daMusic

De La Soul op nieuw Gorillaz album

Philippe De Cleen — 19 Aug 2016 16:25

Damon Albarn broedt samen met wat bevriende muzikanten al enige tijd op een nieuw album van Gorillaz. Recent liet De La Soul verstaan dat op het nieuw album 'And The Anonymous Nobody' er bijdragen te horen zijn van Damon Albarn en Snoop Dogg. Op hun beurt zijn De La Soul en Snoop Dogg te horen op het nieuwe Gorillaz-album.

Pos (De La Soul) licht één en ander toe : "It comes when we feel we’ve got something that would be a great match for an artist. With Damon, it was easy because we love working with him. We’re about to be on the new Gorillaz album. Snoop was also performing on the record when we were over there. He pulled us to the side and said: “Hey man, we’ve never worked together, can we get this going?” Usually the lawyers will say: “You can pay this artist or maybe we can swap?” and then it goes from there."

Daar voegt hij aan toe: “We actually sat down with Damon two weeks ago and he played us some of the new Gorillaz album, and it sounds amazing. He played us a track that he wants us to get off on his album so we got to get in the studio and put that down.”

De La Soul was eerder al te horen bij Gorillaz, onder meer op Feel Good Inc en Superfast Jellyfish.

Daniel Lanois deconstrueert

Philippe De Cleen — 19 Aug 2016 16:17

Op 'Goodbye To Language', het nieuwe album van Daniel Lanois, is het nog even wachten. De producer-muzikant keert terug naar zijn grote liefde, de steel guitar. "Songs afwerken blijft een lang proces", zo zegt hij in persbericht.

"Het is erg aangenaam om afstand te nemen van de klassiekere en conventionelere opnameprocessen", zegt Lanois. "Op dit album kon ik me uitleven in een nieuwere, vrijere taal". Recent gaf hij de erg trippy track Deconstruction vrij, voorzien van een video waarin je hem onder meer de laatste hand aan de song legt kan zien. Die geeft een tweede glimps van de opvolger van het in 2014 verschenen 'Flesh And Machine'.

Het nieuwe album 'Goodbye To Language', waarop hij samenwerkt met Rocco DeLuca, verschijnt op 9 september bij Anti. Eerder was er al de track Heavy Sun.

Pedro Soler + Gaspar Claus - Al Viento

Philippe De Cleen — 19 Aug 2016 16:03

Het duo Pedro Soler en Gaspar Claus zal bij het brede publiek niet direct een belletje doen rinkelen. Claus is cellist en leverde al bijdragen voor Jim O' Rourke, Sufjan Stevens, Rone en vele anderen. Hij nodigde enkele jaren terug zijn vader, de wereldberoemde flamencogitarist Pedro Soler uit naar New York om er te werken aan 'Barlande', een debuut dat gesuperviseerd werd door niemand minder dan Bryce Dessner (The National), die - net als Sufjan Stevens - ook nog eens een eigen muzikale bijdrage leverde. Vader en zoon brachten recent 'Al Viento' uit, de opvolger van het debuut dat ooit door NPR beschreven werd als "één van de mooiste albums van deze eeuw".

'Barlande' was een weldoordachte oefening in het kruisen van tradities en hoe de wisselwerking tussen de wijsheid van vader en de energieke dynamiek van zoonlief weleens voor vonken zou kunnen zorgen. Dat bleek ook uit de ontvangst van het debuut. De contemplatieve flamenco en de bijhorende weemoed maakten iets los, zoveel was duidelijk. De concertzalen liepen vol om dit nieuwe talent te aanhoren. En daarna was het tijd om te bezinnen.

Was het debuut nog geworteld in de New York - Brooklyn-scene, dan is de opvolger vooral een Europese affaire. Soler en Claus werkten op dit album onder meer samen met Ijslandse muzikant-producer Valgeir Sigurdsson. In zijn winterse Greenhouse studio werd het album geconcipieerd, waarna het, onder het goedkeurende oog van de Petenera (een mythe die tot op de dag van vandaag schrik inboezemt bij de oudere generatie), in het zonovergoten Andalusië verder afgewerkt werd.

Ook dit keer zocht het duo naar versterking. Die vonden ze onder meer bij Matt Elliott (Third Eye Foundation) en bij Serge Tessot-Gay, gitarist bij Noir Désir.

Al van bij de weemoedige opener Cuerdas Al Viento is het prijs. Een akoestische flamencogitaar en een sombere cello kruisen de degens met elkaar. Er zit een speelse joie de vivre in, evenals een heerlijke zorgeloosheid. Na een paar minuten speelt de cello dan een aangrijpende partij die inwerkt op het gemoed en je haast naar een zakdoek doet grijpen. Toch is het geen vrijblijvende oefening en zoekt het duo nadrukkelijk naar nieuw muzikaal terrein. Zo schippert de track tussen flamencotraditie, weird folk en ook improvisatiefragmenten.

Vader en zoon scheppen een geheel eigen terrein. Voor wie bekend is met het debuut, zijn er geen grote, ingrijpende wijzigingen. Alleen voelt het nieuwe album veel rijper en beter ontwikkeld aan.

Vendeval bijvoorbeeld, neigt sterk naar klassieke flamenco, inclusief het hitsige, opzwepende ritme. Maar onder meer door de toevoeging van dissonante cello maakt het duo er echt iets geheel nieuws van. Het hele album is geworteld in flamenco, maar vertakt gaandeweg erg knap. Naar het einde van de track toe komt er ruimte vrij voor de cello om er wild tegenaan te gaan.

Het album bevat acht composities, waarvan de meeste algauw een tiental minuten in beslag nemen. Dat maakt het geen gemakkelijke rit. Die inspanning wordt echter dubbel en dik terugbetaald. Wie luistert naar nummers als Corazon De Plata hoort misschien vaagweg echo's van de wilde, furieuze uithalen van John Cale ten tijde van Venus In Furs.

De composities vloeien mooi in elkaar over en zetten aan tot dagdromen. Het muzikale spel is vloeiend en het is duidelijk dat de magie tussen vader en zoon echt werkt. En er is humor, al ligt die er niet vingerdik op en moet die tussen de lijnen door gelezen worden (denk maar aan het spel met het clichématige ritme van de classic flamenco).

'Al Viento' ('naar de wind') is een grotendeels instrumentaal album. Slecht op Silencio Ondulado is er enige tekstuele inbreng. Het is met zijn twaalf minuten ook de langste compositie, met gastbijdragen van Matt Elliott en Serge Tessot-Gay. En meteen ook een knap hoogtepunt op dit meer dan bijzondere album.

Het nieuwe album beperkt zich niet tot de muzikale interactie tussen vader en zoon. Het vertelt ook iets over leven, liefde (Cien Enamorados), dromen (El Sueno De La Petenera) en tenslotte ook de dood. 'Al Viento' is een aanrader voor wie van flamenco houdt, maar ook voor de muziekfan die breder luistert dan het mainstream aanbod.

Pukkelpop 2016: Bibi Bourelly - Rastalent in de wachtkamer

Joris Roobroeck — 19 Aug 2016 15:57

Aan goeie zangeressen geen gebrek op de donderdag van Pukkelpop. Misschien wel de meest onderschatte was Bibi Bourelly, een verrassend arrogant talent met het hart op de juiste plaats: daar waar de muziek spreekt.

U zou Bibi Bourelly kunnen kennen van haar samenwerkingen met Usher, Lil Wayne of Little Simz. Of helemaal niet. Wat iedereen wel kent, is Bitch Better Have My Money, het hitje van Rihanna, dat achter de schermen werd gepend door Bibi voor haar grote voorbeeld. Zoiets heet aanleg voor grootse dingen. Maar voor het zover is, mocht ze haar beste beentje voorzetten in de Castello.

Bibi Bourelly grossierde met haar band in fris van de lever gespeelde soul en funk, zo vintage als een stoomlocomotief maar met modern interieur. En dat allemaal met een stem, die lichthees de oorgangen binnenwandelde en waarin constant contrasten verscholen zaten. Zalven en bijten, blaffen en strelen, warm dekentje en emmer koud water in de nek. Maar ze bleef wel heel het hele optreden lang boeien. Zover zelfs dat er her en der smartphones oplichtten met allemaal één en dezelfde zoekterm: "Wie is Bibi Bourelly?"

Zullen wij het je even vertellen? Bibi Bourelly maakt muziek voor de rookverbodgeneratie. Bibi Bourelly heeft het soort toekomst voor zich, waar anderen van dromen. Bibi Bourelly geeft ons het vooruitzicht dat er nog rasechte talenten klaar staan om door te breken. Het optreden op Pukkelpop was een aangename, eerste ontmoeting. En we gaan er alles aan doen om nog op een tweede date te mogen.

Pukkelpop 2016: NAO - Ontplooiing van een groot talent

Joris Roobroeck — 19 Aug 2016 15:50

Wat is het fijn om een artiest in enkele maanden te zien ontplooien van een schuchter zangeresje tot een entertainer, die moeiteloos de hele Castello inpakt. Nao was bezwerend, begeesterend, charmant en goddelijk. Onze handen staan nog steeds gezwollen van het vurige applaus.

Nao begin dit jaar in de Charlatan: timide danspasjes, schuchtere wegwuifgebaren, een stralende glimlach en een stem als een klok. Ondertussen is haar album 'For All We Know' uitgekomen en werd ze bedolven onder de extatische recensies. Dat doet duidelijk wat met een mens. Nao maakte de keuze om haar baan als achtergrondzangeres en zangleerkracht op een zijspoor te zetten en voor eigen succes te gaan. En wat voor succes.

Nao in de Castello op Pukkelpop valt slechts met één adjectief te beschrijven: indrukwekkend. Hoe ze in haar Afrikaans kleed stond te dansen alsof haar leven er van afhing; hoe ze kleine choreografietjes in de nummers vertopte; hoe ze moeiteloos met haar stem de zinnen masseerde en de ruimte volschilderde met jeugdige romantiek waar menige puistenkop zich kon in herkennen. Nao was half mens, half dartel hertenjong, zich van geen jachtseizoen bewust.

Vijftien jaar na de dood van Aaliyah lijkt een nieuwe r&b-prinses te zijn opgestaan, die alles in zich heeft om haar plaats over te nemen. Nao was het beste wat Pukkelpop op dag één te bieden had. Over en uit.

Pukkelpop 2016: Rihanna - Tijdverlies

Joris Roobroeck — 19 Aug 2016 15:42

Niets zo lekker als een biefstuk met kroketten, behalve dan Rihanna met haar stierenkont en grote castagnetten. Pukkelpop was duidelijk klaar om één van de grootste diva's van dit moment aan het werk te zien. Wat we kregen was echter vergelijkbaar met voor het eerst een avondje gaan joggen: spijt dat je er aan begonnen bent en je wil er zo snel mogelijk terug vanaf zijn.

Mensen die anno 2016 tevreden zijn met een blanke band als headliner zijn niet op de hoogte of gewoon dom. Of anders gewoon racistisch. Wees welgekomen: Rihanna. Een zangeres die al meegaat sinds je middelbare schoolperiode en met ontelbaar veel hits elke keer een raid voert naar hoofd, hart en dansbenen. De muziekwereld, die ondertussen stijf staat van de verkrampte kindsterretjes, overschatte singer-songwriters en gemakzuchtige dj's, is zo al saai genoeg. Waarom dan geen diva uitnodigen die zowel vrouwen als mannen aanspreekt en altijd haar eigenwijze zin probeert te doen?

Daar knelde het schoentje echter. Wie ruim vijftig minuten te laat het podium komt op gesloft, zou eigenlijk moeten onthaald worden onder luid boegeroep. Gemor dat al ruim een halfuur als een mexican wave het volk overspoelde, maar toen ze eenmaal opkwam dan toch ingewisseld werd voor een opgelucht gejuich. Hoe ironisch ook dat ze als openingsnummer Stay koos, wij waren toen net van plan om te vertrekken.

Maar dan moest de grootste teleurstelling nog komen. Rihanna miste zwierigheid, zong dan wel naar behoren maar liet meestal haar achtergrondzangeressen en een stembandje op de achtergrond al het werk doen. En dat allemaal met de arrogantie van een Chanelverkoopster die voor het eerst in de E5 mode binnen wandelt. Onder het motto: "ik heb een blote kont, dus ik ben", zagen we haar twee bruine ballonnetjes af en toe speels vanonder haar lange, witte jas piepen. Maar dat waren dan ook de enige zuchtjes van opwinding in een voor de rest saai en inspiratieloos optreden.

Tussen de nummers door maakte Rihanna plaats voor enkele dansers, die hun schouders en armen in allerlei bochten wisten te wringen om zo het publiek te vermaken. Ze straalden allemaal een soort van je ne sais quoi uit waar we op het eerste gezicht het fijne niet van willen weten. Zoiets is kiezen voor theater, terwijl eigenlijk de onderbuik zou moeten spreken. Toen ze ergens halverwege haar show dan ook een verschrikkelijke cover bracht van Tame Impala, hadden we het helemaal gezien. We kregen plots heimwee naar een headliner die naam waardig.

Wat de soundtrack zou kunnen geweest zijn bij de paarse lucht van een zwoele zomeravond, is er eentje geworden vol depressies en onweersbuien. Tijdverlies. Triestig.

Nieuw album voor Metallica

Bert Gysemans — 19 Aug 2016 13:55

Eerder dit jaar, n.a.v. Record Store Day, verklapte Lars Ulrich al dat 2016 hun jaar zou gaan worden, en kijk, enkele maanden later is er het nieuws dat het nieuwe album 'Hardwired…to Self Destruct’ op 18 November zal uitkomen, acht jaar na 'Death Magnetic’.

Natuurlijk is Metallica nooit echt uit het nieuws geweest, zo zijn ze ondertussen opgenomen in de Rock And Roll Hall of Fame, toerden ze met de big four (Antrax-Megadeth-Slayer) de wereld rond; speelden ze met Metallica op de zeven continenten; 'Lulu’, de samenwerking met Lou Reed kwam uit; naar aanleiding van Record Store Day kon je een speciale box set met de eerste twee albums ('Kill’em All' en 'Ride the Lichting’) in de winkels vinden en tevens werd de band met 'Master of the Puppets’ opgenomen in de US Library of Congress.

En het houdt niet op: de band opent een pop-up-store in Minneapolis, waar ze toekomend weekend ook zullen optreden. Maar het grootste nieuws is zonder twijfel 'Hardwired... to Self Destruct’ dat in verschillende vormen verkrijgbaar zal zijn, het album zelf zal twaalf nummers tellen, maar er komt ook een deluxe editie met extra songs. Een voorproefje? Check Hardwired alvast.

Bazart naar Crammerock

Marc Alenus — 19 Aug 2016 12:43

Met nog precies twee weken te gaan voor het festival begint, voegt Crammerock nog een laatste act toe aan de affiche: Bazart. Door de toevoeging van deze topband is de line-up van de 26ste editie van Crammerock compleet.

Bazart speelde al op o.a. Rock Werchter, de Lokerse Feesten en Pukkelpop en op vrijdag 2 september dus ook op Crammerock waar je vast en zeker al enkele songs uit hun komende album 'Echo' zal horen. Tenminste als je snel bent, want de tickets vliegen de deur uit. Niet zo moeilijk met als headliners o.a. Kaiser Chiefs, Madness en Balthazar.

Crammerock vindt dus plaats op 2 en 3 september en presenteert zo'n zesenveertig acts op de ondertussen vertrouwde locatie langs de E34 te Stekene.

Kyle Gass Band brengt album mee naar Antwerpen

Bert Gysemans — 19 Aug 2016 12:28

Liefhebbers van de Kyle Gass Band kunnen de borst alvast nat maken, niet alleen is er een Europese tournee aangekondigd - met een optreden in Antwerpen - ook brengen ze een nieuw album mee op toer. Volgens vertrouwd recept zal dit album wederom de beste classic rock van het moment bevatten. 'Thundering Herd’ zal in Europa uitkomen op 2 september bij SPV Steamhammer, en voor de productie en mastering werden John Spiker (Filter) en Maor Applembaum (Faith No More, Sepultura, Halford) aan boord gehaald.

Meest opmerkelijke aan het album is evenwel het design van de hoes (en bijhorende toeraffiches), van de hand van designer Will Fugman. Die van eerste ontwerp tot finale voorstel er zo’n drie maand aan gespendeerd heeft.

Meer over de hoes en commentaar van de bandleden en kunstenaar kan je via deze link vinden.

Frank Ocean brengt 'Endless' uit

Philippe De Cleen — 19 Aug 2016 12:21

Eerder kon u al vernemen dat Frank Ocean en een album uitbrengen een nogal lastige affaire is. Cryptische boodschappen, afbeeldingen van bibliotheekkaarten, tot en videostream van de jonge Frank, tot en met reclamestukjes voor Calvin Klein.

Op 'Boys Don't Cry' gaat u tot nader order nog moeten wachten, maar er is alvast een nieuw album van Frank Ocean. Het album heet 'Endless' en zou het 'visuele' album moeten zijn. Het album bevat bijdragen van onder meer James Blake (synths), Jonny Greenwood (Radiohead) en vocalisten Sampha en Jazmine Sullivan. Ook Arca (programming) en Alex G (gitaar) zijn op het album te horen.

Het langverwachte 'Boys Don't Cry' zou volgens het Ocean kamp dit weekend gaan verschijnen, zij het dat de titel van het album alsnog werd geschrapt "in favor of an another title".

Hier is alvast het artwork en de tracklist van 'Endless':

Tracklist:
1 Device Control
2 At Your Best (You Are Love) (Isley Brothers cover)
3 Alabama
4 Mine
5 U-N-I-T-Y
6 Ambience 001: “In a Certain Way”
7 Commes Des Garcons
8 Ambience 002: “Honeybaby”
9 Wither
10 Hublots
11 In Here Somewhere
12 Slide on Me
13 Sideways
14 Florida
15 Deathwish (ASR)
16 Rushes
17 Rushes To
18 Higgs

Tribute album voor Helmet

Bert Gysemans — 19 Aug 2016 12:13

Ook al toeren die van Helmet nog op geregeld tijdstip, een (nieuw) album laat al sinds 2010 op zich wachten. Helmet opperhoofd Page Hamilton is al jaren bezig met het schrijven van nieuw werk, maar een vaste datum is nog steeds niet geprikt. Gelukkig vindt het oude materiaal nog vlot de weg naar de fans, en een deel van die fans staan nu netjes op een tribute album. Bijdragen van onder andere Ken Mode, Rosetta, Fuck the Facts en Kings Destroy kan je vinden op 'Meantime Redux’ , een tribute album dat op 16 september via Magnetic Eye Records zal uitkomen.

Het legendarische debuut 'Meantime’ wordt volledig onder handen genomen, alsook enkele songs die op 'Betty’ stonden, het album dat Helmet tijdens de laatste toer volledig speelde. Wie alvast enkele nummers wil horen, kan dit doen via de website van Brooklynvegan, Schrik wel niet, want de meeste van de bands die op deze tribute staan zijn heel wat heavier dan Helmet ooit is geweest, enkele bands brengen zelfs extreme versies van Helmet-nummers. Uitleg hierover van de labelbaas, 'Meantime’ was een post-hardcore meesterwerk, van begin tot eind spannend, die vele bands op verschillende manieren heeft beïnvloed, ondertussen zijn we vele jaren verder en het post-hardcore wereldje is geëvolueerd, maar Helmet blijft de basis.

Pink Floyd graaft verder in verleden

Patrick Van Gestel — 18 Aug 2016 20:37

Eerder meldden we u al dat er een box met 27 discs, ‘The Early Years 1965-1972’ zat aan te komen, maar intussen gaat Pink Floyd ook gewoon verder met het uitbrengen van heruitgaves op vinyl.

De speciale uitgaves van ‘The Wall’ en ‘The Division Bell’ verschijnen eerstdaags en vanaf 23 september kan je je frisse versies van ‘Atom Heart Mother’, ‘Meddle’ en ‘Obscured By Clouds’ op 180 gr-vinyl aanschaffen, waarbij extra zorg werd besteed aan de verpakking.

Ook ‘The Piper at the Gates of Dawn’, ‘A Saucerful of Secrets’, ‘More’ en ‘Ummagumma’ waren eerder al aan de beurt.

Bob Weir in mooi gezelschap

Marc Alenus — 18 Aug 2016 19:56

Dat de jongens van The National fan zijn van Grateful Dead, wisten we al sinds 'Day Of The Dead' hun eerbetoon aan de band. En kijk, ook op het komende soloalbum van Bob Weir zijn ze van de partij.

'Blue Mountain' wordt het eerste album met enkel nieuw materiaal van Weir in meer dan dertig jaar en het is ook tien jaar geleden dat hij hoegenaamd iets uitbracht.

Op de vooruitgeschoven single Only A River zijn Aaron Dessner (gitaar) en Scott Devendor (bas en zang) te horen. De emotionele song is geschreven in samenwerking met Josh Ritter.

'Blue Mountain' Tracklist:

01. Only a River
02. Cottonwood Lullaby
03. Gonesville
04. Lay My Lily Down
05. Gallop on the Run
06. Whatever Happened to Rose
07. What the Ghost Towns Know
08. Darkest Hour
09. Ki-Yi Bossie
10. Storm Country
11. Blue Mountain

Eerste headliner voor Sinner’s Day

Patrick Van Gestel — 18 Aug 2016 12:53

Wij lieten u eerder al weten dat Sinner’s Day op 20 november van dit jaar keihard terug is. Nu laat de organisatie eindelijk ook een beetje in de kaarten kijken.

Want met Sisters Of Mercy kondigen zij een eerste headliner aan voor het festival in de Hasseltse Ethias-arena. En er volgt ongetwijfeld nog meer zwart geweld, waarvan wij u, naar goede gewoonte, ook op de hoogte zullen houden.

De last-minute-verschuivingen op Pukkelpop

Patrick Van Gestel — 18 Aug 2016 12:44

Het is nu eenmaal onvermijdelijk; gewoon omdat er altijd onvoorziene omstandigheden zijn op een festival van het formaat van Pukkelpop. Maar geen nood: wij doen het voor u haarfijn uit de doeken.

The Japanese House haakt af voor donderdag. Blaue Blume en Mura Masa cancelen dan weer hun optredens op vrijdag.

WWWater, het solo project van Charlotte Adigéry die debuteerde op de Soulwax-soundtrack van ‘Belgica’, vervangt op donderdag The Japanese House in de Lift. Jamie Woon neemt vrijdag de plaats in van Mura Masa in de Marquee.

Amber Arcades, het alter ego van de Utrechtse Annelote de Graaf, vervangt diezelfde dag Blaue Blume in de Lift. Tot slot neemt De Staat de Marquee-spot van Lukas Graham in, die naar de Main Stage verschuift.

Alle details uiteraard via de app of op de website.

Seratones - Get Gone

Johan Giglot — 18 Aug 2016 12:35

Is het wonderbaarlijk dat Shreveport, een klein stadje geklemd tussen Memphis (soul), de Mississippi Delta (blues), New Orleans (jazz) en Texas (country) een bizar, muzikaal broeinest is? Getuige Seratones, een kwartet dat slechts enkele jaren bij elkaar is, maar met het debuut bovenop bovenstaande invloeden een stevige knoert garagerock gooit.

Tijd voor wat frisse rock-‘n-roll. Seratones scheurt een heerlijk eind weg met van die typische southern chroom’n’vlammen op dikke baanmotors. Verwacht strakke, hoekige ritmen, verantwoord gierende gitaren en een swingend karakter dat de feitelijke ruigheid van deze muziek van een fijn stofmasker voorziet.

Maar nog opvallender: de band laat zich voorrijden door een felle Afro-Latino frontvrouw. A.J. Haynes weet niet enkel de onstuimige machine van Seratones te kanaliseren, maar gooit er ook een felle brok passie en emotie bovenop. Luister even naar het wat tragere Tide en u bent mee. Die krullende zanglijnen, het diepe soultimbre en vooral de sterke, glijdende frasering waar ook wat hoge kreetjes doorheen mogen, maakt van dit gezelschap - ondanks de bandnaam - toch eerder een frontvrouw met begeleidingsgroep-formule.

Zonder de kunsten van Jesse Gabriel (drum), Adam Davis (bas) of broer Connor Davis (gitaar) weg te willen moffelen, natuurlijk. Zij bieden niet enkel een erg strak kader dat bij momenten mooi openbarst, zoals uit single Chandelier met zijn drum- en gitaarsolo blijkt, maar wringen zich ook in bijna evenveel bochten als dame Haynes.

De rauwheid van het voormalige punkleven van de diverse muzikanten wordt fijn verweven met de schwung van jazz. Vooral in uptempo songs als Sun of het fabuleuze Kingdom Come lijken ze zich als een vis in het water te wentelen, terwijl ze in enkele tragere ballades de aandacht graag aan de leading lady, de getaande Janis Joplin overlaten. Want laten we eerlijk zijn, haar krolse uithalen, overheersend gedonder tot zelfs hoog getier (of gehik in Trees), is niet minder dan pure power.

Wat overigens niet betekent dat ‘Get Gone’ drie kwartier lang de strop strak houdt. Het plaatje teert misschien net wat te lang op de swingende rock-’n-rollgrooves en hoge kopstem om te blijven verwonderen. Laat het duidelijk zijn dat dit album het meest geschikt is als nagenieter van de ongetwijfeld fenomenale live energie waarmee Seratones hun publiek weten te verpletteren. Check 'em!

Dat checken kan nu vrijdag 19 augustus al, want dan speelt de band op Pukkelpop.

Nick Cave geeft tracklist 'Skeleton Tree' vrij

Philippe De Cleen — 18 Aug 2016 09:06

Nick Cave en zijn Bad Seeds brengen binnenkort de opvolger van het artistiek en commercieel gezien erg geslaagde 'Push The Sky Away' en 'Live From KRCW' uit. We wisten al dat die 'Skeleton Tree' ging heten, wisten ook dat die gepaard gaat met een bijzondere filmvertoning 'One More Time With Feeling'.

Het nieuwe 'Skeleton Tree' komt uit op 9 september en zal het zestiende album zijn voor de bende rond Nick Cave. Op het album zullen acht tracks te vinden zijn.

Hieronder de tracklist:

1. Jesus Alone
2. Rings Of Saturn
3. Girl In Amber
4. Magneto
5. Anthrocene
6. I Need You
7. Distant Sky
8. Skeleton Tree

Een trailer is hier te vinden en wie het door filmmaker Andrew Dominik geregisseerde 'One More Time With Feeling' wil zien kan hier terecht, al gaat u in dat laatste geval snel bij de pinken moeten zijn want de kans is groot dat ze overal het bordje 'uitverkocht' mogen uithangen.

Emmylou Harris & co in de bres voor vluchtelingen

Philippe De Cleen — 18 Aug 2016 08:54

Emmylou Harris trekt op tournee samen met sidekicks Steve Earle, Patty Griffin en The Milk Carton Kids. De tournee, die elf pitstops maakt, heet 'Lampedusa: Concerts For Refugees' en zoekt aandacht voor de aanhoudende, wereldwijde vluchtelingencrisis.

Het Jesuit Refugee Service neemt de tour op ter ondersteuning van haar globaal, educatief programma, die in 2015 ontstond en de pauselijke zegen kreeg. Ze werkt in meer dan vijfenveertig landen wereldwijd aan educatieve, gezondsheids-, sociale en andere noden van vluchtelingen.

"Afgelopen juni zag ik met eigen ogen de waarde van het werk dat JRS in Ethiopië deed. Ik wilde me maar al te graag achter dit nobel doel scharen", zegt Emmylou Harris op wiens schoorsteenmantel maar liefst dertien Grammy Awards prijken. "Aan ons wordt gevraagd om met medelijden en niet met vrees te reageren op zoveel lijden", voegde ze daar aan toe.

De tournee doet ook Lampedusa aan, een Italiaans eiland dichtbij de Siciliaanse kust waar vele vluchtelingen opduiken in de zoektocht naar veiligheid en bescherming.

De voorzitter van JRS is bijzonder verheugd met de bijdrage van Harris & co. Als we op deze manier kunnen doen inzien dat opleiding altijd een stap vooruit is in het leven van vluchtelingen, dan is dat altijd welkom. Vele vluchtelingen leven jaren weg van huis, sommige om er nooit meer naar terug te keren. Meer informatie is te vinden op jrsusa.org/lampedusa.

Pixies geven nieuwe song Talent vrij

Philippe De Cleen — 17 Aug 2016 23:08

U kon eerder al lezen dat Pixies, nog altijd een van de allerbeste bands die het geluid van de nineties mee definieerden, weldra een nieuw album 'Head Carrier' uitbrengen.

Eerst brachten ze single Um Chagga Lagga uit waarna ze ook enkele van de nieuwe songs (Baal's Back, Classic Masher en titeltrack Head Carrier) al live uittesten.

Vandaag gaven ze ook nog eens Talent vrij, eveneens op 'Head Carrier' terug te vinden.

De band is zinnens uitgebreid te gaan touren met dat nieuwe materiaal, al zullen ze uiteraard met veel plezier in hun aanzienlijke back catalogue graaien.

Die tournee brengt hen op 25 november bij ons in de Lotto Arena.

Het album verschijnt op 30 september bij Pixiesmusic/PIAS. La la love you, Pixies!

Laatste wijzigingen voor Lowlands

Robbe Van Petegem — 17 Aug 2016 22:55

Ook aan het programma van het Nederlandse Lowlands festival, dat nu vrijdag van start gaat, zijn er last-minute nog enkele wijzingen gebeurd.

De Ethiopische Mikael Seifu (die ondere andere bij ons ons lijstje stond) moest verstek geven en wordt vervangen door DJ Maboku. Deze zal vrijdagnacht zijn grooves laten horen in de X-tent.

Eerder moest ook de Amerikaanse rapper Travi$ Scott zijn optreden op Lowlands annuleren. In zijn plaats komt dan Post Malone een rapper uit Texas die al mocht samenwerken met mensen als Kanye West en 50 Cent. Hij zal vrijdagnamiddag het beste van zich geven in de Bravotent.

Laatste info? Via de website van het festival.

Lowlands vindt plaats van vrijdag 19 augustus tot en met zondag 21 augustus.

Onder meer Muse, Disclosure, LCD Soundsystem, Sigur Rós en The Last Shadow Puppets spelen er ten dans.

Paul McCartney keert terug naar Capitol Records

Philippe De Cleen — 17 Aug 2016 22:38

In een recent persbericht heeft Paul McCartney, die onlangs zijn kunstjes nog eens vertoonde op Rock Werchter, laten verstaan een nieuwe historische overeenkomst getekend te hebben met Capitol Records. Een speciale deal gezien Capitol zijn eerste label was in de Verenigde Staten en zelfs het eerste album dat hij kocht (Gene Vincents' Be-Bop-A-Lula) op dat label uitkwam.

Het contract behelst het hele post-Beatles werk van Macca, van zijn McCartney album (1970), via de Wings periode tot en met de ontelbare opnames (solo of in samenwerking) die hem een van de meest populaire en invloedrijke artiesten ooit maakte. Zo verkocht de in 1997 nog geridderde Sir Paul meer dan vijfhonderd (500!) miljoen albums wereldwijd.

Good ol' Paul zit tegenwoordig in de studio om er een nieuw album op te nemen. Intussen wordt er op een masterplan gebroed om het beheer van 's mans catalogus - vanzelfsprekend in samenwerking met McCartney en zijn management - in goede banen te leiden.

Recent kwam de vierdelige box set "Pure McCartney" uit die maar liefst zevenenzestig opnames compileerde.

Cool Ghouls - Animal Races

Patrick Van Gestel — 17 Aug 2016 20:02

Hoewel Cool Ghouls evengoed in de jaren zestig hadden kunnen meedraaien, steken ze in de huidige muziekwereld, waarin vintage weer volop gesmaakt wordt, helemaal niet af.

Als je de plaat hoort, zal het je waarschijnlijk niet verbazen dat een doe-het-zelf-label als Burger Records de eerste opnames van Cool Ghouls uitbracht. Op cassette dan nog wel. Dat mag dan vandaag wel weer hip zijn, in 2012 was dat nog lang niet het geval. Maar het heeft geloond. Intussen is de band ondergebracht bij het al even obscure Empty Cellar (in Europa is het Melodic, die de plaat verdeelt), maar is de muziek wel even eigenwijs gebleven.

En de band lijkt goed in de markt te liggen. In die mate zelfs dat ze Kelly Stoltz konden overhalen om deze plaat te producen en meteen ook een stukje mee te spelen. Misschien heeft hij ook wel te maken met de retro uitstraling van het album. Maar eigenlijk zijn het nog steeds gitaristen Pat Mc Donald en Ryan Wong, bassist Pat Thomas en drummer Alex Fleshman, die het mooie weer maken. Wel krijgen ze op When You Were Gone bijstand van de (pedal)steel van Tom Heyman.

De muziek houdt het midden tussen psychedelica en garagepop, waarbij de harmonieën vaak van groot belang zijn. De jongens doen dan ook allemaal (met uitzondering van de drummer) een vocale duit in het zakje, waardoor het geheel soms wat Byrdsiaans aandoet. Ongetwijfeld heeft de productie van Stoltz daar ook mee te maken.

Wat deze plaat zo leuk maakt, is het contrast tussen een nummer als het countrygetinte (incl. pedalsteel) (If I Can’t Be) The Man en het recht uit de garage gesleepte Brown Bag, dat ook nog eens voorzien werd van een psychedelische zetpil. En de teksten doen dan vaak nihilistisch aan. Of wat moeten we ons anders voorstellen bij: “Sittin’ on some grass, drinkin’ beer / This is what I’m doin’ / I’m doin’ this / Day goes by, tomorrow rise and take a piss” (Brown Bag).

En zo staat de hele plaat vol met vaak aanstekelijke popsongs, die melodische popsongs met meerstemmige zang koppelen aan zwervende gitaren. Misschien iets te zacht en lief voor de fans van Thee Oh Sees en niet fijn genoeg voor liefhebbers van The Byrds, maar wie zich kan vinden in wat daar ergens tussen ligt, zal zich helemaal thuis voelen in het muzikale rijk dat Cool Ghouls hebben opgebouwd.

Je kan Cool Ghouls op Incubate aan het werk zien.

Stef Bos en Geert Verdickt (Buurman) bundelen krachten

Patrick Van Gestel — 17 Aug 2016 19:54

Stef Bos en Geert Verdickt (frontman van Buurman) bundelen de krachten en gaan samen op tournee door België en Nederland onder de noemer ‘Noord-Zuid’.

Het persbericht omschrijft het als volgt: “Bos en Verdickt laten Nederland en België samenstromen, ontsporen, uit elkaar vallen en weer opstaan. En passant bespreekt het tweetal ook het leven, de liefde en de wereld met oog voor de toekomst en het verleden.”

De toernee passeert zalen in België en Nederland. De speeldata (van 28/9 tot 29/10) omvatten een twintigtal shows, waarvan er al enkele zijn uitverkocht.

Voormalig NIN-toetsenist James Woolley overleden

Patrick Van Gestel — 17 Aug 2016 19:31

James Woolley, ooit nog bij Nine Inch Nails aan het werk als keyboardspeler, is het vorige weekend overleden. Dat deelde zijn vrouw mee.

Woolley ging met de band in 1991 en 1994 op tournee en werkte ook mee aan ‘Broken’ (1992) en ‘The Downward Spiral’ (1994). Bovendien is hij ook te zien in de concertfilm ‘Closure’. Hieronder kan je hem trouwens ook zien in de video voor Wish.

Voor Trent Reznor de man inlijfde, speelde hij met voormalig NIN-drummer Chris Vrenna in Die Warzau. Ook tourde hij met Rob Halfords band 2wo en in een project met de naam V.O.I.D.

Concertgangers zijn gelukkiger

Patrick Van Gestel — 17 Aug 2016 13:03

Nee, dat hebben we echt niet verzonnen. Een studie van de Australische Deakin University toonde dit aan.

Blijkbaar voelden van de duizend willekeurige Australiërs, die werden ondervraagd, zij, die zich “regelmatig met muziek bezig hielden”, zich “subjectief gelukkiger”. Muziek en het bijwonen van muzikale evenementen speelde daarbij een grote rol. Als je danst, zou die score zelfs nog oplopen.

Ook hield de studie rekening met de economische situatie, gezien concerten – zoals je ongetwijfeld ook weet - best duur kunnen zijn en de levensstandaard dus ook van invloed is.

Maar lees er vooral – als je dat ziet zitten, tenminste – de studio op na. En dan: op naar Pukkelpop of eender welk festival of concert.

Belgische film krijgt soundtrack van Johnny Jewel (Chromatics, ...)

Patrick Van Gestel — 17 Aug 2016 12:42

Hij speelt in bands als Glass Candy en Chromatics, is producer en labelbaas, maar Johnny Jewel schrijft daarenboven ook nog eens soundtracks.

Zo heeft hij de nieuwe film van de Vlaamse cineaste Fien Troch, ‘Home’ van muziek voorzien. Die film gaat op 4 september op het filmfestival van Venetië in première. Eerder maakte Jewel al muziek voor het regiedebuut van Ryan Gosling, ‘Lost River’.

Naast originele muziek bevat de film ook nieuwe songs van Chromatics en Symmetry, twee van de bands van Jewel. De soundtrack wordt dan weer uitgebracht via zijn eigen label Italians Do It Better.

The Pineapple Thief - Your Wilderness

Christoph Lintermans — 17 Aug 2016 12:31

We hebben het uit de mond van een vriend: je hoort het aan de drummer of muziek progressief is. The Pineapple Thief-voorman Bruce Soord laat weten dat hij op ‘Your Wilderness’ is teruggekeerd naar de progressieve roots. Of die echt in de wildernis liggen, laten we in het midden. Maar met Gavin Harrison (Porcupine Tree, King Crimson) achter de drumkit klinkt The Pineapple Thief inderdaad meer prog dan ooit.

‘Your Wilderness’ sluit dan ook eerder aan bij het ambitieuze ‘All The Wars’ (2012) dan bij het vorige album ‘Magnolia’ (2014). Waar ‘All The Wars’ met een symfonisch orkest uitpakte, heeft Geoffrey Richardson (Caravan) voor de nieuwe schijf een strijkkwartet naar zijn studio gehaald, is een viermanskoor toegevoegd en – van een verrassing gesproken – speelt Supertramp-legende John Helliwell klarinet op één track (Fend For Yourself).

Het is nochtans niet Soords gewoonte om gasten uit te nodigen. Doorgaans is het andersom. Soord wordt voor zijn expertise graag door collega’s geïnviteerd; denk aan TesseracT, Opeth, Katatonia en vorig jaar nog Godsticks. Darren Charles is de voorman van die Welshe groep en een vriend van Soord, en op ‘Your Wilderness’ intervenieert hij met enkele virtuoze gitaarpassages.

En dan is er dus nog Harrison, die alles met techniek en flair verankert. Geen gastmuzikant die zo zijn stempel op het album drukt als hij. Vandaag is hij misschien wel de meest gevierde rockdrummer; en terecht. Stiekem hopen we al dat hij van Soord een vast lidmaatschap aangeboden krijgt.

Terwijl ‘Your Wilderness’ de luisteraar lange tijd met de illusie opscheept dat het hier om een collectie losse songs gaat, is er toch een concept te ontwaren. De foto’s van Carl Glover doen wat goede foto’s moeten doen – de kijker laten nadenken. Maar wat ze betekenen, daarover houdt Soord de lippen op elkaar. Ze zullen uiteindelijk zelf reveleren waar ze voor staan, de interpretatie komt de kijker/luisteraar toe, aldus Soord. Fotografie als bindend, structureel element op een album, het is in elk geval een interessante cross-over.

Blijft nog de muziek. Soord blijft groeien als songwriter. Elke van de acht songs is puntgaaf en meticuleus opgebouwd. Opener In Exile is hier een perfect voorbeeld van. En meteen haalt Harrison spectaculair uit. Zijn spel is technisch briljant, en tegelijk erg muzikaal. Niet kiezen is ook een artistieke keuze, lijkt Soord te denken in No Man’s Land en Tear You Up die semi-akoestisch met semi-bombastisch afwisselen. Maar ook als de hele rit met de handrem op gereden wordt (That Shore), zult u met opengevallen mond willen luisteren.

Elke song staat op zichzelf, maar het is een reeks songs onder een esthetische boog tot en met The Final Thing On My Mind dat kiest voor de lange adem en spanning opbouwt met het principe "niet oplossen maar uitstellen". The Pineapple Thief is met dit album groter geworden dan de som van de delen, aldus Soord. Harrison en Charles komen niet langs voor een makkelijk handje-contantje, maar worden onder Soords regie één met de band. Grote klasse.

Crevette Records opent de deuren

Philippe De Cleen — 17 Aug 2016 11:54

Muziekliefhebbers uit of in het Brusselse zullen binnenkort terecht kunnen bij Crevette Records, dat gerund wordt door de vierentwintig jarige Pim Thomas (die sommigen misschien kennen van het dj-ensemble Borealis en van We Bring You).

De bedoeling is in de zaak live in-store sessies te houden en dj's uit te nodigen. Thomas vond recent een pand in de Blaesstraat, vlakbij muziektempel Fuse.

Wie op zoek is naar nieuw vinyl of degelijke tweedehandsexemplaren kan er terecht. Muzikaal gezien ligt de focus op dance (house, techno, minimal), maar ook disco, soul, funk en hiphop. Die vult Thomas aan met wat experimentelere luistermuziek.

De laatste tijd sloten er veel platenzaken, waardoor het steeds moeilijker werd om aan nieuwe platen te geraken. Crevette Records richt zich op dj's en muziekliefhebbers in de brede zin. Ook wie een nieuwe koptelefoon of een nieuwe naald voor de platenspeler zoekt zal bij de winkel zijn gading vinden.

"Muziekliefhebbers kunnen er ook iets drinken, wat mogelijk in een feestje kan uitmonden laat Thomas weten".

Het openingsweekend van 16 tot 18 september zal verschillende in-store sessies aanbieden.

Wie er niet geraakt kan via de livestream volgen. Meer informatie is er op de Facebookpagina van Crevette Records.

Bobby Hutcherson overleden

Philippe De Cleen — 17 Aug 2016 11:48

Spijtig nieuws uit de jazzwereld: jazzlegende en vibrafonist Bobby Hutcherson is maandag in zijn huis in Montana overleden.

Hij was vijfenzeventig jaar oud en stierf aan de gevolgen van een longziekte.

De muzikant bracht meer dan veertig albums uit (waaronder 'Dialogue', 'Happenings', 'Oblique' en 'Montara'.

Hutcherson speelde mee op legendarische jazzalbums als 'Out To Lunch' (Eric Dolphy), 'Idle Moments' (Grant Green), 'Life Time' (Tony Williams) en 'Mode For Joe' (Joe Henderson). Daarnaast werkte hij regelmatig samen met onder meer Dexter Gordon, Donald Byrd, Jackie McLean en Pharao Sanders (die op de laatste dag van de recordeditie van Jazz Middelheim te zien was in trio met Zakir Hussein en Steve Kuhn).

Hutcherson citeerde vaak Eric Dolphy. Die zei ooit dat "muziek zoals de wind" is. "Je weet niet waar het vandaan komt en je weet niet waar het naar toe gaat. Je kan er geen controle over uitoefenen. Al wat je kan doen is in de sfeer geraken en het je laten overkomen".

Live plaat voor William Fitzsimmons

Patrick Van Gestel — 17 Aug 2016 07:17

Nog maar net deed de vriendelijke Amerikaan ons landje aan en nu laat William Fitzsimmons weten dat er een live plaat op stapel staat.

De plaat krijgt de “Really creative album title” (zoals hij het zelf op Facebook omschrijft) ‘William Fitzsimmons Live’ mee en verschijnt op 21 oktober.

De Amerikanen hebben het voordeel dat ze het album kunnen kopen tijdens zijn komende tournee. Wij zullen dus gewoon naar de platenwinkel moeten.

Aziza Brahim - Abbar El Hamada

Philippe De Cleen — 16 Aug 2016 20:39

De muzikante-activiste Aziza Brahim overtreft zichzelf op haar nieuwste album. 'Abbar El Hamada' (Vrij vertaald: een tocht doorheen de Hammada-woestijn, een woord dat het Saharawi volk gebruikt om het grensgebied tussen Algerije en de Westerse Sahara te beschrijven) is een muzikaal statement van jewelste over de moeilijke tijden waarin we leven. Ze groeide op in een Algerijns vluchtelingenkamp en leefde meer dan twee decennia verbannen uit haar thuisland; eerst in Cuba, later trok ze naar Barcelona. Haar leven staat uitdrukkelijk in het teken van migratie en de ervaring om constant te moeten vluchten. Die ervaringen tekenen haar muziek.

Hier in Europa gaan er veel stemmen op om de grenzen te sluiten; iets dat niet zelden tot vreselijke gevolgen leidt. Het zijn dergelijke vraagstukken die Brahim uitdrukkelijk aan de kaak wil blijven stellen. Dat deed ze eerder al op 'Soutak', een album dat om onbegrijpelijke redenen niet door pers en media hier bij ons opgepikt werd. En ze blijft ook op het nieuwe 'Abbar El Hammada' erg oprecht en doorleefd zoeken naar een uitdrukking van wat in haar leeft.

Op de hoes zien we Aziza in een woestijnachtig landschap dat wordt door tekstflarden die wijzen op de complexiteit van migratie; daar waar verbeelding op de muren ketst, in een omgeving die maar bitter weinig kansen op vrijheid biedt; daar waar tienduizenden in één van de vele helse vluchtelingenkampen verblijven in de hoop op beter. Voor Brahim vat de albumtitel goed de evolutie, die al ruim veertig jaar aan de gang is, samen: "We ervaren al jarenlang onrecht dat ons veroordeelt tot overleven in een onherbergzame omgeving als de Hamada".

'Ammar El Hammada' is direct, straight in the face en vol passie, zo blijkt. Brahim bedient zich op het album niet enkel van haar indrukwekkende stem, maar ook onder meer van onconventionele instrumenten als de tabal en de esgarit. Op het album verzamelt Brahim veel talent rond zich, met gastbijdragen van onder meer Samba Touré (op elektrische gitaar), Chris Eckman (orgel) en Xavi Lozano op fluit en mohoceno. In zekere zin gaat ze in dialoog met de muzikanten en tracht ze die noodzaak tot dialoog ook uit te dragen.

Voor haar zijn nummers per definitie politiek en cultureel geladen. Het album behandelt onder meer jarenlange bezetting, verbanning en diaspora. Een discussie die ze wil opstarten tussen migranten, vluchtelingen en bezetters; tussen patriotten, expats en staatlozen; tussen nomaden en sedentairen. Een interactie tussen landen, culturen, geloofspraktijken en mensen, die vaak niets meer hebben dan een stem en handen om uitdrukking te geven aan wat in hen leeft. Al was het maar om heel even, tijdelijk, de ervaren situatie te counteren met helende muziek die onder meer grenzen, muren, ijzerstaven en prikkeldraad doorkruist.

In de heerlijk luie, bluesy opener Buscando La Paz zoekt Brahim naar vrede, al lijkt ze de hoop erop opgegeven te hebben. Ze zoekt heil in bescherming van een hogere kracht en hoopt dat ze haar verloren thuisland weer zal zien. Ze reist, langzaam maar zeker, doorheen de Calles Of Dajla, waarbij mensen van allerlei slag elkaar ontmoeten.

Brahim verstaat de dichtkunst zeer goed, zo blijkt ook uit El Canto De La Arena. Er is dankbaarheid voor het water en de rivier in El Wad, maar evenzeer donkere bedreiging in de bergen, waar overleving soms berust op muntthee en glooiende lichtjes van de olielamp.

Iets verderop wijst Brahim op de impact van onderwijs (Baraki) en in de speels klinkende titeltrack bezingt ze onder meer de uitdagingen die democratie herbergt. Het tempo vertraagt wat. Tijdens Mani klopt ze zich zelfzeker op de borst. "And long life to my compositions", zo zingt ze. De toekomst is nu aan de jeugd (een knap uitgewerkt Intifada), die hopelijk de segrerende en inhumane muren te doorbreken (The Walls). Ze weerhouden het volk er niet van om een hemel van vallende sterren te kunnen zien.

Dit is een knap album van Brahim. De stem van een krachtige vrouw die de luisteraar meesleept op een tocht waarin ongelijkheid en onrecht bevochten wordt met muzikale poëzie.

Eerste ep voor Prophets of Rage

Marc Alenus — 16 Aug 2016 20:23

De eerste ep van supergroep Prophets of Rage wordt grotendeels een terugblik op het werk van de bands waaruit de leden komen, dat blijkt uit de berichten die vandaag verschenen.

Tom Morello, Brad Wilk en Tim Commerford (Rage Against The Machine), Chuck D (Public Enemy) en DJ Lord (Cypress Hill) brengen op 26 augustus een vijf songs tellende ep uit. Drie van de vijf songs kennen we al in hun oorspronkelijke versie: Shut Em Down (Public Enemy), Killing in the Name (RATM) en Prophets of Rage (Cypress Hill). Het laatste kreeg wel een nieuw vers erbij van B-Real. De twee andere zijn nieuwe tracks.

"We can no longer stand on the sidelines of history. Dangerous times demand dangerous songs. It's time to take the power back." staat er op hun website. Je kan er ook de nieuwe versie van Prophets of Rage beluisteren.

Prophets of Rage – The Party's Over Track List

1. Prophets of Rage
2. The Party’s Over
3. Killing in the Name (live)
4. Shut Em Down (live)
5. No Sleep Til Cleveland (live)

Soundtrack ‘The Man Who Fell To Earth’ met David Bowie wordt uitgebracht

Patrick Van Gestel — 16 Aug 2016 20:20

Ongetwijfeld duikt de gerestaureerde versie van de science-fiction-allegorie ‘The Man Who Fell To Earth’, de film met David Bowie in de hoofdrol, hier binnenkort ook op in de cinemazalen. En om de veertigjarige verjaardag van de film te vieren, wordt nu eindelijk ook de soundtrack ervan uitgebracht.

Let wel: de dubbelcd, die op 9 september via Universal Music verschijnt, bevat geen songs van de man zelf. Het is John Phillips van The Mamas & The Papas en de Japanse prog-fusion-muzikant Stomu Yamashta, die de film van muziek voorzagen.

Blijkbaar werden de mastertapes van de muziek – bijzonder toevallig - onlangs terug ontdekt en wordt het geheel nu met de nodige extra’s dan toch uitgebracht.

Low duikelt ‘The Exit Papers’ terug op

Patrick Van Gestel — 16 Aug 2016 20:09

In 1996 maakte Low ‘The Exit Papers’ als deel van een abonnement. De plaat staat geboekstaafd als het meest experimentele werk van de groep, maar verscheen nooit officieel. Daar komt nu verandering in.

Want voor de twintigste verjaardag van label Temporary Residence wordt ze terug uitgegeven in digitale vorm en op vinyl. De zes, grotendeels instrumentale tracks werden oorspronkelijk gemaakt voor een film, die niet bestond. Eerder werden al duizend exemplaren op cd gelost, die op Discogs meteen aan hoge prijs verkocht werden.

De reissue verschijnt op 30 september. Hieronder kan je een nummer ervan beluisteren.

The Exit Papers by Low

Alcatraz 2016 - The Germans win

Nic De Schepper — 16 Aug 2016 18:57

Twee dagen zon, hamburgers en heavy metal, dat is een gevangenisstraf waar menig misdadiger een moord voor zou plegen. We trokken dus met veel plezier richting Kortrijk om onze straf te gaan uitzitten in de Alcatraz Hard Rock and Metal Festivalgevangenis onder het goedkeurend oog van Officer Nice.

De ondankbare job om Alcatraz op dag twee wakker te schudden was voor de thrashers van Flotsam & Jetsam. Ergens wel een spijtige keuze, want fijne nummers als Desecrator, Hammerhead en No Place For Disgrace zouden ongetwijfeld iets later op de dag nog een stuk beter uit de verf zijn gekomen. De Amerikanen lieten het echter niet aan het hart komen en zetten een oerdegelijke prestatie neer met vooral veel vuurwerk tussen de gitaristen Michael Gilbert en Steve Conley.

Wie nog niet goed wakker was, kon daarna nog op de immer staalhard bonkende mokerhamer van Exodus rekenen. Net zoals de dag ervoor bij Anthrax, wisten we bij de bay area thrashers op voorhand waar we ons aan mochten aan verwachten. Met Steve 'Zetro' Souza is de stem achter albums als 'Fabulous Disaster' en 'Pleasures Of The Flesh' terug, maar toch komen de hoogtepunten van de set met Bonded By Blood, A Lesson In Violence en afsluiter Strike Of The Beast vanop de debuutplaat.

Indien u ons zou vragen welke band dan wel best de dag had geopend, dan hadden wij u zonder aarzelen Korpiklaani aangeraden. Opzwepende folk uit het hart van Finland; dat had wellicht een kloppend plaatje opgeleverd. Nu zorgde het zootje ongeregeld met hun trolmuziek en vaak niet echt toonhoudende zangpartijen van Jonne Järvelä toch voor decompressie na het gebeuk van Exodus en Devildriver.

Er zijn wellicht maar weinig muzikanten die het vuur sneller terug doen oplaaien dan de eveneens uit Finland afkomstige Alexi Laiho en zijn Children Of Bodom. Met Follow The Reaper, In Your Face en iets later ook al Hate Me spaart het melodieuze deathmetalgezelschap de krakers niet op. De razende vaart van de nummers stond helaas in schril contrast met de lange pauzes tussen de nummers in, anders was ook dit concert één van de absolute hoogtepunten van het weekend geweest.

Soulfly dat is dan weer Max Cavalera met andere muzikanten. Het blijft een vreemd gegeven, dat de sympathieke Braziliaan met zowat elke van zijn vele bands grotendeels dezelfde setlist komt spelen. Klassiekers van Sepultura als Refuse/Resist, Arise en Roots, Bloody Roots komen telkens terug. Dat zijn nu eenmaal de nummers, die iedereen wil horen. En wat de critici daarvan vinden, interesseert Cavalera niet. En wij respecteren en danken hem daarvoor. Al lijkt hij het alsmaar moeilijker te hebben om live het gitaarwerk te combineren met die diepe grunts.

Thrashmetal is de basis geweest van het Alcatraz Festival en daarom lapt de organisatie er nog eentje bij. Naast al het Amerikaanse geweld kwam Kreator de Duitse eer hooghouden. Thrash en pyro zijn een combinatie, die we niet vaak tegenkomen, maar de bende van Mille Petrozza bewees dat het kon. Voor de gelegendheid flikkerden ze er ook nog een mooie lichtshow tegenaan die pas echt tot haar recht begon te komen bij valavond, tegen het einde van het concert.

Even was er paniek, toen de elektrische voorzieningen het begaven. “Het zal toch weer niet waar zijn”, begonnen sommigen alvast te denken. Maar iets later trokken de Duitsers terug van leer alsof er niets gebeurd was. Het publiek genoot ten volle mee vanaf opener Enemy Of God tot de laatste noten van de encores Violent Revolution en Pleasure To Kill. Klassiekers als Extreme Aggression en Tormentor hoefden zelfs niet van stal gehaald te worden om voor de performance van het weekend te zorgen.

Intussen was de laatste avond dus gevallen en maakte de weide zich op voor een heuse metalopera. Tobias Sammet neemt met zijn project Avantasia altijd een hele horde gastzangers mee en dat was nu niet anders. Onder meer Michael Kiske (die met zijn kale knikker in de verste verte niet meer lijkt op de blonde jongeling in de videoclip van I Want Out), Jorn Lande, Magnumfrontman Bob Catley en Eric Martin, bekend van To Be With You met zijn band Mr Big.

Vaste nummers als Mystery Of A Blood Red Rose, The Scarecrow en The Story Ain't Over passeerden, maar daarnaast ook net iets teveel fillermateriaal om het publiek echt te bezweren. In de plaats van het twaalf minuten durende Let The Storm Descend Upon You had Sammet wellicht beter voor enkele kortere en vooral bekendere nummers in de trant van Avantasia of Lost In Space geopteerd. Met Sign Of The Cross, zoals gewoonlijk in combinatie met The Seven Angels, kregen we toch nog een waardige afsluiter.

Alcatraz 2016 - Het genadeschot van Whitesnake

Nic De Schepper — 16 Aug 2016 18:42

Het terrein aan de Lange Munte, waar het festival nu voor de tweede keer plaatsvindt, kreeg alvast een grondige make-over. Zo mocht de grotere camping met gezellige chill zone er zeker wezen, zorgden extra loketten voor jetons ervoor dat lange wachtrijen dit jaar niet aan de orde waren en later zetten we ook nog een boompje op over het gloednieuwe El Presidio.

Een goede opwarming is onontbeerlijk; daarvoor zorgde op zaterdag de Zweedse all-femalemetalband Thundermother. Het logo knipoogt al in de richting van AC/DC en de muziek doet dat nog veel meer. No-nonsense-headbangmuziek met bitter weinig om het lijf dus. De dames doen dan ook weinig om de inspiratiebron te verhullen, zeker wanneer ze als afsluiter Shoot To Thrill bovenhalen. Leadgitariste Filippa Nässil zorgde in extremis nog voor pluspunten door tijdens afsluiter Shoot To Kill tussen het publiek door het bereik van haar wireless systeem te checken.

Met Metal Church kregen we vervolgens al een eerste, ondergewaardeerde band uit vervlogen tijden voorgeschoteld. Zanger Mike Howe bewees eens te meer zijn pas herworven plaats als frontman waard te zijn. Met nummers als Start The Fire, Watch The Children Play en Beyond The Black putte het Amerikaanse vijftal voornamelijk uit de vroegste regionen van hun discografie. Geen mens die je daarover hoorde klagen.

De uit Belfast afkomstige hardrockers van The Answer touren momenteel omwille van de tiende verjaardag van debuutalbum 'Rise'. We wisten dus al bij voorbaat aan wat voor setlist we ons mochten verwachten. Hoewel 'Rise' zeker geen mis plaatje is, kwam het hoogtepunt toch pas, toen de band aan het spiksplinternieuwe nummer Solas toe was.

Een streepje doommetal mag zeker niet ontbreken op een weekend als dit en met Candlemass kregen we een vaandeldrager uit het genre opgediend. Met Mats Levén hebben de Zweden nu al enkele jaren een zanger die klassiekers als Mirror Mirror, At The Gallows End en Crystal Ball alle eer aandoet. Absoluut een geslaagde doordocht dus.

Zweden leek in deze aanvangsfase van het metalweekend wel een hofleverancier te zijn, want ook het circusgezelschap Avatar is ontsproten uit het land van Abba en Ikea. Confettikanonnen werden op het voor de rest opmerkelijk kale podium in gereedheid gebracht, want frontman Johannes Eckerström en zijn begeleiders zijn niet vies van een beetje show. Zelfs de crewleden waren in wit hemd en rood vestje uitgedost. De start werd eventjes ontsierd door een haperende microfoon, maar al snel kwam het vuur in de pan. Nieuwe nummers als House Of Eternal Hunt, The Eagle Has Landed en het SOAD-achtige For The Swarm overheersten de energieke set, aangevuld met krakers als Paint Me Red en Smells Like A Freakshow.

Helaas kent elk festival wel zijn mindere performances en wat Alcatraz betreft, moeten we daar Triptykon onder rangschikken. Een volle festivalweide en een loden zomerzon bleken niet de ideale omstandigheden voor het viertal; en dat tussen alle nummers door de gitaren eventjes moesten herstemd worden, was ook nog eens nefast voor de vaart van het concert. Ook een groot blik met nummers uit de Celtic Frostperiode van frontman Thomas Gabriel Fischer bracht helaas geen zoden aan de dijk.

Ook de innerlijke mens heeft versterking nodig en daarvoor waren we dan weer aan het juiste adres in de nieuwe rockbar El Presidio. Doordat er telkens maar een aantal mensen tegelijkertijd binnen mocht, bleef de sfeer altijd goed; in tegenstelling tot het Classic Rock Café op Graspop, dat constant stampvol stond. Toch was het ook nooit echt lang aanschuiven om binnen te mogen. Qua gedraaide muziek was de verscheidenheid een stuk groter. En met bier uit een glas kan je uiteraard ook scoren.

Op de weide zorgden de New Yorkse thrashers van Anthrax dan weer voor sfeer. Verrassen doen Joey Belladonna en co al even niet meer, maar wanneer nummers als Caught In A Mosh, Antisocial en afsluiter Indians bovengehaald worden, gaat het spreekwoordelijke dak er telkens weer volledig af; mede door het nimmer aflatende enthousiasme van de bende.

Het hoogtepunt van deze eerste dag zou op rekening komen van Whitesnake. De band rond de iconische zanger David Coverdale werkt momenteel haar laatste tour af en deed ook Alcatraz aan. De stem van Coverdale zou al veel te lijden hebben gehad tijdens het bijna veertigjarige bestaan van de band, maar daar was live bitter weinig van te merken. Al liet hij zich voor sommige hoge uithalen wel bijstaan door medemuzikanten. Fool For Your Loving bracht het vuur aan de lont, Crying In The Rain en Is This Love zorgden tussen al het overbodige gesoleer in - een band als Whitesnake kan een set echt wel zonder gitaar-, bas- en drumsolo's vullen - voor een vloedgolf aan gevoelens van nostalgie en met Here I Go Again en Still Of The Night kregen we het genadeschot toegediend.

The Herbaliser sluit Helden in het Park af

Patrick Blomme — 16 Aug 2016 15:41

The Herbaliser sluit op donderdag 19 augustus de tweeëntwintigste editie van Helden in het Park af met een feestelijke 20th anniversary show. Het feest wordt ingeleid door de soulvolle Spanjaarden van The Excitements.

Het Londense producersduo The Herbaliser mengt al meer dan twintig jaar hiphop met groove, funk, soul en jazz. Debuutplaat en underground klassieker 'Remedies' verscheen in 1995 bij het toonaangevende Londense label Ninja Tune. Het zevende en voorlopig laatste album kreeg de toepasselijke titel 'There Were Seven' (2012).

The Excitements uit Spanje stellen op Helden in het Park nieuwe plaat 'Breaking The Rules' voor. Daarop het gekende recept: een aanstekelijke blend van r&b en soul.

Helden in het Park is een organisatie van muziekclub N9 en vindt plaats in het Heldenpark in de Oostveldstraat in Eeklo.

De deuren openen om 18 uur. The Excitments spelen om 20 uur, The Herbaliser om 22 uur. Ook in 2016 is het festival volledig gratis.

Alle info vind je op www.hihp.be.

Jazz Middelheim 2016 - In de ban van De Biasio

Philippe De Cleen — 16 Aug 2016 13:16

Stond de eerste dag van Jazz Middelheim nog in het teken van minimalisme en mondde de tweede uit in een door Patti Smith opgepookte rockorgie, dan werden de spots op dag drie vooral gelicht op eigen jazztalent. Met Melanie De Biasio had de dag een headliner, maar ook Stuff en de combinatie Jef Neve & Typhoon zorgden naast Tutu Puoane voor muzikaal vertier.

Net als de vorige dagen gingen we eerst een kijkje nemen bij de Jazz Talks met schrijver, auteur en jazzvormingswerker Ashley Kahn, die onder meer enkele boeken schreef over grootheden als Coltrane (over de totstandkoming van ‘A Love Supreme’), Davis (the making of ‘Kind Of Blue') en de historische ontwikkeling van de jazz (‘The House That Trane Built'). Maar vandaag had hij het exquisiete gezelschap van drummer-percussionist Eric Thielemans (die de dag voordien maar liefst vier keer in de Club speelde) en componist-zangeres Tutu Puoane.

Samen onderzocht het trio de staat van de jazz, en dan meer specifiek de Belgische situatie. Thielemans en Puoane zijn erg uiteenlopende persoonlijkheden die vanuit een heel verschillende achtergrond de ervaring deelden. Ook voor Kahn zelf was het verrijkend om vanuit een Amerikaans perspectief te kijken naar wat er in Europa (België) op jazzgebied gebeurt. Zoals steeds een boeiende, leerrijke zaak, die gesprekken. Zo ontdekten we de fanfareroots van Thielemans, zijn liefde voor voetbal, het omgaan met dyslexie en het voor muzikanten vreselijke c-woord, terwijl het bij Puoane eerder over de waardering van wat er is ging, over de rol die Miriam Makeba speelde en - hoe kon het anders - over Joni Mitchell, van wie ze in de namiddag in twee sets repertoire zou spelen. Naar het einde van het gesprek ging het trio in op de rol van muziekeducatie vanuit een politiek, sociaal en cultureel perspectief.

We pikten een stukje van Avishai Cohen mee, die deze keer samenwerkte met een keur aan muzikanten van het conservatorium, een zoveelste uitdaging die de artist in residence op dit festival aanging. Met veel levenslust (en cool shades) nam hij de kans om samen met de studenten - the jazz generation to come, zeg maar - mee op excursie te nemen. Het illustreert goed wat Ashley Kahn eerder aanhaalde, namelijk het belang van muziekeducatie. Een goed, muzikaal klimaat kan echter maar ontstaan indien daarvoor tijd, ruimte en creativiteit beschikbaar is. Het concert was een uitgestoken hand naar de opkomende jazzgeneratie, waar we vast en zeker nog meer van gaan horen.

Vervolgens trokken we richting Main Stage waar enerzijds de nog maar net uit huwelijksreis in Italië teruggekeerde Jef Neve met anderzijds de Surinaamse rapper Typhoon (die in het echte leven Glenn De Randamie heet) een concert als duo speelde. Beiden leerden elkaar kennen vorig jaar tijdens Beste Buren, een uitwisselingsproject tussen België en Nederland.

Beide heren stonden op Jazz Middelheim zonder echt opnames gemaakt te hebben. Dus wat het zou worden, was ook voor hen een vraagteken. Veel hing af van de inspiratie van het moment. Neve kreeg de eer om het concert in te zetten, al verraste hij door zijn piano te ondersteunen met beats. “Wat als de Hemel valt?”, vroeg de blootvoetse rapper zich af, die nog maar net een optreden op de Antilliaanse Feesten achter de rug had.

De tent was relatief stil en luisterde aandachtig naar de vele levenswijsheden en ervaringen, die muzikaal omlijst werden door het fraaie pianospel van Neve, die zich, zoals altijd, voor het volle pond gaf. De rapper liet zich onder meer voorstaan op activisme rond privacy, vrijheid en netwerken, maar zocht ook het contact met het publiek op (Nooit). Tegen dan zat Neve wederom met beats te spelen en, eens Typhoon op vocaal kookpunt geraakte, ontstond een fraai hoogtepunt. Naar het einde toe begon Neve ook wat meer blue notes te spelen, met Typhoon die het eerst had over shark attacks en iets later de complexiteit van identiteit en relaties dissecteerde.

Een ander uniek gegeven op het festival was het reeds eerder vermelde Joni Mitchell-project van de in Capetown opgegroeide Tutu Puoane. Begin 2017 gaat ze hiermee de baan op, maar het Antwerpse publiek kreeg nu al een staaltje van haar kunnen te zien. Het is een voor haar erg belangrijk project, dat haar na aan het hart ligt. Op saxofoon werd ze begeleid door stersaxofoniste Tineke Postma naast manlief Ewout Pierreux op piano, Clemens van der Feen op bas en Jasper Van Hulten op drums.

In een volgelopen tent opende ze met River, één van Joni's meest fragiele songs. Meteen viel haar aparte, zijdezachte stemgeluid en frasering op. Zo scatte ze zich onder applaus naar The Hissing Of Summer Lawns, afkomstig uit het gelijknamige album. Je kon de dankbaarheid en trots zo van haar gezicht aflezen. Ze maakte vooral indruk door naar diepgang te zoeken, eerder dan snel snel wat covers af te haspelen. Kwamen ook voorbij : Goodbye Pork Pie Hat en vooral God Must Be A Boogie Man, waarbij ze, mede dankzij de inbreng van het publiek, nieuw leven in dat klassieke Mitchell-repertoire stopte. Net als bij Joni telde elke regel en elke zinsnede.

In de tweede set kwam Black Crow aan de beurt, dat uitmondde in een stukje waarin Puoane in haar eigen, onnavolgbare taal zong. Iets verderop volgden dan Hejira en een uitgepuurd, akoestisch I Don't Know Where I Stand (de enige Joni Mitchell-song die ze enkel begeleid met een akoestische gitaar zou spelen). De song gaat over twijfels in het leven hebben, niet goed weten welke richting(en) je uit kan gaan en niet voldoende beseffen wat je in je hebt. Allemaal songs die in het echte leven staan en daaraan gerelateerd kunnen worden. My Old Man, bijvoorbeeld. We zagen in festivalsetting al een erg knap voorsmaakje van wat er volgend jaar nog zit aan te komen.

Eén van dé revelaties op jazzvlak was Stuff. Daar viel niet aan te ontkomen. En gelukkig moest dat ook niet. Op Jazz Middelheim presenteerde het collectief, dat nog niet zo gek lang geleden artist in residence in de AB was, dat ze stilaan klaar waren voor het grotere werk. Geen idee hoe je het moet beschrijven, maar het leek alsof een groot sterrenschip boven Park De Brandt parkeerde om er deze bende op de Main Stage los te laten.

Het nieuwe project heet 'Hybrid Love', bevat fragmenten en samples van Josse De Pauw en verwijst onder meer naar dino's in een dikke laag mist. Ze brachten een analoog-versus-digitaal-verhaal, maar alles eraan klopte. Je voelde aan dat de muzikanten volop genoten van foute sf-soundtracks, die geen hond meer koopt, om die dan te verwerken in een amalgaam dat verwantschap vertoonde met het Noorse Jaga Jazzist. Het klonk "supercosmic in a real Middelheim world", met echo's van Prince en zijn funky nazaat Stijn.

Verdomd groovy allemaal, al zochten de groepsleden vooral een antwoord op de vraag hoe ver je jazz eigenlijk wel kan stretchen. Behoorlijk ver, zo blijkt. Meermaals vroegen we ons af welk muzikaal brouwsel de bende op het podium aan het bekokstoven was, mede dankzij de vele chaotische tempowissels. Absolute meester was killerdrummer Lander Gyselinck, die nog maar eens bewees waarom hij en niemand anders muzikant van het jaar werd. Het publiek genoot ervan, maar wist net als wij niet goed wat hen overkwam. Net als hun liefde hybride was, gold hetzelfde voor de muziek.

Jazz Middelheim nam risico om Stuff relatief vroeg op de avond te programmeren, maar het werkte, al dient gezegd dat we hen veel liever op een wat later uur hadden zien spelen zodat de muziek beter tot zijn recht had kunnen komen. Veel effectenbakjes zagen we op het podium en zo klonk het eigenlijk ook. Zo gevarieerd dat je niet eens de kans kreeg je erbij te vervelen. Topset, topband. Dat het een eer was om op Jazz Middelheim te spelen, liet Gyselinck op het einde nog verstaan. De tent veerde recht en een dik applaus was terecht hun deel. Game, set en match voor Stuff.

We keerden nog even naar de Club Stage om er één van de twee sets die Rebirth::Collective, een bigband in relatief miniformaat, die dag speelde mee te pikken. Veel volk op het podium onder de bezielde leiding van trombonist Dree Peremans met de missie om het werk van Billy Strayhorn levend, fris en relevant te houden. De groep presenteerde er werk uit het laatste album ‘Raincheck’. In die opdracht slaagden ze maar gedeeltelijk, al viel ons vooral de inbreng van de Nederlandse Jesse van Ruller op gitaar op. Niet toevallig is hij de eerste europeaan die de prestigieuze Thelonious Monk-Award op zak mocht steken.

En dan was het tijd voor hoofdact Melanie De Biasio. Die Belgo-Italiaanse nachtegaal bracht ons recent 'Blackened Cities', de opvolger van succesverhaal 'No Deal'. Geen regulier album in de eigenlijke zin van het woord, maar een uit improvisatie ontstane compositie die gelukkig te goed werd bevonden om afzonderlijk te worden uitgebracht. Anders verwoord: ze heeft ervoor moeten vechten om het album, dat slechts vijfentwintig minuten muziek bevat, zo uit te geven. Maar het loonde - dat illustreerde haar concert - absoluut de moeite.

De Biasio schipperde qua belichting en sfeer ergens tussen hemelwit, grauwgrijs en donkerzwart. Een eenzame spot, wat spaarzaam aangeslagen bluesnotes en de immer gracieuze De Biasio, die tergend langzaam, maar trefzeker The Flow aanhaalde (“What’s that look upon your face / It seems you’ve got a lot to say / but no words come”). Het zou een fragment uit een conversatie tussen twee geliefden kunnen zijn: er is echt zoveel te zeggen, maar de tijd staat niet aan onze kant. Een song die opgetrokken leek uit de zwartste klei en net als haar muziek doet denken aan film noir. Jazz op zijn minimaalst, gekristalliseerd tot de prachtigste, muzikale diamant die ze rusteloos ten dienste van het publiek leek te zoeken.

In een muisstille tent verklankte haar kwartet (met sterdrummer Dré Pallemaerts, pianist Pascal Mohy, Pascal Paulus op vintage synths en Sam Gerstmans op bas) de jachtige wind zoals die door de straten van Charleroi waait. En dan had je die stem en die persoonlijkheid. Sobere en kale muziek, weinig opsmuk. De kenmerkende, naar Japan geurende lichtheid van de fluit. No Deal met die spookachtige lyrics die ze je ziel injoeg (“Illwind sweeping across my day / no deal with love / no love with the rest”). De Biasio was sensueel in haar verschijning en communiceerde via lichaamstaal en met name via haar handen. Soms waren dat erg kleine accentjes (een kort lachje alsof haar even een fijne herinnering te binnen viel), op andere momenten accentueerde ze dat door al hamerend op de grond te knielen.

Iets verderop hoorden we Sweet Darling Pain. Alweer een tekst die naast de liefde - altijd ying en yang - het hier en nu, het moment benadrukte. Dat nummer klonk als een bluesshuffle waarin ze vele laagjes venijn prijsgaf.

Blue haalde ze uit debuut ‘A Stomach Is Burning’. Met die song trok ze, handen achter het hoofd, genadeloos de ijle diepte in, om van daaruit aan de weergaloze, briljante, live uitvoering van ‘Blackened Cities’ te beginnen. Die werd ondersteund door de knappe belichting, al waren het vooral de muzikanten die schitterden. “All we do is fightin’ / all we do is workin’ / we dig deeper”. Rond die ene zin bouwde ze haar hele set op. Rusteloos zoekend naar een plek of ruimte om al de gedachten in de geest vrij te laten. Duivels uitdrijven was het. Het leverde een fascinerend, muzikaal gevecht op, want: “Nature argues another way”. Het kwartet bouwde de spanning en de groove op tot een climax die zowaar hogere krachten leek aan te roepen.

“That was a long one, I think”, zei ze. "En wat na die bijzondere suite?", zo vroegen we ons samen met het publiek af. Hoe kan je na zo'n hoogtepunt verder? Lichte pianotoetsen die romantiek en kaarslicht suggereerden. Ze keerde terug naar Sweet Darling Pain “One time you love / one time you leave”. Muziek die je tot in de diepste vezel raakte. Nog even passeerde ze langs The Flow om dan uit te komen bij I Feel You (“A strong appeal for that mystery” en verder ook “God knows / fear knocking on my door/ love’s on my shore”). Op plaat was dat nummer een schijnbaar achteloos niemendalletje van anderhalf minuutje, maar live hoorde je hoe ze exact die noten en akkoorden had uitgezocht en verder had aangescherpt tot een waarlijk intens gebeuren.

I’m Gonna Leave You kondigde het einde van de set aan. Tegen dan had de donkerte zich meester gemaakt van het park. Het nummer klonk als het plagerige spel van aantrekken en afstoten. Een lang uitgerokken mantra, begeleid door een collectief van ruimschoots ervaren rotten in het vak waarvoor we graag de woorden internationale klasse bovenhalen. Wie goed keek had aan haar hand de vele polsbandjes opgemerkt waaruit je kon afleiden dat ze tegenwoordig de wereld afschuimt met haar ‘Blackened Cities’ programma.

Een meer dan terechte headliner en een zeer waardige afsluiter van dag drie, die De Biasio. Het publiek smeekte om een bis en kreeg er twee, waarvan de eerste Be My Husband was, een bluesclassic die al door menig muzikant (o.a. Damien Rice) gecoverd werd. De Biasio had onlangs op een festival Damien Rice leren kennen, waarna Rice haar vroeg om samen een nummer te spelen. Op Jazz Middelheim kregen we van haar een uitgepuurde, minimale versie, die haar optreden kenmerkte. Minimal, maar dan met maximaal effect. We waren in de ban van De Biasio, die in de haar kenmerkende stijl tekende voor een grandioos concert.

Flying Lotus werkt aan film

Philippe De Cleen — 16 Aug 2016 12:44

Het afgelopen weekend debuteerde Flying Lotus als regisseur (onder de alias "steve") op het Sundance Next Fest in downtown L.A. Flylo liet verstaan dat zijn kortfilm 'Royal' "een lastige lovestory die niet geschikt is voor consumptie in het bijzijn van kinderen" is. Hij bereidde het publiek hier alvast op voor door kleine, uiteraard van de titel van de kortfilm voorziene, kotszakjes uit te delen op de première.

Nu liet hij ook verstaan dat de kortfilm deel uitmaakt van de film 'Kuso'. In een tweet gaf hij te kennen dat hij dit jaar, low profile weliswaar, zal gaan filmen met erg getalenteerde luitjes. "Ik heb besloten om mijn hart te volgen en een film te maken, ook al heb ik er niet direct de financiële middelen voor en doe ik niet gek veel anders dan om vriendendiensten bedelen", zei hij.

'Kuso' zal voorzien worden van nieuwe muziek van Captain Murphy (een van zijn alterego's als rapper), Aphex Twin, Thundercat en Akira Yamoaka. Hij heeft ook Dave Chappelle trachten te benaderen, maar "shit got too spoooopy". De afwerking van de film gaat de goede richting uit, al zoekt hij nog steeds naar verdere financiële ondersteuning.

Flylo gaf eerder al een klein fragmentje uit 'Kuso' vrij.

Teaser for my new short film "Royal" Premiering at Sundance next fest this Sunday in LA. Cut by @coveroadkiller www.axsmobile.eventshopper.com/mobileshopper/index.html

Een video die is geplaatst door flyinglotus (@flyinglotus) op
8 Aug 2016 om 8:57 PDT

Nieuwe heruitgave en fotoboek voor Big Star

Philippe De Cleen — 16 Aug 2016 12:36

Fijn nieuws om de werkweek in te zetten: er komt een nieuw fotoboek van Big Star aan, de powerpopband die u zou moeten kennen van albums als '#1 Record', 'Radio City' en 'Third/Sister Lovers' en nummers als The Ballad Of El Goodo, September Gurls, Holocaust en het nog steeds machtige Thirteen.

Het fotoboek 'Big Star - Isolated In The Light' zal de hele carrière van de band omvatten en is voorzien van vele foto's, die nog niet eerder verschenen. Er komen twee edities: een limited edition in hardcover (uitgegeven op vijfhonderd exemplaren) en de Signature Editie met twee posters en een van de handtekening van rockfotograaf Michael O'Brien voorziene print. De layout was in handen van grafisch designer Fabrice Couillerot en fotograaf Donna Ranieri. Daarnaast zal het boek ook een selectie aan interviews bevatten; onder meer met Big Star drummer Jody Stephens maar ook met de respectievelijke fotografen.

Het boek verschijnt op 14 oktober via First Third Books, die eerder al werk over The Ramones, Saint Etienne en Genesis uitgaven.

Eerder werd ook aangegeven dat 'Third' door Omnivore Recordings heruitgegeven zou worden als een box-set die de naam 'Complete Third' zal dragen: die box zal negenenzestig tracks bevatten, waaronder negenentwintig nooit eerder verschenen studiesessies, demo's en mixes.

Verschuivingen in de Pukkelpop line-up

16 Aug 2016 11:37

Boodschap van algemeen nut vanuit het Pukkelpop hoofdkwartier.

Halsey cancelt haar Pukkelpop-optreden van komende vrijdag 19 augustus.

Lukas Graham neemt haar plaats in op de Main Stage van het festival.

Pukkelpop vindt plaats van 17 tot en met 20 augustus in Kiewit nabij Hasselt.

Onder meer LCD Soundsystem, Soulwax, The Chemical Brothers en Rihanna spelen er ten dans.

Meer info? Hierzo!

Grandaddy oefent voor Pukkelpop

Patrick Van Gestel — 16 Aug 2016 07:04

Dat ze bezig zijn aan de eerste nieuwe plaat sinds ‘Just Like The Fambly Cat’ uit 2006, is intussen gemeen bekend. Maar nu duikt er hier en daar ook nieuw werk op; werk dat waarschijnlijk ook te horen zal zijn op Pukkelpop.

In Modesto speelde de band al een eerste optreden voor “vrienden en familie” ter voorbereiding van de festivals. En daarbij werd ook al een nieuw nummer bovengehaald. Hieronder krijg je dus al een indruk van wat je op Pukkelpop te wachten zou kunnen staan.

The Julie Ruin - Hit Reset

Wout Vlaeminck — 15 Aug 2016 22:31

Drie jaar nadat Kathleen Hanna met The Julie Ruin het podium opklom en debuutplaat ‘Run Fast’ op de wereld losliet, is er nu eindelijk opvolger ‘Hit Reset’. Meteen een frisse start voor de groep, want na bijna tien jaar door de ziekte van Lyme aan bed en medicijnen te zijn gekluisterd, is Hanna eindelijk volledig genezen verklaard. 'Hit Reset', dus: The Julie Ruin begint van voren af aan en komt met Hanna’s meest intieme plaat tot nu toe op de proppen.

‘Hit Reset’ is een veel evenwichtigere plaat dan zijn voorganger uit 2013: de wegwerp kitsch à la Chicks On Speed bleef grotendeels achterwege en de hyperkinetische intermezzo’s van toetsenist Kenny Mellman werden volledig van de plaat geweerd. Af en toe is er nog wel een knullig deuntje waarbij je aan het knarsetanden gaat, zoals op I’m Done, maar alles is gestroomlijnd; nooit heb je de neiging tenenkrullend de dansvloer af te druipen om betere oorden op te zoeken.

Op deze tweede plaat keert The Julie Ruin enigszins back to basics: deze plaat is in zekere zin stukken kaler dan de voorganger, waardoor er er meer ruimte vrijkomt om stil te staan bij de boodschap van de plaat en de muzikale branie van de groep.

Met dit album levert Hanna haar meest persoonlijke album af. Midden jaren negentig was zij de postergirl voor de Riot Grrrl-beweging, een undergroundplatform voor meisjes en jongens die genoeg hadden van het door macho’s gedomineerde punkcircuit. En later zou ze, als frontvrouw van electropunkband Le Tigre, zwaar op de hand liggende onderwerpen als seksisme, homofobie en incest in een dansbaar jasje stoppen. De thema’s die Hanna op ‘Hit Reset’ aan de man brengt, liggen volledig in de lijn van vroeger werk. Alleen richt Hanna ditmaal alle aandacht op zichzelf: in het titelnummer rekent ze af met een agressieve, aan alcohol verslaafde vader: "Slept with the lights on / On the floor / Behind a chair / That blocked the door / I don’t think you’re sorry at all!"

Niet enkel haar vader, ook de talrijke personen die zich in het verleden negatief over Hanna hebben uitgelaten, krijgen het hard te verduren, al laat Hanna dat niet echt aan haar hart komen. In I Decide steekt ze haar middelvinger uit naar wie zich genoodzaakt voelt haar onder kritiek te bedelven: "And I might make mistakes and chances / Though I may be at a disadvantage / I, I decide". De snerende gitaar en de indringende drums op Be Nice spinnen een claustrofobische cocon waaruit Hanna zich al gillend een weg tracht te wurmen. En de opzwepende bas op Record Breaker brengt de plagerige surfpunk van de band van Allison Wolfe, Bratmobile, in herinnering.

Op Mr. So And So steekt Hanna haar tong uit naar "fanboys", die van feminisme een fetisj te maken om aan "indie credibility" te winnen: "Gonna ask you to play just a week and a day before my festival / ‘Cause the bill is all guys and people wanna know why / And I need you for some press quotes".

Hoogtepunten van de plaat zijn de rechttoe rechtaan indieknaller Let Me Go, inclusief oldschool handclaps, en het sullige maar steengoede I’m Done, waarin Hanna van leer trekt tegen weinig intelligente sukkels die zich genoodzaakt voelen sociale media met onbenullige en vaak seksistische, racistische en homofobe reacties te teisteren.

Wie Hanna verwijt geen kant en klare pop af te leveren, heeft het niet zo goed begrepen. De reacties onderaan video’s op YouTube liegen er niet om: een grote groep muziekliefhebbers heeft nog nooit van Bikini Kill of de Riot Grrrl-beweging gehoord en reageert verbaasd op de mokerslag die Hanna uitdeelt. Het is nogal ridicuul om te verwachten dat zij, die zich sinds de vroege jaren negentig inzet voor onder meer gendergelijkheid en die politieke boodschap boven het afleveren van suikerzoete popnummers plaatst, zich zou bekommeren om de verwachtingen die liefhebbers van mainstream muziek van haar verwachten.

En net tegen dat soort dwarsliggers gaat ze in I’m Done tekeer. "I hear your opinion all the time now / Sitting in an old chair / Leaning on the bed / Writing dumb comments on an Internet thread / I wanna finish this and wish you much fun / Hope you understand when I tell you I’m done", scandeert ze boven dolgedraaide keyboards en strakke drums.

‘Hit Reset’ is een acrobatische koorddans tussen pret en menens en oogst betere resultaten dan debuutplaat ‘Run Fast’, waar The Julie Ruin wel aan het klauwen ging, maar geen wonden achterliet.

Recordeditie voor Jazz Middelheim

Kevin Vergauwen — 15 Aug 2016 22:20

De vijfendertigste verjaardagseditie van Jazz Middelheim klokt vanavond in Park den Brandt af op een absoluut bezoekersrecord van 21.000 bezoekers en drie uitverkochte avonden, met als respectievelijke headliners Ludovico Einaudi, Patti Smith en Melanie De Biasio.

De weergoden waren het festival vier dagen lang ook bijzonder gunstig gezind.

“VRT is bijzonder opgetogen over de opkomst en de grote kwaliteit van de concerten op deze jubileumeditie. Dat de Belgische jazzscène uitzonderlijk is, werd alweer bewezen. Ook dat jazz elke dag zichzelf heruitvindt, door alle muzikale grenzen te negeren. En zo speelde Jef Neve met rapper Typhoon en zorgde STUFF voor een van de meest spannende momenten van het festival. Maar het meest legendarische moment was toch toen Patti Smith luid riep: Fuck the chairs! The grand old lady zorgde voor een dansende tent en anderhalf uur kippenvel. Klara kijkt alvast terug op vier dagen bruisende radio. VRT is over de toekomst van het festival momenteel in gesprek met De Stad Antwerpen”, aldus Chantal Pattyn, nethoofd Klara en cultuurmanager VRT.

Jazz Middelheim 2016 zit erop. U was geweldig (en met 21000). Tot volgend jaar! #jazzmiddelheim pic.twitter.com/tCgi2HVYN0
— Jazz Middelheim (@JazzMiddelheim) 15 augustus 2016

OLT 2016: Belle & Sebastian - Ondraaglijke lichtheid

Patrick Van Gestel — 15 Aug 2016 13:08

Op de vraag wat men van het concert van Belle & Sebastian in het Openluchttheater vond, luidde het antwoord vaak: “Gezellig, leuk, grappig…” En dat was het ook.

De Schotse bende van Stuart Murdoch werd voorafgegaan door Nightman, die een verdienstelijke poging deed om de dag te verjagen, maar werd weggetaterd door het – zoals zo vaak - weinig respectvolle publiek, die de koetjes en kalfjes van de dag de voorkeur gaven boven de puike popsongs van Tijs Delbeke. Vooral als het er wat steviger tegenaan ging en Delbeke de elektrische boven de akoestische gitaar verkoos (Always (Except For Sometimes), Nice And Clean), was dit doorsneetje van Delbekes soloproject zeker de moeite.

Maar dat publiek was gekomen voor Belle & Sebastian en bewaarde daarvoor de beste dansmoves, als ze al niet op de tribunes zaten. Dat is ook waar Stuart Murdoch en zijn clan voor ging. De laatste plaat heet immers niet toevallig ‘Girls In Peacetime Want To Dance’. En als er al op dat dansen gemikt werd, was dat onder de vorm van (synth)disco, die ze omarmden in songs als Electronic Renaissance en The Book Of You, waarbij respectievelijk Murdoch zelf en die andere zanger-gitarist-manus-van-alles Stevie Jackson de keytar ter hand namen.

Het concert leek opgebouwd rond een thema. De Olympische Spelen liepen immers als een (zij het flinterdun) rood draadje door het concert. Zo mocht The Stars Of Track And Field uiteraard niet ontbreken, inclusief de gelukwensen aan Nafi Thiam en de beelden van een zegevierende Sebastian Coe. Verder werden tijdens het reeds hoger vermelde Electronic Renaissance beelden van nineties-computergames waaronder een spel rond de Olympics getoond. En tenslotte kregen de – naar goede gewoonte – op het podium uitgenodigde dansers een medaille. Om maar te zeggen: de Olympische gedachte was alomtegenwoordig.

En dan was er uiteraard de humor, die de guitige Murdoch als fladderende vlinders rondstrooide. De hints naar de Brexit en het feit dat ze daar niet mee eens waren tijdens het a capellastukje in Step Into My Office, waarop later nog werd ingegaan; de vraag aan Jackson wat hij zou doen als hij eerste minister was (nationaliseren en het geld bij de rijken halen); zijn wandeling door het publiek tijdens hoogtepunt The Boy With The Arab Strap en ongetwijfeld nog wat momentjes (over muggen e.d.), die we gemist hebben en/of vergeten zijn.

Verder waren er de typische, vederlichte liedjes, die zo typisch zijn voor deze band. Liedjes als Lord Anthony, die door het in Antwerpen gerecruteerde strijkerskwartet en bijhorende trompettist, werden opgeluisterd en bijgekleurd. Liedjes ook, waarvan de titels om de haverklap werden geroepen, terwijl de band zich gewoon aan de setlist hield. Liedjes, die uiteindelijk ook werden gespeeld, zelfs al was er omstandig overleg nodig voor de groep overeenkwam welke bissen er gespeeld gingen worden (I’m A Cuckoo en Lazy Jane). En dat alles was inderdaad gezellig en leuk en grappig.

Vraag is alleen of je naar een concert gaat om het daar leuk, gezellig en grappig te maken. Zelf geven we er eerder de voorkeur aan om passie te zien, om emotie te voelen, om die eerder genoemde gezapigheid te overstijgen. En dat was in dit geval net iets te veel gevraagd.

Line-up London Calling bijna compleet

Marc Alenus — 15 Aug 2016 12:33

Het programma van de derde editie van London Calling 2016 is met de toevoeging van Isaac Gracie, Health&Beauty, Scott & Charlene’s Wedding en Søren Juul bijna compleet. Er zijn alleen nog dagkaarten te koop.

Eerder werden voor de vrijdag al Wild Beasts, Allah-Las, Silversun Pickups en Drowners bekend gemaakt. Op zaterdag is het de beurt aan Explosions in the Sky, Twin Peaks, Gold Class en Flyying Colours.

Of het Schotse The Lapelles zal afzakken naar Amsterdam, is, gelet op het tragische nieuws over hun frontman, erg onzeker.

London Calling vindt plaats in Paradisio, Amsterdam op 28 en 29 oktober.

The Slow Show komt met Dream Darling

Marc Alenus — 15 Aug 2016 12:15

The Slow Show vertoonde vorige week, op het Duitse festival Haldern Pop waar ze de twee jaren daarvoor live stonden, een exclusieve film van een studiosessie waarbij ze hun nieuwe plaat 'Dream Darling' speelden. Beelden noch muziek lekten tot nog toe uit.

De tweede plaat van The Slow Show is de opvolger voor het bejubelde debuut 'White Water' en werd opgenomen in de legendarische Abbey Road Studio's. Hiernaast zie je de cover art en we hebben ook een releasedatum: 30 september. Een tracklist of een vooruitgeschoven single is er nog niet, maar sinds mei weten we wel dat de band de nieuwe plaat komt voorstellen in de Botanique op 15 november.

Madness kondigt nieuw album aan op originele wijze

Marc Alenus — 15 Aug 2016 11:41

Wie weet krijg je wel nieuw werk te horen van Madness bij hun passage op Crammerock, want de band kondigde dit weekend een nieuwe plaat en deed dat op originele wijze.

De aankondiging vond plaats in het Royal Hospital in Chelsey waar de band een liefdadigheidsshow speelde. En daar werd de band ook ondervraagd door oud-strijders uit het Britse leger tijdens een nagemaakte persconferentie. De dertig oud-strijders ondervroegen hen niet alleen over 'Can't Touch Us Now' (zoals de nieuwe plaat zal heten), maar ook over hun herinneringen aan Amy Winehouse, de Koude Oorlog en over hoe ze gratis naar een optreden kunnen komen. Bekijk de persconferentie onderaan.

Volgens zanger Suggs wou Madness een persconferentie geven met een instelling, ouder dan de band zelf. Ze vonden er maar twee: The Rolling Stones en het ouderlingentehuis van de oud-strijders. En met de Rolling Stones... dat zagen ze niet zitten.

'Can't Touch Us Now' komt uit op 28 oktober en is zomaar eventjes het elfde album van de band. Het vorige dateert van vier jaar geleden en heette 'Oui Oui Si Si Ja Ja Da' (duidelijk van voor de Brexit). De nieuwe plaat werd zoals gewoonlijk geproducet door Clive Langer samen met Liam Watson in diens Toe Rag Studio in Londen, de plaats waar ook The White Stripes 'Elephant' opnamen.

Het album bevat natuurlijk de eerste single Mr Apples en ook een song die Blackbird heet. Die gaat over een ontmoeting van Suggs met Amy Winehouse in 2011.

Naast de reguliere uitgave, komt er ook een beperkte uitgave in de vorm van een box die ook een gezelschapsspel bevat, gemaakt door Dee Jay Wheelie Bag, een vriend van de band. In de box zal ook een tweede cd zitten met exclusieve songs.

Vrijdag 2 september staat Madness op Crammerock. De band werd in het Verenigd Koninkrijk drie dagen nog negende in een poll over de ideale festivalline-up. Die enquête werd georganiseerd door Barclaycard.

Nieuw album voor The Shins in 2017

Marc Alenus — 15 Aug 2016 11:13

Zanger James Mercer van The Shins (en Broken Bells) was dit weekend te gast bij een Amerikaans radiostation en daar vertelde hij dat er een nieuwe plaat komt van The Shins, begin 2017. De plaat is al opgenomen en werd door Mercer zelf geproduced en zou eigenlijk dit jaar uit moeten komen, maar nu wordt het waarschijnlijk januari.

De opvolger voor 'Port Of Morrow' uit 2012 zou volgens Mercer terugkeren naar de vroeger sound van de band. Die plaat was mee geproduced door Greg Kurstin (Adele) en had een meer poppy geluid dan de eerste drie platen.

Mercer: “I’m really excited about this record. I think we’ve got something that Shins fans will really love, and I think there are some other things on there that are different enough. I made a concerted effort on some songs to fit the palette, to use the palette that I’ve historically used for the band. I think it’s really strong. Lyrically, I think I’m better than I ever was, and I think my songwriting is better than it ever was.”

Of dat allemaal promopraat is of werkelijkheid zal waarschijnlijk blijken in september wanneer The Shins een paar festivals spelen een een show in Village Underground te Londen.

Wie wil, kan hieronder het interview beluisteren.

Tragische dood jonge Schotse zanger

Marc Alenus — 15 Aug 2016 10:56

Gary Watson, frontman van de jonge, opkomende Schotse band The Lapelles overleed op 13 augustus in een tragisch ongeval, de dag voor zijn tweeëntwintigste verjaardag. De band schopte het net tot voorprogramma van All Tvvins en zou in oktober een tournee ondernemen doorheen Engeland.

Het droevige nieuws staat te lezen op de Facebookpagina van de band:"It's with shock, heavy hearts and sadness that we have to let you know the news that Gary sadly passed away this morning as a result of injuries sustained in a tragic accident last night. Today was his 22nd birthday. We are lost for words and struggling to process such a tragedy. Gary was a creative force, a man who without his vision this band wouldn't exist.
We have lost a friend, a brother, a hero. At the moment it doesn't seem real. We send our deepest condolences to Gary's family and would appreciate your respect in allowing them & us some peace whilst we grieve. Forever in our hearts, with peace you go. X"

Volgens The Scottish Sun zou Watson in de rivier de Clyde gevallen zijn, maar dit werd niet bevestigd. Of de band doorgaat met zijn tournee doorheen Engeland in oktober, is ook nog niet duidelijk. De band wordt ook geacht op London Calling te spelen in Amsterdam op 28 oktober.

U was geweldig op BSF

Marc Alenus — 14 Aug 2016 21:18

Brussels Summer festival zit er op en de editie van 2016 was uitzonderlijk, zo blijkt uit onderstaand persbericht dat de organisatie uitzond:

"Meer dan 115.000 festivalgangers, de 10-DAY Passes vanaf de derde dag uitverkocht, een uitzonderlijke toestroom van bezoekers in de zaal La Madeleine en, net zoals in 2015, verschillende uitverkochte concerten, een gemoedelijke sfeer in crescendo tot op het allerlaatste moment, grootse artistieke prestaties…

In een bijzonder moeilijke context en soms met een fris herfstweertje zijn we toch in ons opzet geslaagd: verhoudingsgewijs evenveel volk trekken als vorig jaar (er was een avondprogramma op het Paleizenplein en één in La Madeleine minder) en een feestelijke editie zonder incidenten meemaken.

‘Dit jaar was gezien de gekende omstandigheden in Brussel een echte uitdaging, maar de teams van het BSF hebben alle veiligheidsaanbevelingen opgevolgd. De festivalbezoekers hebben zich er vlot aan onderworpen’, stelt Philippe Close, Voorzitter van het Brussels Summer Festival.

Wij willen oprecht het talrijke publiek bedanken dat ons zijn vertrouwen heeft geschonken, dat geduldig heeft gereageerd op de veiligheidsmaatregelen die soms langere wachtrijen dan de vorige jaren hebben veroorzaakt en dat ons nu al 10 jaar lang veel affectie toont en ons blijft steunen.

We danken ook de media die allemaal het festival hebben ondersteund op het moment dat we dat het hardst nodig hadden.

En, tot slot, ook bedankt aan de ordediensten die er in alle discretie en in perfecte samenwerking voor hebben gezorgd dat het festival is verlopen met een optimaal gevoel van veiligheid voor iedereen.

Het BSF verstevigt jaar na jaar zijn status van groots, multicultureel, muzikaal en voor de hoofdstad onmisbaar evenement, dat steeds meer bekendheid geniet, zelfs in het buitenland, zowel bij het publiek, als bij de artiesten die bijzonder blij waren te kunnen deelnemen aan deze 15de editie.

Noteer alvast de afspraak voor volgend jaar in augustus 2017 om een nieuwe pagina aan te vatten in de geschiedenis van het BSF, waarvan het opstellen al binnen enkele dagen zal starten…"

Geniet hier nog een keer van onze fotoreportage.

Elvis Presleys Graceland wordt gerenoveerd

Patrick Van Gestel — 14 Aug 2016 15:39

Het voormalige huis van Elvis Presley, beter bekend onder de naam Graceland, is aan renovatie toe. En geen kleintje. Er staan werken voor een bedrag van 137 miljoen dollar gepland.

Trouwens, het is niet alleen maar renovatie dat er zal gebeuren. Er komt ook nog een “entertainment complex” bij aan de overkant van de straat met daarin een hotel met vierhonderdvijftig kamers, dat op 27 oktober de deuren zal openen.

Bovendien worden er tentoonstellingen aangaande Elvis’ leven en de hoogtepunten uit zijn carrière in de film en de muziek. Een automuseum, restaurant en – uiteraard – winkels komen er ook nog bij. Het geheel zou afgerond moeten zijn in de lente van 2017.

Nieuwe Weyes Blood in oktober

Marc Alenus — 14 Aug 2016 14:30

Natalie Mering, aka Weyes Blood, brent op 21 oktober haar derde album bij Mexican Summer uit. De plaat heet 'Front Row Seat To Earth' en zal negen tracks bevatten. De zevende track uit de plaat, Seven Words, wordt vooruitgeschoven als single en heeft een vreemde clip meegekregen die u hieronder kan bekijken. De clip is geregisseerd door Charlotte Linden Ercolli coe en bevat o.a. een paar mannelijke meerminnen.

Over de track zegt Mering: "Seven Words is a wanderer's tale, a well-worn subgenre in the tradition of farewell songs. The tune itself is trying to evoke the familiar act of leaving somebody in order to save them, or continue seeking. 'These seven words' are actually 'these seven words I say to you,' implying that words cannot express the feeling of leaving somebody you love.. Likewise the video takes a sideways glance at the weathered symbolism of transforming into a creature that can no longer survive in its previous form."

Weyes Blood staat op 12 november op Le Guess Who? in Utrecht en op 17 november in Amsterdam. In de buurt van die dagen zijn er ook nog een paar data vrij, dus misschien zien we ze ook nog wel bij ons verschijnen.

Tracklist 'Front Row To Earth'

1. Diary
2. Used To Be
3. Be Free
4. Do You Need My Love
5. Generation Why
6. Can't Go Home
7. Seven Words
8. Away And Above
9. Front Row Seat

Júníus Meyvant - Floating Harmonies

Marc Alenus — 14 Aug 2016 13:18

Stop! De zomer heeft een soundtrack en hij komt uit IJsland.

Nu associëren we Ijsland niet meteen met zomerse warmte, maar we hebben tijdens het EK wel gezien hoe warmhartig de Ijslanders kunnen zijn en op de laatste editie van Glimps deed deze Westmaneilander ons ook al herhaaldelijk smelten.

Júníus Meyvant speelt namelijk niet de etherische postrock van Sigur Rós, niet de onderkoelde freakfolk van Ásgeir, noch de desoriënterende elektro van Samaris, maar wel warme, soulvolle folk, rijkelijk aangekleed met blazers en weidse strijkers. Dat maakt zijn sound tijdloos en zet de deur open voor luisteraars van alle leeftijden.

Nochtans zag het er lang niet naar uit dat Meyvant (echte naam: Unnar Gísli Sigurmundsson) niet voor de muziek zou kiezen. Hij modderde wat aan met skaten en schilderen (de cover is van zijn eigen hand) en het was pas in zijn vroege twintiger jaren dat hij de gitaar oppakte en zo zijn demonen wist te temmen.

Zijn debuutsingle Color Decay schopte het meteen tot nummer één in eigen land en werd door KEXP uitgeroepen tot song van het jaar. Daar kunnen we ons zeker in vinden, want de song (gelukkig ook op deze lp) combineert euforische verwondering met ingetogenheid. Het is gelukkig ook de blauwdruk voor bijna alles wat op deze plaat staat, met uitzondering van het nogal synthetisch aanvoelende titelnummer.

De plaat opent overigens met een instrumentaal nummer: het groots opgezette Be A Man. Het lijkt wel de begintune van een serie uit de jaren zeventig. Hij laat meteen horen tot wat de band (net als de plaat ‘Floating Harmonies' genaamd) bestaande uit Árni Magnússon, Kristofer Rodriguez en Júníus’ broers: Guðmundur Óskar en Ólafur Rúnar in staat is.

Ook Beat Silent Need start als een soort van Theme From Shaft, maar al snel groeit het uit tot een grootse, meeslepende soulvolle track, net als de vier nummers die we al kennen van de ep en de eerder uitgebrachte single Neon Experience. Ja, als er dan toch een minpuntje moet worden geplaatst bij deze plaat, is het dat alle vier de nummers van de naamloze ep ook weer op dit album staan. Hailslide, Color Decay, Signals en Gold Laces zijn stuk voor stuk toppers, maar de fans van het eerste uur hebben ze natuurlijk al in huis.

Gelukkig zijn er nog redenen genoeg om dit full album ook nog aan te schaffen. We noemden al Neon Experience, wat echt weer zo’n nummer is dat je eindeloos op repeat kan zetten zonder dat het ooit zal vervelen, maar er is ook de nieuwe single Mighty Backbone en het heel gevoelige Pearl In Sandbox, een ontroerend nummer van bijna zeven minuten waarin Meyvant de korrel in zijn stem aanwendt om het verhaal te vertellen van een vader met heel veel spijt.

Dit album mocht jaren rijpen en dat is er aan te horen. Wat ons betreft nu al de plaat van het jaar en op 22 september staan wij op de voorste rij in de AB. Naast u?

Jazz Middelheim 2016 - Rockode aan Ornette Coleman

Philippe De Cleen — 14 Aug 2016 12:20

Dag 2 van Jazz Middelheim stond volledig in het teken van de te vroeg gestorven Ornette Coleman, één van de vele giganten in de jazzmuziek. Colemans centrale motief doorheen zijn hele carrière vatte hij al op 'Somethin' Else', één van zijn vroege albums. Hij doorbrak vele conventies in de jazz, bracht legendarische albums uit als 'The Shape Of Jazz To Come', 'Free Jazz' en 'Sound Grammar', en alleen al daarom verdient hij uitgebreid hulde.

Hoofdact vandaag was dan weer dichteres en punkveterane Patti Smith. Verder was het vooral uitkijken naar het Big Vicious-project van Avishai Cohen (die gisteren al met zijn kwartet op het festival speelde), de te gekke improv van ICP Orchestra en vanzelfsprekend de Ornette Coleman tribute. Eric Thielemans kreeg het zijpodium voor zich en mocht vier keer in verschillende gedaantes (solo, als duo met Hart, met The Mechanics en in XL-bezetting met ERF) spelen.

Maar eerst was er een Artist Talk met schrijver Ashley Kahn, die dus ook in het teken stond van Ornette Coleman. Dergelijke talks leveren soms interessante informatie en inzichten op. Zo bijvoorbeeld zou er een box met de allerlaatste Coleman-opnames in de schuif liggen.

Kahn had voor dit gesprek de druk met zijn mobiel in de weer zijnde Denardo Coleman uitgenodigd, evenals de immer enthousiaste Han Bennink (die wat later optrad met ICP) en saxofonist David Murray. Er werden uiteraard herinneringen aan Coleman opgehaald, maar het aanwezige publiek kreeg ook toelichting over 'harmolodics', één van de filosofisch-theoretische concepten die leidden tot Colemans genredoorbrekende status in de jazz. Af en toe werd er al eens een Colemanfragment beluisterd zoals Good Old Days (de opener van 'Empty Foxhole' uit 1967). Niets fijners dan de artiesten en het aanwezige publiek gezamenlijk te zien genieten bij het beluisteren van de opname.

Op de Main Stage mocht Avishai Cohen zijn Big Vicious-project uit de doeken doen. Dat project ontstond enkele jaren terug in de Lower East Side van New York tijdens improvisatiesessies met bassiste Meshell Ndegeocello. Met twee gitaren (Yonatan Albalak en Uzi Ramirez) en twee drummers (Aviv Cohen en Dan Mayo) ging het er behoorlijk stevig aan toe. En toch is het, zoals de bende stelt, noch rock noch jazz.

Als opener kregen we de Big Vicious-versie van Pyramid Song (Radiohead) voor de kiezen. Die klonk avontuurlijk en opwindend en lokte het publiek de main stage binnen. Big Vicious is nog pril en nieuw, waardoor de band rond Cohen niet gehinderd werd door repertoirekeuzes. Af en toe had huet optreden de allure van een zweterig concert in de New Yorkse clubscene, aangevuld met toefjes psychedelica. Als de band voluit ging was dat indrukwekkend, al was er evenzeer ruimte voor nuance en subtiliteit. Een zeer goed optreden met een goede respons vanuit het publiek.

In de Club vond er een solo optreden van percussionist Eric Thielemans plaats. Die werkte eerder bij Maak's Spirit en het Ben Sluijs Quartet (die op de laatste dag geprogrammeerd staat), speelt onder meer ook bij Tape Cuts Tape, maar maakt zich de laatste tijd vaker vrij voor eigen projecten, zoals 'A Snare Is A Bell' en EARR (Ensemble Artists Repertoire Research), een los-vast-collectief met een erg uiteenlopende bezetting. Zijn vertrekpunt is het zoeken, het twijfelen, het onderzoeken, zo bleek uit een recent interview in Jazzmozaiek.

De aparte percussie trok de aandacht van het publiek, dat maar traagjes de weg naar de tent vond. Het werd een erg bijzonder, maar vooral ook mooi concert. Eerst nog voelde de percussie wat ongewoon aan, maar gaandeweg fascineerde dit werk. De muziek leefde, vibreerde. Naar het einde toe speelde hij een compositie op fietswiel en strijkstok om het geroezemoes van buiten te begeleiden. Thielemans liet verstaan dat het hem niet echt stoorde. Een muzikant die zich zo gepassioneerd overgeeft aan de muziek verdient nochtans meer en beter. Aangenaam ook om te merken dat mentor Billy Hart (met wie Thielemans later als duo zou spelen) al even polshoogte kwam nemen.

Op de Main Stage mocht ICP (Instant Composers Pool) Orchestra zich voorstellen. Van de originele bezetting, opgericht in 1967, bleef enkel drummer Han Bennink over. Muzikale inspiratiebronnen waren Monk, Ellington en Nichols. Om van daaruit een heel eigenwijs en eigenzinnig parcours te rijden. Zolang het maar boeide en spannend was. Dat was de voorwaarde. Het ICP-verhaal is tegelijkertijd ook het tragische verhaal van componist-pianist Misha Mengelberg, die met dementie te maken kreeg (Check de docu 'Misha Enzovoort', die op het festival ook te koop was).

"ICP 's amuse". Het zou het centrale motief van deze te gekke bende kunnen zijn. De soundcheck alleen al klonk dolletjes. Het piepte, het kraakte, het kraste, botste en het brak de ziel open. Wie ingedommeld was, werd door het ICP-orkest meteen wakker geschud. Er zat schwung in, maar ook meer romantische passages, die wat deden denken aan de platen die tekenaar-muzikant Robert Crumb maakte.

ICP is bij uitstek ook een democratische orkestformule: iedereen draagt bij aan een unieke, muzikale identiteit. Wie goed oplette zag ook dat het onconventionele spel (een drumstokje dat tijdens het spel al eens zijn weg verloor, Bennink die zijn drumsticks al eens omgekeerd vasthield,... ) net het concert maakte.

U merkt : we waren enthousiast. Er zat humor in (een aan een Nederlands renpaard opgedragen nummer); branie ook. Op de setlist prijkte ook werk zoals Where The Sunflowers Grow, Rambling Rake, Yon Horizon, een compositie/bewerking van een nummer van Charles Ives uit het nieuwe, recent uitgekomen 'Restless In Pieces'. ICP is misschien niet de meest toegankelijke band op dit festival, maar dat maakte de ontdekking er niet minder om.

In de Club kreeg Eric Thielemans de kans om in duo met mentor Billy Hart op te treden, een optreden waar hij in een recent interview heel hard naar uitkeek. Hart is een veteraan in de jazzscene, die met alle groten (Miles Davis, Wes Montgomery, Herbie Hancock,...) heeft gewerkt, en de laatste tijd vooral in de weer is met zijn eigen Quartet (met Mark Turners, Ethan Iverson en Ben Street). Met dat kwartet bracht hij op het roemruchte ECM-label twee albums ('One Is The Other' en 'All For Our Reasons') uit.

Het duo had op voorhand niets echt afgesproken, maar wilde low-key van start gaan. Het concert was een muzikaal gesprek, een dialoog die ze on stage uitvochten. Hart bespeelde de drumkit eerst met paukenstokken, Thielemans vulde aan met zachte brushes. Later werden de rollen omgekeerd. Het was interessant om te zien hoe beide muzikanten elkaar complementeerden. Er heerste een speelse, maar vooral ook amicale sfeer. Naar het einde toe merkte je steeds meer hoe beide muzikanten zich op dat podium amuseerden. Zo was er bijvoorbeeld de passage waarin Thielemans de haast levensgrote gongs bespeelde, waarna je Hart met zichtbaar plezier hetzelfde zag doen. Een fijn concert.

Tegen dan was het op de Main Stage uitkijken naar Denardo Vibe, de ode aan Ornette Coleman. Die wordt geleid door diens zoon, die zonder enige twijfel een uitstekend drummer is. Ornette Coleman stond in 2007 nog op Jazz Middelheim, gaf er toen een concert dat we ons, net geen tien jaar later, nog herinneren. Helaas is de kans klein dat we ons binnen tien jaar dit concert nog zullen herinneren. Een jammere zaak, want dit had één van de uitschieters op dit festival moeten worden.

We zagen een achtkoppige tribute-band die zich in het zweet werkte en het opgekomen publiek in hun verhaal meekreeg, maar muzikaal maar zeer zelden raakte. All power, no soul. Naar het einde toe waren er gelukkig nog een aantal fijne momenten. Zo kwam Avishai Cohen nog enkele nummertjes meejammen, wat nog maar eens de enorme versatiliteit van de man onderstreepte en de keuze voor zijn residency op dit festival alleen maar bevestigde.

In een volgepakte Club deden The Mechanics iets te geks met Colemans 'Dancing In Your Head' (1977). Een wat alternatieve Colemantribute dus die, in tegenstelling tot de Denardo Vibe, gelukkig wel werkte. Er kwamen veel gitaren (Pawlowski, Trouvé en vooral Jean-Yves Evrard) aan te pas, maar het was vooral de tandem met de ritmesectie (Thielemans uiteraard achter de drumkit) en Roman Hiele op electronics die de zaak heerlijk deed swingen.

Dit was een abstracte, muzikale oefening die evenwel erg aantrekkelijk bleek. "Thank You, Ornette! Thank You, Ornette!", hield Trouvé ons voor: "Jazz Is Not Dead!" The Mechanics tekenden voor een prikkelend en sprankelend concert, dat hopelijk ook een vervolg krijgt in een albumrelease.

En dan was het tijd voor de hoofdact. Patti Smith behoeft geen verdere introductie. Op het festival bracht zij een een programma van woorden en muziek. Ze heeft een trits klassiekers achter de hand, dus dat kon en mocht vooral niet misgaan. En met ervaren muzikanten als Tony Shanahan (bas, piano), Jackson Smith (gitaar) en Sebastian Rochford (drums) zat het helemaal snor voor een topact van dit formaat.

De tent zat afgeladen vol. Meer dan terecht, zo bleek. Want de punkveterane kwam, zag en overwon. En dat heeft veel, zoniet alles te maken met de manier waarop zij het publiek al van bij het begin voor zich had gewonnen. Patti Smith is heel uitdrukkelijk "not a jazz-singer", al hield ze een kort maar bevlogen pleidooi voor improvisatie en muzikale vrijheid. De sfeer van alles kan, alles mag en we zien wel waar de avond ons brengt.

Met haar 'Collected Lyrics' boek (1970 - 2015) in de hand bracht Smith ons, onder sobere pianobegeleiding, meteen al een erg straffe lezing van Birdland (uit 'Horses'). En passant spuugde ze achteloos enkele keren een dikke fluim op de grond. Een tekst die er echt uit leek te moeten, over de relatie tussen een jongen en zijn vader, over de menselijke natuur. Een tekst ook die veel levenswijsheid in zich had en gelinkt kon worden aan de stream of consciousness-poëzie van William Burroughs, net als Arthur Rimbaud nog steeds een van Smiths favoriete dichters.

Patti Smith was goed bij stem, zo bleek onder meer tijdens het countryeske Wing, dat uit 'Gone Again' geplukt werd. Het verklankte zeer fraai de feel van cameraderie en gelijkheid tussen artiest en publiek. Iets verderop, bij het opzetten van haar bril, bedankte ze Antonie Van Leeuwenhoek (over wiens naam ze struikelde) voor zijn wetenschappelijke bijdrage, die haar onder meer in staat stelde om Allen Ginsbergs' Holy Holy Holy / Footnote to Howl te citeren. Qua ritmiek en feel was en is dat jazz. "Everything is holy! Antwerp is holy! Kerouac is holy! Ginsberg is holy! Corso is holy!" Ze kreeg er het publiek direct mee op de hand en eerde tezelfdertijd de door haar zo geliefde beat poets.

Dancing Barefoot zette dat opgehitste publiek aan tot dansen en iets later werd Frederick ingezet, een ode aan de vader van stergitarist Jackson Smith, die aan de zijde van Patti op het podium te zien was. Ghost Dance werd dan weer opgedragen aan de Hopi-indianen en herinnerde eraan dat zelfs in erg troebele tijden dans nog altijd een belangrijke, helende rol kan spelen. Al was net dat nummer vocaal gezien een iets mindere prestatie.

De dag stond in het teken van Ornette Coleman en dat was Smith niet ontgaan. Jazz is maar een woord, stelde ze. En om de avontuurlijke spirit van Coleman te eren verkende ze, net als hij dat deed, onbekend terrein. Zachte drumtikjes bouwden de spanning op. Het voelde aan als een geïmproviseerd coda op The End van The Doors. De deuren der perceptie openden zich en Patti nam het publiek mee op reis. "The boy, the beast, and the butterfly". Een fraai hoogtepunt.

Het verlies van Prince werd door haar omgezet in een versie van When Doves Cry, een nummer dat op 'Land' te vinden is. Zowel zang als emotie kwamen erg oprecht over. Het was een bijzonder mooie, zomerse avond. Ze stond erop om de organisatie, catering en vrijwilligers te bedanken voor het uitstekende werk dat ze leverden en droeg een erg krachtig en stevig rockend Summer Cannibals aan hen op ("Eat the summer cannibals. Eat! Eat! Eat!"). Daarmee stuwde ze het concert nog maar eens naar hogere sferen.

Patti Smith nam de akoestische gitaar ter hand en zette een werkelijk betoverend, transcendentaal Beneath The Southern Cross (uit 'Gone Again') in, een ode aan het zijn en aan de vergankelijkheid van schoonheid. We stonden even buiten de tent en keken in de bosrijke omgeving van Park Den Brandt, even hemelwaarts. Die song rekte ze heerlijk uit, tussendoor nog wat fluimen op de grond spugend. "Freeeeedoom!", riep ze op volle kracht. Ja, jullie in de zeteltjes. Jullie ook. "Fuck the chairs", riep ze het publiek toe. Ik ben geen jazz-zangeres, ik ben één van jullie. Als je wil dansen, dans dan. Memorabel moment, eentje voor de boekjes.

En dan trok ze nogmaals een blikje klassiekers open : Pissing In A River werd aan Ann De Meulemeester opgedragen en een door het publiek overstemd Because The Night volgde, net als Power To The People. Patti Smith is naast dichteres en muzikante-vocaliste natuurlijk ook activiste. Haar moreel kompas draait nog altijd in de goede richting: " Fuck racism Fuck nationalism / Fuck powerful governments / Power to the people". Het volk is de grootste vredesbeweging ter aarde. Wees sterk, ook in moeilijke tijden, waarbij ze zich tot de jongere generatie richtte.

Met Gloria (ook al uit 'Horses') besloot ze haar set van woorden en muziek. Een zeer straf en levenskrachtig concert van een uitstekende headliner. Ergens in de hemel knikte Ornette Coleman goedkeurend terug.

Lowlands 2016: mag het eens wat anders zijn

Robbe Van Petegem — 14 Aug 2016 09:37

Voor de Belgische festivalganger is het derde weekend van augustus traditioneel het weekend van Pukkelpop. Bij onze noorderburen vindt dan telkens ook Lowlands plaats. Er zijn heel wat namen op beide festivals, die overlappen, maar ook heel wat verschillen. Je kan op Lowlands natuurlijk ook gewoon naar Muse of Disclosure gaan kijken, maar voor wie een keer iets anders wil, zijn hier een reeks tips die je niet op Pukkelpop vindt.

Één van de meest opvallende namen op de affiche is waarschijnlijk het Philip Glass Ensemble (zondag 12:50 / Bravo), dat live de soundtrack bij 'Koyaanisqatsi' komt uitvoeren. Klassieke muziek op een groot festival is iets wat te weinig voorkomt. En al zeker wanneer het om een uitdagend werk gaat als dit 'Koyaanisqatsi'. De film uit 1982 gaat over de relatie tussen de mens en zijn omgeving (een kwestie die vandaag de dag nog steeds relevant is), maar bevat geheel geen narratief. De soundtrack is één van Glass’ beste werken waarin de repetitieve en minimalistische patronen spelen met het idee van tijd. Een unieke kans om dit werk live uitgevoerd te zien met de film op groot scherm.

Wie toch liever beats en elektronica hoort dan piano en blazers, heeft natuurlijk niets te vrezen. Op het X-Ray podium zijn er een reeks interessante namen te vinden. Neem nu Mikael Seifu (vrijdag 00:00 / X-Ray) en Islam Chipsy & Eek (Zaterdag 21:15 / X-Ray), twee artiesten die telkens elementen uit de respectievelijke muziektradities nemen en deze vermengen met elektronica. Mikael Seifu noemt zijn mix van rap, elektronica en Ethiopische folk zelf "Ethiopiyawi". Eerder dit jaar kwam er op RVNG Intl de ‘Zelalem EP’ uit met bijhorende mixtape, die zijn wijde invloeden toont. Islam Chipsy brengt dan weer een mix van de Egyptische shaabimuziek. Daarmee wist hij al het thuispubliek in Caïro te overtuigen en in Europa wint hij ook steeds meer grond. Op het podium tovert hij microtonale toonladers uit zijn keyboard, terwijl hij zelf ook uitgebreid staat te shaken op de stevige drums.

Op datzelfde podium zal ook Fatima Al Qadiri (Vrijdag 23:00 / X-Ray) te vinden zijn. Deze Koeweitse bracht twee jaar geleden debuutalbum ‘Asiatisch’ uit op het Britse Hyperdub-label (ook de thuis van Burial). ‘Asiatisch’ is bijna een auditieve tegenhanger van Edward Saïds 'Orientalism' en onderzoekt hoe het verre oosten als fantasie wordt voorgesteld in de westerse popmuziek (waarvan Blur vorig jaar nog eens het bewijs leverde). Dit jaar kwam ‘Brute’ uit, een album dat opnieuw een sterke sociale boodschap had. Deze keer was ze geïnspireerd door onder andere de gebeurtenissen in Ferguson. Het thema van machtsmisbruik en politiegeweld is al aan de cover af te lezen.

Wie bereid is om om voor twee uur ’s middags uit zijn tent te kruipen, kan op Lowlands ook een nog een hoop interessante dingen meemaken naast muziek. Er is elke ochtend Yoga Tribe Vibe (telkens om 10:30 / India), en er wordt vanalles met Haka gedaan. Het literatuuraanbod oogt ook bijzonder mooi met onder andere Connie Palmen (zondag 14:15 / Helga's House of Pain), Weijers & Van Saarloos met hun seksistische talkshow (zaterdag 14:00 / Helga's House of Pain) en Ilja Leonard Pfeiffer & Erik Jan Harmens die een nieuwe dichtbundel voorstellen (zaterdag 12:45 / Helga's House of Pain). Tijdens Schrijven? Overleven! (Vrijdag 16:15 / Helga’s House Of Pain) komen drie verschillende auteurs aan bod, die als vluchteling in Nederland zijn aangekomen. Een lovenswaardig initiatief in deze tijden.

Oh, en voor we het vergeten: er staan natuurlijk ook gewoon een hoop mooie grote namen op de affiche. Namen zoals Sigur Rós (zaterdag 19:30 / Alpha), Foals (zondag 20:35 / Bravo), Kamasi Washington (zaterdag 15:45 / India), Anna Meredith (zondag 20:15 / X-Ray) en nog veel meer.

Zelf ook eens een kijke nemen naar de affiche? De volledige line-up en tickets vind je hier.

Slotavond Lokerse Feesten uitverkocht

Kevin Vergauwen — 13 Aug 2016 19:32

Wie van plan is om morgen (zondag 14 augustus) af te zakken naar de Lokerse Feesten en nog geen ticket heeft, is er aan voor de moeite.

De organisatie laat weten dat de allerlaatste festivaldag hopeloos uitverkocht is.

Onder meer Lost Frequencies en Faithless spelen ten dans.

Voor vanavond (zaterdag 13 augustus) met onder meer Hooverphonic en Tourist LeMc zijn wel nog voldoende tickets voorradig.

Meer info? Hierzo!

Ook Japanese Breakfast op Let's Get Lost 2016

Patrick Van Gestel — 13 Aug 2016 14:49

Er staat al een keur van bands geprogrammeerd op het stadsfestival Let’s Get Lost, dat op 29 oktober het Nederlandse Zwolle op zijn kop zet. En daar komt nu nog Japanese Breakfast bij, die hiermee de enige Nederlandse show voor Zwolle reserveren.

Japanese Breakfast is het project van Little Big League-zangeres Michelle Zauner. Debuutalbum ‘Psychopomp’ is sinds een week uit in Europa en staat vol met heerlijke lo-fi gitaarpop.

Tickets voor het festival kosten €25,- (excl. servicekosten) en zijn hier te bestellen. In België kan je de band twee dagen eerder in de Brusselse Botanique aan het werk zien.

Jazz Middelheim 2016 - Hoogdag van minimalisme

Philippe De Cleen — 13 Aug 2016 14:27

Dat het een legendarische editie beloofde te worden, zo stelde Jazzmozaiek. De vijfendertigste editie inmiddels, een verjaardagseditie waarbij artist in residence Avishai Cohen de curatorfakkel overnam van Jason Moran. Die stelde samen met het team van Jazz Middelheim een divers en uiteenlopend programma op.

Op dag één, die in het teken stond van het minimalisme, was het vooral uitkijken naar de Club Stage waar een hele hoop concerten van het Granvat collectief plaatsvonden (respectievelijk Hoera, EOP/AAN en Book Of Air: Vvolk). Op het hoofdpodium zagen we onder meer Pascal Schumacher & Friends, Marcin Wasilewski Trio en curator Avishai Cohen, die in kwartetformatie aantrad. Ludovico Einaudi, de Italiaanse minimalistische pianist die we eerder in De Roma aan het werk zagen, mocht afsluiten.

Bij aankomst gingen we even polshoogte nemen bij de Artist Talk van schrijver Ashley Kahn met de stevig bebaarde Avishai Cohen. Zo kon je als bezoeker een beter inzicht verwerven in diens persoonlijkheid en de muzikale projecten die hij op het festival zou presenteren (o.a. Big Vicious, het 'Into The Silence'-project, de relatie met studenten van het conservatorium). Hij sprak over muzikale inspiraties, zijn eerste optredens - op jonge leeftijd speelde hij al in verschillende bands en toen al jongleerde hij met muzikale genres als funk, salsa, world en jazz - zijn jeugd en uiteraard zijn residency.

Op de Main Stage kreeg Pascal Schumacher de eer om Jazz Middelheim editie 2016 geopend te verklaren. Schumacher had voor dit optreden wat friends uitgenodigd. Het bleek nogal een klus om de bandleden allemaal tijdig op het podium te krijgen, maar het resultaat was er dan ook naar.

Schumacher presenteerde er 'Left Tokyo Right'; LTR dus, of ook 'Long Term Relationship'. De Luxemburgse componist-vibrafonist trad door het uitnodigen van die vrienden (o.a. Magic Malik op fluit) nadrukkelijk buiten de eigen oevers. Schumacher tekende voor een dromerig concert met her en der theatrale effecten (zoals tijdens opener Decoy), vooral op de momenten dat de band op volle kracht speelde. Het leverde een erg knap klankenspel op met erg geconcentreerde muzikanten.

De bewerking van Merry Christmas Mr Lawrence (Ryiuchi Sakamoto) was een eerste hoogtepunt en brak de set open. De inbreng van Schumachers vrienden leverde, naast meer variatie in sound, ook krachtig, muzikaal vuurwerk op. Dat leverde onder meer bijzondere versies op van Sakura San en Wabi-sabi. Iets verderop ontroerde hij met Lilia (Milton Nascimiento) in duo met Magic Malik en speelde hij ook het door pianist Franz Chossy gecomponeerde Metamorphosis (uit 'Bang My Can'), een symfonie voor kwartet. Samengevat: ontzettend mooi album, al even heerlijk concert.

Op de Club Stage trad daarna Hoera, een van de vele projecten van Granvat, aan. Gitarist Bert Cools kondigde die aan als "het kleinste, het intiemste". Of: Jakob Bro meets Vladislav Delay, ergens tussen songs, filmmuziek en soundscapes. De band kreeg recent de Jong Talent-prijs en mocht daarom vandaag het zijpodium inpalmen. Hoera is een trio waarbij de broers Cools (Stijn op drums, Bert op gitaar), die ook in EOP/AAN en Book Of Air: Vvolk spelen, versterking krijgen van bassist Dries Laheye (Stuff).

Het is overigens aangenaam dat Jazz Middelheim op verschillende manieren de hand uitsteekt naar de jongere generatie. Dit trio beheerst alvast de kunst om het publiek een trip van jewelste te bezorgen. Het was wat freewheelen, maar we ervaarden vonkjes van muzikale magie. Het was niet gemakkelijk om tegen het geluid van de mensenmassa rond de clubstage op te kunnen, maar het trio nam zelfzeker de handschoen op. Het publiek genoot, vroeg om meer en kreeg Oh Ja.

Dan was het de beurt aan het Marcin Wasilewski Trio, een trio van klassieke ECM-snit dat meteen ernstiger, zwaarder op de hand en zelfs tragischer klonk. Het trio speelt al twintig jaar samen en dat hoorde je ook. De Poolse pianist Wasilewski moest het duidelijk hebben van vingervlugheid en trok bij zijn diep geconcentreerd pianospel soms wat gekke gezichten. Ondanks de ruime ervaring was dit trio ook nog steeds op zoek naar nieuwe invalshoeken, nieuwe facetten van de muziek. De focus lag duidelijk op de performance.

Het trio kreeg het publiek algauw mee. Het was hoe dan ook een wat vreemd gezicht om te merken hoe het publiek aa de Main Stage genoot van de composities van het trio; composities die soms aangedikt werden met sfeervolle kleurbelichting terwijl iets verder velen ervoor kozen om languit in het gras te liggen luieren met een boek in en een cocktail bij de hand. Wasilewski liet vooral de muziek van zijn meest recente album 'Spark Of Life' horen. Bijzondere vermeldingen maken we van zijn versies van Message In A Bottle (The Police) en Actual Proof (Herbie Hancock).

In de Club speelde intussen EOP/AAN ten dans, waarbij EOP staat voor "Elektronica Op het Podium". EOP/AAN is het project van een muzikale onderzoeksgroep van leden van het Koninklijk Conservatorium. Met EOP/AAN wordt de dansbaarheid opgezocht. Het trio kreeg versterking van Andrew Claes (Stuff) waarbij elektronica en impro een huwelijk aangingen met pop en funk.

De set klonk dan ook très funky, uiterst dansbaar met een sterke klemtoon op elektronica. De energie spatte er meteen vanaf. Vonken en vuur. We merkten ook dat drummer Stijn Cools zich achter de drumset voluit kon uitleven terwijl Andrew Lahaye (Stuff) en gitarist Bert Cools in de weer waren met een reeks effectenbakjes. De groep amuseerde zich zichtbaar en ook het publiek liet zich niet onbetuigd. Groovy funkgekte dus. Ook hier moest het kwartet zich beperken tot het voorziene tijdsslot. Het publiek vroeg en kreeg meer. "Nog eentje misschien", opperde Bert Cools.

Op de Main Stage was het tijd voor trompettist Avishai Cohen. Die trad aan met een kwartet en bracht voornamelijk werk uit 'Into The Silence', een album dat hij componeerde naar aanleiding van het overlijden van zijn vader. Al die ervaringen, al die emoties staken in die muziek. In die set, die gecomponeerd en uitgevoerd werd als een suite.

Hoeveel gevoel kan je in zo'n concert kwijt? De tent liep vol net als ons gemoed. Hij blies alles wat hij in zich had eruit. Cohen voelde er overigens niet veel voor om er veel woorden aan vuil te maken buiten de introductie van zijn band (Yonathan Avishai op piano, Barak Mori op bas en Nasheet Waits op drums). Dat was ook niet nodig. De muziek sprak voor zich. Hij ging erg diep tijdens composities als Dream Like A Child, Behind The Broken Glass of Life And Death.

Avishai bracht een bijzonder intieme set, die zich erg organisch ontwikkelde, vol muziek waar hij ziel en zaligheid in legde. Iets wat het publiek erg apprecieerde. Het trio bespeelde de hemel en meer. En het was aan Cohen om er laagjes trompetmagie aan toe te voegen. Een droom van een (helend) concert.

Als afsluiter stond Ludovico Einaudi geprogrammeerd die zijn 'Elements'-tournee, die hij eerder in De Roma presenteerde, nog wat verlengde. De erg succesvolle, Italiaanse minimalist-pianist, die klassiek en ambient mengt, heeft tientallen albums op zijn cv, die zeer frequent opduiken als scores voor film en documentaires. Recent maakte hij, in samenwerking met Greenpeace, een veelbekeken video die de klimaatproblematiek onder de aandacht brengt. Een nobel initiatief. Einaudi was vandaag de hoofdact, al zou je de vraag kunnen opwerpen wat hij eigenlijk op een jazzfestival doet. Het toont - vermoeden we - vooral aan dat Jazz Middelheim breder kijkt en denkt dan jazz in de strikte zin van het woord.

De tent liep zeer snel vol en het was volop aanschuiven voor een plekje; tot op het hysterische af, gezien we tijdens Einaudi's set vele mensen semi-radeloos naar een plekje in de tent zagen zoeken. Maar goed, de muziek dus.

Net als in De Roma speelde Einaudi met de rug naar het publiek en verkoos hij om de muziek het woord te laten voeren. Aan het begin hoorden we onder meer Drop en het langzame en meticuleus opgebouwde Petrichor. Op de achtergrond zagen we dan weer erg knappe projecties, die geïnspireerd waren op de hoes van 'Elements'.

Einaudi straalde een serieux uit, al werd dat beeld toch gecounterd toen de camera's inzoomden op zijn kleurvolle basketsloefjes. Maar ergens bewees dat ook dat Einaudi nog steeds erg jong van geest is. Iets verderop: het sfeervolle, orkestraal ingezette Night.

Wat later zou de groep even de coulissen induiken zodat Einaudi aan een intiem onderonsje kon beginnen. In die passage noteerden we een zeer mooi Berlin Song, dat uitmondde in improvisatie, waarin hij met enkele thema's en motiefjes dolde. Die contrasteerde met de wilde, dikke, orkestrale uithalen tijdens titeltrack Elements. Hij was op dreef, zo bleek uit bevlogen uitvoeringen van Twice en Experience, terwijl hij met zijn band tijdens het wat experimentelere Logos helemaal minimal ging. De set schipperde dan ook ergens tussen intiem, dramatisch en dreigend.

Einaudi deed wat van hem verwacht werd: het publiek, dat duidelijk voor Einaudi naar Jazz Middelheim was gekomen, mee op reis nemen, doen wegdromen. Daarvoor kreeg hij een staande ovatie. Missie geslaagd, al begrijpen we ook dat Einaudi als hoofdact voor sommigen wellicht net een jazzbrugje te ver was.

Introducing: The Lemon Twigs

Marc Alenus — 13 Aug 2016 10:43

Respectievelijk negentien en zeventien jaar oud zijn ze, de broertjes Brian en Michael D'Addario uit Long Island, New York, maar ze spelen al muziek vanaf ze konden lopen en praten en maakten zich elk instrument eigen waarop ze hun handen konden leggen. Hun songs schrijven ze samen en van bij het begin traden ze ook samen op. Muziek maken zit dan ook in hun DNA. Hun vader, Ronnie D'Addario is zelf ook een multi-instrumentalist en bracht in de jaren zeventig en vroege jaren tachtig een paar albums uit.

In hun band The Lemon Twigs staan ze echter niet alleen. Daarin worden ze bijgestaan door Danny Ayala (toetsen) en Megan Zeankowski (bas). Samen luisterden ze duidelijk goed naar The Beatles en The Beach Boys en dat is meteen de sterkte en de zwakte van de band. De songs zijn ontegensprekelijk sterk, maar ook zeer sterk en duidelijk beïnvloed door de grote voorbeelden wat het risico inhoudt ze als louter copycats zullen gebrandmerkt worden.

En toch staat hun talent boven alle discussie. Brian speelt gitaar, bas, drum, keyboard, hoorn, viool, cello en trompet. Michael speelt "enkel" gitaar, bas, toetsen en drum... En hun liefde voor hun voorbeelden gaat diep. Ze kleden zich als muzikanten uit de jaren zeventig, hun Twitter-feed staat vol verwijzingen naar obscure Brian Wilsonsongs en hun platencollectie bestaat ook louter uit platen die van hun vader zouden kunnen geweest zijn. Het is dan ook geen toeval dat hun eerste plaat geproduced werd door Jonathan Rado van Foxygen.

Op die plaat tien songs die ze eigenlijk al twee jaar geleden schreven, toen ze dus nog maar vijftien en zeventien waren. De basisversies van de tracks waren klaar op twee weken tijd, maar daarna werd er nog een half jaar gesleuteld en geschaafd. Het resultaat is gesofisticeerd, weelderig en barok.

Geniet hieronder van hun recente clip voor These Words en daaronder ook van de live versie van de b-kant As Long As We're Together.

Hun debuutplaat 'Do Hollywood' komt uit op 14 oktober via 4AD. De tracklist vindt u onder de clips.

Op 22 september spelen ze hun (voorlopig) enige Europese show in Engeland, maar promotoren: er zijn nog data vrij!

Tracklist 'Do Holywood'

01. I Wanna Prove To You
02. Those Days Is Comin’ Soon
03. Haroomata
04. Baby, Baby
05. These Words
06. As Long As We’re Together
07. How Lucky Am I?
08. Hi+Lo
09. Frank
10. A Great Snake

Nieuw werk van Johnny Dowd

Patrick Van Gestel — 13 Aug 2016 10:42

Johnny Dowd, eeuwige woelwater, brengt op 9 september zijn nieuwe plaat uit.

‘Execute American Folklore’ is de titel van het album, waarop hij alweer alle instrument zelf heeft ingespeeld. Anna Coogan werd erbij gehaald om wat vocalen bij te dragen.

Dowd introduceert het nieuwe werk als volgt: “I think this is the best stick-in-your-CD-player-and-drive-around record I have made. It has some killer grooves, if I do say so myself. I hope you dig it.”

De tournee, die aan de nieuwe plaat wordt gekoppeld, brengt Dowd ook tot in België, waar hij op 29 oktober in GC De Melkerij in Zemst speelt. Ambiance gegarandeerd!

Homunculus Res - Come Si Diventa Ciò Che Si Era

Christoph Lintermans — 13 Aug 2016 10:25

Als muziekarcheologen over honderd jaar het stadje Canterbury rond de Middellandse Zee lokaliseren, is dat te danken aan Homunculus Res. Deze Siciliaanse band omarmt de meer jazzy kant van de prog alsof het hun eigen DNA betreft. Wie de moeite doet ‘Come Si Diventa Ciò Che Si Era’ uit zijn oer-Engelse mal te graven, legt zowaar een antieke schat bloot.

Britse invloeden op de Italiaanse progrock, het zijn doorgaans Genesis en Van Der Graaf Generator. Maar al in de jaren zeventig kwam een licht, fris briesje vanuit Canterbury aanwaaien op het mediterrane schiereiland. Met de wind leek ook een vruchtbare grond over te komen; door de speelse interactie implementeerde een band als Picchio Dal Pozzo complexe ritmeveranderingen onder melodieuze boventonen. Men hoorde de fluisterende aanwezigheid van Caravan, Soft Machine en Hatfield & The North. De formatie bracht tussen 1976 en 2004 vier essentiële albums uit.

Het is deze erfenis waar Homunculus Res zich over buigt. De duidelijkste verwijzing hiernaar zit in het nummer Egg Soup. Egg was nog zo’n pionier, en de eerste echte band van de legendarische toetsenist Dave Stewart. Op ‘Come Si Diventa Ciò Che Si Era’ kan de ware Canterbury-kenner met hamer, loep en kompas opnieuw aan het echte veldwerk, krassend en schrapend om laag per laag te ontcijferen. Maar ook de neofiet in het genre zal spoedig zijn weg vinden in het meticuleus gemetselde bouwwerk.

Met twee vaste toetsenisten (Dario D'Alessandro en Davide Di Giovanni) en vier gastmuzikanten (waaronder Paolo Botta van Not A Good Sign) op een heel divers klavierenarsenaal is men er toch in geslaagd de muziek die noodzakelijke lenigheid en gevoel voor humor mee te geven. Dat heeft ook met de prima instrumentkeuze te maken. De Nord Electro brengt authentiek klinkende emulaties van het te gekke Farfisa-orgel. De Korg MS-10 is een analoge synthesizer die bekend is voor zijn soepele basgeluid; de MS-2000 is zijn moderne broertje. Botta trekt met een Arp Odyssey (oorspronkelijk de concurrent van de Minimoog) een ruimtelijk geluidsbeeld op in Opodeldoc.

Maar een Canterbury-plaat is pas volledig als ook de lichte en grappige kant van het absurde bestaan belicht wordt. Rietblazers lenen zich hier prima voor. Giuseppe Turdo speelt een stuurse hobo en althobo in Operazione Simpatia. De opvallendste gastbijdragen komen van David Newhouse op sax en klarinet. De Amerikaan stond in 1973 mee aan de wieg van The Muffins, een prog-avant-jazzoutfit uit Maryland die ontstond uit onvrede met de gang van zaken in de muziekwereld. Grappige, Robert Wyatt-achtige vocalen treffen we aan in Dogface Reprise en Ospedale Civico.

Even serieus nu: de albumtitel is afgeleid van een boek van de Italiaanse filosoof Gianni Vattimo, die een nieuwe evaluatie maakte van het communisme. Vattimo is aanhanger van de Nietzscheaanse idee dat vastgelegde waarden leugenachtig zijn. De sympathie van Italiaanse progbands voor het linkse, nihilistische gedachtegoed is niks nieuws; ze gaat zeker terug tot het radicaal ideologische Area. Het sociale engagement van Homunculus Res wordt herkenbaar in bijvoorbeeld Ospedale Civico.

Kan de luisteraar van ‘Come Si Diventa Ciò Che Si Era’ met deze kennis iets aanvangen? Misschien begrijpt hij beter hoe deze Sicilianen met hun dadaïstische constructies niet enkel muzikale conventies, maar ook de waarheid (tenminste volgens de politieke elite) ondermijnen. Canterbury-prog als metafoor voor de nieuwe mens die bevrijd wordt van de leugen van de macht. Zo was het oorspronkelijk bedoeld. En wie zich van deze maatschappelijke rol niks aantrekt, heeft even veel te genieten van de muziek, die hem het ene moment in een weldadig bad onderdompelt en hem het andere moment op een dolle achtbaan zet.

Derde Bon Iver voor 30 september

Marc Alenus — 13 Aug 2016 08:59

Opdracht geslaagd voor Bon Iver. Alle fans wisten dat hij gisteren op Eaux Claires, het festival dat hij zelf mee organiseert, nieuw materiaal zou spelen. Drie weken geleden startte de fluistercampagne, compleet met mysterieuze hashtag en muurschildering en gisteren was het dus zo ver: Bon Iver speelde de nieuwe plaat die '22, A Million' heet en gooide twee nummers online die je hieronder kan vinden.

Maar eerst de bijsluiter: verwacht je niet aan vintage Bon Iver. Het nieuwe materiaal is behoorlik vernieuwend en experimenteel. Dat blijkt zelfs al uit de songtitels die vaak uit symbolen en cijfers bestaan. Enkel de typische stem van Justin Vernon blijft zowat over als herkenningspunt.

Trevor Hagen, bandlid van Bon Iver schreef bij de plaat een bio. Die kan je hier lezen.

Van je sokken geblazen? Voorbestellen kan hier.

Tracklist:

01 22 (OVER S∞∞N)
02 10 d E A T h b R E a s T ⊠ ⊠
03 715 - CRΣΣKS
04 33 “GOD”
05 29 #Strafford APTS
06 666 ʇ
07 21 M♢♢N WATER
08 8 (circle)
09 ____45_____
10 00000 Million

Dust Bolt - Mass Confusion

Nic De Schepper — 12 Aug 2016 17:12

U houdt van echte, klassieke thrashmetal, maar snakt naast die eeuwige, klassieke namen wel eens naar vers bloed? Sta mij toe u de Duitse thrashers van Dust Bolt voor te stellen. Het viertal uit Beieren viert dit jaar de tiende verjaardag, staat garant voor een vet potje thrash op grootvaders wijze en heeft net derde, volle schijf 'Mass Confusion' uit.

“We vliegen er weer direct in”, zullen ze gedacht hebben. Met een dikke minuut thrash op topsnelheid vervult opener Sick X Brain met verve de opdracht als spreekwoordelijke knuppel in het hoenderhok. De daaropvolgende, razende intro van de titeltrack bewijst dat de jonge Duitsers ook intrumentaal hun mannetje wel kunnen staan. Met gitaarsolo's springen ze dan weer eerder zuinig om.

Allergy lijkt dan weer een stuk rustiger aan te vatten, maar voor we het goed en wel beseffen is de trein alweer vertrokken, al is er ditmaal ruimte voor de nodige rustpunten; en ook de gitaarsolo krijgt al net iets meer ruimte. Op de vorige schijven bewees Dust Bolt al dat het de kunst van het ouderwets thrashen onder de knie heeft, waarom dan afwijken van dat pad?

Om te vernieuwen en niet constant in herhaling te vallen, zou u als veeleisend muziekliefhebber dan kunnen stellen. Feit is inderdaad dat er al heel veel goeie goede, ouderwetse thrashplaten in omloop zijn en dat Dust Bolt enkel voor verrijking in de breedte zorgt. Verwacht uzelf dan ook voornamelijk aan het betere klop-en-smijtwerk.

De barbershopkwartetintro van Mind The Gap lijkt dan toch verandering aan te kondigen, maar dat blijkt slechts schijn. Desondanks misschien wel één van de betere nummers op de schijf, vooral dankzij de gitaarsolo met tapping en de outro.

Met Exit wordt het dan toch even over een andere boeg gegooid. Zanger Lenny gaat qua stemmodus naar “breekbaar”, ondersteund door enkel een akoestische gitaar en later ook een verdwaald drumpatroon. De naam Corey Taylor lijkt hier te passen als referentie vooraleer de elektrische gitaren invallen voor een ferme brok melodieuze razernij. Een nieuw hoogtepunt is een feit.

Daarna wordt met nummers als Taking Your Last Breath dan weer overgeschakeld naar die typische Slayerthrashers met melodieuzere toetsen zoals we die intussen van Dust Bolt gewoon zijn. Waar Kerry King en Jeff Hanneman zaliger de solo's vaak beperken tot shreds, durven Flo en Lenny al eens te temporiseren alvorens de nummers van wat gesoleer te voorzien. Als we dan nog een favoriet uit al het snelle en krachtige geweld moeten halen, opteren we voor het voorlaatste van de in totaal elf nummers, Portraits Of Decay.

Dust Bolt laat zich graag inspireren door enkele grote namen uit de metaljaren tachtig en ook op deze 'Mass Confusion' zijn bands als Slayer nooit veraf, behalve dan met het gevoelige Exit. We kunnen ons in elk geval niet voorstellen dat Tom Arraya en co ooit een dergelijk nummer hebben gemaakt. Misschien maar best ook. Bij Dust Bolt mogen ze dat dan weer nog veel meer doen. Zonder de stevige thrashers uit het oog te verliezen uiteraard.

Uitgebreide David Bowie tribute in Grimbergen

Andreas Hooftman — 12 Aug 2016 16:12

Naar aanleiding van het droeve overlijden van David Bowie eerder dit jaar, slaan verschillende personen en verenigingen de handen in elkaar om de man te eren in Grimbergen.

Archeduc, Nijdrop, Noise Gate en CC De Ploter organiseren op 27 augustus een ICOON-avond rond Bowie.

Ronald Verhaegen (Radio 1) en Erik Van Damme (Snoozecontrol) komen praten over de man achter de legende, terwijl een rist muzikanten – waaronder Luc Crabbe van Betty Goes Green – zich wagen aan covers van The Thin White Duke.

Verdere info vind je op de website van Archeduc.

Nieuw album voor Leonard Cohen

Marc Alenus — 12 Aug 2016 15:12

Leonard Cohen, begenadigd sonschrijver bekend van o.a. Hallelujah, brengt op tweeëntachtigjarige leeftijd een nieuw album uit met beklijvende songs. De ‘lucky few’ die het album gehoord hebben spreken over “a masterpiece” of noemen het een "Cohen Klassieker".

'You Want It Darker' is de titel van zijn ondertussen veertiende album en het zal dit najaar (een precieze datum is er niet) in de winkels liggen. De plaat werd geproduced door Adam Cohen, zoon van, die zelf ondertussen ook al een mooie carrière uitbouwde.

Sony Music (reeds vijftig jaar lang Cohens platenfirma) brengt ook deze plaat uit. De tracklist van het album vind je onder de clip uit 'Peaky Blinders', de serie waarin een deel van de titelsong al te horen was.

Tracklisiting

01. You Want It Darker
02. Treaty
03. On the Level
04. Leaving the Table
05. If I Didn’t Have Your Love
06. Traveling Light
07. Seemed the Better Way
08. Steer Your Way
09. String Reprise/ Treaty

Laatste namen voor Deep In The Woods

Patrick Van Gestel — 12 Aug 2016 12:41

Er staat al heel wat moois geprogrammeerd op Deep In The Woods, daar op 2, 3 en 4 september in Heer. En de laatste namen werden vandaag bekendgemaakt.

Pascal Deweze legt zijn haar nog een keer in de plooi voor zijn ‘Claude François 69’-programma; L'Impératrice, WWWater, Dièze, Moedermelk DJ’s en All Dogs Go To Heaven maken de cirkel rond.

Er zijn nog steeds tickets te koop voor wie wil verdwalen in de Waalse bossen. Die kan je hier scoren.

Introducing: Sundara Karma

Marc Alenus — 12 Aug 2016 12:07

Het viertal Sundara Karma komt uit Reading en bestaat uit Oscar Lulu (zang, gitaar), Haydn Evans (drums), Ally Baty (gitaar) en Dom Cordell (bas). Ze bestaan vijf jaar en schopten het tot vast voorprogramma van Alt-J. Bij ons stonden ze in februari al in Trix samen met Wolf Alice.

Hun naam bestaat uit het Sanskriet “Sundara”, wat “mooi” of “nobel” betekent en “Karma”, wat... wel ja, “karma” betekent. Maar de hint naar het hindoeïsme en het boeddhisme is misleidend. Ze zijn zeker niet de nieuwe Kula Shaker. Sundara Karma is een typische Britse indie band, bestaande uit vier jongeren die hun kleinstedelijke omgeving willen ontvluchten en hun dromen willen waarmaken. Hun nummers klinken meestal vrij groots en ze schuwen ook de grote thema’s niet.

Vorige zomer doken ze voor het eerst op onze radar op met Flame, waarvan de video geïnspireerd was op Plato’s Allegorie van de Grot. Ze leveren daarin commentaar op onze postmoderne wereld Waar advertenties, politici, de oorlog tegen drugs, terrorisme, consumentisme, massaproductie, sociale netwerken, enz. onontkoombaar zijn.

Later werden we ook gecharmeerd door Vivienne, Loveblood en A Young Understanding, allemaal nummers die toch wel een hint geven van het talent van deze jongens. Het zou ons niet verbazen, mochten ze volgend jaar grote sier maken op de zomerfestivals.

De band kondigt voor begin volgend jaar een eerste album aan dat 'Youth Is Only Ever Fun In Retrospect’ zal heten en uitkomt bij Chess Club, de stal waartoe ook o.a. Billie Marten, Mø en Hinds toe behoren.

(foto: Tom Oxley)

Jack White akoestisch

Marc Alenus — 12 Aug 2016 11:55

De Amerikaanse zanger en platenbons Jack White brengt op 9 september ' Acoustic Recordings: 1998-2016' uit, een dubbelalbum uit met akoestische versies van nummers die hij sinds de start van zijn carrière opnam.

Het gaat om zesentwintig remixen, B-kantjes, en opnieuw opgenomen nummers uit zowel zijn solocarrière als zijn tijd bij The White Stripes en The Raconteurs.

Uit de plaat werd al een single gelicht. Het gaat om City Lights dat oorspronkelijk op 'Get Behind Me Satan' van The White Stripes had moeten staan, maar uiteindelijk dat album niet haalde. White haalde het vanonder het stof toen hij de plaat vorig jaar opnieuw uitbracht.

Je kan de plaat voorbestellen bij Third Man Records.

Florence + The Machine nam drie nummers op voor soundtrack

Marc Alenus — 12 Aug 2016 11:40

Voor gamers zal 'Final Fantasy' een bekende naam zijn. De reeks games is in september al aan zijn vijftiende editie toe. Voor de soundtrack van het spel, 'Songs From Final Fantasy XV' schreef Florence + The Machine drie songs. De tracks werden ingeblikt in de Air Studio's in Londen samen met producer Emile Haynie en heten Too Much Is Never Enough, I Will Be en Stand By Me. Die laatste track is al een tijd beschikbaar, maar nu zijn ook de andere twee te beluisteren via Spotify en wie daar niet kan/ wil naar luisteren, vindt vast online wel officieuze streams.

Florence Welch zegt erover: "I was listening to Classic FM and there was a whole two hour program about classical music in videogames. It was so inspiring and a whole scope of music that I didn't know about. It was really fascinating, the music was incredibly beautiful and emotional and I took it as a sort of sign, to see what I can do in this medium."

"I’ve always seen FINAL FANTASY as a beautiful and creative game so I don’t think I could have worked with another video game. It wouldn’t have made sense. In some ways the landscape of FINAL FANTASY and my own internal landscape seemed to fit quite well, it’s mythical and beautiful and epic."

Fonnefeesten 2016: The Rhythm Junks - Zevende hemel

Stefaan Van Slycken — 12 Aug 2016 10:11

We hadden na Van Morrison op de Lokerse Feesten toch nog wat honger naar meer muziek en trokken dus enkele honderden meters verder naar de Fonnefeesten waar The Rhythm Junks ons met open armen ontvingen.

Arno kan ons de laatste jaren nog nauwelijks boeien - hij zingt alsof hij zijn lijf staat uit te spugen, muzikaal is het allemaal maar circus en gebeuk om zijn "schelen" tegen elkaar te kunnen kletsen, en voor teksten met enige inhoud zitten we al gauw terug bij zijn interpretaties van Ferré of Brel. Wij sjokten dus naar het kleine zusje, de Fonnefeesten. Zij versierden de togen al decennia voor Tomorrowland. En dit jaar had zelfs Arne Quinze tot inspiratie gediend. De feeërieke omgeving van het park waar ze sinds twee jaar zitten, laten het muzikale fijns nog beter smaken. Net als die pinten en streekbieren in een echt glas, die je met echt geld betaalt, net als grote mensen.

"Zijn er nog mensen die nièt naar Arno zijn gaan kijken?", vroeg Steven De bruyn toen zijn Rhythm Junks vanop het podium op een nauwelijks gevuld plein uitkeken. Na de eerste songs vulde het plein zich toch met nieuwsgierigen en fans van dit powertrio dat blues en funk mixt tot iets geheel origineels; een soort grootstadssoundtrack waarvan je nauwelijks gelooft dat het uit ons apenlandje komt. RvhG zat er dicht tegen met Brussels By Night, dit is het langverwachte vervolg. Home Cooking With an Empty Fridge, hoe klinkt dat als songtitel? Verdomd goed, net als de song.

Jasper Hautekiet vervulde op zijn bas tevens de rol van slag- en sologitarist, terwijl Steven De bruyn op een variatie aan mondmuziekjes en elektronisch speelgoed donkere, weemoedige en snijdbare sferen vormgaf en Tony Ghyselinck niet om een weerhaakje in het ritme verlegen zat. Tijdens de fantastische climax van Some People beslisten we dat we naar het binnenlandse equivalent van Wilco zaten te kijken. Gratis en vanop de eerste rij. Zullen we eens praten over talent?

Dat de ritmetandem een knoert van een funklijn kan neerleggen, bewezen ze nog maar eens tijdens The Game is Up, uit hun nieuwe plaat 'It Takes A While'. Steven De bruyn is naast een wereldklassesmoelschuifspeler ook een begenadigd vocalist en dat trof ons vooral tijdens Join The Bus. We hopen eigenlijk luidop dat er snel een heel pure, live plaat uitkomt.

Als het spelplezier nog niet voldoende van het podium spatte, dan gebeurde dat wel toen een jarige Charlotte en haar vriendinnen ondanks tegenkantingen van de security op het podium werden geroepen om te dansen tijdens Best Kept Secret. Helaas kenden de Rhythm Junks de truukjes van Steel Panther niet.

Na een hoogst origineel Beats Of Love riep het publiek de band zeer terecht terug voor een bisnummer; tot grote verbazing van de podiumman die inderhaast terug microfoons en versterkers moest beginnen aankoppelen. "Slowly the sea comes closer", zette De bruyn de laatste, donkere, sfeervolle song in. De Durme bleef liggen waar ze lag maar wij vertoefden toch even in de muzikale, zevende hemel.

Lokerse Feesten 2016 - Bezieling en Talent

Stefaan Van Slycken — 12 Aug 2016 10:05

De Lokerse Feesten houden vast aan een aantal tradities. Zo kan je er al vele decennia terecht voor goede paardeworsten. De metaldag is ook zo'n traditie, en "de dag van Arno" is er ook bijna jaarlijks. Een traditie die groeit is dat er minstens één legendarische wereldartiest naar Lokeren afzakt. Op Paul McCartney of Bob Dylan moeten we nog even wachten, maar Van Morrison maakte alleszins in stijl zijn opwachting op de Grote Kaai.

Opwarmertje Kitty, Daisy & Lewis heeft volgens hun Wikipediapagina al in het voorprogramma van de groten der aarde gespeeld, maar wij vermoeden dat dat vooral komt omdat men niet bang hoeft te zijn dat ze de hoofdact naar huis zullen spelen. Akkoord, er zit best wat retro-rock-'n-roll in, wat blues, en met "Tan Tan" Thornton op de trompet smaakt het wat naar New Orleans; en wat koddig dat dit gezinnetje graag een rondedansje doet om van instrument te wisselen, maar als tijdens Going Up The Country het balkon van Daisy harder swingt dan de song zelf, dan zegt dat wel iets over de opwinding die wij - geheel muzikaal welteverstaan - ontbeerden bij deze band. En twee dagen na Steel Panther viel zelfs dat balkon wel tegen.

Op het pauzetapeje van Van Morrison ontwaarden we Howlin' Wolf en Mississippi John Hurt. Dat bracht ons al in een veel betere stemming. We hoopten dat hetzelfde gold voor Van The Man en kregen al snel antwoord: op een laidback en jazzy Moondance kwam Morrison heel pretentieloos meetoeteren op de sax. We hoorden er een paar echo's van Miles Davis' So What in. De zang was niet altijd even duidelijk maar klonk erg muzikaal.

Na een begeesterd The Way That Young Lovers Do en Try For The Kingdom diepte Morrison Someone Like You op uit de catalogus pakkende ballads. Ondanks de grote zonnebril zagen we dat hij met de ogen gesloten zong, ook tijdens Enlightenment. Daar is maar één woord voor: pakkend. Magic Time vonden we dan weer meer cocktailmuziek, zodat we even de tijd hadden om Morrisons podiumprésence in de gaten te houden. Hij leek er soms wat verloren bij te staan; bij momenten stokstijf, soms rondkijkend alsof hij ergens een boodschappenlijstje liggen had voor morgen en niet goed wist waar.

De medley Baby Please Don't Go/Don't Start Crying Now/Here Comes The Night kreeg ons en het merendeel van de Grote Kaai voor de eerste keer aan het swingen. "Wild night, wild night", zei Morrison tegen zijn muzikanten, al vonden wij dat nogal overtrokken na het balorkestachtige Precious Time. Bleek dat hij bedoelde dat ze dat nummer gingen spelen.

Tijdens Sometimes We Cry toonde de backing zangeres dat ze over een zeer goede stem beschikte, maar toen Morrison de vocalen terug voor zijn rekening nam, was dat een demonstratie dat een "zeer goede" en een "uitzonderlijke" stem twee heel verschillende dingen zijn. Dat geldt ook voor songs. En dit was gewoon een goede song.

Morrison greep terug naar de sax voor Domino (nee, niet van Clouseau), maar voor de rest is dit zeker niet zijn meest essentiële song. Evenmin als Whenever God Shines His Light. We genoten meer van The Beauty of the Days Gone By... Een forse vent die probeert uit te leggen wat hem gelukkig maakt en waarom, dat kennen we ergens van. De zonsondergang mocht dan minder spectaculaire tinten rood aan het Lokerse zwerk toveren dan de dag voordien, we glimlachten desondanks naar het eerste kwartier van de maan.

Why Must I Always Explain bewees Morrisons songschrijfkunsten en zijn verdienstelijkheid op de elektrische gitaar. Zelfs Bob Dylan houdt van deze song, wellicht ook zonder die verdomde doedelzakken van op de plaat. Cleaning Windows sprong er muzikaal niet zozeer uit, maar Morrison zette het voorwaar op een swingen bij het stukje "Whole lotta shakin' going on".

We hadden wat schrik voor Have I Told You Lately (wel bekend van Clouseau), maar die schrik was ongegrond. Het arrangement was niet al te zeer met siroop overgoten, alleen jammer dat die backing zangeres ook weer een strofe moest zingen, net als bij Real Real Gone. Pas bij Did Ye Get Healed bewees de dame echt haar nut. De set werd afgesloten met Jackie Wilson Said, Brown Eyed Girl en Gloria. Zo had eenieder te horen gekregen wat hij wou van een bezielde Van Morrison.

Nieuwe plaat brengt Toy tot in TRIX

Niel Van Herck — 11 Aug 2016 19:44

Wat lezen allemaal niet kan doen. De muzikanten van Toy kropen in de bibliotheek en lieten de letters hen inspireren voor een gloednieuw album, het derde ondertussen. Ze lieten zich inspireren door onder andere 'Electric Eden' van Rob Young, een boek over de evolutie van folk om zo uiteindelijk 'Clear Shot' in elkaar te boksen.

Voor de omschrijving van het album grijpen we maar al te graag terug naar de woorden van de band zelf: "a lushly cinematic, symphonic form in which ideas appear, sink and re-emerge in an almost modal jazz manner; subject to some gnomic process, deep and stoned-sounding." Gesnopen?

Of je kan al eens luisteren naar de zes minuten durende single Fast Silver om een voorsmaakje te krijgen. Het album wordt 28 oktober verwacht en wordt gereleased op Heavenly Recordings.

En als je het daarmee niet kan doen, kan je de mannen nog altijd gaan bekijken in TRIX op 3 december.

Green Day deelt eerste single uit nieuw album

Marc Alenus — 11 Aug 2016 18:59

Green Day brengt op vrijdag 7 oktober hun twaalfde studio album ‘Revolution Radio’ uit. Het album kan vanaf vandaag vooruitbesteld worden; je krijgt er ineens eerste single Bang Bang - die zonet op de wereld werd losgelaten – bij. Klik op de afbeelding hieronder om de single af te spelen.

‘Revolution Radio’ werd geproduced door de band zelf en opgenomen in Oakland. Het zijn twaalf krachtdadige & getormenteerde anthems in vol Green Day-ornaat die de complexiteit en onzekerheid van onze huidige maatschappij weergeven.

Het album klinkt volgens het persbericht rauw, instinctief en onbevreesd en eerste single Bang Bang werd geïnspireerd door de recente gebeurtenissen wereldwijd, iets waarover Green Day hun zeg wou doen.

Frontman Billie Joe Armstrong: "Of course the world has lost its collective mind… and me, Mike and Tré are lost souls too, Revolution Radio is a movement for lost souls to come together… dance together… sing together... and most of all, find each other. That's what the spirit of Green Day has been about since day one."

TRACKLIST

01. Somewhere Now
02. Bang Bang
03. Revolution Radio
04. Say Goodbye
05. Outlaws
06. Bouncing Off The Wall
07. Still Breathing
08. Youngblood
09. Too Dumb To Die
10. Troubled Times
11. Forever Now
12. Ordinary World

Finalisten 'De Beloften' zijn bekend

Kevin Vergauwen — 11 Aug 2016 16:35

Cleo, Hulder, Fär, Momma Said So, Ronin The Wolf en The Mary Hart Attack mogen op 17 september uitmaken wie de opvolger wordt van onder meer Crowd of Chairs, Protection Patrol Pinkerton, Intergalactic Lovers en Bony King.

De zes zijn geselecteerd voor de finale van het Gentse pop & rockconcours De Beloften.

De voorbije week worstelde een demojury van zich opnieuw door tweehonderd ingezonden demo's.

De jury bestond dit jaar uit Tiffany Devos (Sony Music, Indiestyle), Felix Van de Loock (Cactus Muziekcentrum) en Michaël Verschaeve (The Van Jets).

De finale vindt plaats in het parkje naast de Sint-Baafsabdij tijdens het buurtfeest van Macharius-Heirnis-Scheldeoord en is volledig gratis toegankelijk.

Ian William Craig - Centres

Philippe De Cleen — 11 Aug 2016 15:51

Voor de in Vancouver geboren vocalist-componist Ian William Craig is 'Centres' het eerste album op het welbekende FatCat label, waar de kruim van de moderne postklassieke scène (Richter, Johansson, O'Halloran) tegenwoordig resideert. Het is Craigs negende album inmiddels, zij het dat het gros van zijn werk in eigen beheer uitgebrachte (digitale) releases waren of als limited edition-cassette aan de man of vrouw gebracht werden. Vreemd, want Craig weet wel degelijk indruk te maken volgens - hou u vast - The Guardian, Mojo, New York Times en Rolling Stone. Allen bejubelen ze diens werk. Op basis van 'Centres' lijkt dat niet eens volledig onterecht.

Ian William Craig is een klassiek getrainde muzikant wiens stem het opneemt tegen analoge synthesizers, reel-to-reelmachines en halfdefecte tapedecks. Hij creëert schoonheid, maar wil tezelfdertijd ook het verlies ervan in de verf zetten. Zijn muziek houdt het midden tussen opera en orkest enerzijds en experimentele geluidscollage anderzijds.

Craigs vroegsten,muzikale stapjes zette hij op de piano. Die heeft hij inmiddels geruild voor het gebruik van zijn stem. 'Centres' klinkt dan ook erg diep en rijk. Het album werd opgenomen in studio's allerhande en locaties in Vancouver zoals concertzalen, klaslokalen, treinstations tot en met zijn eigen kamer. Om de klus te klaren maakte hij gebruik van synths, orgels, gitaar, accordeon, opnamestations, loopstations en een resem tapedecks. Het is een wat vreemde affaire voor het door FatCat beheerde 130701-label, gezien hiermee voor het eerst een album verschijnt waarbij de focus op het vocale werk eerder dan op de vaak minimale, maar rijke en weldadige instrumentatie ligt.

Zodoende krijgen we een album dat voor vele luisteraars bij eerste kennismaking wellicht erg vreemd zal klinken. In eerste instantie qua vorm. Het is duidelijk geen popalbum met doorsnee twee tot drie minuten durende popsongs, al beweegt Craig met 'Centres' wel meer in die richting, in tegenstelling tot eerder werk ('A Turn Of Breath' uit 2014 en het in 2015 verschenen 'Cradle For The Wanting'). Wat we te horen krijgen is een ambient drone-/noisegeluid waarbij gemanipuleerde vocals en gelaagde klanktexturen het met elkaar uitvechten.

Craig is naast zijn activiteiten als muzikant ook een awardwinnende printmaker. Er is een opmerkelijke dualiteit in die bezigheden, in die zin dat het zowel in de muziek als in het maken van prints gaat om een proces waarin temporaliteit, (de)gradatie en oog voor detail cruciaal zijn. Naast liefde en toewijding uiteraard.

Hij gaat met zijn werk als geluidskunstenaar ook duidelijk in op de rol van het geheugen. Het gaat daarbij niet enkel om het sonische aspect, maar zeker ook over hoe het verlies aan controle altijd een verlies van herinnering inhoudt. Het album is een verzameling van composities die oorspronkelijk tot stand kwamen als afzonderlijke werkstukken, maar die toch een zekere gemeenschappelijke kern bleken te hebben. Veel van die stukken werden in een eerdere fase vergeten en/of deels vernietigd, waardoor Craig noodgedwongen met het restant bleef puzzelen en schaven.

Het contrast tussen opener en afsluiter - die reflecties zijn op elkaar - is bijvoorbeeld erg groot: Contain (Astoria Version) is een langzaam, dik tien minuten gestaag groeiende soundtrip over verlies ("I cannot contain you"), terwijl de Cedar Version van hetzelfde nummer op het einde indruk maakt met slechts stem en een akoestische gitaar. Of ook: hoe begin en eind elkaar zo mooi aanvullen.

Tussenin hoor je hem spelen met onconventionelere geluidstexturen en die van erg straffe, al dan niet gemanipuleerde (highpitched) vocals voorzien. De componist vertrekt vanuit een positieve, optimistische ingesteldheid (A Single Hope, An Ocean You Could Only See), maar biedt ook nostalgie (It Need Not Be Hopeless). Craig varieert daarbij en beperkt zijn composities doorgaans tot fragmenten van enkele minuten, al zijn de echte hoogtepunten die tracks waarin hij echt voluit gaat. Zoals tijdens het dik negen minuten overtuigende A Circle Without Having To Curve. Al dient ook gezegd dat Craig de luisteraar uitdaagt en het hem of haar niet altijd even gemakkelijk maakt, zoals onder meer tijdens The Nearness waarop onder meer een accordeon te horen is.

'Centres' is een knoert van een fascinerende, verbeeldingsrijke trip, prikkelend materiaal, geestelijk en auditief voedsel voor de ziel. Het duurt even voor het album alle geheimpjes prijsgeeft, maar eens het dat doet, staan de deuren voor een hemelse trip wijd open. Vergeet niet om ons een kaartje te sturen.

Wie Ian William Craig live aan het werk wil zien, trekt best richting Feeërieën want op 22 augustus speelt hij samen met Melanie De Biasio in het wondermooie Warandepark ten dans. Hou die dag dus zeker vrij!

Lokerse Feesten 2016: Richard Ashcroft - Klasse en warmte

Patrick Van Gestel — 11 Aug 2016 13:13

De fysieke temperatuur mocht dan al gestaag zakken naargelang het concert van Richard Ashcroft vorderde, de emotionele warmte bleef nog een hele tijd hangen.

‘Urban Hymns’ van The Verve; weinig mensen aanwezig op de Grote Kaai hebben hem niet in de kast (of op een digitaal speeltje naar keuze) staan. En zelfs voor wie dat niet het geval was, waren de desbetreffende songs niet onbekend. Dat was al te merken bij het tweede nummer in de set van Richard Ashcroft, ex-frontman van de hoger vermelde band. Want bij Sonnet gingen meteen de biertjes en de daaraan vastgeketende armen de lucht in, wiegden (niet meer zo jonge) meisjes met de ogen gesloten heen en weer en prevelden zelfs de meest stuurse bonken een paar woorden mee.

Maar eigenlijk was de man hier om een nieuwe plaat voor te komen stellen; een plaat waaruit duidelijk blijkt dat hij de songschrijfkunst nog niet verleerd is, zelfs al zoekt hij daarvoor toevlucht tot de elektropop. Want liedjes als Out Of My Body en het mooie They Don’t Own Me werden dan misschien niet op even veel enthousiasme onthaald, ze misstonden bij lange niet tussen de klassiekers, die de songs van ‘Urban Hymns’ intussen zijn geworden.

Bovendien is Ashcroft een vakman. De krachtige, licht doorrookte stem, de zangtechniek en de hiphopmoves deden het – toegegeven: erg gewillige – publiek uit zijn hand eten. Kwam daar nog bij dat hij er ook niet voor terugschrikte om tijdens New York en eerder al tijdens Break The Night With Colour, misschien niet toevallig de enige songs (met uitzondering van de nieuwe) uit zijn solocarrière, een staaltje van zijn kunnen op elektrische gitaar ten beste te geven. Vreemd genoeg kwam daar zelfs een asbak bij kijken.

Maar wij zijn dan ook weer niet zo naïef om te denken dat het publiek gekomen was voor de nieuwe songs en/of het solowerk. Het waren die klassiekers, die ze wilden horen. En ze werden op hun wenken bediend. In elk van de liedjes werd er wel een accentje ge- of verlegd en de fans mochten al eens een song als The Drugs Don’t Work of Bittersweet Symphony overnemen. Enige (detail)kritiek, die wij bij zoveel inleving konden bedenken, was het feit dat de strijkers-/toetsenarrangementen allemaal uit een doosje kwamen.

Zo werd het een mooie avond, waarop de prachtige songs aan elkaar werden geregen zonder dat er ergens maar een seconde verveling in de set sloop. Het mag dan een persoonlijke indruk zijn, maar Richard Ashcroft heeft naar onze mening meer in de mars dan pakweg een Noel Gallagher, die dan wel de songschrijfkunst beheerst en het nodige flegma heeft, maar die het aan zangtechniek ontbreekt en, wat dat betreft, nog steeds lijdt onder de breuk met zijn broer.

Extra concert voor White Lies

Kevin Vergauwen — 11 Aug 2016 11:07

De terugkeer van White Lies is een schot in de roos.

Hun concert op 18 oktober in de Ancienne Belgique is helemaal uitverkocht.

Maar niet getreurd, want de Britten houden het niet bij één show: ze voegen een tweede Brusselse afspraak met de Belgische fans toe aan hun tournee.

Ook op woensdag 19 oktober staat White Lies op de planken van de Ancienne Belgique.

De ticketverkoop is al gestart.

Broertjes Dessner (The National) werken aan filmmuziek

Philippe De Cleen — 11 Aug 2016 11:02

De broertjes Dessner (The National) blijven maar doorwerken aan nieuwe projecten en releases.

Deze keer hebben ze een filmscore gemaakt voor de thriller 'Transpecos', het debuut van Greg Kwedar.

De soundtrack komt op 9 september uit via Milan Records en bevat 17 nieuwe tracks, met uitzondering van het nummer Afraid Of Everyone dat al op 'High Violet' stond.

De thriller wordt gedragen door de bijdragen van Johnny Simmons, Gabriel Lune en Clifton Collins, Jr. Het gaat om drie agenten die in een desolate omgeving terecht komen waarbij de inhoud van een auto het trio in een lastig complot brengt.

De film komt eveneens uit op 9 september via Samuel Goldwyn films.

Enkele fragmenten van de soundtrack werden vrijgegeven, zoals Final Theme, Brothers en Alone And Unafraid.

Ook Balthazar naar Crammerock

Kevin Vergauwen — 11 Aug 2016 09:00

Zonet maakte de organisatie van Crammerock nog een ronkende naam bekend: Balthazar.

De Belgische band zette gisteren de grote Kaai in Lokeren nog in vuur en vlam en is de zesenveertigste naam op de affiche.

Balthazar is één van de headliners op Crammerock-zaterdag. Voor Crammerock-vrijdag heeft het festival in Stekene nog één top-act in petto.

De organisatie laat nog weten dat de ticketverkoop bijzonder hard gaat, dus wees op tijd wil je er nog bijzijn.

Crammerock vindt plaats op 2 en 3 september in Stekene. Onder meer The Kooks, Madness, Admiral Freebee, Kaiser Chiefs, Katy B, Sigma, SX en Tiga maken hun opwachting.

Voor meer info surf je naar de website van het festival.

.@balthazarband extra headliner op #crammerock https://t.co/x6avIrSozz pic.twitter.com/E8Ell0DX6U
— Crammerock (@crammerock) 11 augustus 2016

Butch Vig en Dave Grohl werken weer samen

Marc Alenus — 11 Aug 2016 08:48

Samen met Nirvana tekende Butch Vig voor een van de meest bepalende albums van de nineties: 'Nevermind'. En ook voor 'Sonic Highways' en 'Wasting Light' zat Vig in de producersstoel.

Nu verklaarde Vig in een interview met AAP dat hij weer met Grohl gaat samenwerken. Of het hier gaat over een nieuw album van de Foo Fighters of een soloalbum of nog iets anders, liet hij zich niet ontvallen. Maar in maart doken er wel al geruchten op over een soloproject van Grohl. De band, inclusief Grohl én Vig reageerden daar toen op met een videoboodschap.

Destijds zei Vig: "He [Grohl] called me just a couple of hours before and said 'Dude I'm going to make a solo record, come record me,'" Vig said. "Obviously I realized right away when I got there that it was going to be kind of funny and crazy, but that's one of the things I like about working with Dave, there's this great energy but there's a sense of humour and he takes everything very seriously but he doesn't take it too serious. He likes to have fun."

In hetzelfde interview vertelde Vig ook dat hij werkt aan nieuw materiaal voor Garbage.

Het voorlopig laatste wapenfeit van Foo Fighters was de ep 'St. Cecilia'.

Lokerse Feesten 2016 - Muziek en show

Stefaan Van Slycken — 11 Aug 2016 08:35

De programmatie van de Lokerse Feesten lijkt soms op een samenraapsel van al wie toevallig nog een dagje vrij heeft in het toerschema. Je zou het natuurlijk ook "variatie" kunnen noemen. Aan deze maandag raakten we helemaal niet uit. Wat is de rode draad tussen Zornik, Neil Finn, Trixie Whitley en Garbage?

Je zoekt het toch een beetje zelf als je op je backdrop je naam als Zørnik schrijft. Of zouden Koen Buyse en de zijnen niet weten dat je dat als zeur-nik uitspreekt? Maar eerlijk is eerlijk: vooral als Buyse zelf de gitaar ter hand nam en er lustig op losramde, vonden we dat ze niet hadden misstaan op de metalavond. Vooral de bassist met de toepasselijke naam Bas Remans maakte indruk met zijn vettige en pompende sound. Koen Buyse heeft ondertussen zijn Placebo-look verruild voor een meer Californische teint met dito piekjes. En dat komt de geloofwaardigheid zeker ten goede. Plots betrapten we er onszelf op dat we Scared Of Yourself eigenlijk nog helemaal niet zo slecht vinden - met name de minder siroopgevulde rockversie die we hier hoorden.

"The musical stylings of Neil Finn", werden aangekondigd door een olijk duo dat uit 's mans zonen bleek te bestaan. Deze namen vervolgens gitaar en keyboards ter hand terwijl vrouwlief de bas bediende en een paar vrienden de backing vocals en keyboards voor hun rekening namen. Finn en zonen, fijne muziekwaren dus. In het publiek stonden heel wat mensen zich af te vragen wie die man eigenlijk was. En nadat in de eerste twee songs de stemmen wat verzopen in de mix, kon het misschien stilaan beginnen dagen bij Split Enz-song One Step Ahead.

Wie het toen nog niet begreep, was met Distant Sun helemaal bij de les. Finn-de-vader bewees ook nog steeds een verdienstelijk sologitarist te zijn. We luisterden met de ogen dicht en openden ze pas terug na Fall At Your Feet en Message To My Girl, al zal dit nooit onze favoriet worden in het oeuvre van Finn, net als Pineapple Head. Bij Don't Dream It's Over schoot ons gemoed dan weer helemaal vol. Hiervoor is het woord "schoon" uitgevonden. Had hierna Four Seasons In One Day gevolgd, dan had menig volwassen man een paar tranen moeten wegpinken, maar helaas ontbrak dat in deze set. Met I Got You en het uit volle borst meegezongen Weather With You om de prachtige zonsondergang te begeleiden mochten we spreken van een kleine en veel te korte parel van een optreden.

Waar het kale podium door de huiselijke gezelligheid en de rode gloed van de ondergaande zon bij de Finnen nog iets knus had, werd het bij Trixie Whitley op het eerste gezicht een koude bedoening met al dat blauwe en witte licht en het op één lijn opgestelde kwartet tegen die effen zwarte achtergrond. Whitley trok haar keel open en na wat opwarming en een technisch probleem kon het optreden op gang komen met Irene en Soft Spoken Words.

De dynamiek in de instrumenten ontbrak - al kan dat ook aan onze positie gelegen hebben - maar we hoorden wel duidelijk dat Whitley helemaal dat dertien-in-een-dozijn-blanke-soulzangeressenstemmetje ontgroeid is. Bij sommige hoge noten gingen de haren in de nek vanzelf omhoog staan. Bij Oh, The Joy dachten we onwillekeurig aan het gitaarspel van haar vader op platen als 'Hotel Vast Horizon'. Het publiek op de voorste helft van het plein - de helft die meestal niet komt om pinten te zuipen en maten tegen te komen - werd er helemaal stil van.

Voor Closer daalde Whitley van dat gruwelijk hoge podium af om tussen het publiek te gaan staan, zo ver als het microfoonsnoer haar toeliet. "Steek die gsm's weg en wees hier, nu, in dit moment", zei ze tegen alle filmende omstanders. Schitterend wijf. Natuurlijk mocht het immer sublieme Need Your Love niet ontbreken en met een heel sober Breathe You In My Dreams (wegens alweer een technisch probleem) kregen we gelukkig een half uurtje tijd om na te genieten van dit muzikale hoogtepunt.

Garbage nam duidelijk een groter deel van het podium in, en vermoedelijk ook van het vermogen van de geluidsinstallatie. De tekst van opener Subhuman was nauwelijks hoorbaar maar de bassen rammelden wel de nekwervels los die nog vastzaten van het headbangen de dag voordien. "Even straf binnenkomen", moeten Shirley Manson en de haren gedacht hebben en ze gooiden er I Think I'm Paranoid en Stupid Girl achteraan.

Bij Blood For Poppies blies die machtige melodie - die eigenlijk al lang in een vergeetschuif van het geheugen lag - ons van de sokken. Mansons stem begon er af en toe ook beter door te komen. Dat had misschien eigenlijk iets langer op zich mogen laten wachten, want die anti-Donald Trump-speech voor Sex Is Not The Enemy was wellicht wat overbodig. Nu verwachten we van muzikanten niet echt een onderbouwde visie op de grenzen van verdraagzaamheid en keuzevrijheid in een democratie, maar zwijg dan...

Voor de rest viel er niks te klagen over de show, het licht en de actie op het podium. Ook Eric Gardner, die Butch Vig wegens ziekte moest vervangen achter de drumvellen, kweet zich uitstekend van zijn taak. We vermoedden wel dat het Vigs invloed was die het drumstel wegstak achter plexiglas en slechts met één microfoon liet capteren; we weten dat Garbagefans ook houden van Vigs techneuterij.

Als we van de nieuwe plaat één nummer live wilden horen, was het wel Even Though Our Love is Doomed. En we werden op de wenken bediend met een hartverscheurende versie die eindigde in een vocale climax; dat Manson haar zangkunsten daarbij nog eens etaleerde voor de mensen op de eerste rij verdient alle lof. Hoewel ze daarna zei dat de groep hard gewerkt had aan en heel trots was op de nieuwe plaat, werd daaruit verder enkel de single Empty nog gespeeld. Rare vorm van trots. Het was daarna wachten op Only Happy When It Rains om ons weer bij de les te krijgen. Cherry Lips was daarna eigenlijk volslagen overbodig. Wij waren meer dan voldaan.

Lokerse Feesten 2016 - Tieten en gedaver

Stefaan Van Slycken — 11 Aug 2016 07:19

Een Grote Kaai vol zwarte jeansvestjes zonder mouwen vol patches, combats onder de korte broeken. Afgewassen T-shirts van lang vervlogen tournees, vorige edities van Wacken of Graspop en daarboven harige koppen met een glimlach van oor tot oor: jawel, de metaldag van de Lokerse Feesten. Ofwel: gedaver over de Durme.

Inglorious beet om klokslag vier de spits af. Naar eigen zeggen zijn ze nogal "big" over het Kanaal. Om een leuk riffje zaten ze niet verlegen en zanger Nathan James zoekt het in de hogere zangregionen - het register van Ian Gillan of Bruce Dickinson maar dan toch wat oppervlakkiger. Qua imago en kledij zit één en ander ook wel goed, maar wij vatten het toch eerder samen als "de Guns 'n Roses van Dunaldy".

Red Fang had heel wat minder tijd voor de spiegel en bij de kapper gespendeerd en heel wat meer tijd in het invetten van hun riffs. Waar ze op plaat nogal dicht tegen de rode van QOTSA liggen, gaat het er live wat minder gepolijst aan toe. En dat keuren we goed. Blood Like Cream bleef hangen en het luchtige gedrag op het podium maakte duidelijk dat deze gasten het voor het plezier doen. Wie daaraan twijfelt moet de videoclips maar eens opsnorren.

Suicidal Tendencies kreeg al iets meer tijd toebedeeld dan de krappe halfuursetjes van de eerste twee groepen. De vijftig minuten van Mike Muir en co kregen extra glans door de drumkunsten van Dave Lombardo. En wie iets "diepzinnigs" te weten wou komen over het leven en hoe erdoorheen te skaten, kwam aan zijn trekken. De moshpits raakten alvast goed opgewarmd aan dit helse tempo.

Parkway Drive gooide het dan weer over de boeg van de surfers in plaats van de skaters. Met het afgelikte uiterlijk en dito sound sprak dit de nu-metalfans aan, die stonden te wachten op de afsluiter. Er werd meermaals opgeroepen tot crowdsurfen en die oproep werd massaal gevolgd - kwestie dat de speciaal opgetrommelde extra security toch niet met de duimen moest staan draaien. Hier en daar bleef al eens een broek achter, maar onze broek zakte niet echt af van deze band.

Iets geheel anders dan met Steel Panther. Nu zijn we veel gewoon, maar dit was toch even met de ogen knipperen, vooral dan om te zien of bassist Lexxi Foxx een man of een vrouw is. Met teksten als "My heart belongs to you but my cock is community property", en songtitels als I Want Pussy en Fat Girl (That She Blows) was het vooral lachen met deze vorm van Spinal Tap. Blijkbaar naar aloude gewoonte werd de op de schouders gehesen dames - in het Nederlands - gevraagd hun tieten te laten zien, wat prompt werd opgevolgd door een handvol onder hen. Dikke fun, dus.

Slayer rijmt niet echt op fun. De zwaar apocalyptische backdrop met de hoes van 'Repentless' werd onheilspellend uitgelicht en de gelijknamige song kwam in een rookgordijn van het podium gedonderd. De setlist vlamde tussen recenter en ouder werk en de enige rustpunten waren die waarbij Tom Araya na langdurige stiltes het publiek inkeek om daarna een zwaar diepzinnige bindtekst op te diepen als "Thank you all for being here".

En wat moet er over Slayer nog meer gezegd worden dan dat het vooruit ramt als een op hol geslagen trein en inslaat als een onbestuurbaar vliegtuig? De pletwals kwam tot stilstand met het trio South Of Heaven, Raining Blood en Angel Of Death. Straffe jongen die daarna nog adem over had.

Dat Limp Bizkit zeker niet dezelfde eeuwigheidswaarde heeft, willen we gerust in staal lassen. De grijze baard en het vissershoedje van Fred Durst en het al-lang-niet-langer-zestienjarige publiek maakten dat hun concert meer een nostalgietrip werd dan dat van Slayer, hoewel die al veel langer bezig zijn. Na deze bedenking moesten we stoppen met denken. Want na Boiler vlamde Rollin' uit de speakers, onmiddellijk gevolgd door Hot Dog en My Way en dan moet je toch wel een heel hoge rang bij de muziekpolitie hebben om niet mee te springen en stampen.

Het kruit werd daarmee wel erg vroeg in de set verschoten, want noch Behind Blue Eyes - een meezinger uiteraard - of de door Wes Borland gezongen covers van Nirvana hielden de aandacht echt vast. Fred Durst probeerde het publiek wat uit te dagen met opgestoken middenvingers en de vraag of we in slaap gevallen waren. En waren die bindteksten in het Spaans een grapje of wist hij echt niet goed welke taal er in Lokeren gesproken wordt?

Het eindigde nog explosief met Break Stuff en Take a Look Around, met Durst tussen het publiek, moshpits op volle sterkte en stagedivers langs alle kanten. Om vervolgens voor velen in een sof te eindigen met gestolen en verloren portefeuilles, gsm's, brillen en kledij. Maar wel gelachen.

Japandroids geeft teken van leven

Kevin Vergauwen — 10 Aug 2016 22:48

Het ziet er sterk naar uit dat we eindelijk een opvolger gaan krijgen op 'Celebration Rock', de succesplaat die Japandroids in 2012 dropte.

Het duo maakte vandaag een reeks optredens bekend voor de aankomende herfst.

Wie Brian King en David Prowse aan het werk wil zien zal voorlopig naar Canada, Amerika, Mexico of Londen moeten afreizen.

Maar er is dus weer hoop voor de fans na een lange stilte.

King Crimson twee maal naar ons land

Christoph Lintermans — 10 Aug 2016 22:27

Live Nation kondigt ook een tweede concert aan van King Crimson in de Antwerpse Stadsschouwburg. Een succesvolle ticketverkoop in ons land maakt dat King Crimson een tweede Belgische passage aan hun tourschema toevoegt.

De iconische Britse groep staat niet enkel op 3 november, maar nu ook op 2 november op de planken van de Antwerpse Stadsschouwburg. Iets om naar uit te kijken, want het respectabele Rolling Stone verwees naar hun tournee uit 2014 als "one of the best bands on the road".

Ontstaan in 1969 in de kelder van het Londense Fulham Palace Café heeft King Crimson intussen dertien studioalbums en acht reïncarnaties op het palmares! King Crimson bestaat op dit moment uit Gavin Harrison (drums), Jeremy Stacey (drums), Pat Mastelotto (drums), Tony Levin (bass en zang), Mel Collins (sax en fluit), Jakko Jakszyk (gitaar en zang) en natuurlijk stichtend lid Robert Fripp (gitaar). Volgens Hollywood Reporter is deze bezetting niet alleen de meest uitgebreide, maar mogelijks ook de allerbeste tot hier toe!

Tickets voor beide concerten in de Stadsschouwburg zijn nu beschikbaar.

Met of zonder band: Okkervil River brengt nieuwe plaat uit

Andreas Hooftman — 10 Aug 2016 20:10

Het zijn woelige jaren geweest voor Will Sheff, de man achter Okkervil River. Op persoonlijk vlak verloor hij zijn grootvader, die tevens zijn idool was, en professioneel werd hij geconfronteerd met verschillende bandleden die andere oorden opzochten.

Om alles te laten bezinken trok Sheff naar een huisje in de bossen van de Catskill Mountains, waar hij het op een maniakaal songschrijven zette.

Eens hij voldoende materiaal bij elkaar gepend had, verzamelde hij een groep uitstekende jazz- en avant gardemuzikanten uit New York rond zich, om in sneltempo ‘Away’ op te nemen.

De plaat, die na rijp beraad toch onder de noemer Okkervil River wordt uitgebracht, is beschikbaar op 9 september.

Wie benieuwd is kan nu al Okkervil River R.I.P. en The Industry beluisteren.

Op 8 november staat de band op de planken van de Botanique.

Norah Jones heeft zesde plaat klaar

Andreas Hooftman — 10 Aug 2016 19:09

Op 7 oktober brengt Norah Jones ‘Day Breaks’ uit.

Het is intussen al haar zesde album, en zou dicht aanleunen bij haar debuut ‘Come Away With Me’. Jones werkte ervoor samen met Blue Note labelgenoten Wayne Shorter (sax), Dr. Lonnie Smith (orgel) en Brian Blade (drums).

Naast negen originele songs, waaronder Carry On (zie hieronder), staan er ook drie covers op, van Horace Silver, Duke Ellington en Neil Young.

Op tournee lijkt Jones België vooralsnog niet aan te doen, maar op 11 december speelt ze in Theatre Sebastapol in Rijsel.

Flashback 1996: Oasis speelt historisch optreden in Knebworth

Joris Roobroeck — 10 Aug 2016 17:03

Op tien augustus 1996 wandelden de leden van Oasis het podium op in het domein Knebworth, klaar om de eerste van de twee grootste optredens uit hun carrière te spelen. Één op twintig Britten probeerden een ticketje te kopen om de koningen van de Britpop te bewonderen, slechts een kwart miljoen mochten effectief de weide oplopen. Een hoogtepunt was bereikt. Vanaf toen kon het alleen maar bergaf gaan.

“Right here, right now. This is history.” Noel Gallagher sprak een uitzinnige meute toe tijdens een warme zomerdag in Hertfordshire, Engeland. En gelijk had hij. Meer dan een kwart miljoen mensen kochten een ticketje om de grootste Britse band sinds The Beatles te aanschouwen. Een status die ze zelf hadden opgebouwd met enkele aanstekelijke working-class nummers. En zelf terug afgebroken hebben met het, op coke en drank opgenomen, vervolg ‘Be Here Now’.

"You're making history, you lot." Noel Gallagher kon er niet over zwijgen, terwijl hij met kleine ogen de achterste rijen van het publiek probeerde te aanschouwen. Onmogelijk. Hij was dan ook de eerste die door had wat een immense prestatie de band had geleverd om tot dat punt te komen. Hij was het die, toen de band vanuit London kwam overgevlogen met de helikopter, de piloot bij de landing de opdracht gaf om nog eens over het publiek te cirkelen. “To take it all-in”.

Maar helaas was niet alles zo idyllisch zoals iedereen het zich nu twintig jaar na datum voorstelt. Oasis zou Oasis niet zijn zonder wat animo in de backstage. Liam Gallagher zou niet gediend geweest zijn over de catering - de worsten te slap, de groenten te flets - waarna hij uitzinnig van woede een maïskolf door de backstage zou hebben gekegeld en het leek af te bollen. Maar gelukkig moest de frontman niet aanschuiven voor zijn eten, wat dan weer het grote probleem was bij het publiek. Ook de ellenlange wachtrijen bij de toiletten zorgt bij heel wat mensen nog steeds voor nijpende nachtmerries. Niemand kon zich uiteindelijk echt voorbereiden op zo’n grote massa, ondanks talloze inspanningen.

Een dutje doen en in rust en kalmte voorbereiden stond ook op de planning voor Oasis, maar dat werd teniet gedaan door de voorprogramma’s. Je zou haast vergeten dat niet alleen Oasis, maar ook Manic Street Preachers, The Charlatans, Ocean Colour Scene en The Prodigy de eer hadden op datzelfde podium te mogen staan. “Heb je ooit al eens geprobeerd een dutje te doen, terwijl enkele meters verder The Prodigy de speakers tot het uiterste drijven? Good luck!” zou gitarist Bonehead later in een interview laten vallen. Al zullen de zenuwen daar vast ook voor iets tussen gezeten hebben.

Het waren uiteindelijk de woorden "Hello, hello, hello. Let’s go” van Liam Gallagher die het startshot gaven van een wervelende show. Niet dat het hun beste optreden was – geluid goed krijgen op zo’n oppervlakte is tot op de dag van vandaag een hachelijke onderneming – maar het blijft wel voor eeuwig hun meest memorabele. Tussen het verrassende openingsnummer Columbia en hun slot, waarbij ze The Beatles wat respect betuigden door een cover van I Am The Walrus te brengen, waren alle Britten één grote familie. Hits als Wonderwall en Don’t Look Back In Anger werden en masse mee gekweeld, hoorbaar van Yorkshire in het noorden, tot het diepe zuiden van Cornwall.

“Well, what now?” vroeg iemand na het optreden aan een uitgezakte Noel. “I couldn't tell ya” was zijn allesomvattende antwoord. Als je lang met een fles prik schudt, volgt hoe dan ook het moment dat de fles barst. De fles was Britpop, de uitbarsting Knebworth. Achteraf bekeken waren de twee optredens van Oasis het hoogst haalbare voor een band, en bij uitbreiding voor een heel genre.

Wat doet een mens na zo’n ervaring? Beseffen dat het nooit meer zal terugkeren, zichzelf verliezen in roem en drugs en als gevolg daarvan zichzelf keren tegen wat nu net de cruciaalste beleving was tijdens dat bewuste weekend in 1996. Familie. Alle Britten voelden zich voor twee dagen lang intens verbonden met elkaar, namen elkaar bij de schouder en zongen dezelfde taal: de taal die twee broers uit Manchester hen aangeleerd had .Sinds Knebworth is het echter nooit meer goed gekomen tussen die twee.

Noel Gallagher speelt twintig jaar na Knebworth op Pukkelpop volgende week vrijdag. Nog steeds zonder zijn broer, maar met zijn High Flying Birds. “Don’t Look Back In Anger”!

Lees hier hoe Oasis het optreden in Knebworth herdacht.

Tsar B brengt debuut uit

Kevin Vergauwen — 10 Aug 2016 14:35

Ze staat al een tijdje op onze radar, die Tsar B.

Justine Bourgeus - want zo heet ze echt - waant zich in de voetsporen van acts als Oscar & The Wolf (waar ze eer al een nummer mee opnam), Grimes en FKA Twigs.

Daarnaast is ze ook violiste bij School Is Cool en gelegenheidszangeres bij Vuurwerk

Straks speelt ze op Pukkelpop en later dit jaar staat Tsar B ook onder meer in de Botanique.

Daar zal ze ook haar debuut-ep bijhebben, want die komt uit op 26 augustus.

Je kan het al voorbestellen via Itunes, hierzo.

Oasis viert twintig jaar Knebworth met video

Marc Alenus — 10 Aug 2016 14:22

Op 10 augustus 1996 stond Oasis op het podium voor de eerste van hun legendarische concercten in Knebworth waar ze speelden voor meer dan tweehonderdvijftigduizend mensen per avond.

Om de twintigste verjaardag van die opmerkelijke show te vieren, bracht de band een clip uit die gefilmd werd op het event. We horen de band Big Mouth brengen, een track die later op 'Be Here Now' stond. Voor de clip werden nooit eerder vertoonde luchtbeelden gebruikt.

Geniet u even mee:

Malcolm Middleton - Summer Of '13

Patrick Van Gestel — 10 Aug 2016 13:44

De consternatie rond het heropstarten van Arab Strap heeft het misschien wat in de schaduw gezet, maar Malcolm Middleton heeft intussen ook nog een nieuwe plaat gemaakt.

Met die plaat trekt hij eigenlijk gewoon de lijn door die hij met zijn tijdelijke en grotendeels instrumentale project Human Don’t Be Angry (HDBA) heeft gestart. Met andere woorden: de elektronica heeft een belangrijk aandeel in ‘Summer Of ‘13’. Grote verschil is uiteraard dat de stem er opnieuw bij werd betrokken, waardoor je opnieuw kan genieten van Middletons steeds weer gezellige teksten. Om u meteen een idee te geven, in opener Steps zingt hij: “I wear my head upon my shoulders / I wear my chin upon my chest / Both my feet or on a chair / But I don’t know about the rest”. Of moet daar een tekeningetje bij?

Door die stem ligt de klemtoon in de muziek uiteraard ook anders. Maar intrinsiek is het verschil met zijn eerder genoemde project niet zo groot. En net als bij HDBA is het resultaat best genietbaar zonder dat dit meteen de plaat van het jaar zal worden. Zie het als Malcolm Middleton, die New Order onder de arm neemt als backing groep.

Vaak is de muziek bijzonder lichtvoetig, zoals in You & I, zonder ergens ook maar banaal te worden. Dit is geen muziek voor de hitparades. Trouwens, wie weet wat de teksten van Middleton allemaal met onze “labiele jeugd” zouden doen. En de humor, die blijft onderhuids altijd aanwezig. Tegenover de donkere muziek van Information In The Voice staat tekst als “Sad songs are written by someone else”. En dat terwijl de tristesse ervanaf druipt.

Hoogtepunt van de plaat is het ongrijpbare titelnummer dat, naar Middletons eigen woorden verwijst naar Purity van The God Machine, maar dat vooral bijzonder complex in elkaar zit en je dus als luisteraar steeds alert houdt. Voortdurend wordt je door elkaar geschud, krijg je weer een ander ritme voor de kiezen. Let wel: zonder dat dat storend gaat werken.

En dan is er nog Lullaby, dat hij schreef voor zijn zoon die in 2013 geboren werd. Als slaapliedje is het nochtans niet geschikt. Het behoorlijk upbeat is en lijkt het je eerder wakker te schudden dan in slaap te wiegen, maar Middleton is er nu eenmaal de man niet naar om aan je verwachtingen te voldoen.

Als geheel levert dit een wat wisselvallig resultaat op met zeker enkele noemenswaardige songs, maar niet echt van die aard dat je het niet meer weg kan leggen. Hoe dan ook zal het ons benieuwen of hij zijn elektro-kant ook meeneemt in het vernieuwde Arab Strap-avontuur.

Chrysta Bell lijft David Lynch in

Patrick Van Gestel — 10 Aug 2016 12:53

Nieuws genoeg rond David Lynch, deze week. Eerder al was er de reissue van de soundtrack, nu blijkt hij de nieuwe ep van Chrysta Bell te hebben geschreven en geproducet. ‘Her Somewhere In The Nowhere’ verschijnt op 7 oktober via Death Waltz Recording Company.

Lynch had ook al haar debuut geproducet, terwijl Bell muziek had gemaakt voor de film ‘Inland Feature’ van David Lynch.

De ep zou maar een voorloper zijn van de opvolger van debuut ‘This Train’. Daarvoor werd John Parish aangetrokken als producer en kreeg ze de hulp van Stephen O’Malley van Sunn O))), Adrian Utley (Portishead) en Geoff Downes (Yes).

Eppo Janssen - Ik blijf de Pukkelpop-affiche bewaken tot alle details kloppen

Joris Roobroeck — 10 Aug 2016 08:54

Losgerukte haren, diepe denkrimpels en glazige wanhoopsogen. Het blokkenschema voor Pukkelpop staat online en het plannen drijft iedereen tot intense radeloosheid. Wie beter om een helpende hand te reiken dan De Schepper zelve: Eppo Janssen. Hij duwt, speciaal voor jou en pijnloos als het kan, de mooiste parels uit de pukkels. “Het is als kiezen tussen je kinderen”.

Eppo Janssen is ondertussen al aan zijn negende jaar bezig als programmator voor Pukkelpop. Samen met Kim Mathijs en Chokri Mahassine proberen ze de vinger aan de muzikale pols te houden om elk jaar hun gasten op een uitgelezen affiche te trakteren. Nu vrijwel alle artiesten bekend zijn voor de editie van dit jaar, lijkt het werk van Eppo er voor het grootste deel op te zitten.

Of toch niet helemaal?
Eppo Janssen: In principe zou het voor mij niet meer zo druk moeten zijn, omdat ik mijn affiche zo goed als vol heb. Maar ik werk wel mee aan de opvolging van alles wat errond hangt. Als je een programma bouwt, moet dat ook op een bepaalde manier neergezet worden. Elke tent heeft namelijk zijn eigen identiteit. En als programmator is het je taak om die identiteit zo duidelijk mogelijk te maken aan de mensen die nu aan het bouwen en inkleden zijn.

Een nieuw podium als The Lift bijvoorbeeld, waar slechts vijftienhonderd mensen in kunnen en waar we dat specifieke clubgevoel willen creëren, heeft wat sturing nodig. Dat kan zelfs gaan over welke catering we naast die tent willen zetten. Maar evengoed hou ik me bezig met het onderhandelen met vj’s voor de Boiler Room; of zoek ik muziek die we zullen afspelen tijdens het vuurwerk. Het plaatje moet kloppen. Kort gezegd: ik blijf de affiche bewaken en zorg ervoor dat die zo mooi mogelijk wordt gepresenteerd.

Heb je tijdens het festival tijd om af en toe een optreden mee te pikken?
Veel te weinig eigenlijk. Ik heb mij sinds een paar jaar een klein brommertje aangeschaft om zo achter de schermen rond te crossen. Bovenal ben ik tijdens het festival bezig met het ontvangen van internationale bookingagenten. Soms gaan we dan ook wel samen kijken naar een band. Maar meestal moet ik achteraf toch via recensies of reacties van mensen proberen te achterhalen hoe goed of slecht een bepaald optreden was.

In hoeverre sijpelt jouw persoonlijke, muzikale smaak nog door in deze affiche?
Het is niet mogelijk om tweehondervijftig artiesten, die allemaal tot je favorieten horen, op één weekend te boeken, maar artiesten worden ook gewoon mijn favoriet na verloop van tijd. Sommige bands boek ik ook omdat ze veel aantrek hebben, maar de gulden regel blijft dat ze het Pukkelpop-gevoel moeten uitstralen. Past het bij ons? Is het spannend genoeg? Is het nog relevant of is het binnenkort relevant? Ik boek niet uit een persoonlijk gevoel, maar eerder uit een Pukkelpop-gevoel. We laten ook altijd enkele oudere bands terugkeren waarvan we weten dat ze werken. Ik denk aan Grandaddy, Sophia of Jamie Lidell. Dat is een beetje geschiedenis, die we erin steken, en het zijn uiteindelijk artiesten die we persoonlijk een warm hart toedragen.

Een band die dit jaar ook terugkeert is Soulwax. Voor de zesde keer, als je de passages als dj-duo niet meetelt.
De mannen van Soulwax zeggen zelf: als we iets nieuws willen proberen, dan doen we dat eerst op Pukkelpop. De eerste keer dat ze ‘Nite Versions’ deden was op Pukkelpop. De eerste keer dat ze ‘Under The Covers’ deden was op Pukkelpop. Als het op Pukkelpop werkt, dan is het goed, zeggen ze dikwijls. Zij weten welk soort publiek er bij ons te vinden is. En we vinden elkaar daar dan ook in.

We proberen ons publiek ook zoveel mogelijk te verrassen en als we dat kunnen doen met dergelijke Soulwax-vertoningen, zoals dit jaar weer, is dat heel leuk. Akkoord, Soulwax heeft al enkele shows achter de rug dit jaar, maar Pukkelpop zal toch hun eerste zijn op Belgisch grondgebied. Altijd speciaal!

Alle bands op voorhand live gaan bekijken vooraleer je ze boekt is met zo’n affiche onbegonnen werk. Maar bij welke artiest heb jij het hardst op tafel geklopt om ze tot in Kiewit te krijgen, nadat je ze zelf live aan het werk hebt gezien?
Het is inderdaad niet meer mogelijk om bij alle artiesten live op prospectie te gaan. Tegenwoordig is het via Youtube en andere media perfect mogelijk om ze vanuit je luie stoel te keuren, maar dat zegt uiteraard ook niet alles. Waar wij in ieder geval heel erg van onder de indruk bij waren, was Anderson.Paak. We hadden hem voor zijn show in de Botanique eerder dit jaar al vastgelegd, maar tijdens dat optreden hebben wij toch wel de bevestiging gekregen. Hiphop next level.

Het doet ons heel erg denken aan wat er leefde in de hiphop tijdens de jaren negentig. Hij duikt ook overal op als gast, onlangs bijvoorbeeld nog bij Kaytranada en Mac Miller. Hijzelf is een heel goede mc en een uitmuntend drummer. Hij heeft een goede band bij en brengt een heel sterk live gevoel, iets wat bij hiphopacts soms wel ontbreekt.

Ik kwam onlangs de medeprogrammatoren van Dour Festival tegen en zij klampten mij aan met hun Frans accent: “Waaah, Anderson Pak!”. Op zo’n moment ben ik blij dat we hem wisten te strikken. Maar omgekeerd spelen er uiteraard ook bands op Dour die wij op Pukkelpop graag gehad hebben. Daar lachen we dan eens mee natuurlijk.

Zijn er ook artiesten die je dit jaar, ondanks verwoede pogingen, niet wist te strikken?
Och, zoveel! (lacht smakelijk). Als ik denk aan headliners die maar een beperkt aantal shows spelen - Radiohead of Arcade Fire bijvoorbeeld - dan is dat jammer dat we ze niet naar hier konden halen. Maar aan de andere kant: er zijn nog jaren en we hebben ze ook al een paar keer gehad. Hoewel LCD Soundsystem misschien niet zo bekend is bij een breder publiek, vind ik dat ze zeker even exclusief zijn als Radiohead bijvoorbeeld.

“In hiphop en r&b gebeuren op dit moment de interessantste dingen”

Laten we even de affiche ontleden. Beginnen doen we graag met Rihanna, de onbetwiste headliner van het festival. Wat moet een mens allemaal beloven aan zo’n diva om te komen optreden op een modderig festival?
Rihanna zelf lijkt me heel tevreden om eens tussen een heel fijne en eclectische line-up te staan. Ik betwijfel of ze Pukkelpop kende (gniffelt), maar ik denk wel dat haar team goed onderzoekt waar ze haar precies droppen. Ze doet niet zo heel veel festivals. Misschien zijn we zelfs het eerste, echte festival waar ze niet alleen op de affiche staat. Dus dat wordt een beetje spannend. Maar we merken ook aan alle grote rockgroepen die er staan - zelfs grote r&b- en hiphopnamen - dat ze het stuk voor stuk geweldig vinden dat ze op de affiche staan.

Ik vind haar een heel relevante artieste. Het had echter evengoed Drake kunnen zijn, want er gebeuren interessantere dingen in de urbansectie dan in de gewone rockmuziek op dit moment. Dat zal hoogstwaarschijnlijk wel terug draaien - zo gaat dat met muziek - maar op dit moment is Rihanna gewoon een heel aantrekkelijke artieste om op je affiche te hebben. Wat haar eisen en haar rider betreft: daar waag ik mij niet aan. Ik ben iemand die uit liefde voor de artiest de riders niet gaat bekijken. Maar ze zal zeker en vast in de watten gelegd worden.

Rihanna is ook iemand met een groot eigen publiek. Het mooiste bewijs daarvan is de ticketverkoop: de donderdagtickets gingen het snelst de deur uit.
Klopt. En dat publiek zal die dag hoogstwaarschijnlijk ook rond de Dance Hall hangen, waar er heel wat artiesten uit het genre terug te vinden zijn zoals Big Sean en Travis Scott (heeft op 09/08 afgezegd). Maar evengoed kan hun ding Nao of - nog beter - Bibi Bourelly zijn. Deze laatste heeft bijvoorbeeld Bitch Better Have My Money geschreven voor Rihanna. Ze komt uit Berlijn en is gezegend met een prachtige, unieke stem. Ik heb haar bezig gezien op The Great Escape en ze was fantastisch. Ze stààt er ook en ik denk dat ze wel enthousiast was om te komen, toen ze zag dat ze op dezelfde dag speelt als Rihanna.

Het is niet zo dat je Bibi Bourelly er gratis bij krijgt als je Rihanna boekt?
Absoluut niet! Ze heeft trouwens een ander boekingskantoor. De enige die we er "bij gekregen" hebben zal Big Sean zijn, want die verzorgde tot voor kort het voorprogramma van Rihanna. Neen, met Bourelly zagen we al snel zelf de link. Ik denk ook niet dat Rihanna iemand is die andere acts zal bekijken die dag. De enige van “de groten der aarde”, die dat echt doet, is Dave Grohl. Die moeten we echt van hier naar daar laten rondvoeren. Dan staat hij enkele uren voor zijn eigen show naar iets te kijken in de Club. Een oprechte muziekliefhebber.

De hiphopmiddag op donderdag is er eentje om duimen en vingers bij af te likken. We hadden het daarnet al over Big Sean en wij kijken uit naar Flatbush Zombies. Wat zijn jouw aanraders in het genre?
Wat heel erg in die Kaytranada sfeer hangt maar ook echt de moeite is, is The Internet (zaterdag – Dance Hall). Het hangt een beetje in die cheesy, sexy en donkere r&b-vibe waar wij wel van houden. Live ook geweldig goed; met goede zangeressen erbij. Het is een genre dat je ook kan terugvinden in de nieuwe single van Oscar And The Wolf bijvoorbeeld. Het is de sound van het moment eigenlijk.

Wat verder ook heel tof is, is Mick Jenkins (donderdag – Dance Hall). Een beetje agressieve hiphop; heel direct, iets minder soulvol maar het komt wel binnen. Ook een act met een live drummer, wat het allemaal wat driftiger maakt. Met Flatbush Zombies en hun vrienden van The Underachievers (allebei donderdag – Dance Hall) zit je helemaal goed als je het graag wat opvliegender wil. Hoodie Allen (Vrijdag – Dance Hall) is voor de mensen die hun hiphop graag met wat pop zien vermengd worden. Russ (zaterdag – Marquee) is ook heel leuke, frisse hiphop. En dan verkoopt hij plots, zonder airplay en zonder dat magazines erover schrijven, TRIX in Antwerpen uit. Russ is duidelijk iemand die in de onderstroom leeft met een heel jonge fanbase. We zijn dan ook benieuwd wat dat gaat geven.

“Ik wil eigenlijk gewoon niet weten wat De Ideale Wereld allemaal zal uitsteken”

Iets helemaal anders nu. De Wablief!-tent was in een ver verleden ook een podium voor stand-up comedy. Dit jaar zien we De Ideale Wereld geboekt staan. Wat mogen we daarvan verwachten?
Ze doen drie shows en ze doen overdag ook iets in de Petit Bazar, ons rariteitenkabinet. Het uitgangspunt is dat het de “Ideale Wereld Fandagen” zijn en toevallig valt Pukkelpop samen op dezelfde plek. Althans dat is hoe Otto-Jan het mij heeft uitgelegd. Ik heb al veel zotte dingen gehoord en gezien, maar ik ben zelf vooral heel benieuwd. Ze willen elke dag iets anders doen en ze gaan op de weide ook beelden schieten, die dan later in de show zullen terugkomen. Er komen heel wat gasten, al dan niet muzikale gasten. Ik weet bijvoorbeeld uit goede bron dat Otto-Jan goed bevriend is met Jo Vally.

Ook vaste personages zoals Sociaal Incapabele Michiel en Didier van de hobbyhoek zullen aanwezig zijn. Eigenlijk wil ik niet weten wat ze allemaal gaan uitsteken, want ik zou graag zelf ook verrast willen worden. Ik hoop dat ik de tijd kan vinden om zelf eens te gaan kijken (lacht). Ze hebben alvast een groot scherm gevraagd en we hebben al enkel vragen gekregen waarvan we dachten: oeps, zullen we dat wel goedkeuren? We zijn heel benieuwd wat het uiteindelijke resultaat zal zijn. Één tip: de Wablief!-tent is een kleine tent; best op tijd afzakken.

Recht over de Petit Bazar wordt naar jaarlijkse gewoonte het zweet uit de lijven gedanst in de Boiler Room en de Dance Hall. Wij hebben Lone met fluo omcirkeld, net als Detroit Swindle en Swindle. Toevallig drie namen waar het woord “live” achterstaat. Dance-acts stappen meer en meer van achter de draaitafels en proberen er een heuse show van te maken.
Om te beginnen met Swindle: die komt met zijn live band en moet je zeker eens googlen. Het is iets tussen jazz, hiphop en funk in. Hij zit zelf achter de toetsen en heeft ook een goede drummer. Heel typisch aan zulke acts is dat ze heel jazzy opbouwen om dan future bass-gewijs alles te laten losbarsten. Ik heb daar het volste vertrouwen in.

Detroit Swindle komt met een show die vergelijkbaar is met wat ze twee jaar geleden op Dour gedaan hebben, want ze hebben een gitarist, een saxofonist en een drummer bij zich. Ook daar lekker opbouwen en wegdansen. Op Dour heb ik zelfs heel de set gedanst en dat gebeurt niet veel.

Wat Lone betreft: ik heb zijn nieuwe plaat enkele maanden geleden binnengekregen: pure jungle. Een beetje wat The Prodigy deed op de oude platen. Hij staat getekend onder R&S, wat dan ook weer een stempel is waarvan je kwaliteit mag verwachten. Je moet eens beelden van hun live show bekijken; wat die drummer allemaal doet, is gewoon waan-zin-nig! De ene breakbeat na de andere, onnavolgbaar. Veel jungle en rave dus, maar zijn oudere werk gaat wat meer richting techno. Ik ben heel benieuwd.

Wie ik zelf heb gezien op Dour dit jaar en zeker wil aanraden is Fatima Yamaha. Wat veel mensen niet weten is dat dat Bas Bron van De Jeugd Van Tegenwoordig is. Veel funk, veel soul, heel warm ook. Ik heb op Dour die tent niet vaak vol zien lopen tot hij achter de draaitafel plaatsnam. Zijn plaat is ook zes of zeven jaar oud, maar begint dankzij de underground nu pas echt te leven. Hij heeft natuurlijk de laatste jaren veel tijd in De Jeugd moeten steken. Het blijft natuurlijk maar wat draaien aan de knopjes, maar het is zo goed gedaan, zo dansbaar! Ik heb op Dour opnieuw niet stilgestaan.

Van hetzelfde laken een broek: Bob Moses. Heel mooie, warme, melodieuze muziek. Ik hou zelf heel erg van melodie en de zanglijnen zijn heel rustig en mooi opgebouwd. Ik weet dat Charlotte De Witte ook heel erg fan is en hem absoluut wil zien. Eigenlijk is die hele line-up in de Castello op vrijdag echt de moeite waard.

“Mijn vrouw mag niet gaan kijken naar Craig David, of ik ben haar kwijt”

Eppo Janssen: Over knopjes draaien gesproken: in de Booth heb je op vrijdag ook Hunee, die de keet daar afsluit. Een echte cratedigger, die met de brede glimlach heen en weer wiegt tussen disco, Afrobeat en verloren gegane housenummers. Ik heb hem eens bezig gezien en ik heb geen enkele plaat herkend. Maar oh zo dansbaar! Dat hou je bijna niet meer voor mogelijk.

Tijdens Hunee wordt het dan wel snel over en weer lopen naar The Lift, waar Whitney in intieme kring het beste van zichzelf zal geven.
Ik heb Whitney al een stuk of vier keer gezien dit jaar. Dat is typisch zo’n band die alle showcasefestivals doet om zich in de kijker te spelen. En elke keer veroveren ze mijn hart volledig. Zeer mooi, de perfecte zomermuziek eigenlijk. Ik hoop dat er een zwoel briesje door The Lift zal waaien. Het zal ook zaak zijn om vroeg af te zakken naar die kleine tent want ik kan nu al zeggen dat het halflegendarisch zal worden.

De guilty pleasure van Kim en mij: Craig David. Ik merk het ook in alle vrouwelijke tiplijstjes - dat van Eva De Roo bijvoorbeeld - dat Craig David enorm populair is bij de vrouwen. Mijn vrouw mag niet gaan kijken of ik ben haar kwijt! Een paar weken geleden waren we in Brighton bij zijn show; een soort halve live show met een dj. Hij brengt de ene hit na de andere en hij is zo’n womanizer. Ik werd er zelf ambetant van! (lacht) Maar hij brengt het zo goed en is op dit moment ook terug enorm trending. Denk maar aan zijn guestspots bij Major Lazor. De tent zal afgeladen vol zitten met hitsige vrouwen, dat staat vast.

Craig David is dan misschien wel de grootste vrouwenmagneet dit jaar, maar er loopt ongetwijfeld ook knap vrouwvolk op de Pukkelpodia waar je vrouw wil dat jij ver weg van blijft. Wie staat allemaal op dat lijstje?
Dat weet mijn vrouw ondertussen ook al, maar ik ben een heel grote fan van Warpaint. Jenny Lee is een heel knappe madam. Ik weet nog dat ik haar voor de eerste keer zag. Toen kende ik de groep slechts van enkele nummers. Ik had toen nog geen enkele foto of videoclip gezien. En zij stond daar in zo’n afschuwelijk kleed, maar ze kwam zo goed over, ik was onmiddellijk verkocht. Pas op: muzikaal ook hoor. Ze gaan dit jaar heel wat nieuwe nummers brengen. Ik ben blij dat we ze ook vrij laat gezet hebben, want er zou echt wel eens een magische sfeer kunnen rondhangen op dat moment. De zweverige muziek leent zich daar perfect voor.

En nu we het toch over vrouwen hebben: Sevdaliza is ook een schoontje en een geweldige artieste. Zij is een Rotterdamse met Iraanse roots, die heel wat verschillende kunstvormen in haar muziek verwerkt. Een zeer mooie naam die heel betoverende muziek maakt. Mijn grote tip voor Pukkelpop dit jaar. Ik zal er nog niet veel over zeggen, maar het is echt speciaal. Anders dan anders.

Wij kijken ook uit naar de headliner in The Shelter op zaterdag: Marky Ramone’s Blitzkrieg. Klopt het dat The Ramones de enige band is waar jij een handtekening hebt aan durven vragen?
Dat klopt inderdaad (lacht). Dat was in 1991, het jaar dat Nirvana ook op Pukkelpop speelde. Dat was één jaar waar ik echt handtekeningen gejaagd heb. Ik was fan van Sonic Youth en Dinosaur Jr. En The Ramones natuurlijk, die staan nog steeds in mijn top drie van beste bands aller tijden. Gewoon puur qua live ervaring alleen al. Daar toets ik nog altijd heel wat gitaargroepen aan af.

Er moet een soort van urgentie in de muziek zitten, zoals bij The Ramones. Je hoorde gewoon dat zij muziek moesten maken. Ze zijn ook bijna allemaal gestorven niet lang nadat ze gestopt zijn met muziek maken. Ze zijn eigenlijk gestorven omdat ze niet meer konden doen wat ze graag deden.

Van Marky Ramone wordt er echter gezegd dat hij er niet echt bij hoorde. Hij is er dan ook wel later bijgekomen als drummer. Maar we hadden zo iets van: komaan, het is de laatste avond, laten we met een hele tent lichtbeneveld nog eens allemaal “Hey ho let’s go” zingen. We hadden daar evengoed een dj kunnen zetten, die die platen gewoon afspeelt, maar ik denk dat we met een live groep voor meer sfeer zullen zorgen.

Zelf speelde je ook in een band, namelijk Cornflames. Tot onze grote vreugde lijkt er een voorzichtige comeback aan te komen. Hebben jullie al opnameplannen?
Er zijn wel plannen om iets te doen. Later dit jaar zullen die beslist wat concreter worden. In het voorjaar zou er toch iets moeten komen. Daar hebben we onszelf eigenlijk toe verplicht. Hoogstwaarschijnlijk zal dat iets in de vorm van een split single zijn. Ik denk niet dat wij nog de band zijn om een volledig album te dragen.

Met wie we de plaat zullen delen, weten we nog niet. Dat kan gerust een jonge band zijn. Maar er zijn ook echt bevriende bands zoals Supergenius, met leden van Rise And Fall, Hitch en Wiegedood, waar we echt mee aan het praten zijn. Maar op dit moment hebben er uiteraard andere zaken prioriteit.

Pukkelpop vindt plaats van 17 tot en met 20 augustus in Kiewit, nabij Hasselt. Alle info, hierzo!

Prog round-up

Christoph Lintermans — 10 Aug 2016 07:29

Omdat de vloedgolf aan nieuwe progressieve releases niet te stuiten is, presenteren we nu en dan een round-up van platen die anders niet aan bod zouden komen.

Galahad: 'When Worlds Collide' (Avalon Records). Neen, we zijn de dertigste verjaardag van de Engelse band niet vergeten. De heren zelf trouwens ook niet, want de dubbelaar ‘When Worlds Collide’ is een retrospectieve met een twist. Dat betekent dat van de negentien tracks er tien uit de vroege jaren opnieuw opgenomen werden, soms met nieuwe arrangementen. Op de oude platen mankeerde het weleens aan een goede productie, maar dat euvel is nu verholpen. Songs als Chamber Of Horrors, Room 801, Sleepers en Richelieu’s Prayer hebben een grondige make-over ondergaan en klinken beter dan ooit tevoren. Voor wie nieuw is met Galahad, is dit een ideale introductie. Wie geen neofiet is, kan nogmaals ontdekken hoe vooruitstrevend deze – vaak als neoprog beschouwde – groep werkelijk is.

Moraz Alban Project: ‘MAP’ (eigen beheer). Telkens als Patrick Moraz met nieuwe muziek op de proppen komt, vindt hij bij ons een gewillig oor. Dat heeft de Zwitserse toetsenist te danken aan de reputatie die hij in de seventies vestigde met Refugee en vooral YES (het album ‘Relayer’), en daarna zijn bewogen periode met The Moody Blues. Ook maakte Moraz al in 1976 het soloalbum ‘The Story Of I’ met zestien Braziliaanse percussionisten, en die invloeden uit de wereldmuziek herkennen we opnieuw op ‘MAP’. Vandaag klinkt Moraz nog maar als een schim van wat hij vroeger kon. Dat blijkt vooral aan zijn sparring partner Greg Alban te liggen. De drummer vroeg Moraz om muziek te schrijven en te arrangeren die hij kon/wilde (?) spelen. Uit niks blijkt enige bevlogenheid vanwege de Amerikaan. Het resultaat stelt op alle vlakken teleur.

The Aaron Clift Experiment: ‘Outer Light, Inner Darkness’ (eigen beheer). Tweede schijf van dit ensemble uit het Texaanse Austin dat de gesofistikeerdheid van klassieke muziek met de kracht van rock probeert te fuseren. Het werd een conceptalbum over dualiteit: licht versus donker, individu versus groep, hoop tegenover wanhoop. Culmineert in Bathed In Moonlight, een song waarin de mensheid leert om beide zijden van de albumtitel te omarmen en er één mee te worden. In tegenstelling tot het debuut ‘Lonely Hills’, waarin zanger en toetsenist het hele proces van schrijven en opnemen op zich nam, zijn de songwriting en het arrangeren een gedeelde oefening geworden met gitarist Eric Gutierrez, bassist Devin North en drummer Joe Resnick. Behoort tot de typisch Amerikaanse tak van prog met nadruk op melodie, maar verwacht geen originele insteek in het genre.

Sebas Honing: ‘The Big Shift’ (FREIA Music). Het is hem toch nog gelukt om een degelijke plaat uit te brengen, deze Sebas Honing. Een conceptalbum zelfs, maar muzikaal proevend van diverse walletjes (metal, rock, prog, pop). De grote verandering waarvan sprake slaat op Sebas’ eigen leven: het ouderlijke huis verlaten, met angsten worstelen, de geboorte van hun dochter. Echtgenote en zangeres Petra Honing leidt alles in emotionele banen. Drummer Christiaan Bruin kennen we van Sky Architect en zijn soloproject Chris. Zoals steeds bij Honing een taaie brok muziek, maar divers genoeg om erdoorheen te komen.

Golden Caves: ‘Bring Me to the Water’ (FREIA Music). Opvallend mature nieuwkomer in de nederprog. De vijf bandleden studeerden aan de Codarts Kunsthogeschool van Rotterdam. Thematisch is er een sterke link met de natuur. Door diverse invloeden komt de groep tot een mix van progressieve en alternatieve elementen. Deze ep met zeven songs tussen de vier en zes minuten zegt ons dat we deze jongens en meisjes in de gaten moeten houden.

Slivovitz: ‘All You Can Eat’ (Moonjune Records). Meesters van de “progressieve gypsy eclectische jazz” uit Napels. Het septet verzet de bakens van de moderne jazzrock in het post-Zappa-tijdperk. De titel slaat zowel op de bandvisie op de excessieve, Amerikaanse cultuur als op hun virtuoze ensemblespel. Verwacht je aan complexe arrangementen en dramatische verschuivingen en overgangen. Een interessante juxtapositie van gitaar/bas/drums met viool, sax, trompet en harmonica. Niet voor gevoelige luisteraars. Een “acquired taste”, maar het absoluut waard om de moeite te doen.

Crystal Palace: ‘Dawn Of Eternity’ (Gentle Art Of Music). De Berlijners schroeven de agressiviteitsgraad van vorig album ‘The System of Events’ terug en klinken nu als een moderne progband met meer precisie in het arrangeren. De transitie op ‘Dawn Of Eternity’ verloopt echter niet zoals gehoopt. De meeste songs pieken nauwelijks. Alleen Any Colour You Need heeft voldoende emotionele zeggingskracht, wat niet mag verbazen wegens het persoonlijker karakter – de song werd opgedragen aan vorige drummer Frank Brennekam.

Rats On Rafts in zee met De Kift

Patrick Van Gestel — 10 Aug 2016 07:10

Op 14 oktober verschijnt de plaat, die het resultaat is van de samenwerking tussen de Nederlandse bands Rats On Rafts en De Kift.

De samenwerking tussen de jonge snaken van Rats On Rafts en de oude rotten van De Kift ontstond op het Metropolis Festival in 2013. Uiteindelijk besloten beide bands om samen een volledig analoog album op te nemen.

Ook gaat het hele gezelschap samen op tournee. Die tour brengt hen tot in Duitsland, Engeland in Ierland.

Wie naar Nederland wil/kan afzakken, krijgt meer dan genoeg de kans om de bende aan het werk te zien.

Hoe dat allemaal gaat klinken, kan je hieronder al horen.

Abaji - Route & Roots

Philippe De Cleen — 09 Aug 2016 21:03

De in Libanon geboren Abaji reisde onder meer door Armenië en Turkije. Ook met zijn vorige album 'Origine Orients' kwam hij op de meest exotische locaties, zoals China, Panama, Centraal Amerika en India. Een echte wereldreiziger dus. En dat vertaalt zich ook in vele van zijn releases als 'Bedouin Blues', 'Oriental Voyage' en 'Nomad Spirit'.

Op 'Route & Roots' laat Abaji zich omringen door Vardan Grigoryan en Mahmut Demir, respectievelijk een doudoukspeler uit Armenië en een kakak kemanespeler uit Turkije. Het trio doorploegt daarbij verschillende muzikale bronnen. Abaji neemt, naast de zang, onder meer de oud, de fluit, de bouzouki en vele andere instrumenten op zich.

'Route & Roots' werd opgenomen in Abaji's thuisstudio. De muzikant kan overweg met diverse instrumenten en voelt zich echt overal thuis. Hij laaft zich als muzikant onder meer aan de blues en kan, zoals uit verschillende interviews blijkt, als geen ander van thee (of çay) genieten.

Abaji werkte vier dagen zonder te pauzeren aan deze plaat en nam maar liefst zestig stukken op, waarvan hij er uiteindelijk zeventien weerhield. Hij registreerde het geheel en noteerde wat ideetjes voor songtitels. Abaji blijft allereerst muzikant en pas dan draait hij zijn pet en is hij producer-geluidsingenieur. Het biedt hem de vrijheid om al die zaken zelf in handen te nemen. Bovendien illustreert het zijn polyvalentie en muzikaal talent.

Ergens halfweg tussen het oosten en westen presenteert hij ons zijn 'Route & Roots'. Hij opent het album met Ana Lwalad, een nummer waarbij een oud en percussie een mysterieuze melodie begeleiden. Vanaf het begin is duidelijk dat dit album ver af staat van de mainstream van de pop- en rockwereld.

Vele van de opnames zijn eerste takes. Dat geeft ook aan dat Abaji weinig nood heeft aan oplapwerk. Integendeel, de nummers klinken zuiver en vooral oprecht. En dat gevoel wordt het hele album aangehouden.

Zoals zo vaak wint de aanhouder. Zij die initieel kritisch staan tegenover dit soort albums, zien de kritiek als sneeuw voor de zon smelten. De composities klinken erg bedwelmend en komen ook echt over als een geheel, ook al heeft elk nummer een eigen identiteit.

De combinatie van multi-instrumentalist Abaji en zijn medemuzikanten werkt aanstekelijk. Net daarom ook is het erg moeilijk om hoogte- of dieptepunten aan te duiden. Wat Abaji de luisteraar biedt, is een unieke, muzikale ervaring. Alleen al daarvoor verdient hij krediet.

Dit wil niet zeggen dat 'Route & Roots' een gemakkelijk of voor de hand liggend album is. Er gaat een emotionele rijkheid en vrijheid vanuit, die onbetaalbaar is. Abaji reist en deelt zijn ervaringen via de muziek. Zijn muziek is tijdloos, grensdoorbrekend en kan een heel ruim publiek aanspreken. Aanbevelenswaardig voor de muziekliefhebber die een ander geluid wil horen.

Bon Iver doet weer mysterieus

Marc Alenus — 09 Aug 2016 17:52

Een paar weken geleden meldden we al dat Bon Iver weer iets van plan was en vandaag kwam daar nog eens de bevestiging van, al is het nog altijd niet duidelijk wat er ons nu precies te verwachten staat.

Op de hoek van Frankling en Meserole Street in Greenpoint verscheen vannacht een muurschildering met daarop het nummer 22 vijf keer in het groot, naast een regenboog, een oor een de woorden "it might be over soon". Je kan ze hiernaast zien.

De tekening komt overeen met de profielfoto van de band op Instagram, het oor komt ook voor op de nieuwe coverfoto op Facebook en de bio op de sociale media bevat de hashtag #22days.

Waarschijnlijk is het kunstwerk van de hand van J. Penry, een artiest uit New York. Justin Vernon prijkte immers onlangs op diens Instagram.

Nu vrijdag treedt Bon Iver op tijdens Justin Vernons eigen festival. Waarschijnlijk weten we dan meer. Volgens Pitchfork alvast wel. Zij stellen dat Bon Iver dan zijn nieuwe plaat live zal spelen.

Verse namen voor Leffingeleuren

Marc Alenus — 09 Aug 2016 17:38

Het huiswerk van de jongens en meisjes is bijna af. Vandaag presenteerde het festival elf nieuwe namen, waarbij nogal wat inlandse maatjes. Zo zijn er de Balthazar-spin-off Zimmerman, de Bazart-vrucht Felix Pallas en Faces On TV, drie namen uit het segment van de avontuurlijke pop.

Kapitan Korsakov tapt uit een heel ander vaatje: noiserock met een hoek af en een frontman die we kennen van Raketkanon. En wat te denken van Flying Horseman, de band die deze zomer de superlatieven aan elkaar rijgt.

Ook lokaal talent als The Glücks (garagerock uit Jabbeke), Wanthanee, (singersongwriter uit De Panne), Soviet Grass (seventies rock uit
Brugge) en Seagul Sil (surf & blues uit Oudenburg) krijgt een plaats op de affiche.

Buitenbeentjes in deze reeks namen zijn de Canadezen van July Talk waar blues alternative ontmoet met twee contrasterende stemmen.

Hiermee is de affiche bijna rond al wordt er nog minstens één naam achter de hand gehouden. Verder volgen ook nog heel wat dj-namen en info over de randanimatie.

Leffingeleuren vindt plaats op 9, 10 en 11 september 2016.

Nieuw album voor Lambchop

Marc Alenus — 09 Aug 2016 17:04

'Chopfans, aandacht aub! Er komt een nieuw album aan van je favoriete band en wel op 4 november. Het pareltje (daar gaan we nu al van uit) zal 'Flotus' heten, wat staat voor "For Love Often Turns Us Still".

De eerste track uit de plaat intrigeert al meteen. The Hustle is een achttien minuten durende epische luisterervaring.

Over de track zegt Lambchopopperhoofd Kurt Wagner het volgende: "Mijn vrouw en ik woonden een huwelijk bij van een van haar vroegere schoolvrienden, ergens op het platteland van Nashville. Huwelijken zijn altijd een hoofdvolle mix van emoties en herinneringen en zulke gebeurtenissen roepen vaak heel wat beelden op. Dit was een Quakerhuwelijk en die werd niet geleid door een priester. De bruid en de bruidegom spraken elkaar heel de tijd direct aan. Dit vond ik heel aandoenlijk. Maar zoals vaak in mijn songschrijven, beschrijf ik mijn ervaringen op een bijna journalistieke manier en ik strip de dingen tot er nauwelijks nog iets van herkenning mogelijk is. In dit geval startte ik met de geloften en ging ik vanaf daar verder. Tijdens het feest achteraf werd er een groepsdans gedanst die ik nog nooit gezien had. Ik vroeg mijn vrouw wat voor een dans het was en zij wist me te vertellen dat het The Hustle was (bekend van de gelijknamige song van Van McCoy n.v.d.r.) en zij stelde voor dat ik mee zou gaan dansen. Ik heb beleefd geweigerd."

Voor het album, dat zal uikomen op cd, dubbelelpee en ook als een box in gelimiteerde oplage, maakte Elise Tyler een trailer. Die kan je hieronder bekijken.

Voorbestellen kan hier.

Your Highness - The Quietus

Bert Gysemans — 09 Aug 2016 15:44

Deze vijfde plaat van Your Highness is al uit sinds mei van dit jaar, maar is nu pas tot bij ons geraakt. En we beklagen het ons zeker en vast niet!

Voor wie de Antwerpse band niet kent: 'The Quietus' is al de vijfde release na twee volledige albums ('City in Ruins' uit 2015 en 'Cults n' Cunts' van 2011), een split album met Hedonist uit 2014 (het doorbraakmoment), een ep ('Blue Devils' uit 2012) en enkele speciale deelnames aan oa 'Walk This Way' en 'Staalhard'. Het was dus de hoogste tijd om daar nog eens een ep aan te voegen.

Bovendien blijven ze nagenoeg constant optreden; van “bierbakken met enkele planken erop” in kleine kroegen tot de podia van Graspop, Groezrock en Pukkelpop, ze hebben het allemaal al gezien. Duidelijk een band met een plan.

Wat ze op 'The Quietus' presenteren, kan ook weer tellen. De plaat is enkel op vinyl te verkrijgen (of - veel minder cool - te downloaden) en bevat slechts één nummer van twintig minuten geperst op één kant. Op de andere kant van het vinyl is enkel het bandlogo te zien.

Eén nummer, dat is lef hebben. Maar ‘The Quietus’ laat in dat ene nummer wel alle aspecten van de band horen, nu eens jagend als een stel jonge honden, dan weer poeslief. De start is dreigend en het duurt even voor het nummer echt ingelopen is, maar, als je twintig minuten tijd hebt, is er ook geen haast bij.

Eenmaal minuut vier gepasseerd, wordt het gas opengedraaid tot we ergens halverwege aangenaam verrast worden door een countrygitaar. En daar blijft het niet bij. Gitaarminnend België kan op de twee oren slapen: in de twintig minuten is er genoeg te genieten voor de liefhebbers. Maar er is meer dan alleen gitaar: een pompende bas, knallende drums, en fijne zang zonder schreeuwerig uit de bocht te gaan. Het aangename is dat dit een nummer is met een duidelijke kop, een middenstuk en een staart en niet uitmondt in een jamsessie waar vooral de muzikanten plezier aan beleven.

Het is duidelijk dat dit vijftal(Joachim Colsop op drums, Ben Baert op zang, Bart Struyf op gitaar, Jorn Van der Straeten op bass, en nieuwkomer Nic Placklé op gitaar) uit Antwerpen weer een mooi extraatje aan het cv kunnen toevoegen.

We hadden het niet zien aankomen, een Antwerpse stonermetalband die een nummer van twintig minuten uitbrengt, maar dat zegt misschien meer over ons dan over Your Highness. Benieuwd hoe ze dat live gaan aanpakken en dat kunnen we dan weer in het najaar ontdekken, want dan speelt de band op enkele Belgische festivals.