Extreem-links

Op de cover van het boek wordt de vraag gesteld hoe de media moet omgaan met uitlatingen van extreem-rechts. Dat doet het ergste vermoeden. Want in Nederland heeft men na de Tweede Wereldoorlog meer schade en last ondervonden van extreem-links. Zo herinneren we ons de aanslagen van RaRa, spreken linkse politici hun charme uit over de terroristen van de Rote Armee Fraktion en weten we allemaal dat de kogel die Pim Fortuyn velde van een extreem-linkse activist kwam. Het is een raadsel waarom Huub Evers in zijn boek alleen extreem-rechts noemt. Maar het kan erger.

Pim Fortuyn

In het boek worden de uitlatingen van zowel Geert Wilders als Pim Fortuyn behandeld. Grote gemene deler: is het ethisch als de media veel aandacht besteedt aan die uitspraken, omdat ze op die manier een podium bieden aan lieden wiens gedachtegoed kennelijk abject is? Het is echter niet aan de media om dat te bepalen. Een van de grote voordelen van persvrijheid en vrijheid van meningsuiting is nu eenmaal dat die zaken ons in staat stellen om te vernemen welke idioten we tegenover ons hebben. Huub Evers vergeet gemakshalve de hetze die door grote kranten als NRC, Trouw en de De Volkskrant werd gevoerd tegen Fortuyn. Daarbij kwamen gerespecteerde politici als Paul Rosenmoller, Boris Dittrich en Hans Melkert aan het woord die Fortuyn vergeleken met Hitler. Met Fortuyn zou de Holocaust immers weer beginnen. Ethisch? Welnee. Dat is de wereld beschouwen vanuit een ethiek die norm is in kleine kring en niet van deze wereld is. Al die mensen die Wilders en Fortuyn aanhangen zijn immers niet de nieuwe SS.

Webloggen

Huub Evers vindt de edele kunst van het webloggen maar niets. Een beetje weblogger doet immers wat hij zelf het beste vindt en laat zich niets gelegen liggen in de in het boek heilig verklaarde Raad voor de Journalistiek. Zo komt Evers met een uitputtende lijst die termen bezigt als eerlijkheid, objectiviteit en open vizier. We lazen hierboven al hoe dat geldt voor de oude media. Bovendien onderbouwt Evers zijn ethische problematiek met onderzoeken uit het jaar 2000 en ouder. Dat is prehistorie als het om internet gaat. Het medialandschap is veranderd, de kritische houding van webloggers ook en in de ogen van de burger op straat worden weblogs akelig serieus genomen als het gaat om nieuws en ongezouten meningen. De ethiek presenteert zich als vanzelf. Want het zijn de reaguurders die de weblogger op het rechte pad houden. Daar heeft men in de moderne maatschappij geen Raad voor de Journalistiek voor nodig. Laat staan een Huub Evers.

Selectief

Het boek van Evers is zeer selectief. Niet alleen gezien bovenstaande voorbeelden. Zo pleit Evers voor het herzien van media-ethiek omdat we tegenwoordig leven in een multi-culturele samenleving. We moeten rekening houden met elkaar. Het linkse gedachtegoed waarin men vooral weet wat goed is voor de medemens zonder die medemens een stem te geven kan niet duidelijker worden weergegeven. Want een cartoonist is al zo oud als Rome en een kritische, keiharde column moet gewoon kunnen. Ook al is die onder de gordel en oneerlijk. Fuck daarom de ethiek van Evers. Lang leve de vrijheid van het webloggen. En laten we medelijden hebben met de leerlingen die uit dit boek worden onderwezen.

BRON

Albert Heijn is nummer 1

De social media lenen zich prima voor een inventarisatie van de populaire reclametypetjes. En zoals zo vaak zijn de meningen weer erg verdeeld. “Reclametypetjes zijn zo jaren 80”. Of ze werden zelfs ouderwets, traditioneel en klassiek genoemd. Maar… er zijn ook vele fans! Wie is het populairste reclametypetje? Ruim 270 reacties kreeg ik via de poll. En we hebben inderdaad een winnaar; Harry Piekema (de supermarkt manager) van Albert Heijn (21%)! Daarna volgen Cora van Mora (14%), John “De Manager” van Cup-a-Soup en Jochem De Bruin van de Rabobank (allebei 11%). Deze reclamehelden zijn inmiddels ook reclameklassiekers!

Bekend maakt onbemind?

Regelmatig zien we bekende Nederlanders terug in commercials. Ik noemde al een paar namen in de poll. Maar denk bijvoorbeeld ook aan Gerard Joling van Remia, Martine Bijl van Hak en Tineke Schouten van C1000. Er ontstond al snel een duidelijk beeld. De genoemde voorbeelden kregen namelijk aanzienlijk minder stemmen. De kritische kanttekeningen varieerden van ‘niet oprecht’, ‘niet geloofwaardig’ tot ‘slecht gecast’ en ‘de bekende Nederlander leidt af van de commerciële boodschap’. Er zijn natuurlijk ook leuke en goede commercials van bekende Nederlanders te bedenken, maar we geven toch duidelijk de voorkeur aan de bovenstaande reclametypetjes!

Authentiek en oprecht

Het blijft een grote uitdaging; de juiste keuze voor een reclametypetje of de inzet van een bekende Nederlander. Het kennen van de doelgroep is altijd van groot belang. Dat was jaren geleden relevant, maar dat is in 2012 niet anders. Via LinkedIn kreeg ik de link naar een grappig filmpje ‘The Break Up’. Het omschrijft op een leuke wijze de relatie tussen de adverteerder en de klant. . Met daarbij de bijbehorende opmerking: “het meest geloofwaardig is uiteindelijk de mens achter de adverteerder”(commercial/advertentie/…). Authentiek en oprecht. En zo is het maar net! Toch?

Een goede naam

Een goede naam. Ik heb al veel definities gehoord. Een goede naam is pakkend. Een goede naam dekt de lading van je product of platform in mijn geval. Een goede naam blijft hangen. Een goede naam vertelt je verhaal in 1 woord. Een goede naam… zeg, heb je nog meer eisen? Kunnen we het nog wat moeilijker maken? Ahhh, om gek van te worden! Goed bedoeld advies ook: geef het eerst een werktitel. Ja, maar een naam is toch een soort uitgangspunt van je website (url), voor je huisstijl en logo, voor de ontwikkeling van de look en feel zeg maar. En mijn werktitel ‘Peper in je kont en gaan met die banaan’, werkt voor mij best prima, maar is toch lastig uitleggen :)

Eerst maar eens wat kernwaarden. Oh en dat was trouwens ook een leuk proces. Hoe kom je tot de kernwaarden van iets dat nog niet bestaat? Na veel graven, klankborden met potentiële klanten en gewoon vrienden, en niet te vergeten surfen (dat is dan weer geen straf) is er een shortlist aan “eisen/dingen/kernwaarden”. Joehoe! En zoeken naar namen die me aanspreken, kort maar krachtig, met een woordgrapje of gewoon platzeggenwatwedoen.nl Het kan allemaal natuurlijk, maar keuzes, keuzes. Je naam kies je als het goed is toch voor een behoorlijke tijd. Alle goede namen zijn natuurlijk al bezet (oeh, negatieve overtuiging..). Zoals Iunxi (it-bedrijf) of Kick! (It-bedrijf) (zien jullie hier ook een trend?)

Tips

In mijn zoektocht naar een goede naam ben ik gelukkig ook wat handige tips en websites tegen gekomen. En ja, het helpt om je kernwaarden en de feel van je bedrijf te bepalen en ook alvast na te denken over de vormgeving. Bij fris, anders en brutaal past een andere naam dan bij betrouwbaar en gerenommeerd. En een naam dient vooral ook je doelgroep aan te spreken. Een kronkel in mijn hoofd was bijv. een X in het midden om verbinding en kruispunt aan te geven. Leuk, maar niet erg praktisch, hoeveel namen/woorden ken jij met een X in het midden? Precies, ik ook niet zoveel. Dus weer verder op zoek.
Wil je op de Latijnse toer, is dit een handige website. Kies daarna deze voor alle vervoegingen van dat (werk)woord, handig ook als je een Engelse naam wilt.

Eerst zelf verzinnen. Prima, brainstorm, lekker op dreef. Niet zo creatief? Kies voor bijv. Acronym creator: simpel maar effectief met letters schuiven. Ja, dat kun je ook met je scrabble steentjes, maar laten we eerlijk zijn, je iPad schuift niet zo lekker en Scrabble staat allang niet meer in je kast (toch?). En deze website verzint er net even wat meer dan ik, omdat ie niet gelimiteerd is door dat irritante Nee-dat-kan-niet-stemmetje. En even je naam googlen is ook niet verkeerd, want wat in het Nederlands best aardig klinkt, Krypta bijv., betekent in het Duits graf. Niet direct de associatie waar ik voor ging.

Ok, nu heb je een naam en je googlet en vindt gelukkig geen bedrijven die zo heten. Maar als je het domein wilt claimen, blijkt het al bezet! Weten wie het domein in bezit heeft en er niets mee doet? Dat doe je met Whois Lookup. In Whois kun je kijken bij welk bedrijf of door welk bedrijf een url is geclaimd. Handig, want daarmee kun je de eigenaar contacten. Wie weet is de url wel te koop. Je hebt ook url-veilingen, maar die kunnen kostbaar zijn.

Als je trouwens straks je naam of merk hebt, denk dan ook even na of je je merk wilt beschermen in het merkenregister.

Conclusies

Mijn uiteindelijke conclusie: waarschijnlijk vind ik een naam als ik op het toilet zit of net voor ik ga slapen. Als ik ontspannen ben. Een leuke zoektocht is het in ieder geval wel. En als ik DE naam heb, zijn jullie natuurlijk de eerste die het horen!

Conclusie 2: namen bedenken is niet mijn sterkste punt. Dus dat heb ik ge-outsourced. Ook veel naamvermaak aldaar.
Conclusie 3: misschien moet ik niet zo zwaar tillen aan een naam, als nationale vacaturebank een merk kan worden, kan ik het ook. Komen we toch weer terug bij verhalen. Ik bedoel Philips is geen geweldige naam, maar wel een mooi merk, dankzij hun verhaal.

Een merk begint met een naam, maar gaat leven door de inhoud.

Er is altijd wel een nieuwer social media netwerk dat NOG gavere dingen kan!

Ben je zelf ook wat moois tegengekomen tijdens een van je nachtelijke surfpartijen?

Stuur jouw Meanwhile dan in via het formulier onderaan deze pagina.

Dubbel mij

Heb je een dubbelganger of niet? Zou je die dan willen vinden? Misschien ben jij wel een dubbelganger van een bekend gezicht. Dat zou je, in deze economisch zware tijden, nog een leuke bijverdienste kunnen opleveren ook. Misschien wil je gewoon het gerucht ontkrachten dat je ergens bent gezien waar je nooit bent geweest. Wat de reden ook mag zijn om je dubbelganger te vinden, dobl.me brengt jouw dubbelganger dichterbij. Het lijkt een grapje, maar de aanpak van dobl.me komt best serieus over. Eerst log je in, met een dobl.me-account of, als je het eens een keertje wilt uitproberen of niet zeker weet dat je de site nog eens gaat gebruiken, met je Facebook-account.

Uiterlijk

Bij het zoeken naar een dubbelganger draait natuurlijk alles om uiterlijk. Dat van dobl.me is vrij eenvoudig: kleine schermpjes met duidelijke knoppen en grote lettertypes (zo groot zelfs, dat hier en daar niet alle tekst in het schermpje past, maar dat kan te maken hebben met de Nederlandse vertaling). Het kleurgebruik is fris en prettig, bijna klinisch. Voor de achtergrond maakt dobl.me gebruik van advertenties. WeTransfer koos ook voor deze formule, die een combinatie biedt van een voortdurend veranderende, fraai vormgegeven achtergrond en reclame. Het ziet er mooi uit, maar kan ook wat irritatie opleveren wanneer de achtergronden té snel veranderen, terwijl je je probeert te concentreren op het definiëren van je gezichtskenmerken. Er is een – prettig kort – introductiefilmpje beschikbaar op de About pagina. Dobl.me heeft verder sinds 1 maart 2012 een leuke Facebookpagina waar behalve tips en trucs voor het gebruik leuke foto’s te vinden zijn van bekende en minder bekende dubbelgangers. Natuurlijk kun je dobl.me ook volgen op Twitter.

Serieus

Voor je profielgegevens neemt dobl.me netjes je gegevens van Facebook over, inclusief je interesses, maar het kan natuurlijk geen kwaad deze gegevens even na te lopen om te zien of ze wel kloppen. Je kunt bij Mijn profiel aangeven welke gegevens je (on)zichtbaar wilt maken, dus ook aan je privacy is gedacht. In de algemene voorwaarden verzekert dobl.me dat je persoonlijke gegevens niet met derden worden gedeeld. Je kunt per profiel 3 foto’s uploaden om te ontdekken of je een dubbelganger hebt. Er kunnen bestaande foto’s worden geüpload (die wel aan de eisen van dobl.me moeten voldoen), maar je kunt ook een actuele foto van jezelf maken met je webcam. Vervolgens doorloop je maar liefst 11 stappen om jouw specifieke gezichtskenmerken te definiëren. Dat lijkt overdreven, maar het komt op mij wel serieus over. Het doet mij denken aan een compositiefoto of –tekening voor de politie. Dobl.me geeft op de About pagina aan, gebruik te maken van een speciaal ontwikkelde gezichtsherkenningssoftware, wat ik graag van ze aanneem.

Door punten te plaatsen en contouren te slepen definieer je jouw specifieke oog-, jukbeen- en kaaklijn en geef je precies aan hoe jouw neus en mond op je gezicht zijn gepositioneerd. Heb je daar moeite mee, dan kun je een beroep doen op de hulpvideo’s bij elke stap.

Zodra je alle stappen doorlopen hebt en je bent nog steeds tevreden over de foto die je hebt ingediend, dan voeg je jouw gezicht aan dobl.me’s database toe. Dobl.me belooft je een persoonlijk bericht zodra je dubbelganger gevonden is. Als je daar niet op wilt wachten, dan biedt de site ook de mogelijkheid de dubbelgangers te bekijken van andere profielen die je kent.

Uniek

Het idee is niet uniek – maar hoe zou dat ook kunnen? Dubbelgangers intrigeren ons al sinds mensenheugenis. Het initiatief van Coca-Cola Zero voor een Facebookcampagne oogstte de nodige kritiek omdat de nietsvermoedende gebruiker al zijn/haar gegevens aan Facebook beschikbaar stelde en de rechten op de profielfoto moest opgeven. Dan is er nog FindMyDouble, een website die qua gebruik erg op dobl.me lijkt, maar er net even anders uitziet. Ook deze site moet het – getuige de advertenties aan de onderkant van het scherm – van reclame hebben. De site schept op over een collectie van maar liefst 13.621 foto’s waarin jij je dubbelganger zou kunnen terugvinden, maar komt een stuk amateuristischer over. De mogelijkheid om via Facebook of Google in te loggen ontbreekt en het ontbreken van de “use agreement” wekt bij mij in ieder geval niet veel vertrouwen.

Nuttig?

Dobl.me is een beta met een eenvoudige filosofie: heb je een dubbelganger of niet? Dobl.me speelt in op de menselijke nieuwsgierigheid en nodigt je uit de service te promoten via social media. Immers, hoe meer foto’s in de database, hoe groter de kans dat iedereen een dubbelganger kan vinden. Het lijkt mij persoonlijk wel nuttig om te weten of er ergens mensen op deze aardkloot rondlopen die een gelijkenis met mij vertonen. Al was het maar om vreemde geruchten te ontkrachten. Misschien is het een beetje inherent aan mijn “enig-kind-zijn”: het gevoel hebben dat je niet helemaal alleen op de wereld bent. Wat ik met die wetenschap zou doen? Ik zou het je niet kunnen zeggen. Ik weet niet of ik mijn dubbelganger zou willen ontmoeten, benauwd als ik ben voor tegenvallers. Maar ik heb ook nog geen persoonlijk bericht ontvangen van dobl.me dat er een dubbelganger van mij rondloopt. Een beetje teleurstellend, dat wel. Maar aan de andere kant is het ook wel prettig om te weten dat ik uniek ben.

Immers: There can be only one! 

Mijn dag bij Oxfam begon goed (je wilt vast weten waar dit over gaat): in plaats een tram te pakken vanaf Centraal Den Haag en er 10 minuten later te zijn, pakte ik een Sprinter vanaf Den Haag Centraal naar Hollands Spoor. Mijn navigatie zette me algauw op het juiste spoor met de melding dat ik 24 minuten moest lopen naar mijn bestemming. Vierentwintig minuten? Man, dan was ik weer in Utrecht (om en nabij). Een telefoontje naar mijn Oxfam-chick bevestigde waar ik al bang voor was: ik zat verkeerd.

Beroemdheid

Een tram en wat voetstappen later liep ik alsnog het toch wel statige pand van Oxfam Novib binnen. Na mij te hebben aangemeld bij de receptie, liep ik in de wachtruimte direct tegen Farah Karimi op. Een klein goedmakertje voor de onnodige omweg die ik had gemaakt.

Het online team

Heel lang had ik niet om daarover na te denken overigens, want ik werd al snel opgehaald en direct binnengedropt bij het online team. Een en al bedrijvigheid, rondslingerende hardware (altijd een goed teken) en drukke mensen. De een in voorbereiding op de stand van Oxfam Novib bij Pinkpop (mijn voorstel was om gratis deodorant weg te geven…hmmm…geen slecht plan toch?) en de andere middenin een campagne ten behoeve van de Sahel. Gelukkig was er nog wel even tijd om handen te schudden. Uiteraard vergat ik direct en heel spontaan (ik ben een spontane meid joh) alle namen die ik had gehoord. Namen zijn nou eenmaal niet mijn sterkste kant.

Na een korte introductie van het online team en een korte uitleg van hun werkzaamheden én hun plek in de organisatie, volgde ik mijn gids door gangen, langs kantoren en op een drafje naar haar kamer, hier en daar tussendoor nog ergens een handje schuddend en een naam vergetend.

Workshop bloggen

Door mijn vertraging was het moment dat ik mijn inbreng in de stagedeal zou doen al heel gauw aangebroken. Klokslag 12 uur zaten we startklaar in de statige Latijns-Amerika Zaal. En alleen al met z’n tweeën ( de anderen moesten nog komen) maakte de zaal zijn naam waar. De de hitte die als een warme deken om ons heen hing deed stiekem een beetje verlangen naar een terras en een rosé. Maar geen tijd, geen tijd, nog geen 10 minuten later zaten zo’n 20 mensen vol verwachting (of fantaseerde ik dat erbij) te wachten op mijn verhaal over bloggen: de do’s de don’ts, de ervaringen, de ideeën.

Een uur lang was ik aan het woord. Ik had het kort willen houden, maar bleek langer van stof dan ik gedacht had. Gelukkig was het na mijn monoloog tijd voor wat meer interactie. In het tweede uur van onze sessie gingen de mensen uit alle hoeken en gaten van Oxfam met elkaar en met mij in gesprek. Er werden vragen gesteld er werden kwesties voorgelegd. En dat was eindeloos interessant.

foto: @jaccovlastuin - oh en wie raadt waar deze slide over gaat?

Lastige kwesties

We hadden het bijvoorbeeld over transparantie en de vrijheid van informatie, in sommige gevallen een lastige issue voor Oxfam. Denk aan mensen/medewerkers in lastige regimes. Teveel transparantie kan mensenlevens kosten. Hoe flexibel en snel kun je dan zijn. Hoe kun je je procedures zo inrichten dat je de veiligheid van iedereen garandeert, maar snel genoeg bent om relevantie te behouden. Lastig!

We hadden het over de diverse doelgroep (en subdoelgroepen) van Oxfam en hoe je die aanspreekt. Over de oude meneer die liever “u” heeft en de 30′er die liever “je” leest.

Maar ook over inhoudelijk experts die ze graag aan het bloggen hebben en hoe je mensen enthousiasmeert, maar soms ook gewoon moet laten: het is niet voor iedereen.

Een goed gesprek, dat mij een goed beeld gaf van wat er in zo’n internationale organisatie speelt. Maar ook van het enthousiasme en de toewijding waarmee de Oxfammers (zelf bedacht woord) zich inzetten voor iets waarin zij geloven en ja, ook gewoon hun werk doen natuurlijk.

Vogelvlucht

En toen waren we dus al bijna op het einde van de middag. In vogelvlucht kreeg ik nog uit de doeken gedaan hoe Oxfam met het online kanaal omging. Van creatie, tot management en van Strategie tot concept. Herkenbaar soms, verrassend op andere momenten.

Denk bijvoorbeeld aan de donateurs van vroeger en die van nu. Die van vroeger werden donateur en deden dat dan structureel: jarenlang automagisch doneren. Jongeren willen liever eenmalig wat geven op het moment dat zij bij een specifiek doel een gevoel hebben. Daar moeten nieuwe vormen voor gevonden worden. Maar dat betekent niet alleen denken en dan doen, dat betekent soms ook een cultuurverandering intern of bij samenwerkende organisaties en instanties. En dat dan niet perse alleen in Nederland, maar internationaal. Gaat er maar aanstaan weet je wel, een lastige opdracht.

Ideetjes met waarde (al zeg ik het zelf)

Op weg terug naar huis kan ik niet anders dan heel erg blij zijn met mijn eigen gekke ideetjes. En ben ik ook blij dat ik heb doorgezet en het gewoon ben gaan doen. De tweede stage-aanvraag is inmiddels binnen. Wat het precies wordt en bij wie laat ik nog weten, maar ik weet nu al dat ik er onwijs veel aan ga hebben en weer allerlei nieuwe dingen ga leren. En wat betreft de première hoop ik natuurlijk dat Oxfam er ook wat aan heeft gehad, want dat is ook heel erg de bedoeling.

Dank Ofxam dat jullie mij hebben ontvangen en dank voor de goede zorgen. Volgende keer bij mij thuis! :)

Wil je me ook een keer over de vloer (ik ben best oké heur), laat het dan weten.

Met mij bood nog iemand zijn diensten aan. Hij was iets commerciëler. Promootte zijn dienst en vertelde meteen de prijs. Vervolgens ontstond er een discussie. Reclame maken voor eigen werk is schaamteloos spammen en is vooral niet ‘social’. De mening was dat social media ‘social’ moet blijven en niet commercieel moet worden. Hebben ze hierin gelijk? Wat zijn de etiquette voor zakelijke netwerken? Waar ligt de grens, en wanneer is iets ‘social’ of wanneer is iets spam?

Etiquette

LinkedIn is een zakelijk netwerk. Als je hier social wilt zijn met vrienden, zit je op het verkeerde netwerk. Het gaat hier om het opbouwen van goed contact met jouw zakelijke relaties. Natuurlijk is het niet de bedoeling om op elke discussie te reageren met een prijsopgave en een link naar jouw website. Het gaat er vooral om dat je jouw expertise laat zien. Maar mag je dan vervolgens ook aanbieden dat je kan helpen?

Het moet toch niet de bedoeling zijn dat je op dit soort vragen een kant en klare oplossing biedt. Dan verdien je als ondernemer geen cent meer. Hoe hoort het dan? Er zijn veel blogs geschreven over etiquette op LinkedIn. Bijvoorbeeld “Top 10 LinkedIn Etiquette Tips to Connect Like a Pro” van Greg Linnemanstons. Hij geeft aan dat je vooral netjes moeten blijven, vriendelijk antwoorden, alleen reageren als het antwoord iets toevoegt, en: houd je aan de groepsregels.

Justin Beller geeft in zijn blog “Rules of Etiquette on LinkedIn Groups” weer dat zelfpromotie not done is. Je ziet heel veel nieuw geplaatste discussies die inderdaad een flinke dosis promotie bevatten. En dan heb ik het niet over het promoten van een blog of evenement, maar echt reclame maken voor jouw diensten of producten.

Ook in het e-book “Hoe LinkedIn nu ECHT gebruiken” van Jan Vermeiren en Bert Verdonck staat dat het maken van reclame niet gewenst is.

Social media examiner geeft in haar blog “Top 5 ways to market your business” aan dat je in een antwoord altijd een open uitnodiging kunt achterlaten voor persoonlijk contact.

Wat is nu wel/niet spam?

Het is me inmiddels wel helder dat overduidelijke reclame niet kan. In een groep een discussie opstarten om jouw reclameboodschap wereldkundig te maken, is dus spam. Duidelijk en helder. Ook als antwoord in een discussie kan dit dus het geval zijn. Het stellen van een vraag en een paar dagen later zelf antwoord geven waarin je jouw bedrijf of dienst verkoopt, wordt gezien als spam. Het moet dus subtiel. De ander laten merken dat je wilt helpen. Maar mag je dan ook subtiel jezelf aanbieden? Hier geven de etiquette, die ik heb gevonden, geen pasklaar antwoord op. Een open uitnodiging voor persoonlijk contact kan hierop het antwoord zijn. Ik ben benieuwd naar hoe jullie het ervaren en doen. Dus roept u maar, ik kijk uit naar jullie reacties.

Toch zeker een week lang had ik eindeloos veel lol met dat ding. Mijn favoriete spelletje: Furby wakker maken, hoog vasthouden en dan plotseling heel snel naar beneden laten duiken. Furby zelf vond er geen hol aan. De angstige gilletjes vulden de huiskamer. Muahahaha dát vond ik dus op een ergens-moet-mijn-sadisme-kwijt-manier het allerleukste om te doen met mijn Furby.

Na een week verloor dat zijn charme. Compleet. Dus zette ik Furby in een kast en vond weer iets nieuws om me op te richten.

Maar Furby was nog niet klaar met mij…

Eén hard geluid en mijn kast-Furby begon onophoudelijk te kletsen en als het even tegenzat, te huilen. Ik werd er gék van. En Furby was nogal een gevoelige fake baby. Want die harde geluiden, hoefden steeds minder hard te worden om het Furby-monster wakker te maken. En dan moest hij eerst gevoerd en daarna gekieteld en daarna getroost worden voordat hij z’n ogen weer wilde sluiten. Aaaaahhhhhh.

De kast in kwestie mocht van mij niet meer open. En als het toch moest, dan heel erg zachtjes. Furby was een hassle geworden. Toch heeft het nog zeker een jaar geduurd voordat ik hem heb weggegooid. Want ja, hij was ook wel erg schattig en ik ben ernstig beïnvloedbaar door van die grote ogen.

Maar goed, dat hele lange verhaal even geheel terzijde. Furby komt terug. De makers van het furry vriendje willen Furby dit jaar met kerst weer op de markt brengen. Erg veel willen ze er nog niet over kwijt. Maar wel een foto en zijn nieuwe naam: Taboo (klinkt een beetje adult vind je niet?). Wat een blast from the past.

Ben je zelf ook wat moois tegengekomen tijdens een van je nachtelijke surfpartijen?

Stuur jouw Meanwhile dan in via het formulier onderaan deze pagina.