatief, alhoewel ik grote vraagtekens zet bij de inlogverplichting, die mogelijk zelfs het initiatief om zeep helpt of groot succes in de weg staat. Of het prima initiatief vervolgens ook daadwerkelijk een succesvol project blijkt te zijn, dat gaan we over een tijdje nog eens bekijken. Of niet.

De intro lijkt prijs te geven dat in de toekomst steeds rond andere thema's verhalen zullen worden toegevoegd. Ik hoop het echt, want van verhalen kunnen er inderdaad niet genoeg bewaard worden. Zeker niet in een digitaal archief.

Foto: Markus Rödder

Pre-conference DISH2009

2009-10-21T23:28:00.003+02:00

Eerder schreef ik al over DISH2009, vandaag werd ik gevraagd ook nog wat info op deze blog te plaatsen over de pre-conference. Geen probleem! Here goes:

On the 8th of December there will be a DISH2009 pre-conference day organised by several leading heritage institutions in The Netherlands and Belgium. At the pre conference, it’s possible to get a look behind the scenes at various institutions, with a small group of people.

Learn more about the digital collaboration among 15 maritime museums; discuss the digital projects of the Rijksmuseum in Amsterdam; join a workshop on innovation for audiovisual archives; hear Matt Adams talk about e-culture; visit some outstanding institutions in the Antwerp network; get an overview of what Europeana is all about; and is it really true: No game, no fame?

Een jaar BHIC op Flickr: de resultaten

2009-10-17T14:33:00.012+02:00

Ongeveer een jaar geleden begon het BHIC serieus gebruik te maken van Flickr. Het was goed om daarvan de resultaten helder te krijgen, zodat in de planning voor de komende tijd bekeken kan worden of we doorgaan met dit project.

De primaire doelstelling was om een groot en breed publiek in aanraking te brengen met foto's uit onze collectie. Ook wilden we beschrijvingen van foto's uit onze collectie laten aanvullen en verbeteren door het publiek. Beide doelstellingen zijn ruimschoots gehaald, het project is een succes! Enkele cijfers (met als peildatum 24 september 2009):

Aantal foto's: 1396 (de meeste staan er bij lange na nog geen jaar op trouwens).

Aantal views: meer dan 100.000! Verdeeld over foto's (64.325), fotostream (26.737), sets (9.686) en collecties (119). De populairste foto was die van retraite huize Loyola in Vught maar deze positie is in oktober overgenomen door veerpont André tussen Cuijk en Middelaar.

Aantal reacties: ongeveer 125 (meestal via e-mail) bij 93 verschillende foto's. De meeste reacties kreeg de foto van een politiek jongerencafé in Cuijk, namelijk 5.

Vrijwel alle reacties betroffen trouwens inhoudelijke aanvullingen en verbeteringen, dus we hebben de beschrijvingen van bijna 100 foto's in onze database kunnen aanpassen.

Aantal favorieten: 10 verschillende foto's. Juffrouw Braams uit Vught - die met die lange vlecht - werd maarliefst 8 keer tot favoriet gebombardeerd!

Aantal contacten: ongeveer 30. Dat is dan het netto aantal contacten, dus zonder collega's en andere erfgoedinstellingen mee te tellen.

Het gemiddeld aantal views per dag lag in september op ongeveer 100, maar we hadden toen enkele weken te kampen met problemen met het upgraden van onze account (korte probleemsomschrijving: het BHIC was zwaar minderjarig). In oktober tot nu toe ligt het gemiddeld aantal views per dag op ongeveer 222.

Natuurlijk kun je het volledige evaluatierapport downloaden.

Mashuppen met het BHIC

2009-10-15T20:50:00.000+02:00

Het BHIC werkt aan een heuse mashup - ik schreef en tweette er al eerder over. In deze post kan ik een eerste glimp laten zien van de uiteindelijke website, die we op dit moment aan het voorbereiden zijn. Klik maar op het schermvoorbeeld hierboven.

Voor het ontwikkelen van de applicatie heb ik contact gezocht met Leen Kievit, de man achter Nederland 1858-1870, een favoriete website van me, die ik in veel presentaties gebruik. We willen namelijk historische kaarten in Google Maps tonen, maar da's toch nog niet zo makkelijk. Liever iemand anders vragen en dan de kunst afkijken dus, dan zelf lang blijven prutsen!

Speeltuin
Het idee voor deze mashup is ontstaan vanuit het Zuidland-project en eigenlijk is het ook een soort speeltuinproject. We willen weten of we verschillende bronnen, zoals topografische kaarten, foto's, archiefstukken, verhalen en video's, op een aantrekkelijke manier kunnen presenteren aan het publiek. En ook willen we klanten de mogelijkheid bieden om mee te helpen bij het vullen van de kaart.

We hebben het onderwerp en werkterrein voorlopig even afgebakend tot de geschiedenis van de rijksweg van Den Bosch naar Grave. Van de aanleg van die weg zijn hele mooie plankaarten aanwezig, die voor deze mashup allemaal aan mekaar zijn geplakt en die je vervolgens als laag over de wegenkaart of de satelietbeelden van Google Maps kunt bekijken. En op die kaart verschijnen dan weer allerlei thumbnails voor de daadwerkelijke content.

Foto's
De foto's worden gehaald uit de groep Van karrenspoor tot snelweg op Flickr. Dit is een openbare groep waaraan dus iedereen z'n fotomateriaal kan toevoegen. Als je die foto's vervolgens ook een locatie meegeeft, dan verschijnen ze als vanzelf op de kaart. De content daarvan wordt op dit moment iedere dag ververst. Klikken op een thumbnail geeft zo'n ballonnetje met wat extra info en na doorklikken opent er zich een lightbox met het hele spul in groot formaat.

Dat weergeven van de foto's op de kaart gebeurt via aggregatie. Met andere woorden: de gegevens vanuit Flickr - het gaat om de titel, de beschrijving, de tags, de datering en zo - worden via een klein scriptje - een adapter - overgeheveld naar een aparte database, van waaruit de rijkswegapplicatie wordt gevoed.

Meer foto's... en video's en verhalen
Overigens, een foto van Groningen of New York zou ook al op de kaart zichtbaar zijn, als je maar lang genoeg scrollt... En met hetzelfde gemak zijn later, indien nodig, adapters te maken voor Panoramio, Picasa of andere fotowebsites en databases, als ze maar open staan voor dat soort applicaties. Met andere woorden: de techniek achter onze mashup is breed inzetbaar. Vanuit overal kunnen gebruikers dan meedoen.

In die database komen op een soortgelijke manier via een adapter video's te zitten vanaf onze YouTube-account (zou natuurlijk vanuit willekeurig welke andere account dan ook kunnen, op basis van een bepaalde tag; zou met een extra, andere adapter ook vanuit Google Video's of zo kunnen) of verhalen, die op onze reguliere website staan. Als ons cms zou worden aangepast, zou een en ander zelfs nóg gemakkelijker gaan. Nu moeten we relevante verhaaltjes namelijk nog zelf op de kaart prikken en van tags voorzien en zo. Niet heel veel werk, maar alle beetjes helpen, nietwaar?

Tags en tijdbalk
Oh ja, ik heb al een paar keer de tags laten vallen. Alle tags van alle dingen op de kaart worden namelijk verzameld en verschijnen, zoals je ziet, in een wolk aan de rechterkant. Zo kun je selecties maken binnen de op dat moment getoonde content - bij het scrollen door de kaart wordt de wolk steeds bijgewerkt - maar ook kun je straks selecties maken door middel van een tijdbalkje, dat je in het schermvoorbeeld trouwens nog niet ziet.

Nou, tot zover dan maar even. Voor een eerste glimp is dit een aardige uitleg, denk ik. Zodra er een redelijk goed werkende testversie is laat ik het hier natuurlijk weer weten. Feedback is namelijk altijd welkom!

Nationaal Archief aan de slag met LibraryThing #23ad

2009-10-13T22:41:00.004+02:00

Cursisten van de eerste lichting 23-Archiefdingen zwaaien een dezer dagen af. Voor sommigen zit het er zelfs al op. De eerste die blogde over het 23e ding was Timmietovenaar, toevallig ook de allereerste die zich voor de cursus aanmeldde.

Tim werkt op het Nationaal Archief en gaf meteen al aan welke concrete plannen er uit de cursus voortvloeien. Zo willen ze gaan experimenteren met chat - wat ik alleen maar kan toejuichen, aangezien de chatpilot van het BHIC erg succesvol is - maar ook gaan ze serieus aan de slag met LibraryThing voor de archiefbibliotheek. Een medecursiste van Tim schrijft daarover op haar blog:

Vanochtend met Tim overlegd dat we de aanwinsten, topstukken, de publicaties over overzeese geschiedenis (...) en misschien nog de biografieën gaan invoeren.

Ze zijn nu aan het uitvogelen hoe ze de aanwinsten en andere selecties vanuit OCLC in de LibraryThing-spreadsheet kunnen krijgen, waarbij ze afgaan op ervaringen van het Vredespaleis. Op hun website ziet er dat dan ook al fraai uit trouwens.

Maar goed, hulde dus voor deze initiatieven van het Nationaal Archief! En mooi dat 23-Archiefdingen aanzet tot nieuwe, leuke projecten! :-)

Plaatje

Ding 20 - Zit er muziek in archieven? #23ad

2009-10-12T22:29:00.000+02:00

Online muziek beluisteren in een sociaal netwerk dus. Tijdens het voorbereiden van de cursus hebben we even getwijfeld of we dit ding in de cursus zouden laten zitten of niet. Persoonlijk vond ik dat een goed idee en eigenlijk om twee redenen. Ten eerste is het een leuk ding en wat ontspanning na al dat harde werken aan de negentien vorige dingen kan geen kwaad. Maar ten tweede laat het ook vanuit een hele andere hoek dan de onze zien hoe de wereld verandert. Overal om ons heen worstelen traditionele media met de vraag naar hoe ze om moeten gaan met veranderingen in het mediagebruik van mensen. Dat geldt voor kranten en tijdschriften, voor televisie, maar zeker ook voor de muziekindustrie. En dat geldt ook voor archiefdiensten en bijvoorbeeld bibliotheken en zo.

Omgaan met verandering
Volgens mij is het goed als wij allemaal - minimaal de collega's op het BHIC - eens een weekje zouden zoeken naar berichten over die bovenstaande worsteling, met als laatste bokkensprong natuurlijk de inmiddels alweer teruggedraaide plannen van Buma/Stemra om hyvende meisjes te laten betalen als ze videootjes van hun favoriete jongensbandjes embedden op hun profiel.

Welnu, ook archieven worstelen. Het uitdenken van zogenoemde verdienmodellen achter het beschikbaarstellen van scans, het tonen van fotootjes in hele lage resoluties (komen vanzelf oplossingen voor) enzovoort... Stuiptrekkingen van 1.0-instellingen die in een 2.0-wereld moeten zien te overleven, of goede stappen op weg naar een nieuwe balans?

Mijn persoonlijke mening is dat we zoveel mogelijk moeten streven naar het kosteloos beschikbaarstellen van zoveel mogelijk van ons materiaal op een zo goed mogelijke, open manier en het vervolgens volledig aan gebruikers overlaten wat ze daarmee willen, kunnen en gaan doen, waar en op welke manier. Drempels weg dus! Dat in het kort. Later moet ik daar nog maar eens een lang verhaal omheen breien.

Muziek online
Eerst terug naar Last.fm en Blip.fm, want daarover ging dit ding eigenlijk. Last.fm nam ik pas een paar maandjes geleden in gebruik. Omdat ik vaak naar de radio luister of naar m'n eigen cd'tjes had ik me nog nooit echt met online muziek beziggehouden (op een oude account bij downloadservice KaZaA na dan). Last.fm verrastte mij toch wel behoorlijk over wat er online allemaal te beluisteren valt! Maar het werd al snel een betaalkanaal en dan houd ik het toch weer snel voor gezien, zolang ik elders m'n muziek voor niks kan halen.

Blip.fm dan maar? Geen eigen inlog, maar het cursusaccount gebruikt dit keer, simpel en alleen omdat ik niet verwacht ooit nog verder van een eigen account gebruik te zullen maken...

Stef Bos
Op dit moment ben ik wel lekker Nederlandstalige pop- en luisterliedjes aan het draaien voor mijn fans in archiefkringen en deze morgen was ik een tijdje bezig met het blippen van Stef Bos, die - nu we het er toch over hebben - al een tijdje nieuwe vormen uitprobeert om zijn muziek aan de man en vrouw te brengen.

Zo blogt hij backstage over het project In een ander licht, waarin hij op initiatief van een jarige NCRV zich door twaalf bijbelse figuren laat inspireren om daar twaalf nieuwe liedjes over te schrijven. Op de blog volg je het hele proces en vind je de audio die daarbij hoort.

In het verleden vond je op de site van Stef al iedere maand een zogenoemd mp3'tje van de maand: bijzondere opnames die (nog) niet eerder op cd waren verschenen. Een opname tijdens een concert bijvoorbeeld, een bijzondere uitvoering van een lied of een eerste studioversie van een nummer. Enfin, de perfecte manier om iemands muziek te leren kennen...

...en zo heb ik Stef zelf ook ontdekt - op zoek naar de naam achter bepaalde muziek op mijn casettebandjes - en op dit moment heb ik ál z'n cd's. Met andere woorden: het werkt! Vast ook voor archieven, maar dan op een andere manier.

Plaatje

Ding 18 - LibraryThing, een beetje mijn ding #23ad

2009-10-11T08:00:00.001+02:00

Aangekomen bij het achttiende ding, moet ik mezelf wat meer tijd gunnen om LibraryThing echt goed te bekijken. Dit is trouwens ook de eerste keer, dat ik een cursusding tref waar ik nog geen enkele eerdere ervaring mee heb.

Ongetwijfeld omdat ik geen leeswonder (meer) ben. Vroeger las ik erg veel jeugdboeken en later literatuur (of wat daarvoor doorging), tegenwoordig lees ik vooral veel vakbladen, geschiedenismagazines, artikelen over van alles en nog wat, blogs, nieuws op websites en zo meer - ook leuk. Maar echt lezen ter ontspanning, da's weer even geleden. Het laatstgelezen boek las ik alweer twee jaar terug, het boek waar ik nu in bezig ben leg ik te vaak te snel weer weg.

Maar ik ben toch begonnen om in LibraryThing eens wat boeken in te voeren. Ik voorzie dat ik me ga begeven in een niche, namelijk overwegend boeken over de geschiedenis van de Langstraat en aanverwante zaken. Dat betekent dus veel eigen kaftjes scannen en uploaden en straks zelfs eigen boekgegevens invoeren. Dat gaat allemaal van simpiedepimpie - Chrisje kan de was doen. Vooral de links tussen LibraryThing en de al meer dan 690 (!) officiële boekencatalogi van over de hele wereld zijn natuurlijk gemakkelijk met een zachte g. Ook het lijstje met bibliotheken die met LibraryThing werken is trouwens indrukwekkend te noemen.

Voor het overige wil ik me binnenkort eens wat meer gaan bewegen in het sociale gewoel in m'n online boekenkast. Wat lazen anderen die lazen wat ik las, wat bevelen anderen aan, hoe bevielen bepaalde boeken ze enzovoort, enzovoort? Dat precies zou namelijk de kracht moeten zijn van een boekencommunity als LibraryThing. Zelf heb ik al wel enkele recensies achtergelaten, maar aan uitgebreid taggen ben ik bijvoorbeeld nog niet toegekomen, terwijl dat in LibraryThing uitstekend werkt. Ik zie overigens al wel hoe de echte bibliofielen hun hart kunnen ophalen met een ding als dit... ;-)

Verder ben ik bang, dat mijn medecursisten niet echt veel aan me hebben dit keer - ik ben nog té veel zelf met ontdekken bezig. Maar goed, voeg me toe als vriendje en ontdek met me mee, zou ik zeggen!

Plaatje

Game Over voor De Brabantse Leeuw

2009-10-10T12:35:00.004+02:00

Op Anton's blog las ik over het Requiem voor De Brabantse Leeuw. Dat tijdschrift is op papier toonaangevend voor wat betreft genealogisch onderzoek in Noord-Brabant, maar het kapt er dus mee. Als reden geven ze de vele stamboompulp die je tegenwoordig op internet kunt vinden en de manier waarop de onderzoekers daarmee omgaan.

Dat probleem herken ik nog wel, maar de reactie daarop van de redactie van De Brabantse Leeuw is nogal raar: dat ze namelijk zelf simpelweg geen antwoord weten - of er niet eens naar hebben gezocht - op de vraag hoe je als traditioneel medium om kunt gaan met maatschappelijke veranderingen, dat zeggen ze er niet bij. Het ligt blijkbaar allemaal aan de ander.

Niet het enige papieren medium dat zich met deze ontwikkelingen geconfronteerd ziet...

Ik kan daarop maar één ding zeggen: of je speelt mee, of je speelt niet meer mee. Maar als je niet meer meespeelt, ben dan een sportief verliezer en geef niet de rest van de (stamboom)wereld een trap na.

Voor het overige verwijs ik graag naar de boeiende discussie op Anton's blog.

Plaatje

Het RAT voor dummies

2009-10-08T08:01:00.003+02:00

'Wat kun je bij jullie in het archief eigenlijk allemaal doen?' Da's een vraag die blijkbaar ook aan de collega's van het Regionaal Archief Tilburg vaak wordt gesteld. Voor gebruik tijdens open dagen, als introductie voor scholieren enzovoort hebben ze daarom een serie van vijf korte filmpjes gemaakt.

In de filmpjes wordt duidelijk gemaakt wàt je als bezoeker in het onderzoekerscentrum kunt doen en hoe je de eerste stappen maakt in een onderzoek. Enkele nieuwe onderzoekers worden begeleid in hun onderzoek door medewerkers van het archief, de camera volgt hun eerste schreden op het onderzoekspad. Bovendien wordt in de filmpjes een korte blik achter de schermen (en in het depot) geworpen.

Lees op hun weblog eerst iets meer over de achtergrond van dit project of bekijk via YouTube meteen maar alle filmpjes, zelfs een heuse making of (alhoewel die deze morgen een eror geeft). Ze staan open voor feedback.

Complimenten uit Den Bosch! :-)

Plaatje

Ding 17 - Sociale netwerken... Iets voor archieven? #23ad

2009-10-06T21:08:00.006+02:00

Ik ben zowel offline als online geen uitgesproken sociaal netwerker. Naar Hyves, Facebook en LinkedIn beweeg ik me vooral als ik via e-mail word geattendeerd op beweging rond mijn profiel. In Archief 2.0 en Archives 2.0 ben ik wél erg actief, maar van allerlei andere Ning-netwerken consumeer ik m'n lidmaatschap nauwelijks. De rest van deze en nog andere netwerken laat ik sowieso maar achterwege.

Mijn deelname in die eerdere netwerken is trouwens vooral gekomen doordat ik op een gegeven moment maar iemands uitnodiging om lid te worden heb aangenomen, eigenlijk vooral om van het gezeur af te zijn en toch ook wel nieuwsgierig naar wat er dan zoal te doen is.

Vrienden van het archief
Die lidmaatschappen geven me immers wel de mogelijkheid om redelijk passief, soms actief bij te houden hoe deze netwerken zich ontwikkelen. Zeker de drie eerstgenoemde netwerken zijn in Nederland nogal groot of sterk groeiende, dus het is niet onverstandig om een beetje op de hoogte te zijn van de opties die je ook als professional ten aanzien van dit soort netwerken hebt.

Er zijn wel wat archieven op bijvoorbeeld Hyves min of meer actief. Echt aansprekende voorbeelden zitten daar overigens niet bij. Maar goed, kijk vooral zelf eens wat er met de zoekterm archief naar boven komt drijven aan ons soort instellingen.

Het gezicht achter de klik
Voordeel van je aanwezigheid in zo'n netwerk lijkt me het feit dat je 'vriendschappen' kunt aangaan met de bezoekers van je virtuele vestiging. Door middel van die relaties zie je achter sommige kliks op je profiel letterlijk een gezicht en zo leer je in ieder geval een bepaald deel van je digitale klantenkring kennen en kun je hen persoonlijk aanspreken.

Da's namelijk een van de grote nadelen van de online wereld voor archieven tot nu toe: we kennen onze klanten niet of nauwelijks. Bezoekers van onze fysieke vestigingen kennen we goed, we zien ze soms dagelijks, weten het plaatje bij het praatje te zetten, kennen hun onderzoek en hun vragen, weten hoe het met hun kleinkinderen gaat en hoe het fietsweer was op de weg hiernaartoe. Door deze en andere informatie leren we ook steeds beter hoe we hen van dienst kunnen zijn en waarmee we ze een plezier zouden doen.

Digitaal hebben we dat niet. We weten hoeveel mensen er op bepaalde knoppen klikken, hoe lang ze gemiddeld op een pagina verblijven, welke zoekwoordjes ze allemaal intikken en we weten nog een heleboel meer... maar een naam en een gezicht, verwachting en beleving en zo, dat weten we niet. Kwalitatieve informatie over onze digitale klant hebben we nauwelijks.

En ik vermoed dat sociale netwerken daar een rol in zouden kunnen spelen.

Zin...
Dan moet die virtuele vestiging aldaar natuurlijk wel een beetje interessant zijn. Misschien klinkt het simpel, maar ik denk dat het al heel mooi zou zijn als iemand via dat netwerk simpelweg op de hoogte kan blijven van nieuwtjes van je archief. Ook lijkt het mij goed te doen om regelmatig wat aardige foto's te plaatsen, een video erbij en dat mensen natuurlijk antwoord krijgen op vragen die ze stellen. Zoek- en tentoonstellingswidgets lijken me geen overbodige luxe - ook niet om te laten verspreiden - en een stukje inspraak door middel van een poll is ook leuk.

Wat dat betreft houd ik me ook maar vast aan m'n eigen ervaring met een website als Hyves: voor veel mensen is dat netwerk de belangrijkste manier om allerlei andere zaken bij te houden, contact met familie te onderhouden, foto's te delen en informatie over hobby's te vergaren. In plaats van e-mails te versturen plaatsen ze liever een krabbel en als het niet op Hyves zit, dan bestaat het niet voor hen... Zoiets.

...en onzin
En aan de andere kant zitten al die mensen misschien wel alleen vooral voor al dat sociale gedoe op Hyves en blijft het aantal mensen wat jouw archief daar bezoekt dus gewoon heel erg klein. Dat zou uitgeprobeerd moeten worden en voorlopig is dat nog door niemand goed gedaan.

Toch nog een lang stukkie...

Plaatje

Ding 16 - YouTube #23ad

2009-10-04T12:11:00.002+02:00

Een kort verhaal dit keer. Waarom? Omdat het nut van YouTube ook voor archiefdiensten inmiddels nogal duidelijk is gebleken. Dat hebben we niet alleen op het BHIC bewezen - zie hier en hier voor berichten over onze pilot - maar het wordt eigenlijk dagelijks bewezen. Vooral het kanaal van Beeld en Geluid mag er zijn, maar op regionaal niveau krijgen de collega's van het Regionaal Archief Tilburg op YouTube zeker mijn complimenten voor de manier waarop ze met YouTube omgaan.

Ik hoop dat we op het BHIC ook meer filmpjes via YouTube beschikbaar gaan stellen. Dat was ook het idee in eerste instantie voor onze lokale pagina's, maar gaandeweg de rit werden dat gewoon Flash-filmpjes. Kan ook.

Kan allebei. We hebben die dingen nu toch digitaal, dus waarom niet gewoon meteen voor een dubbelbreed publiek wegzetten? Ik zal er binnenkort weer eens over beginnen...

Wel leuk: in een andere applicatie, die we aan het maken zijn, worden filmpjes van YouTube geëmbed in Google Maps, samen met foto's van Flickr en verhalen op onze website.

Maar goed, wordt hopelijk vervolgd...

Ding 15 - Podcasts #23ad

2009-09-27T08:00:00.000+02:00

Lang geleden kreeg ik van Sinterklaas een Walkman cadeau en een paar jaar later kocht ik zelf een nieuwe. Echt gebruikt heb ik beide apparaten niet. Een Discman (die sinds 2000 'CD Walkman' blijkt te worden genoemd - nooit geweten) heb ik zelfs niet eens ooit gehad. Een draagbaar spelertje voor mp3's dan weer wel, maar het laatste gebruik daarvan stamt ook alweer van vijf jaar geleden of zo. Radio op m'n mobiele telefoon heb ik slechts eenmaal geprobeerd, om te kijken hoe dat werkte (conclusie: het werkte). Dat was trouwens niet eens met m'n huidige telefoon, maar met het vorige exemplaar.

Ik ben niet zo van muziek onderweg, ook niet van andere dingen luisteren onderweg. In bus en trein mag ik graag mijmeren en door het raampje naar buiten kijken. Als ik op de fiets zit, dan hoor ik graag alle geluiden om me heen, in de auto is dat nog sterker, maar zelfs te voet nog. Ik ben graag interactief bezig met mijn omgeving en daar passen geluiden uit oordopjes echt niet bij, in mijn geval.

Heb ik iets met podcasts? Nee, eigenlijk helemaal niet. Ik download incidenteel een mp3-bestand, vooral van lezingen die ik moest missen. Da's dan handig. Een aantal jaren terug heb ik ontzettend veel podcasts/mp3's geluisterd, maar die waren dan ook van de Dik Voormekaar Show.

Kunnen podcasts zinvol zijn? Ja hoor, natuurlijk wel. Ik zie podcasts vooral als een manier om makkelijk en goedkoop lezingen op te nemen, te bewaren en te verspreiden. Een video is beter, maar kost meer moeite.

Ik denk ook dat we als archieven nog een heleboel materiaal in huis hebben dat uitstekend geschikt zou zijn als podcast. Maar het ontwikkelen van nieuw materiaal, dat zie ik niet zo snel gebeuren. Wat ik erover lees, bijvoorbeeld in dit artikel over de Kansas Memory Podcast, leert me vooral dat het een hoop tijd kost en uiteindelijk weinig oplevert in verhouding tot andere tools.

Een collega van mij houdt wekelijks radiopraatjes van een paar minuten over een cultuurhistorisch onderwerp uit de regio. Hij staat ergens op een plek en vertelt wat aardige verhalen van vroeger, die met die specifieke plek van doen hebben. Hapklare brokken voor de ideale snacker, zouden wij zeggen.

Dat soort verhaaltjes - maar ik heb het al een paar keer gezegd - zou toch heel snel heel gemakkelijk online te zetten moeten zijn? Eventueel dan via podcasting, dus da's niet zomaar online zetten, maar ook weer verder verspreiden via rss.

Een paar plaatjes erachter en het geheel kan ook zo in YouTube... maar da's pas het volgende ding. Toeval? Nee, ik denk het niet. Ik kan me situaties voorstellen waarin het niet hebben van beelden geen bezwaar is, maar de mens is van nature nou eenmaal erg visueel ingesteld. En waar ik vervolgens de radio op de achtergrond lekker kan laten draaien zonder echt iets te missen, denk ik niet dat klanten echt met aandacht gaan luisteren naar een podcast, tenzij die korter duurt dan vijf minuten of tenzij die echt superinteressant is.

Oh, hier nóg een ingeving: we kunnen het reisverslag van Commissaris van de Koningin baron Van Voorst tot Voorst in zoveel delen uitgeven als podcast! Het verslag over het bezoek aan Waalwijk is bijvoorbeeld erg leuk. Iemand die goed kan voorlezen kan daar echt iets van maken. En dan later bundelen als luisterboek.

Op naar het volgende ding...

Plaatje

Ding 14 - Chatpilot op het BHIC... gestart! #23ad

2009-09-25T20:14:00.004+02:00

Zo, sinds vandaag zijn we los. Dat een chatfunctie op je website in eerste aanleg in technisch opzicht al geen ene reet voorstelt, is vandaag wel weer bewezen: in een vloek en een zucht stond een en ander online. Het BHIC is bij deze dan ook écht gestart met de chatpilot!

Fantastisch!
Op onze website verschijnt op iedere pagina in de rechterbovenhoek een knop waarmee je direct kunt chatten met een archivaris van het BHIC. Dat ben op dit moment ikzelf nog, maar binnen anderhalve dag hadden drie van mijn collega's zich al gemeld om mee te helpen, ook op een avond of zo - kom daar bij veel andere archiefdiensten maar eens om. Ik weet me inderdaad gewoon omringd met een fantastische club mensen! :-)

Overigens zie je nog wel steeds mijn eigen fotootje erbij te staan - met dat grote kanon - ook wanneer er een collega aan de andere kant van het lijntje zit. Ik wilde nu eenmaal een echte foto van een mens en geen cartoon of zo, omdat ik wil dat klanten weten dat er een mens achterzit en geen robot. En omdat onze software niet bijzonder hi-tech is hebben we nog even geen systeem waarmee we avatars kunnen laten veranderen op basis van ons rooster. Trouwens, er is nog helemaal geen rooster, dus zo'n systeem zou sowieso al niet werken...

Gewoon accepteren
Uiteindelijk maak ik ook geen gebruik van de client van Google Talk, die valt te downloaden, maar gebruik ik de online Google Talk-gadget. Die heeft wel wat nadelen (zo moet je altijd met die ene account zijn ingelogd), maar ook al minimaal één supergroot voordeel: je hoeft klanten niet zelf eerst te 'accepteren' voordat ze een vraag kunnen stellen. Ik testte bijvoorbeeld Google Talk, Pidgin en Meebo en met alledrie moet je als medewerker een inkomende chat eerst expliciet accepteren - heeft vast met veiligheid te maken. Heel irritant. Gaan we dus niet doen.

Ik wil namelijk zo min mogelijk drempels, ook al omdat ze de resultaten van deze proef zouden kunnen beïnvloeden. Elders zie ik zelfs chatfuncties waar je eerst je e-mailadres moet invullen voordat je kunt chatten! Dat lijkt me dus echt onzin (ook al zal het best een doel dienen, alleen dan niet dat van de klant). Bij ons kan de klant gewoon klikken en een vraag intypen. Simple as that.

Loggen
Tot nu toe heb ik al één klant gehad - natuurlijk in de avonduren - die ik ook prima heb kunnen helpen. Ik houd daarvan cijfertjes bij en logbestanden, om samen met collega's te kunnen kijken hoe we onze dienstverlening via chat kunnen verbeteren. Dat loggen is trouwens nog best lastig: logs worden namelijk alleen bewaard bij chats tussen contactpersonen, niet bij chats via dit soort chat-widgets en zo. Dus ik moet kopiëren en plakken... alleen werkt de Google Talk-gadget met Flash. Geen kopëren dus en dus ook geen plakken. Vandaar dat ik maar superouderwets screendumps maak en die weer plak in Word. Je moet toch wat.

Nou, vooruit dan maar. Volgende week het chatteam eens bij mekaar roepen en gezamenlijk aan de slag!

Ding 14 - Chatpilot op het BHIC #23ad

2009-09-22T08:00:00.000+02:00

Over chatten heb ik al heel wat geschreven op deze blog, ook over het interne kennismaken daarmee op het BHIC. En dat verschillende archiefdiensten denken aan het aanbieden van chat op hun website is ook al geen nieuws meer. Ik ga het hier dus niet meer over de voordelen en zo van chat hebben.

Uiteindelijk kun je namelijk vanalles vantevoren blijven verzinnen, volledig uitdokteren en voorbereiden en zo, maar ik geloof daar nooit zo in. Op het BHIC hebben we als onderdeel van de digitale dienstverlening bepaald dat er zoiets als een digitale archivaris moet komen en chatten past in dat plaatje. Mijn aanpak is dus gewoon beginnen en dan kijken wat het oplevert en wat we tegenkomen. Veel belangrijker wordt het vervolgens of de medewerkers zich dit nieuwe communicatiemedium eigen hebben gemaakt. En dat lukt niet met plannen maken, dat lukt natuurlijk alleen met chatten zelf - vandaar ook al dat interne gebruik van chat.

Het uiteindelijke doel van die digitale archivaris is te voorkomen dat mensen zomaar wegklikken van onze website omdat ze vastlopen en niet direct hulp kunnen krijgen, anders dan door te bellen. Chat is direct en laagdrempelig en een chatmogelijkheid wil ik dan ook vanaf iedere pagina aanbieden. In dit geval dus de digitale archivaris als vraagbaak, steun en toeverlaat, zelfs als gezicht van de site.

Ik ga nog nakijken wanneer mensen overwegend op onze site surfen - zal veelal buiten openingstijden zijn - en wanneer ze bijvoorbeeld via e-mail hun vragen stellen - ik schat in ook voornamelijk buiten openingstijden. In ieder geval ga ik de chat ook buiten openingstijden, zelfs buiten kantoortijden bemensen, voor zover ik dan beschikbaar ben natuurlijk. De chatbox op deze persoonlijke blog levert trouwens iedere week wel een chat of twee op, meestal 's avonds of in het weekend.

Op iedere pagina dus een duidelijke knop die naar een chatvenster leidt. Waarschijnlijk ga ik gebruikmaken van Google Talk, dat ik als client kan installeren, in combinatie met Google Talk chatback. Bij de chatknop komt ook een (mijn?) foto te staan - mensen zien graag een gezicht - en bij het drukken op de knop verschijnt een nieuw venster, waarin vervolgens meteen de vraag kan worden getypt.

Het venster blijft gedurende het verdere surfen over de site ook geopend, dus dat geeft mogelijkheden om mensen via chat van hier naar daar te loodsen. Eventueel kan er worden opgevolgd via e-mail of telefoon. Vooral onze directeur is groot voorstander van telefonisch klantcontact - dat heeft natuurlijk ook vele voordelen - maar mijn ervaring van de laatste jaren is dat mensen nu eenmaal liever e-mailen, ondanks het stimuleren van bellen. Ik kan het ook niet helpen...

Ik zal de chats loggen - dat moet ouderwets via kopiëren en plakken - en zal bijhouden wanneer de chatmogelijkheid beschikbaar is voor klanten, wanneer er chats binnenkomen, welke soort vragen ik krijg, eventuele feedback van de klant enzovoort. Het is immers een proef, dus er moet goed geëvalueerd worden.

Overigens heb ik vantevoren meerdere applicaties bekeken en getest, maar Google Talk kwam in de gegeven situatie even als beste uit de bus. Voor deze pilot wil ik eenvoud voorop, ook zodat er niet al te veel ge- of verbouwd hoeft te worden in of aan de website. Bovendien is de gekozen optie gratis beschikbaar en makkelijk in gebruik.

Enfin, wanneer begin ik? Zo snel mogelijk. Binnenkort de concrete voorbereidingen maar eens starten dus. Dat wil zeggen die knop op de website laten zetten.

Ik houd iedereen natuurlijk op de hoogte, zoals je van me gewend bent. Tips zijn altijd welkom!

Plaatje

Ding 10 - Social bookmarking en Delicious #23ad

2009-09-20T08:00:00.004+02:00

Geheel in tegenstelling tot bijvoorbeeld een ding als Twitter zagen erg veel collega's direct al het nut van Delicious in, minimaal om er simpelweg online hun eigen favorieten in bij te houden. Het bookmarking-deel dus, het social-deel kan nog wel wat extra aandacht gebruiken... Twee voorbeeldjes dan ook uit eigen ervaring op het vlak van delen via Delicious:

Zo kan iedereen - alhoewel dit voornamelijk door leden van de Archief 2.0-community wordt gedaan - interessante websites, artikelen enzovoort van de tag archief2.0 voorzien. Die bookmarks komen dan automatisch als webtips in de rechter zijbeuk van www.archief20.org terecht, maar de webtips zijn ook te volgen via rss en Twitter, net wat je handig vindt. Goed voor je dagelijkse portie inspiratie!

Handig was Delicious ook toen ik samen met Albert een presentatie over webcare voorbereidde voor de KVAN-dagen 2009. Artikelen en voorbeelden verzamelden we in Delicious en deze werden ook van speciale tags voorzien (kvan09webcareartikel en kvan09webcarevoorbeeld) zodat er niet alleen voor onszelf maar ook voor de toehoorders bij de sessie een interessante lijst met links is ontstaan, voor wie meer wil weten. En die lijst wordt nog steeds bijgehouden!

Geen ingewikkeld gedoe dus, maar gewoon op een handige manier delen van interessante dingen.

Plaatje

Verslag dag 2 Informatie aan Zee #info09

2009-09-19T08:40:00.000+02:00

De tweede dag van Informatie aan Zee bleek minimaal voor mijzelf een stuk interessanter dan de eerste, waarvan ik eerder al verslag deed. Dat kwam vooral door de vele 2.0-gerelateerde onderwerpen die dag.

23 Dingen - didactische aspecten van een e-leerprogramma
Eva Simon

Zo presenteerde Eva Simon bijvoorbeeld de resultaten van een onderzoek naar het leereffect van 23 Dingen in Vlaanderen, naar de leerstijlen van de deelnemers daaraan en zo meer. Eva baseerde zich daarbij op de formule van ELEC en ging vervolgens uit van woestijnvosjes (mensen die heel gestructureerd willen leren en veel begeleiding wensen), aubergines (mensen die zelfstandig willen leren, zonder al te veel structuur en begeleiding) en terracottapotjes (een combinatie daarvan). De deelnemers aan de Vlaamse 23 Dingen zijn vooral te vinden onder de terracottapotjes (57%) en aubergines (33%) en minder onder de woestijnvosjes (10%). Ook wel logisch misschien, gezien de aard van het dingenprogramma.

In Vlaanderland bestaan twee verschillende manieren om met 23 Dingen bezig te zijn: er is een variant met een elektronische leeromgeving (veel structuur door een vast stappenplan en begeleiding in een virtuele klas) en er is een variant die werkt via de bekende 23 blogberichten (een meer open variant met eventueel begeleiding door een online trainer). Voor ieder wat wils dus, maar iedere deelnemer met een andere leerstijl bracht binnen de gekozen variant ook weer nieuwe problemen met zich mee.

Enfin, de slides van Eva geven een heel mooi overzicht van een en ander. Als je zelf met de cursus bezig bent, als deelnemer of als coach, dan zijn ze het bekijken meer dan waard, wat eveneens geldt voor het artikel wat Eva naar aanleiding van ditzelfde onderzoek eerder al op haar blog publiceerde.

Ook in het kader van 23-Archiefdingen heb ik veel opgestoken van deze sessie. Zo zou er eigenlijk meer tijd voor interactie moeten zijn in het cursustraject. Dat betekent minder opdrachten, minder Engelstalige achtergrondinformatie en sowieso het scheiden van hoofd- en bijzaken in diezelfde achtergrondinformatie. In Vlaanderen hebben ze zelfs dingen geschrapt, tot ze er nog maar vijftien over hadden. Less is more.

Aandachtspunten zijn daarnaast dat je niet alleen rekening moet houden met de verschillende leerstijlen, maar ook met de enorme diversiteit aan voorkennis onder de deelnemers, bijvoorbeeld wat betreft computervaardigheden. Bovendien moet het programma geleidelijk worden opgebouwd. E-leerders zijn veelvuldig enthousiast, willen dan teveel ineens doen en verliezen vervolgens juist daardoor weer hun motivatie.

Maar al met al hebben de cursisten in Vlaanderen meer kennis opgedaan, maar vooral ook meer competenties verworven dan zij in een klassikale situatie zouden hebben bereikt, zoals het onderling samenwerken of het zelfstandig zoeken naar oplossingen voor problemen. Dat geven ze tenminste zelf aan en da's een goed teken, vind ik. Dus 1-0 voor de Vlaamse variant op Learning 2.0.

Deze presentatie gaf voor het doorontwikkelen van onze eigen cursus in ieder geval de nodige, waardevolle input!

Bijscholing in ICT: een voortdurende zorg?
Panelgesprek

Na de sessie over 23 Dingen in Vlaanderen volgde een panelgesprek over scholing en bijscholing op het vlak van ICT. Een aantal vertegenwoordigers van het onderwijs en het veld gaven hun mening over enkele stellingen, maar tot echt vuurwerk kwam het helaas niet. Grootste pluspunt was de erkenning van het gegeven dat er een probleem is, maar een oplossing werd naar mijn mening steeds maar weer gezocht binnen de bestaande opleidingskaders, terwijl je misschien gewoon heel ergens anders moet zoeken. Voorlopig blijft de lijn dus het bijscholen van mensen die eigenlijk zijn opgeleid als bibliothecaris. En da's een oplossing voor slechts een deel van het probleem, vind ik.

Jammer, want ik denk namelijk dat de meeste van die bijgeschoolde mensen om heel andere redenen het vak zijn gaan beoefenen en de opleiding daarvoor hebben gevolgd, dan omwille van redenen gerelateerd aan ICT. Dat betekent dat die mensen prima bijgeschoold kunnen worden - het allemaal vast ook erg nuttig en noodzakelijk vinden - maar over het algemeen nooit de innovatieve krachten op het gebied van ICT-toepassingen in hun organisatie zullen worden, die je toch wel nodig hebt. Daar heb je een ander slag mensen voor nodig, positieve uitzonderingen daargelaten. Ieder immers z'n vak.

De ontwikkelingen gaan heel erg snel en de bestaande, traditionele opleidingen kunnen dat wat ICT betreft simpelweg niet bijbenen in de huidige opleidingsvormen. We reiken mensen daar vandaag de dag oplossingen aan voor problemen of zogenaamde uitdagingen van drie jaar geleden. En dan duurt een dergelijke opleiding ook nog eens vier jaar. Of zoiets - niet bij de tijd in ieder geval. Bijscholing binnen de traditionele opleidingskaders is dus goed, maar is daarentegen niet de oplossing voor het probleem waarmee het panel eveneens werd geconfronteerd, namelijk hoe we échte, leidende stappen kunnen maken op het gebied van ICT. Het geven van een antwoord op die kwestie, daar wilden de leden van het panel naar mijn bescheiden mening niet echt aan, vragen daarnaar werden ontwijkend, zelfs verdedigend beantwoord. Waarschijnlijk ook een geval van belangen, denk ik, wat ik ook in het Nederlandse archiefwezen bespeurde toen daar over opleidingen werd gediscussieerd. Zeker iemand die een betrekking heeft aan een bepaalde onderwijsinstelling zal al snel de oplossing binnen datzelfde kader zoeken. Logisch, want het is je baan.

Maar wel interessant, dit panelgesprek, hoewel het een half uur te lang duurde. De feitelijke discussie was eigenlijk al eerder afgelopen, de bakens waren gezet, maar de sessie moest volgens het programma nog door. Anderhalf uur is gewoon erg lang!

De emotionele noot werd nog verzorgd door een bibliothecaris die vond dat het nu maar eens moest ophouden met te roepen dat bibliothecarissen zo achter de feiten aanholden. En een ander voegde daar later nog aan toe dat binnen een paar jaar de bibliotheken vanzelf wel mensen zouden kunnen aannemen die met computers waren opgegroeid. Beiden geloofde dan ook niet dat er een probleem of minimaal een uitdaging was. Ik dacht dat ik zou helpen door te stellen dat ikzelf - stevig opgegroeid met de computer - óók niet de oplossing voor gelijksoortige problemen in Nederland bleek te zijn, maar dat argument werd niet gehoord... ;-)

Als je collega naast je dan ook nog bestraffend wordt toegesproken door de buurman aan haar andere kant omdat de toetsjes van haar netbook zo veel lawaai maken, dan weet je wat de mindset is waarmee veel deelnemers aan de discussie nog moeten leven...

Al met al is er dus nog een wereld te winnen. Maar aan de verovering daarvan wordt door sommigen gelukkig keihard gewerkt, al geloof ik zelf niet zo in de gekozen strategie op dit moment. Aan de andere kant: ik weet misschien ook te weinig van de Vlaamse situatie om daar écht een goed zicht op te kunnen hebben. Of juist daarom misschien wel... Andermans oordeel dus.

Overige sessies
Net als twee jaar eerder bracht een vijftal trendwatchers ook nu weer tien verschillende trends voor het voetlicht. Niet allemaal even sterk, maar ik heb me zelf in het bijzonder vergaapt aan alles rond de opkomst van interfaces, lensprojecties, holografische toepassingen en zo meer.

Daarna was het tijd voor mijn eigen sessie - waarover het oordeel aan anderen is - en die van Petra, over het geweldige project NA4all. Da's natuurlijk smullen voor archivarissen, maar zowel voor mijn sessie als van die van Petra gold dat we denken dat het Vlaamse publiek daar in de alledaagse praktijk nog niet zo heel veel mee kan. De kloof is wat dat betreft wel erg groot tussen beide landen, als ik links en rechts hoorde dat de prioriteit in Vlaanderen vaak nog ligt bij het nu eindelijk eens verkrijgen van een redelijk budget voor zuurvrij omslagpapier. Een nieuwe website met profielen, chat, gepersonaliseerde zoekopdrachten en dienstverlening via webcare zijn dan van later zorg hè? We zijn in Nederland echt wel verwend!

Al met al een boeiend dagje van een goed congres. Over twee jaar graag een rendez vous!

Plaatje

Ding 13 - Twitteren tijdens het inventariseren #23ad

2009-09-16T20:42:00.006+02:00

Dat mensen na een paar dagen of weken Twitter niet zien zitten voor een archivaris of een archiefdienst, dat vind ik best. Misschien is het ook wel helemaal niks. Maar voorlopig ben ik zelf alleen al enorm enthousiast over alle creatieve ideeën die dit nieuwe medium bij collega's elders oproept.

Zo leerde ik via Archives 2.0 over een project van Zoe Wilcox in Londen, een studente Archiefwetenschap, die aan haar eerste serieuze inventarisatieproject bezig is. Zoe maakt het persoonlijke archief van Peggy Ramsay toegankelijk, een archief waarvan de British Library de documenten beheert.

Zoe heeft voor dit project ook een speciale account op Twitter geopend en doet op die manier verslag van haar bevindingen en vondsten tijdens het inventariseren. Over een tijdje zal ze er trouwens ook over gaan bloggen.

Al met al een slim bedachte manier om te proberen het spannende proces van archiefinventarisatie - gedurende waarvan toch heel wat pareltjes van archiefdocumenten opduiken - voor potentiële gebruikers alvast out in the open te krijgen.

Het doet me een beetje denken aan het gebouw van het IISG waar ik laatst was. Daar kun je als bezoeker door een glazen wand gluren waarachter de restauratoren hun werk doen. Ik vind het project van Zoe wel iets weghebben van die glazen wand. Lekker meegluren met een archivaris dus! :-)

Goed om te volgen!

Plaatje

Bij het zoeken naar een leuk plaatje bij dit bericht stuitte ik trouwens nog op het project The Correspondence of William Henry Fox Talbot. Talbot is natuurlijk bekend als de uitvinder van de fotografie en wel 10.000 brieven door hem geschreven en aan hem verzonden zijn door de Universiteit van Glasgow getranscribeerd en worden nu ook nog eens geannoteerd.

Het ziet er allemaal niet flitsend of 2.0 uit, maar het is wel weer een enorme rijke informatiebron waar je zomaar gratis en voor niks doorheen kunt zoeken. Goed om te weten!

Verslag dag 1 Informatie aan Zee #info09

2009-09-13T12:02:00.002+02:00

Depot-aan-zee
Hans Jansen, Koninklijke Bibliotheek Den Haag, Nederland

De eerste dag van Informatie aan Zee werd alom zo'n beetje aangewezen als de minste dag. Die mening ben ik persoonlijk eveneens aangedaan, vooral door de keynote van Hans Jansen, die het had over digitale duurzaamheid, het digitale depot en zo meer. Dat is allemaal al niet waar mijn interesse ligt - daar kan niemand iets aan doen natuurlijk - maar de presentatie was ook al niet inspirerend - wat natuurlijk mijn eigen mening is, die evenwel behoorlijk werd gedeeld. Een degelijk verhaal hoor, dat wel, net als het depot waarover het ging. Maar da's eigenlijk alles wat ik er over wil zeggen.

User Contributions to WorldCat
Jenifer Gatenby, OCLC Leiden, Nederland

Tijdens deze productpresentatie werden de resultaten toegelicht van een onderzoek naar gebruikersparticipatie in WorldCat, vandaar dat ik hem bijwoonde. De opvallendste conclusie was wel, dat mensen het ontzettend fijn blijken te vinden om fouten in gegevens op onze websites door te geven of zelf te verbeteren, zeker als ze bij het verbeteren kunnen putten uit hun eigen data.

Dat is alwéér een pleidooi om vooral niet te wachten met het online zetten van je toegangen en nadere toegangen tot alles perfect is. Het BHIC doet dat nu bijvoorbeeld nog wel met alle genealogische gegevens: die worden ingevoerd door een vrijwilliger, dan nog eens gecontroleerd door een andere vrijwilliger, dan worden er controlescripts uitgevoerd en dan kijkt een medewerker er nog eens doorheen... en dán pas komen ze online. Kost veel tijd, duurt lang en uiteindelijk ontneem je daardoor klanten de kans om verbeteringen aan te brengen en zien vrijwilligers slechts laat resultaat van hun inspanningen. Overigens barsten dit soort databases ook na dit soort controles alsnog van de fouten, dus wat maakt het eigenlijk uit hè?

Enfin, in Tilburg hebben ze daar al jaren ervaring mee: ieder record wat een vrijwilliger invoert staat meteen online. Direct resultaat voor de werkende mens! En dat vinden wij allen zo prettig... Ja, ja! Sluit ook mooi aan bij puntje tien van ons manifest.

Open Linked Data als strategie voor documentatie
Dries Moreels, Vlaams Theaterinstituut

Goede verhalen kunnen niet vaak genoeg worden verteld. Dries Moreels vertelde weer zo'n verhaal en wel over het bevrijden van je data voor zowel mens als computer. Dries presenteerde deze stap niet zozeer als een technische opgave, maar vooral als een principiële keuze voor open content.

Als voorbeeld noemde hij zijn eigen theaterinstituut, maar ook bijvoorbeeld BBC Music, waar de artiestenpagina's overduidelijk - overigens met een disclaimer - voorzien zijn van biografietjes vanuit Wikipedia, zoals onder andere bij The Beatles het geval is. Voor een instituut als de BBC een giant leap.

Die truuk met Wikipedia passen ze bij het VTI ook toe. Het mooiste antwoord kwam naderhand op de vraag of al die Wikipedia-artikelen ook wel werden gecontroleerd? "Nee, natuurlijk niet." Volgende vraag...

Zoveel informatie, zo weinig tijd
Paul Nieuwenhuysen, VUB

Een betere sessietitel zou zijn geweest Zo weinig tijd, zoveel slides want we kregen er ongeveer 200 te verduren. De helft werd snel doorgeklikt, de andere helft was voorzien van gif-animaties van een decennium terug. Je kent ze wel, de bewegende computertjes en op mekaar vallende boekjes...

Uiteindelijk was de kern van Pauls verhaal een beschouwing met voorbeelden van de twee oplossingsrichtingen voor het probleem van verspreide bronnen: federated search (waarbij een zoekmachine direct meerdere bronnen bevraagt) en aggregated search (waarbij de metadata van verschillende bronnen eerst in dezelfde database worden gegoten, waarna die database vervolgens door een zoekmachine wordt bevraagd).

Voor- en nadelen passeerden de revue. Federated search vindt méér en is altijd up to date, want gebruikt de oorspronkelijke data en geen gestandaardiseerd aftreksel daarvan. Aggregated search daarentegen is sneller en het resultaat is uniformer, inclusief verfijningsmogelijkheden. Meestal zie je trouwens combinaties van beide mogelijkheden.

Maar het probleem van interoperabiliteit blijft. Standaardisatie van databasestructuren is lastig en iedereen noemt dezelfde dingen weer anders, of andere dingen hetzelfde. Het semantisch web deed Paul af als zeer interessant, maar praktisch onhaalbaar. Daarin ben ik het niet met hem eens. Niet zozeer omdat ik het beter weet, maar omdat ik op het technische vlak simpelweg niet geloof in de onhaalbaarheid van zaken. De geschiedenis heb ik wat dat betreft aan mijn kant van het gelijk...

Europeana in Vlaanderen
Mel Collier, KU Leuven

Tijdens de laatste twee sessies had ik eindelijk een prettige online verbinding, zodat ik eens kon experimenteren met het live verslag doen van een congres via Twitter. Hieronder eerst de twee verslagen (per verslagje van onder naar boven lezen - sorry voor mijn luiheid) en daarna een paar opmerkingen:

"Is dat een antwoord op uw vraag?" - "Ongeveer, dankjewel..." - applaus
Er komt een soort check tool waarmee je je content kunt checken tegenover de vereisten van Europeana, ook komt er documentatie
Iemand met een lokaal verhalenplatform wil graag met de metadata aansluiten bij wat Europeana nodig heeft. Wat te doen?
Korte samenvatting van het antwoord: er is geen antwoord, of oplossing, behalve erkenning van het probleem
Het antwoord wordt onderbroken door de vraagsteller en een hoop "euh..."
Wat te doen met dezelfde objecten uit verschillende instellingen?
Vragen of een demo?
Zie ik daar advertenties in het business model? Ja...
Financiering: long time model - van heel veel financiers een beetje proberen te krijgen, in plaats van van een paar heel veel
Financiering: onder andere door instellingen zelf, overheden, subsidies, gebruikers, sponsoring enzovoort. Eigenlijk overal vandaan
Speciaal voor @Duul58 heeft ook Europeana "end users"
Overal moet tegenwoordig een business model achterzitten... en dan ook nog voor het brede publiek interessant zijn
Slides wisselen ineens van taal, van NL naar EN - aggragatie nodig? ;-)
Aggregatie in Vlaanderen is sowieso nodig en gaat sowieso gebeuren, ook los van Europeana - komt wel eerst een haalbaarheidsstudie
"Europeana is een groot project" en het "Europeana partner network model" is dientengevolge erg ingewikkeld...
Baanbrekend: grootschalig, internationaal, technisch geharmoniseerde metadata en samen werking tussen domeinen
Europeana is zowel een leverancier als aggregator, in 2014 voor wat betreft zo'n 25.000.000 objecten door 100 MLA instellingen
Na de zee nu Europeana in Vlaanderen, uitgelegd door Mel Collier

Digitale televisie als heiland voor cultureel erfgoed
Tom Evens, Universiteit Gent

Valt me sowieso op: weinig vragen tijdens
Er waren geen vragen, dus ik sta al in de hal...
Er is tijd om álle aanwezigen een vraag te laten stellen! ;-)
Betaalde digitale tv: analoge tv heeft meer potentie - twijfels over commerciële haalbaarheid - blijft een niche - (slide verdween)
Wie betalen vooral voor cultuur online? Dat zijn héél veel mannen van middelbare leeftijd, hoog opgeleid en met een goed salaris
Conclusie (dûh!): cultuur is een niche...
Evaluatie van de 15 online video's: 2663 transacties, waarvan 415 betaald - de rest betrof de gratis teaser
heeft in de VS wel movies on demand gezien - 5 euro per stuk - is dat in een juiste verhouding tot 2 euro voor een dansprogramma?
VOD market pilot: grootschalige distributie cultuurprogramma's - items kosten 0,5 tot 2 euro - gratis teaser - beperkt aantal items
Long tale en digitale cultuurtelevisie: van basic supply naar thematic supply, video on demand en user generated
Daar is de long tale weer! Ook toepasbaar op digitale tv
Ook voor verspreiding cultuur geldt: digitale tv start vanuit pole position: high quality en full length
Aha... Er wordt gekeken vanuit het perspectief van de liefhebber van cultuur met diepgang...
Vreemde uitspraak: commerciële zenders houden te véél rekening met de kijker
Geschiedenis van de VRT: concurrentie door buitenlandse zenders, wegzappende zenders en gevolgen voor programmatie
Vormen van digitale cultuurparticipatie op het gebied van de podiumkunsten - daar gaat het over, niet over wat de sessietitel zegt
De Delvaux Zaal is bijna helemaal leeg... De spreker maakt een grapje, als een boer met kiespijn
Nu: digitale tv als heiland voor erfgoed - klinkt nog spannend!

Tussen de bovenstaande berichten door stonden nog ongeveer tien tweets met vragen en opmerkingen voor anderen of andere niet ter zake doende mededelingen. Blijft over per verslag een aantal van achttien berichten.

Later zal ik nog uitgebreid over mijn Twitter-ervaringen gedurende het congres bloggen, maar ik ben nu toch al wel benieuwd naar jullie reacties. Zijn bovenstaande tweets als verslag zinvol voor de buitenwereld om te volgen? Kun je er iets mee? Om te volgen tijdens de sessie? Om te lezen achteraf?

Wrap-up
Een echte afsluiting van de dag was er vervolgens niet, wat jammer is. Wel was het Blogdinner aan Zee erg gezellig en gedurende het etentje namen we samen de afgelopen dag nog eens door.

Wat mij betreft waren de meeste sessies best leuk om te volgen, ik heb een paar goede tips opgedaan en ben een aantal interessante dingen aan de weet gekomen. Het gebrek aan vuur en vlam in de keynote en het gebrek aan een soort uitsmijter aan het einde van de dag hebben deze eerste congresdag echter genekt. Er bleef in ieder geval bij mijzelf toch een wat onbevredigend gevoel achter.

De tweede dag maakte dat grotendeels goed, maar daarover ook al later meer.

Plaatje

Ding 13 - De laatste keer Twitter #23ad

2009-09-08T22:04:00.003+02:00

Inmiddels heb ik links en rechts al verschillende posts over Twitter gelezen, die voortkomen uit de cursus 23-Archiefdingen. Mij persoonlijk valt het op, dat vooral de negatieve kanten van Twitter nogal gauw belicht worden, waarschijnlijk - maar ik ben geen wetenschapper hè - omdat die kanten al snel overeenkomen met bestaande vooroordelen en met datgene wat we veel anderen en de media hebben horen zeggen. Twitter als zinloos gebabbel.

En inderdaad, ik kan alleen maar beamen dat er via Twitter een hoop zinloze informatie de wereld in wordt gestuurd, het lezen vaak niet waard. Maar goed, zo staat het internet vol met zaken waarvan ik de indruk heb dat onze beschaving er niet mee is gediend, maar die klaarblijkelijk toch in een bepaalde behoefte voorziet voor bepaalde doelgroepen. En da's met dat zinloze gebabbel ook het geval.

En het mooie is, dat je beide zaken prima links kunt laten liggen. Bepaalde websites bezoek ik niet, bepaalde Twitteraars volg ik niet. Makkelijk zat.

Twitter heeft echter in mijn geval een plaatsje veroverd temidden van bloggen, mailen, chatten, sociale netwerken en rss, en heeft daar gedeeltelijk taken van overgenomen.

Via Twitter attenderen collega's - niet alleen archivarissen overigens - in den lande mij regelmatig op interessante websites en artikelen, die mij helpen in mijn werk of bij het nadenken daarover. Via Twitter krijg ik regelmatig ook antwoord op vragen die ik heb, soms zelfs bij gebrek aan eigen collega's, die immers ook met vakantie moeten kunnen gaan. Via Twitter worden daarnaast regelmatig even snel dingetjes kortgesloten, zoals praktische zaken rond een evenement, met collega's, waarbij e-mailen vaak weer te lang duurt en je toch niet weet wie je allemaal zou moeten mailen. Via Twitter leer ik ook regelmatig dat anderen met soortgelijke projecten als ikzelf bezig zijn en kunnen we vervolgens kennis, ervaringen en documenten uitwisselen. En via Twitter houden congresgangers mij vaak op de hoogte van interessante presentaties en nieuwtjes, als ik zelf niet aanwezig kan zijn.

Zomaar wat voorbeeldjes.

Verder doen ook die collega's en ondergetekende wel eens aan dat zinloze gebabbel, maar je kunt dat ook scharen onder het sociale van het medium. Werken mag tussen de bedrijven door best ook een beetje leuk zijn, toch?

En nou zeg ik niks meer over Twitter... Zoek het zelf maar uit! ;-)

Plaatje

Ding 13 - Ik Twitter... Volg je me nog? #23ad

2009-09-07T18:54:00.003+02:00

Vandaag kwamen voor de 23-Archiefdingen-cursisten van het RAT en het BHIC de volgende twee 'dingen' vrij, te weten Twitter en Instant Messaging. Ik denk dat er bij ons vooraf over geen enkel ding zoveel is gesproken als over Twitter. De een haalde het aan als de applicatie die precies bewees hoeveel onzin er online te doen is, de ander haalde het aan als de applicatie waar nooit maar dan ook nóóit een account aan zou worden gemaakt. En dan staat het ook nog eens als dertiende ding geprogrammeerd... Tja, hoe lastig wil je het je cursisten maken hè? ;-)

Maar enkele collega's van het studiezaalteam waren desondanks vandaag al meteen enthousiast aan de gang gegaan. Het aanmaken van een account was nog wat eng, zeker als je vervolgens niks weet te zeggen tegen dat kleine venstertje. Want ja, wat doe ik eigenlijk?

Na die eerste stappen blijkt het eigenlijk ook wel spannend en leuk. En als je een beetje gaat zoeken, dan kom je toch ook genoeg interessante mensen tegen om te volgen, zelfs archivarissen, zelfs ondergetekende. En al zullen deze collega's Twitter niet zo snel privé gaan gebruiken, voor het archief zien ze er wel een beetje brood in.

Worst
Weet je, het gaat ook niet om Twitter of microbloggen an sich. Die hele concrete toepassing zal me worst wezen. Waar het eigenlijk om gaat is dat dit weer een hele nieuwe manier van communiceren toont aan mijn collega's. Mijn ene collega zei het namelijk precies goed, toen ze zei dat haar kinderen bijvoorbeeld tegenwoordig heel anders afspraken maken met hun vrienden en vriendinnen dan vroeger gebeurde. Geen vaste tijden meer, maar on the fly zeggen wat je gaat doen en dan maar kijken wie er meegaat. Da's al een klein voorbeeldje van een verandering in het communicatieve gedrag van een jongere generatie, die z'n neerslag vindt in applicaties als Twitter - overigens vooral door dertigers en veertigers gebruikt, geloof ik. En inderdaad, dat raakt dan meteen een andere trend, namelijk dat 'alles' steeds mobieler wordt, in ieder geval het internet.

Nou, gaat iedere collega daar nog mee te maken krijgen dan? Nee hoor, maar er werken op het BHIC nog voldoende collega's die nog wél met klanten van doen gaan hebben, die tegen die tijd dus hele andere verwachtingspatronen hebben voor wat betreft onze bereikbaarheid en beschikbaarheid. Zelf gaf ik daarbij een ander voorbeeld, uit de privésfeer: toen ik eerder binnen de familie wat rond moest sturen gebruikte ik e-mail, zoals voor mij gebruikelijk. Het resultaat? Van de helft van mijn neven en nichten kreeg ik geen antwoord. Maar toen ik ze vervolgens krabbelde op Hyves had ik binnen een dag alle antwoordjes binnen.

Met andere woorden: zoals we ooit een postbusje voor e-mailtjes hebben geopend - opa vertelt! - zo moeten we nu ook weer goed om ons heenkijken naar wéér andere communicatiemiddelen.

En daar zijn die twee collega's dus vandaag mee begonnen. Het BHIC-account kan in ieder geval wel wat interactiever, vindt er al eentje. Mooi, da's inderdaad waar. En wat gaan we daar dan nu eens aan doen hè? ;-)

Verder lezen
Ter inspiratie bij dat laatste: op twee sociale netwerken - weer een ander ding overigens - zijn in de afgelopen weken twee interessante discussies voorbijgekomen, waarin archivarissen zich druk maken over Twitter:

- Zinloos gebabbel
- How useful is Twitter as a work tool?

En voor de liefhebbers van mijn persoonlijke pennevruchten heb ik hieronder twee relevante berichten van mijn blog verzameld, waarin ik mijn eigen ervaringen met Twitter deel:

- Twitter Update
- Tweerichtingstweet?

En tenslotte hier nog wat kleine berichtjes, waarin ik enkele voorbeeldjes laat zien waaruit het nut van Twitter blijkt:

- Het nut van Twitter?
- Web 2.0 en cultureel erfgoed: "This is Copenhagen twittering"
- Volg die Schaghenbrief!

Maar goed, je kunt dit allemaal wel lezen, maar je kunt beter gewoon een account aanmaken en zelf een en ander ervaren. Wie weet ga je het nog nuttig én leuk vinden ook!

Uitsmijter
En nog wat nut: als je me donderdag en vrijdag mist, dan zit ik in Oostende, aan zee. Wat ik en anderen daar doen kun je volgen via Twitter en omdat we allemaal dezelfde hashtag #info09 gebruiken kun je mooi een en ander vanaf één plek volgen. Of via RSS natuurlijk! Mogelijkheden te over...

Plaatje

Kleur doet wonderen

2009-09-05T09:13:00.007+02:00

Laatst heb ik me een beetje verdiept in groepen in Flickr waar aan fotorestauratie wordt gedaan. Prachtig eigenlijk hoe je oude, vergeelde foto's, vaak met een scheurtje hier of een brandplek daar, kunt uploaden naar Flickr, waarna photoshoppers ermee aan de slag gaan en je een gloedjenieuwe foto retour krijgt.

Nu wil het geval dat Etienne Koreman via e-mail een reactie achterliet bij een van de foto's van het BHIC op Flickr en wel eentje van Sint-Oedenrode. Niet alleen wist hij het bijschrift te verbeteren, ook linkte hij door naar zijn eigen set met 'Rooise' kiekjes, waar hij oude foto's een gekleurd jasje heeft gegeven. Ik vond er nog meer fraaie foto's, die het BHIC vooralsnog alleen in zwart-wit aan kan bieden.

Erg mooi!! Hieronder heb ik snel even een paar voorbeeldjes bij elkaar gezocht:

De Markt in Sint-Oedenrode

Op bedevaart naar Sint Oda

Eerste prijs op de klompenbeurs

Informatie aan Zee

2009-09-02T21:06:00.004+02:00

Twee jaar geleden was ik present in Gent, waar de VVBAD was neergestreken voor haar congres Informatie 2007. Dat congres - eigenlijk alleen de eerste spreker al - was dusdanig goed bevallen, dat ik daar dit jaar weer bij aanwezig wilde zijn. Sterker nog: als spreker dit keer is mijn fysieke aanwezigheid zelfs bijzonder gewenst.

Deze keer wordt het tweejaarlijkse congres in Oostende gehouden: Informatie aan Zee dus. Lijkt me een erg plezierige congresomgeving! :-)

Het programma voor de donderdag en vrijdag is veelbelovend en vorige keer vond ik vooral ook de mix - da's dan een voordeel van de Vlaamse beroepsvereniging - tussen bibliotheken en archieven en documentatiewezen bijzonder inspirerend. En het is altijd goed om je Vlaamse collega's weer te zien, zoals ons aller Tommeke, die als motor in Gent aan de wieg stond van de ArchiefWiki.

Veel van de presentaties vind je nu al op SlideShare; de mijne staat alvast hieronder. Het is een stevige update van een presentatie die ik al een keer of drie eerder hield, maar het verhaal blijft leuk om te vertellen. Zeker in Vlaanderland, waar sommigen in het verleden nogal geschokt leken van mijn gedachtengoed... Nou ja, kop op, want die rare 'Ollander blijft toch maar een paar daagies logeren!

Archief 2.0 voor dummies

View more presentations from Christian van der Ven.