وقتی می‌خواهی خودسانسوری کنی، اول حرفت را بنویس بعد پاک کن یا خط بزن. اگر اصلا ننویسی‌اش و به چشم خود کلماتش را نبینی، پس از مدتی تبدیل به آدم ِ دیگری می‌شوی که حتی فکر کردن به موضوع ِ سانسور شده را هم از یاد برده.

بی‌خود گفته‌اند نمی‌شود آزادی را از عرصه‌ی اندیشه و ذهن ِ آدم‌ها سلب کرد.

این پست را قبلاً در همین وبلاگ منتشر کرده بودم. با بحث‌های اخیر در مورد مالکیت جزایر سه گانه و روزِ خلیج [فارس] و … خواستم دوباره در این باره چیزی بنویسم اما دیدم هرچه بخواهم بگویم در همین پست قدیمی نوشته‌ام. پس تصمیم به بازنشر همان نوشته گرفتم. این پست برای بعضی از دوستان قدیمی خواب‌نوشت تکراری است که از آنها پوزش می‌خواهم.

________________________

شیخ محمد آل مکتوم، حاکم دبی، در جایی گفته بود: «آیندگان به تاریخی که ما برایشان می سازیم افتخار خواهند کرد.»

همین یک جمله کافیست تا بگویم دیگر اجازه نداریم همسایه های عربمان را اقوامی بی فرهنگ، عقب مانده، تن پرور، «سوسمار خور»، جاهل و به طور کلی نژادی پست تر از نژاد آریایی بدانیم. چرا؟ پاسخش ساده است. در حالیکه ما ایرانیان قرنهاست داریم به افتخاراتی که اجدادمان برایمان به ارث گذاشته اند می بالیم، این اعراب همسایه مان هستند که حقیقت تاریخ را درک کرده اند. اینکه تاریخ را کسی به ارث نمی برد، بلکه آن را می سازند. تاریخ از آنِ کسی است که آن را رقم می زند، نه کسی که بعد از هزاران سال آن را به ارث می برد. برای مردمِ سایر نقاط دنیا چه اهمیتی دارد که در متون کهن نام خلیجی که در جنوب فلات ایران قرار دارد چه بوده است؟ آنچه اهمیت دارد این است که این مردم اگر بخواهند سواحل خلیج مذکور را سیاحت کنند، کجا را انتخاب خواهند کرد؟ دبی یا کیش؟ کویت یا بوشهر؟ اصلاً مردم اروپا و آمریکا هیچ! خودتان به عنوان یک ایرانی کدام یک را ترجیح می دهید؟ روزانه چند مسافر [تفریحی یا تجاری] از ایران روانه ی دوبی می شوند؟ حقیقت این است که در جنگ کنونی بر سر نام خلیج، اگر با این منطق که چون خلیج از آنِ ما بوده، همیشه برای ما خواهد ماند مبارزه کنیم، بی شک شکست خواهیم خورد. برای تاریخ بمب های گوگلی و نظرسنجی های پتیشن آنلاین اهمیتی ندارند. متون کهن هم برای تاریخ فاقد اهمیت هستند. آنچه تاریخ را می سازد قدرت و ثروت است. این جمله را حتماً شنیده اید که «تاریخ را فاتحان می نویسند.»؛ اینکه چون نام این خلیج از قدیم، «فارس» بوده، باید تا ابد فارس بماند، یک مغلطه ی بزرگ است. مگر نام شهرهای شما از ازل همین بوده که اکنون هست؟ مثلاً آیا مردم همدان باید تابلوی شهرشان را به هگمتانه تغییر دهند؟ یا مثلاً نام مشهد (=محل شهادت) قبل از شهادت امام رضا هم مشهد بوده؟ اصلاً اگر نقشه های قدیمی را بگردید اثری از تهران در آنها هست؟ پس باید تهران را از نقشه های گوگل حذف کنند چون در متون کهن اثری از آن نیست؟!!

هر چیز دیگری بنویسم تکرار مکررات خواهد بود. برای آنها که بخواهند حقیقت را بپذیرند، همین قدر کافیست. همین که بدانیم: صاحبانِ تاریخ، سازندگانِ آن اند، نه کسانی که آن را از اجدادشان به ارث می برند.

]]> http://1daydreamer.com/1391/02/%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d9%81%d8%a7%d8%b9-%d8%a7%d8%b2-%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%ae-%d9%88-%d8%ae%d9%84%db%8c%d8%ac-%d9%90-%d9%85%d9%88%d9%82-2/feed/ 0 http://1daydreamer.com/1391/02/%d8%b1%d8%a7%d9%87%e2%80%8c%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c/ http://1daydreamer.com/1391/02/%d8%b1%d8%a7%d9%87%e2%80%8c%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c/#comments Wed, 25 Apr 2012 09:22:13 +0000 عباس http://1daydreamer.com/?p=1480

۱

هیچ راهی بیراهه نیست،

مقصد که نداشته‌باشی.

2

برای کسی که عادت دارد پشت سرش را نگاه کند،

هرجای جاده که ایستاده باشد،

همان‌جا دوراهی است.

3

کوره راه را از نروییدنِ گیاهان در آن می شناسیم؛

مسیرِ عبورِ آدم‌ها ترسناک است.

- چطوری؟

+ بد. نیستم.

۱. سالها پیش فیلمی دیدم (نامش یادم نیست) که در آن مادری برای کودک یتیمش نامی انتخاب نکرده بود و به او گفته بود تا وقتی انتقام پدرت را از قاتلش نگیری نامی بر تو نخواهم گذاشت. کودک بزرگ شد و هروقت کسی نامش را می پرسید، می گفت: «بی اسم»! طبعاً در انتهای داستان پسر انتقام ِ پدر را می گیرد اما شاید چیزی که برای او از خون ِ پدرش با ارزش تر است، رسیدن به یک نام باشد. مادر با این کارش می خواسته خیال خود را از بابت پایمال نشدن خون همسر راحت کند چرا که این بدون ِ نام بودن انگیزه پسرش را برای یافتن قاتل پدر  (و نام ِ خودش) صدبرابر می کرد. پاسخ به این پرسش که «من» کیست، هویت ِ انسان را شکل می دهد و بدون ِ وجود یک نام، هویت مانند اندیشه ای است که در ظرف ِ زبان جاری نشده باشد.

۲. روزی یکی-دو نفر از دوستانم در فیس بوک نام هایشان را از ترس ِ از کار بیکار شدن، اخراج از دانشگاه، استخدام نشدن در آینده و … به شکل های عجیب و غریبی تغییر می دهند. بعضی ها به هجاهایی از نام ِ کوچکشان اکتفا می کنند و برخی به سراغ اسامی ِ مستعار می روند؛ ایرانی، پرشین، آریایی، آزاد، سبز و مزخرفاتی از این دست که هیچ یک هم نیستند.

نمی خواهم بگویم این ترس از بریدن ِ نان توسط صاحبان ِ سفره ی نفتی، منطقی و حقیقی است یا توهمی برآمده از حکومت هراسی مردم ِ مشرق زمین. کسی را هم نمی خواهم به خاطر تلاش برای دفع ِ خطر ِ احتمالی، که عقلاً -و فقط عقلاً- واجب است، نکوهش کنم. شاملو خیلی پیش از این تکلیف را روشن کرده است که «غم ِ نان» نخواهد گذاشت… . پرسش ِ من فقط این است که بعد از ناممان -بخوانید هویت- نوبت ِ چیست؟ فقط می خواهم هشدار بدهم هیچ می دانید به جاهای حساس ِ داستان رسیده ایم؟ می خواهم بپرسم کسی می داند با گذشتن از نام هایمان بعد از آن چه داریم که برای حفظش مقاومت کنیم؟ خبر داریم که بدون ِ وجود ِ چیزی که لازم باشد برای حفظش بکوشیم، زنده نیستیم؟ هیچ می دانیم «آزادی ِ حقیقی همان رنج و مقاومتی است که یک ملت برای رسیدن به آزادی متحمل می شوند»؟ (نیچه +)

۳. به من حق بدهید از آدم های جامعه ام بپرسم بعد از نام و هویت‌شان چه خواهند داشت؟

در قفس نشسته را چه تفاوت می‌کند؟
سیصد و شصت و چهار روز خود را به دیوار می کوبد،
سیزدهمین روزِ سال هم «به در».

از من به شما نصیحت
اگه زورتون نمی رسه ببَرید، لا اقل ببازید.
مساوی نکنید.
بازنده بودن یه چیزایی داره که برنده ها نمی فهمن.
فقط یه لوزر واقعی میدونه لذتش رو
وقتی که برای هزارمین بار باختی ولی بازم میخوای بازی کنی.
برنده ها ضعیفن.
برنده ها ترسوئن.
کافیه دو بار پشت سر هم ازشون ببری.
دیگه بازی نمی کنن.
ضمناً
اگه مجبور شدید مساوی کنید
صفر صفر نکنید.
آدم بخواد مساوی هم بکنه لا اقل سه سه یا چهار چهار باشه
صفر صفر مساویِ برنده هاست.
دو تا بازنده که بخوان مساوی کنن
هر کدوم حداقل سه تا گل میخورن.
گفتم که
برنده ها ترسوئن!

پ.ن: اگر قرار بود کسی ببره اسمشو نمیذاشتن بازی، میذاشتن بری.

در زمان جنگ، دولت برای اینکه خروج بی رویه ی ارز از کشور را کاهش دهد، واردات یک سری کالاهای غیرضروری و تجملاتی مانند کریستال و سیگار را ممنوع کرد. یکی دیگر از این کالاهای تجملاتی ِ ممنوعه اسباب بازی بود.

و کودکی ما هم در آن دوران گذشت.

من از سال ها پیش عاشقت بودم. عاشق نگاه کردن، راه رفتن، خندیدن و گریستن ات. من از سالها پیش می شناسم ات. شده بودی خدای من و مثل تمام خداهای دیگر، همان ها که انسان ها - با هر حسن و عیبی که دلشان خواست - می سازند تا چیزی برای پرستش داشته باشند، وقتی عاشقت شدم که فکر می کردم وجود نداری. که فکر می کردم هرگز هم وجود نخواهی داشت. عاشقت شدم به این امید که وجود نداشته باشی. که واقعیت نداشته باشی.

گوشه ی مانیتورم یک کاغذ صورتی چسبیده بود که رویش نوشته بودم:

If I never meet you,

then I never have to lose you.

انگشتانم

برای نوشتن حروف ِ نام ِ تو

با هم رقابت می کنند.

بخواب! بخواب! داری بیداری می‌بینی…

خیال، میوه‌ی درخت ِ ناتوانی است.

]]> http://1daydreamer.com/1390/10/%d8%a7%d8%b9%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%81/feed/ 3 http://1daydreamer.com/1390/10/flash-blogging-1/ http://1daydreamer.com/1390/10/flash-blogging-1/#comments Wed, 04 Jan 2012 22:37:57 +0000 عباس http://1daydreamer.com/?p=1406

بعضی وقت ها باید به خودت ثابت کنی یک کاری را می توانی انجام دهی که همه می دانند می توانی انجامش دهی اما خودت می دانی که عرضه اش را نداری. مثلاً همین وبلاگ نویسی! راستش را بخواهید تنها دلیلم برای نوشتن پنجاه – شصت پست اخیر وبلاگ این بوده که پول ِ هاست و دامین داده ام و زور دارد اگر استفاده ای از آن نکنم. جان؟ چیزی گفتید؟ به احترام ِ مخاطب؟ خوبی شما؟ نگارنده در ماه های اخیر پست هایی نوشته که اگر زیرشان می نوشت «دکتر شریعتی» یا مثلاً «سارتر» یا حتی در برخی موارد «نیچه»، همه تان باور می کردید، بعد همان پست ها دیگر فوق ِ فوقش شش تا لایک خورده اند که نصف آن لایک ها را هم گاهی حس می کنم مامانم با آی پی و بروزرهای مختلف می زند تا فرزند دلبندش دچار ِ یأس ِ اگزیستانسیالیستی نشود! آن نصف دیگر را هم آقای هاست فروش می زند تا در این اوضاع ِ بازار (اشاره به اوضاع ِ بازار حرف ِ سیاسی محسوب شده و مصداق بارز جنگ نرم، سخت، سافتکور، هاردکور، وایلد و … محسوب می شود، لذا از همین جا کلاً اعتراف می کنم و از محضر ملت همیشه صحنه دار می خواهم بیایند اعدامم کنند دیگر ای بابا! چه وضعش است؟ آزادی بیان هم حدی دارد عزیز من! نظرتان چیست پرانتز را ببندم؟ چشم!) … چه داشتم می گفتم؟ آهان! آن نصف دیگر لایک ها را هم آقای هاست فروش می زند تا در این اوضاع ِ بازار به من انگیزه دهد برای نوشتن و مشتری اش را از دست ندهد! منم که خوابم!

خدافظ

پ.ن: عبارت ِ فلش بلاگینگ را از خودم در آورده ام! تحتِ این عنوان/برچسب، نوشته هایی را خواهم نوشت که به سرعت و بدون دلیل شروع به نوشتن‌اشان می کنم و بدون دلیل هم هرجا دلم خواست با یک «خدافظ» تمام‌اشان می کنم.

همه می‌دانند رفتگرها چه آدم‌های مهربانی هستند؛

اما زندگی به برگ‌های پاییزی سخت‌تر از آن گرفته که حتی رفتگرها دوستشان داشته‌باشند.

چه فرقی می کند؟
آدم های خوب
و اتفاق های بد
به هر حال،
همه می افتند.

باید نماز آیات بخوانم؛

دوباره لبخند زده‌ای!

قضای ما

همیشه بلا بود.

بترسید از پارلمانی که فراکسیون «اقلیت» آن، «اصلاح‌طلب» باشد.

تو به من نگاه می‌کنی،

هایزنبرگ می خندد؛

مشاهده‌گر مشاهده‌شونده را به آتش می‌کشد.

پ.ن: اصل عدم قطعیت هایزنبرگ: عمل ِ مشاهده، باعث تغییر در وضعیتِ مشاهده‌شونده می‌شود.

برای کسی که آرزوی مرگ می‌کند

پزشک، جلاد

و جلاد، پزشک است.

سلام

احتمالاً دیگر همه متوجه شده اید که خواب نوشت هم اسیر دست فیـــــلـ…ـترینگ شد! در پست قبلی هم گفتم این اتفاقی مهمی نیست چون این روزها دیگر می شود از بقالی سر کوچه تان هم وی چی ان و پراکـــ۳۰ و… تهیه کنید. وقتی فیس بوک چندصدهزار کاربر ایرانی دارد، که هر روز از این سد نه چندان محکم عبور می کنند پس چندصد خواننده ی این وبلاگ هم اگر بخواهند می توانند به مطالبش دسترسی پیدا کنند. اما مشکل آنجاست که آدرس قبلی دات آی آر بود و احتمالاً دیگر اجازه ی تمدیدش را نخواهم داشت.

خلاصه اینها را گفتم که بگویم خواب نوشت از این پس اینجاست:

http://1daydreamer.com/

آدرس سابق فعلاً همچنان برقرار است اما ممنون می شوم اگر از این به بعد همه جا از آدرس جدید استفاده کنید (مخصوصاً عزیزانی که به اینجا لینک داده اند) تا سریع تر به موتورهای جستجوگر معرفی شود.

اگر نگویید این یارو چه آدم پررو و روده درازی‌ست، یک درخواست دیگر هم دارم: از آنجا که آدرس قبلی به زودی به زباله دان تاریخ خواهد پیوست، لطفاً کسانی که خواب نوشت را از طریق فید در گوگل ریدر یا هر جای دیگر دنبال می کنند برای اینکه چند وقت دیگر دستشان روی سرشان نباشد و کاسه ی چه کنم چه کنم دست نگیرند که وای وبلاگ محبوبمان(!!) چه شد و کجا رفت، خواب نوشت را فقط از طریق این فید دنبال کنید.

http://feeds.feedburner.com/daydreamer7

چوپان دروغگو داد زد:

جبرئیل! جبرئیل!

گروهی آمدند،

و چوپان دروغگو ادعای پیامبری کرد!

…

جبرئیل آمده بود برای ابراهیم گوسفند ببرد.

_____________________

پ.ن: خواب نوشت فیلتر شد! البته فکر نمی کنم این اتفاق مشکل خاصی برای خوانندگان وبلاگ ایجاد کند، اما از آنجا که آدرس کنونی (به دلیل .ir بودن) دیگر تمدید نخواهد شد، لطفاً برای اطلاع از آدرس جدید، خواب نوشت را فقط از طریق این فید دنبال کنید.

http://feeds.feedburner.com/daydreamer7

گاهی دلم

بدون مجوز معاونت سیاسی وزارت کشور

برای سران فتنه تنگ می‌شود!

______________توجه________________

پ.ن: این وبلاگ چهار فید دارد و دنبال کنندگان خواب نوشت در گوگل ریدر به طرز ظالمانه ای در این چهار فید پراکنده شده اند. تا امروز برایم فرقی نمی کرد از کدام فید خواب نوشت را دنبال می کنید، چون لایک‌خور عزیز آمار همه ی فیدها را یک جا جمع می کرد. اما با توجه به خواب هایی که گوگل برای گودر دیده و نمی دانیم چه بلایی قرار است به سر فیدخوان محبوب وبلاگستان فارسی و سایت لایک خور بیاید، از همه خوانندگان عزیز خواهش می کنم خواب نوشت را فقط و فقط و فقط از طریق این فید دنبال کنید و این نوشته را هم تا دیر نشده همخوان کنید.

http://feeds.feedburner.com/daydreamer7

مارگزیده

به ریسمان ِ سیاه و سفید هم

دل می‌بندد.

با این همه «راهِ بی پایان»

مفعول ِ دنیا شده ایم!

شماها نمیتونید از یه نفر خوشتون بیاد بدون اینکه بپرستیدش؟ خب استیو جابز چیزهایی درست کرده که به هر حال یه عده از شما خوشتون اومده ازش. حالا این خوش اومدن میتونه سلیقه ای بوده باشه یا به دلیل نا آگاهی شما به مسائل فنی مرتبط با تکنولوژی روز یا به دلیل کیفیت بالای محصولات. اما باید بدونید که همیشه از استیو جابز انتقاد می شده. انتقاداتی که خیلی از مشتری های اپل اصلاً از وجودش خبر ندارن. بذارید یه سوال ازتون بپرسم:

فرض کنید یه ماشین گرون قیمت و خیلی لوکس خریدین اما کارخونه ی سازنده به شما میگه اجازه ندارید آهنگ هایی رو که از جایی غیر از فروشگاه ما می خرید، توی این ماشین گوش کنید (iTunes) اما خب ماشین قشنگیه و فرمونش هم خیلی نرمه!

همچنین اجازه ندارید تغییری توی سیستم کنترل ماشین، فرمون و… داشته باشین (iOS, Bootloader Lock) اما خب ماشین قشنگیه و فرمونش هم خیلی نرمه!

ضمناً فقط توی جاده هایی که ما میگیم اجازه دارید رانندگی کنید (AT&T)  اما خب ماشین قشنگیه و فرمونش هم خیلی نرمه!

ماجرا همین جا تموم نمیشه! این ماشین گرون قیمت این امکان رو هم به شما نمیده که وقتی در حال حرکته کولر یا بخاری رو روشن کنید(No multitasking) اما خب ماشین قشنگیه و فرمونش هم خیلی نرمه!

با این وجود بازم دوستش دارید و دلتون میخواد و پولش هم دارید و می خرید و ازش راضی هستید؟ نوش جونتون. گوشت بشه به تنتون! اما من نمی فهمم چرا ما هم مجبوریم مثل شما معتقد باشیم آیفون بهترین گوشی دنیاست و از مرگ استیو جابز ناراحت باشیم و اگر بگیم مرگ عمو استیو ِ شما به ما هیچ ربطی نداره باید خجالت بکشیم؟ شما ناراحتین؟ خدا صبرتون بده! ولی ما نیستیم! نه اینکه از مرگ کسی خوشحال باشیم اما روزانه صدها هزار نفر نفر توی دنیا کله پا میشن! باید برای همه شون چله بشینیم؟

راستی تا یادم نرفته یه سوال! چند نفر از شمایی که توی ایران رندگی می کنید و آیفون دارید و از دیروز تا حالا ما رو کچل کردین که عمو استیوتون مرده، گوشی آیفونتون جیل‌بریک نشده؟؟!

پ.ن: مهم ترین انگیزه ی نگارش این پست، کامنت های عجیب و غریب نوشته ای به نقل از گودر در فیس بوک بود.

تنهایی رفت.

اگر ته ِ دلتان حرفی مانده که می‌ترسید با گفتنش تعدادی از اطرافیانتان را از دست دهید، معنایش این است که آدم‌های مناسبی اطرافِ خودتان جمع نکرده‌اید.

پ.ن: صداقت ِ رادیکال در ویکی پدیا

بدترین جای نابینا بودن اونجاست که همه فکر میکنن بزرگترین آرزوت اینه یه روز بتونی ببینی.

]]> http://1daydreamer.com/1390/06/%d8%a2%d8%b1%d8%b2%d9%88%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b2%d8%b1%da%af-%d9%90-%da%a9%d9%88%da%86%da%a9/feed/ 0 http://1daydreamer.com/1390/06/zendanban/ http://1daydreamer.com/1390/06/zendanban/#comments Sun, 04 Sep 2011 11:05:24 +0000 عباس http://daydreamer.ir/?p=1301

با تو ام جناب ِ زندانبان!

یادت باشد نانِ زن و بچه‌ات را از صدقه سریِ وجود آزادی داری، نه اسارت

و بترس

از روزی که لذت ِ آزادی از یاد ِ آدم‌ها رفته باشد.

از من اگر پرسیدند

بگو نمی‌شناختمش

بگو غریبه‌ای بود

که گم شده‌بود

و نشانی می‌خواست

پرسید و رفت.

قول می‌دهم هیچ یک را دروغ نگفته‌باشی.

از ابتدای کوچه هم می‌شود دید آخرش بسته‌است، ولی فقط کسانی می‌دانند کوچۀ بن‌بست چگونه جایی‌ست، که دانسته تا آخر ِ کوچه‌ای که از همان اول می‌شد فهمید به جایی‌نمی‌رسد، رفته باشند.

]]> http://1daydreamer.com/1390/06/%d8%b9%d8%b4%d9%82%d8%8c-%d9%85%d8%ab%d9%84-%d9%90-%da%a9%d9%88%da%86%db%80-%d8%a8%d9%86%e2%80%8c%d8%a8%d8%b3%d8%aa-%d8%a7%d8%b3%d8%aa/feed/ 0 http://1daydreamer.com/1390/05/%d8%af%d8%b1-%d8%b3%d8%aa%d8%a7%db%8c%d8%b4%d9%90-%d8%b4%da%a9/ http://1daydreamer.com/1390/05/%d8%af%d8%b1-%d8%b3%d8%aa%d8%a7%db%8c%d8%b4%d9%90-%d8%b4%da%a9/#comments Fri, 19 Aug 2011 12:16:56 +0000 عباس http://daydreamer.ir/?p=1281

از آدم‌هایی که همیشه مطمئن‌اند بترسید.

]]> http://1daydreamer.com/1390/05/%d8%af%d8%b1-%d8%b3%d8%aa%d8%a7%db%8c%d8%b4%d9%90-%d8%b4%da%a9/feed/ 1 http://1daydreamer.com/1390/05/%d8%a7%d8%b2-%d8%a7%db%8c%d9%86-%d8%af%d9%86%db%8c%d8%a7/ http://1daydreamer.com/1390/05/%d8%a7%d8%b2-%d8%a7%db%8c%d9%86-%d8%af%d9%86%db%8c%d8%a7/#comments Thu, 18 Aug 2011 17:56:59 +0000 عباس http://daydreamer.ir/?p=1277

می خواهم خودم را بُر بزنم؛
شاید این دست
تو بیایی

پرنده که جان داد،
قفس از خوشحالی بال در آورد.

در میان ِ تمام موجودات زنده، مغز و بدن انسان دارای بهترین تواناییِ حفظِ تعادل (Postural Control) است. به همین دلیل هم از سال ِ دوم ِ زندگی می تواند به راحتی [تنها روی دو پا] راه برود. با این وجود هیچ موجود زنده‌ای به اندازه‌ی انسان زمین نمی‌خورد.

چرا؟

چون هیچ موجود زنده‌ای به اندازه‌ی انسان عادت ندارد به چیزی تکیه کند.

از کلیۀ روشنفکران ِ عزیز و دینی که همچنان معتقدند اسلام با پلورالیسم، لیبرالیسم، سکولاریسم یا هر چیز ِ به درد بخور دیگری قابل تجمیع است، دعوت می شود از فردا به مدت ِ یک ماه هر صبح یک لیوان آب در خیابان بنوشند.

پ.ن۱: ادای آب خوردن را هم در بیاورند کافیست.

پ.ن۲: مسئولیت کلیه پیامدهای این آزمایش برعهدۀ روشنفکر محترم خواهد بود.

هرجای دنیا که باشید، اتفاقات زیادی در زندگی روزمرۀ آدم‌ رخ می‌دهد، که هر یک از آنها می‌توانند فکر، ایده، ایدئولوژی یا اعتقادی را در ذهن تضعیف یا تقویت کنند.

برای بسیاری از ما ایرانی ها اما فقط یک جمله هست و با هر اتفاق، در ذهن تکرار می‌شود:

باید رفت!

* حتی حافظ هم می‌خواسته از این مملکت برود!

جفت گیری ِ بعضی از گونه‌های پروانه به این شکل است که پروانۀ نر باید به منظورِ جلب نظر پروانۀ ماده، برایش غذا بیاورد. مقدار ِ غذا هرقدر که باشد مورد قبول خواهد بود؛ پروانه خانم شروع به خوردنِ غذا خواهد کرد و تا زمانی که در حال ِ خوردن است، خود را در اختیار نر قرار می دهد. هرچه مقدارِ غذای پیش‌کش شده بیشتر باشد، آقای پروانه فرصت ِ بیشتری برای اجرای عملیاتِ مورد نظر خواهدداشت! واضح است که اگر مقدار غذا کافی نباشد، پروانۀ نر نه تنها فرصت کافی برای انجام کارش نداشته، که هرچه غذا جمع کرده بود را هم از دست می دهد.

 این نوع از رابطه برایتان آشنا نیست؟

]]> http://1daydreamer.com/1390/04/fee-males/feed/ 2 http://1daydreamer.com/1390/04/%d8%a7%d8%b2-%db%8c%d9%87-%d8%ac%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d8%a8%d8%b9%d8%af-2/ http://1daydreamer.com/1390/04/%d8%a7%d8%b2-%db%8c%d9%87-%d8%ac%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d8%a8%d8%b9%d8%af-2/#comments Thu, 07 Jul 2011 20:50:22 +0000 عباس http://daydreamer.ir/?p=1234

همۀ خاطره ها خاطرۀ بَدَن.

خسته شدم. گفتم خودم را بگذارم داخل یک بطری، بیاندازم توی آب. برسم به جزیره ای که در آن هیچ کس نباشد. وزارت امور اتباع ِ خارجی ِ جزیره پیدایم کند. طبعاً جزیره ای که هیچ کس در آن نباشد، فقط همین یک وزارتخانه را دارد دیگر. آن هم البته سالهاست که هیچ ارباب رجوعی نداشته. بروم آنجا تقاضای پناهندگی بدهم.

خودم را لوله کردم. دهانه ی بطری خیلی تنگ بود. یک بار دیگر خودم را باز کردم، دوباره لوله کردم. این بار با هزار زور وارد بطری شدم. درب بطری هنوز باز بود. احتمالاً می گویید هاها! فکر اینجایش را نکرده بودی که وقتی رفتی داخل بطری، درش باز می ماند! اما کور خوانده اید! یک چوب پنبه را از وسط سوراخ کرده بودم. یک نخ بسته بودم به آن. همان نخی که وقتی خودم را لوله کرده بودم، دورم پیچیده بودم که وسط کار باز نشوم! داخل بطری که رفتم، نخ را کشیدم، چوب پنبه آمد و روی دهانه ی بطری مستقر شد و از همان بالا یک چشمک زد که یعنی حله، بریم! گفتم: جان؟ گفت در بسته شد! بزن بریم! دیدم راست می گوید. دیگر ماندن جایز نیست. باید دل به دریا بزنیم! اما چطوری؟ احتمالاً می گویید من فکر اینجایش را هم کرده ام! اما کور خوانده اید! من هیچ فکری برای اینجایش نکرده بودم! به چوب پنبه گفتم حالا چکار کنیم؟ چوب پنبه گفت حرف نزن که اعصاب ندارم. گفتم با من درست صحبت کن! گفت خفه شو! گفتم نشوم چکار می کنی؟ گفت نه! ببین! این یک مغلطه ی قدیمی ست که شما آدم ها در دعوا از آن استفاده می کنید. به این شکل که می آیید از طرف دعوا می پرسید اگر فلان کار را نکنم، تو چکار می خواهی بکنی؟ این یک مغلطه ی آشکار است! چون داری سلبی برخورد می کنی، نه ایجابی. مثلاً می گویی اگر خفه نشوم تو چکار می کنی. خب باید دقیقاً بگویی اگر خفه نشوی، به جایش می خواهی چه بگویی. اصلاً شاید بخواهی از من تعریف کنی! شما آدم ها وقتی وارد جر و بحث می شوید، منطقتان کلاً تعطیل می شود. اما ما چوب پنبه ها دعواهای به مراتب منطقی تری داریم. دیدم حق با اوست! گفتم به جهنم! تو درست می گویی. حالا چطوری برویم توی دریا. گفت به من چه؟ من که همینجا راحتم. گفتم اما من باید زودتر خودم را به وزارت امور اتباع خارجی جزیره ی فوق الذکر برسانم.

***

نمی دانم چند وقت است داخل این بطری هستم. من و بطری روی یکی از صخره های کنار ساحل نشسته ایم و منتظریم بالاخره یک روز یکی پیدا شود لگدی به ما بزند و ما را روانه ی سفر دریایی مان کند…

فکرش را هم نمی کردم یک روز به جایی برسم که بزرگترین آرزویم این باشد یکی از آدم هایی که از کنارم می گذرند، به من لگد بزنند.

***

حالا می فهمم چرا بعضی ها از دنیای بی کودک می ترسند! آدم بزرگ ها یک لگد ِ ناقابل هم بخواهند بزنند باید برایش صدتا دلیل ِ منطقی داشته باشند.

یه آدمی رو که فکر می کردی خیلی خوبه
و ارزشمند
حالا می فهمی هیچ گهی نبوده.
از یه طرف خوشحالی که چهره واقعیشو دیدی
از یه طرف ناراحتی که باز در مورد آدما اشتباه کردی
و هنوز نمیتونی آدما رو بشناسی
و ممکنه باز از یه سوراخ جدید گزیده شی.

اما اون خوشحالی زود تموم میشه
این ترس یه عمر باهات میمونه.

* فیلوفوبیا در ویکی پدیا

با تو ام جنابِ خدا!
مگر نگفتی «ان مع العسر یسرا»؟
پس این «یسر»های ما کو؟
اصلا
حساب ِ این را کردی که شاید «حبل المتین»ات دوام این همه «عسر» را نداشته باشد؟
از پدر ِ ما کینه داشتی،
پدر کشتگی ات با حبل المتین ِ بیچاره چه بود؟
بیا
دلت خنک شد؟
حبل المتین را پاره کردی!
حالا چه خاکی تو سرمون کنیم؟

چند روز پیش تاریخ ِ تولدم را در فیس بوک یک ماه جا به جا کردم تا امروز به کسی آلِرت ندهد که بیایید سر ِ جدتان به این بنده خدا تبریک بگویید که وجود دارد. به نظرم تبریک گفتن ِ روز ِ تولد (و انتظار ِ شنیدنش را داشتن) کار ِ مسخره ای ست. سالها پیش دو تا آدم تصمیم گرفته اند یکی مثل ِ خودشان تولید کنند. در مورد ِ من هفت سال هم دوندگی کرده اند و کلی پول به جیب دکترها و داروسازها و عطارها و رمال ها و ائمه و معصومین ریخته اند! نتیجه اش چه شده؟ یک موجود ِ معمولی. یک نسخه ی جدید از یک گونه ی نه چندان جدید روی کره ای نه چندان جدید، به نام ِ زمین. کلاهتان را قاضی کنید و بگویید این کجایش تبریک دارد؟ حالا اگر طرف سرش به تنش بیارزد و یک کاری کرده باشد که هیچ کس تا به حال نکرده، تبریک گفتن برای تولدش را می شود یک جوری توجیه کرد (آن هم فقط توجیه) اما وجود ِ آدمی مثل ِ من چه اتفاق مبارکی می تواند به دنبال داشته باشد؟ حالا یک عده ای می آیند می گویند نه! شاید برای خودت مهم نباشد اما برای اطرافیانت مهم است. پدر، مادر و سایر کسانی که دوستت دارند، از اینکه در کنارشان هستی، خوشحال اند! این استدلال آدم را یاد ِ استدلال ِ کسانی می اندازد که وقتی می گویی من اصلاً دلم نمی خواسته خلق شوم و خدا سر ِ خود تصمیم به خلق ِ من گرفته، بنابراین حق ندارد بخاطر اینکه خالق ِ ماست سرمان منت بگذارد یا چیزی ازمان بخواهد، پاسخ می دهند نه! تو اشتباه می کنی! خودت هم دلت می خواسته وجود داشته باشی و حالا داری انکار می کنی. استدلالشان هم این است که همین الان در تو میل به جاودانگی بصورت غریزی وجود دارد و به همین دلیل است که اگر خطر ِ مرگ تهدیدت کند، پا به فرار می گذاری. در حالی که اگر دوست نداشتی وجود داشته باشی می ایستادی و می مُردی. خب پاسخی که به این عزیزان باید داد این است که بر فرض که حرف ِ شما درست باشد، پس همین میل به جاودانگی را هم باید خدا خلق کرده باشد و می توانست خلق نکند! (ضمناً وجود افراد ِ زیادی که دست به خودکشی می زنند، نشان می دهد در اصل ِ وجود ِ این میل به جاودانگی باید شک کرد!) بگذریم و برگردیم به همان بحث ِ شیرین ِ تولد! در مورد ِ اینکه نزدیکان ِ ما از تولدمان خوشحال هستند، پاسخ روشن است: اگر اصلاً متولد نمی شدیم دیگر وجود نداشتیم که کسی بخواهد دوستمان داشته باشد و قضیه از اساس منتفی بود. در مورد ِ پدر و مادر هم که مثل ِ این است که تولد ِ پینوکیو را تبریک بگوییم، به این دلیل که پدر ژپتو از داشنم یک عروسک چوبی خوشحال است! خب که چه؟ می توانست نسازد. یادمان باشد پدر ژپتو بخاطر ِ تمام ِ سختی هایی که بر پینوکیو می رود، متهم ِ ردیف اول است.

پ.ن: ظهر ِ امروز، بعد از دو سه تا پیامک و دیوار نوشته ی فیس بوکی و کامنت ِ وبلاگی و…، تصمیم گرفتم تاریخ ِ تولدم را به جای اصلی اش برگردانم تا اهالی ِ فیس بوک آباد هم از این روز باخبر شوند! دروغ چرا؟ شنیدن ِ تبریک ها حس ِ خوبی داشت! حداقلش این است که آدم می فهمد تنها نیست. می فهمی فارغ از اینکه چه جور آدمی هستی و با چه هدفی پا به این دنیا گذاشته ای، کسانی در کنارت هستند و دوستت دارند. از همه ی آنها که باعث شدند حس کنم تنها نیستم، متشکرم.

آزادی مانند ِ اکسیژن می ماند؛ وجودش در هوا ضروری‌ست، ولی از آن ضروری تر این است که درونِ خونِ انسان هم وجود داشته باشد.

شما یادتون نمیاد؛

«دیواری قبول نیست!»

از مزایای مرد بودن است که می توانی در خیابان تا هر وقت که دلت خواست، تنهایی یا با دوستانت قدم بزنی. می توانی گاهی بلند بلند بخندی، سر آدم ها داد بزنی و وقتی از کسی خوشت نمی آید، چند تا فحش هم حواله‌اش کنی. می توانی هرجا، در هر رستورانی، قهوه خانه‌ای، هر پارک و کوه و بیابانی که دلت خواست، هرطور دلت خواست، هر غذایی دلت خواست، بخوری. می‌توانی عاشق که می‌شوی عشقت را پنهان نکنی. اشتباه که می کنی سرت را بالا بگیری بگویی اشتباه کردم، مسئولیتش را هم می‌پذیرم و به هیچ کسی هم ربط ندارد. اینها و هزاران می‌توانی ِ دیگر باعث شده مرد بودن خیلی باحال باشد! مزایای زیادی دارد که فقط مردها می توانند درک کنند، اما مرد بودن هم برای خودش سرافکندگی هایی دارد…

و یکی از مهم‌ترین سرافکندگی های مرد بودن این است که هیچ کدام از مزایای بالا را زن بودن ندارد.

با احتیاط فکر کنید!

خطر ِ برآورده شدنِ آرزوها!

* آرزوها فقط تا زمانی که برآورده نشده‌اند جذابیت دارند.