Din birliği, dil birliği, tokmak birliği, kültür birliği, efendime söyliyim bunlar hep birinden biri eksik olduğunda diğerlerinin de artışını skerten değerler. Görüyorsunuz sevgili okurlar, adeta kendi ülkemiz içinde kendi insanlarımız çoklu kutuplarda. Herkes kendi içindeki alter egosunun haçlı seferine karşı yahudi ya da müslüman birliğini gönderiyor. Dil birliği diyince “Hah French Kiss oh yes” diyip karşısındakinin gırtlağına yumulan ibişler var ki düşünün hele sonuna kadar “French” olan öpüşme çeşidiyle hangi dilin neredeki birliği bu?

Toplumsal yaşantı içinde herhangi bir nosyonun erozyona uğraması, bir anlamda o ülkeyi komple olarak dinden kitaptan, kendisine sunulan tek menülü yemek ziyafetinden uzaklaştırıyor ve ortaya adeta kültürler cümbüşü çıkıyor, ki biz böyle bişeyi istemiyoruz. Kesinlikle tek tip insanlar olup, müslüman ve safkan Türk olmayan, hadi Türk ve müslüman olsa bile bunun gereklerini yerine getirmeyen bütün insanları yurdumuzdan ihraç etmemiz en mantıklısı gibi gözüküyor.

Bakın görüyorsunuz sevgili okurlar, her paragrafta konunun derinine, bu aramızdaki kardeş kavgasının G noktasına biraz daha iniyorum. Delip deşerek değil ama, sıvazlaya sıvazlaya. Önce don üstünden girdik, şimdiyse kol görünmez durumda. Ama dikkat, bir anda sokmadık, okşaya okşaya, ürkütmeden soruna ulaştık. Demek ki bir şekilde istenilince uzlaşma toplumu olunabiliyormuş.

Peki deep down inside dediğimiz, hatta Samoa Mozambikçesi’yle “Torrake yomciak soket” de diyecebileceğimiz, mevzubahis derinliklerinde ben, elimde el feneriyle gezip de bir elimi de uzaklarda herhangi bir araç veyahut gemi ararmışçasına elimi alnıma götürüp de gözlerimi kısarak uzağa baktığımda hiçbirşey görmeyip de ayağımın dibine baktığımda ne gördüm dersiniz? Evet, sorunun kaynağı müziğimizdeydi. Zaten her konuda faşizan bir tutum sergileyen ben, herşeyden önce toplumumuzu bozan asıl şeyin bu olduğunu farkedememiştim.

1970′ler bloğunda ünlü Türk rockerlarımız Ferdi Tayfur, Hakkı Bulut ve Orhan Gencebay’ın altın yıllarındayken hepimiz mutluyduk, ilim ve de irfan içindeydik. Kişi başına düşen mutluluk hissesi, Yeşilçam’da bir günde çekilen film sayısından daha fazlaydı, o derece. Fakat sonraları toplumsal beraberliğimizi çekemeyen bir takım yabancı mihraklar, yurdumuza zaman makinesiyle 10 sene öncesinden gelip, 60′larda aranjeli ve hatta alt metninde ırkçılık taşıyan pop müziğini soktu. Evet, sevgili okurlar şu an şaşırdığınızın farkındayım, çünkü hiçbiriniz 70′lerde ortalığın güllük gülistanlık olduğunu hatırlamıyorsunuz. Çünkü yüksek uzaylı Amerikan teknolojisi bizim gerçek geçmişimizi alternatif bir durumla, yani ülkemize pop müziğin girdiği, her değerin 15 saniyede tüketilği bir alternatif ülke durumuyla değiştirdi. Fransızların “Kes köse le ööeeeğ dö laa vööğr” tınılı şarkılarının Türkçe aranjeleriyle gavurlaştırıldı bu toplum sevgili okurlar.

Size şöyle söyliyim, hani diyoruz ya Amerika diğer ülkelerin ışıldamaya başlamış değerlerini alıp, onlardan daha güzel parıldatıp dünyaya bir güzel satıyor diye. İşte şimdi şok olmaya hazır olun. Değiştirilmemiş geçmişimize ait yazılı belgelere ben yakın zaman içinde bir adet uranyum çubuğunun içine rulo yapılmış halde buldum Höyükbaşı’ndaki kişisel kazılarımda. Yani göreceğiniz üzere Greenpeace ismini verdiğimiz toplum gelişme düşmanı Amerika uşakları da yoktu gerçek geçmişimizde. Belgede orjinal metniyle şöyle yazıyordu. “In cold December of 1912, Ferdi Tayfur, Hakkı Bulut and Orhan Gencebay found a new genre. Yeah is’t fucking metal and kicks your ass!!!” İşler adeta çok çok daha garipleşmişti sevgili okurlar. Beni dumurize tavırlar içine sokan iki durum dikkatimi çekmişti. Birincisi Ferdi, Hakkı ve Orhan triosu hiç yaşlanmıyordu. Bu durumda bebek cenini yiyerek genç kalma yöntemini Tom Cruise bizden çalmış olabilir. İkincisi ise metal, rocktan önce bizim topraklarımızda keşfedilmiş ve sonraları belki de Hıncal Uluç gibi moruklar tarafından fazlaca sert bulunarak rock, alternatif rock, boy band rock gibin alt türleri çıkarılmıştı. Dur lan bi de üçüncüsü var. Bu metine göre biz İngilizce’yi de İngilizler’den evvel keşfetmişiz. Ben de niye bu kadar ülkecek sempati duyuyoruz bu dile diyordum hele.

Görüldüğü üzere dünyadaki icat edilmiş şeylerin belki de tamamını icat eden ülkemiz insanı, hatta belki de Amerika’nın bile zaman makinesini icat edip de sonra ona kaptırdığı için geçmişini kaybeden yurdum insanının kardeş kavgasının, ırk kavgasının, kültür ve ekmek kavgasının kaynağı buydu. Bir Deli Profesör atasözü der ki “Kaliteli müzik dinleyen insanların düşünceleri de aynı paralellikte kaliteli olur.” Geçmişimizin hangi aşamaları kim bilir kaç kere değiştirildi şu an emin değilim, kazı çalışmalarım sonucu başka değerlere ulaşacağım, ama insanlarımızın uzun yıllar boyu Demet Akalın, Serdar Ortaç, Boys Anılar, Cankan, Ajdar gibi şarkıcı müsvettelerinin milyonlarcasına birden televizyon ekranının radyasyonu kombosuyla maruz kaldığını görüyoruz. İnsanlarımız mallaşmış durumda. Artık kimse metal dinlemiyor, dinleyenlerse bu türü dejenere eden concon labunya tabakasından başkası değil tabi ki.

80′lerde hair, glam ve heavy metal Kayseri’de keşfedildiğinde köylümüz tarlada, dağda bayırda eşşek skmek yerine bu müzik türlerinin isyankarlığı, mizahı ve leopar desenli gay elbiseleri nedeniyle daha yaratıcı oluyorlardı. Çok üzücüdür ki o zamanlardan icatlarımız arasında elimizde, avucumuzda kalan tek şeey leopar desenli elbiseler oldu ve bu elbiseler sayesinde Ahu Tuğba Yeşilçam’da epey akılda kalıcı bir yer edindi.

Amerika, türü kendisi icat etmiş gibi tüm dünyaya yutturdu ve uzun saçlı, gay giyimli bu abileri kendi bünyesinde yıllar içinde yok etti. Onun yerine bi ara badibildunk yapmış kaslı metalciler devrini başlatsa da pek tutmadı. Müzik icracıları her daim uzun saçlı olsalar da müzikleri sertleşti, kalınlaştı ve şu an “İnsana versen dinlemez” diyebileceğimiz kişilerin dinlediğini görerek Amerika’da ne kadar hayvanın yaşadığını kolayca tespit edebiliyoruz.

Ülkemiz içindeki bütün bu çürümeye, insanlarımızın beyninin, içinin irinle kaplanmasına dayanamadım ve Portakallı Ördeği ülkemize ithal eden Kenan Evren’mişçesine, ülkemize hair ve heavy metali getirmek için kolları sıvadım. Artık tayt giyen, makyaj yapan ama aslında sapına kadar erkek olup konser sonrası groupileri tokmaklayacak türden erkekler bulması zordu ve laboratuvarımda kendi kıstaslarıma uygun şekilde üretim için 1 yıllık bir uğraşa girdim. Zamanının müziğinin üstüne daha fazla mizah, daha kaliteli lirik yeteneği, daha çok gay hareketi ve aynı zamanda enstrümanları cinsel organ gibi kullanma yeteneği kattım. Lirik ve mizah yeteneklerini oluştururken örnek aldığım iki grup vardı. E hep onlar bizden çalacak değil ya, Massacration ve Spinal Tap’in 10 katı gücünde lirik yazan heavy metalcilerim karşımda ve sahneye çıkmaya hazırdı. Servis öncesi üstlerine glam, hard rock soslarını da dökmeyi unutmadım tabii.

İlk önce Metal Skool ismiyle 15 dakikada bir deneme albümü oluşturduk. Açıkcası isim beni pek sarmayınca şu Leopar deseni kafamda kaldığı için grubun adı “Steel Panther” olsun dedim ve grubu müzik konusunda ülkemizin yüz akı partisi MHP gibi faşizan yaptım (Müzik Faşisti). Liriklerinin içinde alttan üstten metal ve hard rock harici müzik yapan herkese bol bol giydirttim, dinleyenlere de apayrı soktum çıkardım. Müzik konusunda faşistlik nasıl olur diyorsanız “Death to all but Metal” (Metal harici bütün müziklere ölüm, Seferoğulları’na ölüm) isimli şarkılarındaki “Fuck the Goo Goo Dolls, they can suck my balls. They look like the dogs that hang out at the mall.” şeklinde başlayıp devam eden sözlere bakabilirsiniz. Korn gibi kolpadan MTV’ye, sektöre laf edip de sonra MTV’nin g.tünü yalayan bir grup asla değil Steel Panther. “Kaliteli gruplar kendi reklamını kulaktan kulağa yapar.” isimli Çin atasözünün tam anlamıyla birebir örneği.

Şarkı sözlerinde çoğu zaman mokarı vermekten sıkılmayan, fahişe buldu muydu kesenin ağzını sonuna kadar açan insanların hikayeleri yer alıyor. Çoğumuzun kıskanç sevgililere demek istediği sözleri bile söylettim onlara. Community Property şarkısındaki “My hearts’s belong to you, but my cock is community property” sözlerini duvara asmayıp da nereye asacaksınız sevgili okurlar? Hatun kısmısının evlenir evlenmez gözünün önüne koyulması gereken bir söz ki sonra başkasıyla kucak kucağa görünce olayın sebebinin farkında olsun.

Grup kırıyor döküyor, skiyor sıvazlıyor belki evet. Ama bütün bunları saygı sevgi çerçevesinde yapıyor. Taşşaklarını yalatsalar da, bageti, gitarı ski gibi kullansalar da sıra Def Leppard’a, Mötley Crüe’ya geldi mi şapkalarını çıkarıyorlar. “Gerçek müziği yapan abilerimize emir terakki evelallah” dedirtecek kadar da hörmet sahibi yaptım ben bunları. Bir albüme 80′lerden katılabilecek ne kadar güzellik varsa kattırmaya çalıştım. Şişko kıza adanan romantik şarkıdan tutun da striptizci kıza duyulan içli hislere kadar.

Bu yazıyı asıl yazmamın sebebi de aslında Steel Panther’ın liriklerde gösterdiği mizahın belki de 2-3 katını kliplerinde göstermiş olması. Fat Girl (Thar She Blows) ve Death to All But Metal şarkıları klibiyle birlikte izlendiğinde uzun süreli ağız açık gülme yüzünden çene kilitlenmesine sebep olacak derecede. Tamam, albümü de paylaşacağım, zaten bu kadar lafın üstüne albümü de klibi de bulursunuz ama Allah ne verdiyse buraya da eklemek istiyorum. Grup hakkında bunca kelamıma rağmen tereddütünüz varsa, önce “Death to All But Metal” sonra Fat Girl kliplerini izlediğinizde bu alametifarikanın bütün şarkılarını sözlerini sindire sindire dinleyip, büyük ihtimalle ezberleyecek, hatta çoğu şarkının içindeki sözleri alıntılayıp duvarınıza asacaksınız. Kalite bu demek sanırım. Çoğu müzik yapan insan da fuck cock suck kelimelerini kullanıyor, bunlar da kullanıyor ama çok sağlam yerlerde kapak mahiyetinde kullanıyorlar ki sözlerdeki zekaya hayran kalınıyor.

Bu ülkeye ve bu dünyaya artık bozulmuş düzeni eski haline getirmek için böylesine “Taşşaklı” bir grup şarttı ve misyonun henüz yeni başladığını söyleyebilirim. Dünyada yeterince insanın kulağına ulaştıktan sonra yeni bir albümle uranyumun içinde yazılmış bilgilerden şu an duyduğunuz ve daha duymadığınız (Hepsini söylersem yeni albümü almazsınız) bütün gerçeklere maruz kalacaksınız ve işte o zaman o zaman makinesini Amerika’lıların g.tüne sokup ötekileştirililen Hakkı, Ferdi, Orhan Trio’muz ile müziğimizin altın çağını hep beraber yaşayacak, geçmişteki hataları yok edeceğiz ve yeniden dünyanın tek gücü olacağız. Hatta dünya Türk olursa o da fena olmaz. Her neyse, 80′lere böyle güzel bir albümle yeniden dönmek gerçekten çok güzel. Aşağıdaki klipleri göremiyorsanız buradan yasak delici programı bir defalığına kurup, sonsuza kadar izleyebilirsiniz.

Buradan da albümü indirebilirsin. (Yemek tatmak helal.)

Yazı bittiğinde “Steel Panther – Community Property” çalıyordu.

Dünyanın çapına kocaman bir “A” diyelim. Keşif halkası denen bi kavram var aynı zamanda. Bu keşif halkası dediğimiz şey birisinden duyarak, ya da yazılı/görsel basında dikkatimizi cezbederek hayatımıza müdahil olan her güzel şeyi kapsıyor. He derseniz ki ben gördüğüm boktan şeylerden de kendime tecrübe katıyorum, benim keşfettiğim bok muadili şeyleri de kendi hesabınıza katabilirsiniz. Okuldaki arkadaşlarımıza ya da 2 blok ötedeki apartmandaki komşu kızımıza, veyahut doğuda zorunlu görev yapan kardeşimize daha önceden haberi olmadığı bir film, kitap ya da müzik, anlayacağınız buna benzer şeyler önerip şaşı bak şaşır kıvamına getirdiğimizde, onun gözünde büyük ihtimalle bu önerdiğimiz eserin kaşifi konumuna düşüyoruz.

İşte bu noktada keşif halkası kavramı devreye giriyor ve diyor ki, “Bre deyyus, bre .mın evladı, söyle bakayım bana hele, bu keşfettim diye götünü tavana kaldıran filmi dünyada ilk sen mi gördün?” Kem küm diye diye kendi önünde diz çöküp kendini yumruklamaya başlarsın alimallah. Yeteri kadar mantığın olduğunun farkına varsan, keşif zincirinin başlangıcının olmadığını, yazının başında dünyanın nitelendirdiğimiz çapı “A” ise, keşif halkasının bunun üstüne örülmüş olan bir örgü yumağı, devasa bir örgü yumağı olduğunu bilip çapının da “Sonsuz A” olduğunu söyleyebilirsiniz.

Şöyle bişey vardır ama, mühim olan kendi bünyenin bu sonsuz halkanın hangi kısmında konumlanmış olduğu. Yani sonsuz halka çok küçük dokulu mikrofiber halkacıklardan başlayıp, evrilerek koskoca çığ konumuna gelirken şayet sen ilk zamanlarında bu zincire kenetlenmiş bi parça olduysan, kendini teorik olarak bu eserin kaşifi olarak kabul edip, başlangıç referans noktası olarak mikrofiber anını alırsın. Bu beğendiğin diziyi ya da filmi kimsenin tanımıyor oluşu seni onun misyoneri yapmıştır adeta.

3 aşağı 5 yukarı hikayelerimiz buna benzer. Ben de Deli Profesör olarak kendimi sizlerle az veya daha az bilinenleri paylaşmaya adadığımdan ötürü bir yandan cahil kalmanızı isterim belli konularda, en azından benim bildiğim ve kendimi uzmanı sandığım bazı şeylerde adeta mal gibi boş boş bakmanız keyfime keyif katıp emosyonal halimi şişirecektir. Sırf bu sebepten ötürü tee ne zaman izlemeye başladığım “Better Off Ted”in popüler olmamasını, en azından Türkiye’de, çünkü öbür türlü yayından kalkar, bi yandan da virgül öncesinde dediğim gibi yayında kalmasını istedim. Aradan geçen 5 küsür ay içinde bakıyorum ki dizi halen Türkiye’deki popülerliği konusunda bir adım ilerleyememiş konumda. Biraz da arkada bulunan referansın ve patlama noktasının önemi var tabi ki. Bakınız, skindirik FlashForward dizisi bile yok Lost’tu ekibiydi zarttırı zutturu derken 2 günde patladı dünyada.

Popülerlik ölçümünü neye göre yapabiliriz mesela? Herşeyden evvel gider ilk olarak Ekşi’ye bakarım. Bi dizinin hakkında yazılanlar Ay/Yazı oranında 15-20 civarına ulaşmışsa o dizi yeterli kıvamına ulaşmıştır, kulaktan kulağa ilerlemek için yolu açılmıştır. Bunun haricinde Divx Planet’teki altyazı indirme sayısının da bölüm başına ortalama 150 olduğunu görünce ben, sonra aman efendim bana anlatacak bişeyler çıktı diyerek sevinirken, yata kalka, geze toza bir de bakmışım ki aylar yıllar geçmişken, sonra girip de tekrar bakıp gözlerimi ovuşturunca zaten popüler olmadığı için temennimin tuttuğunu görüp sevindim.

Bi kere herşeyden önce artık dizilerde filmlerde mantık arama devrimiz bitti, 10 yıl öncesinin olaylarıydı onlar. Oturup Yalan Rüzgar’larında aile ağacını, seceresini çıkaracam diye bunalımdan kendini o ağaca ilmekleyen çok adam gördüm. A Takımı dizisinde iki tane teneke parçasından Armageddon Gun yapan ekibe kızan adamlar şimdiki dizileri görse götleri tavana vurur. Tüm dünyayı 2 dakika 17 saniye bayıltan cihaz yapmışlar yorrağım ne tenekesinden bahsediyorsun sen?

Aslına bakarsanız Better Off Ted de mantıktan kısmen nasibini almış değil. Yani bi nevi bi tarafı kırmızı, bi tarafı mor elma gibi. Ama gördüğünüz üzere bir tarafı abuk olduğu zaman geneline bakınca elmayı genel olarak ucube nitelendirmesine tabi tutuyoruz. Elimizde Veridian Dynamics adında bir şirket var. Bu şirketin sığır üretimi haricinde teknolojik her konuda bütün icatları üretebilecek kudreti olduğu pilot bölümünden itibaren gözümüze sokuluyor. Dizinin başında 190 derece sıcaklığa dayanan mouse istenildiğinde “Eğer bilgisayar mouseuysa işimiz sadece 5-10 dakika daha çabuk biter” türünden bir cümle sarfedilmesi de gözümüzde 2009 yılında teknolojinin uçmuş olduğu başka bir paralel evren izlenimi yaratma derdinde. Çelik gibi dayanıklı ama lastik gibi zıplayabilen bir metal, ya da balkabaklarının silah olarak kullanılması türünden bize lüzumsuz görünen ama bu şirketin üzerinde uğraştığı pek çok şeyin açıklaması var. Parayla ısmarlama teknoloji üretmelerinden dolayı müşterilerinin ne istediklerini sorgulamak elbette onlara düşmez, 8 bacaklı tavuk isteyen olsa bile etik metik sızlanmayı kenara bırakıp “Eyvallah Katya Bacı” diyeceksin. He işin etiği var dersen, paranın da etiği var, madem işin ısmarlama teknoloji üretmek, o zaman paşa paşa.

Böylesine güçlü ve hayal edilemeyecek derecede teknolojilere sahip şirketin arkasında da şirketin kendisi gibi, son derece dominant ve dominantlığının, güçlülüğünün yanında oluk oluk akıp da taşa taşa giden ırmaklarcasına seksi imajı bulunan Veronica yatıyor. Dediğim dedik, son derece tavizsiz ve kendi haricinde kimsenin dediklerini sallamayan biri. Belki de bu sebepten dolayı şirket bu denli gereksiz, çoğunlukla mantıksız icatları gıkını çıkarmadan ve yadırgamadan üretebiliyor. Tokayla arkadan topuz yapılmış sarışın saçları, üzerindeki erkeksi takım elbiseleri ve insanları küçümseyen tavırları bile onun zeki seksi imajını zedeleyemiyor. Gerçi ben güçlü kadınlardan hoşlanıyorum, gözüme bu denli seksi gözükmesi bu yüzden de olabilir.

Veronica kimseyi sallamıyor demiştim, sözümün arkasındayım, ama bir kişinin haricinde. Onu da kendi sallama kapasitesinin %50′sinde sallıyor ki kendisi için bir rekordur. Şirketin üst kademeden yöneticisi ve dizinin adındaki kelime oyununa mahal veren kişi, Ted. Ted aslında Veronica’nın zıttı kutupta. Şirketin gülen, çalışanlarla diyalog kuran ve onlarla arkadaş olmaya çalışan yüzü. Mesela Veronica yeni bir icat yapılmasını sadece ister. Ted ise icattan üretim aşamasına kadar bu işlerin peşinde ciddi anlamda koşan kişidir. Veronica’daki yüksek testesteronun yanında onun kız arkadaşı gibi kalır bi nevi. Karısından ayrılıp kızıyla yalnız yaşamasından ötürü aşk hayatına azami dikkat göstermeye çalışsa da Veronica’nın karşı koyulamaz cazibesine kapılır yer yer. Pasif duruma düşmedikten sonra hiç problem değil tabi. Ne demiş Orhan Veli Baba, “Güzel kadınları severim, işçi kadınları da severim, güzel işçi kadınları daha çok severim.”

İsimleri tek tek inceleyerek gidiyoruz ama Phil ve Lem ikilisi için ortak bir inceleme olacak. Zira ikisi yek vücut gibi ya da sevgiliymişçesine neredeyse her sahnede birlikte görünen, şirketin neredeyse bütün icatlarını üreten bilim adamlarıdır. Düşünün hani bazen bir erkek arkadaşınızla çok fazla gezip tozduğunuzu, günlerinizin aylarınızın birlikte geçtiğini farkettiğinizde aslında erkek erkeğe sevgili olduğunuzu farkedip rahatsız olursunuz, işte bu ikilinin çizdiği imaj da tam bu şekilde. Bu anlattığım durum gay ilişkisinden tabi çok farklı, sadece erkek arkadaşınızla sevgili olduğunuzu sanma durumundan bahsediyorum. 2-3 saat haber vermeden bir yere kaybolduktan sonra afra tafrayla karşılaşma durumu, karşı tarafın yediğine içtiğine karışma ve buna benzer pek çok durum bu adeta yapışık bilim adamlarının ilişkisini açıklıyor. Ki, Phil evli olmasına rağmen büyük ihtimalle zenci arkadaşı Lem ile daha fazla zaman geçiriyordur. Arkada çalışan koskoca bir şirket imajı verilmiş olsa da bahsi geçen bütün icatların ardında bu ikilinin çalıştığını görüyoruz. Dizinin ana karakterleri olarak böyle olması da çok doğal tabii. Bunun yanında tamamlayıcı olarak ara sıra yalandan 1-2 yan oyuncu da bişeyler yapıyormuş gibi gözüküyor. Bu arada prensip olarak belki evet sığır üretmezler, ama güzel bir kas yapısına sahip leziz sığırsız et dahi üretebiliyorlar. Zamanla bazı bölümlerde aralarındaki ilişkilerde sallantı olduğu zaman göreceksiniz, icatlarda da problemler çıkmaya başlıyor, şirket kaosa sürükleniyor. Buna rağmen ağızlarıyla kuş tutsalar dahi şirketin patroniçesi Veronica’ya yaranamıyorlar ve yaranamayacaklarını da biliyorlar. Tabii yer yer Phil yine bi umutla Veronica’yı -evli olmasına rağmen- koynuna alabileceğinin hayallerini kuruyor. Ama elindeki tek şey seksi olmayan karısı ve Lem. “Kendisine neden seksi bi hatun üretmiyor?” diyebilirsiniz. Bilim etiğine olan takıntısından ötürü bilimi insanlık faydası haricinde kendi çıkarına kullanmayı reddettiğinden desem?

Bir dizide ofis hayatı olur da işin içinde yer yer aşk paslaşmaları olma mı guzum? Aha işte Linda karakteri de o kısımdan ekleme kenetleniyor ve dizinin ana karakteri Ted’in aşık olmamak için kısmen uzağında durduğu hatun pozisyonuna geliyor. Dizinin neredeyse ilk bölümünden itibaren aralarında kıvılcımdan da öte şimşek çakışması olmasına rağmen, yukarıda da bahsettiğim üzere Ted karısından yakın zamanda boşanmış bir adam ve çok değer verdiği kızı olmasından ötürü, Linda’yla birşeyler yaşaması durumunda bunun uzun süreli olacağını biliyor ve açıkcası kızının başına herhangi bir cici anne gelsin istemiyor. Veronica’yla vuruşmaya geldiğinde masa üstünde şipşak yapıp da Linda’nın poposunu gördükçe suratından terler boşalması bu yüzdendir. Yoksa Veronica gibi bir karakteri masada bağırtan adam Linda’nın yedi ceddini kanırtır, o da ayrı. Linda kendisini Ted’e ayartmak için sevgili yaptım ayaklarına dahi girse de Ted’in çüküne ve kalbine vurduğu kelepçeyi bi türlü çözemiyor.

Konusunda bahsettiğim gibi durmadan yeni icatlar üreten bir şirketin içinde geçen bir dizi bu. Ama esas odaklandığı şey bilimden, teknolojiden önce bu icatların kendi üzerlerindeki etkileri ve şirket içi sosyal ilişkiler. Aslında her bölüm, güven, patronlar, arkadaşlık, inovasyon gibi barizce üzerine bastırılmış ayrı temalar üzerine kuruluyor ve dizinin her açılış jeneriğinde reklam tarzı bir motivasyon filmiyle bu temayı vurgulayan komik bir intro yapılıyor. Bilim etiği diye Phil’in telaşlanması boşuna değil. Yeri geldiğinde üretilen icatları kendi kişisel hırsları nedeniyle kullananların başları büyük oranda derde giriyor. Testi bitmeden saç çıkarıcısını babasına götürmek isteyen Ted’in losyonu yanlışlıkla masasına döktükten sonra masanın her yerinin kıllanması, Lem’in sevdiği kızdan rakibini uzak tutmak için sonar kusturucuyu üzerine doğrulturken yanlışlıkla kızı kusturması gibi. Absürd durumlar günlük insan ilişkileriyle birleşince çok da insanı zorlamayan, 20 dakikalık güzel bir durum komedisi çıkıyor ortaya. Linda’dan uzak durmak için yalandan profesyonel olmaya çalışan Ted’in Linda’nın poposuna baktığında gördüğü aşağıdaki resimdeki yazı ise aslında dizinin temasının 1/4′ünün açıklayıcısı niteliğinde. Herkes sussun, Linda’nın götü konuşsun. Konuş vantrolog göt.

Kız kabak gibi götü dikmiş bekliyo, Ted daha hala profesyonel takılacam derdinde. Ne diyim sana Ted?

Yazı bittiğinde “Paul Gilbert – Rusty Old Boat” çalıyordu.

An geliyor ki arayışlarınızın peşini dürtüklemeyi bırakmanız gerekiyor kimi zamanlarda. Kovaladıkça kaçan ateş böceği gibi yaldır yaldır ışığı görürkene, nereden geldiğini anlayamıyorsunuz mesela. Arayışlarımı azaltıp, dinginliğin bana kendiliğinden yaklaşmasını bekleyen zamanlarımdaydım, onca şeyi tecrübe etmiş olmama rağmen hala toy bi bebe kadar boş bakıyordum etrafıma. Sıradan bir günde göbeğimin üstünde huzur içinde yatan kumandayla birlikte televizyon izlerken kapımın zili çaldı. İnanamayacaksınız ama ruh dinginliği uzaklarda, ağarmış upuzun sakallarının içinde çeşitli canlı ekolojisi kurulmuş pis heriflerde değildi, sadece bir kargo kutusunun içine sığdırılmıştı. Titreşen bir kutu bana “Fark-ı Titreşim Öğretisi”nden bahsediyordu, insanın tinsel düzeninin titreşim üzerine kurulu olduğundan. İnsan ister istemez biraz abandone kıvamına geliyor ama fark-ı titreşim öğretisinin bana buyurduğu üzre “Titredim ve kendime geldim.” o an. Ruhumun içindeki ufak bi çalkantıydı meğersem sadece ihtiyacım olan. Ama herşeyden önce dozajlı bir titreşimi öngörüyordu bu öğreti. Gerekli miktarda titretildiğinde bıçağı bile adeta bir spa masajcısına çevirebiliyordu mesela.

Tabii ki bir bıçağı spa masajcısı kadar nazik ve naif yapabilecek tek bir sensei tanıyordum, bu sensei tek bir kişi değil, binlerce kişilik kurumsal bir ekibin zihin havuzunda birikmiş ruhani bir liderdi, adı tekti, ama onu bu denli büyük yapan şey, bütününü oluşturan parçalarıydı, bu efsane Gillette’ti ve yeni öğretisinin, daha doğrusu fark-ı titreşim öğretisinin adı Gillette Fusion Power Stealth idiydi. Bir bıçağı katana kadar keskin yapıp da, her seferinde suratı adeta yalayıp geçiyor hissini yaratıyor olmak pek kolay olmasa gerek. Güzel bir hafta sonu uzamış sakallarıma bu konuda ders verirken elde ettiğim en değerli altın bilgi buydu sanırım, belki de hayatın, ya da başka şeylerin anahtarıydı bu.

Fark-ı titreşim, vicudumun içindeki damarlarda akan galonlarca kanları bir vişne suyuymuşcasına daha sevimli ve agucu gugucu diye okşanası bir halde hareket ettirip, kalbime akın akın gönderen, zihnimdeki çakraları, ışık çıkma noktalarını hızlı bi şekilde açarken, içimde adeta yüzlerce duygunun karışımından oluşan bir duygu, arzu şelalesi yaratıyordu. Bildiğiniz üzere insanlık belki de hatırlanmayacak kadar eski zamanlardan beri duygularını melodiler bütünüyle ifade etmeyi seviyor, bu ifade şeklinin benim üzerimdeki etkisi de yadsınamayacak kadar devasa. Tıraş öncesi, esnası ve sonrası gibi başlıklar altında adeta Gillette Fark-ı Titreşim Soundtrack diyebileceğim 11 parçalık bir soundtrack listesi canlandı kafamda. Belki de hissettiklerimi size daha kısa cümleler ama daha yoğun hislerle yaşatmanın en kolay yolu bu gibi geldi bana. O yüzden Gillette Fusion Power Stealth ile tıraş olurken ne tür iç kıpraşımlarınızı gireceğinizi bu yöntemle sunacağım ve siz de eşşekler gibi arzulayacaksınız bu bıçağı.

1-) The Kinks – Apeman: Gillette, bir tıraş bıçağı olarak hayatıma girmeden önceki hayatımın belki de karbon kopyası diyebilirim bu şarkı için. Maymundan farksız bir adam gibi ortalıkta aymazca gezerken, çoğu zaman normal insanların dünyasına girmeye çalışmaktan ziyade, onları kendi maymun dünyama çektiğim az olmamıştır sevgili okurlar. Biliyorum, aranızda hala maymun gibi bir karış leş, kirli sakalla gezmenin çok karizmatik durduğunu, hatunların böyle pis heriflere hasta olduğunu düşünenler var, ama unutmayın, bu dünyada Gillette olduğu sürece dünyanız ufaldıkça ufalacak, gün gelecek medeniyete teslim olacak ve yumurta kadar parlak olabileceksiniz. Hadi tamam, illa uçtan uca yumurta olun demiyor ki Gillette size. Adam gibi sakal şekli verin, top sakal, keçi sakal veyahut Elvis faulü. Ama insan olduğunuza ve dış görünüş zevkimiz olduğuna dair bi ışık vermeniz şart.

2-) Rufus Zuphall – Freitag: İş hayatındaysanız günden güne tıraş olmanız çoğunlukla gereklidir, belki her gün aynı tıraşı olursunuz, ama düşünün haftanın son iş günü olan Cuma günü suratınızın ışıl ışıl tertemiz olması apayrı bi özeldir, ya da Cumartesi günü evinizde güzel bir kahvaltı yapıp gezmeye çıkmadan önce. Çoğu zaman terapi işlevi görür böyle günlerde yüz tıraşı. Normal bıçakla suratınızı kanlar içinde bıraksanız bile huzur verici bi yanı varken varın gelin bir de titreşimlerin suratınızı okşarken nasıl mest ettiğini düşünün. Freitag, Almanca’da Cuma günü anlamına gelirken, bir yandan da “frei” kelimesinin anlamının “boş” olması sebebiyle belki de en huzur verici gün ünvanını alıyor ve tıraşlarınız bu isime sahip mükemmel enstrümantal şarkıyla hafta sonu eğlencesine dönüşüyor.

3-) Black Strobe – I’m A Man: Hassaslık diyoruz, naiflik diyoruz. Sefilliğe alışmış kimi rezil-i rüsvalar erkek adamın herşeyinin sert olması gerektiğini düşünebilirler. Yaptıkları her işte kolay bile olsa zorlanmak için kendi yollarına taş koyarlar, böyle adamlar çok var sevgili okurlar lütfen inkar etmeyin. Tıraş olurken dahi suratı kanlar içinde paramparça olsun da façalı suratı karizma olsun derdine girerler. Suratına 80 kere köpük sürülüp ovalanması yüzünden elinin 2 saat suya yatırılmış hali gibi cıvık/ishalik bi kıvama dönmesine rağmen hala kesemeyen tek bıçakları çok severler, imkanları olsa çeyrek bıçakla tıraş eziyetini çoğaltabilirler. Evet, biraz erkek olduğumuzu hatırlama vakti, ama böylesine işkence haline dönmüş tıraşlarla değil. Sadece tıraş öncesi gaz almak ve hatunizade kişileri baştan çıkarabilecek postansiyel değerine yükselmek için bu şarkıdan bir doz alıp akabinde tıraş işlemine geçmek yeterlidir.

4-) Country Joe & the Fish – Flying High: Sıra geldi köpüğü surata sürmeye. Tabii surata sürmeden önce elde yumuşatma anında o özel Gillette köpüğünün kokusu o denli güzel bir şekilde banyoya yayılır ki, kendinizi bi anlığına ayakları yerden kesilip de dünyada her yerin ve şeyin çok güzel koktuğu başka bir paralel evrene aktarılmış hissedebilirsiniz. Surata o esansı yaydıkça koku burun deliklerinizin içinde arz-ı endam eder. Hollywood filmlerinde iki esrar çektikten sonra uçan adamlar, şu köpüğün kokusunu bi bilseler bütün mariuahana tarlalarını yakar, tıraş köpüğü ve tıraş sonrası losyon işte o şekilde uçurur, buna diyebileceğimiz tek şey “Uçmak”tır. Hatta öyle adamlar gördüm ki, parfüm kullanmak yerine bu tıraş köpüğünü suratına sürüp çıkıyorlar, aşk mıknatısı olduğunu söylüyorlar ama bilemedim.

5-) The Beatles – Strawberry Fields Forever: Sıra tıraş bıçağıyla ilk temasa erişip fark-ı titreşimi hissetmeye geldi, gözleri kapatıp bıçağı rahatça, güvenle suratınıza sürmek, işte böylesine bir huzur. Bıçak sadece kendi amacına hizmet ediyor, yani sakalları kesmeye. Bu konudaki keskinliğini bir elmas ucu bile yakalayamaz mesela. “Gözler kapalıyken yaşamak kolaydır” demiş efsanevi grup. Gillette’in bıçağı Stealth’i kullanırken de yaşamın kolaylığına veda etmenize gerek kalmıyor. Gözler kapalı tıraş olurken bir yandan suratınızı hiç olmadığı kadar daha derinden keşfediyorsunuz hatlarıyla. Bir yandan bulunduğunuz ortam etrafı mermerlerle kaplı bir banyo olmaktan çıkıp, etrafında midillilerin koştuğu ve albatrosların uçtuğu çilek tarlasına dönüşüyor. Titreşimin yarattığı masaj etkisi ve bıçakların size sunduğu güvenle birlikte her tıraşta dünyanın görmediğiniz güzellikleriyle 15 dakikalığına randevulaşmış oluyorsunuz.

6-) Nekropsi – Yok Var: Bıçağa dokunuyorum bi yandan, hani elimde olan şeyin bi tıraş bıçağı olduğuna eminim, bu iş teoride böyle. Bildiğin üstünde 5 tane bıçağı var kardeşim. Ama işin garip yanı tıraş olup sakalları bertaraf ederkene sakallar sanki suratınızdan bi bıçağın zoruyla değil de kendi istekleriyle gidiyorlar. Acaba diyorum bu Gillette kılların dilinden anlıyor da onlara nazikçe “Lütfen bu suratı kendiliğinizden terkedin” mi diyor ne? İşin sebebi bu mudur bilmiyorum ama tıraş bıçağını gözümü açıp görmesem orda olduğunu anlamayacam. Beni delirten tek olay bu oldu, ki bu da olumlu anlamda delirtince bişey diyemiyorsun. Aynen bu şarkıdaki gibi bi ikilemin içine düştüm. Gözümü açıyorum bıçak var, kapatıyorum yok. Surata sürerken hırt kırt diye kıl kopma sesi gelmeden nası anlayabilirim ki? Tıraş bıçağı duyulara değil, ruha hitap ediyor adeta. Yok kardeşim, yok. Var da olabilir, ama bence yok.

7-) Roscoe Shelton – Yesterday’s Mistake: E şimdi gel de dandik tıraş bıçaklarıyla heba ettiğin ömrün ardından ağlama. Tıraş bıçaklarının kıllarımın dilinden anlamaması yüzünden 1 saat tıraş için cebelleştiğim günler oldu benim, yer geldi suratımda yüz gözeneği başına 63 yerde kanama olduğunu gördüm, bunların kanamasını durdurmak için tıraş başına bir tane tuvalet kağıdı rulosu harcıyordum kanların üstüne yapıştıra yapıştıra. Gidip yıllarca uzun sakallı pis senseileri karizma adam sanırsan olacağı budur. Ömrümün çeyreği tıraşla, diğer çeyreği kanama durdurmakla geçti. Ama artık suratımda kanamayı bırak, tahriş dahi olmuyorken, ben gülmeyeyim de kimler gülsün? Ha geçmişe geri dönüp de şöyle bi hatalarıma baktığımda yine hüzünleniyorum o da var. İşte geçmişteki tıraş bıçaklarıma dönüp bakarken bu şarkı canlanıyor kulağımda ister istemez.

8- ) Aleksandr Pushnoy – Never Let You Go: Normalde bir ilişkide bile anlık/günlük temaslar duygusal bi bağ yaratmazken, bu bıçağın sadece sizin köleniz olmak için çaba verdiğini hissedince ona karşı engellenemez bi bağınız oluşuyor. İkili insan ilişkilerinde çoğu zaman çıkarlara dayalı, yalanlarla bezeli iğrenç durumlara şahit oldukça, hayatta belki de sadece sizin huzurunuz için çabalayan bir bıçağını tıraş bittikten sonra kutusuna terketmek pek bi koyuyor. Keşke sakal o an yine uzasa da onunla vücut temasına girsem diyorsunuz, böylesine bi ayrılık hüznü çöküyor. Ayrılık anlarında herkes kıymete biner ya hani, bi çılgınlıkla birliktelik süresini uzatmak için bacaktaki kılları tıraşlamaya gidiyor o olay. Belki de bacakları tıraşlarken suratımdaki kıllar uzar, sonra yine onları alırım, sonra yine bacağımı ve seni asla bırakmam döngüsüne giriyorsunuz. Tamam Gillette bıçağı türdeşlerinin arasında en uzun süre dayananı ama bacaklarınızla onu yıpratmasanız ilişkiniz daha uzun sürer sanırım. Nasıl ki bi aşk hızlı yaşanınca çabuk bitiyorsa, bu kadar abanmanız da Gillette’nizi bitirecektir.

9-) Paul Gilbert – I’m not Afraid the Police: Öyle ya da böyle tıraş bitti. Ayrılığın hüznünü üzerinizden bir saat sonra atabildiniz. Tıraş olmadan önce insanların sizi azılı bi katil gibi gördüğü anlar geliyor aklınıza. Tıraştan evvel, polisten kaçmak için suratında upuzun sakal bırakan bakımsız bi adam gibiydim. Hele ki bu Cem Garipoğlu’nun yakalandığı anki görüntüleri benim de o paralellikte bi insan olarak anılmama sebep oluyordu. Bi kitabı tabii ki kapağına göre yargılayamayız ama polis görse tipten 5 sene yerdim, o derece. Bu öğreti bana çeki düzen vermeden önce her polis gördüğümde fellik fellik kaçıyordum, doğal olarak onlar da tipime ve kaçışıma bakarak beni yakalayıp karakolda sorguya çekiyordu. Adeta kelle avcısı pis bi katil muamelesi görüyordum ve öyle biri olmamama rağmen bu yaşadıklarım beni öyle biri olduğum psikolojisine soktuydu. Amma artık tıraşlanmış bir şeftali kadar kılsızım ve tüy kadar hafif suratım var. Elimle yüzüme dokunduğumda o bölgede dokularım olduğunu hissedebilmek güzel. Bu hissi en son ergenliğe girip sakallarım çıkmadan önce hissetmiştim sanırım. Polislerden korkmuyorum artık, çünkü kim olduğumu biliyorum ve polisten kaçmak için sakal uzatmış azılı bir suçlu görünümünden çok uzağım.

10-) The Stooges – I Feel Allright: Bu üstteki maddelerde saydığım mükemmel muameleye sadece bir tıraş bıçağıyla 15 dakika içinde ulaşabiliyor olmanın akabinde insan formundan adeta enerji formuna geçiyorsunuz. Kutuyu gördüğünüzde içinden bu denli büyük değerlerin çıkacağını bilemezdiniz. Kutuyu açtınız ve büyük çıktı sevgili okurlar, lakin bu açtığınız kendi kutunuzdu ve yıllar boyu aradığınız ruh dinginliği arayışını nihayetine erdirdiniz, fakat bir yandan da bu bişeylerin bitişi değil, başlangıcıydı ve bu başlangıç size adeta geminin yelkenlerine dolan kuvvetli rüzgarcasına hız verdi. İlerleyen yaşına rağmen sahneye çıktığında kendini frenleyemeyen, etrafındaki bütün ses sistemlerini parçalayan bir Iggy Pop olmak kolay değil, aslında kolay, ihtiyacınız olan en önemli şeylerden biri motivasyon ve şu an itibariyle ondan fazlasıyla depoladığımızı söyleyebiliriz.

11-) Yeah Yeah Yeahs – Date With the Night: “Spaaaaaaartaaaaaaaaaans!” deyu haykırdıktan kelli artık günü sallamaya hazırsınız. Gece gelince muhtelif mekanlarda bu karizmanızla yiyebileceğiniz nanelerin çeşitli varyasyonları olsa da bunları burada dillendirecek değilim. Artık gününüzü şekillendirmenin zamanı. Evden çıkarken bu şarkıyı zihnine yerleştir ve yer yer hatırladıkça uçuşa geçtiğini göreceksin, bir nevi ruhani yakıt gibi etki yapar. Get Up and Go!

Yazı bittiğinde “Rammstein – Zerstören” çalıyordu. Şarkının başında türkü çalıyor lan “Yar yarim ağlama” diye.

Birkaç yazımı takip etmişseniz spoiler verme, katil uşağın kim olduğundan bahsetme gibi hususlarda çekincem yoktur. Filmi olayların başladığı yere kadar değil de, her zaman ucu bucağıyla bütün olarak ele almışımdır. Bu yüzden de genelde bahsettiğim filmi izleyen insanlara hitap ettiğim anlamı çıkarılabilir. Yani madem olanı biteni anlatıyorsun bre deyyus-ül aziz, bu filmi izlemek için bana bi sebep ver ki izlerken senin verdiğin spoilerlar yanında gereksiz bi ayrıntı olarak kalsın denilebilir bu serzeniş hissedarları aracılığıyla.

Film yazısı mı yazmışım o gün, o zaman öncelikle gelmeden önce konuya çalışacaksınız sevgili okurlar. Konu hakkında öncelikle kendi temelinizi kendiniz oluşturacaksınız. Burası üniversite sonuçta, hepsini anlatamam ki, zorttiri zort desem zaman doluyor, sonrası da zaten şu epizotun şu çaptırı felan filan onlar size kalmış işler. Bana sorun mesela, bi incelemeyi, ön inceleme dahi olsa filmi izledikten sonra okuduğumda zibilyon katı kadar daha orgazm oluyorum. İzlemeden okuduğumda “Sununla şunun arasında bi olay örgüsü oluşur”dan başka da bi kısmını pek kapamıyorum, ama hani okumak iyi şeydir, o yüzden izlemeyeceğim filmlerin incelemesini önceden okuyorum. Lakin inceleme dediğimiz şey zaten filmi izleyip izlememize karar vermemizi sağlayacak karar mekanizmamızı harekete geçiren kritik zinciri değil midir? Benim için biraz muallakta kalmış bi durum.

Şu 3. paragrafa gelene kadar dikkat ettiyseniz – ki etmemeniz için öküz olmanız lazım, kör göze parmak sokmuyoruz burda – hep bi alttan alttan film ya da sinema menşeili bi inceleme geliyor mesajı verdim. Tabandan adeta bir göstebek gibi arzı dele dele ruhunuza aktı bu mesaj. Karaciğerlerinizin içinde zilyon tane skindirik hormonun etkisinde asıl vermek istediğim mesajın acı etkisinden arındırılmaya çalışıldı, fakat, evet, bugün kenarda tuttuğum güzide, ender demiyorum bakın, sadece güzide bir Türk sineması parçasını sizlerle paylaşacağım. Biraz önce yukarıda bahsettiğim sebeplerden önce filmi hep beraber izledikten sonra yazıyı okumanızı istiyorum, o yüzden şu an yazı dizgisini ayarlamadım, emin değilim ama sol üst kısımda, herşeyin başladığı yerde Youtube çerçevesine gömülmüş bi video görmeniz lazım. Orada eşşeğin ziki iriceliğinde bembeyaz bi boşluk görüyorsanız, sorununuzu anında çözüp tam kadro kritizasyona tabi tutum hareketine geçmek için makat isimli programı şu linkten anında indirip, ileri ileri next next yes ok diyip kurmanızı istiyorum, akabinde hep birlikte makattan giricez, adeta bi parmak boyu fitilcesine delip geçicez yasaları. Bi kere delmekle bişey olmaz diyip ırzına geçecez o yasaların sevgili okurlar.

Sayfayı F5 tuşuyla yenileyip hem videoyu gösterttirip hemi de bana ekstradan hit sağladığınıza göre artık hazırız.

Facebook jenerasyonun yarattığı “Al gülüm, izle ve gül gülüm, gülmekten yarıl gülüm” mantalitesinin saat başı 250 farklı videoyu kontrolsüz bir biçimde internete yaymasından beri, pek çok kısa film ve benzeri amatör video çekimlerine karşı frijit oldum açıkçası. İnternetin bi köşesinde inanılmaz alımlı bi video gördüm müydü “Ben bunu paylaşırım blogumda” diyerekten kalbimin küt küt çarptığı mevsimler şu an adeta hüzün yapraklarını yerlere sapsarı pespaye yapmış vaziyette. İstiyorum ki şurada hep birlikte konumuz hangi videoysa, filmse üstüne birkaç sayfa yazalım, bana göre en azından her kritiker başına bunu hak ediyor bu videolar. Ama birkaç Facebook bebesinin klavyesinin ucunda elin bebelerine meze oluyorlar, “Puaaaa yharıldmmmm” yorumları alt alta dizilirken aslında o video daha fazla şöhrete değil, daha fazla yalnızlığa ve anlaşılmazlığa erişiyor.

Neyse ki şu vakte kadar elimdeki video en azından bana bu homo ortamında denk gelmedi. Belki de şu an benimle arkadaş olmamış başka denyoların elinde alay malzemesi oluyor, bilmek, hissetmek istemiyorum. Alay malzemesi dediysem, tabii ki şu siteyi okuyan kitle için geçerli olan bi durum değil bu. Kadir İnanır’ın ilk yönetmenlik denemelerinden biri “Ah Gardaşım”dan bahsediyorum. Öncelikle bu filmi başından sonuna kadar izlemediğimi belirtmem lazım. TV’de sıkıntılı bi günde boş boş zapping yaparken Kanal 1′de son 10 dakika civarına denk gelmiştim, ki filmin başını bucağını hiç merak etmeden adapte olabildiğim, belki de filmin mesajının en yoğun verildiği andı bu. Öyle bi anında denk gelmiştim ki, sanki film sadece bu 10 dakikadan ibaretti. Tam anlamıyla kısa film tadındaydı. Tabii ki bu kısmın ilk 2-3 dakikasını izlerken bunu sıradan bi Yeşilçam filminden farksız görüyorsunuz, ama daha önce denk gelmediğim için bir süre izlemeye koyuldum.

Kadir ve Levent İnanır‘ın filmin “namına” saygı duruşu yaparcasına adeta bir “Brother Union” içinde ekmek parası için ağaçları cayır cayır devirdiğini görüyoruz. Etrafta kalın, bembeyaz bir kar örtüsü var, yer yer adım atmayı zorlaştıran cinsten. Sonrasında Kadir ağacı keserken bi an nereden ineceğini mi hesap edemiyor diyelim, yoksa rüzgarın azizliği mi, tomruk üstüne doğru bi devinim hareketi içine giriyor. O anı gördüğünüzde “Ulaa o tomruk düşene kadar 50 kere kaçardı altından” demeniz kuvvetle muhtemel. Ama gerçek hayatta işler o şekilde yürümüyor ki burada yürüsün sevgili okurlar. Lütfen artık Yeşilçam filmlerine bok atmak için mantık hatası arayan bünyelerinizden vazgeçin. Hiç üzerinize araba çarpması gibi bi tehlikeyle karşı karşıya kaldınız mı çok da skimde değil esasında, ama arabadan kaçmak için 5 saniyeniz olsa dahi, şok hali vuku bulduğunda o 5 saniyenizde vücudunuz kilitlenip kendisini arabaya teslim edercesini kımıldamıyor, bu da öylesine bi tutukluk hali, al tabancayı suya sok ateş etmeye çalış, ona benzer.

Levent bakıyor ki abisine bağırıp çığırmasına rağmen tomruk altında kalmış. İşler bi kere yolunda gitmeye görsün, zincirleme şekilde ivedi aksilikler çıkar. Eline elektrikli ağaç testeresini alıp bi kaç kere cihaza yükleniyor ama soğuktan mı desek, yoksa abisinin tomruğu devirmeden önce gövdeye aşırı yüklenip motoru yakmasından mı desek çalışmıyor. Orda durup tornavida takımını açıp onun tamiriyle uğraşacak hali yok tabi, adam ölüyo laaan! Allah’ın sittirettiği ıssız dağın başında son bi depar koyayım diye runaway modunda ötelemeye giriyor kendini Levent yardım amacıyla da her yer bembeyaz. Bi yere gideyim edeyim dese, gardaşının götü donacak orda.

Şu anlattığım kısmını izlerken kavrayamamıştım mesela iyi amaçla yaptığını, dönüyor gardaşının yanına, başlıyor nefetini kusmaya, “Dahası var, öyle ki şu tomruklardan, şurdaki karlardan soğuktan beter.” “Sen buralarda tomruk altında kıvran, senin avrat benim altımda aylar boyu meşgullerde kızak oldu bi o yana bi bu yana kaydırdım” diyor. “Dahası, bunca vakit kendi tohumun sandığın çocuk bile benden düşün artık karına ne zamandan beri kaktırdığımı” diyince artık Kadir tomruğun altında UFO’nun InfraRed ısıtıcıları misali domates rengine bürünüyor öfkeden. Şuradaki muhabbeti dinlediğimde itiraf ediyorum “Öeeeh, klasik bi o onu skertti, öbürü diğerine tokuşturdu muhabbeti” diyordum. Yıllarca filmlerin haslarını izlemem şuradaki mevzuyu anlamam için hiçbir katkıda bulunmamış meğerse, öğrenecek şeyin sonu yok diyip devam ediyorum. Her neyse, Kadir intikam ateşiyle tomruktan çıkmak için öfkesiyle kavrulurken, bu bizim elemanları kurtarmak için arayan elemanlar havaya iki el sıkıyor, bakıyorum Levent’in suratı gülüyo o da havaya sıkıyo bulunmak için. Yani adam havaya sıkmasına rağmen oradaki hareketin iyi niyetli olduğunu anlamayacak kadar öküzmüşüm ya, sinema izlemeyi o an bırakmam lazımdı. Hayıflanmadan edemiyorum kendime.

Kurtarıcı ekip bunların yanında bitiverip kardeşi dahil hepsi birden el atıp da Kadir’i çıkardığında, Deli Kadir’in gördüğünüz üzre yaptığı ilk iş gardaşını kevgire çevirmek oluyor piştovla. Mıhlamaya dönen gardaşı yere yığılırken, “Nedeeeeeen?” diye haykırıyor yanındakiler ağlamaklı. “Karda kıyamette sen donmayasın, nefretinle güçlenesin de bizim yardımımıza kadar hayatta kalasın diye bunu yaptı kardeşin” diyorlar. Adama nası anlamazsın böyle olduğunu diye soruyorlar bi de. Ulan ben burda skim daşşağıma denk izlerken anlamamışım, Deli kadir ölüm halinde nası düşünsün öyle bi amaç olduğunu, hadi diyelim düşündü bu sefer öfkesi dinip ölmez mi bu adam? Adam ayağa kalkar kalkmaz uzanacağı kolaylıkta yere silah koy, sonra adam 3 el ateş ederken sağa sola kımıldatmadan, elinin titremesini engelleyerek direkt hedefe yönelmesini sağla, ondan sonra nedeeeeen diye ağla. Kadir işte, bizim bildiğin deli ormanlı, filmleri değişse de tez canı değişmiyor. Otur bi dinle değil mi kadir kıymet bilmez Kadir? Sonra al bi de kendi kafana sık, ne kıymeti kaldı?

Kafaya sıkmadan önce kendisi de yakınıyor zaten. “Bize düşünmeyi öğreten olmadı ki, ağaçları, odunları kese biçe biz de apayrı bi tomruk olduk, sandık ki hayatta herşey ekmek parasının peşinden koşmak. Bazı erdemleri anlayamadık, bazı insanları tanıyamadık, güvenmeyi öğrenemedik, dinlemeyi bilemedik” diyerekten yakınıyor. Bu vakte kadar boşuna yaşadığını farkeden çoğu insan gibi kafasına sıkıp da kardeşine karşı diyetinin bir kısmını ödüyor.

Sinemamızda kolay kolay rastlanır türden bir 10 dakika değil bu açıkcası. Artık işin kolayına alışıp hikayesini pişkinliğe vurmuş birbirinin benzeri otomasyon ürünlerinden hiç değil. Ki bi filmin içinde bi ters köşeye yatırma çabası varsa, o film üzerine kafa patlatıldığını bilip her türlü saygı duyarım. Bana göre Türk sinemamız üzerine örnek olarak gösterilecek bir 10 dakika bu, hele ki yıllar geçtikçe genç yönetmen adaylarının yüzüne bakılmaz filmleri ülke çapında gösterime soktuğunu gördükçe. Şu anları biraz yönetmen makyajıyla bir Ingmar Bergman kılıfına bile sokabiliriz, ama diğerleri için hiçbir umut olduğunu sanmıyorum, zira görüntü eksikliği yanında anlatım dili de bomboş filmlerin çöplüğüne dönüyor ülkemiz sineması. Halbuki başkalarının filmlerine özenmeyi bir kenara bırakıp, kendi düşüncelerimizi makaraya aktarmaya çalışsak?

Yazı bittiğinde “Александр Пушной – Britney” çalıyordu.

* Kuzenin düğünü olunca ister istemez memleket Kayseri’ye doğru bir ılıman hava ziyareti. Düğün öncesi tantanası, herkes ordan oraya koşuşturuyor. Kına akşamı tabii haliyle. Kayseri’nin gençlik jenerasyonu hafiften mafyöz özentisi adamlardan oluşur. Damadın kınası kurumadan “Hadi eğlenceye” naralarıyla, noluyoruz lan dedim. Kayseri’de bar falan mı vardı diye düşünüyorum bi yandan. Gecenin bi vakti dağın başında bara değil bağa gidiyoruz, elde biralar, mangalda kızartılacak tavuklarla. Bizim gibi hoppa gençliğe biraz garip geliyor, ama adamların yegane eğlence kültürü bağ evinde gece 3, 4′e kadar mangal yapıp kafaları çekmekmiş. Süreklilik kazandığında iğrenç olarak adlandırabileceğiniz bi eğlence türü olabilir ama damadın özel arıza seçkisinden oluşan arkadaş çevresi bütün bu handikapları kotarıyor. İçki oldu muydu her yer güzel desenize.

* Bağ evindeki en karikatürize tipin yakınında durup gözlemledim eğlence bitene kadar. Sonuna kadar bu adamın mizahından istifade etmek istiyordum çünkü. Damada kına yakılmış, taze daha kına, kan kırmızıya meyilli. İnsanoğlunda hafif bi falım fallansın ruhu var, biraz da uzuvlarına ne olursa olsun heybetli görünsün isterler. Kuzen eline baktı, sonra bize döndü “Elimdeki kına aslana benziyor değil mi?” dedi. Millet “Hakkatten, vay anasını” falan derken, bizim karikatürize sağdıç kendi elindeki kınaya baktı, şöyle bi durdu, “Lan benim elimdeki kına amcığa benziyor.” dedi. Nası bi mastürbatör ruhuysa o an coştu gürledi.

* Karikatürize sağdıç ayak üstü tavuk yerken bi yandan bize anlatıyor. Tabii muhabbet nereden buraya geldi bilmiyorum. 1 ay öncesi civarı bunun kardeşinin parmağı kapı arasında kötü şekilde sıkışmış, tırnak düşecek gibi dursa da çıkmak bilmiyormuş. Parmak zonklar bi yandan, tırnak emanet dursa da inatla düşmez. Bizim bu akıllı sağdıç arı bulmuş bi yerden, kardeşinin tırnağı düşsün diye arıya sokturmuş parmağı bi de. Parmak artık bildiğin felç hale gelmiş o acıdan, şişlik iki katına çıksa, acı zirveye ulaşsa da o tırnak düşmek bilmemiş. Sonrası nedir bilmiyorum ama adamın bu pratik zekasına hayran olmadan edemedim o an.

* İki kapılı bir Honda, gidiyorum gündüz gece (Özgür Baba’ya eyvallah)

* Geçirdiği ufak trafik kazasından kelli iflah olamadı boynu gardaşımın. Boyun ve sırt arasında belli bi nahiye belli aralıklarla ağrıyor. Doktora gitti, krem ve antrenman vermiş. Valide kremi sürerken izledim, yarısını boca etti adamın üstüne ilk sıkışta. Gardaşım Mürad, “Uhhh çok yaktı sırtımı” diyerekten hafiften sızlandı. Valide üstüne kremi komple boca ettiğinin farkında değil sanırım, bombayı patlattı, “Yakıyorsa krem işe yarıyordur, iyi iyi.” Tedavinin cevap verdiğini 5 saniye içinde acı verip vermemesiyle anlayabiliyorsunuz yani.

* İnsan açlığın getirdiği iştahla önüne cennet meyveleri gelse, bedeli karşılığında ruhunu ipotek ediyor. Yemek bitip garrrk diyerek geğirdikten sonra cennet meyvesiyle, kerevizin tadı bir. E haliyle yemek bittiğinde iş para ödeme kısmına gelince tok karına pek bi koyuyor. Yemekten önce alsalar ben en azından yediğim yemekten çok daha memnun olurum.

* WinRar’ın setup dosyasını rarlayıp Rapidshare’e koymak nasıl bir eşşoğlueşşekliktir? Özel bi gelenek mi bu acaba?

* Ambalajından taze çıkarılmış teknolojik cihazların bir hafta boyunca üzerinden çıkmayan taze ürün kokusu var. Böyle ürünleri ilk başta çalıştırmadan önce burnuma yaklaştırarak uzun uzun kokluyorum, beni mest ediyor. Kokunun tek bir zerresini havayla paylaşmadan vücudumun içine çekiyorum ilk 2 gün belli aralıklarla.

* Evlerdeki kilerlerin içindeki eşyalar genelde çöpe atılmaya kıyılmayan, ama bi yandan da ölene kadar kullanılmayacak kondisyonda hurda türü parçalardan oluşur. Öyle bi kalıncasına içi dolu dolu demir vardı. Üstünde “1 T” gibi bişey yazıyordu sanırım, ya da çocukluk hayalimle ben ürettim. Gözüm yiyip bi kere kaldırdığımda, o kaldırdığım şeyi belli bir yaş seviyesini ulaşana kadar 1 ton sanmıştım. Titan’ların oğlu da olabilirim, ama ağırlık birimlerini öğrenecek yaşa geldiğimde bi bok olmadığımı farkettim.

* Kahpe falı

* Berberde tıraşın belli bi safhasına gelindiğinde “Ense nasıl olsun?” diye soruyor. Ense türlerine dair en ufak bi bilgim yok. Arkayı hiç görmediğimden, insanlar da görmüyor sanıyorum belki de onun etkisi. “Naturel yap” diyorum ama naturelin ne olduğu hakkında en ufak bi fikrim yok. Uzun bi süre önce berberde tıraş olurken, yanımdaki tıraş olan adam, berbere derken duymuştum, cahil gözükmeyeyim diye o gündür naturel derim. Umarım iyi bişeydir.

* 2-3 parça abur cubur aldıktan sonra ben istemeden poşet vermeyen bakkallara bi daha uğramıyorum. 2 kuruşluk torba yüzünden yekünde kim bilir kaç milyar para kaybediyor bu tür cimri bakkallar?

* Cumshot Collection, pornocuların “Greatest Hits”i midir?

* Bundan iki yıl öncesinde bulunduğumuz apartmanın zemin katında otomobil hırsızı ikamet ediyordu. Komşular altlı üstlü rahatsız. Sanıyorlar ki kendi evlerine girecek. Halbuki ben o adam oradan hiç ayrılmasın isterdim. Apartmanın sigorta güvencesi gibiydi. Hırsız bu sonuçta, her işte olduğu gibi bunun da kuralı var. Bulunduğu mevkinin evine, arabasına dokunmaz. Bi de her hırsızın kendi bölgesi vardır, o bölgeler dahilinde başkasının borusu ötmez, hırsız hırsızın malını çalmaz. Adamı yaygara yapa yapa polisin eline verdirttiler. Ondan sonra gidin 20-30 milyar güvenlik sistemlerine harcayın. Aklınızı seveyim sizin.

Yazı bittiğinde “Dead Family – Mirror” çalıyordu.

Tabi ki her nesnenin bir bitimi var ama. Muhtemelen eleştirmen orda 2. kısım derken aslen bahsettiği şey 10-15 dakikalık mola sonrasından gelen anlar. Peki bu noktada da şöyle bir nosyona takılıyoruz, bu yönetmenler, ya da senaristler ne çeşit bi dallamadır ki, filmin iyi kısmını ya da kötü kısmını bir tam yarıya sığdırırlar? Yani ben hiç bi zaman filmin 3. çeyreğinden sonra b.ka sardığını duymadım, ya da 2. yarıdan 27 dakika sonrasından senaristin iplerini koparıp köyün delisi gibi hikayenin üzerine işediğini.

Yazılı ortamda dediğim gibi madde madde oluşan spesifik konularda, beğenmediğiniz maddeye geldiği an “Öeeeh” diyip göbeğinizi kaşırken yaprak kıvırabiliyorsunuz, bu dediğim peki diğer bi sanat dalı, sinema için geçerli mi? Bana pek de gelir geçer gibi gelmiyor sevgili okurlar. Film camiasının da madde madde kitapları diyebileceğimiz bazı filmleri var. Ama bu filmin içindeki ufak ufak filmler tek bi yönetmenin tornasından çıkmaz. Artık Allah ne verdiyse 20-50 toplanıp, başına buyruk kendi derdini anlatmaya çalışır. E fantezi ya, hadi diyelim ki bu kadronun içinde belli başlı noktalarda Mustafa Altıoklar isimli yönetmen imitasyonunun, makara israfının 3-4 tane filmi var. Ama hani bu öyle bi film ki, bi yandan da peşisıra Stanley Kubrick, Martin Scorsese gibi ustaların yapımları var. E, şimdi bu saman kağıt gibi değil ki cart diye çevirip geçesin. Elindeki disk DVD olmadığı müddetçe ileri saracam derken, 16x hızında bi bakıyorsun 4 film sonrasına geçmişin, o film yine Mustafa Altıokların elinden çıkmış. Geriye çabuk döneyim diye 100x yaptığında 15 film geriye sardığında yine hızı ayarlayamadığından Mustafa Altıoklar çıktığında sence o filmi izleyecek iştahın kalır mı? Madde madde ama, ataçlık bi işlevi yok. 3 günlük dünyada bari bizim elimizde böyle bi yetki varken kullanalım derim.

E-ticaret konusunda bir guru, hafiften bir insan sarrafı, hassas insan ölçer kantar olan bedenim ve içindeki sakatatlarımla birlikte bugün üzerine değinmek istediğim bi konu var. Bana gelen en önemli sorular içerisinde “Şura Türkiye’ye kargo gönderir mi?”, “Burada ürün nasıl listelenmeli?”, “Şundan ürün alsam bana parayı takar kaçar mı?” gibi birtakım yanıt bekleyen yargılar var. Tabii üzerinde duracağım konular kesinlikle bunlar değil. Ben, sizin baştan aşağı iyi kalpli ve aklı başında eşşek kadar herifler olduğunuzu varsayarak, e-ticaret kimlerle yapılır değil, “E-ticaret kimlerle yapılmaz?” konusunun üzerinde duracağım. Bakın mesela, şu an gördüğünüz gibi yazının ikinci kısmına geçtim. Bunu da çok belirgin şekilde yaptım, bu durumda ikinci kısmı inceleyenler kolaylıkla birinci kısıma göre kıyas uygulayabilecekler, ya da ikinci kısmın konusu sarmayanlar çekip gidebilecekler, zira iki kısmı size taahüt ettiğim gibi birbirinden bağımsız tuttum.

Belli başlı ürünlerde toptancısıyla çok şugar fiyata, piyasasının yarısına anlaştınız. Toptancı dediğimiz adam götlü göbekli, ilkokul mezunu, bilgisayar yoksunu sıradan bi insan olduğu için sizin yerinize bu ürünü internette satışa koyamıyor ve o ürün üzerine internette devasa bir boşluk var doldurulacak. Yani eklediğiniz an çatır çutur satacağınızı hissetmişsiniz. E, tamam bu işin birinci kısmı. Bi kere ilkokul mezunu diye küçümsediğiniz adam şu an sizden daha avantajlı durumda. Çünkü GG’de satış yapmak ne yazık ki, “Ürünü listele, sat” anlamına gelmiyor dükkan sahipleri gibi sürekli satıcılar için. Türlü türlü g.tveren var ve emin olun ki toptancı, dokunulabilir gerçek alemde bunlardan daha zararsızlarıyla uğraşıyor.

Sinirleri aşınmaya meyilli bir toy satıcı için bazı GG müşterileri oldukça yıpratıcı olmakta. Bilgisayar başında “Müşteri velinimettir.” mottosunu yok sayarak kaç müşteriye ana avrat saydırdığımı bilemiyorum hala şu anda bile siz düşünün. Benim amacım, GG’nin taze gelinlerine hemen ilk birkaç sorunda pes ederek tarlayı tapanı toparlayıp gitmemeleri için kimlerle muhatap olmayacaklarını söylemek, ki bu horonzbu çocuklarını madde madde ifşa edeceğim için çok mutluyum:

1-) Yeni bir satıcı olarak zaten son derece çaylaksınız iken, bir de daha ilk anlarınızda başınıza sizin çaylak alıcı versiyonunuz, yani alışveriş sayısı 0 olan biri çıkarsa topuklaya topuklaya kaçın. 2009 yılında GG’ye daha yeni girmiş bi adamsa bu, zaten kafadan teknoloji noksanı olma ihtimali yüksek. Tabii başka isimle yeni hesap açmış olma ihtimali var ama biz burada hasarı en aza indirmeye çalışıyoruz. Yeni başlayan biri olduğunu muhtemelen size mesaj atıp, ürün hakkında soru sorarak hissettirecektir. Kesinlikle onun işine gelmeyen bi yanıt vererek ürünü almamasını sağlayın. “Haydi bakalım, ilk siftah gelsiiiin” mantığıyla geleni ver ederseniz, bunun bir sonraki aşaması var derim. Ürününüzü alan adam kart doğrulamasını bir türlü yapmayı beceremez, bu sefer de kartını doğrulatmak için seferberliğe girersiniz.

2-) Ev hanımları değil 50, 500 alışveriş yapsa dahi kesinlikle onlara ürün satmayın, onlara hitap eden ürün satmayın. Size bu müşteri profilini kısaca açıklayayım. Genelde kocalarının hesaplarını kullandıkları için kullanıcı adlarının içinde Murat, Osman, Ahmet ya da her ne b.ksa buna benzer erkek isimleri geçer. Lakin size attığı mesajın içinde bi efeminelik vardır, bunu okurken hissedersiniz. Sonuçta kaç tane adam evine ekmeklik alır ki? GG’de alışveriş yapan evhanımı tipleri, kireçli suyla durmadan rezistansın henuna goyan evhanımlarından çok daha tehlikelidir. Çok önemli bir zaafları, ki bana göre günahları vardır: Pimpirikli olmak. Gözüne kestirdiği ekmekliği almaya çalışıyorsa gerçekten tarrağı köküne kadar yediniz diyebilirim. İlk olarak mesaj attığında takip edeceğiniz iki ihtimal senaryosu var, birincisinde durumu sezinler ve yanıt yazmazsınız, bu durumda evhanımı 2. ve 3. kez aynı mesajları atacaktır ve 4.de yanıt gelmediğinde bırakıp gidecektir. Ama kalkıp da ben diyaloğa gireyim dediniz miydi, 10 liralık bi cihaz için 359 tane soru sorarlar. Bu 359 sorunun 356′sı hep aynı kapıya çıkar, “Ürün sağlam mı?” Ve emin olun ki, bu insanlarda nası bi enerji varsa, gönderdiğiniz kargoları pimpiriklerinden ötürü 8/10 ihtimalle yolda bi şekilde kırılır.

3-) Şimdi birazdan diyeceklerimi dediğim için bana kesinlikle ırkçı, türcü, Darwinci, Harun Yahyacı zartçı zurtçu muhabbeti yapmayın, ben sadece burada gördüklerimden ve tecrübelerimden yola çıkarak konuşuyorum. GG’de bildiğiniz üzere 5 yıldız ve müşteri memnuniyeti oranını korumak oldukça önemli, ve bazı insanlar aldıkları üründen hiçbir zaman memnun olmamaya programlanmış durumda. Aldıkları iki kuruşluk üründe bi yandan da oynar başlık özelliği arıyorlar sanırım. Ürünü belirttiğiniz şekilde birebir müşteri eline ulaştırsanız da bu alıcı türü illa ki 3 yıldız ve altı verir, hatta hiçbir sebep yazmadan. Böyle yapan adamlar görüyorsanız, bilin ki %80 oranında doğudan bi ilden almıştır. Hayır benim bildiğim Türkiye’nin doğusu batısından bilmemkaç yıl geri kalmış diye bi geyik var, nasıl oluyor da batı kesimindeki adamın bayıldığı bi ürünü, doğudaki adam kıçına bile sürmüyor? Üzülerek söylüyorum ama bunu da dikkate almanız lazım.

4-) MSN ve Facebook jenerasyonunu fazla mı küçümseyip, hor gördük ne? Yer yer parçalı godoşlar halinde GG içinde de dolaşıyorlar. Satın aldıkları özel bi tür yok, halkın içinden insanlarmış gibicesine evlerinin ihtiyaçlarını karşılıyorlar. GG’nin herhangi bi yerinde “Conconların da normal insanlarla bir tutulduğu ortam” şeklinde bi yazı gördüğümü hatırlamıyorum halbuki. İnsanların birbirine saygı dolu mesajlar atmak için azami özen gösterdiği, merhaba yazdıktan sonra virgül koyup, mesajını bitirdikten sonra saygılarımla diyip adını soyadını yazdığı bu ortamda belli vakitlerde “Slmmmmm ptron bn bu kltgu ck bgndmmmm, krgsu ne kdr srer???” diye soran dallamalar da çok çıkıyor. İlk gördüğümde epey şaşırsam da kati surette muhatap olmuyorum, pek de üstelemiyorlar zaten, balık hafızalı bi jenerasyon olduklarından olsa gerek, o açıdan evhanımlarına göre daha iyiler. Yüzdelerine bakarsanız da satın aldıkları ürünlere ödeme yapmadıklarını görürsünüz. Muhtemelen karı düşürmek için kullanıyorlar GG’yi.

5-) Bi de satın aldığı herhangi bi tüketim malzemesini sorup soruşturmadan Cumartesi günü akşam 20:00′de satın alıp, ondan sonra “Ürünün çok acil Pazartesi günü elimde olması lazım.” diye mesaj atmaya yeltenen totoşlar var. “Be y.rrağım” diyorum, yüksek sesle, almadan önce bana mı sordun? Düşünürken bile sinirlerimi tepeme çıkartıyorlar, kargonun Pazar günü ürün almadığı belli, üstüne üstlük tee ebesinin emında oturuyorsun, aramızda var nerden baksan 1600 km., e ben senin için özel kargo parası mı ödeyeyim tonla? Böyle satışlar için kesinlikle kafanıza takıp kanser olmayın, GG ile irtibata geçip iptal ettirin. Ha ettirmeyip, illa da mümkün olan en kısa sürede ulaştıracağım derseniz, adamın panik dolu enerjisiyle sizinki birleşip ürün hem yolda dağılır, hacamat olur, hem de normal gideceğinden 5 gün geç gider. E-ticaret işi aceleye gelmez, şansına bağlı biraz da. Amerika’dan alırsın 3 günde gelir, Samsun’dan alırsın 5 günde. Ama şuna eminim ki, kargo konusunda ne kadar acele yaparsan, lojistik aşamasında o kadar sorun çıkar.

6-) Diğer bir laubali çeşidimiz de, -Bunların GG’nin kendi adamı olduğunu düşünüyorum, tahammülsüz satıcıları ayıklayıp sistemden uzaklaştırmak için- “Usta bu ürünü yarı fiyatına bırak alayım”cılar. Zaten binbir emek uğraşıp, üzerine dükkan parası vesaire verip, tonla fedakarlıkla bu işe girmişin, tanınmak için neredeyse zararına satıyorsun, yani bayağı bayağı elindeki 15 liraya sattığın malın fiyatı normalde 40 lira, e daha bunu 7,5 liraya isteyen olursa GG mesajları inceliyor demeden dübürüne koyarım öyle müşterinin. Fokur fokur kaynayan beyninizin hararetinden yanıt yazamayacak durumda oluşunuzun üstüne bunu körüklermişcesine bir de cep numarasını ekleyen bi mesaj atar sonra gel bi de cep telefonundan ana avrat dümdüz küfret diye. E şimdi ben skmem mi sen istersin de?

7-) Hadi ben biraz önce işin makarasına dedim e-ticaret gurusuyum diye. Ben durmadan pek çok konunun uzmanı olduğumu söylerim geyiğine insanlar arasında, ama bunu geyiğine söylediğimi hissettiririm. Kendini gerçekten de uzmanı olmadığı konuda uzman sanan, yani buna kendini inandırmış adamlar var. Genelde attıkları mesajın standart kalıbı şöyledir: “Ben x yıl bu işle uğraştım, çok iyi anlarım bu işten. y süre içinde kaplumbağaya yaptırsanız hallederdi, z süre içinde kuşun ayağına bağlasanız gelirdi. Çabuk gönderin.” Oldu paşam, anladığım kadarıyla bu işin mutfağında sana yıllarca patates soydurmuşlar. Ürünün tedariği, imalatı, kargosunu pek de kolay sanıyorlar. Böyle adamlara kullanıcı adımı, şifremi verip, “Al ulan puşt oğlu puşt, madem anlıyorsun, al komple senin malım mülküm dükkanım, devir teslim” diyip internet namına herşeyi evimden söküp atasım geliyor. İnternet üzerinde eşşek kadar koltukların gönderilmesini pek bi kolay sanıyorlar eşşoğlueşşekler, acaba 2 satış tahammül edebilir mi kendisi gibi ibişlerin hakaretlerini dinlemeye. İki kitap okuyunca, Google’da mevzubahis konu üzerine başkalarının atıp tutmalarını okuyunca guru olduklarını sanıyorlar. İşin teorisi, ortalaması, pratiğiyle hiçbir zaman aynı olmaz ki vre.

8 -) Artık kendi kardeşlerimizmişcesine benimsediğimiz, tekerrürünü yaşadıkça suratımızda “Hay senin eline vereyim be adam” la karışık bi tebessüm ifadesi oluşturan “Alacam diyip almadı” tipleri var. Mesaj içinde alacam birazdan diyip almasa eyvallah, en doğal tüketici hakkı. Ama 5 saat işimden gücümden çal, sağdan soldan fiyat aldırt, bu fiyatları düzenlet, indirim için pazarlık yaptırt, sonrasında alıyorum diyip listelemeni oluşturttur. Eh iyi, şu ana kadar hepsi güzel. Akabinde ne alan var, ne satan. Adamı cebinden ararsınız açmaz, mail atarsınız yanıtlamaz. Buhar olup göğe mi karışır bilinmez, hayır almayacağım, daha uygun fiyata buldum filan dese yine kabuldür, hani bi miktar daha az küfürümü yer. Benim telefon numaramı tanıdığı için açmayan adamı başka numaradan aradın mı anında açıyor. Ondan sonra ehem öhöm, kem küm yok yanımda değildi, telefonum tamirdeydi. Bu kadar aymazlıkla yüzü kızarır mı bilmiyorum ama fırsatını yakaladın mı küfredeceksin abi. Böyle müşteriden velinimet olmaz. Ticaretin yüz karaları. Gidin kemeraltına, orda s.ksinler sizin gibileri.

Bunun gibi nice nice var da, hangi birine isyan edeceksin? Burada böyle blogda makara kukara yapıyoruz ama bunun harici anlarda ne tip şerefsizlerle uğraştığımızı görün diye yazdım bunları. GG’de uzun süredir satış yapan insanlar muhakkak duygularına tercüman olduğumu düşünecekler. Bi yerden sonra öyle kombolarla saldırıyorlar ki artık işin bereketi kalmış, kalmamış düşünmeden dümdüz kalaylarken buluyorsunuz kendinizi. GG yönetim departmanında olsam, buna benzer müşteri tiplerini başlıklara ayırıp, analiz eder, mesaj inceleme ekiplerine bu profilde gördükleri insan olduğunda isterse 5000 alışverişi olsun, sorgusuz sualsiz silmelerini emrederdim. Çünkü bu tip adamlar, sistemin kalitesini tahmin edilemeyek ölçüde bozuyorlar, asıl alışveriş yapmak isteyen temiz yürekli adamları pes ettirip siteden kaçırtıyorlar. Bi süre durursanız sizin de onlar gibi kaşarlanma ihtimaliniz var ama iyi yürekli bi insanın deformasyona uğraması demek nereden baksan 2 seneye tekabül eder, beklenemeyecek kadar uzun bir süre. Gerçek hayatta kimseye söz geçiremeyen bu pısırık tiplerin, insanlara sanal ortamda diş bileyerek zorluk çıkarmasını hiç bi şekilde kabul etmem. Zamanla illa ki iki taraftan biri safdışı kalacak, bakalım hangisi?

Yazı bittiğinde “Paul Gilbert – Let the Computer Decide” çalıyordu. Ayrıyetten bu mesajı konuyla alakalı olmak şartıyla yorumlayan kişilerden birisine Ericsson GH 337 göndereceğim kargosu benden olmak üzere, maksat nostalji olsun.

Bu önermelerin geçerli olduğu janrların haddi hududu yok. Hepsinin dalından taze koparılması gereken yerler elbet var. Türkiye’de punk İzmir’de ufaktan yeşillenmeye başladı mesela. Punk’ın Türkiye’deki esas kalesi İzmir ya da Ankara diyebiliriz. Biraz aksak ritmler, biraz kafadan kontak melodiler / sözler duymak isteyen haliyle buralarda underground partiler arayacak. Hee, bana dersen ki, cebimde para bol, bana bu işin worldwide membaasını söyle, o zaman, şu ana kadar edindiğim dinlenimler doğrultusunda bu ülkelerden birinin kesinlikle Ukrayna olduğunu söylemem gerekir. Para da bol diyordunuz, bi yandan nataşaları da marizlersiniz orda.

Şu an iki satırda punkın “Not dead” olduğu yerleşkelerden birini Ukrayna olarak size naklettim. Ama emin olun ki, kalitesi yüksek bir petrol cevherine ulaşana kadar nasıl tırnaklarınızla bütün toprakları eşeleyip, İstanbul belediyesinin kanalizasyon çalışmaları gibi sathın enuna koyuyorsanız, müzik konusunda “şu şöyledir” diyebilmek için de o janra ait 50 grubun tımarına girmeniz gerekiyo en az, bakınız Sertab Erener bile “Bu Böyle” diyebilmek için kaç şarkı çıkarmış. Ama nedir, yılların tecrübesi, bu şöyledir demeye cesaret eden biri çıkamıyor, tecrübesine güven var. Neyse, grupları keşfedene kadar nerelerim kasıldı bilebilirsiniz, ama kasılan yerlerin nöron darbesi 800/sn periyodundaydı. Yani halk dilinde söylemek gerekirse müzik aşkına g.tümü epey bi zonklattım. Bu zonklamanın yegane iştirakçi sebebi ise ayın 32si gibi ortada, görüyorsunuz, ama ulaşamadan ay sayacı tekrardan bire takıyor vitesi.

Evet sevgili okurlar, beni ıkım ıkım ıkındıran bu etken, Ukrayna’nın başka alfabe yokmuş gibi Kiril alfabesi kullanıyor oluşuydu. Bu doğu bloğu denen skindirik Rusvari ülkeler silsilesinin alayı böyle. Alfabedeki harflerde böyle korkunç bi hava var, çok tekinsiz duruyorlar, betonarme yapılar gibi sert, tavizsiz. Harfler genelde ya çok oval, ya da bildiğin odun gibi estetikten uzak kalın bi yapıya sahip. Neden Çernobil faciası bana yıllarca korkunç geldi diye düşünüyordum. Şuna bakın allasen: Чернобыль . Şu an cıpcıbırdak vaziyette şu yazıyı yazıyor olmama rağmen vücudum ter salıntısı yapmaya başladı. Şuna bak arkadaş, üstünde böyle bişey yazan nükleer santrale güvenip de fisyon – füzyon tepkimeleri yapabilir misin? Harflerinde resmen ananızı s.kecez der gibi bi yapı var. Bu karakter yapısının bilinmemezliğiyle alakalı bişey değil yalnız. Sadece kiril alfabesine özgü bişey. Arapçada yok, Çin alfabesinde yok, bunlar hep tırt kalıyor. Ama Kiril dedin miydi, aklıma ismi Boris olan öküz yarması kırması herifler geliyor.

Ukrayna’nın punk alemlerini keşfedecem diye bu harf korkumun üzerine epey bi kanırtırcasına yüklendim. Grubun adını alıyorum şimdi, sonra indirecek site ara dur. Download diye yazdığında genelde albümü indirebileceğin bi site bulamıyorsun çünkü. Artık indireceğim şeyi ararken sonuna bir de завантаження kelimesini ekliyordum. Bi de rapidshare falan da çok nadir kullanıyor adamlar, sonu .ru ile biten başka bi download sitesi vardı, adı şimdi aklıma gelmedi, download tuşunu arıyorum bi yandan, bi yandan sitenin her yerinden cıbcıbır kadın resimleri pop-up olarak pörtlüyor, Adblock da faide etmiyor yani, ora için özel üretilmiş reklam filtresi lazım. Belli bi süre sonra hiç bi kelimesini bilmediğim alfabe ile uluslararası yazışma yapar konuma bile geldim. Dünya’da bütün erkeklerin istediği şey sonuç olarak büyük dorrak, fakat reklam olarak lansesi farklı. Genel spam mail gruplarında “Get a Huge C0ck” yazarken, adamların sitede “Sizinki niye Rasputin’inki gibi olmasın?” yazıyor. Doğa üstü güçlere sahip mi diye tartışanlar var, o dalga neyin nesidir doğa üstü değilse?

Bu sitelerde gezerken pek çok garip duygular hissettim, ama neden bilmiyorum üzerimde hep bi 1989 civarı duygusu baskın oldu. Sitelerde hep kesif bi Çernobil sızıntısı kokusu vardı, Plütonyum-239′un o keskin kokusu vardı bütün sitelerde. Ukrayna, Rusya, bana hepsi bir geliyor, belki kültürleri tamamen farklı, belki de Kazakistan’lı Borat‘ın Özbekistan için götoğlanı demesi gibi duygular besliyor 2 ülke birbirine, ama o harflerle yazılar yazdıkları sürece ben kitabı kapağına göre yargılayacağım arkadaş.

Grubu, albümünü tanıtması da ayrı bi dert. Sevdiğim şarkıları, falanı filanı yazmak için albümün sayfasını açtım, isimleri ordan kopyalayıp yapıştıracam. Bu ülkedeki keşfetme arayışları içinde beni en çok etkileyen grup Борщ oldu. Şimdi biz nası İngilizce’deki bazı kelimeleri barzolar gibi komünikeyt, madırfakır ve benzeri şekillerde okuyorsak, en azından grubun ve albümlerinin adının çevirisini yapmışlar. Bütün Ukrayna grupları için geçerli olmasa da, kendini dünya çapında dinletmek için bi yandan uğraşanlar da var. Orjinal albüm adı Паразiта кусок olarak geçse de English Title olarak Borshch – Parazita Kusok olarak da albüm kapağı yapmışlar, ki yüreklerime su serpen bi gelişmeydi bu arayışlarım sırasında.

Aynı fedakarlığı albüm adlarında göremiyoruz tabi ki, yine baştan başa o garip gureba harfler. Harfine koyayım, size bişey olmasın diyip albümü de tanıtamıyorum, üzerimde inanılmaz baskısı var. Bana dinlerken altımda traktör varmış pozisyonunda zıplata zıplata air drum çaldıran başlıca şarkılarını copy paste yapmam gerekirse, hiç akıl filtresinden geçirmeden – Çünkü zaten hayatımın genelinde en çok dinlediğim gruplardan biri olduğu için bu vakte kadar süzüldü – Паразіта кусок, Міліція!, Каролина бугаз, Бабло, Гандзя diyebilirim. Esasında albümün baskın türü Ukrayna Punk olarak geçiyor, ama şarkılarda rock tarzının da apayrı bi baskınlıkta etkisi var, hatta çoğu şarkı punk değil, basbayağı rock. Tabii grubun sahnedeki hareketleri punk, serserivari olduğu için grup tamamiyle o statüye yerleşiyor. Bu albümde dub dub dub dub tıs diye düzenli akan ritmler çok var, punk dediğin yerde ritm fırlar gider lan. Bi düzeni de olmaz adam akıllı. Kiril alfabesi gibi tekinsiz bişey punk da, bi anda rayından fırlıyor dub dumbrıdak dumbdırak dumbrıdak dumbrıdak dumbrıdak tıs tıs tıs tıs tıs dumbrıdak tıs tıs tıs dumbrıdak dub dub dub dumbrıdak dumbrıdak dumbrıdak dumbrıdak dub dub tıs tıs dub tıs diye rastgele uçmaya başlayabiliyorlar. Bu kafayı yemişliği şayet ayırt edemiyorsanız en iyi ayıklayabileceğiniz şarkılar, normal rock versiyondan, punk versiyona coverlanmış şarkılardır, bunu da bi kenara not edesiniz.

Ukraynaca bilmediğim için haliyle grup nedir, ne değildir, pek de bilgi toparlayamadım, ben zaten teknik bilgilerin adamı değilim, deneyim edindiğim şeylerin bana kattığı hissiyatlardan bahsetmeyi severim öncelikle. Şu an grubun hakkında bilgiyi bırak, tiplerini bile doğru dürüst bilmememe rağmen albümü her dinleyişimde coşup taşıyorsam, sizin de g.tünüz tavana vurabilir pekala. Kitabı kapağına göre yargılayamazsınız diyen adamlar var. Kapağına göre de pek bi güzel yargılarım. Bi albümü indirmeden önce, hatta janrına bile bakmadan evvel kapağına bakarım. O kapak için gerçekten özenle uğraşılmış, ya da gerçekten güzel bi görünüm / paket hazırlanmışsa, o albüm hakkatten iyidir, ona puanım 9 olur kankam. Şu ana kadar bu yargılayış şekli beni hiç yanıltmadı, bu her yönüyle şaheser albüm de buna verilebilecek en güzel örneklerden. Eğer harbi worldwide bişey arıyorsanız, o zaman ilk bakmanız gereken şeylerden biri bana kalırsa bu albümdür. Çünkü şarkıda söylenen sözlerin hiçbir zerresini anlamamanıza rağmen inanılmaz bi coşku seli içinde boğulmanız kaçınılmaz bir hal alıyor. Anama bacıma küfretmiyorsa ne dediği önemli değil, illa ki bişeylerden eğleniyorlar ve bu eğlenceye beni de katmak istiyorlar, ama sakın anamı karıştırma Борщ, ya da Borshch her ne b.ksan. Beğenenler aynı grubun Падло albümüne de baksın. Bu arada Падло, ingilizcede Dickhead, Türkçede dorrakkafalı demekmiş. Albüm adında bile küfreden gruba punk grubu derim işte, köküne kadar punksınız lan. Ama ben kalkıp da Borat gibi kızdığım adama “Fuck my mother” demem, punkçıdır, küfürde sınır tanımaz da demem, aklını alırım Borshch ayağını denk al. (Reha Muhtar gibi hissettim valla.)

MUHTEVİYAT: 1. Паразіта кусок, 2. Риголєтто, 3. Емінема нема, 4. Міліція!, 5. Дівчача мучача, 6. Каролина бугаз, 7. Золоте теля, 8. Бабло, 9. Гімнастика, 10. Блюдо дня, 11. Гандзя, 12. Підозріла музика, 13. Я лєтєл, 14. Data

ALBÜMÜ İNDİRMEK İÇİN: http://ifolder.ru/7208596 (Doğru download tuşunu bulurken, tek ihtiyaç duyacağınız şey, hisleriniz olacaktır, içinizdeki güce inanın.) (Eheh, beceremezseniz anlatırım nası indireceğinizi, biraz da siz uğraşın.)

Şeytanın g.tüne anahtarı mecazi bi şekilde, halkın diliyle, ağzıyla (Halkın ağzı derken, o da mecazi, yoksa burda gece vakti yayınlanan MTV yarışma programlarından birini yapmıyoruz.) uydurduğumuzda, 2. anlamını düşünüyoruz doğrudan. Yani, “Kralı gelse düdükler geçerim” diyorsun. Ama bunu derken bile bir kelimeyi daha alıp 2. anlam oluşturup, eylem haline getiriyorsun (Düdük-le) Peki, karşındaki adam sana gösterdiği sinsi sırıtışının altında bu cümleyi kurduğunda ya gerçekten de işinin şeytanların g.tüne anahtar uydurmak olduğunu belirtiyorsa? Sonuçta şeytanlarla ilgili, cehennemin görünüşüyle ve bunun gibi bazı dinsel verilerle ilgili temsili resimlerden başka şeyler bulunmayabiliyor elimizde. Tamam, şeytan kötü. Cehennem sıcak. Tarzan, Ceyn. Ceyn, Tarzan. Amma velakin içleri ve vicdanları çürümüş bu kötülük yargılayıcılarının kesin olarak neye benzediğini bana kimse söyleyemez.

İşte bilinmezliklerin başladığı bu noktada bilimkurgu devreye giriyor ve ben ilk golümü atıp, karşı tarafın kilidini açmış olmanın verdiği sevinçle önümdeki herhangi birine ayakkabı uzatıp, ayakkabı cilalatma hareketi yaptırıyorum. Bilimkurgu, evrendeki kara delikleri dahi yiyecek denli açtır. Yedikçe büyümez, zira yediklerini insanların beyninin içine kusarak hazmını sağlar. Kara delikleri yiyecek malzemesi olarak gördüğüne göre konusunun evren dahilindeki herşeyi kapsadığını varın siz düşünün ve korkun.

1800′lü yılların sonlarında toplu gösterimlerin, yani sinemanın başladığı zamanlarda ilk meyvesini veren türlerden biriydi bilimkurgu. Bi akım başladıktan sonra o akımı durdurmak için arasına yalıtkan madde soksanız bile yetmeyebilir. Georges Melies’in Aya Yolculuk uyarlamasıyla perdeye yansıyan absürd uzay maceraları ve uzaylılar, 2009 yılına gelmemize rağmen değişmedi. Yıllar geçiyor, bakıyorsun, uzaylı hala aynı uzaylı. He, ne oluyor, bi adam gidiyor g.tüne kilit girişi uydurup evrenin kapısını orda saklıyor, diğeri aynı anlamı metal yığını bi robota yüklüyor. Farklı farklı anlamlar yüklenip, mezuralar uzunluğunda yıllar geçerken, sinemada yeni yeni dalgalar çıkıyor (Buradaki dalga 3. anlamındadır) Her dalga bi diğerini tetikliyor, taa Yunanistan’ın ordan başlayıp da eklene eklene gelen son dalganın sahile vuruşu gibi düşünün. Lakin sinemadaki dalgalar sürekli birbiriyle kombinasyon halinde olsa da hiçbir zaman sahile vurmayacak kadar sürekli halde, çünkü içinde bulundukları deniz ya da okyanus, her ne haltsa, adını siz koyun, sonsuz.

Bayağılığın abidesi olarak yayılan kan ve vahşet filmlerini barındıran “İki film birden” sinemaları, bilimkurgunun adeta manevi babası oluveriyor 70′li yıllarda. Bağırsakları deşilen zombiler, kazıklara oturtulan vampirler, hatta zenci Dracula’lara (Blackula) yayılan yelpazenin yanında azınmayacak sayıda bilimkurgu filmleri de oynuyor. Kız kaçıranı, gezegen yok edeni, vesaire. Bu istismar sinemalarında olan biten, sürekli bir bayağılık halinde anlatılıyor. Bütçe düşüklüğü nedeniyle, kötü oyunculuklar, kötü çekimler, kan revan içinde ölümlerle kotarılıyor. İnsanoğlu dünyanın en vahşi yaratığı olduğu için kana doymak bilmez, şu an hala Testere gibi filmlerin aldığı reytingten toplumca değişmez keyfimizin başka insanların ölümünü izlemek olduğunu söyleyebilirim.

Peki müzikaller? Babetleriyle, mini etekleriyle alımlı hatunların, bolca yağlanmış Elvis saçlı, deri pantolonlu gençlerle yaptıkları aşk üzerine atışmalar, danslar? Bu kadar naif sahneleri, böyle bebek poposu kadar hassas aşk hikayelerini B sinemalarında görmeye tahammül edebilir misiniz? Ya da herşeyi geçtim, böyle bişeyin hayalini kurabilmeniz mümkün mü? Aklınıza doğrudan zombili bi Grease versiyonu geliyor olabilir. Zombili Grease dediğin de gerçi en fazla bi Thriller olabilir, ama zombilerin aşk hikayesini izlemek de onların yaşam tarzı altında eğlenceli bir seyirlik olacaktır.

Zombili bir “Love Story” var mıdır bilemiyorum, ama türleri kırarak oluşturduğu melez tür ırklarıyla daha güçlü, daha dayanıklı olan sinema sektörü “Müzikal-bilimkurgu-B filmi” türünü yaratmaktan da çekinmedi. Ama tabi olay bu aşamaya gelene kadar ikili çiftleştirmelerle ilerledi. Bu 3 türü andığım vakit aranızdan doğrudan “The Rocky Horror Picture Show” diyenler oldu ve ben öyle diyenlerin gadasını alırım.

Mevzubahis filmimiz, aynen kült film mertebesine erişen filmlerin geçtiği zorlu yollardan geçmiş. Garip hikayesi sebebiyle, salt bayağılık görmek isteyen insanları başta şüphelendirip kendinden uzak tutsa, oyuncularına kuruşlardan daha öte para birimini kazandıramamış olsa da, gençlik arasında patlayan VHS manyaklığıyla dünyanın en sevilen müzikalleri arasında yerini çabucak almıştır. Hikayemiz, herhangi bir vampir hikayesinden besleniyor, yani ufak bir kelime oyunuyla onun serbest uyarlaması diyebiliriz. Brad ve Janet isimli sevgi dolu çiftin şapır şupur yağmur yağdığı bir gecede pek bi ıssız ormanın içinde araba lastiklerinin patlayıp, stepnelerinin de olmamasıyla beraber yakında gördükleri şatoya yürümeleri gibi klasik bir Drakula hikayesi gördüğünüz üzere. Yani, aslında sadece anlatırken böyle. Çünkü gerek şato öncei, gerek şato sonrası olsun, genelde ruhunda rock ‘n roll barındıran müzikal atışmalarla ve mükemmel şarkı kafiyeleriyle inanılmaz eğlenmeye başlıyorsunuz.

Sıradan bir korku hikayesi, özü bozulmadan daha eğlenceli hale getirilebilir mi bilmiyorum. Transylvania‘yı duymayan yoktur. Transseksüel kelimesini duyup, neye benzediğini de bilmeyen yoktur ama zaten bu kadar tehlikeli biçimde karılan türlerin yanında Dracula’yı alıp da travesti yapmak basbayağı çılgınlık. Uzaylı-travesti ve herşeyden önce Dracula. Brad ve Janet sadece bir telefon görüşmesi için girdikleri bu şatoda yığınla ucubik görünümlü adamın parti yaptığını görünce haliyle tırsıyorlar. Ardından müzik kısmımız “Time Warp” şarkısıyla yeniden başlıyor ve harbiden bu andan sonra olay izleyiciler için de bi cümbüşe dönüyor. Bakıyorsunuz ki hikayeyi anlatan adam bile figürleri göstererek oynamaya başlamış. Dracula, mracula hikayesini bi kenara sallayıp, sola atlıyorsunuz, sonra ayaklar sağa, eller bele. Filmin tamamında alttan alttan akan böyle bi cümbüş hareketi var.

Dracula yorumlamamızdan sonra bir de yakışıklı Frankenstein uyarlamasına tanık oluyoruz. Sarı saçlı, bolca kaslı ve yakışıklı bu adam Dr. Frank N Furter’ın, yani travestimizin, kendisini tatmin etmek için ürettiği bir insan. Frankenstein gibi yama dolu bi suratı yok yani. Karakterler dörtlendikten sonra hikaye bunların arasında eşit dağılıma giriyor. Brad ve Janet cinselliği daha bi özgür, serbest yönünden keşfetmeye başlıyorlar. Bi nevi koyver gitsin durumu oluşuyor ikisinde. Tam anlamıyla 70′lerdeki sex & rock ‘n roll furyasının bir yansımasını görüyoruz. Ki şu ana kadar saydığım olguların, türlerin neredeyse hepsi 70′leri 70′ler yapan özel ögeleri barındırıyor. Dr. Frank N Furter’ın Brad ile Janet’ı ayrı odalara naklettirip ikisine de çaktığı sahnelerse filmin adeta zirve noktası, serbestliğinin vurgulandığı kısım.

“Bende çakabilme heybeti olduktan sonra kime ne?” dercesine bi duruşu var filmin aslında. “Hair” filmiyle yükselen uzun saç çığırtkanlığının cinsellik versiyonu. Tabii ne mutlu ki bu film 70 değil de 80 yılı bloğunda keşfedilmiş. Yoksa şu an yarımız travesti, yarımız ipne şekilde birbirimizi tokmaklar dururduk. “Bi film mi bu etkileri yaratacak?” deyip geçmeyin. Another Brick in the Wall şarkısının gençler üzerindeki büyük devrimci etkisini hatırlayın.

The Rocky Horror Picture Show, bir yandan da dünyanın en uzun süre gösterimde olan filmlerinden olma özelliğini taşıyor. Dünyada sürekli gösteriminin yapıldığı, sürekli dolu koltuklara oynayan birkaç sineması var hala. Bu sinemalarda film seyircilerin de koreografiye katılmasıyla birlikte ultra interaktif bir hal alıyor. Film sırasındaki sahneler seyirci koltuklarında tekrarlanıyor. Herkes filmden birilerinin kılığına giriyor. Onlarca, hatta yüzlerce kez o sinemada izleyen oldukça fazla müdavimi var ki, yeni gelenlerin alnına bakire işaretini yapıyorlarmış. Hangi sahnelerde dönüyor bilmiyorum fakat bazı sahnelerde Asshole, bazı sahnelerde ise Slut diye bağırmaktaymış bu izleyici arkadaşlar. Bir gün yeteri kadar param ve zamanım olursa, bu çılgınlığın içine de koreografiyi öğrenmeye yetecek kadar gösterimlik müdahil olmak isterim.

Sunduğu bolca bayağılık, cinsellik çığırtkanlığı, komedi, eğlence, müzik ve Stanley Kubrick filmlerinden fırlamış laboratuvar tasarımıyla “The Rocky Horror Picture Show” genel filmografi arasında diğerlerine kıyasla çok farklı bir yerde duruyor. Bu aykırı tarz, dolayısıyla kimi film severlere garip gelebilir. Bu filmi kült yapan sebeplerden birisi de budur. Her filmin hitap ettiği bir kitlesi olur, kimi filmler 7′den 70′e kitleyi hedeflerken para sebeplerinden, kimiinin asıl derdi özgürce hikayesinin anlatmaktır. Muhtemelen de sadece kafadan kontakları kapsarlar. Bu filmde keyif almamın nedenlerinden biri de bu olabilir. Sabah kalktığımda, filmden bazı müzikal sahneleri tekrar izleme ihtiyacı hissettiysem, film benim üzerimde misyonunu tamamlamıştır. Şimdi Dr. Frank için başkalarının ırzına geçme zamanı!

Yazı bittiğinde “Ram Jam – Too Bad On Your Birthday” çalıyordu.

Toplumların vicdanına asırlar boyu genlerle bir kara leke olarak işleyen bir kavgaydı bu. İyi taraf kendisini açık açık belli etse de, kötü olan tarafa da “Bunu neden yaptın?” demek insanın yüreğini kezzap içinde 2 saat bekletilmiş takma diş kadar sızlatırdı. Bilmiyorum düşündünüz mü, mezarlıklar neden evimizin kapısının önünde değil de, genelde şehir dışı lokasyonlarda yerleşke edilir? Ruhani bilinmezliklerden fellik fellik kaçtığınız için bunu tabii ki bilmiyorsunuz. Ama zamanında bizim için yapraklarını, gövdelerinden geçen turgor basıncını harcayan, sararıp solan binlerce bitkisel yaşam oldu, bitkilerin yaşamı oldu. Bu büyük savaş, kendisine yeşil rengi veren klorofil sayesinde ruhumuzu oksijen ile doldurup taşıran bitkilerle, mezarlıkların ruhani olmasa da kemik torbası liderleri olan zombiler arasındaydı. “Hak verilmez, alınır” mottosunun peşinde yıllar boyu gündüz demeden, gece diyip mezarlarından fırladıklarında, sırf bu amacı gözeterek insanlara saldırdılar. Her zaman, olmayan beyinlerinde bir tek istek vardı bu otomatiğe bağlanmış denyoların: Şehir merkezine ulaşıp, oradaki toprağın içinde yaşamak. Sonuçta topraktan fırlayıp da “Öeeeğğüüeee, braaains” diyen bi garabeti mantığımız ölü olarak kabul edemez. Şehir merkezinde alışveriş mekanları, sinemalar, barlar, ganyan bayileri ve bunun gibi pek çok keyifli mekan olduğunu bilirken, sessiz bi şekilde dağ başında, s.k kadar tabutun içinde inzivaya çekilmeyi kabul edebilir misiniz?

Nitekim onlar da kabul etmedi. Savaşlarını, amaçlarını hiçbir insan evladı anlamak istemedi. Savaşlarını anlamak istemeyen insan evlatlarının o beyinlerini boşuna kullandığını bilen zombiler de, beyin hak etmeyen insanların kafataslarını çıtır çıtır mangalda dahi kızartmadan yediler, çiğ etin lömbür lömbür mideye oturacağını bilerekten. Siz, insanın egosunu besleyen öküz saçması Hollywood filmleriyle, zombi ırklarını yok edenlerin, ellerindeki mermisi bitmek bilmez pompalı tüfekleriyle 2-3 kişiden oluşan aptal insan güruhları olduğuna inandınız. O zamanlardan bilinen pek çok gerçek, bazı şahısların işine gelmemesinden ötürü tarih defterlerine yanlış kazındı, çarpıtıldı. İşin gerçeğine dönmek gerekirse, bu savaşların her anında ırkımızın kıçını kollayan tek türdü bitkiler. Kendi meyvelerini, yürekleri yana yakara ölü canların üstüne fırlattılar, kaktüsler iğneleriyle, koçanlar mısır taneleriyle saldırdı. Ama meyveli, ama meyvesiz, bütün bitkiler bu savaşın içinde kıçımızı kolladı dostlar, zombilerle dertleri olmamasına ve insanlığın onlara hiçbir faydası dokunmamasına rağmen. Çünkü onların rengi yeşildi ve sadece kendi mekanları olan toprakları delip de yukarıya fırlayan zombilere karşı sinir sahibi olabilirlerdi.

Zaman çizelgesini incelediğimiz zaman hektar hektar ormanlar arasında nektarlarını korumaya çalışan kayısıların 1217 Dimes Harbi‘ni görüyoruz. Canhıraş bi şekilde ön cephelerde ayak altında ezilip, hoşaf olan pek çok kayısı oldu bu savaşta. 1452 yılına geldiğimizde ise Zehirli Mantar Cephesinin müdahil olduğu 1. Çayırbaşı Savaşı ve diğer cepheyi koruyan kaktüslerden oluşan 2. Çayırbaşı Savaşı‘nı görüyoruz. Bitkiler nasıl olsa kımıldayamıyor diyerekten 100 senelik zaman zarflarında tekerrür eden savaşların bitkiler açısından defansa dönük, canına tak ettirecek son versiyonu da Çamdibi Harbi olmuştur. Bu savaşın ardından tüm karasal ve denizsel gücünü insanlar aracılığıyla saksılara doldurtan bitkiler dev karmasını toplayıp Zincirlikuyu Kuşatması’nda zombilerin kökünü kurutmuş, geriye kalan aman dilemiş birkaç zombiyle ise Dülgerboyu Mütarekesi’ni imzalamıştır. Bu anlaşma zombilerin bundan kelli şehir merkezi dışında yerleşim birimleri oluşturmasını öngörüyordu. Şehir içine girmek isteyenlerin ise vize ve pasaport gibi birtakım işlemlerden geçmesi gerekiyordu. Böylece dökük yapraklar ve parçalanmış kollar, düşen burunlar içinde büyük 500 Yıl Savaşları sona erdi.

Hollywood kazığı kendine yontup, insanların şişen egosunu daha da kabartmak için galibiyeti her zaman insanlığa mal etti. Tabii ki bu güzel dostlarımızın saksıyla Zincirlikuyu’ya götürülmesinde büyük emek sahipleriydi, ama sorun bakalım, bir gün isyan edip bu zombilerin mezarlarına işeyeni oldu mu? Tam aksine koskoca ormanları bi kibritle yakan insanlara tanık olduk bu savaşlardan sonra. Köy korucularının arasında dolaşan söylentilere göre bu yangınlar gece vakti gizlice toprak ihlali yapan zombilerin ellerinden çıkmaktaydı, ama insanlığın ne kadar anasının gözü, arazi edinmelere doymayan bir puşt olduğunu biliyoruz.

Yıllar içinde bunca kapışmanın gizli kapaklı tutulduğuna kayıtsız kalmak istemeyen PopCap Games bu işe el atmakta gecikmeyerek vefa duygusunu 500th Anniversary çerçevesinde “Plants vs. Zombies” oyunuyla göstermiş oldu. PopCap Games ufak boyutlu, bilgisayarı kastırmayan, bilgisayar başına oturulduğunda 1 saat oynanan, ama 1 yıl boyunca oynanan, oyuna başlamanızın 2. yılında ise o oyunu anlamadığınız bi sebepten günde 5 saat oynamanıza sebep olan bağımlılık yapıcı oyun firmasının adı. Casual Games adını verdiğimiz bu oyunları zenginlerin elinden alıp, halkın kullanacağı maliyete getirmek için zamanında büyük anlaşmalar ve indirgeme çalışmaları yaptılar. Görüldüğü üzere başarılı olan herkesin savaşı vardı ve PopCap Games bu savaşlara fazlasıyla duyarlı.

Dünyanın en çok ses uyandıran olmasa da en büyük kayıpları verdiren bitki-zombi savaşının ardındaki gerçekleri bize yaşatmak için epey uğraştığı belli ekibin. Taslakları oyun metni olacak hale getirene kadar 827 ansiklopedi araştırmış ve aralarından 7625 sayfa ayıklamışlar. Storyboard aşamasına geldiklerinde ise savaş konusunda esneklik sağlayacak saldırı stillerini üretmeleri yaklaşık 629 günlerini almış. “Bu oyunu yaparken yaklaşık 287 milyon dolar zarar yapmamıza rağmen ahde vefa duygumuzu göstermekten ötürü vicdanımız rahat” diyor Boğaç Torlak. “Ufacık sabi sübyan fidanların yapraklarının tek tek koparıldığını, güllerin yapraklarının koparılıp, elin bi avucunun yuvarlatılıp üzerine koyulması suretiyle diğer elin ‘Nasıl koydum amaa’  hareketiyle vurmasıyla ortadan delinerek şaklatıldığını, aynı zamanda çimene basarak yürüyen zombiler gördüm. Savaşın belki de ne kadar berbat bişey olduğunu gösteren en önemli sahnelerdi bunlar. Fakat bizim klorofilli kahramanlarımızı bu denli savunmasız şekilde gösteremezdik. Zombileri nasıl ske ske yendiklerini göstermek ve oyunu çocukların da oynayabileceği şirinliğe taşımak için karakterleri pastel tonlara taşıdık.” diyerek oyun hakkında çok önemli bilgiler vermeyi de unutmuyor.

Oyuna başladığımızda savaşların ilk zamanlarındaki daha hafif kayıplarla bitenlerini tekrar ediyoruz. Günlük güneşlik bir bahçedeyken gün ışığı üreten bitkilerimizle yeni bitkiler oluşturup savaş hattımızı düzenliyoruz. Fakat sonlara doğru savaş adeta bir kördüğüm yumağına ve kör dövüşüne dönüştüğünde mükemmel taktik dehası stratejilere girip, arazimizi korumamız gerekiyor. Zira her bölüm geçişimizde elindeki ölü toprağını yetersiz bulan zombiler, daha büyük bir kara ve deniz kuvvetiyle üstünüze doğru geliyorlar. Başlangıçta oyuna 2-3 bitkiyle başlarken Adventure Mode sırasında her kazandığımız savaşın ardından daha özel stratejiler oluşturmak üzere yeni bitki çeşitleri kazanıyoruz ve bunlar savunmamızı daha kemikleşmiş yapıya kavuşturuyor. Bitkilerin çeşitli oluşu, zombilerin de çeşitli oluşunu gerektiriyor ne yazık ki. Michael Jackson’ın Thriller yapıp etrafında dans eden dört tane zombi çıkaranından, gazete okuyarak size saldıran, gazetesini yırttığınızdaysa inanılmaz bir hiddetle gözleri kan çanağı içinde üzerinize sizi yemek için koşturan zombiler var. Kiminin saldırı hızı yüksekken, kimininse dayanıklılığı fazla, ama yavaş. İşte bitki stratejisini de üzerinize gelecek zombilere göre ayarlıyorsunuz.

Oyunu oynadıkça daha fazla uzadığını farkettim ben. Adventure modu bitirerek zombilerin köküne kibrit suyu sıkmamın akabinde Puzzle, Mini Games ve Survival modları olduğunu farkettim. Bi de Zen Garden ski açıldı başımıza sonradan. Hepsinden ufak tefek bahsetmek gerekirse Zen Garden, savaş sırasında hediye paketinde bulduğunuz bitkileri yetiştirip, onların ürettiği paralarla teçhizat alıp daha kuvvetli bitkiler yaratmanıza önayak olan önemli bi bahçe. Buraya günaşırı girip bitkileri sulayıp paraları topluyoruz. 60 yaşına gelmiş ihtiyarlar hep böyle hıyar ekip, muz yiyeceği bi bahçe ister ya, onlara bu oyunu vermek lazım. Puzzle modunda vazoları kırıp, içinden çıkan zombileri öldürürken, Survival modda daha uzun süren zombi bitki savaşlarında bayrağı göndere çekmeyi hedefliyoruz. Mini Games ise oyunda size en çok keyif veren bölümlerden. Zombilere empati kurmamızı sağlayan bi bölüm var mesela. Elleriniz mousea gidecek kadar vicdansız mı bilmiyorum, bu bölümde zombilerle bitkilere saldırıyoruz. Bir başka bölümde ise akvaryumdaki zombileri besliyoruz. Kimi zaman görünmez zombilerle savaşıyoruz. Bölüm çeşitleri PopCap Games’in diğer oyunlarının Plants vs Zombies’e entegre edilmiş hali gibi. Savaş yapısı, internette oynarken yine bayağı zaman kaybettiğimiz Tower Defence oyunlarının stili üstüne kurulmuş vaziyette. Bitki upgradeleri ve modifikasyonları, ileri bölümleri kazanmanız için kullanmanız gereken taktiklerden.

Henüz sonuna varmasam da bu dünyada hepimizden evvel var olan atalarımızın, biz var olalım diye ne denli meşakkatlere, ne denli aşağılık zombilerin tırnaklarının altına girdiğini görünce gözümden bir damla yaş geliyor. Elime aldığım su kovasıyla koştuğum gibi Gülhane Park’ına gidiyorum ve bitkileri şefkatle sular iken şu sözler geliyor aklıma: “Ben bir Ceviz Ağacıyım Gülhane Park’ında, ne sen bunun farkındasın, ne zombiler farkında…“

DOWNLOAD: PLANTS VS. ZOMBIES

Yazı bittiğinde “Airbourne – Girls in Black” çalıyordu.

Bilirim ki manyetizmanın babası Daniel Faraday’ın da belirttiği gibi “Olan oldu.” sevgili okur. Yani üzerinden bir hafta geçmiş mükemmel bir Formula yarışıyla ilgili gördüklerimi 1 hafta sonrasında anlatmamın pek de bi bahanesi olamaz. Tabii üniversitedeki final haftasının tam arasında mükemmel bir planla hem orada olup, hem de biter bitmez sınavlarıma girdiğimi belirterek bu mevzunun içine de hata payı eklerim. Sonuçta bu da bi insan bedeni, Formula mühendisleri geliştirmiyo yani. Arkamdan kuyruk takıp da bana süre, hız, ivme kazandıran var mı ki size sorarım ben. He ama nedir, yaz boyu metabolizmik aerodinami yüzünden saat başına dakikalarca zaman kaybeden memelilerin arasında şu an geçen sezondan beri geliştirilen bir araba gibi, ya da gün boyu yüzlerce kahve içmesinden dolayı diğer insanların 250 katı hızlı hareket eden bir zibidi gibiyim. O yüzden bu fark kapatma ve ışık yılını kat edip, geri dünyaya dönerek zamanı ileri ya da geri sarabilme vasıflarımla, size seneye olma ihtimali olan F1 Türkiye GP’sini 1 ay önceden yaşananlarla anlatabilirim. Yöntemimi sakın medyum bozuntularınınkilerle kıyaslamayın. Onlar koca g.tleriyle her daim oturdukları yerden yıldızları sayarken, ben zamanda yolculuk yapmanın gerektirdiği bünye gücüyle ışık yılı uzaklıklara gidip, oradan InfraRed dalga boyunda göz renkleri saçan teleskobik uzvumla gelişmeleri aktaracağım.

Formula 1 insanın bi yandan da hep buna benzer düşüncelerle çocuk kalmasını sağlıyor. Futbol, futsal, hentbol ya da buna benzer sporların verebildiği türden bişey değil bu. Her yarışta daha bi ilgiyle seyrettiğimiz arabaların arkasında çok özel teknolojilerin olduğunu farkediyoruz. Elde ettiğin hızın her salisesinde daha yükseğini isteyen arabalar bunlar. Tamam, belki Transformers vasıtaları gibi dünyayı kurtarma amaçları bulunmayabilir, fakat hız manyaklarına haz sağlamakta üstlerine pek de yok. Her erkeğin cinsel heybetinin, testesteron hormonlarının altında bir yandan da hız güdüsü yattığını hatırlarsak, içindeki çocukluğu ortaya çıkaran, kaslı ya da kelli felli göbekli adamların bu mükemmel yarış serisini izlemek için dünyayı arşınlamasının en basit sebebine ulaşmış oluruz.

Genelde top peşinde koşulan spor türlerinde çabuk bayatlama, çabuk tüketilme durumu söz konusudur. Eski maçlar, içinde çok önemli zaferler içermediği sürece geriye dönülüp de bir daha bakılmaz. Maç ertesi günü birkaç özet ve hararetli ufak spor tartışmaları, o kadar. Her yarış sonunda kupa almanın getirdiği hırs ve yüksek mühendislik tutkusu ise beraberinde haftalarca süren tartışmalar ve yıllarca izlenilse sıkılınmayacak yarışları getirebiliyor. Pek çok spor dalını klasik bakkal ekmeğine benzetirken, F1′ı ise kolaylıkla bir haftada bile bayatlamayan Vakfıkebir ekmeğine benzetebiliriz. İşte benim bu final sebepli gecikme yazımın da sırtını bu sebebin avantajına yaslıyorum ve içinde Formula One geçen bir konu nasıl olsa sıkmaz, eskimez diyorum.

Bridgestone ve Yalçın Pembecioğlu‘nun birlikte düzenlediği yarışmayı kazanmamın akabinde Kibariye misali “İstanbul benden büyüük, onla başa çıkamam” demek yerine büyük adamların büyük sözlerine uyarak Fatih Terim kaş çatışıyla “Dünya büyükse, biz de büyüğüz hüleeaaayn” dedim. İstanbul gerçekten çok büyük. Spam kutuna doluşan “Get a Huge C0ck” subjektli maillerdeki Huge sıfatı kadar devasa. Bana her zaman başlı başına bi ülke gibi gelmiştir zaten. Pek Türkiye’yle alakası olduğunu düşünemiyorum diğer illerde hiç olmayan organizasyonları bünyesinde kolaylıkla barındırabildiği için. Ebat konusunda tırsaki olmamın sebebiyse İstanbul’un bi ucunda konaklayıp, diğer bi ucuna yarışa gidecek olmamdı. Bu sorunun yükünü de İstanbul’un trafiğine masaj yapan vasıtası Metrobüs kendi üstüne aldı. Yokuş çıkamıyo diyenlere aldırmayın, metro yerine geçici olabilecek çözümler arasında şu an bana göre çok başarılı.

Her yarışta izlediğimizde hayran duyduğumuz bu kusursuz arabaların arkasındaki olanı biteni görme düşüncesi beni inanılmaz heyecanlandırıyordu. Böyle bi heyecan içinde olduğumu çaktırmamak kolay değil benim için. Sonuçta cool takılıp “Amaan onlar da sıradan insan nihayetinde” diyecek adam değilim. Bu vakite kadar yaptıklarınla kıyaslandığına göre, ikimizin de insan olma seviyesi aynı olamaz sonuçta. Ha, sıradan insan gibi davranır, bizim gibi alt mevkidekileri hakir görmez, o adam benim gözümde gönlümde ayrı bi kraldır ama bu adamlar her türlüsü en azından prens.

İstanbul Park, dünyayla bağını koparmış bi çölün içine kurulmuş yaşam kaynağı gibi. Pisti arabaların hızlıca yarışmaları anlamında canlandırmış ama geçen yılların sonrasında çölü belki de bir gıdım yeşillendirememişler. Yeşilliğin gerçeğini görmeyi bırakın, serabını dahi göremiyorsunuz. İnternette yeşillik neyim hafiften görüyordum pisti incelerken. O yeşillikleri de sadece Paddock girişine döşemişler. Yani illa ki zengin olanlar apayrı bi ortam görsün düşüncesi var. Cuma günü serbest antrenmanlardan sonra oraya gireceğimi bildiğim için bana tabii ki sorun değil, fakat insanlar bu sıcağın altında kavrularak bi yeşillik bile bulamadığı bu çöle gelmek istemediklerinde Ecclestone ve pisti işleten diğer kişiler ağlamamalı. “Gerçek seveni her türlü gelir” palavrasının ardına sığınmaktan ziyade “Bu pisti ailelerin geldiğinde gölgede izleyebileceği rahat bi mekan haline nasıl getirebiliriz?” sorusu olmalı. Ülkemizde her insan Gold tribünde gölgede yarış izleyecek kadar varlıklı değil. Canına yandığımının pistine yağmur da düşmüyo ki kavrulan bedenlere su serpsin.

Yalçın Bey’in serbest antrenmanlardan sonra yaklaşık saat 16:00 civarında kazanan kadromuzu toparlayıp Bridgestone yetkilileriyle Padok kapısının ağzına getirmesiyle unutulmayacak Happy Hour bütünleşmelerimiz başladı. Pek de bi efemine duran pembe, padok alanı manyetik kartlarımızı dıtlatarak Formula insanlarının yaşam alanına adımlarımızı attık. Dünyanın en meşhur sporcularının sağdan soldan birileri üstüne atlayıp fotoğraf çektirecek korkusunu taşımadan rahatça gezdiği bi yerdi burası. Her şeyden önce herkesin girebileceği bi bölge değil ve girenlerin de belli bi bilinç seviyesinde ve magandalıktan uzak olduğunun fakındalar. Sağınızda solunuzda birileriyle sohbet halinde bulunabiliyorlar mesela. Tabi gördüğüm kadarıyla bu diyalog içindekiler hep takım elemanları ya da spor basını. Gördüğümüzde fotoğraf için yanına koştura koştura gittiğimiz bu adamlar isteğimizi kırmadan fotoğraf çekiliyorlar. Aralarında Timo Glock gibi kıçı kalkık 2 günlük bebeler de var tabii. Yanına gittiğimizde “No, no” diyip kaçtı denyo. Yanına Alonso’yu al bakalım kimle fotoğraf çekilirdik? Massa’yla Raikkonen’i gözlerim römork binaların dış gövdelerini portakal kabuğu gibi soyarcasına aradı, ama Ferrari’nin onlara kız çocuğu gibi baskı yapıp evden dışarı salmayacak kadar tutucu olduğunu biliyordum.

Pilotların arasında en iyi karşılayanı, en insancılı Williams pilotu Nico Rosberg olsa gerek. Williams’ın garaj kapısının önüne içeri girmek üzere gittiğimizde kapıda karşıladı bizi. Tam Türk misafirperverliğini hissettirdi anlayacağınız. Biz de panik yapıp, ürkütmeden, sırayla çekildik fotoğraflarımızı ve ardından teknoloji hırsızlığı olmaması sebebiyle kamera ve fotoğraf makinesinin yasak olduğu Williams garajına girdik. İçeride tatlı tatlı gelen tiner kokusunun beraberinde hummalı bir çalışma vardı Cumartesi günkü sıralama turları için. O küçücük alanı bu kadar verimli kullanılacak şekilde böldüklerine inanamadım. Takım taklavat, herşey ortada. Kaç yüzbin parçadan oluşuyo bilmiyorum, teknisyenin biri Lego gibi motorun bi yerlerine bişey takıp çıkarıyordu. Diğer tarafta bilgisayar analizi yapanlar, lastikleri hazırlayanlar.

Epey bi süre padoğu didikledikten sonra çıkışımıza yakın Red Bull’un cafesine uğrayıp soğuk enerji içeceklerimizi mideye indirdik. Bi yandan da balkondan bakıyorum tabii. Basın bizden daha görgüsüz diyorum. Adamlar rahatsız olmasın diye biz kendimizi pilotların üstüne uçmamak için sıkarken eşşek kadar optikleriyle etraflarında çember oluşturuyorlar. O adamları sıksa sıksa basının bu keneliği sıkar sanırım. BMW’nin takım patronu TIR’ın yanında 2 dakika konuşurken kameralar kaç kere deklanşöre bastı, sayamadım.

Bugün buluşmamızın ve padoğa sızabilmemizin birincil sebebi Bridgestone Lastik Geliştirme Direktörü Hirohide Hamashima‘nın römorküne doğru ilerledik bi de evvelinde. Tabii olayların kronolojik sıralaması kafamda biraz karıştı. Bu Red Bull mevzusundan daha önceydi çünkü. Böyle bi devler liginde bile sıradan insanlar tarafında kapı ağzında sevecen bi şekilde karşılanmak insanın gururunu okşuyor. Bizim mutluluğumuz da geri dönüşüm olarak söyleşimiz sırasında Hamashima’nın suratına yansıdı. Sorular genel olarak tabii ki klasikti, zaten oradaki maksadımız birbirimizi görüp yarım saat selamlaşmaktı ve bu da gayet eğlenceli biçimde vuku buldu. Oradan çıkıp Bridgestone çalışanlarının lastiklerle, jantlarla uğraştığı bölgede de bir bayan teknisyen tarafında bilgiler aldık yine. Kimilerimiz orada gördüğü lastikleri eve götürmek, kimilerimiz ise yalamak istedi. Oluksuz lastiği kim görse aynı hislere kapılır diye düşünüyorum.

Cuma günkü güzel padok gezimiz saat 19:00 civarında bittiğinde memnun kalmış bir şekilde padoktan dışarıya doğru yola koyulurken Aylin Hanım daha manyetik kapıdan çıkışımızın ağzında kartlarımızı istedi. Formula’nın belki de en önemli mevkisinin anahtarı sonuçta. Kartı ilk boynuma taktığımda neden bunu pembe yapmışlardır acaba diye düşünüyordum. Sorumun cevabı o an kafamda canlandı: Pembe renkli bir kartı erkeklerin geri vermesi, hatıralık olarak eve götürmekten vazgeçmesi, efemine renginden ötürü daha kolay oluyor. Bi de bi yandan bu girdiğimiz alana parayla bile giremediğimizin, Bridgestone’un müthiş kıyağı sayesinde girebildiğimizin farkındayız, o yüzden orada kart inatçılığı yapmak öküzlük olur sanırım.

Cumartesi Paddock Club girişimiz sabah erken vakitlerde başladığı için bi uçtan taa Tuzla’daki servise sabah vakti nası yetişecem diye bi yandan paçalarım alev aldı. Dolmuş seferi Cumartesi kaçta olur onu dahi bilmiyordum. Sağolsun ev sahibinin arıza arkadaşı sabahın 5:30′unda Metrobüs’ün başladığı Avcılar durağına bıraktı beni. Herkesten önce Kadıköy’e vardım ve servisle hep beraber Tuzla’ya doğru yola koyulduk. Servisle giderken hızlı olduğu için pek yol uzunluğunu farketmiyorsunuz ama Cuma günü otobüsle gittiğimde bi an Gürcistan sınırından dışarıya doğru çıktığımı sandım. Servisimizin indiği yere yine Aylin Hanım geldi ve bu sefer elimizde hatıralık olarak eve götürebileceğimiz, sadece Cumartesi günü çalışan manyetik Paddock Club kartlarımızı dağıttı. İnsan kendini pek bi yetkili hissediyo bunlardan takınca, her bi halta karışası geliyo ama kartın açtığı yer pit alanı.

Pit alanına uğramadan önce günlük güleryüzlü surat ihtiyacımızı karşılamak üzere gün boyu yarışı takip edebileceğimiz Bridgestone Paddock Club‘a girdik ve meyve suyuyla ufak bi kahvaltımız oldu. Ardından “Pit Lane Walkabout” tabelalarını taşıyan adamların ortada peyda olmasıyla kameralarımızla birlikte alt kata indik. Yarışın sonucunu belirleyen en önemli etken olduğu için pilotları gerginleştirse de pit alanında lolipop adamların yaptığı pit stop antrenmanları sırasında çok eğlenceli anlar yaşanıyor. Arabayı pite sokup sokup çıkarıyolar. Sürekli bi parça değişimi var. Bu sürede değişim mükemmeliyetine ulaşacak yetilere sahip olmak pek de kolay değil, ama keyif alarak taktıkları için pek de kısa süreler yaptılar. Yarış sırasında işler bu kadar yolunda gitmiyor pitlerde ne mutlu ki. Başından sonuna kusursuz bir yarışı kimse izlemek istemez değil mi?

Pit Lane Walkabout bittiğinde pist görevlisi gençler ellerinde uzunca bir “Please kindly leave pit area” yazan bir yazıyla geliyorlar. Nazikçe “S.ktirin gidin balkonunuzdan izleyin, yarım saat bile gelip böyle dibimizden izleyemeyenler var dorrağım” diyolar yani. Haklılar abi millet biraz daha durup samimiyete girse “Ver bi el de ben çıkarıp takayım lastiği” diyecek. Masamızda homini gırtlak içecek yudumlarken Touring Car yarışı başlıyor. Ben bu kadar alakasız arabaların pistte bulunduğu bi yarış izlemedim ömrümde arkadaş. En önde BMW, Audi türü arabalar var. En arkada adam Clio’yla bunlara meydan okuyor. Kaza yapmadıkça arabalar arasında sıralama mümkün değil değişmez yani. Ama bak Porsche Cup candır, saygımız vardır. Aynı klasmandaki arabaları kastırdığında sonucu pilot yeteneği ve takım stratejisi belirliyor. Formula 1′in çırak sanayisi GP2 de öyle. Dıştan yanmalı egzostlarıyla geleceğin F1 pilotları Renault motorlu, birbirinin aynısı arabalarla kendilerini ön plana çıkarıyorlar. Paddock Club’taki günümüz boyunca bi yandan balkona çıkıp takip ederken, bi yandan içeride ekrandan her yönüyle izliyoruz yarışları. Yarış araları boşluklarda ise Club’ın padoğa bakan arka tarafının balkonunda bi yandan olanı biteni izlerken diğer yandan Formula Garden isimli mekanda cafe ortamında takılıp, simülatörde yarış yapıyoruz. Simülatörü normal insan ebatına göre ayarlamışlar tabii, kilolu olan giremiyor, girse de çıkamıyor. Normal kilolu olan kimileri de öndeki ayak kısmını çıkarabilmek için kıçını kaydırarak çıkmasını beceremediği için içinde kaplumbağa gibi debelenebiliyor. Simülatörde Alonso’yla şerefli bi beşincilik alabildim. Oyun biraz pratik isteyen türden. F1 2006 sanırım.

An gelip sıralama turları vakti çattığında hepimiz balkondayız. Altımızda pit alanları, bi yandan herkes aracını hazırlıyor. Olanı biteni burnunun dibinde yaşamak gerçekten mükemmel. Kulak zarlarını sızlatan yüksek motor sesi, şayet sağır değilseniz bazen üzerinize kulak tıkacı takma isteğini doğuruyor. Start-finiş düzlüğü bu, en yüksek hıza ulaşılan bölge mirim. İçeri girip sonuçlara bakıp, dışarı çıkıp yarışı devamında takip ediyoruz. Vettel’in 2.liği sevindirip, Button’ın 1.liği üzüyor.

Gün boyu 2 Pit Lane Walkabout yapıyoruz ve veda busesi niteliğinde son garaj ziyareti vakti geliyor. Benim kurama BMW gibi sevdiğim takımlardan birinin gelmesine sevindim. BMW görevlisi içeriye almadan önce tercümeye ihtiyaç olup olmadığını soruyor. Biz hayır diyince ingilizce olarak “O zaman test edelim bakalım biliyor musunuz. İçeriye kamera ve fotoğraf mekinesiyle girmek yasaktır.” diyor. Ben hınzırca çıkıştım tabi orda, durur muyum, “Yok yok ben ingilizce anlamıyorum.” dedim ingilizce. “İşine gelmeyince bilmezsin i.neee” demiştir kesin içinden. Bizim ziyaretimizin şanslı yanlarından biri de teknisyenin kasanın içinden BMW’nin direksiyonunu çıkarıp göstermesi ve dokundurmasıydı. KERS butonuna kadar gösterdi. “Kubica öküz gibi olduğu için ona KERS takamıyoruz” dedi. Direksiyonu istedim bi ara, eve götürmek için ama vermedi. Ne istesek gülüp geçiyo anca, çocuğu avut teknisyen bey. BMW içeride pek fazla bişey göstermedi. Bilgisayar odasına soktu, bilgisayarlara baktık, adamlar Windows XP kullanıyo. Ben kendi sistemlerini yazıyorlardır diye düşünürdüm hep.

Sindire sindire 2 gün boyunca yaptığımız padok turları sonucunda backstage maceramız Cumartesi günü bitti. Zati yarış günü de pilotları konsantrasyon ve panik halindeyken oralarda gezmenin tadı pek olmazdı. Öğrendiğim en önemli şey pilotların Cuma günü melek gibi, Cumartesi hafif stresli olduğuydu. Tabi Pazar günü yaklaşsan muhtemelen yumruğu kafana geçiriyodur ama o sırada içlerde olmadığım için işin ehli gibi söyleyemem.

Beklentilerimin o kadar üstünde şeyler yaşayıp gördüm ki, almak için ruhumu şeytana vereceğim 8. tribün bileti sıradan bişeymiş gibi gelmeye başladı. İstanbul Park’ta yarışlarda pek bi çekişme de olmuyo bi de. Düşünün artık Barrichello’nun ön kanadından ufak bi kanat parçası koptu diye millet nası seviniyor. Türkiye Malezya gibi olsa, ortalık yağmurdan bi anda kırılmaya başlasa 8. virajda mükemmel kapışmalar ve kazalar seyrederiz gibime geliyor. Bana kalırsa bu yarışın takvim zamanı değil Haziran. Tam anlamıyla yağdur mevlam su vakitlerinden birine alınmalı. Öyle olduğu vakit seyirci sayısı ve keyif de artacaktır bana kalırsa.

Button kazanıp şampanyayı arkadaşlarının üstüne boca ettiği sırada sonraki gün İzmir’deki sınavıma girmek için Harem garına doğru yola koyuldum. Dönüşte trafik dakikada 0,34 mm ilerlediği için bi ara paniğe büründüm. Otobüsüm saat 20:00′deydi ama İstanbul’un trafiğinin madiğinin nereden patlayacağı bilinir bilinmez bi gerçek. Neyse ki yarış haftasının her anında şansımın yaverliğiyle birlikte yakaladığım dakikliği kendisini burada da gösterdi ve görebileceğim herşeyi görmenin memnuniyeti, beklentilerimin üstündeki deneyimlerimle birlikte İzmir’e doğru yola koyuldum. Zihnime kronolojik sırası yanlış olsa da güzel bi şekilde kazınan yoğun hatıralarla bindim otobüse. Hani insan bazen çok sevdiği bi etkinliğe gittiğinde doymaz, evine dönerken aklındaki çoğu şeyi yapamadığı için oradan ayrılmak istemez ya, ben tam anlamıyla kafamda hayal ettiklerimi, hatta daha fazlasını yaşadığım için belki de hiç bu kadar huzurlu olmamıştım. Hatta bu geçirdiğim haftasonunu, sınıflandırmada “En güzel haftasonum” olarak kabul ettim. Bana bu güzel deneyimi yaşattığı için Bridgestone’a, Yalçın Pembecioğlu‘na, Burcu Şensoy‘a, manyetik kart tedarikçimiz, Motorhome’umuza neşe katan, böyle bi yerde dahi bu denli şen şakrak ve sevimli insanların olabileceğini bana kanıtlayan Aylin ve Deniz Hanım‘a çok teşekkür ediyorum. İstanbul Park’ta yaşanan bu güzel deneyimler daha da güzel şekilde yıllar boyu sizinle yaşanır umarım.

Buraya mezuraların ölçemeyeceği devasalıkta yazılar yazıyorum diye at koşturacak alanım bulunduğunu sanmayın. şimdi galeri sokuşturmaya kalksam zerre parçacığı kadar yer yok. Şurda bi resim havuzumuz var, hep beraber padokta yaşadıklarımızı paylaştık: http://www.flickr.com/groups/bridgestone-f1/

Dipçik not: Resimde Vettel’e abanmış kafa benimkisi.

Yazı bittiğinde “Accept – Neon Knights” çalıyordu.

İşte böyle anlarda zihninizden binlerce düşünce akar geçer. Blog tutanların bu konuda bi takıntısı vardır. Havada uçuşan binlerce kelimeyi, fikri, bi ağla kelebek yakalar gibi tıkıştırıp, kavanozda tutmayı düşünürlerOluşacak her kelime kombinasyonu için farklı ruh haline bürünmek gerekiyor çünkü. Bi yandan da sevinçli anınızda o anın ferahlığını yaşamak için beklersiniz. Sonrasında adrenalin ve serotonin azalmasıyla harekete geçmek normal mantık çerçevesinde daha verimli olacaktır ama heyecanınız 22 cc hormon değişimiyle birlikte geri çekilmeye başladığında bu sefer aklınıza gelenler de med cezir sonrası gibi geri geri akar. İstersen fikirleri depola ama o ruh haline ulaşamazsın. Kaçtı mı kaçar o, geri gelmez, yani aynı formda geri gelmez.

Formula 1 müessesesinden blogumda pek bahsetmesem de Twitter‘da yarış sonraları belli anlarda dellendiğimi görüp, üzerime deli elbisesi takıp ehilleştirmeye çalışanların çıktığı anlar olmuştur. Bunlardan birisi Massa’nın elinden alınan şampiyonluktu. Tamam, Massa’yı tutmuyor olabilirim, ama nedir, adam son derece efendi, Briatore gibi sağa sola laf sallayıp insanların sinirini bozmayan, işin magazininden uzak bi adam. Bu yüzden benim gibi milyonlarca, ya da yüzbinlerce kişinin takdirini alıyor ki milyon olması bu yüzden daha olası. Hamilton gibi bi denyonun, Massa’nın elinden son virajda şampiyonluğu alması bana çok koydu. İyisiyle kötüsüyle Federasyona, samimiyetsiz yarışçılara laf edip, belli bi kaliteye sahip olanları alkışlayarak yılları geçiriyoruz ekran başında.

Yıllar boyu bu deneyimleri içeriden yaşamanın planlarını yaptıysam da illa bişeyler çıktı. Bişeyleri ertelemek için bahane bulmak zor değil. Ben de öyle bi anlatıyorum ki sanki Formula 1′de yarışacakmışım gibi geldi yalnız. Tabi sadece İstanbul Park’ta bir seyirci olarak izleyeceğim. Ama www.carluvr.com‘da üstad Yalçın Pembecioğlu‘nun Bridgestone aracılığıyla düzenlediği yarışma sayesinde bir seyircinin yaşayabileceği en üst seviyeden bir F1 deneyimi olacak bu. Yarışamıyorsan, içine girebildiğin en iyi şekilde gir ama değil mi? Bi insanın hayatında en önemli yer tutan amaçlarından biri Formula 1 izlemek olmaz tabi ki. Cüzi fiyata satılan binlerce bilet bulmak mümkün. Ama insan gitmek istediğinde ortamı yeni doğmuş bi bebek gibi ıncığına cıncığına kadar kurcuklamak istiyor. İşte bu hayalin gerçek olma aşaması da yarışmada kazandığım Paddock Club biletiyle başlıyor. Paddock Club, bir seyirciye Formula 1′i en iyi şekilde izlettiren/yaşatan özellikleriyle, böyle bi deneyim olduğu öğrenildiği anda hayatta yaşanılması gereken bi hedef haline geliyor. Tabi bir F1 fanatiği olarak bu benim ideallerimden biriydi sadece. Yoksa biliyorum ki hiç alakası olmayanlar için “Bir futbol topunun peşinde koşan 22 aptal” geyiği gibi, Formula 1 de “Bir yolun etrafında deli gibi dönüp duran arabalar silsilesi” örneğinden öteye gitmez. Bu sene yapılan ve seneye yapılacak ufak değişikliklerle birlikte yarış taktiksel yönünde biraz uzaklaşsa da her yarışta adeta bir takım stratejisti gibi yakıt, lastik, ağırlık, aerodinami hesabı yaptığımızı bir biz biliriz, bir de Serhan Acar bilir sanırım. (Okay Karacan diyecek değilim herhalde, onun F1′den haberi yok.) Yarışmayı Bridgestone ve Yalçın Pembecioğlu sayesinde kazandım. Fakat samimi bi yorumumu da buraya tarafsızlık açısından eklemek isterim. Formula 1′de hem Bridgestone, hem de Michelin’in lastik tedarikçisi olduğu zamanlar yarışlar daha bi rekabete dayalıydı. Bi yandan pilotlar, arabalar arasındaki puanları ölçerken, onların da hangi yarışta hangi lastik setlerine önem verdiğini, nasıl randıman verdiğini incelerdik. Moto GP’de bu hala önemli bi unsur.

Formula 1′in teknik detayından çıkıp, Paddock Area’nın detaylarına inmek lazım bi yandan da. Sonuçta bu “Ben kazandım oluuum, siz bilgisayar başında oturun, ben tribünde olacam naaaber” türünde bi yazıdan önce benim için bana bu ödülü (Hediye diyemem, zira gerçekten bi insanın ölmeden yapması gereken şeylerden biri, tabi benim listeme göre. Yoksa size komik gelebilir böyle bişeyin üstünde çok durmam.) verenlere minnet yazımdır. Bu yazıda müteşekkir olduğum kişilerin böyle bişeye tabi ki ihtiyaçları yok, ama bi yandan hala devam eden bu yarışmanın içine aranızdan hevesli birkaç F1 fanını katabilir, en azından minnet duygumu bu şekilde bir nebze göstermiş olurum. Paddock Area, yalnızca yarış ekiplerinin, basının, görevlilerin ve parayı bastırıp bu ayrıcalığı kazanan şanslı kalantor, g.tlü göbekli seyircilerin girebileceği bir alan. Takımların pit stop alanları, garajları, tırları bu alanın içinde bulunur. Soframıza sunulan ekmeğin arka planı, hamur yoğrulma kısmı diyebiliriz bi yandan. Sağda solda yarışçılar, takım direktörleri dolaşır bi yandan. Siz de benim gibi Briatore’nin mahalle karıları gibi cak cak sağa sola dedikodu/laf yetiştirmesine kızıyorsanız, ya da onunla iki lafın belini kırmak istiyorsanız burada dikilip gözlerinizin yaşlı bi adam ve yanında güzel bi hatun araması gerekiyor. Yarış tulumu içinde çenesi düşük, kimi görse konuşup havadan sudan bahseden Mark Webber var mesela görme ihtimalimizin yüksek olduğu elemanlar arasında. İlla Räikkönen‘le iş pişirecem diyorsanız, ben de kupa aldığında bile sevinmeyip, ilgi göstermeyen bi adamı nası yanınıza çekeceksiniz diye sorarım. Bunun haricinde yeşil kartla girilen bölgemizde güzel bir açık büfedeki mutlu öğünümüzden sonra yarışı izleyecek lokasyon alternatiflerimiz var. Koskoca haşmetli Paddock Area haliyle, bahçası var bağı var, terası balkonu var. Oraya kadar gelip de yarışı içeriden izleyecek kadar manyaksanız televizyon da var içeride. Açık büfe dedik ya, tıkınmaktan dışarı çıkmayan olur bi bakarsın. Şarabı şişesiyle alıp gazeteye sarıp içenler olsa fena komik olurdu. At yarışı tribünlerindeki gibi kafayı bi yandan çekip, bi yandan yarışanlara sövenler gibi. Ne mutlu ki F1 izleyen insan kitlesi, çimende yarışı takip eden, üzerindeki atlette “Go Alonso!” yazan göbekli abimizden tutun, Paddock Area’da ensesi sıvazlananına kadar kültürlü insanlar. Hani adamların cebine çakmak koy, eline Molotov kokteyli ver, piste atmayı bile düşünmezler.

Bu ve bunun gibi araştırıp da heyecanımı azaltmasını istemediğim pek çok sürprizi yaşayacağımı öğrendiğim an kendimi ufaktan kaybettim. Coşkuyla dolup taşma devinimleri içeren bu an, benim için gerçekten pek çok insanın el üstünde tuttuğu tonlarca duygunun üstündeydi. Elime belki de bir daha asla geçmeyecek bu deneyim bana bi an okulumdaki finalleri hatırlattı, sonra daha hızlı bi şekilde finalleri unutturdu. İki haftalık finalin tam ortasında olacak yarış için programımı ayarladım. Bi anda inanılmaz bi ders çalışma isteği geldi hele ki, herhalde o gazla bütün dersleri şimdiden halledip, yarışa rahat kafayla giderim.

Bu ayrıcalığı, bu yukarıda anlattığım duyguları yaşama şansı Bridgestone Experience yarışması ile sadece 10 kişiye sunuluyor. Ben kazanan 4. kişiydim. Yani geriye 5-6 kişilik kontenjan var. Çıkmaz diyip suya sabuna bulaşmamaktansa şansın limitlerini Formula 1′in hız limitlerini zorladığı gibi kanırttırmak lazım. Yalçın Bey soruları http://www.carluvr.com/index.php/category/bridgestone-f1-e-xperience/ adresi altında soruyor ve kazanmak için -genelde- ilk yanıtlayan kişi olmanız önemli değil. Kendisinin hayatında önemli bi yeri olan rakam vardır örneğin, “Doğru yanıtlayan 6. kişi” diyip soruverir. Bu durumda biraz ballı olmak gerekiyor. İlk yanıtlayan kişi olma yükümlülüğü düşük olsa da http://twitter.com/bridgestone_f1 adresinden anlık olarak takip edip, soruları gördüğünüz en kısa süre içinde şakkadanak yanıtlamak lazım. Ben öyle yaptım oldu, nedir yani ben sayborg değilim bişey değilim, siz de değilsiniz. Demek ki, hayatımızda gördüğümüz bazı şansları, benim kaşımın üstünde gözüm var deyip itelememek gerekiyor. Ama öyle adamlar var, F1 hakkında “Araba yarışı”ndan öteye gidememiş bilgi kapasitesiyle sorf gidip ortam göreyim mantığıyla bu bileti kazanmak ister, belki de şansına kazanır, sevgili böyle adamlar, lütfen kendi ilgi alanınızı kapsayan konulardaki yarışmalara girin de burada şu Paddock Club bileti için ruhunu şeytana satacak derecede Formula 1 hastası insanların hakkını engellemeyin. Derim ben. Yarışın.

Kısaca Paddock Club deneyimi size şunları sunuyor (Ben Bridgestone’un yalancısıyım, siteden kopyalıyorum bu kısmı):

* Sweatshirt, şapka, boyun ipi, VIP pass ve günün programını içeren bir ‘hospitality package’
* Belli bir noktadan İstanbul Park’a transfer
* Bridgestone Suiti’nde karşılanma ve güzel bir kahvaltı
* Pit lane walk
* Garaj ziyaretleri
* Paddock Alanı turu ve tüm takımların ‘motorhome’larını ziyaret ederek, pilotları görme ve fotoğraf çektirme imkanı
* Bridgestone Motorhome ziyareti
* Bridgestone Suiti’nde, premium bir öğle yemeği
* Diğer sponsor firmaların ve takımların suitlerini ziyaret
* Tüm gün açık büfe ve bar
* Sıralama turlarını klimalı ortamda, plazma TV’den veya suitin önündeki tribünlerden izleme
* Vending zone ve Bridgestone Standı’nı ziyaret ve alışveriş imkanı
* İstanbul Park’tan belirli bir noktaya transfer

Yazı bittiğinde “Glenn Hughes – Soul Mover” çalıyordu.

Enerjini yanlış yere harcıyorsun diyenler vardır benim gibilerine. Rockstar enerjisi derler. Rock cidden dinleyici olarak iyilerinden olduğum bi kavram. Ama tanrı bilir, beni bu konuda asla yapıcı bi insan olarak yaratmamış, yaratsa da o hevesi vermemiş. Bi kısmın yemeğin mutfağında çalışırken, diğerinin afiyetle yemesi gibi. Tek vasıf sahibiyim. Ama yaptığını bi yandan yiyenler, yani mangal başında hem yelleyip, hem de közlenmiş patlıcanı mideye indirenler asıl bu işten keyif alanlar. Sene başında kendimi geliştirmek için elektro gitar aldım da, boş fırsat buldukça müzik dinleyip de başka şeylere vakit ayırmaya fırsat bulamadım. Bi gün otururken gökten zembille yetenek inmesini mi umuyorum anlayamadım. Herhalde ani manevrayla yataktan fırlayıp Awesome John gibi dişlerimle solo atacağımı sanıyorum. Belki de gitar konusunda hevesimi kıran şey, dünyada bi çok grubun yaptığından, ortaya çıkardığı müziklerden haberdar olmamdır. Bi andan sonra yapılabilecek her atraksiyonun, her solonun, en dibine kadar kombinasyonuna girildiğini farkediyorsunuz. Bütün türleri birbiriyle kırma yapmışlar, yeni bi tür yaratayım desen yok. Geriye abuk sabuk 3-5 tür kaldıysa, onları da Anında Görüntü Show‘da doğaçlama olarak icra ediyorlar (bkz. Tribünik melodram) Üstünde uğraştığım konularda mükemmeliyeti, ya da yeni bi akımı yaratmayı çok isterim çünkü. Yani gitarı elime alıp Gülpembe ya da Güllerin İçinden çalacak olduktan sonra, emeklere yazık.

Dünyada yenilenebilir enerji kaynaklarının 65%’ini oluşturan rockçılar -Burada rockçı derken, metalini falanını filanını da kastediyorum- kendilerine tapan yığınla hayranıyla konser esnasında sürekli dirsek temasında olsa da, bunun haricinde konser vakti dışında da takdir edilmek ister. Bunun için her grubun ayrı kendi namını yürütme şekli vardır. Kimisi dünya sorunlarına hassasiyet gösteriyor gibi davranır, bazıları Amerika’da meşhur olan Late Night programlarından birine çıkıp kendini halktan gösterecek bikaç muhabbet yapar. Ucuzluktan ayda bir 4 çift çorap alırım, her birini 1 hafta giyerim der en basitinden. O sırada şovmen, grup elemanıyla ufak dozda dalga geçer ve halkla arasında takdir toplama misyonu tamamlanmış olur. Türlü çeşidi var respekt puanları toplamanın. Bunlar arasında ayağı yere en basanı belgesel DVD’si yapmak olsa gerek. VHS zamanlarında grubun sadece sahne önündeki en iyi performanslarından oluşan derlemeyi sunan belgeseller, pek de uzak olmayan zaman önce bir yeniliğe soyundu. Şan, şöhret, zenginlik yüzünden canına kıyan rock starların bir eseri, çığlığıydı belki de bu. Artık gruplar, belgesellerinde doğa üstü sololar atan robotlar gibi gözükmekten ziyade insanlara ruhunu açmak istiyordu. Mükemmeliyetin zirveye ulaştığı sahnenin sadece bir süs olduğunu bilmelerini istiyordular, çünkü insanların onları kusursuz yaratıklar olarak görmeleri yoruyordu. Sonrasında kavgalarından tutun da, aldıkları psikolojik desteklere kadar sahne arkalarını yayınladılar belgesellerinde insanlara rezil olup olmayacaklarını düşünmeden.

İster inanın, ister inanmayın belgesellerde grupların insani yanına eğilme yeniliğini oluşturan grup ise aslında yok. Spinal Tap‘ten bahsediyorum. Bugün birçok grubun belgesellerini hazırlatırken referans aldığı gruptan. Yaşanmış örneklere sırtımızı dayamayı severken, dünya devleri rock yıldızlarının olmayan birşeye yaslanması çok yadırgatıcı gelebilir size. Metallica’nın bile Some Kind of Monster‘da uyguladığı bir anlatım yapısı, grubun yolunda gitmezliklerini kapsayan, göz boyamaktan çok uzak. Olmayan bir grup bile kendisine bir belgeselle bu kadar hayran edinebiliyorsa biz de yapabiliriz şeklinde ummuş olmalılar. Dünyada genellikle documentary olarak anılan bir türdür belgesel. Bunun haricinde uydurulmuş bir konu üzerine gerçekmiş gibi anlatılan metrajlara ise uydurmalığını belli etme amacıyla mocumentary denir. Mocumentarylerin de en bilindik temelini This is the Spinal Tap oluşturmaktadır. Fakat filmin yönetmeni Rob Reiner‘in filmdeki uydurma kimliği Marty DiBergi‘nin de buyurduğu üzere bu film dört başı mamur bir “Rockumentary” ve ortalığı fena halde sallıyor.

Filmin temel dayanaklarını oluşturan noktaysa çok basit. Sahne performansıyla seyircileri kavuran Spinal Tap’ten etkilenen yönetmen Marty DiBergi’nin, onların hayatının her anını makaraya alıp, onları neyin bu denli tanrısallaştırdığını görmek istemesi. İngiliz hard rock’ının efsane isimleri olacaklarını çıkardığı 10 küsür albümle kanıtlayan Spinal Tap‘i filme almak için çok uygun bir zamandır, zira grup yeni albümü “Smeel the Glove (Eldiveni Kokla)” tanıtımı için turneye çıkmaya hazırlanmaktadır.

İşin eğlencesi de tam bu noktada başlıyor. Bir Sıfırdan yükseliş/Nasıl yaptım? hikayesi değil bu. Bildiğimiz mekanikleri tamamen yıkan, sahte rock idollerini son derece rahatsız eden türden. Bir grubu zirvedeyken yönetmen ile alıyoruz ve yanlış kararlardan, kıçı kalkmışlıklardan ötürü çöküşünü izliyoruz. Sinüzoidal dalganın temsili gibi İngiliz yeni dalganın temsilcileri. Zirveye çıktıklarında başlarına musibet gelsin istiyorlar gibi, farkında olmadan bir basiretsizlik içinde debeleniyorlar ve dibi boyluyorlar. Bütün bu yaşananlar 80′lerin rock gruplarına “Nasıl çöküşe geçersiniz?” dersi niteliğinde. Kibirin insanlığı yavaş yavaş zehirlediğini hepimiz biliyoruz.

Spinal Tap, 80′lerin o rock cümbüşünü her hareketiyle yaşatır nitelikte. Sadece filmin başlangıcındaki grup logosunda N harfinin üstündeki umlautu görmek bile bu kanıya varmak için yeterli oluyor. O zamanlarda olmadık yerlere umlaut koyan gruplar az değildi çünkü. Motörhead‘ten sonra kopup gelen umlaut çılgınlığının bir simgesi bu. Bunun haricinde yiğidin malını doğrudan meydanda gösteren rengarenk, incecik taytlar sahne performansı sırasında niye bu modanın sadece o 10 yıl içinde kaldığını anlamamızı tekrar sağlıyor. Çoğu kişi tarafından erkek müziği olarak lanse edilen bir müziğin, diğer bir kitle tarafından bu kadar heybetsiz görünüme kavuşturulmasını açıklamak pek de zor değil. ‘Rock’ın, içine hatunları da bolca aldığı efemine bir geçiş zamanıydı 80 bloğu.

Rockumentary’miz pek çok anında adına yaraşır şekilde grubun en iyi sahne gösterilerinden uzunca seçkiler sunuyor. Sürüyle izleyici görüyoruz alevli bir şekilde Spinal Tap’e eşlik eden, etrafa kıvılcım saçan. Grup sahne şovuna son derece önem veriyor ve seyirci de bunun farkında. Liriklerin içinde bulunan yüksek dozdaki mizahi unsur ise aslında olmayan bir grubu zihnimizde somutlaştırmaya yarıyor. Turne arası muhabbetlerinden sonra her sahne performansında sizin de ateşiniz daha bir yükseliyor. Sizin ateşiniz yükselip, filmden aldığınız keyif tavan yapmaya başladıkça grubun işleri yolunda gitmemeye başlıyor. Albüm turnesine çıkan ama albümü bir türlü piyasaya sürememiş olan Tap’in strateji hatasının bir ürünü bu. Rengarenk taytlarla erkek olmaktan çok uzak görünen elemanlar, iş albüm kapağına gelince son derece sexist (Cinsiyet ayrımcısı) oluyorlar, yani erkekliklerine sahiplendikleri nadir anlardan biri bu. Boynuna ip taktığı kadına elindeki eldiveni koklatmaya çalışan bir erkek görseli var kapakta ve bu kimsenin hoşuna gitmiyor, kapağa yasak geliyor anlayacağınız. Sonrasında albüm kapağında yaptıkları Beatles – White albüm özentisi değişiklik bizi gülme krizine soksa da gruba kabul etmek istemedikleri kadar hazin kariyer düşüşü yaşatıyor.

Olmayan bir grup hakkında, tanıdığımız gruplardan bile daha fazla bilgi edinmiş oluyoruz sonlara yaklaştığımızda. Bu bir yönetmenin, olmayan bir grubu meşhur yaparak namını yürütme çalışması bir nevi. Diyaloglar kendini havalı göstermeye çalışan rock star balonlarıyla aşırı derecede dalga geçiyor. DiBergi sordukça grubun gitaristi Nigel Tufnel adeta aptal sarışınlar gibi kelimeleri bir saçmalık bualamacına çeviriyor. Gitar çalarak insanların düşü haline gelen bu adamların hepimizden aptal, becerebildikleri tek şeyin ise bu olduğunu, başka bişey yapmaya kalksalar açlıktan nefeslerinin kokacağını görüyoruz. Rob Reiner’ın kullandığı bu itin g.tüne sokma yöntemi, yarattığı grubun sempatikliği sayesinde inanılmaz bir pozitif etki yaratıyor ve grubu günahlarıyla dahi kabul ediyoruz. Reiner film esnasında sadece sanatçılara yüklenmiyor tabii ki. Kartlarını bi yandan da oldukça ağır magazin yapan, müzisyenlere hakaret ederek kendini okutturan basın için açıyor. Film herkesi yaralıyor, ama mizahi yönü bu yaranın hissedilmesini engelliyor. Sarhoş kafaya yumruk yemeniz gibi. Aslında kafanızda bir şiş oluşuyor, lakin acısının farkında değilsiniz, içten, bilinçaltından ilerliyor. Envai çeşit triplere, saçma sapan isteklere maruz kalan menajerleri de unutmuyor yönetmen. Yıldızların dünyasında hiçbir düzenin kendi kendine oluşmadığını gösteriyor bizlere. Görünmez yıldızlar bunlar esasında. Daima arka planda devrilen çamları toparlamaya çalışıyorlar. Ama sakın bunu bir kadının, evi çekip çevirmesiyle aynı kefeye de koymayın diyerek özellikle altını çiziyor film.

Film bittiğinde grup tüm yolunda gitmeyen işleri ve buna rağmen kendilerini sahnede asla demoralize etmeyen tavırlarıyla size gerçekten de öte geliyor. Sonra internet üzerinde grup hakkında araştırma yaptığınızda izleyen milyonların da hemfikir olduğunu görüyorsunuz. Çünkü grup 1992‘de piyasaya sürdükleri gerçek albümle (Break Like the Wind) toparlanarak kurgunun ötesindeki çizgiye geçip, gerçek dünyamızda sahne performansları sergilemeye başlıyor. Beatles, Motörhead, Rainbow, Black Sabbath, Whitesnake gibi pek çok gruptan esinlenerek ortaya çıkmış kurgu bir anda ete kemiğe bürünüyor. Özellikle Live Earth’teki James Hetfield dahil neredeyse bütün gitaristleri bas gitarlarla sahneye çıkarıp Big Bottom (Büyük Kıç) şarkısını çaldırması müzik konusundaki en geyik performanslardan biri oluyor. Dediğim gibi, yarı sahte, yarı gerçek olsalar da müzik dünyasında çoğu sanatçıdan büyük saygınlıkları var.

Bu bol neon ışıkları ile bezeli dünyada neredeyse her müzisyenin 3 aşağı, 5 yukarı yaşadığı bu tecrübeleri biraz daha mizah seviyesi arttırılmış biçimde yaşamak istiyorsanız, müzik dünyasında Fransız ihtilali etkisi yaratıp taytları kıçtan düşüren bu filme bayılacaksınız. Tabi Rob Reiner’in bu kadar marazı tecrübe etmesi için ne kadar sahne arkalarında tozuttuğunu/cozuttuğunu da unutmayın, asıl filmin hakkını ona verin. Sonra grubun Haziran’da çıkacak DVD’sine göz atın. Hiçbiri ikna etmiyorsa aşağıya kesip biçip koyduğum bu ufak sahne izlemeniz için yeterli olacaktır. Spinal Tap is the Best, F*ck the Rest diyerek ara gazıyla rampayı çıkmış oluyoruz. Müzik dolu günler.

Spinal Tap – Gimme Some Money

Yazı bittiğinde “Перкалаба – Теща” çalıyordu.

150 küsür çikolata diyorum. Demek ki bişeyler yazmasam da okumuşum. Benim için okuma keyfi böyle ensesi kalın türünden bi hobi. Hani yerde gazete göreyim, üstünde önemli bi haber olsun, yemek sofrasına oturduğumda kirlenmesin diye masanın üstüne gazete örtmüş olsunlar, orda ekonomik parametre ıvır zıvır, ama önemli bişey yazsın. Kafamı diğer yana çevirir, sakince kalkar, elime çikolatamı alır, öyle okumaya başlarım. Çoğu kişi çikolatanın iştahı kaçırdığını sanıyor. Bilinçsiz, ya da çocuklarına durmadan para savurmak istemeyen eli sıkı ebeveynlerin safsatası olma ihtimali yüksek. Kendimden bilirim ki açlığımı fişeklemek için yemekten yarım saat önce çikolata namına bişeyler götürürüm. Gofreet demiyorum ama bakın. Şişirilmiş suntanın üstüne iki damla çikolata döküyorlar, o mideyi tıkar. Bisküvi hiç demiyorum. Tabi Türkiye’de çikolata dediğimizde genel olarak boğazdan aşağı atılan bütün tatlı besinlerin akla gelmesinin bi etkisi belki de çocuklara çikolata yedirilmemesi.

Bahar mı geldi, yoksa bahar gelmeden yaz mı geldi ben anlayamadım. Yani üniversiteler bahar şenlikleri yapmaya başlıyormuş, baharın geldiğini onlar müjdelemese ben mevsimi anlamayacam. Gençliği belli kavramlar dahilinde hareketlenmeye odaklamışlar. Adam bahar şenliği gelene kadar ruhunu zincire vuruyor. Güneşli havada bile depresyon halinde. Üniversite bahar şenliği yapınca dank ediyor. 3-5 tırt şarkıcının ülkemizde 1 haftada baharı getirmesi ilginç bi durum. Belki de doğa anne/madır neyçır dediğimiz şey ülkemizdeki Duman’ların, Mor ve Ötelerinin, Kargo’ların bütünüdür. Bunlar misyon sahibi adamlar, yıllar yılı iklim yaratmanın peşinde koşarlar. Hepsi ne için? Ekranda koskoca bi “Mission Accomplished” yazısı görüp muvaffakiyetin dibine vurmak için evelallah.

Duamla yaşadınız da bedduamla mı öleceksiniz sevgili okur? Gönlümde yeriniz yoksa ayakta da gidersiniz, ben sizi iyi bilirim. Hani mevsim benim şurda bi hafta yaptığım düzenli yazı etkinliğiyle geri kışa dönüp, bu konser konser gezen orman kaçkınlarını kış ortasında kıçı açıkta kalmış parya evladına çevirecekse hiç durmam, bilimsel ansiklopedi bile yazarım. Gavurların yeni ürettiği teoremleri Türkçe’ye çevirir, beğenmediklerimi altlarına “edit:” yazıp yeniden düzenlerim. Bi nevi remastered durumu. Remastered Science gibi. Amerika’yı yeniden keşfederim de o atlasın üstüne Rediscovered America yazarım ben, ne diyorsunuz siz hele hele.

Mevsimi tersine çevirip bahar vakti daldaşhak o konser, bu konser beleşçilik yapanları kış hüznüne boğmak için düzeni de hem ısıtan, hem soğutan klimaların çalışma prensibi gibi tersine çevirmek gerekiyor. O yüzden bugün belki de iğrenç bi blog yazısı yazmanın anatomisini, formülünü çıkaracağız. Vasatın altı 500 karakter salaklığıysa, biz 1000 karakter laf salaklığı yapacağız. 2. yıla doğru giderken belki de ilk defa blog üzerine bişeyler yazacam. Ama sanmayın ki böyle bi yazı yazarken herhangi bir tecrübeyi kullanıyorum. Çünkü tecrübe namına elde avuçta hiç bi halt yok. Hala Amerikanların “Fuckin Amateurs” dediği bir amatörlük halindeyim. Elim ne vakit WordPress panelinde “Yeni yazı” bütonuna gitse, içim kıyıl kıyıl, adeta abimin t.şakları gibi oluyor. Ayrıca “Yeter ülen, isyanım tüm vasat blogosfer cemiyetinedir.” gibi gaz bi durum da yok, kimin ne yaptığı bana göre her daim Kasımpaşa. Oturup vakit harcayayım demiş, ister kendini biraz ıkındırıp, yazar, geliştirir, ister sağdan soldan çorar, kopyalayıp yapıştırır blog ödülünü alır. Ama cidden şurda şu satırları yazarken aldığım manevi hazzı pek az tecrübe karşılayabilir. Şimdi manevi hazzı bi kenara bırakalım, yani şu ana kadarki iyi performansı Cannes Festivali’nde yarışacak bi performans gibi düşünün, hah birazdan vasat yazı denemelerine girişince ona da Hollywood performansı diyeceğiz. Efendime söyliyim nedir, biraz sansasyonel, biraz reklama dayalı olabilir. Bunun gibi şeyler. Bu arada kaç madde çıkar onu da bilmiyorum, aklımdan geldiğince yazayım.

1-) “Bugünlerde” diyerek toplumumuzun sosyal yapısına değdirilmeden başlanan yazı, yazı değildir. Tespit insanının tillahıyız (gazete küpürlerindeki haberlerin). Orada istatistik görelim, bunu toplumun temel gerçeği kabul ederiz. Bu istatistikler bizim için her Şampiyonlar Ligi, Uefa Ligi, ya da derbi maçlarında takımlarımızın istatikleri gibi sabittir. “Galasaray, Trinidad Tobago takımlarına hiç yenilmedi” gibi bi istatistik İlker Yasin gibi bi denyonun ağzından dökülür maç öncesinde. Hiç kimse de Galatasaray hiç öyle bi ülkeden takımla oynamış mı diye sorgulamaz, anında zafer sarhoşluğu. Hadi onu geçtim, Trinidad Tobago takımıyla oynadığı 5 maçtan 5ini de öncede kazanmış olsa ne farkeder? Olay “Bugünlerde Galatasaray’ı hiçbir Trinindad Tobago takımı yenemiyor” kadara gider. Ya da “10 adet okulda yaptığımız araştırmalar sonucunda Türban kullanan öğrenci oranının 95% olduğunu gördük.” İyi b.k yedin, 10 tane İmam Hatip okuluna sor, değişmez kuralın olsun. Ben de abazanlar için 5 tane çıplaklar kampına giderim, sonra “Yaptığımız araştırmalara göre son zamanlarda gittiğimiz 5 plajdaki anadan üryan hatun oranı 100%” derim. Ayrıca “Son zamanlarda” da yaygın bir benzer kullanımıdır.

Örnek: Bugünlerde insanlarda bi gariplik var.Son zamanlarda o kadar garipler ki bazen ben kendimin garip olduğunu sanıyorum.

2-) Salgın gibi yayılan bazı kelime öbekleri var. 5-6 yazıda seyrekleştirip 1-2sine yaysan tabi ki anlarım, onlar da Türkçe kelime, candır, saygımız vardır. Ama her paragrafın, cümlenin içinde de “Yahu, zira, bir takım, keza” kullanılmaz ki. Yıllar boyu çünkü demişsin, şimdi iki kelimenden biri zira. Sucuklu yumurta yaparken bile kurduğun cümlenin ufaktan komik ve garip olacağını bile bile “Nerdeydi bunun içine dökeceğimiz yağ ya?” derken, şimdi içinde yağ geçmeyen cümlelerde bile yahu kullanıyorsun. Olmaz anam babam, olmaz.

Örnek: Yahu bende niye gariplik olsun ki?Yıllarca normalmişim ben.Yanında bulunduğum bir takım garip adamlar bile garipleştirememiş beni.Ne akl-ı evvellerle (Bu akl-ı evvel kelimesi de gerizekalının yerini aldı aynı şekilde.) takılmışım ben.Keza aynı şekilde (Ulan Hakkı Devrim gibi hissettim iyi mi.) onlar da benle takılırken normal olmadı.zira ne ben onu, ne o beni zorladı (Gadasını alırım böyle cümlenin)

3-) Film izlersin yer yer, kulağının pasını alsın diye müzik dinlersin. Amcamın kahvelerinden geçersin, soğuk soğuk rakıları içersin. Sonuçta biliyorsun, bu tür şeyler izlendiğinde, dinlendiğinde insanlarla paylaşılmadıktan sonra hiç bir güzelliği kalmıyor. Ama tek cümleyle anlatacağına da hiç anlatma be ciğerparem.

Örnek: Geçenlerde (Bu da eski zamanların istatisik kelimesidir, çok kritik) bu adamlar biraz düzelsin insan olsun diye bi film seçtim D&R‘dan (Bak şimdi illa elit bi kesime ait olduğunun sinyalini vermen gerek değil mi?) Filmi götürdüm eve gerçekten çok güzeldi.Film harikaydı.Mükemmeldi film.Ben böyle güzel film görmedim.Filmin adı Üzüm Piyazı’ydı.Sonra Boeing 737 diye bi grup keşfettim inanılmazdı çok güzel tınıları notaları vardı.

4-) Filmse kesinlikle “Kurgu harika” cümlesinden kaçınılmaz. Yenilenden, içilenden arttırılır da kullanılır o cümle.

Örnek: Film geldi de aklıma kurgu harikaydı be.

5-) Küfür etsen dozunu bilmezsin. Tamam, ben yer yer küfrediyorum ama herşeyin de bi yeri var. An geliyor, çok ciddi takılıyorum, an geliyor bi iki argo serpiştiriyorum. Ama bişey anlatmadan da argo kullandın mıydı, onu sokaktaki, çevrendeki adamlar da yapıyor, sana niye itibar etsin, eylesin?

Örnek: Film izlettim beğenmediler.Ben böyle adamların mına koyim azına s.çayım g.tüne çakayım.İnsanlar ne kadar g.t kafalı ben bunların ta g.tünü s.keyim.

6-) 5. maddedekileri bu insan tiplerine nazaran daha bi takdir ederim. Eşref saati, eşşek saati der, gençliğine, içindeki kinin yoğunluğuna veririm de “aq” nedir be arkadaş? Ediyorsan klavyede iki tuşa fazladan bas da insan gibi yaz. Kürt küfrü gibi garip bişey. Ondan sonra kimya dersinde elementin altında aq yazınca da kendi aralarında meczup gibi gülüşürler.

Örnek: Aqdumunun herifleri.Siz insan olmazsınız aq aq aq aq aq aq size.

7-) İnsanlar beni anlamıyor, hayvanlar beni dinlemiyor, çok yalnızım, çok efkarlıyım triplerine girmek elzemdir. Okurların zaten bi ton derdi var, dertler derya olmuş, bi de kim oturup derdinle uğraşır bilinmez. Sadece kendin için yazıyor olabilirsin ama “İnsanlar beni anlamıyor” dediğinde kimse gelip de sana şevkat vermez, ya da pışpış bekliyorsan boşuna. İnsanlar seni anlamıyorsa ya ömrünü seni anlayan birini bulmak için harcarsın, veyahut biraz daha anlaşılabilir olmak için uyumluluk sürecine girersin.

Örnek: bu adamlar benim ne yapmak istediğimi anlamıyorlar.Bunlar kesinlikle dünyanın en gerizekalı insanları.dünyadaki ben hariç herkes gerizekalı hatta. beni anlayacak biri olduğunu sanmıyorum. Eşşiz zekamla birlikte burada ölmeyi bekler şekilde yalnızım. (Komiser Şekspir’in meşhur repliği kaçar mı? Kaçmaz.) çok yalnızım be Atam çok yalnızım be Atam.

8~) Biraz önce yalnızlıktan isyan eden adam 2 cümle sonra dünyanın en kazanova adamı biter okurun gözünde. İlla tribünlere oynar yani. Biri Hakkımda kısmına yorum yazmıştı 1-2 ay evvel. “Blog sayesinde iyi kız tavlıyorsundur haa” diyordu. Bakarsanız, hala duruyor orda. Kavramları karıştırıyoruz, çok tehlikeli biçimde. Çok yanlış yerlere çok zıt anlamlar yüklüyoruz. İnternet burası, akıllı olan bloglarda okuduğuna inanmaz. Kendisini hayal dünyasına itenlerse saat başı sevgili değiştirirler her yazılarında.

Örnek: Ben de sinirlendim.aqrum böyle adamların dedim. Tuğçe‘yi aradım.Evdeymiş gel bi kahvemi iç dedi.Gittim biraz onu yedim.sonra Gizem aradı beni arzuluyormuş. Onun kahvesini içmeden olmazdı gittim içtim tabi.gece boyu ful seks.

9-) Hadi iyisin sevgili vasat yazı örneği. Normalde virgüle noktaya dikkat edilmez de, yer yer hatalarla bıraksam da çoğu noktandaki hataları istemsiz düzelttim, şimdi farkına vardım. Cümlelere bile ufak harfle başlanıyorken hangi hatadan başlayıp, hangisine örnek vereyim, gözüm korktu, gönlüm ürktü.

10-) Kimileri basit yaşam hikayesini, kullandığı kelimelerle, anlatım şekliyle Hugh Heffner malikanesi heyecanına taşırken, hayatı aksiyonlarla dolu birinin de kelime haznesinin, bilgi birikiminin zayıflığı, hikayeyi en fazla Marlon Brando’nun mezardaki yaşamı kadar heyecanlı kılar. Ahiret hayatı demiyorum ama, orda yine bi işler çevirir o çünkü. Bildiğin mezar içindeki uyku halinin hareketliği.

Örnek: Gece boyu karılara (Karı değil hayvan) iyi para gitti.bankadan para çekeyim dedim.çekerken 10 tane silahlı soyguncu girdi. İçeriden 5 kişiyi esir aldı, 9 kişiyi öldürdü.eve sağ salim geldim. (Haber sunuyo sanki, ayrıntılara girmeden, heyecanı yansıtmadan. Anlatırken soğuk kanlı anlatıyor da, dediği tabi doğruysa orada görsen belki de aralarındaki en tırsakisi, vurmasınlar diye soyguncuların kıçını bile yalamış olabilir, o derece.)

11-) Yeminliymiş gibi internetten bişeyler keşfetmekten ölesiye kaçar. Haberler maya fermantasyonuyla şişip şişip bayatladıktan sonra daha yeni görmüştür. Hiç bilmez de o video/haber internette ne kadar meşhur, ne kadar modası geçmiş. Bi de bilip de bilmezden geleni var tabi. Kar amaçlı çalışmalar onlar. Yazı altına “Mal Fenerli“, “Avrupa Yakası Kıbrıs Şiveli Nadir” türünde ya da popülerliğinde, siteye giren herkesin önceden izlediğini bildiği videoları koyup, site açılış süresinde şişkinlik yaratır. Koyduğu şeylerin altına “gülmekten yarılacaksınız”, “puahahahaah çok komiiiiq” yazmadan olmaz tabi.

Örnek: Soygunu boşverin de (Ne kadar soğukkanlı koçum benim, soygun umrunda değil) geçen mal fenerli videosunu izledim puahahahahaah gülmekten yarıldım.sizinde yarılacağınıza eminim (Pavlov’un köpeği hesabı, okuru gülmeye şartlandırıyor. Öyle dedin miydi fok katliamını bile izlerken kahkahadan yarılırız, aferin sana.) çok komiiiiiiq yaa izleyin (Kelimedeki “i” sayısı artınca komiklik reaksiyonumuz da artar.)

12-) Bu kurallar gibi onlarcası var, lakin bunlar benim gözüme, zihnimin çeperlerine ilk çarpanlar. Bu kadarı bile bi yazıyı, yazıyı okuyanları katledip, internette yersiz data, cicabayt şişkinliği yaparken, bütün taktikleri verip, insanları intihar ettiren yazılar sınıfına meyletmeye lüzum yok. Zati daha kötüsüne dayanabilecek bi bünyem yok, o yüzden benim parnaklarımdan ruh sağlığımı bozmadan çıkabilir mi bilmiyorum. Giriş, gelişme, sonuç bölümleri tam Allahlıktır. Sen sağ, ben selamet. Kargoda gönderdiği mal ucuza gelsin diye tek parça yapıp eşya gönderiyo sanki. Tek paragrafta biter yazı. Anlattığı hikayenin de gelişmeye mi, girişe mi, sonuca mı mensup olduğunu anlayamazsınız. Apayrı bi form. Tek parça halinde hazmedilmesi olanaksız bi hal alıyor.

Bugünlerde insanlarda bi gariplik var.Son zamanlarda o kadar garipler ki, bazen ben kendimin garip olduğunu sanıyorum.Yahu bende niye gariplik olsun ki?Yıllarca normalmişim ben. Yanında bulunduğum bir takım garip adamlar bile garipleştirememiş beni. Ne akl-ı evvellerle takılmışım ben.Keza aynı şekilde onlar da benle takılırken normal olmadı.Zira ne ben onu, ne o beni zorladı. Geçenlerde bu adamlar biraz düzelsin,insan olsun diye bi film seçtim D&R’dan filmi götürdüm eve, gerçekten çok güzeldi.Film harikaydı. Mükemmeldi film. Ben böyle güzel film görmedim. Filmin adı Üzüm Piyazı’ydı.Sonra Boeing 737 diye bi grup keşfettim inanılmazdı çok güzel tınıları notaları vardı.Film geldi de aklıma, kurgu harikaydı be.Film izlettim beğenmediler. Ben böyle adamların mına koyim, ağzına s.çayım, g.tüne çakayım.İnsanlar ne kadar g.t kafalı ben bunların ta g.tünü s.keyim.Aqdumunun herifleri.Siz insan olmazsınız aq aq aq aq aq aq size.Bu adamlar benim ne yapmak istediğimi anlamıyorlar. Bunlar kesinlikle dünyanın en gerizekalı insanları. Dünyadaki ben hariç herkes gerizekalı hatta. Beni anlayacak biri olduğunu sanmıyorum.Eşşiz zekamla birlikte, burada ölmeyi bekler şekilde yalnızım.Çok yalnızım be Atam, çok yalnızım be Atam.Ben de sinirlendim. Aqrum böyle adamların dedim. Tuğçe’yi aradım. Evdeymiş, gel bi kahvemi iç dedi. Gittim biraz onu yedim. Sonra Gizem aradı beni arzuluyormuş. Onun kahvesini içmeden olmazdı gittim içtim tabi.Gece boyu ful seks.Gece boyu karılara iyi para gitti. Bankadan para çekeyim dedim. Çekerken 10 tane silahlı soyguncu girdi. İçeriden 5 kişiyi esir aldı, 9 kişiyi öldürdü.Eve sağ salim geldim.Soygunu boşverin de geçen mal fenerli videosunu izledim puahahahahaah gülmekten yarıldım. Sizinde yarılacağınıza eminim.çok komiiiiiiq yaa izleyin.

Ölmem mi, beni taşlara vurun, tabuta kanım sürün. Aynı tabut içinde kardaşıma götürün.

Yazı bittiğinde “Ozzy Osbourne Feat. Therapy? – Iron Man” çalıyordu. Mükemmel şarkı süper inanılmaz şarkı kurgusu notaları harika tınıları manyak.

Deli Profesör tarihinde 2. kez yazdığım yazılardan birini sansür uygulamasına sokup – en azından bir süreliğine – ortadan yok etmem, bende ister istemez bir huzursuzluk duygusunu da yanında getirdi. Seçim zamanı koltuk aşığı siyasetçilerin afişlerle zorla aşıladığı zorlama bi duyguydu belki. “Sen yoksan bir kişi eksiğiz” demeleri gibi. “O yazı yoksa, diğerleri de yarım kalmıştır” gibi oldu. Diğer yazılar kabuslarımda beni kovalamaya başladı “Onu niye ölülerin dünyasına gönderdin?” diye. Bi önceki yazımı okuyanlar, yazıyı yok edeceğimin sinyalini yazımın başında gördükleri için hangi sebepten ötürü yok ettiğimi epey iyi biliyor olmalılar, ama bu konuda gıklarını çıkarmasınlar. Bu sansürler tabi ki başkalarının isteğiyle değil, kendi öz irademle kendime sunduğum kararlar. Gidip argo dolu yazımı değil de, en insani yazımı yok ederim siteden o da apayrı bi mesele.

Birileri ensemden tutup da “Elin klavyeye değmişken 2-3 yazıver bari” dediğinde dayanamadığımı oldukça iyi bildiğini tahmin ettiğim Kıbrıslı okur Tuğçe‘nin bu talebinin yarattığı huzursuzluğun etkisinden yazıyorum bugün. Uzun zamandır üstünde durmayı unuttuğum bi başlık üzerine. Kısa filmler kategorisini açmışım, ama onun yerine diğer kategorilerin içini sünnet düğünü araba konvoyu gibi doldurmuşum. Esasında bugün bahsedeceğim filmi teknik açıdan düşündüğümüzde kısa gelmemesi lazım. 1929 standartlarına baktığımızda, film makaralarının uzunluğu ve kameralarının ilkelliği tabi ki bu kıstaslar. 1929 için düşündüğümüzde 17 dakikalık bir film, günümüzün Yüzüklerin Efendisi triolojisine bile eşdeğer olabilir benim gözümde. Filmleri kısa, orta, normal diye yaftalamamamız bile lazım. Çünkü dikkat ettiyseniz sarı lira gibi akıp giden ömrümüzle birlikte her filmde kullanılan makara sayısı da uzuyor. Günümüzde belli bir ticari başarıyı yakalayan her halefinin öncüsü film, zaman kavramında yeni uzamalar, genişlemeler yaratıyor. Ben eminim ki bundan 50 sene sonra ardımıza baktığımızda bu 2-3 saatlik filmler bize mini filmler olarak gelecek. 2060′ta yaşarken, 1929′da çekilmiş bu filme de muhtemelen “Mikro film” deriz.

Peki, belki de bir günün 24 saatini komple kapsayacak eşzamanlı film deneyimleri yaşamaya başladığımızda şu 17 dakikalık filmden aldığımızın daha fazlasını mı alacağız? Görsel olarak muhtemelen evet, lakin fikir ya da zihnimizin çehresinde daha geniş bir boyut oluşturabileceğini sanmıyorum. Filmlerin belli şirketlerin maddi baskısı yüzünden yönetmenlere ticari amaçlarla çektirildiğini hepimiz biliyoruz. İyi bir film çekmek isteyen yönetmen bu Hollywood çakallarına muhtaç kaldığında kendi özel projelerine nakit oluşturabilmek için neredeyse tuvalet komedisi diyebileceğimiz dejenerelikte filmler sunabiliyor. Sinema dediğimiz olay bir yardım hizmeti değildir, salak insan toplulukları için film çekmek durumunda kaldığınızda yardım ettiğiniz hissiyatından çok, zorundalık hissedersiniz. Elinize bir hikaye verirler ve sadece ne kadar şişirdiğinize bakarlar. Kabul etmediğin zaman seni sektörden sürgün/aforoz etmeleri pek de kolaydır. İşte bu yüzden filmleri uzunluğuna göre kategorize ederken uzunluk janrından öte, niteliğini irdelememiz gerektiğini düşünüyorum. Şişirmek de güzeldir elbet. Ben sitede 2 satırda yazılacak şeyleri şişirdikçe şişiririm mesela, ama bunu kendim keyif aldığım için yaparım, birilerine hitap etmesi için değil. Sadece kaliteli kısa filmlerin aslında kısa film olmadığını söylemekti amacım. Ama yine oldukça fazla satır işgali yaptım.

Marangoz, sihirbaz, yönetmen Georges Melies‘in 1800 sonu, 1900 başı çıkardığı önemli görsel ürünlerin ardından ekmeğini tahmin edeceğiniz üzere onun fikrinden etkilenen başkaları yemişti. Çizdiği tablolarda sürrealizm çerçevesine sığmayan Salvador Dali ve Fransız sinemasının öncüsü olarak belki de bu filmle anmamızı sağlayan Luis Bunuel de keza. Salvador Dali’den bahsediyoruz tabii. Onu değil portrelerin içine, hayatın içine sığdırmak, anlamlandırabilmek oldukça zordur. Sürrealizm ismini verdiğimiz, her simgesinde binlerce anlam yüklü bu karmaşık, vurgusuna göre anlam kazanan sanatta, yıllar içinde kendi milyonlarca kelimelik sanat sözlüğünü oluşturması pek de zor olmamıştır. Dünyayı 300 boyutlu görmesinin etkisiyle birlikte çizdiği herhangi bir portreye baktığımızda içinde yüzlerce kompozisyon, yüzlerce hikaye bulabiliriz.

Her noktaya apayrı bir hikaye fırça darbesi vurmak için oldukça karmaşık, ama bağlantı kabloları doğru yerinde bağlı bir bilinçaltı gerekiyor. Arızanın teki sonuçta, gece ne gördüyse, sabahında onu çiziyor, oturup düşünüyor değil ya. Nasıl oluyorsa bir gün rakı sofrasında Bunuel’le hoşbeş ederken aklına milletin aklını tablolarıyla yeterince laçka ettiği yetmezmiş gibi bir de rüyalarını filme aktarmak geliyor. Bunuel zaten dünden razı, o da Dali’nin bir alt seviyesinde psikopatlığa sahip. Millet anlamasa da Salvador’un embesil rüyalarıyla birlikte voleyi vuracağının farkında. E anlayın artık, Un Chien Andalou diyorum, Türkiye’de daha çok bilinen adıyla, Endülüs Köpeği.

Filmi büyük bir iştahla seyre koyulduğumda ilk seyirde anlamayacağımı bildiğim için, filmin sonunda pek de panik yapmadım esasında. Bir araba yarışı düşünün, biri Need for Speed serisi gibi, gidecek tek takip yolun var, seni finişe çıkaracak kısımlar haricinde diğer yolları kapalı olduğu için sonuca rahatlıkla ulaşıyorsun. Bu bahsettiğim, sıradan bir yönetmenin kolay hazımlı, seyircinin hayal gücünü yosunla dolduran bayağı film türüdür. Bir de Burnout’u düşünün, bitiş çizgisine ulaşmak için gidebileceğiniz 100lerce farklı alternatif var ve hangisinin daha kestirme olduğunu kestiremiyorsunuz, tek yapmanız gereken haritayı daha dikkatli okumak. Şehri oldukça fazla gezmelisiniz ki yolların dilini anlayabilesiniz.

Bu filmin istediği tek şey bu. Gerçekleri savunmaktan yanayım, ne yalan söyliyim, film son derece karmaşık. Sürrealizmin cilt cilt oluşmuş sözlüğünün pek çok simgesinin farkında olmanız gerekiyor. Bu yetenek de bu konudaki sanatçıları takip etmekle kazanılacak türden. Bu tabi sadece doğru anlamlar yüklemeniz için gerekli bir durum, yoksa her şekilde yapılan her harekete bir anlam verebilirsiniz. Bir söylentiye göre Luis’le Salvador’un rüyalarından yola çıkarak yaptıkları bu başyapıtın ne anlama geldiğini onların da bilmediği söyleniyor, ama bu tabi ki safsata. Eşşek gibi de biliyorlar, ama sadece filmi belki 50 kere izleyenlerin, sinemaya ve boya sanatına gönül verenlerin anlamalarını istemişler.

Bu filmin ismi gibi afişini de çok iyi bildiğinizi tahmin ediyorum. Gözü kesmek için gözbebeğinin önünde tutulan bir ustura, berber edasıyla. Dünya’nın ilk sürrealist filminde kullanılan, film sırasında net olarak görebildiğimiz bu kesme sahnesinin kullanılması tesadüf mü sizce? Ayın üstünden jilet gibi geçen keskin bulutu gördükten sonra kadının gözünü usturayla çizerek kesen Bunuel’in gerçeküstü dünyaya geçiş simgesi verişi pek de anlaşılmaz değildir burada mesela. Gözle görülemeyen, zihin ve nur aşamasına geçen başka bi evren gibi.

Tabi bu sembol onların dünyasına uğramanız için sadece bir “Hoşgeldiniz” paspası. Yoksa filmin geri kalan kısmı bu anlattığım örnek kadar kolay sindirilebilir değil. Ben yaklaşık 10 kere izledim ve çoğu parçasını hala yerine oturtamadığım için hikayeyi anlamakta zorluk çekiyorum. Bir bölümünü izlemediğinizde ufak tefek şeyler kaçıracağınız bir dizi gibi değil bu. Bütün parçaları doğru sembolle bir kriptograf gibi tanımlayamadığınız sürece hikaye hep eksik kalıyor. Ortada karakterler var, hiçbirinin ismi belli değil. Hikaye bir kadın ve erkeğin arasındaki aşk hikayesi olarak cereyan ediyor. Erkek karakter filmin muhtelif bölgelerinde sürekli bir etken tarafından ölüyor, başka bir kısımda diriliyor, kendini öldürüyor ve bu sefer başka şekilde diriliyor.

Öldüğü zaman ruhu ikiye bölünüyor. İki zıt karakter oluşuyor kendisinden. Kötü olanı elindeki delikten çıkan karınca yuvası ve karıncalar metaforundan farkedebiliyoruz. İyi olan da sonra şapkayla içeri girdi derken bir anda karakterler birbirinin tersine dönüyor ve kötü iyi, iyi kötü oluyor, hatta bi an hangisinin doğru karakter olduğunu anlayamayacak kadar afallıyorsunuz, çünkü bu da muamma olarak kalıyor. Bir kısmında sokakta öldükten sonra kadının yanında beliren adam evin içinde ona tecavüz etmeye çalışıyor. Pabucun pahalı olduğunu, kızın kaçtığını gördükten sonra ise sırtındaki iple kilise ögeleri olduğu içindeki 2 papaz ve piyanodan belli olan kocaman bir dekor çekiyor. O sahnede piyanonun üzerinde ölü eşek kafası görüyoruz mesela. Bu kafa belki de Gotfather’ın yönetmeni Francis Ford Coppola’nın yataktan çıkan ölü at kafası sahnesinde esinlendiği kafa, bilemeyiz ama bu filmin içinde çok önemli bir manayla konumlandırıldığı gerçek. Ben bu konuların uzmanı olacak kadar derinlemesine bilemiyorum tabii.

Bunun haricinde filmde adamın ağız kısmının kaybolup, kadının koltuk altındaki kıllarının o bölgede çıkması, içinde ne yazdığını bilemediğimiz kitapların bir anda silaha dönüşmesi, hikayenin sekiz yıl sonra, on altı yıl önce gibi farklı zaman dilimlerinde dönerken bizim aynı zamanda döndüğünü sanmamız ve bunun gibi çoğu sahnede gizli ufak tefek pek çok rahatsız edici ayrıntı var. Bir sahnenin rahatsız edici olması için, içinde yarılmış dalakların, parçalanmış bağırsakların olması gerekmez pekala. Bana göre tanımlayamadığımız olaylar insanı her daim daha fazla ürkütür. Bu filmin rahatsız ediciliğinin bir numaraları sebebi de budur.

Endülüs Köpeği’ni izledikten sonra 1960 ve 70′ler civarında çekilen bazı filmlerin bu şaheseri referans aldığını göreceksiniz. Anlar anlamaz, ama kendi kafasına göre filmi tanımlayan yönetmenlerin farklı yorumlarıdır bunlar. Sırf sinema değil, müzik alanında bile unutamayacağımız etkileri vardır dinlerken zihnimizde filmi canlandıran. Pixies‘in Debaser şarkısı ise filme gönderme yaptığını bariz ve açık bir şekilde belli eden, ondan eğlenceli bir şekilde bahseden güzel şarkılardan biridir. Geyik bi şekilde şarkıda filmden bişey anlamamalarından bahsetmeleri de filmin uydurma olma mitini güçlendirmiştir. Belki de Bunuel’in kıs kıs gülmek için fedailerine yazdırdığı bir şarkıdır kim bilir.

Pixies – Debaser

Yazı bittiğinde “Pixies – Debaser” çalıyordu.

Bir sayfaya iki silsile yaraşır diyip, 10. silsilasyonun kurdelesini kesiyorum. Hepinize 1 litre karışım için ayarlanmış Tang poşediyle yapılmış, bol su çözeltili 10 litrelik limon suyundan birer bardak ikram edeyim.

● Alaturka kenefle sadece yumurtanın kapıya dayandığı alternatifsiz anlarda ilişkim olur. Bağırsağı çalıştırsa da, tuvalet sırasında bişeyler okuma ihtiyacı hissettiğimden domalır pozisyonda bacaklarım kangren olsun istemem. Her alaturka kuburlu sisteminde olmasa da yüzde 50′sinde sifonize sistem vardır. Suyun kubura doğru aktığı 3 tane delik vardır bu yüzden. İşte girdiğim nadir anlarda o deliklerin içine hortumla tazyikli su tutarım. İçinde muhtemelen çürümüş, kurumuş tonla pislik olur. Deliklerden hangisine suyu tuttuysam diğer ikisinden pislik fışkırır. Böyle de eğlenceli bişey.

● Etrafınızda şakadan da olsa intihar edecem diyen insanlara bakın. Kulağınızı yanaştırın. Dertlerini dinliyormuş gibi yapın. Cümlelerinin birinin içinde kesinlikle “8. kattan atlayıp kurtulacam” geçecek. Peki neden 8. kat? İntihar için en uygun zemini oluşturan bu 8. kat neyin nesi? İstiap haddi dediğimiz olay gibi ölmek için en uygun yükseklik olsa gerek. Köprüden atlamanın bile bi standardı var, 50 metrenin üstünde olunca “Beton etkisi yapıyo abi” diye uyarırlar. Sert bir dokunuş ya da ince bir dokunuşla ölüm arasında ince bi çizgi olsa gerek, ölmeyen bilemez.

● Annem “Cereyanda durma felç olursun” mukabilinden kelamlar ederdi evveliyatta. Çocuk kafası ya, “ceylanda durma” şeklinde anlardım. Tabi ceylanda durma olarak anlıyordum ama bunu duyduğumda açık iki kapı ya da pencere arasındaki rüzgar akımına kapıldığımı biliyordum. Kafada “Rüzgar akımı” kelimesini bile canlandırıp, ceylanda durma diye anlayan kafa da ne menem bi kafadır, anlayan anlatsın.

● 2009 trendleri: Zira out, manidar in – Yav out, yahu in.

● Kuzenim 1. dereceden Kayserili bi adamdır, o bahsetmişti. Oraların gençleri buradaki gibi t-shirt, polo kazak türü sosyete gördüğü şeylerle gezmezler. Varsa yoksa ceket gömlek. Ama külhanbeyilik damarda ateş. Kravat takmadan bağrı açık gezerler. Beğendiklerine “iyi, güzel” de demezler, onlar için soft ve sıradan kaçar. Kendi aralarında yeri gelir ayakkabı, yeri gelir gömlek alırlar, birbirlerine sorduklarında şayet karşı taraf beğenirse sırayla “Sıçmııık, akıyooo, kokuyooo, yılaaan” dermiş. Bu dört sıfat kullanılıyorsa o mamul süper anlamına gelirmiş. Yerel kültür sonuçta beğenmeyip napacan?

● Sütyen dolgusu çok bilindik bişey de ç.k dolgusunu Otomatik Portakal’daki Alex’ten başka kullanan görmedim. Halbuki oldukça heybetli gösteriyor.

● İnternette dolaşan bi tuvalet veznedarı resmi vardı. Hatta Bobiler’de “The Çakaaal” adıyla afişe edilmişti. Camın üzerindeki fiyat tarifesinde turistlere normalin 2 katı para ödeten türden bi uyanıklık vardı. Hadi tuvalet veznedarı bunu yapar da, Galata Kulesi‘nin içine girip, yukarı çıkış tarifesine bakınca gözlerim pörtledi. “Bilet: Beş YTL, Ticket: 10 YTL” Tarifeye gel, lorke lorke. Gavurları kulenin tepesinden İstanbul semalarına kanatlarla uçuruyorlar sanki o ekstra paraya. Ama “Görmemiş adama o manzara daha değerli.” dersin, ya da “Elin gavuru gadir gıymet biliyo.” dersin o ayrı. İşin içinden sıvışın bakalım hanginiz yaptıysanız.

● Pisa kulesini Pizza kulesi diye biliyoruz ya hani, acaba Galata kulesini Galeta kulesi diye bilen de var mıdır?

● Sırf dolmuşta olanları yazsam, hafta 10 güne çıksa bile tespit ettiğim malzemeler uçtan uca birleştirildiği zaman 1 zirilyor ışık yılı uzaklığa erişecek kadar uzun ve benzersiz olur gibime geliyor. Dolmuşta arka koltukta lise talebesi havasında dükkana doğru giderken her zaman olduğu gibi vasıtaya iki tane adam bindi. Ondan sonra şöyle efsanevi bi trialog oluştu sahnede:
- Binen ikili: Abi bizim paramız yok yalnız. (Bunlar başlı başına diyalog)
- Dolmuşçu: O zaman get outta here. (Trialog completed)
Hoppala paşam, malkara Keşan.

● Yine yol görünmüş. Gara gidip arabaya binilecek. Şahsi araba desen yok, babanınki ise kıymetli, yani onun malı kıymetli, yoksa araba orta sınıf bişey. Mecburen dolmuşa talim. Bekle Allah bekle, garda otobüs kaçacak, biz daha dolmuşu bekliyoruz. Kardeşim “Bak şimdi, dolmuş beklerken ne zaman sigara yaksam, iki fırt çekemeden, sigaramı mundar etmek için dolmuş gelir.” dedi ve çakmağı çaktı. Vay babayın kemiğine, dolmuş dibimizde bitti. Senin ağzını yerim, bu zamana kadar nerelerdeydin dedim.

● Çocukluk sanırtıları training mode: Eşofmana eşortman der idimdi.

● Peynir kültürünü zirvede yaşayan, hayatının üçte birlik bölümünü peynir yemekle geçirmiş bi insan olarak sokak kültürüm eksik kaldı. Simit peynir olayı yani. Çok alıp yemişliğim oldu da, üçgen peyniri ne zaman açmaya kalkışsam kabı eciş bücüş oldu, açılmadı, peyni ezildi, yarısı mundar oldu. Öğrenmenin yaşı yok, basit bişey ama elinden tutan olmayınca bilmiyorsun. Üstünde kırmızı çekilecek bi şerit olur genelde. Basit bi mantıkla ona asılır yarım yumalak açardım. Meğerse orada üst üste iki şerit varmış. İkisini ayrı ayrı çekince öyle bi güzel açılıyo ki kurban olduğum.

● Burada yazdığım hiçbir şeyin üstüne tabi ki tam anlamıyla genelleme yapamam, ama kadınların genç yaşlardayken olgun/büyük, yaşı ilerlediğindeyse genç gözükmeye çalışması ne denli bi dengesizliktir hele?

● Hazal’la gelenekselleştirdiğimiz cafe/bar buluşmalarından birindeyiz. Müşterilerin mekanı doldurmasına 1 – 1,5 saat var, grup elemanları bi yandan içki götürürken, bi yandan müzik icra ederek kendilerini eğlendiriyorlar. Biz de haliyle birer bira atıyoruz. Tuborg veriyor adam. “Nefes almam, Efes alırım” jenerasyonunun en dirayetli ve kararlı neferlerinden olsam da boyun eğerekten içiyorum. Hazal’a bakıyorum, bira şişesinin yapışkanını söküyor bi yandan. Sıkıntıdan hobi olsunundan değil ama. “Aynı şişenin içine bira doldurmasınlar diye söküyorum” diyor. Be Hazal’ım ortamın çakalları bi etiketle yılacak mı sanıyorsun, 55 bilmemne kaç güvenlik özelliğine sahip teknoloji manyağı paramız bile anında taklit edilirken? Gözlerini kaçırma cevap ver.

● Serdar Ortaç’ın o meşhur çıkış şarkısını Filistin’de ölen suçsuz siviller için benimle coverlayacak bi metal grubu arıyorum: “Haydi Gazze’lim, gece yanar tenin, haydi Gazze’lim, bu gece cihad edelim.“

● Abur cubura gelince Agop’un kazı gibi homini gırtlak da, onu anlamazdım işte ufaklıkta. Haplar, yutarken nefes borumu tıkayıp beni öldürecek gibi gelirdi. O yüzden hapları çiğneyip yutardım. Böyle iğrenç, paslanmış demir yiyorsun gibi bi lezzet. Dilimden hala gitmez tadı.

Yazı bittiğinde “Brutaliator – Metal Commandos” çalıyordu.